zaczynam...

[nick-xyz]

dziecko w sposob naturalny kocha i ojca, i matke. Kiedy oni zaczynaja sie
nienawidzic, dziecko zostajac przy jednym z nich musi "zaczac nienawidzic" to
drugie...
oczywiscie wszyscy rodzice zapewniaja, ze absolutnie, ze nie, ze zalezy im na
jak najlepszym kontakcie dziecka z eks, ale prawda czesto wyglada zupelnie
inaczej. No i jeszcze ta atmosfera: przeciez ja nigdy nic zlego na nia/niego
przy dziecku nie mowie!
A w srodku tego wszystkiego dzieci... ktore po prostu chca kochac i mame, i
tate...

[izabela1976]

Moi rodzice rozwiedli się jak miałam niecałe 5 lat. Niecałe 5 lat, gdy z mamą i starszym bratem wyprowadzilismy się z naszego mieszkania (do nowego). Nie pamietam jak się wtedy czułam, co przeżywałam itd. Wiem tylko że pojechałam na wakacje do dziadków a potem od razu na nowe miejsce. Od tamtej pory nie widziałam ojca. Zrezygnował z kontaktów z nami, ze mną - a byłam podobno jego ulubienicą. Już 25 lat nie widziałam ojca i nie potrzebuję żadnego z nim kontaktu.
Ale jako dziecko często się zastanawiałam dlaczego mnie nie chciał, dlaczego nie odwiedzał, dlaczego tak łatwo zrezygnował. Jak miała 12-13 lat to chciałam do niego napisać, czy chociaż wysłać kartkę, zrobić ten pierwszy ruch. Ale strach przed ponownym odrzuceniem był zbyt duży. Często zazdrościłam koleżankom ich ojców. Tego, że chodzą z nimi do kina, parku, odrabiają razem lekcje.
Teraz w stosunku do niego nie mam już żadnych uczuć, ani tych dobrych ani tych złych. Po prostu pustka.
Czasem tylko zastanawiam się na ile rozwód rodziców wpłynął na moje życie. Na ile byłoby inne gdyby oni byli zgranym małżeństwem. O ile lepsze były by moje kontakty z płcią przeciwną, ale tego się nie dowiem...

[nick-xyz]

a czy mama mowila ci czasem o nim? czy wiesz, dlaczego sie rozstali?
zastanawia mnie taka kwestia, czy jezeli miedzy rodzicami sie nie uklada,
powinni byc ze soba dla dzieci? wiem, jest bardzo duzo zdan na ten temat i same
dzieci rozwiedzionych mowia czasem, ze lepiej, ze sie rozstali niz ogladac to
pieklo, ale znam tez dzieci, dla ktorych wspolne mieszkanie z obojgiem rodzicow
jest wazniejsze i okreslane jako szczescie, mimo obecnosci np. kochanki w
postaci tajemnicy poliszynela.
a poza tym dziekuje za wpis!

[izabela1976]

Nie, mama nigdy mi nie mówiła o ojcu a ja nie pytałam. Wiem za to, że rodzice planowali rozwód jeszcze zanim ja się urodziłam. Wraz ze mną odunęło się to trochę w czasie. Wiem też że rozwód był z ojca winy i że nie zawsze postępował fair w stosunku do mamy i do nas, swoich dzieci.

Myslę, że nie warto być ze sobą tylko i wyłącznie dla dobra dzieci. W pewnym momencie dzieci odchodzą z domu, zakładają swoje rodziny i zostaje wtedy dwoje ludzi, których już nic nie łączy, nawet dzieci bo ich już z nimi nie ma.

Żałowałam tylko, że mama nigdy z nikim się juz na dłużej nie związała. Mimo, że miała taką mozliwość. Nie wiem czy rezygnowała z naszego powodu... Ale pamiętam jaka była szczęśliwa gdy miała kogoś.

[darek_arek]

Moi rodzice też rozstali się jak byłem mały.Moja mama zawsze pamiętała jednak o
dziadkach- rodziców ojca.Bardzo często jeździliśmy do nich w przeciwieństwie do
mojego ojca.On jeździł tam tylko po kasę, nie obchodziło go nic oprócz
gorzały.Okradł nas, okradł rodzinę, a to co mam zawdzięczam dziadkom i swojej mamie.

[kaha1]

ale ty przynajmniej wiedziałeś gdzie on jest, jaki jest i że matka zrobiła to z
konkretnych powodów - nie odcinając się od reszty jego rodziny. To bardzo ważne.

a jeśli chodzi o rodziców i kontakt z nimi - to dzieci powinny pierwsze
wyciągnąć rękę. Ponieważ są młodsze i ponieważ jako dzieci powinny wyjść do
rodziców i poprosić jeśli czegoś chcą. Dlatego jeśli chodzi o kontakt z
nieobecnym rodzicem, od dorosłego dziecka zależy jaki on będzie.

[izabela1976]

Dlaczego to dzieci powinny pierwsze wyciagnąc rękę? Czy to ja mając niecałe pięć lat zrezygnowałam z kontaktów z ojcem? Jemu wtedy nie zależało na kontynowaniu naszej znajomości, na byciu razem z nami. Ani razu nie podjął próby spotkania się z nami. I to ja mam pójśc do niego? I może jescze do zupełnie obcego faceta powiedzieć "tato"? 25 lat przeżyłam bez niego, nie było go ze mną gdy go potrzebowałam. I teraz też go nie potrzebuję. Co nie znaczy, że nie dałabym mu szansy gdyby teraz się do mnie odezwał.

[kaha1]

to on może dać ci szansę
jest starszy, jest twoim rodzicem. To z nim twoja matka się związała i ty
urodziłaś się z ich miłości. To twoi rodzice. należy im się szacunek. I dlatego
to ty powinnaś zrobić pierwszy krok - właśnie z tych względów.

Poza tym nie znasz jego wersji wydarzeń. Nie wiesz czy o wszystkim opowiedziała
ci twoja matka. Znasz tylko obraz jego jaki nosi w sobie opuszczona,
pozostawiona sobie kobieta. Czyż może być on dobry?

czy nie warto zobaczyć jaka jest prawda? I jakie według niego były powody
rozstania, powody tego że nie kontaktował się z wami (czy aby napewno? może nie
wiesz wszystkiego, miałaś wszak dopiero 5 lat)? Może te wszystkie te lata on
myśli o tobie?

[nick-xyz]

Kaha ma duzo racji. Izabelo, rzeczywiscie, nie znasz jego wersji wydarzen.
Piszesz, ze to on nie chcial kontaktu z Wami - mysle, ze przede wszystkim nie
chcial kontaktow z Twoja mama, nie z Toba. Fakt, minelo 25 lat doroslas, mogl
sprobowac, no ale przeciez nie wiedzial, co myslisz, co mowila Ci mama.

A ze nie warto by c ze soba tylko dla dzieci? No fakt, one odchodza i zostaja
ludzi, ktorych nic nie laczy. Ale z drugiej strony dzieci powinny miec wzorzec
mamy i taty w domu - oczywiscie tu znowu jest pytanie, czy ten wzorzec bedzie
prawidlowy....

[izabela1976]

Pamiętam pewien czerwcowy dzień. Ja już po zdanej maturze i po pismnej, po
ustnej, ze świadectwem dojrzałości w ręku. I mój pierwszy list od ojca.... o
treści "Szanowna pani proszę o dostarczenie zaświadczenia o kontynuacji nauki".
List bardzo bezosobowy. Pamiętam jak musiałm pójść do mojego byłego liceum i
poprosić o zaświadczenie...
Pamiętam jak potrzebny był mi paszport. Wszyscy moi znajomi z klasy załatwili
go w miesiąc, my razem z mamą straciłyśmy na to ponad pół roku (ojciec tam
gdzie jest zameldowany nie mieszka, a załatwianie paszportu sądownie trwa i
kosztuje).
Pamiętam sumę alimentów jaką przesyłał na mnie (więc wiedział gdzie mieszkam).
Starczało na bilet miesięczny i na jedno pójście do kina. Bardzo dużo kwota jak
na nastolatkę chodzącą do liceum.
Z dokumentów rozwodowym wiem, że miał przysądzone 2 weekendy w miesącu i
miesiąc wakacji. Zgadnijcie ile razy się widział ze mną. Zero.
Zgadnijcie ile razy pojawiał się na sprawach o podwyższenie alimentów? Zero.
I to ja mam pierwsza wyciągnąc rękę?
Przez te wszystkie lata stracił prawo by być moim ojcem. Dla mnie w tej chwili
jest tylko dawcą nasienia.
Nigdy nie skontaktował się ze mną (w tej chwili chodzi mi o okres kiedy jestem
już dorosła) by wytłumaczyć mi dlaczego sie rozeszli, dlaczego nie widywał się
z nami.
Gdyby teraz się odezwał to pewnie bym się z nim spotkała, nawet po to tylko by
dać mu szansę wytłumaczenia się.
I jeszcze raz powtórzę: To nie ja zostawiłam ojca. To ojciec zostawił mnie.

[nick-xyz]

Izo, strasznie mi przykro czytajac Twoja historie... mysle o Tobie cieplo
Wiesz, znam troche podobny przypadek, ojciec odszedl, gdy syn mial 14 lat, i o
dziwo - kontaktowal sie i nadal kontaktuje z jego siostra. A z synem - zero
kontaktu od prawie 30 lat... I ten jego syn, ktory swego czasu strasznie
cierpial porzucony przez ojca, wlasnie dwa lata temu zostawil swoja zone i
dzieci. Utrzymuje kontakt z dziecmi, ale tak bardziej 'pro forma'.
Czy to wszystko musi byc takie popaprane...

[kaha1]

izo jest w tobie dużo złości i żalu.
Jeśli tak to pozostawisz to wszyscy faceci będą ci się jawić jako niegodni
zaufana, jako ci, którzy mogą kobietę porzucić, zawieść. Chcesz tak żyć?

1. Rodzice nie muszą się tłumaczyć przed dziećmi. Podejmują decyzję, bo są
dorośli i biorą za te decyzje odpowiedzialność. Ty możesz go zapytać dlaczego
nie jest z wami, ale nie jest jego obowiązkiem ci się z czegokolwiek tłumaczyć.

2. Sytuacje w sądzie oznaczały spotkanie z twoją matką. Musiało się między nimi
coś takiego stać, że za wszelką cenę starał się ich uniknąć.

3. Czy ty kiedykolwiek zwracałaś się do ojca ciepło i życzliwie, aby on miał
podstawy być miłym dla ciebie? Dziecko musi sobie zasłużyć na pochwałę. Za
niemiłe zachowanie rodzice nie nagradzają - taka jest prawidłowość. W każdej
rodzinie.

[nick-xyz]

patrzac z punktu widzenia "czcij ojca swego i matke swoja" (ktory nota bene ja
podzielam), masz racje. I masz racje piszac

Za
> niemiłe zachowanie rodzice nie nagradzają - taka jest prawidłowość.

Piszesz w kazdej rodzinie. Ale czy Iza ma rodzine?
jakbym miala komus radzic (Izo, z gory przepraszam, bo o rade nie prosilas, ja
teraz tak bardziej teoretycznie), to oczywiscie radzilabym sprobowac dac ojcu
szanse i odezwac sie pierwsza.
Tylko naprawde trzeba pamietac, ze dziecko bardzo silnie identyfikuje sie z
porzucona matka i de facto tez jest porzucone. bez jego winy. Gotowosc do
wyciagniecia reki w takiej sytuacji - jezeli w ogole nastapi - wymaga czasu.

[kaha1]

to prawda.

jednak jeśli cokolwiek ma się zmienić, jeśli Iza chce wierzyć w rodzinę i ją
założyć, to trzeba podjąć ten trud. Dla siebie, dla swojej przyszłości.
Przestać wreszcie patrzeć na ojca oczyma matki.

[izabela1976]

. "Rodzice nie muszą się tłumaczyć przed dziećmi. Podejmują decyzję, bo są
dorośli i biorą za te decyzje odpowiedzialność" - Czy porzucenie dziecka
świadczy o dorosłości i dojrzałości?

"Sytuacje w sądzie oznaczały spotkanie z twoją matką. Musiało się między nimi
coś takiego stać, że za wszelką cenę starał się ich uniknąć." - Moja mama nie
żyje od ponad dwóch lat Więc "przeszkody" już nie ma, jego zresztą też.

"Czy ty kiedykolwiek zwracałaś się do ojca ciepło i życzliwie, aby on miał
podstawy być miłym dla ciebie? Dziecko musi sobie zasłużyć na pochwałę" -
Kochałam go a on mnie zostawił. Dziecko musi zasłużyć na pochwałę, a ojciec na
miłość dziecka

[kaha1]

czasami porzucenie dziecka jest bardziej dojrzałą decyzją niż pozostanie. Ale
nie wiem jak było w twojej rodzinie.

czy były rozprawy w których miałaś uczestniczyć tylko ty i on?

tak na prawdę dziecko kocha każdego rodzica, ten wcale nie musi sobie na to
zasłużyć. I to z tej niespełnionej miłości, która nie sięga swego celu rodzi
się nienawiść, rozgoryczenie i rozpacz bycia porzuconym. Właśnie z miłości..

[izabela1976]

"czy były rozprawy w których miałaś uczestniczyć tylko ty i on?" - Tak. Jak
skończyłam 18 lat to ja byłam stroną w sądzie. On i tak się na sprawach
sądowych nie pojawił

"tak na prawdę dziecko kocha każdego rodzica" a czy i rodzic nie powinien
kochać swego dziecka?

> się nienawiść, rozgoryczenie i rozpacz bycia porzuconym. Właśnie z miłości..

[kaha1]

powinien

czasem jednak coś staje na przeszkodzie. A dziecko nie wie co.

[misinka81]

dlaczego dziecko musi zasłużyć sobie na pochwałę???
dziecko się chwali by motywować je do dalszych działań, żeby miało dobry obraz
siebie, w celach wychowawczych
dziecko akceptuje się bezwarunkowo i kocha bezwarunkowo............

[kaha1]

a wiesz właśnie okazuje się, że najsensowniejszy model wychowania to jednak
model oparty na założeniach behavioralnych. Więc to co piszesz jest słuszne,
natomiast powinno wystąpić pewne hmm warunkowanie.. kochać owszem za wszystko,
ale chwalić kiedy sobie zasłuży

więc co?

[beza_123]

nick-xyz napisała:

> dziecko w sposob naturalny kocha i ojca, i matke. Kiedy oni zaczynaja sie
> nienawidzic, dziecko zostajac przy jednym z nich musi "zaczac nienawidzic" to
> drugie...
Mam nadzieję, że się mylisz. Dziecko jest oczywiście ze mną, ale nie chcę, żeby
nienawidziło ojca. To byłoby złe dla niej.

> oczywiscie wszyscy rodzice zapewniaja, ze absolutnie, ze nie, ze zalezy im na
> jak najlepszym kontakcie dziecka z eks, ale prawda czesto wyglada zupelnie
> inaczej. No i jeszcze ta atmosfera: przeciez ja nigdy nic zlego na nia/niego
przy dziecku nie mowie!
Stereotyp. Jak ojciec za długo się nie pokazuje, to ja dzwonię i przywracam do
pionu. Inaczej, nawet nie musialabym mówić. Moja córka ma 7 lat i wie, kiedy
tatuś zapomina, że się z nią umówił...

> A w srodku tego wszystkiego dzieci... ktore po prostu chca kochac i mame, i
> tate...
No i tu jest dramat. Kiedy mama i tata są osobno. Co zrobić, żeby dziecko nie
odczuło tej zmiany, jako końca świata. (choć to de facto jest koniec świata).
Nie chcę, żeby ona była nieszczęśliwa.

[nick-xyz]

Czesc.

Napisalam, ze kiedy rodzice zaczynaja sie nienawidziec, dziecko czesto zaczyna
nienawidziec to drugie. Nienawisc. Jesli jest miedzy rodzicami, jezeli
rodzicom na wspomnienie tego drugiego same zeby rosna, to z moich obserwacji
wynika, ze dzieci niestety to przejmuja. Ale moze w Waszym przypadku nie
doszlo do glebokiej wzajemnej nienawisci i Twoja corka tez to wyczuje.

'Niemowienie' niczego zlego na eks jest po prostu nierealne, bo skoro doszlo do
rozstania, musialy byc powody, a te powody to na pewno nie byla wzajemna
dobroc, wyrozumialosc i lagodnosc. Wiec musialo zaistniec cos zlego. A
zrobienie z tego tematu tabu tez ma krotkie nogi. Jezeli wiec nieuniknione
jest, ze o ojcu/matce dziecko uslyszy zle rzeczy, pozadanym rozwiazaniem wydaje
sie byc dazenie do obiektywnego mowienia o drugim rodzicu, tzn. on/ona przeciez
tez mialy jakies dobre cechy. Przyznam, ze teoretyzuje, bo nie bylam w takiej
sytuacji i moze sie to okazac niewykonalne.

Co zrobić, żeby dziecko nie
> odczuło tej zmiany, jako końca świata. (choć to de facto jest koniec świata).

Ano, sama widzisz... to jest koniec swiata. Jak zrobic, zeby poparzone dziecko
nie czulo sie poparzone?
Pewnie mozna probowac odwracac uwage, sprawiac przyjemnosci, ale blizna
zostanie...

[beza_123]

HA. Gdyby nie było nienawiści, nie byłoby rozstania. Ja nie zburzylabym rodziny
bez powodu. Ale nie chcę, żeby moja nienawiść zarzutowała na uczucia córki.
Myślisz, że mi się nie uda?

[nick-xyz]

Dzieki Bogu nie jestem wyrocznia, nie wiem.
Jednak mysle sobie, jak patrze wokolo, ze nienawisc nienawisci nierowna w
sensie gwaltownosci tego uczucia, bo jak je przezywamy zalezy w glownej mierze
od naszego temperamentu. Furiatowi na pewno bedzie trudniej "nienawidziec
kulturalnie", ze sie tak eufemistycznie wyraze
Duze role odgrywa tu tez oczywiscie wybaczenie (nie mylic z zapomnieniem). Mam
nadzieje, ze uda Ci sie ochronic corke w mozliwie najwiekszym stopniu.

[joannalegosz]

Witam.
Mam na imię Asia.Mam dwie córeczki (10 i 2,5) - Julkę i Malinę.
Od kilku lat jestem w związku z mężczyzną, którego bardzo kocham i który jest
ojcem Maliny.
W tej chwili niestety okazuje się, że ten właśnie męczyzna chce nas zostawić,
ponieważ nie może dojść do porozumienia z moją starszą córką.
Nasze losy są dość skomplikowane, szczerze mówiąc od początku nie było łatwo,
ale brnęliśmy wspólnie dalej, wspierając się i kochając pomimo..
Jestem rozwiedziona z tatą Julki, który nie utrzymuje z nią od jakiegoś czasu
kontaktu.W czym jest problem - zapytacie...?
Otóż po wielu wizytach u psychologa, po setkach rozmów i awantur - Adam po
prostu odpuścił..od samego początku jego stosunki z Julką były kiepskie -
próbował za wszelką cenę wychować małą czterolatkę, która przeze mnie była
rozpieszczona jak sądza za mocno (mmiałam poczucie winy, że pozbawiłam ją
ojca).. NIe udało się nawet z pomocą psychologa naprawić relacji pomiędzy Julką
i Adamem.
Jasno, wyraźnie i wprost mówią, że nie mogą patrzeć na siebie - Julka
skrzywdzona i spacyfikowana zamyka się z sobie coraz bardziej, Adam z kolej już
nie walczy o jej względy, nie stara się, okazuje jej już wrogość, zlośc
wyładowuje zupelnie bez powodu...
I w tym wszystkim ja i mała Malina, która już zaskakująco duzo rozumie...
Ja nie mogę już im pomóc - wiem jednak, że najgorsze co mogło się zdarzyć
własnie się zdarzyło... brak dobrej woli dorosłego i dziecka przekreślił naszą
rodzinę..
Jestem zbyt załamana, żeby jeszcze walczyć i próbować przekonywac ich do swoich
racji - że warto, że nie wolno się tak poddawać, że jesteśmy sobie bliscy, ze
mi zależy, że coś ważnego stracimy wszyscy...
Rozwód z mężczyzną, który pił i bił to nic w porównaniu z czymś takim, wierzcie
mi... tkwi we mnie taka bezradność i poczucie klęski, że nie jestem w stanie o
niczym innym myśleć..
I co z Maliną ???
nie wiem, co mam dalej robić, jak dalej żyć, kiedy moja miłość odejdzie..
Od psychologa usłyszałam, że zrobiłam najgorsze, co mogłam zrobić - pozwoliłam
sobie na luksus posiadania wspólnego dziecka.. a paradoksalnie Adam jest dla
maliny po prostu cudownym tatą... dlaczego nie potrafił pokochać Julki????
Dlaczego ona nie potrafiła go zaakceptować????