delikatny temat

[kot9912]

Czy ktoś z Was próbował odebrać sobie życie? Wraz z nn często współistnieje
depresja. Dlatego o to pytam. Nie mam z kim o tym porozmawiać (tylko z
lekarką).

[natretna]

Kiedys o tym myslalm ale za bardzo kochma zycie ... i nie wyobrazm sobie zeby
odebrac sobie zycie. Jest jeszcze tyle przed nami , wiec nawet o tym nie mysl
... bo zawsze jak jest zle to znaczy ze kiedys bedzie dobrze ....

[inka56]

Są momenty, gdy jestem bardzo zmęczona fizycznie i psychicznie wielogodzinnymi
przymusowymi czynnościami. Wówczas czuję coś w rodzaju bezsilności i
beznadziei, bo słaniam się na nogach, a "coś" każe mi zrobić jeszcze to, czy
tamto. Zdarza mi się wtedy zapłakać sama do siebie i krzyczeć "nie wytrzymam
dłużej !". Przez ułamek sekundy może i nie chce mi się dalej żyć (po co ?, żeby
jutro znów się męczyć ?), ale przez ułamek sekundy. Kocham życie, mimo
wszystko, a ponadto bardzo boję się śmierci, mimo, iż jestem wierząca. Ten lęk
często nie pozwala mi zasnąć, oblewam się zimnym potem.

Rzeczywiście, gdy natręctwa zaczynają nami rządzić, można popaść w depresję.
Ale proszę Was wszystkich - wyrzućcie z siebie myśli samobójcze!!! Jesteście
młodymi ludźmi, tyle Was jeszcze w życiu czeka. Szanujcie każdą sekundę życia.
Jej wartość poznacie w nieco starszym wieku, gdy czas biegnie dużo szybciej.

Moja bardzo znerwicowana Mama trzy razy odbierała sobie życie w młodosci, mając
trzy córki. A później przeżyła wiele szczęśliwych chwil.

[kot9912]

Dziękuję Wam za wsparcie. Ja mam 1 poważną próbę samobójczą na koncie, to cud,
że żyję. Cieszę się, że Wy obie kochacie życie i cieszycie sie nim.

[natretna]

Kot naprawde lepiej jest zyc ... zawsze po zimie jest wiosna ....jak jest zle to
bezie dobrze .. takie jest zycie karuzela ... nastepnym razem, jak bedziesz mial
takie mysli pisz do nas ... a nawet jak chcesz mozesz zadzwonic ...jesli to
moglo byc Ci w jakis sposob pomoc.
Ja zyje z nerwica ale widac jak to mowia moi koledzy "mam zajebiscie silna psychike"
Ale nie kazdy musi byc silny.

Pamietaj jak cois wal jak w dym :)

[kot9912]

Dziękuję bardzo za wsparcie. Przyznam, że u mnie występuje skomplikowana
kombinacja nn z depresją. A wówczas, jak miała miejsce ta próba, to brałam
pigułki antykoncepcyjne, które "wpędziły" mnie w taki stan... Także tak źle
nigdy nie bedzie bo juz koniec z terapią hormonalną w moim przypadku.
U mnie to w ogóle depresja dziwnie przebiega - miałam rok temu stwierdzoną
ciężką depresje, a wyniki na uczelni miałam takie, że dostałam wysokie
stypendium naukowe za wysoką średnią. Czyli są sfery życia, w których
funkcjonuję super. A z drugiej strony mam silną depresję z myslami
prześladowczymi. Moja lekarka chciała wysłać mnie na konsultacje do jakiegoś
świetnego profesora, bo nie wiedziała już co robić:)
BARDZO DZIEKUJE WAM ZA WSPARCIE!!!

Ps. "Natrętna", pamiętaj, że jak Tobie byłoby kiedys smutno to na mnie też
możesz liczyć, ale widzę, że świetnie sobie radzisz z czego baaaaaardzo się
cieszę!!!!!

[natretna]

myslami prześladowczymi mzoesz cos wiecej o tym napisac jakie mialas objawy ?

A co do pomocy to oczywiscie nie ma za co :) ALe jak cos to sie zglosze.

[kot9912]

Te mysli prześladowcze polegały na tym, że cały czas myślałam, "czułam", że
ktoś mnie obserwuje, podgląda, widzi cały czas co robieę, widzi co robię źle i
nagrywa to w celu wykorzystania tego przeciwko mnie itp. Myślałam, że to może
schizofrenia - bo na to mi ta cała sytuacja wyglądała, ale lekarka wykluczyła
tą opcję. Myśli takie moga pojawiać sie w ciężkiej depresji i wcale nie muszą
oznaczać schizofrenii.

A dlaczego pytasz - miałaś kiedys podobne mysli?

[natretna]

Dokładnie u mnie tez dlugo zastanawiali sie czy nie mam schizofreni. Slyszałam
glosy ...obraz mi sie ruszał wiecznie cos mowilo moje imie wciaz mysle ze ktos
spiskuje przeciwko mnie itp itd ....Bałam sie o tyle ze moja babcia tez miala
mysl przesladowcze i umarła z przedawkowania lekow przeciwbolowych.
Ja kiedys tez mialam problem z tabletkami przeciwbolowymi.
Ale ciesze sie ze spotkałam kogos u kogo tak jak u mnie ZOK łaczy sie z myslami
przesladowczymi.
A masz omamy wzrokowe ?

[kot9912]

Wiesz, omamów wzrokowych nie mam. A u Ciebie jakie te omamy są? Często je masz?
Ciekawe czy to częste zjawisko, że lekarze u osób chorych na nn podejrzewają
schizofrenię... Ale w książkach nic o tym nie znalazłam, co nie znaczy, że jest
takich osób jak my więcej.
Przykro mi z powodu Twojej Babci. Sorry, że tyle pytań zadaję w tak krótkim
mailu, ale opowiesz mi jak to było z tymi lekami u Ciebie? Ja zauważyła, że
bardzo kiedyś uzależniłam się od Stilnoxu (ale to częste zjawisko u osób, które
go brały). Strasznie uzależnia ten lek!!!!!!!!!

[natretna]

Ja byłam no moze nie uzalezniona ale bardzo duzo brałam lekow przeciwbolowych.
Ale poradziłam sobie.
Omamy mam raz na jakis czas ale trwa to sekunde ...myslałam ze to moze wada
wzroku ale przebadali mnie , chyba z 5 razy.
Ale czesto jak sie czyms denerwuje to budze sie w nocy z przerazeniem ....dzis
np wydawalo mi sie ze cos mnie atakuje :) i nawet wybieglam zpokoju ..ale to
tylko nerwy ....
Ale w ostrej fazie NN wciaz slyszałam swoje imie , ktos cos mowil a ja slyszałam
wciaz to samo.
Teraz jest juz duzo lepiej ale najgorsze jest to budzenie sie w nocy ze strachem.
Kiedys jak byłam z pewnym chlopakiem, i zostal u mnie na noc, była pewna ze chce
mnie zabic ..nie wiem czemu ...tak spanikowałam ze poszłam spac do innego pokoju
...:) teraz mnie to smieszy ale wtedy ... jak widzialam jak podchodzi do plecaka
...juz widzialam ten noz ...
Reasumujac mam niezle nasrane pod kopula ....

[kot9912]

No coś Ty, nie znam Cię , ale "czuję", że jesteś świetną kobietą. Dużo
przeżyłaś, ale dzieki temu stałaś się dojrzalsza. jak widzę takie naprawdę
egoistyczne, puste dziewczyny, dla które nie mają prawie żadnych wartości poza
ciszkami i solarium, to wolę to swoje rozumienie świata... Nawet za taką cenę -
choroby na nerwicę:)

"Natrętna", a co Tobie powiedział w końcu lekarz o tych myślach
prześladowczych, jak to zdiagnozował??? Wiesz, dobrze, że dziś umiesz się z
tego śmiać:) Choć wtedy muślało być to przerażające. Mnie się też wydaje
czasem, że ktoś chce mi coś zrobić złego itp. Np. na wakacjach byłam z
chłopakiem nad morzem i nie wiadomo jak nabawiłam sie poparzeń chemicznych.
Wylądowałam w szpitalu i do dziś zastanawiam się czy to nie mój (już były)
chłopak czymś nie polał mi nóg, bo miałam symetryczne poparzenia łydek. I teraz
się zastanawiam, czy nie chciał się mnie pozbyć i "powakacjować" samemu...
To głupie, ale mam nadzieję, że kiedys będę się z tego śmiała:)

[natretna]

Własnie to glupie ...ty to wiesz i jak ale najgorsze jest to ze my to bierzemy
na serio ..jakies dziwne gesty slowa ..rosna do rangi dramatu lub zamachu stanu ...
Tez tak mam...ktos cos pwoie a ja mysle ze on to mowi zeby mnie obrazic itp
Moze iCie oblał ale wiesz jaka jest szansa ze to prawda ? Sama wiesz ze mała.
I własnie to kolejny okropny aspekt tej choroby, Ja wiem jedno jelsi wkoncu sie
z kims zwiaze ...to ustale z nim jedna zasada ...on musi wiedziec o nerwicy ...i
musi byc odporny na te moje "glupoty" Bo jeli ja pomysle ze on np.chce mnie
zabic i mu tego nie powiem to poprostu rozstaniemy sie ...Musze miec kogos komu
bede mogla o tym mowic ...ze np wydaje mi sie ...ze cos takego zrobiłes itp
inaczej zwiarjuje.
A co do tego co powiedzieli lekarze to wsumie nic , leczyli mnie tylko na NN Co
inneog poszlo w odstawke ...

[kot9912]

Wiesz, moja lekarka mi mówi, że ma wieu pacjentów, którzy znaleźli partnera
wspierającego ich, rozumiejącego chorobę. Jak mi czasem opowiada jak razem do
niej przychodzą, jak się troszczą o tą osobę to po porostu łezka mi się w oku
kręci takie to piękne :) A powiedziałaś już jakiemuś mężczyźnie, z którym byłaś
o nerwicy? Ja powiedziałam tylko o depresji i zaczęłam jemu przekazywać
informacje co to za choroba i jak wiedziałby już wystarczająco, żeby mnie
zrozumieć wtedy miałam zamiar mu powiedzieć. No ale zdradził mnie i się
rozstaliśmy więc nie zdążyłam:)

A czy masz tak, ze obawiasz sie mieć dzieci bo jeśli rozstaniesz się z
partnerem / mężem, to jemu przyznają prawa do opieki?? Wiesz, bo jak wywlecze
leczenie psychiatryczne to tak może się stać. A ja bym tego nie przeżyła i
strasznie się tego boję - kolejna głupota w głowie:)

[natretna]

Co do facetow to jakos do tej pory nie udało mi sie znikim zwiazac...miałam
roznych facetow ...ale były to glownie ....jedno wieczorowo znajomosci co tez
jest moim problemem bo nie zawsze nawet na to mam ochote ale robie "to" zeby
pokazac sobie ze jestem atrakcyjna ..itp ...Czasem nawet nie mam przyjemnosci
....i licze rysy na suficie :)
Nie byłam jeszcze w zwiazku i nie wieem czy teraz potrafiła bym go załozyc
...nie mam wzorcow z rodziny ...rodzice ..wciaz sie kloca siostry sa juz po
rozwodach itp ...
A jelsi choodzi o to co piszesz ...ze oni zabiora Ci dzieci ...to akurat jest
dosc sensowne bo niestety choroba psychiczna jest dla nas tabu ..
Moja lekarka zaproponowała mi pobyt w szpitalu, tobie tez ?
Ale ja odmowiłam, bałam sie ze nie bede mogla stamtad wyjsc :( Ze nie bedzie
mogła mnie stamtad wyciagnac rodzina ...ze zostane tam ...
A co do terapi to mam jedno pytanie jak CI idzie twoja ? Bo ja swoja przerwałam
po 4 miesiacach ....czyli zaledwie 4 wizytach .... pierwsze swie wizyty byly
krazeniem w kolo ...wiedzialam o to doskonales ze lekarka nie wiem jak sobie
zemna poradzic ale na koleinych spotkaniach wgryzła sie ...i ja natychmiast
zrezygnowałam....Powiedziałam ze rezygnuje z terpai ...ona powiedziała ze jest
to dla niej osobsta porazka ze nie potrafila mi pomoc , ale ja wiem ze ona by mi
pomogła ale boje sie czego mogła bym sie o sobie dowiedziec ...Bałam sie ze
powie mi np wymysliłam sobie ta chorobe tylko po to zeby zwrocic na siebie uwage
.,..cos w tym stylu ...

I to własnie pasuje jeszcze do tych mysli mi sie wydawalo ze moja lekarka mnie
oszukuje, ze jedno mowi mi a co innego mamie. Ze jak wychodze obgaduja mnie , to
samo mialam w szpitalu ...jak bylam chora i podawali mi leki wciaz byłam pewna
ze podaja mi zamiast morfiny sol fiziologiczna ...przez co jeszcze bardziej
cierpialam .....

I dzis juz wiem jestem maniaczka sprzatania kuchni i łazienki ..gdzie indziej
moze byc bajzel ale tam nie !!!!!!! nawet jakto pisze to sie trzese !!! Bo wiem
ze zaraz zejde a na dole bedzie syf ze moj ojciec znowu zrobi burdel .....

No to juz chyba koniec , wyzuciłam z siebie wszystko ! :)(ale nie jest mi do
smiechu)

[kot9912]

Kiedy lekarka proponowała Ci ten szpital to co się działo - natręctwa się
nasiliły? Jak miałam 17 lat leżałam w szpitalu psychiatrycznym, 3 miesiące, ale
to był "dziwny " pobyt, bo tylko tam spałam, a od 15 do 21 byłam w domu. Wiesz,
takie miejsce wzbudza lęk, ale w moim przypadku było ok, bo na tym oddziale
leczyła moja lekarka. Ale jak widzę czasami te reportaże w telewizji to wcale
nie dziwię się, że się bałaś. W szpitalach psychiatrycznych najczęściej są
łamane prawa pacjenta, to niestety smutna prawda, ale nie wszędzie tak jest.
Najlepiej jak lekarz prowadzący pracuje na oddziale, na którym się leży. Albo
jak zna się kogoś kto leżał na oddziale i masz pewność, że dobrze tam traktują
pacjentów.
A jakie są Twoje relacje z lekarką? Jakie jest jej zdanie na temat tego, że nie
bierzesz leków?
Ta psycholog chyba nie powinna się "wgryzać" na siłę w Twoje życie, powinna dać
Ci czas, poczekać, aż sama sie otworzysz, choć intencje miała na pewno dobre.
Może chciałabyś iść do innego psychologa? Wiesz, to nie jest tak, że przed
każdym sięotworzysz, ale na pewno trafisz na takiego terapeutę, że opowiesz mu
o tym co Cię boli. Może nie o wszystkim od razu. Chciałabyś pogadać z
psychologiem o swoim życiu itp. ??? Wśród inteligencji jest często tak, że ktoś
kto nie ma swojego psychologa jest nienormalny:) Fajnie tak żeby ktoś
obiektywnie spojrzał na nasze życie:) I nie bój się oceny - dobry psycholog nie
ocenia, tylko słucha i radzi, naprowadza Cię abyś sama znalazła odpowiedzi,
których szukasz, wspiera Cię w tym.

Ja chodziłam do 2 psychologów, ten 2 (mężczyzna) bardzo mi momógł. Ja też bałam
się strasznie negatywnej oceny, tego co sobie o mnie pomyśli, ale prawda jest
taka, że to jest ich praca i profesjonalista, mimo, że ciężko się otworzyć może
bardzo pomóc. Mój dał mi inne spojrzenie na pewne sprawy i poczułam ulgę:)
Może watro byłoby, żę byś pogadała z nim o sytuacji w domu, o tych wzorach?
Choć myślę, że masz na tyle wysoką samoświadomość, że potrafiłabyś stworzyć
fajny związek. Ale nie przekonasz się o tym jeśli nie spróbujesz. Oczywiście
nic na siłę, ale jeśli spotkasz na swojej drodze jakiegoś interesującego
mężczyznę to po prostu spróbuj. To że Twoi rodzice się kłócą, Siostry są
rozwiedzione wcale nie świadczy, że nie możewsz stworzyć zdrowego związku. mam
znajomego, który miał straszne życie w domu rodzinnym(maltretowanie, przemoc),
a teraz ma 2 dzieci, super żonę i są kochającą rodziną:)

Mam takie pytanko, czy faktycznie po takiej jednonocnej znajomości czujesz się
bardziej atrakcyjna i dowartościowana? Ja też kiedys czasem całowałam się z
kimś na 1 randce, zeby poczuć się atrakcyjna, ale potem czułam się oropnie...
Teraz jestem strasznie niedostępna dla mężczyzn i.. czuję się bardziej
atrakcyjan:)

[natretna]

Co do szpitala odmowilam teraz bym tego chciala ale nie mam kasy na wizyty u
psychiatry (płaciłam 100 za wizyte ale wtedy moi rodzice mieli duzo pieniedzy)
Teraz od 2 lat nie lecze sie nigdzie z nimkim nie moge porozmawiac o moich
problemach....jestem "sama na glebokosci mojej samotnosci"
Chcialam pojsc do lekarza ale wciaz nie jestem pewna czy to ma sens moze mi sie
to wszystko wydaje !!!
Co do jedno nocnych spotkan to chyba jest tak ze łapie sie tego co sie napatoczy
...zeby pokazac sobie ze to ze jestem sama nie oznacza ze jestem nieatrakcyjan itp
Kocham sie i nie mam przyjemnosci ....jedna noc i nie widze kogos pozniej nigdy.
Ale ostatnio przespałam sie z kolega (przepraszam za szczerosc) i bylo mi z tym
tak strasznie zle ze nie moglam patrzec w lustro.
Ale on zachował sie spoko wiec nie mam juz takiego bolu.

Teraz jest noc ...jestem po alkoholu i serce mi peka jestem nieszczejsliwa
....slucham muzyki ...i chce byc w szpitalu chce wresci zeby wszyscy wiedzieli
ze jestem chora i szanowali moje dziwactwa ....
Jest mi zle w nocy ale kiedy jest kolejny dzien wstaje z lozka z bole i zaczynam
wlake ...nie wiem czy potrafila bym bez tego zyc ...nie wiem kim bym byla
W nocy jestem w marzeniach i jest mi dobrze....

[kot9912]

Nie przepraszaj mnie za szczerość. Myślę, że jeśli jest Tobie tak źle i chcesz
pogadać z lekarzem, iść do szpitala to zapisz sie do poradni. Państwowo nic nie
płacisz. A są ludzie pracujący z powołania i tak samo życzliwie Cie potraktują.
Niczego sobie nie wymyśliłaś. Jesteś wartościową, inteligentną osobą i nie
poddawaj sie, szukaj pomocy. Jeśli czujesz taka potrzebe to pójdź do lekarza,
państwowo. Mogę Ci podać mój gg jak chcesz pogadać. nie jesteś sama. O
szczęście trzeba zawalczyć!!!

[inka56]

Natrętna, serce mi się kraje, jak czytam o Twoich cierpieniach.

Po pierwsze - ja też nie mam środków na leczenie prywatne i korzystam z NFZ.
Raz już zmieniłam lekarza, bo mnie nie szanował. Obecna lekarka nie grzeszy
serdecznością, ale jest kompetentna i traktuje mnie jak człowieka. Mogę nawet
do niej dzwonić, jeżeli np. mam ochotę zwiększyć dawkę leku, nie muszę stawiać
się osobiście - dzieli nas 200 km, więc jeżdżę nie za często. Kochanie, pomyśl
poważnie o kuracji, chociaż spróbuj!!! Jesteś taka młoda, szkoda życia.

Ja też chciałam przechytrzyć chorobęi przerwałam leczenie. Po roku i 4
miesiącach poddałam się i rozpoczęłam frontalną walkę z tym paskudztwem.
Pomogły mi w tym przyjaciółki. Jedna z nich znalazła mi Klinikę Nerwic w
Krakowie, nawiązałam kontakt z lekarzem, pojechałam w te straszne mrozy aż 700
km na wizytę i poważnie myślę o położeniu się tam na 10 tygodni, bo tyle trwa
kuracja. Nie wiem jeszcze, jak to przeżyję, bo panicznie brzydzę się
wszystkiego. Alternatywą jest pobyt dzienny w klinice do 16.00 i powrót do
domu, ale nie stać mnie na wynajęcie pokoju w Krakowie na 10 tygodni, a
mieszkanie u kogoś "kątem" (mam taką propozycję) nie wchodzi w grę, bo jestem
bardzo kłopotliwym gościem.

Droga Koleżanko, rozważ tę możliwość. Jesteś z Warszawy, w Krakowie nikt Cię
nie zna, będziesz się czuła bezpiecznie. W Warszawie natomiast możesz
skorzystać z kliniki na ul. Sobieskiego, tam też dzwoniłam. Jak się
zdecydujesz, służę telefonami.

I jeszcze jedna refleksja. Myślę, że warto nabrać nieco dystansu do siebie i
otworzyć się. To bardzo pomaga, przynosi ulgę. Jesteś inteligentną dziewczyną i
wyczujesz, komu można zaufać. Ja też kiedys trzasnęłam drzwiami jednej pani
psycholog i jednemu lekarzowi, bo mnie wyprowadzili z równowagi. Ale warto
próbować.

Gdybym mogła cofnąć czas o 30 lat i być w Twoim wieku, walczyłabym o szczęście.
Ale ja w Twoim wieku nie miałam pojęcia, ze jestem chora, chociaż na pewno juz
wtedy powinnam zacząć leczenie. Myślałam tylko, ze jestem dziwna i trochę
nerwowa. Ty natomiast masz tę przewagę, że zdefiniowałaś swój problem i możesz
z nim walczyć, póki czas. Proszę Cię, pomyśl o tym. Bo naprawdę warto zadbać o
jakość zycia. Leki nie przeszkadzają, a wręcz, mimo przykrych czasami skutków
ubocznych, pomagają w nauce i pracy. Przede wszystkim poprawiają nastrój i w
jaśniejszych kolorach widzę świat, jest we mnie więcej optymizmu. A wierz mi,
jeszcze 1,5 miesiąca temu byłam w strasznym dole i bałam sie rozpoczynać dzień.

[natretna]

Dziekuje wam dziewczyny, jestescie bardzo mile, ale ja nie moge teraz isc do
szpitala bo za 2 miesiace matura (koncze technikum) A potem mam wyjechac na staz
,,wiec kolo sie zamyka ...zreszta co ja powiem ...znajomym "bylma w psychiatryku " ?
Sama nie wiem czemu tyle lat sie nie lecze , a moze ja jednak nie jestem chora
sama juz nie wiem ...przeciez jak byla bym chora to inni by to zauwazyli a moi
znajomi uwazaj mnie poprostu za ekscentryka.

Sama nie wiem co mam robic wiem ze to co jest w mojej glowie nie jest normalne
..wczoraj na imprezie wciaz przestawialam kieliszki zeby tlyko nie spadly i tak
w kolo.....
Wiem ze macie racje ale boje sie ze lekarz ...zajrzy za gleboko ...ze dowie sie
o mnie rzeczy ktorych sie wstydze ze bedzie cos wiedzial o mnie co mnie
zawstydzi ale mi o tym nie powie ...a ja bede wiedziala ze on juz wie ...

I własnie te mysli przesladowcze do wszystkiego dopisuje sobie ideologie ...

[inka56]

Ja też szukałam pretekstu, żebyć uniknąć lekarza. O mojej chorobie wiedzą tylko
ci, którym o tym powiedziałam. Pozostali - znajomi na uczelni i studenci -
pojęcia nie mają o moim problemie. Więc, podobnie, jak Ty, potrafiłam tyle lat
to ukryć, ale to nie znaczy, że nie jestem chora. Więc ten powód wykreślamy.

Drugi powód - ja szykuję się do tej kliniki w sierpniu, po zakończeniu roku
akademickiego i akcji rekrutacyjnej. Ja też czekam na wyniki matur naszych
kandydatów. Termin więc można sobie dostosować. Być może i staż rownież. Ten
powód też jest do wykreślenia.

Nikt nie musi wiedzieć, gdzie byłaś. Ja powiem, że jadę do sanatorium.

Masz tylko jedno życie, a jak mówi Osiecka ustami Maryli Rodowicz: "drugi raz
nie zaproszą nas wcale". Chciałabym mieć 20 lat i móc decydować o swoim życiu.
Ale u mnie już z górki...

[natretna]

Z tym "z gorki" to juz mowisz jak moja mama! Wez przestan ja wiem ze chciała bys
byc młodsza, ale twoj wiek to nie katastrofa zwłaszcza ze masz jakies zycie
...spełniasz sie ..masz prace znajomych ....Bo jesli ty zaczniesz mowic ze
jestes "stara" to ja bede mowila Ci na per Pani ! :)

Wiem , moze wrescie sie na to zdecyduje. Gdybys migla podaj mi telefon do
jakiegos osrodka w warszawie.Moze sie umowie.
Teraz mam dobry nastroj bo siedze sama, i nie mam natrectw ...

[kot9912]

"Ntrętna", Inka ma racje. Poza tym nie musisz mówić, gdzie będziesz - wątek z
sanatorium jest ok.
A tak w ogóle to podjęłaś juz decyzję co po maturze chciałabyś robić? Wiesz,
wswielu nauczycieli tak straszy maturą, a to jest prosta sprawa!

Cieszę się, że teraz nie masz natręctw:)
Pozdro!

[inka56]

Natrętna, przepraszam, ze tak długo czekałaś na odpowiedź, ale chciałam zdobyć
dla Ciebie konkretne informacje dotyczace owej kliniki:

1) jest to Klinika Nerwic przy ul. Sobieskiego 9 w Warszawie

2) musisz mieć skierowanie od psychiatry na druku A4, takie, jak do szpitala

3) dzwonisz pod warszawski numer: 45 82 563 do sekretariatu i zapisujesz się
na konsultację z lekarzem - wyznaczą Ci termin wizyty. Lekarz zdecyduje,
czy kwalifikujesz się na oddział całodobowy, czy na "dochodzący"

4) czas oczekiwania na terapię: 4 - 10 miesięcy, ale czasem ktoś "wypada"
i miejsce zwalnia się wcześniej

5) grupy terapeutyczne są zamknięte

6) czas terapii: 10 tygodni

Porozmawiaj z lekarzem. Warto zapisać się i spokojnie czekać. Jak bedziesz źle
się czuła na oddziale, to możesz zrezygnować. Ja też tak do tego podchodzę, bo
nie wiem, co mnie tam czeka. Ale spróbować trzeba!

Co do mojego wieku - ja nie czuję sie staro, ale zegar bije. O tym, że nie
jestem już młodzieżą przypomniano mi właśnie w klinice nerwic w innym mieście,
do którego mam bliżej. Powiedziano mi, że przyjmują pacjentów do 40. roku
życia. Widocznie starszych nie opłaca sie leczyć. Ale ja się nie dam. I Tobie
też to doradzam.

Pozdrawiam

[inka56]

Pod Warszawą w Komorowie mieści się Szpital dla Depresji i Nerwic "Komorów",
przy ulicy Sanatoryjnej 1, tel. [phone]. Nie wiem, na ile dane te są
aktualne, bo nie dzwoniłam tam. Przed chwilą znalazłam w sieci.

[natretna]

inka56 napisała:

> Pod Warszawą w Komorowie mieści się Szpital dla Depresji i Nerwic "Komorów",
> przy ulicy Sanatoryjnej 1, tel. [phone]. Nie wiem, na ile dane te są
> aktualne, bo nie dzwoniłam tam. Przed chwilą znalazłam w sieci.
Jesli juz to zglosze sie na Sobieskiego. Ale 10 tygodni to dlugo zreszta to
czekanie az 4 miesiace :(
No nie wiem, czasem czuje sie lepiej i nie wiem czy jest taka potrzeba ...ale z
drugiej strony staje sie coraz bardziej dziwna wczoraj nie wiem dlaczego
ucieklam, z kuchni ......własciwie to tylko dlatego ze moj ojciec zrobil cos nie
po mojej mysli
Strasznie wam dziewczyny dziekuje za pomoc, naprawde mi pomagacie ...moge sie
wygadac posluchac was ...