Co zrobić ze starszymi ludźmi?

[waleria-1]

W dzisiejszym Dużym Formacie (dodatek do Gazety Wyborczej) były
opisane rozterki kobiety opiekującej się chorym na altzhaimera
ojcem.
Temat opieki nad starszymi osobami jest tak ciekawy i jednocześnie
kontrowersyjny, że zdecydowałam się otworzyć nowy wątek.
Co sądzicie o oddawaniu starszych osób do Domow Opieki?

[inka-1]

bez dna..jak wiecie wiele lat poswiecilam pracy z ludzmi
chorymi,starymi(chorymi glownie na Alzchejmera).Nie jeden etap
choroby widzialam i przezywalam z chorym i jego rodzina.To bardzo
ciezka choroba,ktora zmienia niesamowicie ludzi..czasem zadje sobie
pytanie komu cierzej choremu czy opiekunowi.?Lata praktyki
utwierdzaja mnie w przekonaniu iz wystarczy odpowiednio zorganizowac
opieke,zdobyc wiedze ,zrozumiec chorobe i wtedy mozna stworzyc
prawidlowa opieke dla chorego.W zadnym domu opieki nie sa w stanie
zapewnic takich warunkow(1 opiekun na chorego)ale sa domy pobytu
dziennego gdzie jest odpowiednia rechabilitacja.Chory najczesciej po
oddaniu do domu opieki umiera zbyt szybko...Ja jestem zdecydowanym
wrogiem domu opieki (choc pewna forme takiego bardzo chcialabym
zalorzyc),ale to mialby byc dom opieki taki z marzen.Zaznaczam iz co
innego gdy czlowiek w pelni swiadomie sam odchodzi do domu
opieki.Pamietajmy nas tez moze dopasc ta lub inna choroba..czy
chcemy byc ,,kawalkiem miesa w takim domu,pozbawieni
godnosci ,szacunku...Sa opiekunki,lub mozna teraz opiekowac sie
samemu chorym a liczy sie to do lat pracy..jest wiele
udogodnien,,czlowiek to nie zbedna rzecz,ktora nam sie znudzila i
mozna wywalic na smietnik...dla mnie to to samo jak ktos wstydzi sie
swych rodzicow,czy pochodzenia..moj ostatni podopieczny odchodzi..ja
juz nie pracuje ,a i tak odwiedzam ,pomagam bo to juz ktos mi
bliski..nie potrafie inaczej

[waleria-1]

Inko,
ja jestem jednak innego zgania. Poruszyłysmy temat osób chorych na
altzhaimera, ale problem oczywiscie nie tylko ich dotyczy. Jednak
wobec tego skupmy sie na razie na tych osobach.
Byłam świadkiem, jak bardzo męczyła się osoba opiekujaca się właśnie
takim chorym. Mimo, że dzieci tych osób (chorego i opiekunki) bardzo
się angażowały w pomoc,była też na kilka godzin dziennie parę razy w
tygodniu opiekunka społeczna ,jednak wszystkiego było mało. Żona
chorego żyła w ciagłym strachu- czy w nocy nie podpali domu, nie
włączy gazu, znów nie ucieknie (bo wielokrotnie uciekał w bieliżnie).
Po kilku latach z żony był kłębek nerwów. A podkreślam- miała sporą
pomoc. Długo nie chciała zgodzić sie na oddanie męża do domu
opieki, ba przecież "co ludzie powiedzą". Fałszywy wstyd- bo gdyby
nie on, gdyby bezmyślna- według mnie - obawa przed opinią innych,
kobieta nie wykończyła by sie tak szybko psychicznie i fizycznie.
Mąż owej kobiety już nie żyje. Ona sama nigdy nie odzyskała zdrowia
nadszarpniętego wysiłkiem przekraczajacym jej możliwości.
Kobieta również już nie żyje.
Inko, wierz mi- nie zawsze, jak piszesz:"wystarczy odpowiednio
zorganizowac opieke".
Często tej opieki zorganizowac, mimo naprawde najszczerszych checi-
po prostu sie nie da.
A wtedy...

[del.wa.57]

W Niemczech to normale,ze oddaje się ludzi starszych do domów opieki.
Moja znajoma oddała Mamę,oboje pracują od rana do wieczora i nie
maja czasu biegać do Mamy kilka razy dziennie,zabierała Mamę do do
siebie na weekendy jak mogła sie jeszcze porozumieć z Mamą,teraz
Mama nie poznaje jej,znajoma boi się zostawić Mamę samą gaz,piąte
piętro,kiedyś jej Mama zostawiła zapalony gaz i wyszła zdomu nie
zamykając drzwi w koszuli nocnej.Teraz jest spokojna wie,ze Mama ma
dałodobowa opiekę,ma swój pokój,który mogła sobie urządzić po
swojemy,mogła zabrać swoje łóżko,meble,okazuje się,że Mama jest tam
szczęśliwa ma zajomych i nawet lepiej się czuje,teraz czeka zawsze
na córkę,krórą poznaje i opowiada o swoich znajomych i mówi,że tutaj
jest dom i tutaj czuje się bardzo dobrze.
Problem w tym jak wygladają nasze domy opieki dla starszych
ludzi,jakie maja warunki i jak są traktowani,słyszy się co i rusz w
jakich warunkach zyją tam ludzie,być może uogólniam,być może są domy
opieki gdzie ludzie traktowanie są godnie,po ludzku.

[waleria-1]

del.wo,
z cała pewnością również w tym tkwi problem- warunki w domach
opieki. Swoim najbliższym chcielibyśmy zapewnić jak najlepszą
starość, jak najgodniejsze warunki. Sami nie możemy temu sprostać (
bo jeszcze pracujemy, bo nie mamy sił, warunków itp), a domy opieki-
jakie w dużej mierze są, wiemy. Po części zapewne i stąd dylematy.
Ale pomijając warunki- przeważnie obawiamy się opinii innych. Tak,
jak by to na tych innych spadał ciężar opieki- często ponad nasze
siły.
Ale jest też sprawa psychiczna. Jaka jest szansa na to,że osoby
które całe życie nie potrafiły znaleźć wspólnego języka, nie
potrafiły się dogadać, zbudować przyjaznych relacji- raptem zapałają
do siebie miłością? Dadzą radę mieszkać pod wspólnym dachem?
Zaakceptować swoją odmienność, różne zwyczaje, przyzwyczajenia, czy
nawet tak prozaiczne sprawy, jak godzinę kapieli czy sposób mówienia?
Niby drobiazgi, ale te drobiazgi mogą stworzyć piekło na ziemi.
A takie piekło nie daje żadnych szans na porozumienie.

[del.wa.57]

Masz rację,że jednym z powodów jest opinia publiczna u nas jeszcze
tak bardzo wywierająca wpływ na otoczenie.
Moja Mama ma 86 lat,sama może koło siebie zrobić,ugotować,ma dobrą
pamięć,świetny wzrok.Choruje na cukrzycę ma zawroty głowy w tym
wieku''przyczepia się'' wszystko,organizm nie jest już taki odporny.
Nigdy nie oddam mojej Mamy do domu opieki i nie z powodu opinii,ale
dlatego,że Mama nigdy nie zakceptuje innych,inaczej myślących ludzi
i wiem,że taki pobyt byłby dla Mamy tragedią, musiałamy dostosować
do ogółu a tego moja Mama bardzo nie lubi.

[inka-1]

dla mnie to tosamo co spytac rodzica niepelnosprawnego dziecka oddac
czy nie...ja nie mowie ze jast prosto...to zycie w domach gdzie
wszystko sie zamyka przed chorym,to wielki stres,ale znam wiele
rodzin ktore przeszly razem to pieklo i dzis nie zaluja.Samotne
osoby chore czesto sa zmuszone oddac swych bliskich do domu
opieki,ale co innego jest oddac i odwiedzac mimo ze czasem juz nie
ma kontaktu ,a co innego pozbyc sie i przyjechac na pogrzeb
dopiero.Czesto slysze no po co pojade przeciez nie pogada,nie
pozna,serce boli jak patrze,to co lepiej oddac i nie patrzyc..U nas
naprawde nie ma wspanialych domow opieki,a jesli sa to za wielkie
pieniadze.Ja pracujac z tymi ludzmi przeszlam niejedno i nie
zmienilam zdania...ale nie potepiam tych co pozbywaja sie
problemu.Czy mam oddac do hospicjum moja matke bo umiera na raka,czy
ulze jej czy sobie..starosc jest okropna,ten swiat niedoskonaly..ilu
ludzi tyle bedzie motywacji .Dla mnie to ucieczka przed
odpowiedzialnoscia.Powtorze czy oddalibyscie dziecko niepelnosprawne
czy meza lub zone po wypadku np.zostanie sparalizowany..lub po
wylewie..czy latwo podjac taka decyzje..

[waleria-1]

Inko,
z całą pewnością nie są to sprawy łatwe. Nie roważamy też sytuacji,
gdy oddawani są ludzie starsi do domów opieki dla wygody opiekunów.
Mówimy o ciężkich przypadkach- gdy sił i czasu na opiekę nie
starcza, gdy chorzy są zagrożeniem dla siebie lub innych, albo gdy
obie strony są tak skonfliktowane, tak wiele w nich goryczy,
zadanych kiedyś lub teraz ran, które nie mają szans się zagoić- że
po prostu nie są w stanie być razem.
Lub nie chcą.
W imię czego zadawać sobie kolejne rany? We wspomnianym artukule
ojciec Artur Filipowicz, jezuita, powiedział:"owszem, istnieje nakaz
opieki, ale w teologii jest też prawo stopniowalności".
I ja sie pod tym podpisuję.
Kiedyś na ten temat napisałam kilka opowiadań. Jedno z nich
zamieszczę w "naszej książce"- muszę tylko je odszukać.

[skrzydlate]

wiecie, ze w Indiach podobno kiedyś starzy ludzie oddawali dzieciom dobytek i
szli z miseczka na ryż w świat, stawali sie świętymi staruszkami, dostrzegam w
tym wielka mądrość życiową, chciałabym zniknąć kiedy już nie będę mogła pracować
i być użyteczna, uważam że bez sensu jest żyć, kiedy jest się tylko ciężarem dla
innych i cierpi się z chorób, kiedy nie można się uczyć nowych rzeczy, pracowac,
przeżywac tego życia tak jak lubię, odejść w nieznane i nie wrócić (jak ten
niedźwiedź grizzly z opowieści, który raniony poszedł do groty pełnej trujących
oparów, żeby zakończyć żywot) chciałabym zniknąć naprawdę i na zawsze

[inka-1]

hospicjum,potem podjelam prace w opiece paliatywnej..znam roznice
miedzy umieraniem w domu,a wsrod obcych obojetnych ludzi..(nawet ci
zaangazowani spolecznie nie sa w stanie zapewnic,zastapic bliskiej
osoby)

[skrzydlate]

jak trzeba to oddać i już, w końcu nie każdy ma kwalifikacje i możliwości do
opiekowania się

ps
matka kolegi jest bardzo zadowolona, ma towarzystwo, pozwalają jej pomagac w
kuchni, czuje sie potrzebna, nawet opiekuje sie innymi, duzo lepiej niz sama w
mieszkaniu gdzie wszyscy byli poza domem bo pracuja,

[skrzydlate]

ja nie mam kwalifikacji, mój tata ma tysiąc opiekunek ale wiem że mu się nudzi i
cieszy się z naszych wizyt bardzo

[waleria-1]

Inka napisała:
"Powtorze czy oddalibyscie dziecko niepelnosprawne"
Znam panią, która do końca opiekowała się trójką (!) swoich
niepełnosprawnych umysłowo dzieci. Zawsze była uśmiechnięta,
zadbana. Na zewnątrz.
Bardzo ja podziwiałam.Nie za to, że opiekowała się swoimi dziećmi
mimo wszystko, ale za to, że taką decyzję podjęła z miłości, że
przebywanie z dziećmi dawało jej radość, że jej decyzja nie była
spowodowana strachem przed opinią innych ludzi, ale olbrzymim
uczuciem do dzieci.
Lecz jeżeli jej decyzja byłaby inna- mój szacunek do niej wcale by
nie był mniejszy. Bo czasen serce krwawi, ale musimy postąpić
właśnie tak, a nie inaczej. I tylko my wiemy, ile nas ta właśnie
decyzja kosztuje.
A problem niepełnosprawnych dzieci ma jeszcze inny aspekt.Te dzieci
dorastają, zaczynają odczuwać swoją seksualność.
Co wtedy zrobić? Jak sobie z tym poradzić?

[grazyna10]

Widzialam kiedys dom opieki w Polsce i wiadzialam dom opieku tu w
Holandii. Tuego nawet nie da sie porownac, to sa dwa inne swiaty. W
Holandii jest zroznicowanie dom nazwijmy to starcow, tu przebywaja
osoby w podeszlym wieku ale jeszcze sprawne psychicznie. To one same
zadecydowaly o sprzedazy swoich domow czy mieszkan i przeniesieniu
sie do domu starcow. Tu maja zapewniona calodobowa opieke zdrowotna,
kierownictwo domu troszczy sie aby pensjonariusze nie izolowali sie
ale prowadzili zycie socjalne. Sa zjecia hobbystyczne, organizuje
sie wspolne wycieczki itp. Ci ludzie zyja nadal i nie sa sami. Domy
opieki sa juz dla ludzi, ktorzy juz nie sa w stanie sami sie
obsluzyc. Ale tu tez dba sie aby ci ludzie o ile jest to tylko
mozliwe nie siedzieli odizolowani w swoich pokojach. Dlatego tak
wazna funkcje spelniaja wolontariusze. Nieraz widze na spacerze cala
grupe staruszkow na wozkach pchanych przez mlodych ludzi.
W Holandii nie ma zwyczaju aby dorosle dzieci mieszkaly z rodzicami,
w sumie nie znam zadnej takiej rodziny. Dorosle dzieci wychodza z
domu i rozpoczynaja swoje zycie, rodzice niestety zostaja sami.
Moja tesciowa ma 80lat, mieszka sama w duzym domu wolnostajacym z
duzym ogrodem. Jest sprawna fizycznie i umyslowo, wszystko robi
sama, oczywiscie, ze pomagamy jej ale ona sama prawie nigdy o taka
pomoc nie prosi. Kiedys rozmawiajac z mezem cos napomknelam, ze
kiedys jakby co to wezmiemy mame do siebie i bedziemy sie nia
opiekowac. Bardzo sie zdziwil ze mi takie pomysly do glowy
przychodza. A przeciez nie jest wyrodnym, nieczulym synem, tu jest
to normalne. Wlasnie po to ludzie ida do domow starcow czy opieki
aby mogli sie godnie starzec.
moj blog:jestemzagruba.blox.pl/html

[grazyna10]

grazyna10 napisała:

> Widzialam kiedys dom opieki w Polsce i wiadzialam dom opieku tu w
> Holandii. Tuego nawet nie da sie porownac, to sa dwa inne swiaty.
W
> Holandii jest zroznicowanie dom nazwijmy to starcow, tu przebywaja
> osoby w podeszlym wieku ale jeszcze sprawne psychicznie.
i fizycznie oczywiscie

Domy opieki

[mania1119]

Polecam ksiażkę"Życie na trzy psy"-bardzo wywazona i bez zbędnej
przesady w wyrazie.Bardzo rozumnie ujmuje temat.
Bo to nie jest tak,zazwyczaj,że z ulga zaciera sie ręce i oddaje
starego,chorego czy niepełnosprawnego członka rodziny do domu
pomocy.Na pewno nie we wszystkich,ale w bardzo wielu
przypadkach,towarzsza temu rozterki,i to nie tylko z powodu lęku
przed ocena otoczenia.Przeciez oceniamy tez sami siebie.Mamy
jakis,zakodowany w tym a nie innym społeczeństwie,obraz samego
siebie.Obraz dobry- a u nas właśnie taki ruch,jak oddanie do DPS-
jest generalnie nieakceptowany.Czyli i my musimy sie sami z soba
rozliczyć.Z zaindukowanymi nam przez pokolenia zachowaniami i
decyzjami.
Jeśli jesteśmy usprawiedliwieni niemoznościa obiektywna,czyli stanem
zdrowia,mozliwosciami-to może nieco łatwiej.
Jesli to dotyczy naszej niemoznosci psychicznej-to jest znacznie
trudniej.
Od kogos bez nóg nikt nie wymaga sprintu.Gorzej,jesli ma dwie
sprawne nogi-a biec nie może.
I naprawdę tak może być,i zadne schematy nie znajda tu
zastosowania,tylko-ta własnie zasada -opieki ale i
stopniowalnosci .Tylko tak można sobie z tym problemem poradzić.

A jesli chodzi o np.dzieci niepełnosprawne.Pracowałam wiele lat w
Stowarzyszeniu na Rzecz Upośledzonych Umysłowo.I jestem
przekonana,ze Osrodki Rehabilit.-Wychow.i Warsztaty Terapii
Zajeciowej to sa miejsca,gdzie uczestnicy naprawde dobrze sie
odnajduja,maja dobrze zorganizowane
zajecia,rehabilitacje,terapię,wszystko.Mimo,ze były tam dzieci w
pobycie dziennym,to i tak rodzice zazwyczaj na poczatku bali sie
zostawic je na dłużej czy tez towarzyszyli na zajeciach.Bo bali
sie,jak to wszystko jest naprawde-a dziecko bardziej upośledzone nie
powie,co sie działo.Kiedy zaufali pracownikom,było ok.Ale poczatek
zawsze był trudny.
A jesli ktos zadecydowal o całodobowym pobycie-widocznie taka była
potrzeba.(Oczywiście nie mówie o utracie kontaktu.)
Czyjas decyzja-a nam od oceniania -wara.



_______________________________________________________
Owszem,Aleksander Macedoński był wielkim wodzem.Ale po co od razu
łamać krzesła?

[skrzydlate]

tak, wszystko zależy od ośrodka, o ile wiem, teraz są juz duzo lepsze niż
kiedys, nie wszystkie oczywiście ale są.. natomiast wiem też ze zmiana miejsca
pobytu bardzo przyspiesza śmierć starszej osoby i nalezy miec tego świadomośc,
tylko pytanie czy to zycie nie jest dla starszego człowieka już tylko pasmem
męki? Trzeba samemu podjąć decyzje i jeśli się ją podejmie nie ma co rwać szat.

Pamietam mojego cierpiącego dziadka, byłam chyba jego aniołem śmierci i nie mam
wyrzutów sumienia. Miałam 18 lat, kiedy przyjechałam go odwiedzić (wiedziałam ze
jest bardzo chory), ucieszył się kiedy mnie zobaczył, a ja ujrzałam jak wygląda
i usłyszałam jak mówi do mnie - "umieram Cylwka" z uśmiechem, po prostu go
przytuliłam i się z nim pożegnałam, jako jedyna z rodziny, i on zaraz potem
umarł, tak jakby czekał na czyjąś zgodę, czy akceptację. To było niesamowite i
wydaje mi się że bardzo naturalne. Niestety rodzina wywiozła go do szpitala w
tym momencie, bo się bali jego śmierci w domu, chcieli za wszelka cenę mu pomóc.
Ale to była inny problem, bo on miał umrzeć a nie leżeć... i tu pojawia sie
temat pt śmierć, a to nie jest temat tego wątku.

Czyżbym już znalazła?

[natla]

Dla mnie wprost idealny
miasta.gazeta.pl/krakow/1,42699,4488494.html

[natla]

Samo pytanie juz jest okrutne.
Nie czytałam innych wypowiedzi, poza tym co napisała Mania. Zgadzam
sie z nia całkowicie.
Dlaczego piszę, że samo pytanie juz jest okrutne? Bo zawiera w sobie
synonim starego mebla, czegoś niepotrzebnego, co przeszkadza. I nie
jest to wina autorki wątki. To niestety jest bardzo często prawdą.
I im szybciej to zrozumiemy tym lepiej dla nas. Staniemy sie kiedyś
przeźroczyści, niepotrzebni, nieprodukcyni i tylko potzebujący.
Jedni mniej, drudzy więcej. Potrzebujący serca, zainteresowania i
pomocy. Możemy stać sie dla najbliższych ciężarem z wyrzutami
sumienia z tego powodu. To chyba najgorsze, co może starego
człowieka spotkać.....poza bolesną chorobą i własnym podejsciem do
problemu. Żyłam przez wiele lat ze stroscią. Ale ja i te "starości"
miały dużo szcześcia. Były pogodzone z losem i prawie nie cierpiały,
a tym samym i mnie było lżej. Nie oddałbym ich nigdy do domu opieki,
ale.....
Ale świetnie rozumiem ludzi, którzy sie na ten krok decydują.
W większości są zmuszeni. W większości nie robia tego dla własnej
wygody.
Są też tacy, którzy męczą się latami ze swoimi starymi krewnymi i
nigdy by ich nie oddali do jekiegoś domu.
A starzy ludzie? Nie chcą iść do "obcych". Chcą być do końca w swoim
domu. A co jak przeszkadzają? Ponownie okrutne pytanie.
Wszystko przed nami, dlatego jak juz pisałam, szukam dobrego domu
opieki na starość, takiego naprawdę dobrego. Powoli i u nas takie
powstają. I sama sobie tam pójdę.....jak dożyje
Kiedyś z Augustem była dyskusja nt. oszczędzania na wszelki wypadek.
Takim wypadkiem jest starość, którą powinno sie zabezpieczyć,
starajac sie nie być ciężarem dla nikogo. To wielki luksus, ale
osiągalny.

Re;nikt nam nie zagwarantowal w zyciu..

[inka-1]

ze bedziemy zawsze piekni,mlodzi ,zdrowi i szczesliwi..to jakie
podejscie do osob starszych do czlowieka wogole beda mialy nasze
dzieci,a potem wnuki zalezy od nas...to z braku szacunku i
zrozumienia,to moim zdaniem zatracenie podstawowych wartosci sprawia
ze gina wiezi miedzy ludzkie ,rodzinne GONITWA ZA PIENIADZEM,miec a
nie byc..a potem rozterki...oddac ciezar..po co tracic tyle pieknych
chwil,ktore nas czekaja...

[inka-1]

nagle zachorowala jej matka ,wylew potem demencja..oddala matke do
domu opieki,nawet juz tam nie zaglada bo przeciez mama i tak nikogo
nie poznaje..a opieke ma.Niedawno sama dowiedziala sie o
postepujacym szybko u niej SM..walczy z choroba i domaga sie od
dzieci opieki-nigdy mnie nie oddajcie..!!a jaki sama dala
przyklad,czy nauczyla kochac swoje dzieci,ZYCIE TO NIE PASMO
SZCZESCIA..niestety

link do Duż. Form i tego art.

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

waleria-1 napisała:

> W dzisiejszym Dużym Formacie (dodatek do Gazety Wyborczej) były
> opisane rozterki kobiety opiekującej się chorym na altzhaimera
> ojcem.
> Temat opieki nad starszymi osobami jest tak ciekawy i jednocześnie
> kontrowersyjny, że zdecydowałam się otworzyć nowy wątek.
> Co sądzicie o oddawaniu starszych osób do Domow Opieki?
www.gazetawyborcza.pl/1,75480,4640786.html

[mania1119]

Dzieki za link.

[waleria-1]

Natla napisała:
"Wszystko przed nami, dlatego jak juz pisałam, szukam dobrego domu
opieki na starość, takiego naprawdę dobrego".
Natlu, i ja powiedziałam moim dzieciom, że życzę sobie kiedyś w
przyszłości zamieszkać w DSS.
Mam nadzieję, że i one uszanują moją decyzję i ja nie zmienię
zdania...
Bo bardzo bym chciała, aby u nas było tak, jak w Holandii- tak, jak
opisała to Grażynka.

[ovaka]

dobry dom będzie oczywiście wiecej kosztował, ale ponoc juz od
przyszłego roku banki(nie pamietam który ma to zacząc) beda dawały
duzy kredyt za mieszkanie osoby samotnej , po jej smierci.I albo
dostaje sie cała sume ,jakąs tam , z góry, albo opcja wypłacania
przez reszte zycia jakiejs sumy co miesiac..i po smierci bank
przejmie mieszkanie, bo to jedyny majatek starych ludzi , z którego
na dodatek dotychczas nie mogli skorzystac.Takie cos miała moja
teściowa (zagraniczna) i była bardzo zadowolona , a na dodatek zyła
nadspodziewanie długo i bank jej cały czas wypłacał jakąs umowiaona
z góry sume .To mi sie podoba!

[waleria-1]

A więc jest szansa, że i u nas pod tym względem zmieni sie na
lepsze.
Mnie również to się podoba.

[banitka51]

Ani wiek ani choroba nie powinna być moim zdaniem podstawą do
eliminacji - z rodziny, społeczeństwa, środowiska. Równie dobrze
można postawić pytanie: co zrobić z upierdliwymi durniami? Wszystko
zależy od miejsca, jakie zajmują w naszym sercu, od naszej siły
psychicznej i fizycznej, od cierpliwości i warunków -
mieszkaniowych, finansowej. Przy tylu czynnikach nie można chyba
ustalić normy.
Z pewnością ja nie chcę być obciążeniem dla mojej córki - nie po to
ją urodziłam, by była moją opiekunką, ale by dbała o swoje dzieci.
Tego czasu i energii nie zamierzam jej zabierać.

temat jest trendy

[skrzydlate]

miasta.gazeta.pl/opole/1,35086,4649696.html

[filomena1]

Starożytni zrzucali starych i niedołężnych ze skały.
W Ch jest dla takich "pomoc w umieraniu" organizacja . ktora pomaga w ostatniej
podróży. w tym skoku w przepaść, przepłynieciu do Hadesu. Zwał jak zwał.
Hotele złożyły protest, albowiem używano do tej "ostatniej posługi zwanej tu
Sterbehilfe" pokoi hotelowych w Hilton i Riz. Ludzkie czy nieludzkie?
rzeczywiście temat jest trendy,

im człowiek starszy tym bardziej samotny , a samotność dla niektorych osob jest
nie do zniesienia. A "tam" czeka niewiadoma. WIec nic nie ryzykują, jak tylko
ucieczkę od samotnej starości. Tak ten akt tłumaczą ci, ktorzy w tej podróży
pomagają.
Problem wysoce moralny.

nie zrzucali ale stawiali na brzegu skały

[filomena1]

ale stawiali na brzegu skały. Starzec wpadał sam.
Samobojstwa starych ludzi w starożytnosci były częste. Najczęściej trucizną.
Ten trend odnalzł zwolennikow właśnie w organizacjach , Stowarzyszenia "Pomoc w
Umieraniu"

[waleria-1]

Przeczytałam artykuł- bardzo mi się podobał. Rzeczywiście u nas
starszych ludzi traktuje się marginalnie- a przecież mają prawo życ
pełnią życia, cieszyć się nim i spełniać swoje marzenia- dopóki
mają na to siły i chęci. Troszkę mnie tylko zastanowiły te
skandynawskie wolontariuszki- no, ja bym jednak aż tak się nie
poświęciła...
Rozumiem, że dyskusja skreciła trochę na bok- bo co innego
zrozumienie i uszanowanie potrzeb ludzi starszych, a co innego
opieka nad tymi, którzy tej opieki wymagają, a my nie jesteśmy w
stanie jej zapewnić.

[mania1119]

W czesci tych krajów to juz nie sa wolontariusze,tylko osoby
opłacane przez (chyba) słuzby socjalne."Pracują"(no bo nie wiem jak
to inaczej nazwac) także z osobami niepełnosprawnymi fizycznie lub
psychicznie,zarówno z indywidualnymi jak i np.z parami,umożliwiając
im poprzez pomoc,współzycie seksualne.Maja na przestrzeni
określonego czasu stałych pacjentów a potem obejmuja opieka i pomoca
innych.
To juz jest co najmniej kilkuletnia sprawa-osobiscie mam do tego
ambiwalentny stosunek i nie moge sie zdecydować,czy jestem za czy
przeciw.

[mania1119]

Ale faktycznie juz jestesmy na zupełnie innym torze.No,moze po
prostu temat sie rozwija.

[waleria-1]

Przyznam , że pierwszy raz słyszę o pomocy seksualnej świadczącej
ludziom starszym i schorowanym.
Trochę jestem jeszcze w maleńkim szoku, ale...
Bo tak- człowiek aby żyć, musi zaspokoic swoje podstawowe potrzeby-
jedzenie , picie, oddychanie. Gdy sam nie potrafi tych potrzeb
zaspokoic, pomaga mu rodzina, służby medyczne, wolontariusze.
A potrzeby seksualne? Wyzej napisałam, ze u niepełnosprawnych dzieci
w okresie dojrzewania zaczynają pojawiać sie potrzeby seksualne. I
co wtedy?
No własnie.
Więc potrzeby seksualne, choć moze niekoniecznie potrzebne do zycia,
są jednak bardzo wazne w tym życiu. Instykt seksualny jest bardzo
silnym instynktem i podczas gdy zdrowy człowiek potrafi nad nim
zapanować, chory- nie.
Osoby pracyjące w szpitalu z pewnościa o tym wiedzą.
Więc może tego typu wolontariat lub praca powinny zyskać i u nas
akceptację?

[skrzydlate]

jeśli mowa o seksie tzw ogół na ogół milczy, a życie się i tak wymyka obiegowym
standardom

[mania1119]

W wielu krajach zachodnich kwestie emocji doroslych uposledzonych
osób sa traktowane bardzo normalnie.Tak,jak norma jest,ze dorosly
upośledzony opuszcza dom rodzinny i zamieszkuje osobno,tak jak inni
ludzie w jego wieku,tak i sprawy seksu,ale przede
wszystkim,powtarzam,emocji,traktuje sie zwyczajnie,choc z
ingerencja opiekunow,ale o ile mozna,zminimalizowaną.
Zamieszkuja wiec w osrodkach specjalnie do tego stworzonych,pracuja
(o ile sie da to albo w instytucjach wśród pełnosprawnych albo w
kooperacji z takimi instytucjami),moga dysponowac częścia swoich
pieniedzy (część jest na ich utrzymanie w osrodku),a jesli dwie
osoby łaczy trwałe uczucie,to moga zamieszkac razem w jednym pokoju.

_______________________________________________________
Owszem,Aleksander Macedoński był wielkim wodzem.Ale po co od razu
łamać krzesła?

[mania1119]

Z natury rzeczy opiekunow wyeliminowac sie nie da,choc jest dobra
koncepcja mieszkań poza osrodkiem-ale z pomoca opiekunow,w
rozumieniu wsparcia i kontroli.To jest fajnie pokazane w
filmie "Elling" (dobrze podaje?).
Natomiast co do seksu-nikt faktowi istnienia takowego nie zaprzecza
i nie udaje,ze tych potrzeb osoby niepelnosprawne nie maja (jak to
bylo u nas 20-30 lat temu),i nikt w to nie ingeruje poza kwestia
prokreacji.Mianowicie w uzgodnieniu z rodzinami-podawane są srodki
antykoncepcyjne.
Taki model funkcjonuje tam od dośc dawna.
_______________________________________________________
Owszem,Aleksander Macedoński był wielkim wodzem.Ale po co od razu
łamać krzesła?

[mania1119]

A opiekunem wcale nie jest rodzic.
Rodzic jest od bycia rodziną po prostu.

[mania1119]

O qrcze,a czemu ja to pisze w tym wątku?Natla,moze to przenieś do
tego,o niepełnosprawnych dzieciach.Przepraszam!!!!!

[waleria-1]

Maniu, bo te dwa wątki- te o niepełnosprawnych dzieciach i te o
osobach starszych, jakoś nam się zazębiły.
Może dlatego, że i jedni i drudzy tak bardzo potrzebują naszej
pomocy, lub, co może jest bardziej adekwatne, naszego wsparcia.
A w naszym społeczeństwie w obu tych przypadkach wystepuje jednakowe
niezrozumienie. W stosunku do dzieci upośledzonych- i nie tylko
dzieci, oraz osób starszych- niezrozumienie ich potrzeb i tak
naprawdę brak akceptacji ich samych.
W stosunku do ich opiekunów (rodziny) niezrozumienie, że mają prawo
nie mieć siły do tej opieki. A brak tej siły nie przekreśla ich jako
rodziny.

[mania1119]

No jasne.Dobrze to ujęłaś.

ja bym się zastanowiła...zasępiła...znim:

[p.a.d.a.l.c.o.w.a]

..znim nazwała ten TEMAT określenim " trendy ".
Jakoś mi to zazgrzytało.