Rozwodnicy łączmy się

[e07]

Czeka mnie rozwód. Cierpię. A jedna z wiekszych bolączek jest, że znajomi sa
wspólni, maja rodziny, źle sie czuje w ich towarzystwie. Nie chodzę więc
nigdzie, chyba, że sama do kina. Romansu nie szukam, ale chciałabym znaleźć
przyjaciół, też po rozwodzie.

[e.mes]

e07 napisała:

> Czeka mnie rozwód. Cierpię.

To jest bardzo przykre

> A jedna z wiekszych bolączek jest, że znajomi sa wspólni, maja rodziny, źle
> sie czuje w ich towarzystwie. Nie chodzę więc nigdzie, chyba, że sama do kina.

Miałam podobnie

> Romansu nie szukam, ale chciałabym znaleźć przyjaciół, też po rozwodzie.

Poproszę o zawężenie obszaru swoich poszukiwań Mam na myśli topografię.

[e07]

Warszawa

[bezecnymen]

wbrew pozorom o towarzystwo rozwodników nie jest trudno, trzeba sie tylko
rozejrzeć, a skoro nigdzie nie wychodziśz to będzie kłopot ze znalezieniem
rozgość się na forum, pogadaj, wyżal, opowiedz co i jak, może ktoś z nas
mieszka blisko Ciebie i jakoś pójdzie, najgorzej jest siedzieć w domu i
rozpamiętywać przyczyny klęski.......
pozdrawiam

[agata422]

Jestem rok po rozwodzie ,a walczyłam o rozwód 3 lata. Cały czas byłam sama ze
swoimi myślami i problemami. Towarzyszył mi mój teraz 5 -letni syn. Wiem ,że
budziłam sie rano z bólem w klatce i nie mogłam się pozbierać, ale to wszystko
mija, musi być czas...czas i jesze raz czas.Miałam jakieś dziwne poczucie
straty, mimo tego ,że wina jest po drugiej stronie. Solidaryzuje się z Wami.I
pamiętajcie czas leczy rany.....

[bezecnymen]

walczyłam o rozwód 3 lata....
a dlaczego tak długo to trwało?

[agata422]

Obraca się w środowisku prawniczym wszystkich zna i przepłaca,ja byłam bez
szans.Całe małżenstwo( aż 3 lata) przechodziłam molestowanie psychiczne,zwykły
kat psychiczny, facet o dwóch obliczach.Jestem ponoć b. atrakcyjną kobietą,
dlatego tak się teraz odgrywa,do tej pory walcze w Sądzie o dziecko ,ale jest
mi bardzo ciężko.

Trzy lata...

[tricolour]

... małżeństwa i trzy lata rozwodu. To on tak się nagle zmienił po ślubie?
Wcześniej nie można było zobaczyć, że to kat?

Nieprawdopodobne.

[e.mes]

tricolour napisał:

> ... małżeństwa i trzy lata rozwodu. To on tak się nagle zmienił po ślubie?
> Wcześniej nie można było zobaczyć, że to kat?
>
> Nieprawdopodobne.

Prawda? Przewidywanie przyszłości jest takie proste...

Przewidywanie przyszłości...

[tricolour]

... nie jest proste. Jest wręcz niemożliwe.

Ale nad przyszłością można pracować, by potem w niej się jak najepiej odnaleźć.
W angielskim jest takie słowo jak "foresight", a które oznacza zapobiegliwość,
zapobiegawczość itp, ale to nie to samo.

Dziwnym zbiegiem okoliczności słówko to nie posiada równoznacznego odpowiednika
polskiego...

[hela74]

a ja myślę, że nie powinnaś się izolować od znajomych, którzy maja rodziny,
sama w ten sposób pozrywasz kontakty, które na pewno były dla Ciebie ważne,
przecież to, że jestes sama nie znaczy, że jesteś trędowata. Jeżeli na początku
nie chcesz się spotykać z całą zanjomą rodziną to spotkaj się tylko z koleżanką
bez jej męża i dzieci...

[clio11]

"Połączmy dusze w jedno ognisko i w jedno ognisko dłonie!"

Czy jakoś tak.

No i pierwsze oznaki starości-nie pamięstam, skąd ten cytat.

Witaj, nowe mięsko to dla kolegów atrakcja nie lada. Mimo, że nie szukasz
romansu-strzeż się zawczasu, nieszczęsna!

I nie upadaj na duchu, będzie ok. Mimo, że jeszcze spory kawałek drogi przed
Tobą. Przed nami

Bo razem raźniej, czyż nie?

[bursztynowe]

Oczywiście.
Gdzie chcesz i kiedy chcesz...

No to na razie, jesteśmy umówieni...

[buba77]

No własnie, pytanie głównie do kobiet: jak sprawic żeby facet nadal sie
interesował dziećmi? Zwłaszcza gdy zalozy wlasna rodzine? Dotychczas
interesowal sie glownie obkupując ich, zresztą calkiem nienajgorzej, co tez
istotne, ale nie najwazniejsze. Choć finanse bardzo mnie martwią, to jednak
chciałabym zeby mieli przede wszystkim kontakt z ojcem.
Czuje sie tez calkiem bezradna, jesli chodzi o wlasne zycie, jak funkcjonować,
mam tendencje do zamykania sie w sobie, izolowania. Powiedzcie jak
wychodziliście z takiej sytuacji? Dziękuję z góry.

Lepiej załóż taki wątek...

[tricolour]

... inaczej trudno Cię znaleźć.

[clio11]

Buba, mądry ojciec nie potrzebuje zachęty. Wie, kiedy zadzwonić, kiedy
przyjechać, kiedy pomóc, jeśli zachodzi taka potrzeba. wie, bo po prostu go
interesują własne dzieci i ich rozwój.
Jeśli zainteresowanie dziećmi miałoby być stymulowane-wcześniej czy później-i
tak przygasnie.
To chyba przewidywalne, że skoro założy rodzinę, ona będzie na pierwszym planie
jego zainteresowań, chociażby z racji codziennego kontatru i wielu, nawet
prozaicznych, wspólnych interesów.
Ja nie osiągnęłam jeszcze na tej płaszczyźnie porozumienia, niestety. Poglądy
i zachowanie mojego Ex-a wciąż ewoluują w tej materii. Najodopowiedniejszą
ostatnimi czasy dla niego opcją kontaktów z naszym potomstwem jest opcja: Wasza
Mama Nie Wie Gdzie Jesteśmy I Co Robimy.

[akacjax]

Wszystko, co powyżej o ojcach to prawda.

Ojcuje się gdy się chce-samemu

[akacjax]

Burza była, musiałam się wyłączyć
Mój jeszcze-mąż ma dzieci za ścianą i do młodszego syna ewentualnie wypowiada
jedno-dwa zdania w tygodniu. Starszy rozmowniejszy, to zagaduje czasem ojca,
ale już też powoli ma dość pustych odpowiedzi.
Ojcowanie kończy się wg. j.-m. na płaceniu alimentów.
I nikt tego nie zmieni, dopóki on sam tego nie zechce. (Synowie 17, 19)

[buba77]

Boże, to okropne, co mówisz. U mnie pewnie będzie podobnie. Właściwie już jest.
Nie mogę się z tym pogodzić. Jestem przerazona, co to będzie, jak się
wyprowadzi. Całe życie staje mi przed oczami co mogłam zrobić, aby do tego nie
doszło! Z jednej strony wiem, że nasze rozstanie jest konieczne, z drugiej
czuję sie odpowiedzialna, ze powinnam temu zapobiec.

[czekolada72]

Tzn jak chcialas zapobiegac?? Pasc w drzwiach i zawolac "po moim trupie"??

[buba77]

Nie, no chodzi mi o wcześniejsze życie. Często myślałam, że gdybym była inna,
może by się to wszystko inaczej ułożyło. taka sobie niska samoocena. wiem ,że
bez sensu. Przecież jestem jaka jestem.

[czekolada72]

Wiesz co - ja mimo uplywu 3 lat od naszego definitywnego rozstania miewam
totalne doły pt "moja wieka wina, trzeba bylo zachowac sie inaczej to wtedy
byloby inaczej, bylibysmy razem", ale....
1. moze i byloby inaczej, ale czy faktycznie bysmy byli razem??
2. czy bylabym szczesliwa robiac cos wbrew sobie, bez przekonania??
3. i najwazniejsze - "bo do tanga trzeba dwojga" - chocbym na glowie staneła, a
on nie chciał byc ze mna - to by i tak nic nie dalo

[buba77]

No i chyba faktycznie bez sensu się tak zamartwiać. Nie wiem jak u mnie będzie
za trzy lata (u mnie wyprowadzka faceta na razie trwa, jeszcze dzieci nie
wiedzą). Teraz to jest nieznośne poczucie porażki, czegoś skończonego, próbuję
jeszcze myślec, zeby to ratować (ale od dawna nie ratuję, to jakoś mózg płata
mi figle myślac w ten sposólb)
Wiesz co mi pomaga? Gdy mysle ze to jest MOJA decyzja. Ale może u Ciebie to nie
była Twoja?

[czekolada72]

buba77 napisała:

> Teraz to jest nieznośne poczucie porażki, czegoś skończonego

O toto, wlasnie - porazka, mam to samo

> Wiesz co mi pomaga? Gdy mysle ze to jest MOJA decyzja. Ale może u Ciebie to
nie była Twoja?

Otoz to - to byla decyzja exa i jego panienki - ja zostalam postawiona przed
faktem dokonanym i nie powiem, zeby to bylo mile.

[buba77]

Wierzę, że bardzo niemiłe. I niesprawiedliwe, bo oni łatwiej układają sobie
zycie. Tak mi się wydaje. Ale życie toczy się dalej...
Ale może taką decyzja zaoszczędził Ci jakiegoś bezsensownego życia we dwoje,
gdzie nic już się nie dzieje? Czasami próbuje myslec, ze coś mi sie przytrafia
po coś. Żeby coś zrobić ze sobą. Najgorsza ta świadomośc, ze tak sie chciało
być na zawsze razem, wnuki chowac itd... Ja mam i tak. Bo pomimo ze to moja
decyzja, to jednak była wymuszona jego zachowaniami, dla mnie nie do przyjęcia.

[czekolada72]

Zgadza sie - zycie toczy sie dalej.
Rzecz w tym, ze w naszym zyciu dzialo sie multum roznosci, tylko ze moj maz,
jak sie okazalo - przez 5 lat - wykazal sie tak niesamowita inwencja, ze
jemu "działo" sie na dwoch frontach )

[buba77]

Faceci tak mają: potrzebuja różnorodności i siać swoje geny po świecie. Ale my
nie musimy tego akceptować, nie? Ja na razie stawiam na samotność.

[kvinna1]

Wejde Wam z dyskusje, ale mój mąż jest inny. Nie rozsiewał swoich cennych
plemników nigdzie oprócz mojego "ogródka" - dwoje cudnych dzieciaków. Przez 15
lat byłam tylko ja i inigdy nie dał mi odczuc ze wogóle istnieją inne kobiety!
A teraz... nagle zakochał się w innej...i po miesiącu znajomości z nią
powiedział ze odchodzi!!! Poprostu sie zakochał, szaleńczo, młodzieńczo i
zupełnie ślepo. Misternie realizuje swój plan, krok po kroku, pewenie do konca
wakacji się wyprowadzi, formalności w toku... Ot życie.

[kiwi69]

a jesteś tego taka pewna ,że wczesniej nie rozsiewał ,skoro teraz to i moze
wcześniej.Ja bym nie potrafiła przygarnąć takiego na nowo bo zawsze miałabym
swiadomość ,ze skoro zrobił raz zrobi znowu... Ot życie przysiagaliśmy sobie
ale co z Tego wyszło... ZXal mi dzieci w tym wszystki m bo one zwasze beda
miedzy nami.. takie ogniwka łączące...

Piszcie, co robicie

[buba77]

jak rozmawiacie z dziecmi, z nim, co ustalacie? Powoli mi sie to układa, chce
aby wszyscy jak najmniej cierpieli.

[kiwi69]

u mnie jest tak, że jedno chodzi do taty drugie nie bo nie chce sie z tatą
spotykać i nie mogę go zmusić, przykre jest to ze dziecko nie chce iść do
swojego taty , a my dorośli właściwie ze soba nie rozmawiamy, nastepuje
przekazanie "towaru" w postaci dziecka ... Bardzo to przykre...

[anja_pl]

Moje dzieci też nie chciały byc z Tatą, po kilku weekendach spędzonych u Niego.
Pytałam psychologa czy mam Je siłą, bo wiem, że Im nakażę to pójdą. Powiedziała
mi, że nie mozna zmuszać, bo będzie jeszcze gorzej. Troche to trwało, bardzo
duzo rozmów, przekonywania, ze Tata Je kocha. Młodszy syn chce już z Tatą
spędzać weekendy, starsza córka nie. Do ich wspólnych wakacji przekonywałam
dzieci od kwietnia. Pojechały.
Dużo rozmów z dziećmi i szacunek dla współmałżonka, jeśli się da, to sprawi, że
dzieciaki będą chciały sie z nim spotykać.
Tak myślę.

[anja_pl]

jak zwykle za szybko

Z córka tez jest postęp, chce z Nim rozmawiać przez telefon, nie odkłada
słuchawki.

Warunek podstawowy:

[akacjax]

Ojciec chce kontaktów z dziećmi.
Starszy syn(19) zgaduje do ojca, ten mu coś odpowie, i vice versa-nic ponad to.
Młodszy(17) mówi, że mało przebywa w domu, bo nawet patrzeć na niego nie może...
(ojciec do niego prawie nic nie mówi)
Opinia starszego syna o młodszym:no, nie ma ojca-choć ma.

[kiwi69]

mój psycholog powiedział też nic na siłę.Tylko mnie najbardziej boli to ,że ja
wkładam im do tych główek to i owo a on pstryk i cała robota na nic nie mówiąc
o jakimś bezpodstawnym ,bezsensownym nastawaniu dzieci na mnie.Moje dzieci sa
młodsze 5 i 10 lat.Córa przeszła swoje i dlatego taka niechęć w niej do taty i
długo to bedzie trwało zanim powie tatuś o ile w ogóle tak powie a młodzszym
synkiem tata wciąż manipujuje bo takim sie jeszcze da ...

A Waszej miłości już nie było?

[akacjax]

Kobiety, które przeżyły ukrywanie zdrady i podwójne życie nie miały mniejszego
bólu niż te, które szybko usłyszały takie szczere przyznanie się do nowej
miłości. A czy nie powinno być tak, że najpierw widzi się koniec własnego
małżeństwa, rozstanie i dopiero potem szukanie nowego obiektu westchnień...?
Inna kolejność i nawet natychmiastowe odejście to i tak zdrada-jakby na to nie
patrzeć. Ot życie.

Kvinno-nie dawał nic odczuć, że jest mu źle w związku? A może mu nie było źle-
tylko ogłupiał chwilowo (czasem tak sie zdarza)-może mu przejdzie, może zmieni
zdanie-a co wtedy Ty byś zrobiła?

Miłość powszednieje,

[buba77]

gdy się jej nie uprawia. Kobiety bardziej dbają o dom, dzieci, to je pochłania,
a faceci skaczą wtedy w bok. Może gdyby im dostarczać w domu potrzebnyhch im
nowych wrazeń? A dla nas te dzieci i dzieci. Jeszcze gdy on za bardzo nie dba,
to my próbujemy z adwoje i on juz ma czas na inne. Nie jest tak? Nie widze
sposobu na trwanie związku, chyba ze facet naprawde odpowiedzialny i bez
wiekszego temperamentu. Ale tacy dla niektórych kobiet są nudni. Taki
charakter. Ciagle nie wiem jak sobie z tym radzic.

Dbanie dotyczy obu stron

[akacjax]

Często zrzyca się na kobietę odpowiedzialność za żar w związku. Oczywiście
prasa też dodaje swoje, idiotyczne poradniki itd. Czy mężczyznom się tak często
radzi, co maja zrobić, by miłość i żonę przy sobie zatrzymać?

szanse na naprawe tego związku są raczej niewielki

[kvinna1]

Akacjax,

ja wiem, kurcze, jestem pewna, ze kompletnie mu odbiło na punkcie tej kobiety.
Dla mnie oczywiste jest, ze najpierw powinien byc koniec jednego związku, a
poźniej ktos nowy, ale na to co sie w Jego głowie dzieje nie mam wpływu. Odciął
się kompletnie. POstawił emocjonalną zapore, nie mysli o nas, o naszej
przeszłości - przyszłości, o moich uczuciach. Zreszta sam powiedział ze woli
sie nie zastanawiac nad tym. Czy było mu źle, myśle, ze nie. Pewenie mogłoby
być lepiej, zawsze może być lepiej. A jeszcze w maju wybierał działkę pod nasz
dom...
Teraz, gdy od miesiąca zyję ze świadomością tej Drugiej, powoli zaczynam
dochodzic do wniosku, ze powinno przestać mi zależeć. Oczywiście to nie takie
proste, ale chyba tak bedzie dla mnie lepiej. Pewenie zawsze bym sie bała, ze
znów mu odbije i znów sie zakocha w innej. Nie wiem. Tymczasem wszystko sie
toczy po jego mysli; dzisaj mieliśmy podpisac podział majątku, niestety z
przyczyn formalnych musimy to odłożyć na poniedziałek. Jak będzie miła papiery,
ma od razu załatwiać kredyt na mieszkanie (dla siebie, swojej nowej kobiety i
jej dzieci...). Jak widzisz, chyba szanse na naprawe tego związku są raczej
niewielkie... a nawet jak mu przejdzie, czy jeszcze będę umiała ja żyć z Nim i
ze świadomością tego co się stało?
Ech, dobrze, ze jest lato, jakoś łatwiej, gdy słońce świeci.

[buba77]

Moje dzieci, chłopcy mają 17 i 14 lat. O rozstaniu powiemy im dopiero, jak
przyjadą obydwaj z wakacji, czyli dopiero gdzieś za półtora tygodnia.
Postanowiliśmy im powiedzieć razem, żeby widzieli, ze rodziców mają cały czas
tak samo jak dotychczas dla siebie. Potem pojadą z tatą na tydzien wakacji. Na
razie nawet nieźle sie dogadujemy, to nasa wspólna decyzja, ale i tak boli
okropnie. Jesteśmy zgodni, że dla dzieci ma się jak najmniej zmienic. Mam
nadzieje, ze bedą jakieś rozmowy miedzy exem i chłopcami, choć moj (juz nie
mój) facet do nich nieskory. I że chłopcy zaakceptują całą sytuację. Żeby tylko
tak się stało. Powinni zrozumieć, zwłaszcza że wiedzą, jak do tej pory było.
Ex się powoli wyprowadza, wynosi stopniowo swoje rzeczy tak żeby mlody nie
widział. Nie bedzie żadnego wynoszenia mebli itd. choć nawet bym tego chciała
(dom jest mój, tylko mebli dorobiliśmy się przez 20 lat). Ale niech to się
dzieje stopniowo, potem jakies malowanko, żeby zakryć dziury po obrazach. Tak
sobie myśle, żeby tak zrobić (trzeba się czymś zając) choć czuje zero energii i
ciagle ten ciężar w żołądku. Niech to się wreszcie wydarzy do końca. A jak u
Was? Żal mi jak dzieci takie małe (5 i 10 lat). ale jak czytałam wypowiedzi
internetowe dzieciaków, to one zawsze mówiły, że niepotzebnie rodzice sa razem
dla nich. One i tak czują, że jest źle i wolą jasną sytuacje niż takie
zakłamanie. to jest trochę pocieszające. Wszystko w rękach rodziców na ile z
szacunkiem do siebie będą sie odnosic.

dzieci zawsze szkoda

[akacjax]

A one zawsze to przeżywają, niezależnie ile mają lat..
Jeżeli w domu wiało chłodem-łatwiejim sie przyzwyczaić do myśli, jeżeli było ok-
trudniej.
Gdy w ubiegłym roku mówiłam synom o alimentach, to choc znali sytuację i tak
było to dla nich dziwne i straszne...
Najważniejsze powtarzać dzieciom-to rodzice się rozwodzą...
I piękne by było gdyby wiedzieli, że na ojca, który się wyprowadza, też mogą
liczyć.

[buba77]

zobaczymy, jak to u nas będzie. Mam dość blisko przykład, ze facet odszedł gdy
najmłodsze z trojga dzieci już było na studiach. I też był dramat. Mam
nadzieję, że ex będzie jakoś uczestniczył w naszym życiu tak jak to teraz
obiecuje.
Już byłam spokojniejsza i dzisiaj znowu dół. W dole - zero energii. Nie jestem
zbyt towarzyska i boje się, że będę się izolować w swoim smutku.

[e07]

buba, mogłabym sie podpisać pod każda Twoją wypowiedzią. Nie potrafię
powiedzieć sobie "jutro będzie lepiej"