samotność we dwoje

[ga10]

Mam 45 lat. Na imię Grażyna. Muszę zrobić coś, aby nie zwariować. Ale nic mi się nie chce. Pierwszy
raz w życiu wchodzę na forum. Pierwszy raz w życiu robie wiele żeczy. Uczę się akceptowania
samotności, pustki, siebie. Agresji, arogancji, bezwzględności najbliższego mi człowieka. Pierwszy raz
dotykam okazywanej mi pogardy. Nie pomagają obrazki, które maluję, wiersze, które piszę. Nie pomaga
nic. Zmuszam się by żyć bo nadzieja kawalek słońca jutro lub kiedyś tam jest mimo wszystko silniejsza.
I całe szczęście choć nie rozumiem tej sprzeczności. Rozpacz i nadzieja? Tyle we mnie zła ile brakuje
dobra... Tyle we mnie lęku by wstać, wyjść i zacząć życie na nowo. Nie umiem być sama bo nigdy nie
byłam.

[natla]

Matko kochana, Grażynko, to okropne co piszesz. Samotność we dwoje podszyta
pogardą, bezwzględnością i arogancją, to nie do zniesienia.
Przemyśl , czy nie wyolbrzymiasz problemu. Jeżeli nie, to zbierz siły, energię,
wytrzymałość i uciakaj. Jesteś na tyle młoda, że jeszcze sobie życie ułożysz.
Choćbys miała byc bez partnera. To o wiele lepsze, niz takie życie ubo "kwiatka
do ubrania".
A próbowałas te wszystkie żale z nim omówić? Może on sobie nie zdaje sprawy,
jak Ty przezywasz jego postepowanie.
Pisze to wszystko tylko na podstawie tego co napisałaś.

[ga10]

On nie chce rozmawiać. Wychodzi na całe dni. Twierdzi że Go upokarzałam. Rzeczywiście byłam
okropna, głupia, zzdrosna, zaborcza. Kiedy to zrozumiałam jakieś 6 lat temu próbuję do dziś naprawiać,
zmieniać się. Ale niestety to wciąż za mało. Przyznaję się do mojej naiwności, do niedojrzałości. Wiem, że
jest za późno. Boję się odejść bo nie znam tego co mnie czeka. Szukanie nowej pracy, domu, znajomych...
To mnie paraliżuje...

[natla]

I widziesz, nawet "chłop" Ci radzi rozstanie.
Mam tylko jedno pytanie: Czy Ty aby, mimo wszystko, jeszcze go nie kochasz?
Bo mam kilka takich przykładów, że kobieta woli życ z nim , bo własnie .....
Nie masz sie czego bać. Mało, ja bym sie cieszyła na zmiany. Nowe zycie....
Jestem przekonana , że lepsze.
Czy jest możliwość porozmawiania z nim o rozstaniu? Może on też tego chce.
A jak podział mieszkania, majatku, jak dzieci?

[ga10]

Jestem grafikiem komputerowym. Ale pracuję na czarno w jego firmie reklamowej jednoosobowej.
Właściwie robię w tej pracy wszystko. Projektuję, opracowuję, rozmawiam z klientami, robię wstępną
księgowość, pilnuję przelewów...itp. Nie wiem czy Go kocham czy tylko boję się samotności. Mamy 24
letniego Syna, który też mi radzi żeby uciec. Sprzedajemy od roku 100metrowe mieszkanie. mamy duży
dom w wykończeniu na wsi. Nie wyobrażam sobie prania brudów w sądzie. Ostatnio zablokował mi
wszystkie pieniądze na koncie firmowym i wspólnym bo śmiałam wyjechać do znajomych na 6 dni.
Powiedzialam mu tylko że wyjeżdżam ale ponieważ się nie pytał dokąd to nie mówiłam. Gdy wróciłam
awantura była koszmarna..Wiem, że ruch leży po mojej stronie . On powiedział na moją propozycję
rozstania, że nie będzie robił rewolucji w swoim życiu.

[natla]

Musisz uzyc dypomacji. Przede wszystkim dalej polubownie i spokojnie rozmawiać
o rozstaniu. Wytłumaczyć, że to nie rewolucja. Podzielić majatek, miec swoje 4
kąty (nawet kosztem nowego domu). Masz dziecko, które rozumie sytuację, a to
bardzo ważne. Rozstać sie bez prania brudów przecież można, o ile obie strony
sa zgodne.
Jeszcze jest separacja. To też dobry sposób. Mieszkacie najlepiej osobno,
pracujecie razem, a jak cos się zmieni w waszych układach, wracacie do siebie.
On może z czasem będzie Cie po prostu potrzebował.
Do tego wszystkiego obie strony musza się wykazac dużą kulturą, a nie wiem, czy
jego na to stać.
W kazdym razie musisz coś zrobic i nie bac się. Szukaj oparcia u syna, może
przwdziwej przyjeciółki, no i u nas.
Wiem, że dobrymi radami jest piekło wybrukowane, ale skoro szukasz rady, to ja
próbuję.
Nie ma rzeczy niemożliwych, trzeba tylko podjąć decyzję i sie zaprzeć.

[koneser8]

Grazynko mam to samo Tez jestem pierwszy raz na tym forum ale sie zalamuje pisze
i mam kontakt z ludzmi bardzo czesto z bardzo zyczliwymi i nie jestem sam Teraz
jest tyle zla i trzeba sie przyzwyczaic do ludzi nie ma rady Nie daj sie
zwarjowac a tym haslem juz nieraz wygralem w zyciuSamotnosc we dwoje to gorsze
niz samotnosc POZDRAWIAM

[ga10]

Dziękuję...
Nie umiem podejmować sama decyzji. jak dziecko, które potrzebuje wsparcia.

[pia.ed]

Od szesciu lat malzenstwo nie funkcjonuje, a budujecie nowy dom na wsi???

[ga10]

Dom budujemy od 1999. Małżeństwo funkcjonuje na zasadzie: mam rodzinę ale żyję sobie jak kawaler.
Seks był do wigilii 2004. Na razie ciągła nadzieja każe mi nie wykonywać żadnych drastycznych ruchów
bo a nuż wszystko się ułoży. To jest tak, że od 6 lat jest równia pochyła. Tłumaczę to tym, że On przeżywa
swój wiek (48), że ma problemy zdrowotne... itp. Przecież dwoje ludzi wiąże się ze sobą na dobre i na złe!
Trudno mi zostawić nasze ukochane mieszkanie i pętać się po znajomych lub obcych mieszkaniach. Nasz
Syn nie mieszka z nami od 2 lat (głównie z powodu ojca). Do przytulenia mam tylko kota. W tym roku
mija 25-lecie naszego małżeństwa.
BYŁAM JEGO WIELKĄ MIŁOŚCIĄ ALE TO CHYBA JEDNAK MOJA WINA
I TO JA SPIEPRZYŁAM WSZYSTKO.
WIELE BYM DAŁA BY TO URATOWAĆ, ALE SAMA NIE PORADZĘ SOBIE Z TYM BETONEM.

[natla]

No cóż, nie tak łatwo przekreślić 25 lat. Wiele małżeństw przechodzi w tym
okresie kryzys. Im więcej Cię czytam, tym bardziej skłaniam sie do separacji za
obopólną zgodą, albo do przeczekania. A najbardziej do długiej, nastrojowej
rozmowy przy świecach ), którą spróbuj zorganizować w przypływie jego dobrego
humoru. I nie daj się ponieść nerwom. Oboje jesteście w wieku hormonalnym, więc
i on powinien sobie z tego zdać sprawę.
Oczywiście to wszystko, o ile wiesz, ze on jest jeszcze tego wart. I bądź
z nami na lini. )))

[ga10]

Mimo koszmarnie niskiej samooceny, permanentnego poczucia winy, mentalności męczennicy (to
wyniesione z domu rodzinnego) wiem, ( od wielu osób) że jestem bardzo atrakcyjną kobietą, nie
wyglądam na swój wiek, nie jestem kretynką, mam wiele talentów artystycznych (przy niestety średnim
wykształceniu, On 2 klasy szkoły średniej), Przed 6 laty skorzystałam z pomocy psychoterapeuty, co
postawiło mnie na nogi. Niestety wcześniejsza moja głupota i nierozumienie co to znaczy być mądrą
kobietą spowodowały trzy razy szpital (tzw. próby samobójcze), Ale okazało się to niewystarczające.
Rzeczywiście im bardziej ja trzymam się na nogach tym bardziej On jest arogancki.
Na razie zdecydowałam o własnym koncie, szukam pracy i chyba złożę pozew o separację.
Jeśli wyprowadzę się czy to będzie też powód, xe z mojego powodu rozwaliło się moje małżeństwo?

[maladanka]

Piszesz,że masz dorosłego syna,który jest po Twojej stronie ...to już nie
jesteś sama.Przydałby sie dobry,zyczliwy prawnik - omówić co i jak w sprawach
finansowych.Czy jesteś w stanie całkowicie sama stanąc na nogi gdybyś musiała.W
sądzie o ile nie ma małych dzieci,ustalania alimentów itp.nie jest tak żle -
gdyby jeszcze miał być rozwód bez orzekania winy.
A czemu się zgadzasz pracować na czarno? - co potem z emeryturą? To jest chyba
najwazniejsze teraz - albo Cię zatrudnia oficjalnie albo szukaj pracy - masz
wspaniały zawód. I skoro 6 lat nie pomogło - to na co czekać?

[fanka8]

Grażynko, może spróbuj od poszukania pracy. Graficy komputerowi są potrzebni,
zwłaszcza ci z praktyką (wiem o tym, bo też pracuję w branży reklamowej).
Gdybyś coś znalazła, to byłby pierwszy krok do wolności. Dałoby Ci to poczucie
bezpieczenstwa i uniezależnienia od Twojego partnera. Trzymam za Ciebie, nie
daj się gnębić!!

[maladanka]

jeszcze wracam do tej pracy na czarno...nie wiem jak to długo
trwa,ale /odpukać/choroba i nie masz prawa do niczego!Prawo do renty mija po
upływie 18 mcy od ostatniego zatrudnienia! I koniecznie zorientuj się co do
możliwości rozdziału majątku - to wcale nie ma nic wspólnego z
rozwodem.Bedziesz miała czarne na białym co jest Twoje!
Miłość,uczucia - wszystko ważne, ale musisz wiedzieć na czym stoisz!

[ga10]

Jestem wagą. Wszystko ważę, ale wciąż uczucia biorą górę nad rozsądkiem. A może to rozsądek każe mi
nie przecinać tego do końca. Na razie założylam konto, przelałam pieniądze z projektu. Ale gdy się o tym
dowiedział przestał wydzielać mi nawet to co do tej pory łaskawie dawał. A zablokował nasze wspólne
pieniądze. Teraz rozesłałam CV po kilku agencjach reklamowych. Szkoda tylko, że to ja muszę robić coś.
Zamiast pracować w jego małej firemce gdzie jest luz bo u siebie, wolny czas pracy...itp. To ja muszę
zmienić swoje życie na niewygodne. To bardzo trudne. Mogę oczywiście zostać. ZAWSZE SĄ DWA
WYJŚCIA

[maladanka]

No to już coś robisz, ale nie lamentuj dlaczego ja? Bo tak trzeba! Idż się sama
zgłoś do ZUS! Przecież to XXI wiek. Chłop Ci wydziela pieniądze?!

[ga10]

Nie mogę iść do Zusu bo jestem na utrzymanie męża, firmy też nie mogę założyć bo małżonkowie nia mogą
mieć firm o podobnych profilach. Ja doskonale wiem co powinnam zrobić:
1. wyprowadzić się- unikam w ten sposób agresji i pogardy
2. wynając mieszkanie - uczenie się samotności
3. założyć sprawę o separację i rozdzielność majątkową - podejmuję samodzielną decyzję
4. założyć wtedy mogę własną firmę - staję na nogi sama
Na koncie mam 5000zł. muszę kupić komputer...itp, załatwić papiery firmowe..., wynająć mieszkanie...,
wynająć biuro, prawnik...

[maladanka]

o ZUS- myslałam w tym sensie,ze się zgłaszasz jako osoba współpracująca z
męzem - moja koleżanka tak pracuje -

[ga10]

Nie wiedziałam, że taka możliwość istnieje!!! Dzięki, popytam się jak to załatwić

[mira21]

Samotność czy we dwoje? Nie mam chyba prawa zabierac głosu, bo nie znam bólu
samotności. Z doświadczenia mogę napisać, że nie znam bo mu się zwyczajnie nie
poddałam. To taka czarna zmora, z którą trzeba walczyć, niestety. Nie ma lekko
i jak to ostatnio modne, nikt nie obiecywał, że będzie lekko, a więcej,
usłyszałam niedawno, że nie ma lekkiej, czy też miękkiej gry. Czasem chce się
ciepełka, ale nie można robić z siebie ofiary i pozwalać na wykorzystywanie tak
do końca.

[ga10]

Ostatni raz byłam zatrudniona w 1991.

Prawnika mam. To bliska koleżanka.
Tylko podjąć decyzję!

Gdybym odeszła On poradziłby sobie na pewno. Kosztowałoby Go to więcej pieniędzy, ale trudno. Wiem,
że ma jak pączek w maśle dlatego nic nie robi. ja z kolei nie radzę sobie psychicznie z jego arogancją.

Do wszystkiego doszliśmy razem. Oboje mieliśmy po jednej koszuli w dniu ślubu.
Tylko ta moja niedojrzałość i głupota była straszna. Jest zbrodnia - musi być i kara.

[maladanka]

No to ją podejmij! Chcesz wylądowac w przytułku dla bezdomnych? On sobie
znajdzie obrotną kobitkę ale kobitka jego, dziecko i rozwód i pa!
A Ty będziesz dalej rozważać? Otrząśnij się! Przepraszam,ze tak brutalnie.
Najpierw rozdział majątku - tu nie trzeba rozwodu! Zmobilizuj się!

[ga10]

Jesteście kochani!
Ta rozmowa trochę mnie podniosła.
Ja potrzebuję takiego mocnego kopa.

[natla]

Na mocnego kopa ode mnie w tej sytuacji możesz zawsze liczyć. ))
Weź sobie starą metodą karteczkę, podziel na 2 rubryki (najlepiej tabelke
w komputerze, bo bedziesz równoczesnie mogła zaglądać na wątek i ładnie sobie
napisać), w jednej spisuj plusy waszego małżeństwa, w drugiej minusy. To też
rozładowuje, a równocześnie może zaskoczyć wynikiem.

I jeszcze jedno, staraj się byc na tym wątku nie tylko dzisiaj.

[korrka]

Jestem pewna, że nie dasz się zwariować

[mira21]

Niezły amant i brutal musi być ten Twój chłop Droga Ga.. Chyba łapię, dlaczego
jest to trudna dla Ciebie sprawa. W mojej wizji sytuacji On stoi w szerokim
rozkroku, a Ty zalewasz się łzami klęcząc u Jego stóp. Twoje piekne długie
włosy ocierają się o wysokie, męskie obuwie. I co dalej? Dlaczego masz jakieś
głupie wyrzuty sumienia? Z tej pozycji nawet nie widzisz odpowiedzi w Jego
wzroku.

[ga10]

Tak, zupełnie jak nauczycielka próbuję wszystko wyjaśniać, tłumaczyć.
Bo w każdym człowieku staram się znaleźć odrobinę dobroci nawet zalanej tak potworną skorupą
nienawiści. Nauczono mnie rozmawiać. Nigdy nie używam argumentu "...bo tak"

A był taki cudowny ciepły, kochany, bezinteresowny.
Zmienił się w bestię. Pije, jest coraz grubszy, nie dba o zdrowie i za wszystko obwinia mnie.

JAK PORADZIĆ SOBIE Z TZW "PROJEKCJĄ" CZYLI ZARZUCANIEM MI TEGO CO SAMEMU
ROBI?

Kiedy wrzeszczy na mnie i nie dopuszzca do głosu mam czarne dziury w głowie.
Przed głupotą staję kompletnie bezradna, nie mam argumentów.

[yoanna]

Witaj Grażynko, to o czym napisałaś jest bardzo smutne...
Z Twej opowieści wynika,że Twój związek jest praktycznie martwy...,wypalony.
Piszesz, że masz świadomość popełnionych wcześniej błędów...czy to co się dzieje
w Twoim związku złego ma swe żródło wyłącznie w Tobie?
Jeśli skończyło się uczucie, trzeba poszukiwać przyjaźni...jeśli nie ma
przyjaźni to choć tolerancji i odrobiny zrozumienia...
Jeśli została tylko agresja, arogancja i złośliwości, a Wy funkcjonujecie jako
zimny finansowo-zawodowy układ... to pora pomyśleć o alternatywie.
Trwając w takim związku zrujnujecie w sobie nawet dobre wspomnienia ...
Zastanów się czy może jednak jest jeszcze coś do uratowania ..jeśli Twój mąż
"nie chce robić w swym życiu rewolucji"...
Może gdyby wprost powiedział, że nie zgadza się na rozstanie... przyznałby,że w
nadal zależy mu na Tobie?
Niestety możlwe,że takie zachowanie to zwykła złośliwość zranionego partnera...
Jeśli tak, to koniecznie powinnaś pomyśleć o samodzielności i niezależności
materialnej, o zabezpieczeniu swojej przyszłości.
Jeśli jesteś samotna w 100 metrowym mieszkaniu... co się stanie kiedy
zamieszkacie wspólnie w ogromnym domu...?
Trudno radzić i doradzać kiedy cała wiedza o Twoim dramacie sprowadza się do
kilku linijek postu... ale pewne jest, że nie możesz się zatrzymać, nie powinnaś
też dłużej pozostawać z problemem sama.
Masz już wsparcie syna, musisz poszukać życzliwości innych, jesli trzeba również
profesjonalnej pomocy...prawnej choćby.
Trudne to klimaty... życzę wiele powodzenia i siły

[ga10]

On zachowuje się tak jakby prowokował mnie do podjęcia decyzji za którą mnie po tem ukarze.
W grudniu powiedziałam Mu, że nie chcę z nim dalej być, że po sprzedaniu mieszkania kupimy dwa
oddzielne, że nie chcę z nim żyć w domu, w którym będzie mnie zostawiał samą ( mieliśmy pomysł żeby za
sprzedane mieszkanie w Warszawie kupić dom pod W-wą).
Dom, który budujemy na wsi jest 180km stąd i traktujemy go jako miejsce do ktorego jeździmy "ładować
akumulatory?. Zresztą to jedyny temat na który możemy rozmawiać w miarę spokojnie.
Myślę o wyprowadzeniu się by do końca Go nie znienawidzieć...
Myślę, Xe On nie umie pomóc sam sobie i jego duma nie pozwala Mu na rozmowę.

[mira21]

ga10 napisała:

> On zachowuje się tak jakby prowokował mnie do podjęcia decyzji za którą mnie
po
> tem ukarze.
> W grudniu powiedziałam Mu, że nie chcę z nim dalej być, że po sprzedaniu
mieszk
> ania kupimy dwa
> oddzielne, że nie chcę z nim żyć w domu, w którym będzie mnie zostawiał samą
(
> mieliśmy pomysł żeby za
> sprzedane mieszkanie w Warszawie kupić dom pod W-wą).
> Dom, który budujemy na wsi jest 180km stąd i traktujemy go jako miejsce do
ktor
> ego jeździmy "ładować
> akumulatory?. Zresztą to jedyny temat na który możemy rozmawiać w miarę
spokojn
> ie.
> Myślę o wyprowadzeniu się by do końca Go nie znienawidzieć...
> Myślę, Xe On nie umie pomóc sam sobie i jego duma nie pozwala Mu na rozmowę.
Ale mnie rozpaliła ta Twoja historia! Fajnie, że jestes z Warszawy, bo mam do
Ciebie blisko. Słuchaj, jak nie chcesz być ukarana, to decyzji nie podejmuj,
dot. rozstania.A swoje sprawy trzeźwo zabezpiecz, te materialno-bytowe i patrz
z sentymentem na Swój obiekt westchnień, może uda się rozpalić uczucie
podrzucając nową energię, tylko bez wyrzutów sumienia, bo przecież to jaka
byłaś wypływało z żaru namiętności. Pokochaj na wstępie samą siebie.

[ga10]

Wzruszacie mnie do łez. Dawno nie czułam takich drżeń. Przyzwyczailam się panować nad emocjami, aby
nie działać impulsywnie bo to nie dobrze podejmować decyzje a potem myśleć. Oblepilam się skorupą, by
nikt mnie nie zranił. Chciałabym nauczyć się sobie wybaczać. Sobie bo przy innych robię to odruchowo.
Trudno tylko sobie wybaczyć, że jestem: cyt.: "ścierwo gówno, złodziejka i że najważniejsze dla mnie są
pieniądze".

[mira21]

ga10 napisała:

> Wzruszacie mnie do łez. Dawno nie czułam takich drżeń. Przyzwyczailam się
panow
> ać nad emocjami, aby
> nie działać impulsywnie bo to nie dobrze podejmować decyzje a potem myśleć.
Obl
> epilam się skorupą, by
> nikt mnie nie zranił. Chciałabym nauczyć się sobie wybaczać. Sobie bo przy
inny
> ch robię to odruchowo.
> Trudno tylko sobie wybaczyć, że jestem: cyt.: "ścierwo gówno, złodziejka i że
n
> ajważniejsze dla mnie są
> pieniądze".
Grażynko! Czy to Twoje Najdroższe Kochanie używa takich brzydkich słów? No, to
nie wiem komu współczuć; Tobie na pewno, ale jemu też skoro ma takie niewielkie
możliwości i skoro czuje się tak bezsilny, z siega po taką właśnie bron. Ale
spójrz, jaki w tym momencie robi się mallutki. Jak krasnoludek. I jaki śmieszny
z takim słownictwem i z takimi głupimi pretensjami.

[pia.ed]

..."Boję się odejść bo nie znam tego co mnie czeka. Szukanie nowej pracy, domu,
znajomych...To mnie paraliżuje..."

Czy troche nie przesadzasz? Mieszkasz w Warszawie, tam masz przyjaciol i
znajomych, pewnie tez i syna. O prace w Warszawie jest duzo latwiej niz w
innych miastach Polski, mieszkanie tez mozna znalezc.

Na co czekasz? A moze po prostu chcesz sie wyzalic, a w gruncie rzeczy chcesz
kontynuowac swoje dotychczasowe zycie, bo tak Ci mimo wszystko wygodnie,
przeciez macie domek lezacy 180 km od Warszawy w ktorym chetnie ladujecie
akumulatory...

[ga10]

Przecież cały problem polega na tym, że ciągle mam nadzieję...
I na tym, że się miotam, jak osioł między owsem a sianem...
Gdybyśmy My Kobiety myślały jak mężczyźni...
Ale nie myślimy... I może i dobrze!
My rozmyślamy...
Wyżalić się muszę bo wybuchnę...
Decyzje też pewnie podejmę jakąś... bo choć ślepa coraz więcej widzę zła w naszym związku.

[mira21]

ga10 napisała:

> Przecież cały problem polega na tym, że ciągle mam nadzieję...
> I na tym, że się miotam, jak osioł między owsem a sianem...
> Gdybyśmy My Kobiety myślały jak mężczyźni...
> Ale nie myślimy... I może i dobrze!
> My rozmyślamy...
> Wyżalić się muszę bo wybuchnę...
> Decyzje też pewnie podejmę jakąś... bo choć ślepa coraz więcej widzę zła w
nasz
> ym związku.
No, to cokolwiek nie postanowisz, bądź z nami! Jutro niedziela, wybierz się
gdzieś dla relaksu.

[ga10]

Jest 17. Muszę już iść do domu.
Za wszystko Wam dziękuję.
Może coś się dziś zdarzy miłego.
Kolejny dzień przetrwany.
Jutro będę w pracowni to zajrzę tutaj.
Życzę Wam ciepłego wieczoru,
GA

[gabrysca]

powodzenia zycze, a jutro opowiem Ci pewna historie.

[aasss1]

No tak. Przeczytałam wszystkie listy. pierwszy raz widzę że można o sobie
opowiedzieć komuś życzliwemu, a zupełnie obcemu. Smutno mi Grażynko ... Pewnie
cię nie pocieszy, że moja historia jest tak bardzo podobna. Tylko jestem od
ciebie trochę starsza...
Moje małżeństwo trwałoprzez 24 lata, a potem, nagle... Zaczął bardzo pracować,
wyjeżdżać, znikać . W 2003 nie było go w domu 25 niedziel w roku, w 2004 BYŁ w
domu 10 niedzieli. Nie wiem gdzie jest, co robi z kim spędza ten czas. Na
wszystko ma tylko jedną odpowiedz- ktoś musi pracować!(ale mów-krzyczy to
zawsze w sposób bardzo wulgarny!) Z tej pracy nic nie wynika, nie daje żadnych
pieniędzy, nie zajmuje się domem. Na szczęście ja pracuję (kiedyś,dawno przez
10 lat utrzymywałam cały dom) i na razie mi starcza. Dzieci już dorosłe, jezdza
po świecie, mówią, że nie mają domu ... A dom jest, duży, w miarę wygodny,
PUSTY. Tylko ja i pies. Od 2 lat się leczę, przedtem miałam depresję gigant.
Teraz jest jakby lepiej - ale ta świadomość, że już zawsze będę sama, że nic
mnie już nie czeka.
Trzymaj się Grażynko. Powinnyśmy założyć taki Klub dla samotnych we dwoje.
Chyba jest nas nie mało.
Jutro sprawdzę, co u ciebie.

[natla]

Witaj AASSSSSSSSS. ) Prosze mi tu zadnego klubu samotnych we dwoje nie
zakładać, choć jest Was na pewno dużo. Po co? Po to żebyście się nawzajem
dołowały???? O nie!!!
Przeszłas i przechodzisz też dużo. I co, nie myślisz o uwolnieniu się? Bedziesz
sama w pojedynkę, nie narazona na humory i arogancję bliskiego bądź co bądź
człowieka, a czy będziesz sie czuła samotna, to tylko od Ciebie zależy. Nie
wierzę, aby człowiek nie mógł znaleźć bratniej duszy i odpowiednich dla siebie
zajęć.
Zostań z nami i zobaczysz, że zmienisz myślenie. )))

[korrka]

natla napisała:
> Prosze mi tu zadnego klubu samotnych we dwoje nie
> zakładać, choć jest Was na pewno dużo. Po co? Po to żebyście się nawzajem
> dołowały???? O nie!!!

Zgadzam się z tym co pisze Natla. Wzajemne dołowanie bardziej pogłębia

[natla]

Korra, musiemy je pilnować i dodawać optymizmu. No nie? Życie bez wrzoda u boku
jest takie fajne i choć tez są chwile trudniejsze, to jednak nieporównywalne do
węzłów między partnerami.
A poza tym po rozwodzie jeszcze zawsze można wrócić do siebie i żyć "na kocią
łapę")))))

[izetca]

Przeczytalam o tych Paniach samotnych we dwoje i zastanawiam sie skad ta zmiana
u partnerow, wczesniej mili, dobrze wychowani, a teraz wulgarni, uciekaja jak
najdalej od domu? moze nie potrafia odejsc od was, nie moga zostawic was w
wielkich depresjach,po probach samobojczych, stad ta agresja, nie potrafia sie
od was uwolnic. Wina zawsze lezy po srodku, ale prawda wyglada tak, ze
mezczyznom latwiej w tym wieku przychodzi rozwod( nie twierdze ze wszsystkim)
niz nam , nam wydawalo by sie majacych "patent" na swoich mezow (lub zone)nie
miesci sie w glowie ze wszystko ma swoje granice, ktorej nie mozna przekroczyc,
bo nie ma pozniej oowrotu. W waszym wypadku nie ma co roztrzasac spraw, ktore
wloka sie od lat tylko zaczac zyc WLASNYM zyciem, poustawiac sprawy domowe,
majatkowe i wyjsc miedzy ludzi, bo o czym chcecie rozmawiac, rozpamietywac w
tym klubie "samotnych we dwoje"? jak dac jeszcze w de mezowi?a tak na prawde to
dajecie sobie, bo czas ucieka.

[natla]

Izetko,tu nie ma zadnego klubu samotnych i nie będzie!!! )))))
A w tym co piszesz, jest dużo racji.

[yoanna]

ga10 napisała:

> Wzruszacie mnie do łez. Dawno nie czułam takich drżeń. Przyzwyczailam się
panować nad emocjami, aby nie działać impulsywnie bo to nie dobrze podejmować
decyzje a potem myśleć. Oblepilam się skorupą, by nikt mnie nie zranił.
Chciałabym nauczyć się sobie wybaczać.

Grażynko, potraktuj swoje wejście na to forum jako rodzaj terapii, która być
może pozwoli Ci usystematyzować problem, a przy okazji da możliwość uwolnienia
się od tłumionych emocji.
Jeżeli rzeczywiście skrzywdziłaś męża, jeśli odczuwasz ciężar swych win...
podsumowaniu rachunków proponowanych przez Natlę...powinno Cię przekonać czy
czas pokuty już się skończył. Pewnie już czas polubić i zaakceptować siebie
Twój mąż chyba też potrzebuje pomocy...profesjonalnej raczej...
Jeśli zaś stać Cię jeszcze na spokojne z nim rozmowy... próbuj rozmawiać, to
mogą być doświadczenia, które pomogą Ci podjąć ostateczną decyzję.
Nawet jeśli miała by to być decyzja o odejściu..., to jest trudne.

[korrka]

Czytając takie i temu podobne posty zastanawiam się i irytuję - Czemu
rzeczywistość kobiet skupia się cały czas wokół życia mężczyzny ? ! Dlaczego
stosunkowo tak rzadko realizują się poprzez swoje hobby ? Myślałam, że
przynajmniej w dzisiejszych czasach kobiety wykazują większą dbałość i troskę w
sprawach niezależności finansowej od męża.
Mężczyźni najczęściej mają swoje pasje i zainteresowania i jak gdyby na tej
płaszczyźnie się realizują. Niejednokrotnie stanowią one dla niego
najważniejszy element życia. Kiedy związek się rozpada – niejednokrotnie
kobieta czuje pustkę wokół siebie, świat wali jej się na głowę, zaś dla
mężczyzn nie stanowi to takiej tragedii, gdyż nigdy w swoim życiu nie stawiają
sobie za jedyny cel szczęścia bycia ze swoją kobietą. W większości przypadków
nie są zależni finansowo od swoich żon
Właścicielka tego postu nie wydaje mi się być osobą zbyt bardzo "zależną".
Graficy komputerowi w dzisiejszych czasach to chyba dobre zajęcie

[izetca]

Rzeczywiscie ze w obecnych czasach kobiety dbaja o swoja niezaleznosc
szczegolnie finansowa, ale my? czy kazda z nas miala swoje konto, swoje hobby?
najczesciej to mezowie zapewniali nam i dzieciom byt.My chcac stworzyc normalny
dom, mniej pracowalysmy, albo za mniejsze pieniadze, by bylo poprostu "jak u
mamy", ktora z nas byla na tyle przebiegla zeby upominac sie o swoje konto ,czy
osobne pieniadze.Tak jak powiedzialam teraz kobiety podchodza inaczej, na dom
decyduja sie jak maja dobrze po 35, wczesniej spisuja intercyze co komu i w
jakich okolicznosciach sie nalezy i wtedy rodza dzieci, zabiezpieczone na
wypadek rozwodu lub nie daj Bog smierci malozonka.A ty Korrka skoro dziwisz sie
nam 50-tka, a nawet denerwuje Cie nasze podejscie do mezczyzn, powiedz jakie Ty
prowadzisz zycie, z mezczyzna, czy bez? i jak rozplanowaliscie swoje zycie, ma
on cos do powiedzenia w domu, czy nie, a moze jestes juz sama, a dzieki swojemu
rozsadkowi wiedziesz spokojne,zabezpieczone, ale samotne zycie?

[ewa556]

Witam!
Dawno mnie tutaj nie było....powróciłam i chciałam porozmawiać z Grażynką o jej
problemie, samotności we dwoje.
Grażynko nie niszcz wszystkiego co przez te lata życia dorobiłaś sie. NIe
wszystko da się zmierzywać, zważyć ustalić, podzielć. Ja uważam że powinnaś za
wszelką cene starć sie naprawć układy pomędzy wami.
Po burzy zawsze zaświeci słońce. Mąż może czeka na Twój pierwszy krok. Uczyń to.
Najprościej jest niszczyć, wiem z obserwacji koleżanki która ten trudny okres w
życiu przechodziła. Często potem mówiła, wiesz żałuje, nie mam już sił by nadal
chodzić po sądach, walczyć, dzielić....to naprawde powinno być ostatecznością.
Najprościej mówić,poradzisz sobie, to nie prawda, życie samotne jest równie
okropne, znaleść partnera to również wielkie ryzyko.
A dlaczego masz wszystko zostawić i odejść lub tez zaczynać od nowa.
Wytrwaj w trudnym okresie swojego życia, napewno jeszcze wszystko może sie
zmienić, czego z całego serca życze.
Ewa

[ga10]

WITAM WAS KRÓLEWNY,
Dziękuję Wam za ciepło, zrozumienie, rady i chęć rozmawiania dalej. Dajecie mi otuchę i wsparcie. Moj
Mąż uważa pomoc psychologiczną za wydawanie pieniędzy bez sensu. Trzeba prać brudy we własnej
pralce! Niechęć wynika z tego, że trzeba się otworzyć i często popatrzeć na siebie z drugiej strony. Trzeba
zdać sobie sprawę z tego, że coś robi się żle. Ta konfrontacja wymaga ODWAGI!!! Wiem, bo wiele razy
wychodziłam od psychoterapeuty wściekła, ze łzami w oczach, obrażona (oczywiście na niego). Potem
przychodzi myślenie, że to wszystko prawda i na spokojnie brniesz w swoje JA i układasz je powolutku.
Mam wiele zainteresowań: piszę wiersze, kiedyś grałam na gitarze, śpiewałam, trochę gram(łam) na pianinie,
maluję grafiki, największą pasją jest układanie puzzli (1000-9000szt malarstwo) On się rtym wszystkim
oczywiście chwali ale nieomieszkuje dodawać złośliwych żartów, że trzeba być chorym, żeby układać
takie wielkie puzzle. Te moje zainteresowania niestety nie dają mi satysfakcji. Nic mi się nie chce...
Obsesyjnie czekam na jego zachwyt, na to żeby zauważył. Nie cieszy mnie to dla samej siebie. Nie cieszy
mnie nawet zachwyt moich znajomych. Moje własne życie to ON!!!
Wiem, wiem... to koszmar. Próbowałam jogi, basenu, wychodzę czasami do teatru, na koncert jazzowy lub
muzyki poważnej ale to wszystko na siłę mając nadzieję, że wreszcie przyjdzie taki dzień, kiedy
ZROZUMIEM, ŻE NAJWAŻNIEJSZA OSOBA O KTÓRĄ MUSZĘ WALCZYĆ TO JA SAMA.
Ale na tej wiedzy kończy sięmoja świadomość.
Zmiana u partnera nastąpiła wtedy gdy 6 lat temu śmiałam wyjechać sama z koleżanką nad morze. Gdy
wróciłam po tygodniu spotkałam na dworcu zimny głaz. Grzeczny, ale lodowaty. Wtedy zaczęło się jego
wychodzenie początkowo raz w tygodniu na koncert do Jazzowego Akwarium (zabronił mi chodzić z
Nim) potem eskalacja Jego arogancji powoli przekraczała coraz większe granice. I tak jest do dziś. Często
wiem, że pokutę odbyłam już dawno, ale ta druga Ja podpowiada mi , że nie wszystkie grzechy są do
odpokutowania, nie każda choroba kończy się wyzdrowieniem.
Jeśli chodzi o pracę grafika, jest ich tylu, że bardzo trudno znaleźć pracę w której nie będzie się
traktowanym jak wyrobnik. Ale zobaczymy. Na razie czekam, co przyniesie następny dzień. Dzięki za te
terapeutyczne rozmowy i za to , że nie każecie mi lepić z wosku figurgi i wbijać w Niego igły.
Człowiek to przecież zwierzę stadne i trudno mu brnąć w stepie samemu, choć wokoło dużo innych
zwierząt, pragniemy tego jednego najbliższego.

[mira21]

ga10 napisała:

> WITAM WAS KRÓLEWNY,
> Dziękuję Wam za ciepło, zrozumienie, rady i chęć rozmawiania dalej. Dajecie
mi
> otuchę i wsparcie. Moj
> Mąż uważa pomoc psychologiczną za wydawanie pieniędzy bez sensu. Trzeba prać
br
> udy we własnej
> pralce! Niechęć wynika z tego, że trzeba się otworzyć i często popatrzeć na
sie
> bie z drugiej strony. Trzeba
> zdać sobie sprawę z tego, że coś robi się żle. Ta konfrontacja wymaga
ODWAGI!!!
> Wiem, bo wiele razy
> wychodziłam od psychoterapeuty wściekła, ze łzami w oczach, obrażona
(oczywiści
> e na niego). Potem
> przychodzi myślenie, że to wszystko prawda i na spokojnie brniesz w swoje JA
i
> układasz je powolutku.
> Mam wiele zainteresowań: piszę wiersze, kiedyś grałam na gitarze, śpiewałam,
tr
> ochę gram(łam) na pianinie,
> maluję grafiki, największą pasją jest układanie puzzli (1000-9000szt
malarstwo)
> On się rtym wszystkim
> oczywiście chwali ale nieomieszkuje dodawać złośliwych żartów, że trzeba być
ch
> orym, żeby układać
> takie wielkie puzzle. Te moje zainteresowania niestety nie dają mi
satysfakcji.
> Nic mi się nie chce...
> Obsesyjnie czekam na jego zachwyt, na to żeby zauważył. Nie cieszy mnie to
dla
> samej siebie. Nie cieszy
> mnie nawet zachwyt moich znajomych. Moje własne życie to ON!!!
> Wiem, wiem... to koszmar. Próbowałam jogi, basenu, wychodzę czasami do
teatru,
> na koncert jazzowy lub
> muzyki poważnej ale to wszystko na siłę mając nadzieję, że wreszcie przyjdzie
t
> aki dzień, kiedy
> ZROZUMIEM, ŻE NAJWAŻNIEJSZA OSOBA O KTÓRĄ MUSZĘ WALCZYĆ TO JA SAMA.
> Ale na tej wiedzy kończy sięmoja świadomość.
> Zmiana u partnera nastąpiła wtedy gdy 6 lat temu śmiałam wyjechać sama z
koleża
> nką nad morze. Gdy
> wróciłam po tygodniu spotkałam na dworcu zimny głaz. Grzeczny, ale lodowaty.
Wt
> edy zaczęło się jego
> wychodzenie początkowo raz w tygodniu na koncert do Jazzowego Akwarium
(zabroni
> ł mi chodzić z
> Nim) potem eskalacja Jego arogancji powoli przekraczała coraz większe
granice.
> I tak jest do dziś. Często
> wiem, że pokutę odbyłam już dawno, ale ta druga Ja podpowiada mi , że nie
wszys
> tkie grzechy są do
> odpokutowania, nie każda choroba kończy się wyzdrowieniem.
> Jeśli chodzi o pracę grafika, jest ich tylu, że bardzo trudno znaleźć pracę w
k
> tórej nie będzie się
> traktowanym jak wyrobnik. Ale zobaczymy. Na razie czekam, co przyniesie
następn
> y dzień. Dzięki za te
> terapeutyczne rozmowy i za to , że nie każecie mi lepić z wosku figurgi i
wbija
> ć w Niego igły.
> Człowiek to przecież zwierzę stadne i trudno mu brnąć w stepie samemu, choć
wok
> oło dużo innych
> zwierząt, pragniemy tego jednego najbliższego.
To bardzo piękne opowiadanie i już mamy dwa wątki: Twój i Twojego Oblubieńca.
Coraz ciekawiej. Nie mogę kontynuować,sorry, młody mężczyzna przegania mnie od
komputera. Pozdrawiam.

Do Mira 21 - nie cytuj!

[pia.ed]

Bardzo ciezko sie czyta. naciskaj tylko na ODPOWIEDZ, a tekst i tak masz pod
pisanym listem, wiec mozesz zajrzec w razie potrzeby...

[mira21]

okey, dzięki.

[korrka]

ga10 napisała:
> Te moje zainteresowania niestety nie dają mi satysfakcji.
> Nic mi się nie chce...Obsesyjnie czekam na jego zachwyt, na to żeby
> zauważył. Nie cieszy mnie to dla samej siebie. Nie cieszy
> mnie nawet zachwyt moich znajomych. Moje własne życie to ON!!!
> Wiem, wiem... to koszmar.
*******************************

ga10 - uważasz to za koszmar ??? Poruszyłaś mnie tym. To nie ma nic wspólnego
z koszmarem !!! a raczej pewnej niedorosłości.
Życzę ci, aby twoje kłopoty się szybko skończyły.
Czytając jednak twoje posty odnoszę wrażenie, że dużo w nich jest konfabulacji
jakby były pisane przez dużo młodszą osobę. Jeśli jestem w błędzie -
przepraszam, że ciebie uraziłam. Mam nadzieję, że jakoś sobie wreszcie swoje
życie zdołasz wyprowadzić na prostą.

Nie mam już czasu na znalezienie pytania skierowanego do mnie, dlatego tutaj
zamieszczę odpowiedź:
- jestem czynna zawodowo
- mam ubezpieczenie ZUS
i jak większość kobiet też się czuję częściowo wykorzystywana przez swojego
mężczyznę

[ga10]

To droga Korrko wynika z wychowania, stereotypów itp. Zachowujemy się w stosunku do naszych
mężów jak ich matki. Rywalizujemy z teściowymi o obszar uzależnienia. To wielki błąd ale dopiero nasze
córki może wnuczki będą trochę mądrzejsze. Nasze matki przepłakują, przeczekują, akceptują by tylko nie
zostać same i bezradne i tego nas nauczyły. Życie daje nam w dupsko i mając 40-45-50 lat musimy
zdawać egzaminy dojrzałości z życia ucząc się tylko na własnych błędach.

[natla]

Grażynko, a więc go kochasz, chcesz jego akceptacji, myślisz, wiesz o sobie
wszystko. Nic innego tylko rozmowa. Czekanie wydaje mi się już bez sensu, bo
czekałaś 6 lat. Ale dobra, spokojna rozmowa , DO KOŃCA, powinna Ci ustalić
sytuację. Przgotuj się do niej. Nie bój się. A w kazdym razie spróbuj.

[ga10]

Rozmowa to dialog między dwojgiem partnerów. Mnie został tylko monolog.
Mówienie do ściany. Odpowiedzi znam, bo wiele razy próbowałam.
-Nie będę robił rewolucji w swoim życiu,
-Mam dosyć,
-Miarka się przelała,
-Nie będę więcej chodził na smyczy,
-Jesteś dorosła, rób co chcesz
-Daj mi święty spokój
-Będę robił co będę chciał
-Jesteś chora psychicznie
-Jesteś nieobliczalna, nienormalna
- Lecz się
-Zmarnowałaś mi życie
-................

Moje dobre duchy!
Stoję nad przepaścią. Jeśli skoczę to albo uniosą mnie skrzydła, albo runę w dół bo mam je skutecznie
podcięte.

[natla]

No jeżeli jego nie stać (ale czy na pewno) na rozmowę, to już nie widze sensu.
Na pewno ją dobrze przeprowadzasz? Pytałaś co on dalej zamierza? Nie chce
rewolucji? A chce tak żyć? Z "nienormalną kobietą? Niech sobie poszuka służącej.
Nie bój się samotności bez niego. Nie będzie gorsza o tej z nim, a na pewno
spokojniejsza.
Biedna jesteś. To nie litość. To fakt. Rozpostrzyj szeroko skrzydła i skacz
w obranym przez siebie kierunku Ale ich (skrzydeł) potem nie zwijaj. )
Informuj nas na bieżąco. Przemyśl nasze gadanie. Każda dziewczyna ma rację, ale
Ty znasz najlepiej swojego chłopa i to Ty musisz podjąć decyzję. Nie odwlekaj
jej za bardzo.

[morsa]

Spojrz na sygnaturke!

[natla]

To nie tylko dla Grażyy. Dla nas wszystkich. )

[mada50]

właściwie powtórzę to samo,życie jest zbyt krótkie żeby je tak zmarnować,
Grażynko,jesteście od siebie uzależnieni,jedno boi się odejść,a drugie nie
zgadza się na rozstanie i tak się wzajemnie dręczycie,
ja na Twoim miejscu spróbowałabym separacji,sprawdź czy lepiej Ci z nim czy bez
niego i nie bój się zacząć żyć od nowa,
jak podejmiesz decyzję o odejściu,to zrobisz wszystko,żeby znaleźć pracę, to
jak tonący co brzytwy się chwyta i uda Ci się napewno,
nie jestem pewna czy Twoja twarda postawa nie spowoduje wzrostu Twoich akcji
u mężusia,hę?

[natla]

<nie jestem pewna czy Twoja twarda postawa nie spowoduje wzrostu Twoich akcji
u mężusia,hę?>

100 % racji i strzał w 10. )

[kla-ra]

Witaj Grazynko,
Przeczytalam wszystkie wypowiedzi.
Wiem,ze mezczyzne zdobedziesz konsekwencja w dzialaniu,akceptacja swojej osoby,
Jesli zachowanie jego jest w czynach i slowach niewlasciwe w stosunku do Ciebie,
to w czasie jego monologu wychodz spokojnie z pokoju,mieszkania.Nie podejmuj
dyskusjii.Dlaczego mezczyzni nie sluchaja tego co mowi do nich kobieta?
A dlaczego kobieta na jedno zdanie mezczyzny , mowi monologiem.
W Twoim zwiazku czas na zmiane rol.
Mam wrazenie,ze twoj maz gustuje w silnych psychicznie kobietach,a wic jak
chcesz z nim zostac to sie taka stan,chociaz na tydzien,dwa... i zobacz jak
zareaguje.
Zycze powodzenia.

[pia.ed]

Ktos napisal, ze maz ma w Tobie bezplatna kucharke.
Nie tylko, ma tez bezplatna sile robocza w firmie.
No i chyba kobiete kiedy potrzebuje...
Bardzo wygodna sytuacja.

Ja na Twoim miejscu cichutko zaczelabym dowiadywac sie o prace. Znajdziesz ja,
to mozesz zaczac szukac mieszkania (jesli uwazasz ze nie mozesz mieszkac w
Waszym wspolnym mieszkaniu).
Gdyby on sie zezloscil ze znalazlas prace i nie chcial Ci pozwolic
mieszkac/utrudnialby Ci zycie, to chyba moglabys narazie
zamieszkac wspolnie z synem?
Podobno jednak w warszawie wcale nie tak ciezko znalezc mieszkanie, to tylko
kwestia ceny.

[maladanka]

Dlatego nawet najlepsza terapia osób uzależnionych i współuzależnionych nie
gwarantuje natychmiastowej i gruntownej poprawy w życiu domowym. Do tego
potrzebne jest nauczenie się umiejętności rozmawiania z szacunkiem dla
słuchającego i słuchania z szacunkiem dla mówiącego. Trzeba nauczyć się toczyć
spory i rozwiązywać konflikty bez dominacji i wykazywania za wszelką cenę
przewagi, ale też bez rezygnacji ze swego stanowiska. W zdrowiejącej rodzinie
wiele rzeczy trzeba na trzeźwo od nowa uzgodnić, omówić, zweryfikować i
przewartościować. Najważniejszą jednak zdobyczą musi się stać umiejętność
współpracy. Żeby rodzina przestała być poligonem bitewnym, gdzie ktoś zawsze
musi zostać pokonany, i aby raczej stała się wspólnym zadaniem, za którego
realizację odpowiedzialni są jednakowo on i ona. Dopiero w takiej rodzinie
dobrze się będzie żyło wszystkim - z naciskiem na słowo "wszystkim"
- to jest fragment tekstu z Ewy Woydyłło zamieszczonego w sobotnich Wysokich
Obcasach

[maladanka]

ominęłam słowo "z książki"

[tesunia]

o rany !!!!!!!!!
nie wesolo....ale mozna sie "przyzwyczaic"
nie bedzie to proste z poczatku,ale wszystko przy rozsadnej dyskusji mozna
dojsc do jakiegos porozumienia,jezeli dwie strony chca,
zycze samozaparcia....przemyslenia dokladnie i powodzenia,

[pia.ed]

Poczytaj sobie od poczatku!
Dowiesz sie wtedy ze spokojna, rzeczowa dyskusja nie jest mozliwa,
nie ma nawet dialogu tylko monolog.
Tak wiec nic sie "nie ulozy" bez jakis radykalnych zmian, a te zaleza tylko od
autorki listu...

[tesunia]

pia.ed napisała:

> Poczytaj sobie od poczatku!
> Dowiesz sie wtedy ze spokojna, rzeczowa dyskusja nie jest mozliwa,
> nie ma nawet dialogu tylko monolog.
> Tak wiec nic sie "nie ulozy" bez jakis radykalnych zmian, a te zaleza tylko od
> autorki listu...

dziwne mi sie wydaje,
a moze On ma kochanke?? i stad takie zachowanie ?? kto wie prawde ??

[pia.ed]

Skoro od szesciu lat ignoruje swoja zone, to na pewno ma kochanke, inaczej nie
bylby mezczyzna...

[kla-ra]

No nie wiem,autorka pisze "seks byl do wigilii 2004..."
Moze nie zdrada,ale facet tez musi odpoczac.

[pia.ed]

No to przeoczylam...
Ale fakt ze znika na cale niedziele cos jednak mowi... juz wiele zapomnialam,
musze poczytac od nowa!
Z poczatkowych listow wynikalo raczej, ze nie maja ze soba nic wspolnego.
No ale rzeczywiscie, po co chlop ma sie gdzies wloczyc w poszukiwaniu seksu,
jak ma chetna kobiete na miejscu!

[mada50]

Grażynko,znalazłam w dzisiejszej GW "Koniec z fuchami w TVP":

www.contrast.pl/2,4,dzial.html

[pia.ed]

Przeczytalam dokladnie od poczatku, stwierdzilam ze to "znikanie na cale
niedziele" to bylo w innym liscie...
Natomiast zwrocilam uwage na cos bardzo waznego:
Grazyna ma kolezanke PRAWNICZKE. To zalatwia polowe problemow, poniewaz ma
bezplatna porade i pomoc w podziale majatku!
Nawet gdyby chciala zostac w zwiazku, to podzial majatku jest szalenie wazny,
bo uniknie wtedy zablokowania konta firmy czy wspolnego konta, jak to sie stalo
niedawno!

[tesunia]

pia,
a mi sie widzi,ze cos tu jest nie tak,
pomysl sama,majac taka dobra koleznake i zyc tak dlugo w niewiedzy
w swym malzenistwie??
co kolezanka nie mogla wczesniej doradzic fachowej rady??
a moze wlasnie ta jest kochanka....(przepraszam Grazynko
ja sobie tak "glosno mysle")
a moze nie opowiadalas kolezance wczesniej o swych problemach,
i dlatego masz taki "pasztet"teraz.

[ga10]

WITAM WAS KRÓLEWNY,
Przesyłam ciepłe pozdrowienia...

Koleżanka prawniczka właśnie w czwartek napisze ze mną pozew. Ona caly czas mówi mi że powinnam
Go traktować jak wroga bo tu nie ma co płakać i użalać się nad sobą tylko zadbać o byt!

Jestem od kilku miesięcy twarda i to Go wkurza najbardziej. Nie mam chumorów, o nic nie pytam, chodzę
do naszej pracowni, pracuję, przygotowuję się do poważnej rozmowy...
On znika już na cale dni choć wraca do domu o 22-23. Mam wrażenie, ŻE CHCE MNIE NA SIŁĘ
ZNIENAWIDZIĆ. Ma od dwóch lat swoje towarzystwo a nie poznaje mnie z nim bo boi się konfrontacji,
że mogłabym być świadkiem jego kłamstw (to Człowiek, który aby błyszczeć kłamie i opowiada bajki-TYP
GWAZDA TOWARZYSTWA)

W kwietniu 2004 pijany zostawił w telefonie komórkowym otwartego sms-a:
"Kasia życzy szybkiego powrotu do zdrowia"
Sprawdzilam numer i zadzwoniłam do tej kobiety.
Powiedziałam jej że "On ma rodzinę i ta rodzina będzie o niego walczyć"
Zaczełyśmy rozmawiać a ona zaczęła wypytywać mnie o wiele rzeczy, Rozmowa była bardzo spokojna.
Okazało się że naopowiadał jej bajki... w konsekwencji zdaje się że ona się wycofała z tego układu.
Sama mi powiedziała, że między nimi jeszcze nic nie było bo ona powiedziała mu że dopóki nie załatwi ze
mną sprawy formalnie to nia ma mowy o bliższym związku między nimi..., że na razie tylko bardzo się
przyjażnią.
Ale była bardzo zszokowana tym co ode mnie usłyszała i bardzo ciekawa.
Od tamtej pory IV 2004 wyprowadził się z sypialni, ale nadal kochaliśmy się dwa, trzy razy w miesiącu
(wybaczcie tak intymne zwierzenia) Ignorować zupełnie zaczął mnie w grudniu po moim monologu że nie
chcę z nim dalej być, że potrzebuję dorosłego mężczyzny a nie chłopczyka, który w wieku 48 lat
przeżywa bunt 15-latka... (pisałam o tej rozmowie wcześniej)
Potem w lutym wyjechałam na 6 dni sama do koleżanki co wzmogło wściekłość itd... itd...

Dziś, DZIĘKI WAM wiem, że cokolwiek nie zrobiłam, jaka zła nie byłam nikt nie ma prawa POZA MNĄ
wymierzać mi kary. Nikt nie ma prawa mścić się na mnie, pogardzać mną...
Mam prawo powiedzeć NIE! 6 lat walki o związek to wystarczy. Oczy otwierają mi się codziennie coraz
szerzej!!!

To co piszę wydaje się konfabulacją, rzeczywiście często sama nie wierzę w to co się dzieje a właściwie
jak się dzieje. Wynika to też ze sposobu w jaki piszę, ale taki mam już styl. Może powinnam zacząć pisać
książkę i w niej wylewać swoje żale zamiast zawracać Wam głowę...

Dziękuję Madzie50 za kontakt ale ja jestem grafikiem tzw płaskim. Projektuję takie rzeczy jak książki,
albumy, plakaty, czasopisma (nowa "Skrzydlata Polska" to ja), robię ilustracje do książek. Nie znam
programów do animacji komputerowej. Ale dzięki, że mi pomagacie a przede wszystkim, że jesteście tu na
forum ze mną i dodajecie mi otuchy.

Nikt mnie już bardziej nie zrani więc walcie śmiało co tylko uważacie za słuszne.
Szkoda, że brakuje tu jakiegoś męskiego punktu widzenia.
Bądźcie ze mną! GA

[mada50]

no to już zrobiłaś krok do przodu,tak trzymaj!
z okazji dzisiejszego święta życzę Ci dużo wytrwałości,cierpliwości i
odporności w trakcie walki o swoją wolność i obronę godności.

[natla]

Podpisuję się pod Madą.