I co teraz będzie?

[alicjann]

Zostanę sama. Z jednej strony cieszę się, bo lepiej być samemu, niż z facetem,
którego się nienawidzi, prawda..?

Całe moje dorosłe życie to było jedno wielkie g...o, w którym szukałam pomocy
u rodziny, wparcia, pomocy, by pomogli mi odejść od ówczesnego oprawcy.
Wsparcia nie dostałam, zatem, życie było ciągiem oszukiwania samej siebie, że
"może tak będzie lepiej".
Bo bezpieczniej, bo dziecko,bo coś tam. Zawsze było to "coś", chociaż
małżeństwo praktycznie nie istniało. Jedyne,co nas łączyło to wzajemne
pretensje, żale i głęboka nienawiść.

Odważyłam się powiedzieć DOŚĆ. Mam 25 lat, już nie jestem głupiutką gąską,
przeszłam swoje, a teraz chcę WRESZCIE żyć normalnie.
Po 7 latach nieudanego małżeństwa, chcę się odbić od dna, chcę żyć po swojemu,
chcę czuć się kobietą. Docenioną.Kochaną.
Wiem, że najpierw muszę się ogarnąć,wiem, że muszę zaczerpnąć powietrza-
czystego, nieskażonego tym : "A ty zawsze.."

[eutherpe]

I amen.Zadbaj o siebie. Zawsze chyba lepiej samemu niż tkwić w nieudanym
związku, w którym jesteś niedoceniania i uprzedmiotowiona.Powodzenia.Ja tez
zostaję z dzieciątkiem. Na razie czarne myśli kłębią się po głowie ale musi się
wyprostować!!!No musi!!

[mozambique]

z ciekawosci - ale nie potzrebowałas niczyejje pomocy zeby sie z
oprawcą związaąc ? nikt cie tez nie musiał pomagac aby sie z owym
oprawcą rozmnożyc ?

[lampka_witoszowska]

potrzebowała

jak wygasła miłość, zarżnięta jego podejściem do cżłowieka, który
miał byc najbliższy, to potrzebowała takich nacisków jak twoje, żeby
jeszcze się pomęczyć

ale nawet takie naciski można zlekceważyc i żyć godnie - w
przeciwieństwie do takich naciskających, którzy pozjadali wszystkie
rozumy

ps. niech zgadnę, jak ci się rypnie małżeństwo, to napiszesz tu pod
innym nickiem

[plujeczka]

i uda cię sie odbić, nie słuchaj innych odejście od oprawxcy to
twoje prawo , nikt nie ma prawa nizczyć drugiego człowieka .Jestes
bardzo młoda ,zycie przed Toba i nigdy nie jest za póżno na zmiane
dotychczasowego zycia, powtarzam nigdy.Wiele z nas na tym forum to
kobiety w wieku balzakowskim albo jeszcze starsze i pokonałysmy
piekło rozwodu tobie tez sie uda a poźniej zadbaj o siebie i swoje
potrzeby tylko nie szukaj szybko pocieszyciela , nowego partnera bo
jest duże prawdopodobieństwo ,że trafisz ' z deszczu pod rynnę",
ochłon, zacznij spełniac i realizowac swoje marzenia, otwórz ie na
ludzi a wszystko z cazsem sie ułoży, tobie jak każdej z nas nalezy
sie normalne zycie .Trzymaj sie cieplutko.

[shadout_mapes]

powodzenia... ja też zostałam sama z malutkim dzieckiem..
mąż się znudził życiem rodzinnym i sobie odszedł

Re;plujeczka

[alicjann]

Wiem,że jestem młoda. Ale czuję się staro. Czuję jakby to co miało być, było za
mną, boję się niewiadomej (((((
Nie powinnam szukać pocieszyciela, wiem, ale nie umiem być zupełnie, tak
zupełnie całkiem sama. Wyszłam za tego człowieka, żeby stworzyć rodzinę, taką
rodziną, której nie miałam, z domu rodzinnego, z którego szybko odeszłam.
Pozornie "dobrego", zgnitego w środku

Prawdą jest,że on już nie pije. Nie bije również. Ale co było, to się nie
odstanie, nie umiem walczyć ze sobą,albo wmawiać sobie miłości, której od tak
dawna nie ma.

Ale się boję, boję się,że będę sama, tak zupełnie sama ((

[enta76]

Kochana!!!
Naprawdę musisz uwierzyć w siebie i w to, że czeka na Ciebie jeszcze
szczęśliwe życie. Choć teraz wydaje się to Tobie niemożliwe i to
jest całkiem normalne odczucie. Każdy człowiek boi się niewiadomej,
ale zobaczysz, że jakiś czas (może krótszy - może dłuższy)
stwierdzisz, że strach miał wielkie oczy. Tylko musisz znaleźć w
sobie tę siłę, która pozwoli Ci przez to wszystko przejść. Nikt Ci
nie zagwarantuje, że będzie miło, że nie będzie boleć....bo to
nieprawda. Ale pamiętaj, że po burzy zawsze wychodzi słońce.
Ja też ponad 2 lata temu myślałam tak, jak Ty. Choć byłam troszkę
starsza od Ciebie ale to nie ma znaczenia, wszystko widziałam w
czarnych barwach, jak każda z piszących tutaj wspaniałych KOBIET.
Zostawałam "sama" z 3 dzieci. Przeszłam przez piekło rozwodu,
dalszych awantur już po rozwodzie, bo ex mieszkał nadal z nami.
Wreszcie odważyłam się i założyłam mu sprawę o znęcanie ....i
wygrałam, wyprowadził się, wymeldował i odpuścił. Po
drodze "zaliczyłam" jeszcze utratę pracy pod koniec ubiegłego roku,
pół roku na bezrobociu i totalne załamanie przy poszukiwaniu nowej
pracy.
A teraz..... mogę powiedzieć JEST OK
Wreszcie wiem, że moje dzieci i ja bez lęku wracamy do domu, że mamy
spokój, którego pragnęliśmy i dla uśmiechu moich dzieci warto było
przez to przejść, mimo, że myślałam tak jak Ty, że nie dam rady.
Obecnie mam nową, bardzo fajną pracę, zrobiłam prawo jazdy
wyremontowałam mieszkanie i ŻYJĘ!!! Nie szukam nowego towarzysza, bo
nie jestem na to gotowa i nie wiem czy kiedykolwiek będę. Ale nie
jestem sama i cieszę się tym, co mam i co osiągnęłam dzięki uporowi
i sile, jakiej się sama w sobie nie spodziewałam znaleźć.
Ty też dasz radę. Zobaczysz, że nie jesteś sama! Tutaj na forum jest
mnóstwo życzliwych, wspaniałych osób, które zawsze wesprą Cię miłym
słowem!
Trzymaj się mocno i do przodu idź....po nowe życie!!!
Pozdrawiam

[enta76]

Ps. Nie jestem sama.....bo mam dzieci i sprawdzone przez rozwód
grono Przyjaciół, którym z całego serca dziękuję