Mamusiu...

[annubis74]

Jestem jak dzisiejszy dzień, we łzach...
wystarczy że spotkam kogoś z Twoich znajomych (miałaś ich tak wielu)
i oni mówią: nie możemy uwierzyć... są tacy którzy dopiero teraz
dowiedzieli się o Twojej śmierci. Mówią: przecież jeszcze niedawno
widzieliśmy ją... Kwitła... To prawda... Co za perfidia losu...
Wydawało się że takich jak Ty śmierć nie dogoni tak szybko... Mamo..
Dom jest tak pusty bez Ciebie... Dziś byłam w Waszym mieszkaniu i
wyłam, wbrew nadziei błagałam o jakiś cud... wiem że to
niemożliwe... ciężko mi... Faceci przeżywaja to inaczej, bardziej do
wewnątrz: tata, brat, mąż... siedzimy i milczymy... godzimy się z
faktami... nie ja nie potrafię się pogodzić... bierność i rezygnacja
nie leży w mojej naturze. Tak jak nie leżała w Twojej. Do tej
fatalnej choroby...Póki byłaś w szpitalu drżeliśmy o twoje zdrowie i
życie ale można było coś robić, chodzić dowiadywać się, szukać
ratunku. 3 tygodnie temu byłam u Ciebie w szpitalu i myślałam że to
straszne widzieć Cię w takim stanie... a teraz wiem że to jeszcze
było szczęście... jeszcze była nadzieja... Codziennie przed snem
mówię Maluchowi o Tobie, nic jeszcze nie rozumie, ale chcę byś była
w jej życiu obecna tak jak do tej pory tylko inaczej... Patrzę na
Twoje zdjęcie.. Kochana Moja ile bym dała żeby się do Ciebie
przytulić... Mamusiu... Oddałabym duszę diabłu żeby Cię uratować...
ale widać nie był zainteresowany

[198-3mk]

Kochanie-wiem jak bardzo cierpisz...Ale na śmierc nigdy nie jestesmy
w stanie sie przygotować. Ona zawsze przyjdzie nie w pore...Annubis-
śmierć nie istnieje... Musiałyście sie tylko rozstac na jakiś czas..
A nadejdzie kiedys taki czas,kiedy znowu się spotkacie...W tym
lepszym świecie... Bądz pewna że Twoja mama właśnie tam się
dostała...Opowiadaj maluchowi o jego babci,bo ona czuwa nad Wami z
góry. Jest Waszym osobistym aniołem. Przekonasz sie o tym. Nasi
zmarli czesto daja nam znać, że opiekuja się nami.Ja tez mam swojego
anioła-miałby teraz 26-lat... Zmarł 4-lata temu, w wieku 22-lat...
Pozdrawiam cieplutko i przytulam do mojego serduszka:)

[blacknoir]

Annubis74..
Czytając Twojego posta miałam wrażenie, że te słowa napisałam ja sama....
Moja Ukochana Mamusia odeszła tak nagle 10 miesięcy temu, a ja czuję tak jakby
to było wczoraj.
Uczę się z tym żyć, uczę się od nowa co to jest śmiech i wierz mi-ta nauka
przynosi efekty, chociaż moje przemyślenia odnośnie życia i otaczającego nas
świata od chwili tej tragedii zmieniły się diametralnie
Śmierć jest końcem istnienia człowieka, a jego życie kwestią przypadku.To ze coś
nas spotyka, a coś nam umyka to tylko wynik takiego, a nie innego zbiegu
okoliczności. Nasz mózg jest tworem idealnym i gdybyśmy potrafili wykorzystać
wszystkie jego możliwości nie byłoby tego forum, bo nie byłoby wątpliwości..Ja
wierze w potęgę umysłu i w to, ze każdy człowiek w inny sposób wykorzystuje jego
zasoby(podobnie, ale nie tak samo). Wiara jest potrzebna człowiekowi do tego,
żeby próbować ogarnąć rozumem, to co na razie jest dla nas nieosiągalne.
Moja Mamusia odeszła nagle, a dla mnie świat stanął w miejscu...nie potrafię się
odnaleźć, nie potrafię zrozumieć, nie zdaję pytań dlaczego-bo wiem, ze nie
znajdę odpowiedzi..jest mi tylko tak bardzo bardzo smutno...Mozg broni się przed
zakodowaniem traumatycznych przeżyć na różne sposoby-właśnie miedzy innymi
tworząc wizję życia po życiu..jest nam wtedy łatwiej, lżej, bezpieczniej..
Ja co wieczór romawiam z moją Mamą, a raczej prowadzę monolog, ale mój
racjonalny umysł stopuje moje zapędy co do wiary w to, że dostanę jakąś
odpowiedz lub znak. Myślę, że tylko te osoby dostaja potwierdzenie, które w to
wierzą-a to nasz mózg wysyła sygnał dla uspokojenia rozkołatanego serca
.Chciałabym bardzo żeby nasze istnienie miało jakiś sens, żeby to, co tak ładnie
nazywamy duszą żyło wiecznie..i tak pewnie jest, bo ci którzy odeszli żyją nadal
w naszych myślach, w naszych słowach-to jest ta nieśmiertelność.
Ja też wiem, ze moja Mamunia mi pomaga, bo kiedy o Niej myślę świat staje się
piękniejszy, choćby na tą jedną malutką chwile.
Moja Mama była najbliższą mi na świecie osobą, była motorem całego dobra które
się w moim życiu zdarzało, była ze mną zawsze...od kiedy jestem ja była tez
Ona...myślałam, że będzie żyła wiecznie, że jest, to oczywistość...nigdy nie
chorowała...Nie wiem co jest lepsze-czy kiedy ktoś choruje i śmierć jest
wybawieniem, czy kiedy odchodzi nagle i dla wszystkich jest to szokiem...Nie
pożegnałam się z Nią, nie miałam okazji powiedzieć Jej tego, co chcę powiedzieć
teraz, nie dałam odczuć jak bardzo Ją kocham...
jestem zagubiona w swoich myślach, jestem pogrążona w rozpaczy, ale wiem, że
moja Mama dopóki będę ja, będzie Nieśmiertelna
Czas nie leczy ran....on daje nam możliwość nauki nowego życia...na pewno nie
takiego samego jak wcześniej, ale to nie znaczy, że to życie nie może być radosne.
Chociaż nie jestem osobą zbyt wierzącą ten wiersz pomaga mi w złych
chwilach..jest takim moim Dobrym Duchem

Modlitwa o wschodzie słońca

Każdy Twój wyrok przyjmę twardy
Przed mocą Twoją się ukorzę.
Ale chroń mnie Panie od pogardy
Od nienawiści strzeż mnie Boże.

Wszak Tyś jest niezmierzone dobro
Którego nie wyrażą słowa.
Więc mnie od nienawiści obroń
I od pogardy mnie zachowaj.

Co postanowisz, niech się ziści.
Niechaj się wola Twoja stanie,
Ale zbaw mnie od nienawiści
Ocal mnie od pogardy, Panie

[annubis74]

blacknoir dziękuję że napisałaś
też wierzę w to, że moja mama będzie żyła w pamięci, we
wspomnieniach, w nas i w naszych dzieciach, tak długo jak będziemy
ją wspominali
ja mówiłam mojej Mamie często, ze ją kocham, spędzałyśmy wiele czasu
rozmawiając, bardzo lubiłam ten czas spędzony wspólnie i miałam
nadzieję że zrobimy jeszcze wspólnie tak wiele rzeczy...
była przez tydzień w szpitalu a jednak mimo że codziennie ją
odwiedzałam to nie byłam przygotowana na pożegnania, myśleliśmy że
wszystko będzie dobrze... że Mama wyzdrowieje

[anima]

Nigdy nie jestesmy na to gotowi. Nigdy nie bylibysmy. Zawsze bedzie zbyt
wczesnie, zbyt nagle.
Moja Mama odeszla tydzien temu.
Wciaz nie moge w to uwierzyc.
Ciagle mam nadzieje, ze zadzwoni telefon i ktos powie, ze to koniec tego
koszmarnego filmu.
Ale z drugiej strony, dziekuje Bogu, ze moglam ostatnie miesiace jej zycia z
choroba spedzic tak blisko niej, rozmawiac z nia niemal codziennie, przekomarzac
sie, przytulac. Kiedy tylko moglam, mowilam jej jak bardzo ja kocham. Jakbym
przeczuwala, ze smierc przyjdzie wkrotce. Wciaz mam miliony pytan w glowie,
ktorych jej nie zadalam, setki slow i wyznan, ktore chcialabym jej powiedziec. A
przede wszystkim przytulic sie do niej i uslyszec, ze wszystko bedzie dobrze.
Nie mam juz tez zalu do Boga, zdecydowalam sie mu zaufac - ze tak mialo byc, ze
jej nagle odejscie oszczedzilo jej miesiecy cierpienia i bolu. Ze odeszla, nie
bedac w pelni tego swiadoma.

Zawsze bedzie za wczesnie. Zawsze bedzie zbyt nagle.

Trzymajcie sie.

Minął miesiąc

[annubis74]

i z każdym dniem jest coraz gorzej...
kiedy się rano budzę wszystko jest zamglone, nieostre a później cały
ten koszmar związany z pobytem Mamy w szpitalu i z Jej śmiercią
wraca... Staram się zmęczyć ponad siły - opieka nad małym dzieckiem
+ tyle zleceń ile się da aby zająć czymś mózg. Póki Mała szaleje
jakoś się trzymam... kiedy pracuję muszę się skupić.... Kiedy
wykonuję najprostsze czynności domowe przy których "mózg odpoczywa"
płaczę non stop - przy zmywaniu garów, gotowaniu zupy, praniu.
Myślę: "jakie to żcie głupie, po co to, po co mam wstawać, jeść,
chodzić na zakupy..." a muszę to robić... Codziennie chodzę na
cmentarz i tam płaczę przy grobie... nienawidzę ludzi, którzy się
gapią, niektórzy z pewnej odległości, niektórzy podchodzą bliżej by
zajrzeć w oczy taksujac skalę rozpaczy... Codziennie od nowa i
boleśnie uświadamiam sobie to wszystko co straciłam ja i moja
rodzina...
jedynym sensem życiaq jest moja córka... mój mąż jest kochanym
człowiekiem ale on by sobie poradził beze mnie... Maleńka nie...
więc muszę żyć dla niej... chyba tylko dla niej, bo inne rzeczy
straciły znaczenie

[annubis74]

Mamusiu...
Kiedy widzę na ulicy kobietę podobną do Ciebie z wzrostu, figury, w
podobnej bluzce, mam ochotę podbiec i się do niej przytulić
Jadąc autobusem wypatruję Cię, może wracasz do domu?
Straszne jest znaczenie słowa NIGDY... Mam czasem takie głupie
wrażenie, że może wyszłaś, wyjechałaś na chwilę ale zaraz zadzwonisz
albo wpadniesz... Stoję czasem nad grobem i proszę "mamo obudź się"
Zupełnie nie "zdałam egzaminu" z przeżywania żałoby...
Nakrzyczałabyś na mnie, że się zaniedbałam, że się nie maluję,
ubieram w byle co, że powinnam iść do fryzjera, ale jest mi to
obojętne... Kocham Cię Mamo jak stąd do ksieżyca i z powrotem

[amberka2]

Jestem dokladnie w takiej samej sytuacji.

Chodze z moja coreczka na rozne kursy dla mam z dziecmi, biore mase
zlecen, aby przestac myslec o mamie.
Wiem, ze bez niej nic nie jest juz takie same. Nie bedzie jej na
pierwszych urodzinach jedynej wnusi, nigdy nie wezmie jej na rece
ani nie bedzie sie z nia bawic. Nie moge prosic mamy o rade i
dzielic sie z nia szczesciem jakie daje mi dziecko.

Moj maz jest rowniez wspanialym czlowiekiem i tak jak Twoj
poradzilby sobie beze mnie, ale moj maluszek potrzebuje mnie i
chcialabym byc dla niej taka jak moja ukochana mamusia byla dla mnie:
zawsze pelna milosci, wsparcia i dobroci. Zawsze bylam dla niej
najwazniejsza. Nawet jak juz ciezko chrowala to nadal najwazniejsza
bylam ja i moja ciaza.

Czasem jak czytam o jakims pedofilu czy innym przestepcy zaczynam
krzyczec: komu do cholery jasnej przeszkadzala obecnosc mojej mamusi
na tym swiecie, skoro tacy bancyci nadal ciesza sie zyciem, a mama
byla chodzacym aniolem: zawsze dobra, pomagajaca innym, dokarmiajaca
bezdomne koty. Wiem, ze nie ma na to pytanie odpowedzi.
Mama tak bardzo cieszyla sie , ze wreszcie zostanie babcia. To
bylo jej marzenie. Nacieszyla sie wnusia 6 tygodni i odeszla. To tak
bardzo boli.
Czasme mysle sobie, ze kiedys serce mi peknie z rozpaczy i tesknoty
za nia.

U mnie już 2,5 miesiąca

[annubis74]

bardzo się cieszę, że napisałaś...
sama podbijam ten wątek, bo to taka forma pamięci o Mamie
mam poczucie że świat za chwilę o niej zapomni, wszyscy wrócą do
dawnych zajęć, nauczymy się żyć bez niej, choć narazie wydaje mi się
to niemozliwe.
Moja Mama zmarła na kilka tygodni przed pierwszymi urodzinami mojej
córeczki, ten dzień na który tak czekałyśmy, cieszyłyśmy się był dla
mnie horrorem, to miejsce przy stole ziejace pustką. Moja Mama była
zdrową, silna, pełną energii osobą, nikt z nas nie był na jej śmierć
przygotowany. Pewnie podobnie jak dla Ciebie, Mama była dla mnie
przyjaciółką, to jej mogłam się wypłąkać kiedy było mi źle, to z nią
mogłąm cieszyć radości, to do niej mogłam zadzwonić po radę jako
mama debiutantka. Tak wiem ktoś moze mi tu wytknąć że powinnam
cieszyć się z tego że moja Mama została babcią, że przez prawie rok
cieszyła się wnuczką, że miała udane życie kochajacego męża i
dzieci, które nie przyparzały jej większych trosk. Tak wiem to
bardzo wiele. Ale ja nie mogę przestać opłakiwać tego czego nie
zdążyłyśmy zrobic razem
Ciepło pozdrawiam

[amberka2]

witaj

Wydaje mi sie, ze tej ogromnej pustki po stracie mamy nikt tak
naprawde nie jest zrozumiec. To trzeba samemu przyzyc. Ja nie mam
rodzenstwa, tata zmarl juz kilkanascie lat temu i tak naprawde
zostalam sama z tym bolem.
Mam mala coreczke, ale ona jeszcze nic nie rozumie. Maz jak to maz.
Jest dla mnie wsparciem, ale rowniez nie jest w stanie w pelni pojac
mojej rozpaczy. Na zewnatrz jestem usmiechnieta i robie dobra mine
do zlej gry. Wszyscy mnie podziwiaja, ze jestem taka dzielna.
A we mnie wszystko placze z tesknoty za mama. Mysle o niej
codziennie. Czsem mysle, ze oszaleje, tak bardzo mi jej brakuje. Tak
bardzo chcialabym jej opowiedziec o malutkiej. Podzielic sie z nia
radosciami dnia codziennego, ale jej numeru telefonu juz nie ma.

Moja mama byla rowniez osoba pelna energii, tryskajaca zdrowiem i
bardzo dbajaca o siebie. Jej choroba spadla na mnie jak grom z
janego nieba. Do dzsiaj nie moge uwierzyc w to co sie stalo. Czasem
mysle, ze to zyl sen, ksozmar , ktory sie skonczy.
Mialysmy tyle planow, tak bardzo chciala rozpieszczas swoja malutka
wnusie. Niestety nie dane jej bylo nacieszyc sie malenstwem.

Pozdrawiam i trzymaj sie mocno.

[czerwony_pantofelek]

Rozumiem... Oczywiscie ze maz sie stara, ale nie jest w stanie pojac
ogromu tej tesknoty. Tracac matke, ojca, chocby byli juz
staruszkami, chocbysmy juz sami byli w zaawansowanym wieku, zawsze
poczujemy sie jak sieroty. Nie ma milosci doskonalszej od tej, jaka
matka kocha wlasne dziecko. To zawsze jest constans, oczywiscie z
wyjatkiem jakichs patologii. Moj tato jest naprawde fantastycznym
czlowiekiem, ale nigdy nie bedzie w stanie tak okazac nam milosci,
zainteresowania, bezwarunkowego, bezinteresownego uczucia. O jego
wzgledy zawsze tak naprawde nalezalo zabiegac. Natomiast Mama
kochala tak po prostu. Miloscia wielka, madra, dojrzala. Nie
wstydzila sie mowic o tej milosci, chwalic, brac na kolana choc na
chwile, a przeciez ja skonczylam juz trzydziestke, siostra prawie 10
lat wiecej, nauczyla mnie tego... Sama czesto mowilam jak ja kocham.
nie tylko wtedy, gdy umierala.
Teraz nadszedl czas zdac ten egzamin. Wreszcie dorosnac, byc
zrownowazona, odpowiedzialna matka dla wlasnego dziecka. Wlasnie
teraz z glebokim echem docieraja do mnie rozne wspomienia z
przeszlosci... jak dzielnie radzila sobie z przeciwnosciami losu ta
malutka kobieta, moja Ukochana Mama. Zawsze przy tym wydawalo mi
sie, ze to tato trzyma w rekach caly ster. Moze i trzymal... ale
odpowiednio kierowany przez Mame. Chcialabym byc taka jak ona. jest
dla mnie wielkim wzorem. W tych trudnych chwilach mam przy sobie
wielu zyczliwych ludzi. To prawda, nie zrozumie ten, kto tego nie
przeszedl. Ale dla mnie podstawowa sprawa to byli ludzie, moi
przyjaciele, do ktorych moglam zadzwonic w srodku nocy nawet, moja
kochana ciocia, rodzina, koledzy z pracy, otrzymalam bardzo duzo
wsparcia, bez ktorego nie dalabym sobie rady. Nie wiem, czy
kiedykolwiek bede potrafila wyrazic wdziecznosc. Z siostra, albo
tata nie bardzo moge rozmawiac. Natychmiast pojawiaja sie lzy,
rozpacz ktorej nie da sie zdusic zadnym farmaceutykiem, nie
przynoszaca ukojenia, poprawy.
Na koniec... Moja ciocia wyslala do mnie pewien wiersz, autora nie
znam... Oto cytat....
Śmierć....
nie jest końcem wszystkiego...
Przeszłam...
tylko...
do sąsiedniego pokoju....
Nadal jestem sobą...
I dla siebie jesteśmy tym samym...
czym byliśmy przedtem...
Zatem...
nazywaj mnie wciąż moim imieniem...
mów do mnie jak zawsze...
Nie zmieniaj tonu głosu...
nie rób poważnej i smutnej miny..
śmiej się,
tak jak dawniej robiliśmy to razem...
Uśmiechaj się....
myśl o mnie, módl się za mnie...
Niech moje imię będzie wciąż wymawiane...
ale tak....
jak było zawsze- zwyczajnie...
bez oznak zmieszania....
Życie... przecież oznacza to samo... co przedtem...
jest tym samym....
czym zawsze było...
Żadna nić nie została przerwana...
Dlaczego więc miałabym być nieobecna w Twoich myślach(?)..
tylko dlatego....że...
że nie możesz mnie zobaczyć?
Czekam na Ciebie bardzo blisko...
Tuż...tuż...
Po drugiej stronie drogi.


Dziewczyny, jestem z Wami.

[amberka2]

"Teraz nadszedl czas zdac ten egzamin. Wreszcie dorosnac, byc
zrownowazona, odpowiedzialna matka dla wlasnego dziecka. Wlasnie
teraz z glebokim echem docieraja do mnie rozne wspomienia z
przeszlosci... jak dzielnie radzila sobie z przeciwnosciami losu ta
malutka kobieta, moja Ukochana Mama"

Jak pieknie napisane i znowu czuje dokladnie to samo co Ty. Moja
kochana mama, malutka kobietka, a taka dzielna i silna. Gdy miala 17
lat zginal w wypadku jej ojciec, 19 lat temu zmarl jej ukochany
brat, a 14 lat moj tata z kotrym byli bardzo szczesliwym malzenstwem.
Mama mimo wszystko pozostala wspaniala i dzielna kobieta, niosaca
pomoc potrzebujacym. Dziekuje Bogu, ze mialam takich wspanialych
rodzicow. To daje mi sile na dlasze zycie juz bez nich.

[annubis74]

mój mąż jest kochany, wspierający, ale on tak naprawdę chciałby by
mój ból jak najprędzej minął. Poza tym, jak powiedziała mi moja
przyjaciółka-psycholog, "śmierć nawet najbardziej lubianej teściowej
to nie to samo co śmierc matki". Mąż płakał razem ze mą, był przy
mnie w tych najcięższych chwilach nie odstępował mnie na krok, bez
niego rozsypałabym się w pył. Wiem jednak ze on nie musiał z tego
powodu przewartościować swojego życia, ja tak.
czerwony_pantofelku, tak jak napisąłaś, dla mnie myśl, zeby skupić
sę na dziecku, wychować je, otoczyć miłością jaką otaczała nas moja
Mama, być dla mojej córki taka matką jaką była moja Mama - to
wszystko drogowskazy, punkty zaczepienia których się trzymam. Mnie
też trudno rozmawiać z tatą czy z bratem. Wszyscy straciliśmy
poczucie sensu, celu. Ale żcie toczy sie dalej. To takie okrutne...
a takie prawdziwe stwierdzenie

Kochana Moja

[annubis74]

Rwący szarpiący ból zastępuje kamień w sercu który przygniata do
ziemi, łzy, które płyną bezszelestnie, tęsknota, której czas nie koi
a potęguje, tak ciężko uwierzyć że już NIGDY... że ZAWSZE

Ślady Twych stóp na piasku
zmywa senna fala
rozplątując w rozpaczy
zaciśnięte dłonie
coraz bardziej od siebie
odsuwa, oddala
twarz Twoja w szarej wodzie
rozmywa się, tonie

na dwa brzegi unosi
nieczuła, okrutna
obojętna na wszystkie zaklęcia
i żale
już nie mogę rozpoznać
radosna czy smutna
stoisz tam
a Ty, mego głosu
nie słyszysz już wcale

[annubis74]

Mamo
idzie jesień, jesień bez Ciebie... jak trudno pomyśleć... bez Ciebie
ból przypływa i odpływa, już nie pali, nie piecze, nie wrzeszczy,
nie klnie, jest przyczajony, zalęgł się we mnie na stałe, uwił sobie
posłanko na dnie serca i tam zamieszkał... Nie wiem co dalej...
patrzę do tyłu, nie do przodu, nie znajduję sensu
Kupiłam sobie wczoraj książkę... I pomyślałam później : po co? komu
o niej opowiem... nie dowiem się czy by Ci się spodobała czy nie...
jest ponura jak mój obecny nastrój, Ty takich nie lubiłaś...

Mamo...

[annubis74]

...mówię do Ciebie a Ty nie odpowiadasz
a tak potrzebuję Twojej rady, pomocy, obecności
tak trudno mi się pozbierać z tym wszystkim
boję się przyszłości bez Ciebie
tego co będzie
boję się świąt, wszelkich okazji towarzyskich, podczas których Twoje
miejsce bedzie puste. TO Ty byłaś tą iskrą ożywiajacą nasz dom
dobrze ze tata sobie jakoś radzi... jako tako... przynajmniej na
pozór
wiem, że chciałabyś byśmy o niego dbali, nie zostawiali go samemu
sobie. jesteśmy z nim i będziemy. Przyrzekam Ci to
Cieszę się z jednego. Maleńka mówi Baba i pokazuje Twoje zdjęcie.
Uśmiecha sę do niego... Kocham Cię tak bardzo Cię kocham

[czerwony_pantofelek]

Zupelnie przypadkiem trafilam na te wpisy. Troche z lekiem,z coraz
wiekszym bolem, rozlewajaca sie rozpacza czytam i... o boze, tak
doskonale wiem.... tak samo mam...
Moja Najdrozsza Mama odeszla dokladnie 21 lutego. Po 20 miesiacach
heroicznej walki z nowotworem, ktory nie dal jej w ogole szans. Tak
strasznie chciala zyc. Zmagania sie z choroba, zycie skupiajace sie
jedynie na kolejnych wizytach, badaniach, chemiach, obezwladniajacy
strach... Kiedys tryskajaca energia, radoscia, miloscia do ludzi...
Ile sily, ile madrosci zyciowej, ile optymizmu miala w sobie moja
Ukochana Mamusia... A potem... jaka byla dzielna, z jaka pokora
znosila cale to cierpienie...Wiesz... naprawde nigdy nie mozna sie
odpowiednio przygotowac. Nawet w obliczu tak strasznej, opornej na
leczenie wyniszczajacej choroby. Wydawalo sie, ze nastapil okres
remisji, wyniki wskazywaly, ze zastosowany nowy schemat leczenia
okazal sie trafiony... Jak to potem blyskawicznie sie potoczylo...
Dokladnie w dniu swoich 31 urodzin uslyszalam od lekarza, ze jej
stan jest beznadziejny. Tak beznadziejny, ze nie mozna podac juz
chemii. Ze rokowania sa bardzo zle. Ale nie wolno tracic nadziei.
Swiat runal mi na glowe. To niemozliwe.Niemozliwe!!!!Nie moja mama!
Nie ona! Bywalismy juz w roznych tarapatach i zawsze z tego
wychodzilismy... Pamietam, na zawsze to juz we mnie zostanie...
powiedziala cichutko, byla juz bardzo slaba... "kochanie, dzis sa
twoje urodziny...podejdz tu do mnie, niech cie chociaz uscisne".
Siotra wyla w kuchni, ojciec szlochal bezglosnie. Tak, by nie
slyszala,nie widziala. Potem szpital. Oczywiscie nie w klinice, o
nie. Tam, na przyjecie na oddzial hematologiczny czeka sie w
dwumiesiecznej kolejce... Bylismy z Nia caly czas. Wzielam
zwolnienie, 2 letni synek pod opieka niani, dzien i noc, czekanie.
Kazdego dnia gorzej, coraz gorzej... Ja, siostra, tato,
siostrzeniec, moj maz... Siedzialam przy lozku, glaskalam ja po
wlosach, podnosilam maske tlenowa, by pocalowac ja w usta, zwilzalam
jej suche wargi, gladzilam dlon, codziennie przynosilysmy nowe
pizamki, pilowalam jej pzanokcie, przynosilam kosmetyki,
perfumy,czesalam wlosy, ktore mimo wczesniejszych chemii wciaz byly
geste, jak dawniej, wszystko to moze bez sensu... ale tak bardzo
chcialysmy by do konca nie czula sie odarta ze swej godnosci, w tych
pelnych cierpienia dniach... Wracalam na kilka godzin do domu, do
synka, by sie polozyc, to byl koszmar.. Kazdy dzwiek telefonu
wywolywal fale rozpaczy, czy to juz? Ktorejs nocy siostra
zadzwonila, bym natychmiast przyjezdzala, szlochala. Jechalam przez
ciemne ulice taksowka nie roniac ani jednej lzy, w jakims dziwnym
transie. Taksowkarz spytal, czy wszystko w porzadku. Powiedzialam-
"moja Mama umiera. Jade sie z nia pozegnac". Tak naprawde nie
wiedzialam czy zdaze. Nawet portier mnie nie zatrzymywal. Kiedy
weszlam do sali, siedziala wsparta na poduszkach, byla przytomna ale
tak ciezko oddychala, z maska na twarzy. Moja siostra przy niej
siedziala. Wkrotce przyjechal tato. Byla juz na granicy wydolnosci
oddechowej, mielismy podjac decyzje, czy podlaczyc ja do
respiratora.Byl srodek nocy. Czekalismy na pania ordynator.
Siedzielismy obok, tuz przy niej. Trzymalismy ja za rece, oparlam
glowe na jej ramieniu, lzy mi plynely po twarzy, nikt nic nie mowil,
nie chcielismy jej meczyc. Co chwile sie wylaczala. Podnosilam jej
opuchnieta dlon do ust i calowalam. Byla taka miekka, ciepla.
Chcialam nasycic sie ta chwila. Czulam bicie jej serca, zapach jej
wlosow,te ciepla dlon... Wiedzialam, ze musze zapamietac te chwile.
Potem cud. Rano nastapila chwilowa poprawa z wydolnoscia oddechowa.I
fala nadziei!A zaraz znowu pogorszenie. Cudowna pani Ordynator,
cudowni lekarze, ktorzy tak walczyli o jej zycie, a takze o to, by
godnie odeszla... Uklon w strone mojej siostry bedacej pracownikiem
tego szpitala. Wiem, ze w innej sytuacji nie moglibymy byc z Mama w
tych ostatnich dramatycznych dniach. Potem juz byla morfina, spala,
a ja w tych traumatycznych chwilach czulam cos w rodzaju ulgi, ze
nie cierpi. Pewna pani doktor, pracujaca rowniez w hospicjum mowila,
ze Mamusia moze teraz jest na jakiejs pieknej lace, ukwieconej, z
zoltymi tulipanami... ze na pewno nie czuje bolu.Nikt nie potrafil
powiedziec, ile to moze potrwac. Trwalo kilka dni. Nie byla
przytomna. po prostu coraz wolniej oddychala... coraz gorsza
saturacje obserwowalismy na monitorze...tulilam jej zimna juz dlon i
czulam, ze moje serce peka na milion kawalkow... moja siostra lkajac
tulila jej twarz do swojej i szeptala "Mamo, Mamusiu... przepraszam,
juz nic nie moge zrobic...", jej 15 letni syn "Babciu, badz
dzielna", tato z rozancem w reku przy jej policzku... ja z mezem
kleczac z drugiej strony.... O Boze, swiat stawal w miejscu...
Patrzylismy, widzielismy jak odchodzi.... westchnela cichutko, na
chwilke otwarla oczy i lezka jej sie potoczyla po policzku.... I
cisza.... Mamusiu... Mamusiu.... Na monitorze lecace w dol cyferki,
zimna, okrutna cisza, przerwana nagle wyciem alarmu. I wtedy nasz
jek. Epoka w moim zyciu. A tak strasznie nie chciala umierac... tak
dlugo czekala na drugiego wnuka...Szukasz potem wytlumaczenia.
Bardziej lub mnie logicznego. Co sie dzieje dalej. Gdzie jest. Czy
jest szczesliwa. Czy teskni. Czy nie jest jej zimno. I nowa
rzeczywistosc. Bez codzinnego telefonu okolo 9:00, bez "kochanie,
jak ci mija dzien, jak praca, jak maly", bez "corko, kiedy ty mi tak
uroslas", bez "jestem z was taka dumna", bez tych wszystkich rzeczy
ktore chcialysmy jeszcze zrobic, a nie zdazylysmy... Jej ubrania,
buty na obcasie, szminki, korale, jej porcelanowe figurki, jej
kapelusze, krochmalone serwetki, perfumy na toaletce, zawieszone na
lustrze torebki, i ta jedna, malutka, szczegolnie ukochana....
pierscionki, ulubiony zloty z jednym koralem, slubna obraczka...
zawieszona teraz na lancuszku i noszona na szyi przez tate...jej
ulubiony fotel, bujany, o jakim zawsze marzyla...teraz z polozona na
nim jej ulubiona poduszka z aniolami. A na poduszce zdjecie w
ramce... z uroczystosci chrztu mojego synka... na nim w pieknym
kremowym kostiumie, szeroko usmiechnieta, piekna, obok tato, na jej
rekach moj wowczas 2-mies.syn...
Tuz przed diagnoza. Jeszcze w tym pieknym, szczesliwym swiecie, tak
nomalnie urzadzonym, szczesliwa rodzina, dziecko, tato wracajacy do
sil po operacji serca... Jeszcze przed tym pieklem... Wciaz nie moge
sie pogodzic, znalezc ukojenia. Tez jestem nieustannie na cmentarzu,
wczesniej obowiazkowo kazdego dnia, teraz zdarzaja mi sie pojedyncze
dni przerwy. Ma taki ogrod z kwiatow pod pomnikiem. Na nim jej
zdjecie, na ktorym tak promiennie sie usmiecha. Mnostwo ludzi
zatrzymuje sie, czyta sentencje, ktora umieliscilismy na
attyce "Jestes najwspanialsza na swiecie, Twoja milosc i wsparcie
daja nam sile by zyc. Zawsze bedziemy Cie kochac". Ten wierszyk byl
na pozytywce, ktora dostala na dzien matki. Kiedys tam. Kiedy zycie
bylo szczesliwe.Tez placze tam, nieraz szlocham. Czasem jestem sama,
klekam na kamykach, obejmuje brzuch i wyje z rozpaczy. Mowia, ze nie
wolno plakac, bo dusza nie moze spokojnie odejsc. Mowiaz tez, ze
pierwsze pol roku najgorzej, potem leci. Nie leci. Mam wraznie ze
jest coraz gorzej.Zostalismy okaleczeni. Rodzina silna, zawsze
razem, razem przezwyciezy wszystko. Otoz nie wszystko... Ojciec sie
kompletnie moze pozbierac. Chyba nigdy nie zdola. Mam dziecko,
cudownego meza, jestem czynna zawodowo, wiec dzien wypelniaja
obowiazki, ale w calej tej ramowce, mysl o Niej jest wszechobecna...
Moj synek takze jej nie pamieta.Przez caly czas od zdiagnozowania
choroby Mama nie mogla go nawet wziac na rece, z powodu ogromnego
ryzyka uszkodzenia kegoslupa. Mlody obserwuje, widzi jak witam sie z
nia, caluje jej zdjecie, glaszcze je dlonia, powtarza te same gesty,
mowi - "cii, tu babcia spi!

[amberka2]

cudownie napisalam o mamie.
Poplakalam sie, Twoja historia tak bardzo jest podobna do mojej.

Masz racje rodzina zostala okaleczona i trudno mi zrozumiec
dlaczego.´
Walka mojej mamy trwala niespelna piec miesiecy. Mama tak wierzyla,
ze jej sie uda wykrasc wiecej czasu. Gdy po zakonczonej chemii
chroba zaczela postepowac mama brala zdjecie moejej trzytygodniowej
coreczki i modlila sie, zeby moc trzymac ja za raczke gdy zacznie
chodzic. ODsezla, gdy mala miala niecale dwa miesiace.

[czerwony_pantofelek]

Mamusia odeszla dokladnie w piatek nad ranem, o 2:30. W sali byl
zegar, spogladalam na niego ciagle, wtedy gdy jeszcze byla z nami,
choc nieuchronnie zblizalo sie to, co stac sie mialo. Zapytalam
mojego meza, naprawde cudownego, wrazliwego czlowieka, co czul,
kleczac tam, tuz przy mnie, wspierajac mnie swym cialem... Gdy serce
mi rozdzieral potworny bol, on czul cos niezwykle mistycznego, ze
uczestniczymy w jakiejs Wielkiej Tajemnicy, ze oto przed nami
rozgrywa sie najwazniejszy akt w zyciu mojej Mamy... i porownal te
chwile do... narodzin naszego syna...kiedy stal przy mnie i
uczestniczyl w przyjsciu na swiat Zycia, ktore stworzylismy. I co
mialam mu powiedziec...Co Wy powiedzielibyscie.Kazdy ma prawo do
wlasnych przemyslen. Tak to zycie jest urzadzone... Kiedy my
zeganalismy nasza Najdrozsza Mamusie... gdzies tam pewnie rodzilo
sie komus dziecko... a zatem poczatek i koniec....
A nastepnego dnia byl piekny dzien...Slonce swiecilo mocno, koniec
lutego, tego lutego, ktory dla mojej rodziny zawsze byl szczesliwym,
ulubionym miesiacem... W lutym urodzilam sie ja... moja siostra...
moj syn... w lutym jest dzien zakochanych, luty oznacza koniec
zimy,szybkie nadejscie wiosny... ktora dla mnie zawsze jest jak
poczatek zycia...czegos nowego... Zawsze mozna strzepnac ubranie i
wysapac "uf, najgorsze za nami". TEN luty oznaczal poczatek
koszmaru. Choc przeciez doceniam to wszystko,co nam dane bylo - a
wiec przede wszystkim, ze mialam taka wspaniala Matke, ze stworzyla
nam taki dom, tak nas wychowala, takie normy w nas uksztaltowala...
ze moglismy byc z nia do konca... ze nie byla swiadoma, ze odchodzi,
choc wczesniej czula, ze otoczona byla miloscia, oddaniem, troska...
Moja siostra mowi- ludzie umieraja samotnie... w szpitalach...
czasem nieoczekiwanie... ktos jest za pozno... ktos nie zdazyl
powiedziec, wyjasnic, przeprosic, wyznac ze kocha... A ja zdazylam.I
trzymajac ja za dlon, calujac, tulac do mokrego od lez policzka
wiedzialam... ze my tutaj zostajemy razem - tata, siostra, ja, nasze
rodziny... A ona choc nie chce, musi odejsc... i jej dramat byl w
tym najwiekszy.... Moze za duzo tego pisze... moze nudze...
wybaczcie, to mi pomaga... Ale... zanim ten ostatni etap sie zaczal,
zanim nastapil tak gwaltowny, ostry atak rozwscieczonej choroby,
byla pewna niedziela. Siedzialam na podlodze, przy jej stopach, z
zapalem opowiadalam o wykonczeniu swojego domu, o tarasie, hustawce,
wygodnym fotelu, w ktorym bedzie siadala, o tym jak moj synek bedzie
biegal i wszystkich rozsmieszal, o tym, ze tam jest las, swieze
powietrze, maly ogrodek z warzywami, tak jak chciala....Smialam sie,
a ona spojrzala na mnie, tak strasznie smutna, zgaszona, umeczona
cierpieniem, strachem, zrezygnowana..."Corko... ja juz chyba tego
wszystkiego nie doczekam..." Zmartwialam... "Mamo... nie poddawaj
sie, nie teraz... prosze, damy rade, pokonamy gada, tylko sie nie
poddawaj". Powiedziala wtedy "Przeciez ja was juz wychowalam,
jestescie dorosle, samodzielne, swietnie sobie radzicie, jestem z
was taka dumna..." i lzy poplynely jej po twarzy... Zoladek mi sie
scisnal z rozpaczy. Wtedy zobaczylam te jej biala flage. Potem bylo
juz tylko gorzej.
Mysle teraz o tym, sama jakby wbijam kolejny noz w serce, bo to bylo
straszne... straszne... Nie my jednak decydujemy o tym, co nas
czeka. slyszalam gdzies, ze Bog zsyla na nas tyle cierpienia, ile
jestesmy w stanie udzwignac. Nie chce zapomniec o tym jej
cierpieniu, wlasnie ze chce pamietac jaka byla dzielna, ani razu sie
nie poskarzyla, nie zaplakala, przerazona, ale do konca godnie
znoszaca ten jej krzyz. Wstawala z lozka, mimo pampersow, ktore
usilnie jej zakladano, chciala sama, te jej sine ramiona od
nieustannego podnoszenia jej wyzej, by latwiej oddychac... te
poklute rece, nogi, stopy.... wszedzie gdzie sie dalo... pekajace
naczynia... wreszcie... glebokie wklucie do tetnicy, rurka gdzies tu
przy twarzy, przytrzymana szwem... potem... na samym koncu gdy nerki
stanely, woda w plucach, odsysanie wydzieliny. Wiem, ze wiekszosc
naszych bliskich przechodzila podobne cierpienia, jak rowniez i
my... tak totalnie bezradni, z zewnatrz nieraz skamieniali jakby w
stuporze, w srodku lawina szalejacej rozpaczy, fizycznego wrecz
bolu... ktos tu pieknie napisal- oddalabym dusze diablu,ale nie byl
zainteresowany...Wiec nie chce zapomniec, to byla nauka. Ale z
drugiej strony nie wolno zapominac jaka byla kiedys - zdrowa,
tryskajaca energia, radoscia, wesola, taka bardzo dobra, wrazliwa
madra. Wlasnie taka ja pamietam.

[annubis74]

Czerwony_pantofelku
czytałam Twoje wpisy, płakałam nad twoją historią, nad moją i
wieloma podobnymi
płakałam z ból, bezsilności, złości, że życie mojej Mamy zgasło
nagle, niespodziewanie, nieodwracalnie
My nie mieliśmy czasu by oswoić się z myślą, że Mamy może nie być,
tak szybko - chciaż nie wiem czy taka świadomość coś zmienia. Żałuję
tylko, że nie pożegnałam się z nią, świadomie, ale z drugiej strony
nikt z nas nie przygotowywał się na jej śmierć, lekarze mówili o
poprawie.
Wiem, jak wiele miłam szczęścia, mając cudownych rodziców, męża i
maleńką córeczkę, teraz wiem, ze juz nidgy nie będzie tak samo
nie mogą przywyknać do tego że juz nie mogę do niej zadzwonić,
poplotkować, wyżalć się czy poradzić. już nie mogę być obok niej,
przytulić się czy nawet pokłócić.
To prawda co napisałaś - jesteśmy okaleczeni
Pozdrawiam Cię ciepło

[czerwony_pantofelek]

Zebyscie wiedzialy jak ja plakalam jak znalazlam te wpisy.
Siedzialam na podlodze z komputerem na kolanach i wylam jak zwierze,
choc musialam zdlawic szloch, by nie obudzic rodziny.
Za kazdym razem, gdy zaczynam cos pisac, dzieje sie tak samo.
Ogarnia mnie placz i niemoc wielka, poczucie bezradnosci, gluchego
bolu, ta koszmana niewiedza... Tego akurat nikt nie wie na pewno, co
jest tam, po drugiej stronie, gdy przekroczy sie "ten" prog. Czy to
prawda, ze kiedy czlowiek umiera, przychodzi po niego dusza kogos
bliskiego, podaje reke i pomaga przejsc na drugi swiat. Czy ten
drugi, lepszy swiat w ogole istnieje. W kalendarzu wpislam
w "tamtym" dniu: Mamusia poszla do nieba. I wierze w to. Musze w cos
wierzyc, bo inaczej bym zwariowala. Czasem tylko... gdy nie moge
zasnac... trawi mnie taki tepy bol, i choc zaciskam mocno oczy, na
sile chce zwrocic mysli ku innym, lepszym, milszym... widze wtedy
jej twarz, kilkanascie minut "potem". kiedy moglismy z powrotem do
niej wrocic, po calych tych lekarskich formalnosciach, i mielismy
godzine czasu aby sie pozegnac. Taka woskowa. Obca. A przeciez
najblizsza na swiecie. Wbrew zwyczajom panujacym w tamtym szpitalu,
mamusia zostala umyta przez moja siostre i jeszcze jedna
pielegniarke. Siedzialam wowczas z tata w dyzurce obok, wyprostowana
jak struna, z rozdygotanym sercem i poczuciem, ze oto nastapil
koniec swiata. To sie zdarza wszystkim. Ale przeciez nie nam. W
jakims chorym transie probowalam wyobrazic sobie nasze zycie bez
niej, a strach, ktory dlawil mnie juz od kilku dni przeradzal sie z
minuty na minute w coraz wieksza panike. Najstraszniejsze jest to,
ze nasz bunt, veto, rozpacz nic nie daja. Czlowiek jest zupelnie
bezsilny, traci grunt pod nogami, spada, wiruje, mialam wrazenie, ze
wszystko wokol mnie faluje, wciaz w uszach rozbrzmiewal mi jej
oddech, w ktory wsluchiwalam sie z napieciem, i... to uczucie ktore
narastalo w sile, wcale nie proporcjonalnie do tych wszystkich
uczuc... co bralo gore nad innymi... ta potworna tesknota. Odeszla
kilka zaledwie minut temu, a ja tesknilam juz tak bardzo. Czulam sie
jak male dziecko, ktore oberwalo od kogos mocno lopatka po glowie i
ktore tak bardzo potrzebuje sie przytulic do swej kochanej mamy i
poczuc sie bezpiecznie. To wlasnie wtedy po raz pierwszy poczulam,
ze mimo swoich ukonczonych trzydziestu lat wciaz jestem dzieckiem.
Bo byla gdzies niedaleko mama, do ktorej mozna bylo przybiec,
wyzalic sie, schowac w jej ramionach.
Wiec kiedy moglismy do niej wejsc ponownie, byla juz w swojej
pizamce, skarpetkach. Moze komus sie to wydac glupie, ale nie
chcialbysmy, aby bylo jej tam zimno... Placzac poprosilysmy tych
facetow, aby obnosili sie z nia delikatnie, bo to nasza najdrozsza
mama.
Teraz z perspektywy tych 7 miesiecy, sama sie zastanawialam skad
wziac na to wszystko sile. Z tata stalo sie wtedy cos
dziwnego,dostal jakiegos szalu, byl w amoku, agresywny, jakis taki
niepoliczalny. Obcy.To przede wszystkim. On do konca nie mogl
zaakceptowac tego, ze ona odchodzi. Nawet wtedy, gdy juz zapalilysmy
gromnice. Jego historia to juz zupelnie inna sprawa, nie chce tutaj
mieszac. Braklo mi, wiecie czego? Ze nas przytuli mocno i powie,
dzieci, nie macie juz matki, nie wiem cokolwiek, byle nas dostrzec.
Bo mimo ze ja 30, siostra 40 lat, to wlasnie czulysmy sie jak
sieroty. No ale wtedy nalezaloby wysciubic czubek nosa ze swojego
wlasnego swiata i jeszcze choc na ulamek sekundy przestac myslec o
sobie. Jestem niesprawiedliwa, wiem.Dlugo nie moglam zgodzic sie z
jego slowami, ze on ma gorzej, bo zostal zupelnie sam, podczas gdy
my prowadzimy swoje zycie, mamy rodziny. Teraz przyznaje...widze jak
w oczach sie starzeje, przygasl,kiedys taki silny, mocny mezczyzna,
teraz taki staruszek,bez sensu, bez sily, optymizmu.
Pewna lekarka mi opowiadala o roznych historiach, ktore niemal
kazdego dnia rozgrywaja sie w szpitalach, na oddzialach opieki
paliatywnej, hospicjach. O rodzicach, ktorzy histerycznie blagaja o
ostatnie pol godziny zycia dla ich dziecka, ktore wlasnie umiera. By
jeszcze troche potrzymac za reke, calowac, utulic... By podrasowac
kroplowkami, czyms tam,choc lekarze prosza, by pozwolic spkojnie
odejsc bez przedluzania cierpienia. Moze do niczego ta wiedza nie
potrzebna, ale... uczy pokory do zycia. Nic nie jest wieczne. Ludzie
maja niesamowita zdolnosc przejmowania sie jakimis wyimaginowanymi
problemami... maja takie "smuteczki, co to mieszkaja nad brzegiem
rzeczki". Trzeba zobaczyc, doswiadczyc prawdziwego dramatu, aby
docenic to co mamy. Dziewczyny... przeciez mamy rodziny, mamy nasze
dzieci, mamy sens zycia, mamy przepiekny cel. Do pewnego momentu
swojego zycia bylam hedonistka, i nigdy nie podejrzewalabym, ze tak
moge zwariowac na punkcie wlasnego dziecka, uplynelo troche lat,
zanim zdecydowalam sie na macierzynstwo,mimo dlugiego
zwiazku.Okazalo sie jednak,ze wlasnie macierzynstwo to jest cos
najpiekniejszego co mnie w zyciu spotkalo.Moja bardzo madra mama jak
zwykle miala racje.Wiem, ze jest ze mnie dumna. I nie chcialaby abym
pograzala sie z rozpaczy po jej stracie. Musimy zyc, musimy docenic
to, ze mamy zdrowe dzieci, ze jestesmy dorosle. Los mogl przeciez
nam je zabrac jeszcze wtedy gdy bylysmy dziecmi. Tyle nieszczescia
jest w domach dziecka.
Mysle, ze ta tesknota zostanie w moim sercu na zawsze, zwlaszcza w
takich chwilach jak najblizsza wigilia (ja juz przezylam ostatnia
wielkanoc juz bez niej, to bylo straszne), dzien matki, dzien
dziecka... gdy zajde w ciaze i nie bede mogla jej o tym powiedziec,
gdy urodze kolejne dziecko nie przyjedzie do szpitala jak ostatnio i
nie zobacze jak placze ze szczescia, w chwilach szczegolnie trudnych
i pieknych w mim zyciu...Ale jestem jej winna pokazac, ze wychowala
mnie tak, ze potrafie sobie poradzic. Wiec dobrze, ze slonce znowu
wstaje, ludzie kazdego ranka jak zawsze spiesza sie do pracy,
wszystko kreci sie znanym porzadkiem swiata. Mama nie chcialaby, bym
po prostu usiadla i plakala. W ciagu jednej chwili doroslam,
nabralam pokory i jeszcze...ta swiadomosc, ze za tyle jestem losowi
wdzieczna, czuje sie wybrana, ze mialam taka matke. Moze tak nalezy
sobie wszystko poukladac w glowie, przewartosciowac.
"Smierc jest poczatkiem nowego". Moze tak nalezy na to patrzec.
Nasza tesknota jest poniekad troche egoizmem. Gdziekolwiek teraz
jest, nie lamie jej sie kregoslup pod naciskiem kolejnego guza,nie
ma takiego umeczonego ciala, znow sie smieje. Wole myslec takimi
kategoriami. Moja siostra cicho powiedziala..."zrobilas tego raka w
ciula"... Mimo lez, rozesmialysmy sie, wiedzac, ze slyszy to i
smieje sie z nami.
Sciskam Was serdecznie.

[annubis74]

Czerwony_pantofelku, bardzo Ci dziękuję za ten wpis, bo ja to niby
wszystko wiem, ale to zupełnie innego usłyszeć to od kogoś z
zewnątrz, w dodatku od kogoś kto przeszedł tą samą drogę
Czytając to co napisałaś, mam prawie wrażenie, ze patrzę w lustro,
poza kilkoma szczegółami które nas różnią.
Wiem, że moja Mama powiedziałaby żebyśmy nie rozpaczali tak bardzo,
byśmy skupili się bardziej na swoich dzieciach (ja też późno, dużo
później niż Ty zdecydowałam się na macierzyństwo, a teraz kompletnie
oszalałam na punkcie mojej Córeczki), wiem że miałam mnóstwo
szczęścia - moja Mama miała udane, szczęśliwe życie, nam zostały
piękne wspomnienia. Wiem, są tacy, którzy mają gorzej, choć
egoistyczny głos w mojej głowie podpowiada ze są i tacy, którzy maja
lepiej. Staram się pozbierać, żyć tak by moja Mama była ze mnie
zadowolona, ale jest też ten żal że w tak wielu ważnych momentach w
moim/naszym życiu jej nie będzie. To znaczy bedzie zawsze ale
inaczej... Jesteśmy dziećmi póki mamy oboje rodziców,
później "dziecko w nas" umiera, a my musimy poskładać siebie na
nowo.

[czerwony_pantofelek]

No wlasnie... inni maja lepiej...Wlasnie wrocilam ze spaceru, na
ktorym bylam z synkiem. Na placu zabaw dzieciarnia i co drugie wola
babciuuuu!! Babcie rozne, bardziej lub mniej zadbane, mlodsze,
starsze, sprawne...Zazdrosc wyzierala ze mnie okrutna.
Moze taka smierc ma wiekszy sens? Czy w smierci mozna sie doszukac
sensu? Wiem, moja mama skonczyla 60 lat, umieraja mlodsi, dzieci.
Jakos nie jest w stanie mnie to pocieszyc. Wszyscy predzej czy
pozniej musimy sie zetknac z utrata kogos bliskiego.
Przpominam sobie ubiegly pazdziernik, niespelna rok temu. Po
heroicznej walce umiera matka mojej kolezanki. Mniej wiecej dwa lata
po zdiagnozowaniu u niej nowotworu. Po pogrzebie przytulilam ja do
siebie mocno, zdruzgotana jej cierpieniem. Plakalysmy dlugo, w koncu
odsunela mnie od siebie i powiedziala: "idz do domu, tam czeka na
ciebie Twoja mama. Idz i powiedz jej, ze ja kochasz, ja juz mojej
tego nie moge powiedziec"... Jakie to bylo szczescie przybiec i
zastac ja siedzaca w tym swoim fotelu.
Czasem mysle, ze w gruncie rzeczy to okrutne. Bylo Istnienie. I nie
ma go juz wsrod nas. Powiedzialam komus, ze chcialabym napisac o
mojej Mamie ksiazke. Ale to bylaby bardzo smutna ksiazka.
Moja siostra powiedziala, ze widziala gdzies tam spiaca kobiete.
Taka w tym snie byla podobna do naszej Mamy, takie rysy lagodne, i
wlosy jasnoblad, tak strasznie ciezko jej bylo sie opanowac, by jej
nie pocalowac...
Niedawno wreszcie mi sie przysnila. W tym snie wiedzialam, ze jej
juz nie ma. Bo kiedy nagle przyszla do naszego domu i ojciec
zawolal "dzieci, mama wrocila!", pomyslalam- "jak to mozliwe?". A
potem w trojke jej dopadlismy i tulilismy sie do niej. A ona byla
taka ciepla, smiala sie i miala takie cieple ramiona. Kiedy sie
obudzilam bylo mi tak dobrze. Wcale nie plakalam. podnosilam sie z
lozka z ta mysla, ze to byl znak. Jest jej dobrze. Jest z nami.

Moze to tylko z zewnatrz tak wyglada, ze inni maja lepiej?

Mocno przytulam Cie do serca. Masz Malutka, ona jest najdoskonalszym
barometrem Twoich uczuc, to dla niej trzeba sie zmierzyc z tym
okrucienstwem calego swiata i niesprawiedliwosci. Bo przeciez w
mojej rodzinie w zdrowiu zyje malzenstwo dziadkow- grupo powyzej 80
lat. I daj im Boze jak najdluzej... Tylko dlaczego moja Mamusia
musiala juz zgasnac????

[czerwony_pantofelek]

...kofam Cie babciu"... A ja placze i z rozpacza mysle o tym, ze
nawet jej nie bedzie pamietal... Choc zrobie wszystko by wiedzial,
jaka mial Babcie...
A zycie toczy sie dalej swoim odwiecznym torem. Rano wstaje slonce,
codzinna gonitwa, zwykle problemy, pozornie ta sama rzeczywistosc,
puste miejsce przy stole podczas niedzielnego obiadu, wciaz nakryte
dla Niej...Wszystkie jej rzeczy pieczolowicie ulozone w jej szafach,
czasem wchodze do jej pokoju, siadam na dywanie przed otwarta polka
i dotykam jej ubran... wdycham zapach, gladze je, tule do
siebie...to dla mnie swietosc... szeptam cicho "Mamo... Mamusiu...",
kiedy nadbiega synek, szybko ocieram policzki i slysze- "Mamusiu!
Jestes smutna!" Wiec rozciagam usta w usmiech, a lzy niepokojaco
nadplywaja do kacikow oczu... Czasem ktores z nas cos zgubi, raz
portfel, raz cenny, pamiatkowy kolczyk, ale dziwnym trafem ktos
odniesie nietkniety, a kolczyk w koncu odnajduje sie nieoczekiwanie
w dziwnym miejscu.Z dnia na dzien zostajemy bez opiekunki, co robic,
co robic!! Okazuje sie, ze oto cud, wlasnie zwolnilo sie miejsce w
zlobku. Maz mowi... to Twoja Mamusia siedzi gdzies tam wysoko na
chmurce, i pilnuje wszystkiego!
Wiec dni podobne do siebie jak dwie krople wody, tygodnie, miesiace,
pory roku... Patrze na ulicy na starsze kobiety i mysle z
okrucienstwem... jak to jest, ze one moga zyc! Wiem, ze straszne,
obrzydliwe....Ale podobno normalne, gdy oplakujemy kochana
osobe...Odbieram poczte, rachnki jeszcze na jej nazwisko... Czasem
tato zadzwoni z jej komorki, a mnie wtedy wyswietla sie: Mama, i
ziemia sie rozstepuje pode mna... Niby ten sam porzadek rzeczy, a
jednak inny. Ktos powiedzial..." Musisz nauczyc sie zyc w tej nowej
rzeczywistosci". I ze mam byc dzielna. Nie plakac. A przeciez... Ona
plakala wydajac nas na swiat, moja
siostre i mnie... my plakalysmy patrzac jak odchodzi....
Juz nigdy nic nie bedzie takie samo.Nie wiemy do konca, co jest po
tej drugiej stronie. Ale wiemy jedno... dopoki pamiec o Niej zyje w
nas, dopoki mamy w sercach te milosc, ktora nam dala, dopoty Ona
bedzie zyla... Kocham Cie, Mamo.

troche o mojej Mamie, taka moja pisanina....

[czerwony_pantofelek]

Trudno opisać, powtórzyć, oddać choć mgnienie tamtej chwili....
Będzie takim kolejnym paciorkiem w moim sznurku koralików
najwspanialszych, najszczęśliwszych chwil....

Był wieczór, mrok kładł się w kątach magicznego miejsca, pełnego
bajkowych stworów, pluszowych zabawek, kolorowych samochodzików,
walających się klocków, z ukwieconymi tapetą ścianami, zaciągniętymi
roletami chroniącymi przed niepokojem czającym się zza okiennych
szyb, firaneczkami w rybki... pełnego dziecięcych marzeń, myśli
tajemnych, jakie snuje małe dziecko, gdy poznaje świat, odbiera go
swymi wyostrzonymi zmysłami... Maleńka lampka na ścianie rzucała
delikatne światło i czyniła to miejsce jeszcze bardziej bajecznym,
ciepłym, bezpiecznym... Włączyłam CD. Mój mały chłopczyk roześmiał
się i wyciągnął do mnie małe łapki. Zgłośniłam. Jeszcze trochę. Z
głośników rozpiętych gdzieś wysoko pod sufitem popłynął jakis
utwór....
Niósł ze sobą myśli ku szczęściu, radości, słońcu, ale także
wędrówce, dalekiej drodze w znoju, wspinaczce, pragnieniu, brudzie,
zmęczeniu, zachodzącym dniu, ostatnim promieniom słońca, zmaganiu
się z głodem, nieustannym pokonywaniu przeciwności, upartej wędrówce
z coraz cięższym plecakiem, w którym pełno rzeczy
najpotrzebniejszych, ale tez i mnóstwo tych zbędnych, co jak balast
ciągną w dół, ku upadkom, myśli ku towarzyszącym wędrówce
potłuczonym kolanom, fizycznym bólu, cierpieniom, oraz szczęściu z
tego wszystkiego płynącym, z perspektywy długiej, krętej, nieraz
stromej, niebezpiecznej ścieżki, którą nie szedł dotąd nikt.... bo
tak ścieżka dla Ciebie tylko jest wytyczona, i nikt inny za Tobą
podążyć nie może, ani przed Tobą... może pójść obok, inna sciezka,
przytrzymać za rękę, albo nawet pociągnąć w dół ku przepaści, możesz
podążać śladami innej ścieżki, próbować naśladować, nieraz gubić
ślady, zawracać z drogi i wciąż od nowa szukać nowej. Wzięłam
swojego malca na ręce, a on natychmiast wtulił się we mnie, otoczył
mnie ramionami i schował rozgrzany mięciutki pachnący czekoladką
policzek w moje ramię, gdzieś koło ucha.... nóżki oplótł wokół
moich bioder. Słodki ciężar. Trzymałam w objęciach swoje ukochane
dziecko, czułam jak bije jego maleńkie serduszko, jego oddech
spokojny wprost w moje ucho, tuliłam do siebie najdroższy mój skarb,
istnienie najważniejsze w świecie, za którym w ogień skoczyć bym się
nie bała, które ratować za wszelką cenę, kosztem swojego życia bym
się nie zawahała, dla którego zrobię więcej niż ktokolwiek mógłby
uwierzyć, a jeśli trzeba – pazurami drapać będę.... i na nic oglądać
się nie będę. Taka była moja mama... Szła powoli swoją ścieżką,
upadając nie raz, w trudzie i znoju pokonując każdy kolejny dzień,
nie zawracając nigdy z raz obranej drogi, i choć czasem łzy płynęły
z wysiłku- uśmiechała się.... choć problemy waliły się na głowę,
niosła ją dumnie uniesioną, choć troski często przysłaniały czoło,
potrafiła docenić każdy szczegół swej wędrówki – nasze oceny, nasze
piątki,trójki, kolejną skończoną szkołę, mój zachwyt nad uszytą
przez nią bordową sukienką, moje rumiane policzki, gdy wpadałam jak
wicher z dworu, spóźniona 2 godziny, całująca mnie i mówiąca, że tak
cudnie pachnę „wiaterkiem”..., jej radość z mojego odkrywania
świata, jej szczęście z dojrzałego macierzyństwa- byłam taka
upragniona i wyczekana, jej cierpliwość, wyrozumiałość, silna,
pomocna ręka, którą wystawiała gdy potrzebowałam, jej dyskretne
bycie w pobliżu, nie narzucające się przewodnictwo.... metodyczne
pokazywanie wielu różnych dróg i szczęście, gdy mój wybór był taki
jak przypuszczała, właściwy. Jej niecierpliwe oczekiwanie wnuków,
radość z naszego szczęścia, planów... Jej pokorne zaciskanie zębów z
wysiłku, jej szukanie ukojenia w przyrodzie, przytulanie się do
brzóz i czerpanie z nich energii, płacz w ciszy i samotności, nieraz
widziałam ślady łez ale zakryte uśmiechem, co opromieniał jej twarz,
i gdyby nie te mokre strumyczki, świat nie domyśliłby się, że
płakała....Taki mały, niepozorny wędrowiec... Na ścieżce swojego
życia.... Z plecakiem doświadczeń, dobrych i złych...
Tuliłam się do swojego maleństwa myśląc o tym, jaka była wędrówka
mojej mamy... Miałam wspaniałą Mamę... Pokazała mi jak być
człowiekiem, jak podążać spokojnie ale uparcie do celu, nauczyła, że
najcenniejsze jest nie to, co błyszczy, ale co mamy w sercu,
najcenniejsza jest miłość i drugi człowiek....
Jestem na zakręcie swojej ścieżki. Jest w tym miejscu ciemna i
niebezpieczna, boję się, nie wiem czy podołam, łzy cisną mi się z
oczu i choć co krok upadam, wstaję i otrzepuję kolana.... Płaczę, bo
boli.... Sama już jestem nauczycielem... wiodę obok swoje
dziecko.... Nigdy nie wiemy, gdzie kończy się nasza droga...
Dziękuję Ci, Mamo...

[annubis74]

Mamo, tyle dni, tygodni bez Ciebie
Jesień, Tobie zawsze tak pięknie było w barwach jesieni, w scenerii
kolorowych liści
niewypłakane łzy pęcznieją we mnie, duszą od środka
bo gdzie je mam wypłakać i komu
nie chcę by Maleństwo patrzyło na wiecznie zapłakaną mamę (Ty też
byś tego nie chciała). Słyszę Twój głos przywołujący mnie do
porządku, kategorycznie choć z czułością.
Nie chcę martwić mojego męża choć to dobry człowiek na niepogodę i
złe czasy. Ludzie nie chcą słyszeć, nie chcą widzieć, zamykają oczy.
Nie mam komu opowiedzieć o tym co czuję, bo znajomi w większości
chcą uspokajać, pocieszać, a ja bym chciała dać ujście temu potokowi
łez, bo boję się że za chwilę w nim utonę.
Myślałam że tu na tym forum. Ale tu też każdy ma swój ból, swoje
własne cierpienie, a poza tym urazy, fochy, dąsy...
Kochana Moja, nie przestaję pytać dlaczego właśnie Ciebie zabrakło...
bez Ciebie nasze życie jest koślawe, kulawe, nieposkładane, smutne i
ponure jak ta pogoda... Kocham Cię, MAmo

Śmierć musiała Cię z kimś pomylić...

[annubis74]

taki napis jest na grobie Twojego kolegi ze studiów, który też
odszedł za wcześnie... ta myśl ciągle mi się kołacze w głowie...
tylko do jakiej instytucji można napisać odwołanie...
Uprzejmie proszę o zwolnienie mojej Mamy z nieba i umożliwienie Jej
powrotu na ziemie w trybie pilnym... bo jak ja mam bez Niej żyć...
jak ma sobie radzić Tato, Brat, nasze małe dzieci...
Patrząc na Ciebie, atrakcyjną, zadbaną, kwitnacą, błyskotliwą,
zupełnie niepasujacą do słowa "emerytka" mialam pewność (skąd ją
miałam?) że będziesz patrzeć jak rosną nasze dzieci, będziesz bawić
się z dziewczynkami, czytać im, uczyć je wielu madrych rzeczy...
Nigdy nie wie się wcześniej kiedy jest juz za późno
Nie wiem gdzie był ten moment, ta parszywa chwila, od której zaczęło
się całe zło...
Mamo!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kasia2401]

Bardzo współczuję, sama straciłam oboje rodziców ( mam 24 lata) wiem co to znaczy ból i cierpienie. Jednak trzeba żyć dla tych, którzy zostali tylko to nam pozostaje. Twoja mama chciałaby żebyś była silna, zrób to dla niej....

[annubis74]

dziękuję
staram sę, ale to takie trudne

[kasia2401]

Wiem to bardzo trudne, rak to okropna choroba także zabrała mojego tataę a potem mamę. Zycie jest okrutne jedni mają za dużo a drudzy za mało. Cieszę się, że twoja mama chociaż poznała to jakl być babcią. Moim rodzicom nie było to dane. Tata zmarł w kwietniu a mama w maju 2008 roku moja siostra we wrześniu urodziła zdrowego synka. Naprawdę dużo przeszłyśmy, ale cieszę się ze chociaż jej synek jest zdrowy. Bo calą ciąże moja siostra była w ogromnym stresie. Tak jak twoja mamusia tak i moi rodzice patrzą na nas z nieba. Ja czuje to,żę każdego dnia są z nami. Wpieraj mocno swojego tatę, bardzo Ci zazdroszę, że chociaż jego jeszcze masz. Ja bym wszystko oddała, żeby Bóg chociaż oddał mi mamę albo tatę. To takie ciężkie i nierprawiedliwe. Sreduszkiem jestem z Tobą,.

[helmutt555]

straciałm MAmę 13 XII 2009r. prawie 2 -ce temu, anubis twoja historia przypomina
mi moją-w śmierć mamy też nikt nei mógł uwierzyć, miesiąc wcześniej biegała ze
mną na zakupach, ja do dzis nie wierze albo płaczę, albo mnei nie ma; boże
czemu człowiek żyje choc to sie wydaje nie do przeżycia

[annubis74]

Niespełna miesiąc przed śmiercią Mamy świętowaliśmy Dzień Matki.
Gdyby ktoś wtedy powiedział że to ostatni miesiąc Jej życia nie
uwierzyłabym. Nie wiem co lepsze a co gorsze, czy to kiedy śmieć
przychodzi zapowiedzianie czy niezapowiedzianie. pewnie każdy rodzaj
jest takim samym ciosem. Jeśli można się z czegoś "cieszyć" to z
tego że Mama nie cierpiała długo, w szpitalu była zaledwie 2
tygodnie. Z drugiej strony do ostatniej sekundy mieliśmy nadzieję że
Mama wyzdrowieje. Do dziś zresztą nie mogę w to uwierzyć, budzę się
z myślą że moze jednak wszystko to jakiś koszmar który mi się
przyśnił.
Bardzo Ci współczuję z powodu śmierci Twojej Mamy. Wiem jakie
straszne są te pierwsze miesiące, później też jest strasznie, ale
ból można trochę oswoić. Pozostaje tylko wielka niekończąca się
tęsknota. Strasznie zazdrozcze tym wszystkim moim koleżankom, które
mają mamy.

[paskap]

Moja mama umarła tydzień temu się widzialys i miałyśmy kolejne plany...

[galaksy46]

Moja mam zmarła rok temu, dzisiaj ma także urodziny
Od rana płaczę i nie mogę przestać.

Kocham Cię Mamo

Za nieprzespanych wiele nocy
Za uśmiech w chwili zapatrzenia
Za ucałowanie łezki małej
Gdy zapłakały moje oczy
Za serca zbuntowanego wyciszenie
Kocham Cię Mamo...

Za dotyk Twoich ciepłych dłoni
W chwilach choroby, dni bez słońca
I gdy byłam po raz pierwszy zakochana
Kiedy nie mogłam zła zapomnieć
W godzinę bajek opowiadania
Kocham Cię Mamo...

Za zrozumienie mnie bez słowa
Za przytulenie w czasie udręki
Za długie ze mną nocne rozmowy
Pomimo zmęczenia, obolałej ręki
I za ciasteczka wprost bajeczne
Kocham Cię Mamo...

[doskonala1]

Mamcio moja kochana, Ty widzisz jak mi jest w sercu zle. Zdążylam Ci
powiedziec wszystko, bo ja zawsze wszystko Ci mowiłam. A teraz gdzie
mam kierowac swoje słowa? Ty byłaś zawsze i w każdej chwili przy
mnie. Wierzyłaś mi bezgranicznie. Nie wytykałaś błędów. Mówiłaś, że
jestem szczęściarą i ja w to uwierzyłam. Ale już nie jestem
szczęściarą, bo Ciebie tu nie ma!!!!!!!

[helmutt555]

pierwsze urodziny bez Mamy chyba się upije pierwszy raz w życiu

[annubis74]

Mamusiu, Kochana Moja
To już 7 miesięcy i 2 tygodnie, a ja wciąż nie mogę uwierzyć. Ciągle
mam tę głupią nadzieję że pewnego ranka obudzę się i okaże się że
śniłam najgoszy i najdłuższy koszmar mojego życia, a Ty pogładzisz
mnie po policzku i powiesz: już dobrze. Albo z lekka szorstko: nie
ma co wierzyć snom. Mam taką wielką nieprzepartą ochotę się do
Ciebie przytulić, zadzwonić i porozmawiać. Ciągle na widok podobnej
sylwetki, podobnej kurtki serce przyspiesza : Mama mama mama
Mamo, bez Ciebie tak trudno sobie poradzić , tak trudno zmierzyć się
z tym wszystkim. Czuję się jak dziecko porzucone, zostawione samo
sobie. Najbardziej boli mnie ta cisza, to milczenie, omijanie
tematu. Bo ja chce Cię wspominać nawet jeśli boli. Kocham Cię tak
bardzo... Mamusiu...

[mala_1984]

Jutro będzie 6 miesięcy... Pół roku od odejścia mojej mamy i ja także wciąż nie wierzę. Na codzień staram się o tym nie myśleć i tak zbyt dużo czasu mam na myślenie. Zazwyczaj wydaje mi się, że już dobrze, przecież i tak za jakiś czas porozmawiamy. Irracjonalne myślenie, ale tak non stop mi się wydaje. I nagle... Robię herbatę i dochodzi ta myśl... MAMY JUŻ NIE MA... Obieram ziemniaki i znowu ta myśl -ODESZŁA... Sprzątam łazienkę... JUŻ NIGDY JEJ NIE ZOBACZĘ... Odkurzam, ścieram kurze, gotuję i nagle ta bezlitosna myśl... JUŻ NIGDY............... I rzeczywiście u mnie to samo, omijanie tematu, milczenie, które w rzeczywistości jeszcze bardziej boli niż wspominanie. Chyba dlatego tak jest, że każdy na własny sposób próbuje sobie poradzić z tą stratą, wielką, niewyobrażalną, stratą,której nie powinno być. Wszystko powinno być inaczej, ale już nigdy nie będzie.

[mocnakrysia]

Mija 1,5 m-ca jak nie żyje moja mama i ból z dnia na dzień jest coraz gorszy.
Nie ma dnia żebym nie płakała, nie tęskniła. Nic mi się nie chce ,nawet wstawać
rano,najlepiej jak śpię wtedy nic nie czuję. Jak dalej żyć bez niej ,jak sobie
radzić w prostych sprawach, gdzie szukać pocieszenia ukojenia bólu. Oddałabym
wszystko żeby móc z nią być tu i teraz ale to nierealne. Boże jeśli już zadałeś
taki ból zabierając mi mamę to daj chociaż trochę sił na przetrwanie albo daj
ukojenie na ten ból.

[annubis74]

Mówi się że czas goi rany, ale ja mam wrażenie że przez jakieś 3-4
miesiące każdy dzień był gorszy od poprzedniego. Teraz mam wrażenie
że każdego dnia od nowa dowiaduję się o śmierci mojej Mamy, że
każdego dnia uczę sę od nowa życia z tą myślą.
Po 7 miesiącach jest inaczej niż po 1,2, 3 miesiącach. Boli inaczej.
Na początku wszystko jest "pierwsze" po śmierci blskiej osoby,
dopiero uczymy się żyć z tą myślą... Rozmawiałam z koleżanką której
Mama odeszła 10 lat temu i mówiła mi że nie ma dnia by o swojej
Mamie nie myślała. Ja wcale nie chce zapomniec o Mamie nawet jesli
sprawia mi to ból. Życzę Ci sił Krysiu i żebyś była mocna, tak jak
to masz w nicku. Ja codziennie sobie powtarzam ze moja Mama by tego
chciała.

[annubis74]

Wiem, Mała, wiem. Nigdy już nie bedzie tak samo. Mama już nigdy nie
przytuli, nie wpadnie na herbatkę, nie będę mogła Jej odwiedzić, a
tak bardzo, tak bardzo bym tego chciała. Są chwile kiedy jest
lepiej, uśmiecham się czy wręcz śmieję a powodem tego śmiechu jest
moja córeczka. Wiem, ze moja Mama ja uwielbiała, że chciała dla niej
jak najlepiej, słyszę jak mi szepcze do ucha, ze muszę się starać
dla mojej córeczki. Kiedyś mi napisałaś że mam lepiej niż TY, wtedy
zupełnie sie tak nie czułam, ale dziś wiem, ze miałaś racje, mnie
łatwiej się zmobilizować do działania. Pozdrawiam Cię serdecznie

[natalia.s1]

Od śmierci mojej mamusiu mineło juz 7 miesiecy, a ja ciagle wierze
ze sie obudze z tego koszmaru. Nie ma dnia bym o niej nie mysłała,
tak bardzo za nia tesknie. Jedynym pocieszeniem jest to ze już nie
cierpisz i że byłam z tobą do końca ze byłam przy tobie gdy
umierałaś.Wiem że juz niemoglismy nic zrobić, że walczyłaś do końca.
Jesteś najsilniejszą i najcudowniejszą Mamą jaką mogłam mieć. Kcham
cię i do zobaczenia.

[annubis74]

Mamusiu, tak bardzo tęsknię
dziś jeszcze bardziej niż zwykle jeśli to w ogóle możliwe
Kochana, dziś byłaby Wasza kolejna rocznica ślubu
Może dlatego trudno mi dziś przestać płakać
boli jak cholera Mamo...
komu mam o tym wszystkim powiedzieć...

[margolka-and-more]

Nie była moją Mamą moja K. Ale była jak Mama. Cały ten wątek - jakbym
sama napisała. Annubis, kolejny raz mam ochotę napisać pod Twoim wpisem
- "i ja tak samo"...Mocno przytulam - ja wiem.

[olaopolanka]

Annubis ja takze jestem wiem i tak bardzo jestem z Toba

[mocnakrysia]

Ja też wiem co czujesz, mam tak samo . Każdy dzień wypełniony pustką.

[maretta111]

Najgorsze w tym że tej naszej pustki nie ma jak i kim zapełnić. Pozdrawiam

dziękuję

[annubis74]

Dziękuję Wam, wiem że Wy tutaj doskonale mnie roZumiecie
W tzw. realu jest gorzej. Czuję się jak na hustawce. Chwilę było
jakby lepiej a tu znów wpadłam w dołek. Musiałam zacząć jednak brać
leki uspokajające, najsłabsze, ze względu na mojego Maluszka. Nie
dawałam bez nich rady, były dni kiedy nie potrafiłam przestać
płakać. Tak bardzo brakuje mi Mamy, Jej "dobrych rad" które
niejednokrotnie mnie drażniły, Jej głosu w słuchawce, tego, że
mogłam z nią porozmawiać. Nie mam z kim (oprócz Was tutaj na forum)
porozmawiać o tej tęsknocie. Przytulam

[annubis74]

Mamo, przypomniał mi się dziś taki dzień w lutym 4 lata temu. Nie
wiem dlaczego mi się przypomniał bo to był dzień szczęśliwy, a teraz
moje dni są takie smutne bez Ciebie. Wtedy też topniał śnieg w takim
pierwszym wiosennym słońcu
Wtedy szukałyśmy sukni ślubnej dla mnie. Byłaś jedyną osobą z którą
lubiłam chodzić na zakupy. Zawsze robiłyśmy to błyskawicznie. Ale
wtedy odwiedziłyśmy wiele sklepów. Na koniec zmęczone i głodne
dotarłyśmy do jakiejś małej knajpki, nawet za bardzo nie miałyśmy
siły rozmawiać, siedziałyśmy sobie nad naleśnikami ze szpinakiem i
było nam tak błogo. Nigdzie się nie spieszyłyśmy, mogłyśmy sie
rozkoszować to chwilą. Teraz żałuję że tych naszych wspólnych chwil
było tak mało, że nie odkładałyśmy częściej na bok tych wszystkich
codziennych duperelek, zeby pobyć z sobą, nagadać się, nacieszyć
tymi chwilami. Mamo, wśród codziennych czynności nie ma godziny bez
myśli o Tobie, nie mogę się pogodzić ze nie ma Cię ze mną teraz, w
chilach, które powinny być samą radością, a brak Ciebie wszystko
zagłusza.

[helmutt555]

dziewczyny czy nie myślicie, ze lepiej sie nie urodzić skoro i tak umieramy i
to nieraz w takim cierpieniu

[agalt]

helmutt555 napisała:

> dziewczyny czy nie myślicie, ze lepiej sie nie urodzić skoro i
tak umieramy i
> to nieraz w takim cierpieniu

Nie, nie myslę. Kochał mnie najcudowniejszy człowiek, jakiego
kiedykolwiek spotkałam. Ja kocham jego. Byłam przeogromnie,
niewyobrażalnie wręcz szczęśliwa. Tak bardzo, że czasem wydawało mi
się, że bardziej juz nie można. Mam wspaniałego syna. Kiedyś stąd
odejdę i znów spotkam mojego Jasia.
A nawet gdybym miała takie mysli, małą miałabym możliwość się nie
urodzić... Jak juz możesz tak pomyśleć, to jest jakby po filipku...
Bicie piany...

[margolka-and-more]

Nie. Urodzić się i Ją spotkać to szczęście. Za każdą chwilę, którą
byłyśmy razem, do dziś Bogu dziękuję. Choć nie ma dnia ani godziny,
wschodu ani zachodu słońca bez Niej. A cierpienie... obie wierzyłyśmy,
że musi mieć jakiś sens, choć tu jeszcze nie do pojęcia... Wierzę, że
Ona go już zna. Moja K. Jak Mama.

[annubis74]

gdybyśmy mogli żyć wiecznie, to pewnie nie potrafilibyśmy tego
docenić.
czy lepiej się nie urodzić? Nasze życie składa się z bólu,
cierpienia, smutku, ale też z radości, miłości i innych dobrych
uczuć. Być może jedno jest po prostu ceną drugiego.
Gdybym się nie urodziła, nie miałabym wpaniałej Mamy, wspaniałej
rodziny, nie spotkałabym mojego męża, nie kochałabym i nie była
kochana i wreszcie nie urodziłaby się moja córeczka. To, ze cierpię
jest ceną za to, ze kocham.
Tak sobie myślę (bo jestem filologiem i takie porównanie jest dla
mnie najbardziej czytelne)że każdy człowiek tworzy jedyną w swoim
rodzaju, unikalną opowieść ze swojego życia, swoich myśli,
obserwacji, przeżyć. Kiedy człowiek umiera opowieść się urywa, ciągu
dalszego nie ma. Nigdy się nie dowiemy co mogło być dalej. Każda z
tych opowieści jest częścią większej całości - historii zwiazku,
rodziny, społeczności. Dzięki temu nasza opoweść nie ginie wraz z
nami, ale trwa w innych opowieściach. Część mnie umarła wraz z moją
Mamą, ale część mojej Mamy żyje wciąż we mnie, w moim bracie, w
naszych dzieciach.

[amberka2]

A wspominam miesiac luty z 2008 r. To wtedy dowiedzialam , ze jestem w ciazy.
Mama tak bardzo sie cieszyla, tyle miala planow. Wszystkim naokolo z radoscia
oznajmiala, ze wreszcie zostanie babcia. Biedna kochana mama nawet nie
przypuszczala, ze w lipcu dowie sie o tej strasznej chorobie, a grudniu juz jej
nie bedzie. Ja caly czas nie moge uwierzyc , ze jej juz nie ma. Nie ma dnia,
zebym o niej nie myslala. I caly czas nie moge zrozumiec, ze nikt nie zauwazyl
jej choroby.
Mama wygladala kwitnaca, dobrze sie czula, a to potworne raczysko niszczylo ja
podstepnie i w ukryciu.

Kocham Cie mamusiu

[maretta111]

"Puki pamiętamy miłość trwa"

[maka336]

Jestem tu pierwszy raz. Nie wiem gdzie pisać, jak pisać? Proszę o wsparcie. Nie umiem sobie poradzić ze śmiercią mojej mamuni. Odeszła 9 lutego 2010 roku. Mam małe dziecko, w marcu Oliweczka skończy 5 latek. Zostałyśmy zupełnie same, bez rodziny, przyjaciół, pieniędzy. Przeszłam kiedyś cieżką depresję. Teraz mam dla kogo żyć, walczyć o przetrwanie ale nie mam siły. Myślę tylko o śmierci. Kocham Oliweczkę ponad życie ale tylko Mamusia była dla nas opoką, żywicielką, podporą i aniołem stróżem!!!!! Proszę, piszcie do mnie bo strasznie się boję. Płaczę dzień i noc, nie mogę sobie poradzić z rozdzierającym bólem do szaleństwa. Tabletki mam, ale nawet one nie działają! Piszcie jak pokonać ból do szaleństwa!!!? Jestem bliska obłędu z rozpaczy. Bardzo potrzebuję przyjaciół, rozmów, spotkań. Jeszcze bardziej dobija mnie że na ten najgorszy czas w moim życiu, nie ma kto zająć się moją córeńką!Widzi jak cierpię. Jest bardzo inteligentna i rozwinięta jak na swój wiek i wszystko rozumie. A ja tak bardzo chciałabym żeby była szczęśliwa, żeby był przy malutkiej ktoś dobry, troskliwy i kochający gdy muszę załatwiać różne sprawy, albo po prostu wyjść z domu żeby się wypłakać i wykrzyczeć mój ból i stratę po mamuni. Gdybym mogła cofnąć czas ... Znowu widzieć jej troskliwą twarz i czułe ręce ... Móc przytulić i nawet pomilczeć. Chciałabym naprawić błędy, być przy mamuni ciągle. Odeszła nagle, cichuteńko. Czekała aż dojadę z moją córunią, gdy tylko weszłam-usłyszałam ostatni oddech! Żegnałam się z moim aniołem ponad dwie godziny, całowałam i ściskałam, budziłam ... Mamuniu wróć mój Aniele Złoty!!!
"POJAWIŁAŚ SIĘ WE ŚNIE MÓJ ANIELE ZŁOTY,
CO MUSNĄŁ SPŁAKANE POWIEKI,
BUDZIĆ SIĘ Z NIEGO JUŻ NIE MAM OCHOTY
- CHCIAŁABYM ZASNĄĆ NA WIEKI..."

[dorrita79]

Przytulam Cię maka mocno. Przykro mi z powodu tak wielkiej straty. Ta rana tak
strasznie świeża....
Wiem jak boli ból, który rozdziela do szaleństwa i wiem, jak nie wiele może
pomóc w takich chwilach.

Przydałoby się czyjeś ramie, na którym mogłabyś się oprzeć i wypłakać. Ten ktoś
nie musiałby mówić nic, wystarczyłoby by był.
Nie masz żadnej przyjaciółki, która by mogła wpaść do Ciebie na wieczór, kiedy
córa by już w łóżku spała. Mogłabyś jej powiedzieć, że nie oczekujesz rad, tylko
wysłuchania i ramienia do płaczu.

Jeśli nie masz..... to my tu jesteśmy dla Ciebie. Możesz pisać o swym bólu... tu
dostaniesz zrozumienie, akceptację, wsparcie.

Z jakiego miasta jesteś? Jeśli z Wawy...to ja służę swoją osobą

Przytulam mocno
Dora

[maka336]

DZIĘKUJĘ CI KOCHANA, BARDZO DZIĘKUJĘ. NIE MAM NIKOGO OPRÓCZ CÓRUNI. MAMUSIA BYŁA
DLA NAS CAŁYM ŚWIATEM!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! GDY MÓJ LOS ZMIENIŁ SIĘ NA
GORSZE-WSZYSCY MNIE OPUŚCILI. ALE MAMUSIA KOCHAŁA NAS ZA CAŁY ŚWIAT I NIE
BRAKOWAŁO NAM NICZEGO. MIESZKAM NA OBRZEŻACH SOSNOWCA, POD KATOWICAMI. STRASZNIE
ŻAŁUJĘ ŻE NIE MOŻESZ TU BYĆ TERAZ ZE MNĄ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! STRASZNIE
POTRZEBUJĘ KOGOŚ, KTO CIERPI JAK JA, ROZUMIE, NIE PYTA BO WIE, BO CZUJE TO
SAMO!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!JUTRO MUSZĘ JECHAĆ BO GOSPODARZ KAZAŁ OPRÓŻNIĆ
MIESZKANIE DO 2 TYGODNI BO MU ZALEŻY ŻEBY SIĘ NACHAPAĆ, WZIĄĆ PIĘKNE MIESZKANIE
I JUŻ NA NIM ZARABIAĆ. JESZCZE PODWYŻSZYŁ CZYNSZ OD STYCZNIA I MAM ZAPŁACIĆ ZA 3
MIESIĄCE. NIE MAM GDZIE PRZEWIEŹĆ TYLE RZECZY, MEBLI, KTÓRE MAMUSIA ZBIERAŁA 40
LAT!!!!!!!NIE MAM TRANSPORTU, NIE MAM LUDZI DO NOSZENIA!NIE JESTEM W STANIE
WEJŚĆ DO MIESZKANIA
MAMUNI!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
GDY TAM WESZŁAM, TO WPADŁAM W SZOK, KRZYCZAŁAM, BUDZIŁAM MAMUSIĘ ŻEBY
NATYCHMIAST WSTAŁA,BO ŁÓŻKO JEST TAK POŚCIELONE,ŻE WYGLĄDA JAKBY TAM SOBIE
SPAŁA!!!!!!!!!!!!!!NIE WIEM CO JESZCZE TAM ROBIŁAM Z ROZPACZY, BO DWA DNI BOLAŁY
MNIE WSZYSTKIE MIĘŚNIE. KOCHANA DORUSIU, JAK ŻYĆ?

[margolka-and-more]

Ja sobie powtarzałam, że na początek trzeba jakoś przeżyć kolejny
dzień. Tylko jeden. Potem kolejny. I dalej, i dalej... Dać płynąć łzom
choć wtedy, gdy dzieci śpią. I próbować opowiadać. Słałam maile na
drugi koniec świata, dosłownie. I do Nieba też. Właściwie do dziś tak
robię...
Mocno przytulam, najmocniej. Ciebie i malutką też. Szkoda, że jestem na
drugim końcu Polski...

[mala_1984]

Droga Maka, od odejścia mojej ukochanej mamy mija już 6 miesiąc. Nieuchronnie
nadchodzi 7my... Kazdy mowil czas, czas, czas, potrzebny jest czas. Powiem Ci
bol nie mija, chyba nigdy nie minie, jednak przybiera on inna formę.
Rzeczywiscie na poczatku jest on tak silny, że tchu brakuje, ze oddychać nie
można. Rozpacz wielka nieporównywalna do niczego. Jak my tu wszyscy dobrze ten
stan rozumiemy. Tak naprawdę nie ma niestety gotowej recepty jak dalej żyć.
Każdy chyba indywidualnie musi znaleść jakiś sposób by nie oszaleć. Mi pomagało
gdy mowiłam do mamy, rozmawiałam z nią. Bardzo mi to pomagało, dlatego może
teraz jest mi tak ciężko bo już tego nie robię, coś we mnie pękło i przestałam
mowić do mamy. Czasem jednak mnie nachodzi i naprawdę mi to pomaga.
Przepisywanie emocji na papier to również dobry sposób polecany przez
psychologów i oczywiście pisz tutaj, do NAS, to naprawdę pomaga, może jedynie
odrobinę, ale zawsze...

Co do ludzi, wiesz ja na początku też myślałam że nikogo wokół mnie nie ma,
chyba rzeczywiście znajomi się odsuneli, dalsza rodzina także. Ostatnio kolega
mi powiedział, że nie odzywał się do mnie bo nie wiedział jak ze mną rozmawiać,
co powiedzieć. Nawet go rozumiem i innych także. Ludzie myślą, że my w żalobie
potrzebujemy spokoju i z nikim nie chcemy rozmawiać, nic bardziej mylnego
oczywiście, my chcemy krzyczeć z tej rozpaczy.
Maka może masz zaprzyjaźnioną sąsiadkę, bliską koleżankę. Czasem niewielki gest
z naszej strony pokazujący potrzebuję wsparcia, przyjdź, posiedź ze mną
wystarczy. Pokaż komuś z otoczenia, że potrzebujesz aby po prostu był. I
najważniejsze - PAMIĘTAJ MASZ DLA KOGO ŻYĆ!!!!! TWOJA CÓRECZKA TO WIĘCEJ NIŻ
STADO ZNAJOMYCH.
Pozdrawiam Cie ciepło i przyjmij ode mnie głębokie wyrazy współczucia.

[annubis74]

Dziś mija dokładnie 8 miesięcy od śmierci mojej Mamy. Dziś mój ból
jest inny, ale pamiętam te pierwsze tygodnie i miesiące po odejściu
Mamy. Mam wrażenie że organizm jakoś się znieczula, bo wszystko
wydawało mi się snem, czymś nierealnym i odległym co dzieje się poza
mną. Płakałam caly czas. Nadal są takie dni kiedy trudno mi
zatamować łzy. Moja syuacja była o tyle lepsza że był przy mnie mąż,
mam rodzinę Tatę i Brata. Twoja rana jest bardzo, bardzo świeża i
rozumiem, ze potrzebujesz pomocy i wsparcia. Pisz tu na forum, tu
możesz wypłakać swój ból. Ale znajdź też może kogoś - koleżankę,
sąsiadkę, ciotkę, kogoś kto pomoże Ci w tych trudnych chwilach, kto
zajmie się córeczką, kto będzie przy Tobie. Z tego co piszesz jesteś
zdana na własne siły, ale moze jest ktoś kto w realu poda Ci pomocną
dłoń. Możepowinnaś też odwiedzić lekarza, poszukać pomocy. Przytulam
mocno, mocno, bądź dzielna.

[maka336]

Czy jest coś gorszego niżeli śmierć? Życie, jeśli pragniesz umrzeć. — Seneka Młodszy

[annubis74]

To prawda co napisałaś. Na początkowym etapie żałoby też mówiłam że
wolałabym nie żyć. Pewnie większość z nas tak się czuła.
Kiedy zmarła moja Mama ktoś mi powiedział najtrudniejsze jest
pierwsze pół roku, później życie robi swoje. To prawda, po jakimś
czasie zauważamy, mimo rozpaczy, ze jest piękny słoneczny dzień, że
idzie wiosna, zaczynamy rozmawiać z ludźmi nawet o rzeczach
nieistotnych, codziennych, a oni pewnie myślą, ze to znak ze już nic
nas nie boli.
Twoja rana jest bardzo świeża. Wierz mi wiele czasu musi minąć zanim
oswoisz się z myślą o stracie i nauczysz się jakoś z nią żyć.
Poszukaj jakiejś życzliwej duszy, jakiegoś wsparcia, samej będzie Ci
strasznie trudno.I myśl o swojej córeczce - mnie własnie moje
dziecko daje siłę by się podnosić z kolan. Przytulam

[mocnakrysia]

Wiem jak bardzo to boli, w poniedziałek minęło 2 miesiące jak odeszła moja
mamusia. Każdy dzień jest torturą ,ale żyję jakoś funkcjonuję.Masz córeczkę, ona
też przeżyła traumę i pewnie bardzo cię potrzebuje, bardziej niż kiedykolwiek.
Mnie osobiście bardzo pomógł pomysł Grażynki - pisanie listów w specjalnym
zeszycie. Piszę te listy (bez odpowiedzi oczywiście) kiedy tęsknota i ból jest
nie do ogarnięcia i to w jakiś sposób mi pomaga trochę wycisza.

[maretta111]

Maka pisz w zeszycie, pisz tu, próbuj w jakikolwiek sposób znaleźć
ukojenie,córcia potrzebuje ciebie, jej też zabrakło ukochanej babci jak chcesz
to pisz na gazetową
[e-mail]
Sercem jestem z Tobą. Marta

[maka336]

Bardzo Wam Wszystkim dziękuję. Dziękuję że jesteście! Czuję Waszą bliskość, Jestem z Wami sercem i myślami. Nie jestem jeszcze w stanie pisać, to co chcę wykrzyczeć,dusza boli, zbyt wielka rozpacz!To dopiero 15 dni! Kiedyś pisałam krótkie opowiadania do takich kobiecych czytadeł, a teraz nie umiem nic napisać. Wszystko jest chaotyczne i nieskładne. Piszcie Kochani, do mnie, do ludzi potrzebujących wsparcia. Trzymajmy się razem. Bardzo Was potrzebuję. Łączę się z wami w cierpieniu.

[margolka-and-more]

Jesteś bardzo dzielna, wiesz?... Ja na to forum kilka miesięcy zaglądałam, szukałam kogoś, kto ma jak ja,znajdowałam, ale musiało upłynąć duuuużo czasu, żebym odważyła się zalogować... To dla Ciebie, Maka.Jeden z moich ulubionych wierszy:
Podaj mi rękę. Tylko tyle mamy
Ciepła co w sobie jak kubek podamy
Z wrzącą herbatą. Zapal jakieś słowo
A ja zapalę inne jak lampę naftową
Może ten mróz podniebny jakoś przeczekamy
Podniosę lampę, zobaczę - a może
Ktoś jeszcze obok czuwa choć go nie widzimy
Może ten blask mu usta zamknięte otworzy
I powie: Obok nas czuwają inni.

Zaszeptaj. Niech odszepcą. Krzyknij. Niech odkrzykną.
Popatrzmy dobrze w tę noc trzaskającą
Podnieśmy płomyk niech wszyscy przeliczą
Ilu nas jest...
(E.Bryll)

[mocnakrysia]

Rozumiem twój ból, jeszcze teraz chwilami chodzę odrętwiała i wyję po kilka
godzin zwłaszcza jak sama siedzę w domu. Brak mi uśmiechu mamy,
telefonów,odwiedzin, przytulania a i połajania i zrzędzenia ,brak mi jej po
prostu namacalnie. Ale nic nie poradzimy nikt nam mamy nie zwróci nie odda.
Musimy się nauczyć bez niej żyć ,ale zapomnieć się nie da. Kocham moją mamę i w
moim sercu zostanie do końca moich dni ,a może jeszcze kiedyś się spotkamy ,jak
niektórzy twierdzą. Pozdrowienia i przytulam cię mocno.

[olaopolanka]

Ja tez stracilam moja ukochana Mame to tak boli, dlatego bardzo mocno Cie tule i
Twoja coreczke, pamietaj nie jestes sama...

[maka336]

TAK OLUNIU, TO TAK STRASZNIE BOLI I NIC NIE JEST W STANIE UŚMIERZYĆ TEGO BÓLU. W
TAKICH NAJGORSZYCH MOMENTACH ŻYCIA, POTRZEBNA JEST RODZINA I PRZYJACIELE. NIE
WIEM JAK TO SIĘ STAŁO ŻE ZOSTAŁYŚMY Z OLIWECCZKĄ SAME NA ŚWIECIE? ZAWSZE BYŁAM
SAMOTNIKIEM, MIAŁAM WIELE ZAINTERESOWAŃ I WYSTARCZAŁY MI CODZIENNE ROZMOWY Z
MAMUSIĄ PRZEZ TELEFON. MOGŁYŚMY GODZINAMI ROZMAWIAĆ O PARAPSYCHOLOGII,
ZJAWISKACH PARANORMALNYCH ALE TAKŻE O NICZYM, GDY DOPADAŁY NAS MAŁE, LUB DUŻE
SMUTECZKI ... CHCIAŁABYM POSIADAĆ CHOĆ 1/100 CZĘŚĆ TEJ WIEDZY JAKĄ POSIADAŁA
MOJA NAJDROŻSZA MAMUNIA. BYŁA NIETUZINKOWA. CAŁE ŻYCIE UCZYŁA SIĘ, MIAŁA BARDZO
SZEROKIE GRONO ZNAJOMYCH. ZAWSZE SZANOWANA I PODZIWIANA. I NAGLE ... CZARNA
DZIURA!!! DZWONIĘ DO MOJEGO ANIOŁA ALE NIKT NIE
ODBIERA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! OLIWECZKA MÓWI: MAMUNIU,
POWIEDZ ŻEBY BABUNIA OPOWIEDZIAŁA MI BAJKI NA DOBRANOC, ZADZWOŃ JESZCZE RAZ, A
CZY MOŻE SIĘ ZE MNĄ Z NIEBA POBAWIĆ W NASZ TEATRZYK,ALBO SMOKA GRUBELOKA? WTEDY
WYCHODZĘ WYKRZYCZEĆ BÓL I PŁACZĘ, WYJĘ GODZINAMI. NIE UDŹWIGNĘ TEGO WSZYSTKIEGO
SAMA. NIKT NIE MOŻE ZOSTAĆ ZUPEŁNIE SAM!!!! DLACZEGO? DLACZEGO? DLACZEGO?
PRZECIEŻ BYŁA NAM POTRZEBNA NAJBARDZIEJ NA
ŚWIECIE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! PRZECIEŻ MODLIŁAM
SIĘ, ŻEBY ŻYŁA JAK NAJDŁUŻEJ DLA NAS!!!!!!!!!!!!!!!!! OBIECAŁA MI ŻE NAS NIE
OPUŚCI, OBIECAŁA!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! BYŁA SCHOROWANA, ALE ODESZŁA TAK NAGLE,
CICHO, W DOMU, ZASNĘŁA W FOTELU. NIEBO BYŁO TAK SAMO BŁĘKITNE, ALE JA WIDZĘ JUŻ
TYLKO CZARNE DZIURY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Okruchy wspomnień

[annubis74]

Chociaż pamięć poduswa mi przeważnie te straszne chwile kiedy
choroba błyskawicznie i nieubłaganie niszczyła Twoje ciało, to ja
chcę Cię pamiętać inaczej...
Pamiętam Cię w bursztynowym świetle lampki nocnej, zaczytaną w
kolejnej książce, w Twoich oczach wzruszenie lub rozbawienie.
Pamiętam ten mimowolny gest, kiedy zasłaniałaś dłonią usta, żeby
powstrzyamć szloch wzruszenia albo nagły wybuch śmiechu.
Pamiętam Twoją oranżową bluzkę w czarne motyle, sama ją uszyłaś
(zdolna byłaś, mnie nie przekazałaś takich umiejetności). Bylam malą
dziewczynką, a wciąż pamiętam jak wybierałaś się w tej bluzce na bal
karnawałowy, a ja stałam i patrzyłam i chciałam być tak śliczna i
kobieca jak moja Mama gdy dorosnę.
Rzadko mi mówiłaś ze jesteś ze mnie dumna, ale jak mówiłaś to to
bylo święto. Chcę tak żyć zebyś była ze mnie dumna. Kocham Cię
Mamusiu

[maretta111]

Ach te wspomnienia, ciągle do nich wracamy, czasem wycisną łzę a innym razem
wywołają uśmiech na twarzy, tylko to nam pozostało. Tulę ciebie mocno.

[bie-tka]

Mam wspaniałą mamę więc wiem jak Ci ciężko, żadne słowa nie ukoją
bólu, pomogą doraźnie na krótko, wiem,bo straciłam Synka, choć
zawsze bałam się śmierci swojej mamy....Wsparcie mamy jest w
dorosłym życiu bardzo ważne, wrecz najwazniejsze. Moja mama mnie
teraz wspiera bardzo mocno. Cieszę się że JEST i bardzo współczuję
Ci że Twoja Mama odeszła. Myślę jednak że miłość Matki jest
ponadczasowa, ponadwymiarowa i że Twoja Mama wspiera Cię również.
Bardzo ciepło Cię przytulam i pozdrwaiam serdecznie. Ela.

*została wiara i nadzieja*

[margolka-and-more]

Miłość. Z trzech Boskich cnót Tam zostaje tylko miłość. A nam, tu - gdy
już nie starcza wiary, gdy nadzieja zawodzi - zostaje miłość.
Potężniejsza od śmierci. Gorąco w to wierzę.

[bie-tka]

Miłośc jest niezmienna, Tu czy Tam istnieje ciągle,nie zmienia się,
nie maleje, wzrasta, pozostaje. Nam tutaj, po stracie pozostaje
Nadzieja poprzez Wiarę, w sensie Bóg- Życie Wieczne. Choć cieżko
uwierzyć na 100% (sama mam z tym problem choc sie staram) to myśle
że warto, bo żadne inne "wyjście" nie przynosi ulgi, nie uwalnia od
bólu straty. To moje zdanie na dzis, co bedzie jutro nie wiem...
Tulam ciepło Ela.

[margolka-and-more]

Bardzo, bardzo dziękuję Ci za ten wpis, który tulił mnie wczoraj na
dobranoc... Masz tak samo na imię jak moja K. Która nie była moją Mamą,
a była jak Mama... Czego się opowiedzieć nie da. Myślę, że Ona
powiedziałaby mi to samo, co Ty... Dziękuję.

[annubis74]

Elu (moja Mama miała tak na imię), dobrze że mamy się na kim oprzeć.
To i tak duze szczęście w tej rozpaczy. NIgdy nie wiemy jak nas
życie zaskoczy, a zwykle uderza z zupełnie niespodziewanej strony.
Wsparcie mojej Mamy, więź z nią była tak silna, że teraz czuję się
zupełnie bezradna i zagubiona. Dlatego tak mocno chcę wierzyć, że
ona jest ze mna w jakiś sposób.
Choć mimo wszystko, myślę ze nic nie może równać się z bólem po
stracie dziecka. Mocno Cię przytulam życzę Ci dużo sił

[mocnakrysia]

Dziś byłam na cmentarzu.Uporządkowałam twój grób bo po pogrzebie mróz i śnieg
uniemożliwiał robienie czegokolwiek. Zapaliłam znicz ,popłakałam się. Mamo to
nie tak miął wyglądać ten rok. Miałaś w maju być na I komunii prawnuczka ,w
sierpniu na weselu wnuczka a nie leżeć na cmentarzu. Jak ja mam bez ciebie
przeżyć te wszystkie uroczystości rodzinne które czas nieuchronnie zbliża.

[maka336]

Mamusiu, Mamuńku, Mamusieńko Wróć!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Kocham Cię!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nie potrafię żyć bez Ciebie Mamuś, ból jest zbyt wielki, boję się, że dłużej tego nie zniosę!!!Twoja wnusia Oliwunia, ciągle mówi o Tobie i pyta, czy już nigdy nie pojedzie do Babuni?Ani do teatrzyku?Ani do kina?Do zoo?Do wesołego miasteczka? Nad morze? A ja Mamuńku cała sztywnieję, oblewa mnie zimny pot i dreszcze przeszywają całe ciało, nie mogę wykrztusić słowa, a potem krzyczę z bólu, wyję! To 20 dzień bez Ciebie!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Są chwile, kiedy myślę, że już oszalałam z rozpaczy, wtedy boję się jeszcze bardziej i dochodzi strach, panika o Mojego Skarba, Oliweczkę!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mam tylko Ją, Kocham Moją Piękną Laleczkę ponad życie, ale ból i tęsknota za Tobą Mamuś są tak silne że nie mogę tego udźwignąć!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Kocham Cię Mamuś, Kochałam, Kocham, Zawsze będę Kochać.Czuję Twoją Obecność zawsze i wszędzie. Wiem, że moja rozpacz przeszkadza Ci tam w Niebie być Szczęśliwą, Wybacz mi ...
maka336

[annubis74]

Mamusiu, znów jest gorzej. Tęsknię bardzo. Znów ostatnie dni
uświadomiły mi boleśnie jak wszystko jest inne. Urodziny brataniczki
też były smutne mimo prezentów, tortów i tego że wszyscy staraliśmy
się zachowywać normalnie. Ten smutek który wisi w powietrzu. Te
życzenia składane półszeptem i łamiącym się głosem. O moich
urodzinach mało kto pamietał. Ale miałam sen. W urodziny. Że
wróciłaś, weszłaś do pokoju piękna i promienna, złożyć mi życzenia.
OKazało się że to miał to być taki "dowcip", że ktoś powiedział że
umarłaś. To było absurdalne, bo gdyby ktoś zrobił taki dowcip to bym
go chyba udusiła gołymi rękami, ale we śnie tak się cieszyłam ze
jesteś, że żyjesz, że nawet nie miałabym pretensji o tak bezduszny i
okrutny kawał. Mamo, tak Cię kocham

[kath31]

Może Mama chciała Ci powiedzieć przez ten sen, że śmierć nie istnieje. tylko
przejscie do innego życia, gdzie nie ma bólu i cierpienia, gdzie jest
szczęśliwa. Może to taki prezent od Niej na urodziny, że mogła w ten sposób do
Ciebie przyjść i Cię pocieszyć.

[olaopolanka]

Mamo, tak strasznie tesknie za twoim zapachem, glosem,
usmiechem,gestami,przytuleniem, za Twoja obecnoscia Mamo, za poczuciem
bezpieczenstwa,ktore mi dawalas, za nasza wspolna poranna kawa...
Mamo wtulam sie w Ciebie, prosze BADZ.

[maka336]

Jutro wtorek,9 marca,równy miesiąc,gdy odeszłaś Mamuniu w inny wymiar.Ale jutro też są urodzinki Twojej Najukochańszej Wnuczuni Oliwuni. Mamuś Najdroższa,planowałyśmy te 5-te urodziny od wielu miesięcy,miały się odbyć u Ciebie,częściowo zaprosiłyśmy gości.Nie wiem jak przetrwam tą uroczystość?Nawet nie umiem sobie tego wyobrazić!!!Chciałabym wszystko odwołać,ale nie mogę tego zrobić Oliwce i Tobie Mamuniu!!!Wiem,że będziesz z nami,już dziś czuję Twoją obecność,intensywniej niż dotąd.Mamuś,co chciałaś nam przez to powiedzieć włączając wielokrotnie dvd i bajkę?Oliwcia się przestraszyła i od razu powiedziała:zobacz mamuniu,to Babunia mi włącza bajkę,ale ja się troszkę boję. A ja tuliłam to miejsce przed dvd,czułam Cię Mamuniu,prawie namacalnie.Powietrze było gęste... Mamuś,Kochamy Cię!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[kath31]

Też tęsknie za moją Mamuś. Minęlo 34 dni dopiero odkąd odeszła. Tak
mi brakuje jej dotyku, obecności, ciepła.
Ciągle nie mogę sobie wybaczyć dlaczego nie wzielam zwolnienia z tej
pieprzonej pracy. Tak się nią przejęlam, że nie dostrzeglam, albo
udawalam że nie widzę jak cichutko odchodzi moja Mama. Straciłam
bezcenne chwile. A tak jej obiecywalam ze tylko do stycznia i bede
juz z Nią, a bylam tylko tydzien i weekendy...Ciągle wierzylam ze to
jeszcze nie teraz ze to będzie z nami do lata, a na pewno do wiosny.
Moj egoizm przeraza mnie, będe sie samobiczować wyrzutami...

[maka336]

MAMUŚ,KAŻDY KOLEJNY DZIEŃ BEZ CIEBIE JEST INNYM CIERPIENIEM!!!PRZEŻYWAM RÓŻNE
STANY ŻAŁOBY,OD ROZPACZY DO OBŁĘDU,PO AGRESJĘ I ZŁOŚĆ!!!NIE WIERZĘ,ŻE BÓG MÓGŁBY
NAM CIĘ ZABRAĆ I POZOSTAWIĆ SAME NA ZIEMI!!!NIEMOŻLIWE,ŻEBY BYŁ AŻ TAK
ZŁY!!!KIEDY SIĘ OBUDZĘ Z TEGO KOSZMARNEGO SNU I ZADZWONISZ ŻEBYŚMY PRZYJECHAŁY
NA OBIADEK?MIAŁYŚMY W MAJU JECHAĆ NAD MORZE!!!OBIECAŁAŚ OLIWUNI!!!OBIECAŁAŚ
MNIE!!!OBIECAŁAŚ,ŻE NAS NIE ZOSTAWISZ!!!WRÓĆ,MAMUŚ,WRÓĆ,BO SERCE MI PĘKNIE Z
ROZPACZY!!!KOCHAM CIĘ TAK MOCNO,ŻE CHCĘ IŚĆ DO CIEBIE!!!

[lekarzyk30]

03.03.2010 o godz.09.10 odeszła Moja Ukochana Matka.
Przeczytałem wszystkie Wasze wypowiedźi, kilkakrotnie się
wzruszając. Obiecałem sobie, że sam też coś od siebie napiszę....
Pozdrawiam Was wszystkich serdecznie.

[annubis74]

współczuję i wiem jak bardzo Cię boli. pozdrawiam

[lekarzyk30]

Tyle jeszcze chciałem swojej mamie powiedzieć.... za tyle rzeczy
podziękować, było też za co przepraszać...
Niestety wiadomość o udarze mózgu mojej kochanej matki spadła na
mnie jak grom z jasnego nieba. Ból był tym potworniejszy, że
dowiedziałem się o tym zdarzeniu będąc za granicą. Natychmiast
chciałem wracać do kraju, do szpitala, do rodzeństwa i taty, którzy
byli przy mamie. Płakałem jak małe dziecko, wszechogarniający smutek
i poczucie olbrzymiej straty rozdzierał, zresztą nadal rozdziera
moje serce. Jak tylko znalazłem się w swoim pokoju hotelowym,
upadłem na kolana i prosiłem Boga ze łzami w oczach, aby pozwolił mi
zdążyć wrócić do kraju i pożegnać się z mamą, jeżeli to właśnie nią
zapragnął powołać do siebie. Zdążyłem... Prosto z lotniska do
szpitala, a tam widok, którego nie zapomnę do końca swojego
życia...Była w śpiączce podpięta do aparatury medycznej -
monitorujacej jej funkcje życiowe. Brat złapał mamę za jedną, a ja
za drugą dłoń. Krzyczeliśmy do niej ,,mamo wstawaj, obudź się Twoi
chłopcy przyjechali" licząc, że nas usłyszy i wybudzi się z tego
głębokiego snu. Nagle, uświadomiłem sobie, że moja mama, która tak
dużo i chętnie zawsze mówiła, nie jest w stanie i co więcej
niewiadomo czy kiedykolwiek będzie w stanie jeszcze coś do nas
powiedzieć. Natychmiast zadzwoniłem do pracy, że biorę urlop i nie
będzie mnie kilka dni, chciałem być przy niej tak długo jak było to
tylko możliwe. Opowiadliśmy jej z bratem i siostrą o wszystkim tym,
co najbardziej lubiała. Zauważyliśmy, że w dołkach ocznych pojawiają
się łzy, właśnie wtedy kiedy mówiliśmy, że będziemy wychodzić, bo
czas odwiedzin dobiega końca, czyżby zbieg okoliczności, a może ona
jednak nas słyszy? Tak słyszała nas, jesteśmy tego pewni. Udar mózgu
obejmował lewą półkulę, aż do potylicy, a więc prawa część ciała
pozostawała sparaliżowana. Jednak lewa ręka, która miała na tyle
władzy, że opuszkami palców była w stanie dotykać naszych twarzy,
nas w tym utwierdziła...tak nie tylko, że nas słyszała, ale i
rozpoznawała po dotyku, przecież każda matka rozpozna swoje dziecko
po dotyku i wie nawet, które to spośród nich.
Całą noc nie dzwonił telefon, a więc nie dzwonili też ze szpitala, w
takim przypadku brak informacji, to dobra informacja. Pojechałem po
brata, sisotra miała dojechać chwilkę później i pojechaliśmy do
mamy, jak to określiliśmy kontynuować ,,akcję pobudka''.
Brat poszedł do sali gdzie leżała mama, a ja zapytałem lekarza raz
jeszcze o jej stan, wcześniej pytała siostra. Usłyszałem to czego
tak bardzo nie chciałem usłyszeć. Pomyślałem, medyczny punkt
widzenia to jedno, ale przecież cuda się zdażają. Podszedłem do mamy
i podałem jej swoją prawą dłoń na, której noszę obrączkę, zaczęła
dotykać moje palce,każdy po kolei, a następnie przez chwilę
przytrzymała obrączkę. Po chwili podałem drugą swoją dłoń, na której
noszę różaniec, jakie było nasze wszystkich zdziwienie, gdy
zauważyliśmy, że człowiek, który cały leży jak kłoda,jest jakby
uwięziony w swoim ciele, ma zamknięte oczy i od czasu do czasu
głośno chrapie,rozpoczyna obkręcąć ten różaniec wokół palca. To była
chyba ostatnia z modlitw razem odmówionych. Przez dwa tygodnie i
jeden dzień od wystapienia udaru jeździliśmy codzienie do szpitala,
żeby być jak najbliżej przy kimiś kto w całości poświęcił dla nas
swoje życie. Niestety przyszedł ten dzień ostatni, dokładnie o godz.
9.10 jej serce zabiło dla nas po raz ostatni. Jej choroba, a w
następstwie śmierć zbiegła się akurat z okresem Wielkiego Postu
obchodzonego w Kościele Katolickim. Rekolekcje jakie przeżyliśmy z
rodziną przy łożu śmierci, były czymś bolesnym, ale zarazem bardzo
wyjątkowym i wymownym. W pierwzej chwili po śmierci ogromny żal i
rozgoryczenie kierowane do wszytskich łącznie z lekarzami, przecież
nie tak miało być. Żona brata w ciąży, miała się mama o tym
dowiedzieć 8 marca w dniu kobiet, najstarsza wnuczka I komunia św. i
to już niebawem,bo w maju, przecież miałaś już upatrzoną garsonkę.
Przez kilka dni refleksji, szukałem jakiegoś pocieszenia w całej tej
okropnej i traumatycznej dla nas sytuacji. Pomyślałem, każdy z nas,
z rodzeństwa choć ma małe dzieci jest już w pełni usamodzielniony,
mieszka na swoim, a jakby Cię zabrakło nam mamo wcześniej? Pomogło
może na 5 albo 10 minut za chwilę znów pytania bez odpowiedzi.

Twoj pogrzeb pokazał jak bardzo byłaś lubianą osobą. Przyjechałaś na
Śląsk za pracą, byłaś bardzo młoda wtedy i nie miałaś tutaj nikogo.
Zdobyłaś zawód, w którym przepracowałaś większość swego życia. Nie
było dla Ciebie rzeczy niemożliwych...Jaka Ty byłaś mocna. Kobieta,
która przybyła do miasta z malutkiej wsi, a właściwie przysiółka
przynależącego do tej wsi..8 domów i nic więcej. W dniu pogrzebu
miałaś pełny kościół tych, którzy towarzyszyli Ci w tej ostatniej
drodze...Tak wielu krewnych, byli dawni i obecni rządzący naszym
mias tem, nawet dwukrotny medalista olimpijski. Rekordowa chyba
liczba sąsiadów i znajomych jak na dzisiejszą miejską znieczulice.
Dwóch księży koncelebrowało Twoją Mszę Św. pogrzebową...Mamo nie
wiem czy wszystko zapamiętałem z Twojej szkoły życia...Jestem z
Ciebie taki dumny...Szkoda tylko,że ta lekcja skończyła się
przedwcześnie...
Napiszę jeszcze na tym forum o Tobie bo to daje chwilowe
wytchnienie.

[olaopolanka]

Twoja Kochana Mama na pewno wiedziala, ze jestes przy Niej i na pewno
rozpoznawala Cie. Z moja Mama /po ciezkim zawale/bylo podobnie, byla uwieziona w
swoim ciele, porozumiewalismy sie za pomoca oczu e jednak wszystko bylo
zrozumiale, Mama takze miala czesto lzy w oczach.Mysle, ze to byla MILOSC, u
Ciebie tak samo.Lacze Cie z Toba w bolu i pozdrawiam cieplo.

[annubis74]

Dobrzeże zdecydowałeś się napisać o swojej Mamie. Mówienie, pisanie
o naszych ukochanych bliskich przynosi chwilową ulgę (sama to wiem).
Płakałam czytając to co napisałeś bo przypomniało mi się jak moja
Mama walczyła o życie w szpitalu. Tylko ja się z nią nie pożegnałam.
Do końca nie zdawałam sobie sprawy, nie przyjmowałam do wiadomości
tego, że Mama może odejść. Pamiętam wściekłość kiedy mój Tata
zasugerował coś akiego. BYłam wściekła na niego że w ogóle mógł tak
pomyśleć, że takim myśleniem wprowadza jakąś złą energię. Ja do
końca wierzyłam że Mama wyzdrowieje. Teraz wiem jak naiwna była to
wiara.
Pozdrawiam Cię i życzę dużo siły

[mocnakrysia]

Pisz o swojej mamie i o swoich uczuciach do niej będzie ci lżej. W realu nikt
tego nie chce słuchać. Ludzie uważają że jak człowiek umiera i jest pochowany to
sprawa zamknięta i o tym się nie mówi . Człowiek który kochał swoją bliską osobę
chce postępować akurat odwrotnie. To jest takie miejsce gdzie każdy cię wysłucha
i zrozumie bo nasze uczucia i myśli są takie same. Moja mama zmarła 22.12.2009r
niecałe 3 miesiące temu. W wigilię był jej pogrzeb. Znowu nadchodzą święta,
nawet nie wiesz jak się ich panicznie boję.

Wiosna...

[annubis74]

Wiosna już, Mamusiu, wiosna idzie. Pachnie już nią powietrze... Dziś
byłyśmy z Malutką na długim wiosennym spacerze, gdybyś ją widziała
jak chlapie się w kałużach. Wiosna... tak chciałabym Cię zobaczyć
przed domem, porządkujacą grządki po zimie, sprawdzającą czy
pojawiaja się kiełki wisoennych kwiatów. W tym roku nie zakwitną
przed waszym domem hiacynty, żonkile czy przebiśniegi. Ani
szafirki... Nie pojedziesz już do centrum ogrodniczego wybrać nowe
rośliny do ogrodu. Nie będziemy cieszyć się wiosną w waszym
ogrodzie. Mamo, myślałam że miłość, nadzieja i wiara potrafia
przenosić góry, że potrafią zdziałać cud. Dałam sie nabrać na slogan
reklamowy pana B.

Książka

[annubis74]

Wiesz, Mamusiu, jedna z tych rzeczy, bez których trudno jest się
obejść to czytanie. Ale trudno mi czytać, bo ta czynność tak bardzo
jest z Tobą zwiazana. Pamiętasz, ile razy kupiłam lub dostałam nową
książkę Ty rezerwowałaś sobie do niej prawo pierwszeństwa. Teraz
kupuję coś nowego i nie mam komu o tym powiedzieć. Mam nadzieję że
jeśli jest niebo to tam na niebiańskich półkach stoją wszystkie,
warte przeczytania książki, które umilaja przedłużajacą się
wieczność. Sięgnij po "kartki z białego zeszytu". Ta książka jest
czasem jak Twoja dłoń wyciągnięta, która gładzi mnie po twarzy,
przytula i ociera łzy. Czytam ją po woli, boję się skończyć.
Niektóre zdania jakby ktoś wyczytał w mojej głowie: "Ja będąc w w
tym momemncie życia najbardziej potrzebowałam od swojej mamy
obecności. I docenienia tego, ze sobie poradziłam i radzę.
Potrzebowałam jej doswiadczonnego spokoju na którym mogę się oprzeć.
(...) Kogoś kto mnie zna i bez słów wie, że teraz przydałby się
kwadrans snu (...) Mama mamy."
A Ciebie Mamo nie ma przy mnie. I nie ma nikogo, kto by mnie znał
tak jak Ty i pod maską względnego spokoju i niby-pogodzenia odczytał
jak bardzo to wszystko jest nie takie. Jak mi źle bez Ciebie. I nie
ma nikogo kto cieszyłby się z moich sukcesów i utulił w smutku.

[mocnakrysia]

Jesteś w tej wieczności już 3 miesiące. Coraz gorzej znoszę pustkę którą po
sobie zostawiłaś.Jest już wiosna idą święta bez ciebie. Mamo jak to przeżyć jak
się pogodzić z tym .

[maka336]

MAMUŚ NAJDROŻSZA,BOJĘ SIĘ TYCH NADCHODZĄCYCH ŚWIĄT ... NIE DAM RADY ...
JAK MAMY ZASIĄŚĆ DO ŚWIĄTECZNEGO ŚNIADANIA? SAME ... TYLKO JA I OLIWUNIA ...?
NIE MA NIKOGO,WSZYSCY NAS OPUŚCILI W BIEDZIE I NIESZCZĘŚCIU!!! KOCHAMY CIĘ
NAJUKOCHAŃSZY NASZ ANIELE!!! OLIWCIA NIE POZWALA MI PŁAKAĆ, MÓWI: MAMUNIU,NIE
PŁACZ JUŻ,BABUNIA JEST NASZYM ANIOŁKIEM I JEST JEJ SMUTNO,ŻE TAK CIĄGLE
PŁACZESZ!!! WIDZISZ MAMUŚ,JAK TO DOBRZE,ŻE OLIWKA NIE MA MOJEGO CHARAKTERU,ŻE
JEST SILNA I MĄDRA!!! MA DOPIERO 5 LATEK,ALE WIDZĘ,ŻE MOGĘ SIĘ OD NIEJ WIELE
NAUCZYĆ!!!JA JESTEM DO NICZEGO,ZAWSZE TAK BYŁO. JESTEM MIĘCZAKIEM I
NIEUDACZNIKIEM I NIE WYOBRAŻAM SOBIE ŻYCIA BEZ CIEBIE!!!BARDZO CIĘ KOCHAMY!!!

[sylwiunia81]

Witam jestem tutaj pierwszy raz...chociaż od śmierci mojej mamy
minęło 5 miesięcy.... 5 najgorszych miesięcy mojego życia...
Byliśmy taką szczęśliwą rodziną, ja już mam córeczkę, która niedługo
skończy 3 latka...oczko w głowie mojej mamy Aż przeszedł taki
dzień , najstraszliwszy z wszystkich....zadzwonił brat z telefomu
mamusi ...i ten krzyk zapamiętam na zawsze :( ...reanimują już pół
godziny...zaczadziła się.... Boże to takie straszne ...ja w to nie
wierzę... Przecież mieszkaliśmy tam tyle lat, nowy piecyk, przeglądy
robione dwa razy do roku ...ale niestety też nowe okna i warunki
pogodowe...czad się cofnął....i zabrał ze sobą wszystko co kochałam
najmocniej na świecie :( Dzień przed wigilią pogrzeb...mało co
pamiętam...
Mamusiu kochałaś Nas najmocniej na świecie... Tak bardzo Ciebie
brak...codziennie budzę się ze snu do tego koszmaru tutaj... i tylko
ta mała istotka trzyma mnie jakoś przy życiu. Malutka mówi do mnie-
Nie płacz mamusiu , nie płacz, kocham Cię - Byłabyś z niej taka
dumna jak zawsze zresztą.Tak mi żal,że nie będzie znała babci ,z
którą była tak strasznie zżyta ...całe 2 latka spędziłyście razem
tak blisko... najszczęśliwsze 2,5 roku mojego życia. Kolejne dzieci,
które planujemy, też już Cię nie będą znać...to tak strasznie boli...
I Twój kochany synuś nie będzie miał mamy na swoim weselu...tak
bardzo dbałaś o niego zawsze... o tatę też...teraz jest taki sam.
Zawsze podróżowaliście razem...wszędzie razem...na dobre i na złe.
Jak to boli gdy na niego patrzę. A nasze mieszkanie , które było nam
kochanym gniazdkiem omijam teraz szerokim łukiem... te emocje są nie
do pokonania.. i wszędzie wiszą moje zdjęcia , które wieszałaś w
każdym pokoju, a ja się na to złościłam... Gdzie siępodziała Twoja
ogomna miłość i troska o każdy nasz dzień... MAMO...umieram z
tęsknoty...już dłużej nie mogę!!!!!

[annubis74]

ogromnie Ci współczuję, tym bardziej, że doskonale wiem co
przeżywasz. Od smierci mojej Mamy minęło prawie 11 miesięcy.
Długich, ciężkich, trudnych, bolesnych. Mam wrażenie że dopiero
ostatnio zaczynam oswajać się z samym faktem śmierci mojej Mamy.
przez długie miesiace po prostu nie dopuszczałam do siebie tej
świadomości. Dopiero ostatnio zaczynam funkcjonować "w miarę"
normalnie. Ciężki czas przed Tobą, wiem... Powiem Ci coś co sama
usłyszałam (i wtedy mnie to zupełnie nie przekonało): Dobrze, że
masz dziecko. Dzieci mobilizują do tego by podnieść się i iść dalej.
Zawsze już będziemy tęsknć za naszymi Mamami, wiedząc ze nasze życie
bez nich już nigdy nie będzie takie samo. Przytulam, życzę Ci dużo
siły

[lekarzyk30]

Witam, czytając twój post, przypomniałem sobie jak to było z Moją
Mamą (3 maja minęły 2 miesiące). Wczoraj była Komunia Św. jej
najstarszej wnuczki (reszta wnuczków to 2,3 i 4 latkowie). Jak sobie
przypomnę jak bardzo chciała na tej komuni być, to aż za serce
ściska. Odkładała nawet na swoim rachunku na prezent dla swojej
wnuczki....Niestety to ja ten prezent przekazałem. Po skończonej
uroczestości pojechaliśmy wszyscy na cmentarz zapalić znicze...
Staram się pogodzić z wolą Bożą.

[mocnakrysia]

U mnie było podobnie. Wczoraj była I komunia jej jedynego prawnuczka, też bardzo
chciała być na tej uroczystości, niestety nie doczekała. Bardzo trudno pogodzić
się z tą wolą bożą.

[edzia764]

Napisałeś "staram się pogodzic z wolą Bożą" ..... ja walczę z tym
pogodzeniem juz dzisiąty miesiąc i jest to strasznie trudne. Jutro
własnie minie 10 miesięcy, jak zmarł nagle mój mąż ... zostałam
sama. Wmawiam sobie, ze powinnam z pokorą przyjąć wole Boga .... ale
chwilami jest to nierealne. Wielką pomocą i wsparciem dla mnie jest
to forum ....

[mocnakrysia]

Dziś byłyby twoje urodziny. Zamiast do ciebie z życzeniami ,jadę ze zniczami na
cmentarz. Śniłaś mi się w nocy ,nawet się do mnie uśmiechałaś.Kocham cię mamusiu
i bardzo za tobą tęsknię.

[sylwiunia81]

Dziękuję Wm za odpowiedz. Wczoraj były jej urodziny i 5 miesięcy od
śmierci. Przedwczoraj mi się przyśniła uśmiechnięta, dziwnie , bo w
sumie tylko 3 x mi się sniła ... zrobiłam test ciążowy, są dwie
kreseczki....cieszę się i płaczę na zmianę....jak to jest ,że ona
nie zobaczy mojego dziecka....tak kochała moją córeczkę :(

MAMUSIU.....tęsknię :(

Cieszę się ,że u Ciebie po 11 m-cach jest trochę lepiej....bo ja
chyba tak do końca ni dopuszczam do siebie myśli,że jej już nie ma :(

Pozdrawiam Was wszystkich !!!

[maka336]

Jutro tj. 9 lutego o godz. 10.45 będzie równy rok odkąd opuściła nas Najukochańsza Mamusia i Babunia. Cały ten rok przepłakałam, nie było jednej godziny żebym za Mamą nie tęskniła. Ból jest nadal nie do zniesienia, szczególnie od tygodnia. Dziś oglądałam z córunią pierwszy raz od śmierci Mamusi, zdjęcia, albumy, opowiadałam córci różne historyjki i anegdotki, żeby tylko być bliżej Mamy. Strasznie się boję że serce mi pęknie jutro rano!!!!! Pozdrawiam Was Wszystkich bardzo serdecznie.

[gama2003]

Mocno przytulam. Życzę sił na jutrzejsze wspomnienia.

[fruzelina56]

bardzo Cię przytulam,bądź dzielna i bądź jutro z Mamą

[maka336]

Bardzo Wam dziękuję. 9 lutego zaprowadziłam córunię do przedszkola i pobiegłam na cmentarz z zapaleniem oskrzeli, ale co tam ... Znajomi byli przerażeni że idę z gorączką w taki zimny i wietrzny dzień. Ale Wy kochane rozumiecie, prawda? Musiałam tam być z Mamą! Nie było nikogo na cmentarzu, tylko ja i jakiś kotek towarzyszył mi całe 3 godziny i tak bardzo się łasił i tulił, jakby rozumiał co czuję ... Trzymajcie się cieplutko, pozdrawiam Was bardzo serdecznie.

Dzień Matki

[annubis74]

Jutro z bukietem kwiatów nie pobiegnę do Ciebie
powoli pójdę na cmentarz
spuszczając wzrok by uniknąć ciekawskich spojrzeń
zaglądających mi do duszy
nie ucałuję Twego policzka
nie uściskam
mogę dotknąć tylko zimnego kamienia
Ten Dzień bez Ciebie boli jeszcze bardziej niż zwykłe dni
Dzień Mamy bez Mamy...
chciałabym wykreślić z kalendarza wszystkie takie dni, bo tak
strasznie mnie bolą
Mamo............

[olaopolanka]

Tak, tak bardzo to boli.Mamo moja kochana,jestem mala dziewczynka bez
Ciebie,tesknie za Twoim zapachem,przytuleniem, tak mi trudno zyc bez Ciebie moja
Mamo...

[isobel]

Jeszcze tu ktoś w ogóle zagłada? Annubis już tyle lat minęło od śmierci Twojej mamy. Jakieś rady dla "koleżanki " , która w wieku niespełna 30 lat straciła matkę? Moja ukochana matula 17.06.22 odeszła od nas, zabierając całe szczęście i poczucie bezpieczenstwa. Boję się każdego dnia bez niej, a zarazem nie chce przeżywać żadnego, bo nie widzę sensu. Człowiek jedna jakoś próbuje żyć, niby tyłu ludzi dookoła, ale jednak okropnie samotnie. Jeszcze jest ojciec, kochany tatinek, który nigdy nie bał się łez i mówienia kocham, ale teraz jest inny, daleki, nieobecny, sam w swoim bólu. Nie potrafię do niego dotrzeć.
Dajcie znać, czy jest jakaś szansa na małe ukojenie ? Wiem, że czas nie leczyć ran, on je tylko trochę zabliźnia, ale chciałabym wiedzieć, że chociaż z czasem może trochę ten rozdzierający bol się zmniejszy....

[dora136]

Czytam te posty i jakby o sobie...nikt chyba tu nie zajrzał...ludzie jakoś żyją dalej....minęło 12 /lat...też jestem ciekawa jak żyją te osoby...

[smutna76]

I ja tu zajrzałam...bo mimo już ponad 3 lat ból jest nadal, nie odpuszcza,
zmienia się jest o różnym naterzeniu..ale nadal jest...rozgościł się w moim
życiu na dobre..tak jak tęsknota i żal za moim dawnym życiem..
Czy potrzeba więcej czasu...? Nie wiem..boję się że tak już zostanie..

[paskap]

Ja czuję takie ból całego ciała.. i żal... I wstyd... Że nie zauważyłam że jest chora, że nie dopytapam.. czuje się z tym koszmarnie. Te wyrzuty poZostana już ze mną chyba na zawsze. Nie wybaczę sobie tego.