Bezrobocie a samobójstwo !

[Gość: Unemployed]

Zastanawia mnie następująca sprawa: Czy gdyby wszyscy bezrobotni w Polsce
popełnili zbiorowe samobójstwo to czy bezrobocie spadłoby do 0% czy nadal
wynosiłoby 18%. Zaletą opisanej sytuacji byłby także boom w usługach
pogżebowych. Co o tym sądzicie ???

[Gość: klamka]

czlowieku, skad ci to przyszlo do glowy??? musze przyznac ze mnie
rozsmieszyles:) ja czekam rowniez na dalsze komentarze:)

Ok, rozwazmy to.

[blendynka]

W jaki sposob samobojstwo ( za pomoca czego) i gdzie?
Sposob i miejsce moglyby nakrecic w jakiejs galezi przemyslu (farmakologia,
konopie,itp) koniunkture. Uwazam, ze to by na jakis czas rozwiazalo
bezrobocie. Az do czasu gdy rzad znowu zaczalby manipulowac przy gospodarce.

Bezrobocie a zabójstwo !

[Gość: ckw]

A jakby kazdy bezrobotny zabil kogos, kto ma prace?? Np
bezrobotny prawnik podrzuca spinacz do kawy kolegi, ktory
ma prace... Szefowi-menedzerowi niespelniony pracownik
okienkowy [dwa fakultety, 4 jezyki, 3 lata doswiadczenia
-aktualnie smaży buły w McDonaldsie] podmienia wyniki
testu z GW na zdolnosci kierownicze-i chlop leci na zawal
serca, bo wszystkim (nawet sprzataczkom) wyszlo 78 proc.,
a jemu adnotacja w wyniku "sugerowane stanowisko- van
seller" :-)))

To oczywiscie zarty, pozdr wszystkich, nie dajmy sie
zwariowac

[Gość: Johny_nimonic]

A gdyby tak kazdy bezrobotny zastrzelil jednego polityka to o ile spadloby
bezrobocie i poziom korupcji w Polsce. Temat na prace magisterska :)))

Pozdrawiam

[Gość: killer]

Pomysł extra. Tylko za co kupisz sobie broń. Proponuję korzystanie z broni "
białej " (nóż kuchenny).
zlotemysli.pl/?id_c=3614

[Gość: a]

Spoko, i tak Co co maja prace szybciutko sie zaczna wykanczac. Wiem, co mowie,
lata pracy w korporacji...

[Gość: anna]

dzięki Ci, a juz zaczynał mnie dopadać dół :)

[drobny911]

Gdyby wszyscy bezrobotni popełnili samobójstwo to następstwa mogłyby być
tragiczne ponieważ wielu z krewnych tych samobójców mogłoby popaść w depresję
i staliby się niezdolni do pracy więc chyba bezrobnitni są do czegoś potrzebni.

[Gość: John]

Odpowiem cytatem z: „Alchemik” Kenneth GoddaRD Wydawnictwo Da Capo
Warszawa 1993 PROLOG Kiedy zaczęli to wszystko opisywać w
raporcie końcowym, od razu się okazało, że kluczem do sprawy był Jamie
MacKenzie, chociaż motywom, jakie nim kierowały, wciąż brakowało sensu Biorąc
pod uwagę jego szczegółowo udokumentowany iloraz inteligencji oraz
znakomite wyniki w nauce, nie mogli uwierzyć, że tak bystry młody człowiek
mógł do tego stopnia zlekceważyć lodowatą obojętność i przemoc nieodłącznie
związane z profesją, którą dobrowolnie obrał. Lecz z perspektywy czasu
rzeczą aż nazbyt ewidentną było, iż MacKenzie po prostu nie rozumiał ani
przerażającej wielkości, ani nieuniknionych konsekwencji głupiego błędu, jaki
popełnił. Jamie musiał chyba wmówić sobie, że cała ta historia jest tylko
wspaniałą i nader lukratywną zabawą, co zakrawa na ironię, bo o ile jego
dodatkowe zajęcie dostarczało mu czasem uciech - a na pewno sporo pieniędzy -
zabawą bynajmniej nie było. Dlatego kiedy w pokoju numer 245 domu
akademickiego Voyćger Hall na Uniwersytecie Kalifonijskim w San Diego
zadzwonił telefon, Jamie nie przeczuwał nic złego. Oderwał wzrok od swoich
obliczeń i z obojętnością i roztargnieniem sięgnął po słuchawkę. Halo? Sie masz
Jamie. Jak leci? MacKenzie natychmiast rozpoznał bełkotliwy głos Bobby’ego
Lockwooda. Kiwnął głową. Tym razem alkohol, najpewniej piwsko. Jak
wszyscy mieszkańcy Voyager Hall, doskonale wiedział, że urodzony na
Alasce, a niedawno zmarły ojciec Bobby’ego Lockwooda zostawił synowi coś
więcej niż tylko jasnoniebieskie oczy, czarne kręcone włosy, niezależność
ducha i trochę ciężko zarobionego grosza. Ale tym czymś nie było z pewnością
zamiłowanie do wiedzy jako takiej. Zainteresowania akademickie Bobby’ego
ograniczały się wyłącznie do badań nad różnorodnymi skutkami oddziaływania
środków chemicznych na ludzki umysł tudzież ciało. Tak się przypadkiem
zdarzyło, że jednym z najbardziej ulubionych przez Lockwooda środków był
alkohol etylowy. Gorąco - odrzekł dobrodusznie MacKenzie. - W przyszłym
tygodniu sesja. Zaczynam coraz poważniej myśleć, że najwyższa pora
przeczytać parę książek albo pojechać do Centrum i zarwać jakąś dupcię. Nie
mogę się zdecydować. No i git, będziesz miał dobry dzień! - rzucił ze
śmiechem Lockwood. - Słuchaj, stary. Niedawno poznałem taką jedną, rudą
zresztą. Chyba nieźle mi z nią idzie i w przyszłym tygodniu chcę ją zabrać
na narty, no wiesz. Sęk w tym, że nigdzie nie mogę znaleźć porządnego
śniegu. Pomyślałem sobie, że zwrócę się o pomoc do pewnego dzianego i
ustosunkowanego kumpla. MacKenzie przeprowadził w myśli kilka
obliczeń. Może będę mógł coś dla ciebie zrobić - rzekł ostrożnie. - W
tym miesiącu mam od groma zamówień, ale niewykluczone, że dwójkę uda mi
się dla ciebie jakoś wytrzasnąć. Ale to cię będzie trochę więcej kosztowało.
Towar pierwszej klasy jest dzisiaj bardzo poszukiwany. To prawda, święta
prawda - mruknął Lockwood. - Dwójka nam wystarczy, przyjacielu, aż nadto. No
to ile zedrzesz ze starego kumpla, hę? O tej porze roku za dostawę ekspresową
biorę minimum dwie stówy - odparł MacKenzie. - Ale jak dla ciebie, niech
będzie sto pięćdziesiąt. Pasuje? Wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć, Jamie. -
Bobby aż westchnął ze szczęścia. - Jutro wieczorem moja pani będzie
promieniała z wdzięczności. Naprawdę? - MacKenzie zachichotał. Rozbawiło go
to, bo kędzierzawy, niebieskooki Lockwood miał wśród studentów reputację
ostrego podrywacza i zazwyczaj obywał się bez żadnych środków
wspomagających. - Ona wie, że szykujesz dla niej paczuszkę? Słyszę, jak się
dobija do moich drzwi, kochany! Więc jak to załatwimy? Jak zwykle? Jak zwykle.
Skrytka 245. Forsa już do ciebie płynie, stary. Jeszcze raz wielkie dzięki.
Tylko nie siedź za długo nad tymi... książkami. MacKenzie uśmiechnął się,
odłożył słuchawkę i spojrzał na zegarek. Piątek, ósma czterdzieści pięć
wieczorem. Mnóstwo czasu, żeby pójść do Centrum Studenckiego, przerzucić
kilka rozdziałów rachunku różniczkowego i wybrać - oraz zarwać -
odpowiedni towar na weekend. Uśmiechając się ze
szczerym, niczym nie zmąconym ukontentowaniem, MacKenzie
chwycił gruby, rzadko otwierany podręcznik do rachunku różniczkowego,
sięgnął po błękitnozłotą wiatrówkę i ruszył do drzwi. Zważywszy wszystkie
korzyści płynące z jego obecnego stylu życia, bezsensem było namawiać
Jamiego, by bardziej przykładał się do nauki, a przynajmniej do nauki w
uniwersyteckim tego słowa znaczeniu. O tak, wielu ludzi próbowało go do tego
skłonić, jak najbardziej. Ludzi takich jak choćby wydziałowy opiekun do
spraw naukowych, trzech profesorów Bobby’ego, paru kumpli z pierwszego roku,
nie wspominając już o kilku bardzo bliskich przyjaciołach, którzy właściwie
powinni wiedzieć, że to naprawdę bez sensu. Ale z drugiej strony fakt, że
ludzie ci w ogóle przejmowali się edukacją MacKenziego zakrawał na ironię,
albowiem dzień w dzień każdy z nich rozmyślnie dostarczał Jamiemu
zachęty do kompletnej obojętności wobec rzeczy tak trywialnych, jak
zbliżająca się sesja egzaminacyjna. Tą zachętą były oczywiście
pieniądze. «Ściślej mówiąc, bardzo dużo pieniędzy. Za każdym razem, kiedy
jeden z tych szlachetnych osobników kupował od Jamiego gramową paczuszkę
białego krystalicznego proszku - w położonym nad brzegiem oceanu kampusie
MacKenzie miał opinię najbardziej zaufanego i pewnego handlarza kokainą -
po prostu umacniał go w przekonaniu, iż życie jest niczym kawałek
pysznego ciasta, które upieczono, pokrojono i osobiście dostarczono
mu do drzwi. Dlatego w wieku lat osiemnastu Jamie MacKenzie miał
niemal wszystko, czego od życia chciał: stały i wystarczający napływ
pieniędzy, najlepszego gatunku narkotyki, kampus pełen młodych, chętnych
dziewczyn, szafę zapchaną drogimi, modnymi ubraniami i nowiutki angielski
sportowy samochód, za który zapłacił gotówką; uwzględniając konieczność
zachowania niezwykłej ostrożności podczas wykonywania codziennych obowiązków
zawodowych, cieszył się poza tym w miarę satysfakcjonującym rozgłosem i
szacunkiem. Rzeczą zrozumiałą jest, że umysł osiemnastolatka nie mógł tego
wszystkiego w pełni ogarnąć, jednak tym, co Jamiego brało najbardziej,
był fakt, że podtrzymywanie jakże luźnego i dostatniego trybu życia
wcale nie wymagało ciężkiej pracy. Ba, praktycznie żadnej pracy. Co tydzień
odbierał towar, rozprowadzał go i zgarniał forsę. Tyle. Dziecinna igraszka
dla detalisty tak inteligentnego jak Jamie MacKenzie. Zaczynał w niedzielę
rano. Otwierał kluczykiem metalową kasetkę ukrytą pod najniższą szufladą
niezwykle ciężkiej dębowej serwantki stojącej w jego pokoju i wyjmował z
niej dwa tysiące pięćset dolarów w banknotach o małym nominale
(nierzadko brał dwa, a nawet trzy razy więcej). Włożywszy
pieniądze do niewielkiej koperty, zaklejał ją, kładł się na łóżko z
czymś lekkim do czytania - najczęściej z drogim magazynem porno - i
czekał. O dziewiątej trzydzieści, plus minus pięć minut, w pokoju, którego z
nikim nie dzielił, dzwonił telefon. Rozmówca Jamiego podawał mu namiary
budki telefonicznej, gdzieś w kampusie, oraz godzinę przybycia - zwykle
dziesięća do piętnastu minut po rozmowie, zależnie od odległości. W
umówionej budce MacKenzie odbierał drugi telefon. Tym razem otrzymywał
wskazówki, jak dotrzeć do „skrytki”, gdzie miał nastąpić „zrzut”.
Taką „skrytką&#

[Gość: slepajula]

wcale mi nie jest do smiechu ,matka jednego z moich uczniów tak właśnie
zrobiła -popełniła samobójstwo ,była bezrobotna od 4 lat redukcje eteatów w
jednym z banków -wiek 46 lat ,zostawiła dwóch synów i wierzcie nikomu nie jest
do smiechu.

[Gość: ha]

Samobójstwo niestety niczego nie załatwia. samo i tym myslałam. A stopa
bezrobocia nie spadnie do "0" bo istnieje coś takiego jak naturalna stopa
bezrobocia....

Proponuje wyslac wyz demograficzny jako zywe bomby

[Gość: Balcerowicz]

na zachod Europy kazdy z nich skasuje 10 turkow czy arabow
Bedzie duzo miejsc pracy

[Gość: beza]

A tak tak tak duzo skory
A wtedy duzo pieniedzyyyy !!!