Poczytałam trochę wątki

[maheda]

i czuję się z "tego świata", pewnie dlatego, że jestem po rozwodzie, mam dziecko.
Nie mam co prawda takich problemów, jak niektórzy, mój były mąż uczciwie
zawsze płacił i dalej płaci alimenty, zabiera od czasu do czasu dziecko mimo,
że kilka miesięcy temu urodził mu się synek w drugim małżeństwie.
U nas (mojego dziecka i mnie) też jakoś wszystko się prostuje, kieruje w dobrą
stronę, a przynajmniej tak to wygląda...
Z dystansu kilku lat od wyprowadzki od męża (moja decyzja) stwierdzam, że
czasem bywa jednak tak, że rozwód wychodzi na dobre wszystkim zainteresowanym,
włączając w to dziecko.

A w ogóle, to witam wszystkich bywalców.
Nowa

Witaj!

[akacjax]

Rozwód może wyjść na dobre. A co jest złe, że zaglądasz na forum: R i co dalej...jest jakieś dalej dla Ciebie?
Jakieś porady, zwłaszcza dla świeżo uwolnionych?

[samosia75]

Witaj, rozgość się...

Nie zaglądam dlatego, że jest źle...

[maheda]

po prostu przypadkiem trafiłam na fora prywatne - byłam ciekawa, o czym się
mówi, na jakie tematy dyskutuje.
A ponieważ rozwód jest sprawą wiele bardziej dotykającą mnie niż ślub, bo
przecież bolesną, to pamiętać go będę do końca życia. Słowo "rozwód" budzi we
mnie współczucie. Dlatego tutaj zajrzałam i poczytałam sobie wątki.
Niewiele rad mogę dać, bo każda osoba ma inną sytuację, inna jest ona sama, inny
jest mąż, inny jest status rodzinny, społeczny, materialny etc.
Właśnie może z punktu widzenia osoby już kilka lat "po" może mogłabym komuś pomóc?

Pytasz, czy jest jakieś "dalej". W moim przypadku "dalej" oznaczało wyprowadzkę
z dzieckiem z powrotem do mojej Mamy, do domu rodzinnego, w którym panuje
atmosfera ortodoks-katolicka - wyobrażasz Sobie więc potępienie mojej decyzji.
Moja Mama na szczęście bardziej mnie kocha, niż jest ortodoksem, dzięki temu
miałam gdzie "przygrzać nos".
Zaczęło się szukanie pracy (bo przez trzy lata nie pracowałam - nasze dziecko
chorowało w okresie jesienno-zimowo-wiosennym, ktoś musiał z Nią siedzieć, a
mogliśmy sobie finansowo pozwolić na to moje niepracowanie). Wiadomo, że kobieta
po trzyletniej przerwie w pracy nie jest witana z otwartymi rękoma - udało mi
się jednak podjąć pracę na umowę o dzieło, a po roku tak przepracowanym -
znalazłam pracę na etat w dużym mieście, przeprowadziłam się tam z Małą.
Miałam na szczęście Przyjaciela (takiego właśnie przez duże P - nie mylić z
facetem do łóżka), który mi BARDZO w tamtym okresie pomógł - odbierał Małą z
przedszkola codziennie, bo nie mogłam wcześniej wyjść z pracy.
Na początku byłam przybita. Czułam się stara, głupia, bezradna, a do tego miałam
poczucie winy - bo to ja zdecydowałam o odejściu. Miałam wyrzuty sumienia, że
zostawiłam człowieka, który chciał ze mną żyć do końca, który mówił mi, że mnie
kocha i że kocha nasze dziecko - i to odeszłam nie dlatego, że pił, że bił,
zdradzał - nic z tych rzeczy. Odeszłam, bo mówił jedno, ale widziałam na co
dzień zupełnie co innego. Był z nami, ale Mu przeszkadzałyśmy. Mieliśmy inne
priorytety w życiu. Raz słyszałam, że jestem wszystkim, a drugim razem, że
wszystko co złe Go spotkało w życiu, to moja wina i przeze mnie. Nie dało się
tak długo żyć.
Zresztą - jest teraz szczęśliwy, założył drugi raz rodzinę, ma synka.
A ja też się zbieram do kupy, też próbujemy zbudować kolejny świat - ale o tym w
następnym odcinku, bo moje szczęście wróciło do domu i lecę z netu
Pozdrawiam ciepło.

[bursztynowe]

Witaj
Gratulacje, że wychodzisz na prostą!
Dobrze że jesteś. Licze, że wesprzesz mnie w krucjacie o udane związki.
Atmosfera u nas panuje różna, począwszy od rozpaczy na klimatach imprezowo-
etanolowych (ruda woda na myszach, sfermentowane winogrona itp) kończąc
(niestety, jedynie wirtualnie). (((

W każdym razie brakuje tu żywych przykładów na to że rozwód może być krokiem
naprzód (pomimo wszystkich negatywnych aspektów tego zjawiska). Tutaj kolega
Scriptus jest zdecydowanym liderem, choć odnosze wrazenie, ze jego stanowisko
powoli eroduje. A raczej koroduje, bo z "ero" jest gorzej...

Pozdrawiam i szcześcia życzę.

[ak70]

Czesc...
Z wielką nadzieją przeczytałam co napisałaś i trochę Ci zazdroszczę, że masz to
już za sobą. Miło też dla odmiany poczytać o pozytywach rozwodu i o tym, że da
się mimo wszytko po takich przejściach żyć dalej.
Twoja historia jest mi bliska... mój mąż też nie pił i nie bił, ale miał (i
chyba ma) inne uzależnienia (
Pozdrawiam i witam raz jeszcze.
Aga

[julka1800]

witam i ja rowniez...

[brzoza75]

ja też witam serdecznie, dobrze się czyta taki post, macie rację daje
nadzieję...

[czekolada72]

Czesc! Pisz, pisz , co dalej? kiedy kolejny odcinek?

Dla mnie poki co rozwod jest życiowa porazka, choc swiat, ku mojemu ooogromnemu
zdziwieniu, kreci sie dalej!

[maheda]

Kolejne odcinki są w wątku "Trochę przewrotnie"
A następny będzie pewnie jutro, o ile coś mi nie wypadnie

Oczywiście, że rozwód jest porażką. Chyba zawsze i dla każdego.
Ale trzeba wyciągnąć z tego wnioski, okrzepnąć i iść dalej. Czasem przynosi
zaskakująco dobre efekty - oczywiście dopiero po jakimś czasie.
Może i u Ciebie takie już niedługo przyniesie? Kto wie?!

[buba77]

Rzadko tu zaglądam, ale tez ciągle szukam wsparcia i słów otuchy. Po trzech
miesiącach od rozstania nie jest niestety wesoło - melancholiczką jestem, no
cóż, i po pierwszej małej euforii poczucia uwolnienia się - rozpacz na przemian
z apatią i próbami życia dalej, do czego to życie zresztą zmusza i każe isć do
przodu, choć wbrew temu, co w środku. Pwtarzam sobie, że to dobra decyzja, ale
serce? mówi co innego. Czuję, ze zbyt długo robiłam różne rzeczy wbrew sobie.
Będę czytać następny odcinek.
Pozdrawiam wszystkich. Aż mi głupio tak marudzić. Niech to się wreszcie skończy.

[nangaparbat3]

Weź poprawkę na listopad. Od Wigilii będzie lepiej, dzień zacznie sie wydłużać,
to poprawia nastrój.

[maheda]

Skończy się, zobaczysz.
U mnie ten okres przybicia trwał około roku, może nawet dłużej...
Oczywiście były i "momenty" desperackiej radości, chciałam się cieszyć z życia
nawet wbrew sobie. Oczywiście efekty to dawało bardzo różne...
Wiesz, najlepiej przypomnij Sobie, co Ci dawało radość, zanim poznałaś
swojego Eks i postaraj się do tego wrócić.
Pamiętam, jak pierwszy raz po rozwodzie poszłam w góry i prawie dostałam ataku
serca, bo przez te wszystkie lata kondycja mi zmalała, a waga wręcz przeciwnie.
Jak mi się serce uspokoiło, myślałam, że siądę i zacznę płakać.
Ale poszłam sobie dalej, spokojniutko, powolutku, skorzystałam z kolejki
krzesełkowej (a nie miałam wcale takiego zamiaru), zeszłam jedynie na własnych
nogach, oglądając świat z grzbietów górskich. Ale pojechałam w góry za jakiś
czas ponownie, i znowu... i teraz znów mogę po nich sobie spokojnie chodzić,
oczywiście już nie tak "wyczynowo", jak kiedyś ale sprawia mi to znowu wiele
radości.
Jeszcze chcę się przeprosić ze swoją gitarą i śpiewem, ale też nie mogę się
słuchać... palce zastane, struny głosowe też nie takie, jak być powinny -
wszystko "zaśniedziałe". Ale próbuję i wiem, że znowu mnie to będzie cieszyć.

[julka1800]

dużo by pisac kochani ile przejsc trzeba by osiągnąć jakiś constans, i to na
przyzwoitym poziomie, jak sie skupię i sprobuje przypomniec ile razy miewałam
dołki, targały mną zle emocje, ile razy chciałm wbić ostrze w plecy mego EX
ech....

ale teraz jest ten wlasnie constans, jeszcze czasami tylko mnie rzuca gdy
dzieci mowią: tesknie za tatą...

ktos tu napisał: jesli druga osoba robi cos to rownoczesnie daje przyzwolenie
by w stosunku do niego zrobic to samo
ja to zapamietalam

i tak jak Brzoza75 mogłabym pisac ze kiedys byłam dokładnie w tym samym miejscu
co ona, wysyłałam SMSy do Ex z prosbą o kontakt z dziecmi - juz tego nie robie,
jesli on sam nie umie zadbac o kontakty z dziecmi to ..trudno

tak jak Anja_pl moglabym napisac ze mialam glebokie chwile samotnosci, gdy
wracając z podrózy do domu, nie mialam z kim pogadac... a dzieci - to inny
rodzaj rozmowy

to wszystko przechodzi a zycie toczy sie dalej i tylko od nas zalezy jak sie
ono potoczy

[brzoza75]

tak właśnie jest, życie mimo wszystko toczy się dalej kiedyś nadejdzie constans
prędzej czy później, w róznym stopniu szybciej czy wolniej, ale nadejdzie, dni
będą dłuższe, oby święta minęły a potem nowy rok i z górki, potem wiosna i
pełnia kolorów.