Gdzie jest granica

[maheda]

między kompromisem a poddaństwem?
między egoizem a egzekwowaniem rzeczy ważnych?

Jak ją wyznaczyć i jak się jej trzymać? Jakieś propozycje?
Poznałam na razie tylko jeden sposób, ale jest dość idealistyczny...

Granice się wyczuwa.

[tricolour]

Jeżeli ktokolwiek przekracza nasze granice, to od razu pojawiają sie uczucia,
które nas o tym informują: niepokój, niechęć, zażenowanie, wstyd... itp.

Możemy próbować od razu zając stanowisko wobec takich spraw lub dystansować sie
w imię jakiegos innego interesu, który jest wazniejszy od naszego (np. dobro
wspólne).

W sumie schemat jest dość prosty, ale wymaga konsekwencji.

[maheda]

Nooo to w naszą stronę. My wiemy, kiedy ktoś tę granicę przekroczy w stosunku do
nas.
Jak natomiast wyczuć, kiedy przekraczamy tę granicę u kogoś?

Ale nawet teraz pojawia się kwestia - kto określa definicję choćby dobra
wspólnego? I czy jeśli mój partner stwierdzi, że dla wspólnego dobra powinnam
zostać pozbawiona własnego zdania, to jest to w porządku, czy nie?

A czy Ty też uważasz...

[tricolour]

... że KTOKOLWIEK ma prawo pozbawiać Ciebie własnego zdania?
Bo jeżeli tak uważasz, to można zrobic z Tobą, co się chce...
A jeżeli uważasz, że masz prawo do własnego zdania ZAWSZE, to o czym mówimy?

W sprawie przekraczania granicy u kogoś - jeżeli nam pozwalają włazić na łeb, to
włazimy... chyba, że uważamy takie zachowanie za niegodziwe.

No moment...

[maheda]

mieć zdanie mogę. Ale co z postępowaniem, wynikającym z tego mojego zdania?
Jeśli uważam, że mam rację, i powinniśmy postępować po "mojemu", bo tak "będzie
lepiej dla naszego związku", to jak długo takie postępowanie będzie działaniem
dla dobra związku, a kiedy zacznie być to zachowanie egotyczne?

To wcale nie jest takie proste, jak by się wydawało.

Oczywiście, że może nie być proste...

[tricolour]

... jeżeli ma sie ochotę cos celowo skomplikować. Szczególnie wpadanie w
skrajności sprzyja komplikowaniu.

A juz zupełnie nie rozumiem Twojego pomysłu "zdanie mieć mogę, ale co z
postepowaniem" Co to? Schizofrenia? Myslę jedno, ale robie drugie?

Dojrzałośc polega na spójności. Także na spójności.

Tylko, że życie z innymi ludźmi

[maheda]

przestaje być proste.
Nie można cały czas kierować się swoimi zasadami, trzeba liczyć się również z
zasadami innych.
Oprócz mojego zdania - jest zdanie innych.
I o ile mogę mieć w głębokim poważaniu to, co mówią ludzie mi obcy, o tyle ich
zdanie ważne (wprost) proporcjonalnie do tego, jak blisko mnie mieszkają.
Nie będę się przejmować tym, że ktoś mieszkający dwie ulice dalej lubi imprezy i
nagminnie je u siebie organizuje, ale zacznie mi przeszkadzać, jeśli będzie to
robił mój mąż.

I tego właśnie tyczy pytanie.

Drugi wątek...

[tricolour]

... ten w którym piszemy o atakowaniu i godzeniu sie na obrywanie jest zbieżny z
tym wątkiem...

Otaczamy się ludźmi podobnymi do nas. Ludźmi, którzy mają podobne standardy
zachowań, a jeśli są różnice, to drobne, na które możemy przymknąć oko BEZ
USZCZERBKU dla siebie samego.
Może nawet tak się stać, że mało lubiane zachowanie partnera z czasem da się
jakoś strawić albo wręcz polubić. Powinno to jednak chyba dotyczyc rzeczy
drugorzędnych, by nie wydzierac sobie włosów z głowy w razie niepowodzenia.
To chyba po to tzw "chodzenie ze sobą" trwa lat parę, by sie poznać w miarę
dobrze... choc w moim przypadku chodzenie trwało 3 lata, a małżeństwo 7.

Trudno. Może będzie drugie ))

[bezecnymen]

trzymam kciuka Tri
i obyć nie musiał rozstrząsać zagadnienia: gdzie się kończysz TY, a zaczyna
ONA

[brzoza75]

jeśli jest kompromis nie ma poddaństwa
jeśli jest egoizm nie uda się wyegzekować od drugiej strony rzeczy dla nas
ważnych
to moje skromne zdanie...

[maheda]

Dzień dobry

Widzisz, tylko że dwie osoby mogą mieć różne systemy postrzegania świata i tam,
gdzie dla jednej jest kompromis, druga strona czuje na karku but ciemiężyciela.
O to właśnie pytam.

[maheda]

Czyli jednak "chodzenie ze sobą" niewiele daje? A może nie patrzymy na to, na co
powinniśmy? Trudno wszak na randkach poznać drugą osobę, jej prawdziwą naturę.
Do tego potrzebna jest codzienność, wspólne kłopoty mniejsze i większe - dopiero
wtedy się okazuje, kim naprawdę jest ten drugi człowiek.

A co do ludzi, którymi się otaczamy czy którzy nas otaczają - pewne różnice mogą
być bez znaczenia u kolegów czy przyjaciół, ale stają się nie do zniesienia na
co dzień. Oczywiście może być tak, że do pewnych nielubianych zachowań partnera
będziemy w stanie się przyzwyczaić - ale nie jest to norma. Często jest tak, że
to, co przeszkadzało nam w stopniu niewielkim, zaczyna przeszkadzać coraz bardziej.

Tylko, że )))))))))))))))) to się tak łatwo roztrząsa na trzeźwo, jak
człowiek nie jest zakochany A spróbujmy też tak jasno na to spojrzeć, gdy
świat zawiruje nam pod stopami Swoją drogą - tutaj już olbrzymią rolę
odgrywają często przyjaciele czy rodzina, którzy zwracają uwagę na to, czy
tamto. Dobrze jest wtedy przynajmniej zastanowić się przez moment nad tym, co mówią.

[bursztynowe]

każdy ma swoją granicę i indywidualny poziom tolerancji

a jak poznać cudze granice?

może rozmawiać?

I wbrew powszechnemu mitowi, to kobiety mają z tym problem, oczekując że
partner się sam domyśli o co chodzi... w którym miejscu znieważył ego swojej
wybranki, naruszył granice, nie zrobil tego co powinien był zrobić.. itd itd

______________________

Najlepszą rzeczą jaką możemy zrobić dla naszych bliskich, to jest po prostu
bycie szczęśliwymi

[maheda]

A no właśnie - rozmawiać. Ja też uważam, że jest to jedyna droga - a czemu
idealistyczna? Bo zakładająca, ze każdy potrafi i chce wyartykułować swoje
potrzeby, bolączki, strachy - a to wcale nie jest takie łatwe.

Zgadzam się co do kobiet. Często uważamy, że skoro ktoś przebywa z nami
codziennie, powinien nas doskonale "czuć". I że powinien sam wiedzieć, że w
którymś momencie nas uraził - a powinien to zobaczyć od razu w bolesnym wzroku,
w chłodzie obejścia. No i oczywiście powinien od razu domyślić się, jakim torem
poszły nasze myśli, i co dokładnie spowodowało ból
Na przykład zdanie "nie powiedziałem Ci o tym wcześniej, bo nigdy Cię to nie
interesowało" możemy w pewnych okolicznościach odczytać jak cios nożem w serce,
a jest to zwykłe stwierdzenie faktu, często bez złych intencji, choć czasem z
żalem.
Inny przykład - nie powiemy, że przykro nam, gdy on "zawsze woli" spędzać
większość wieczoru przy kompie (dodam - ewidentnie przy pracy), zamiast z nami,
bo przecież nie chcemy wyjść na zaborcze małpy.
I tak dalej, i tym podobne.

A jak to jest w wypadku mężczyzn? Wy też nie potraficie mówić o swoich uczuciach
- a jeśli już się wypowiadacie, to często konfrontacyjnie, często w taki sposób,
że kobieta czuje się atakowana.

Oczywiście, obydwie strony mogą się nauczyć takiego wypowiadania swoich uczuć i
potrzeb, żeby jasno dawać drugiej stronie do zrozumienia, o co im chodzi.
Niemniej jednak u mnie wymagało to czasu. I nauczyłam się, że zawsze na koniec
wypowiedzi najlepiej poprosić drugiego człowieka, żeby powtórzył to, co z mojej
tyrady zrozumiał Bo nieraz wychodzą potworki - pamiętam jeszcze z rozmów z
moim byłym Mężem. Ja mówię o kozie, a ten rozumie o wozie. Niewątpliwie wynikało
to z mojej nieumiejętności przekazywania własnych potrzeb.

A jakie są Wasze doświadczenia w tej dziedzinie?

Świat bez granic?

[bursztynowe]

faceci są prości w ekspolatacji... nie ma prostszyh stworzeń

Jasno formułują i konkretnie swoje oczekiwania ("chcę piwo", "chodź, mam ochotę
na seks", "upierz mie bielizne"), określają swój stan emocjonalny ("jestem
głodny"), etc.

I tego samego oczekują od kobiet ("już lecę, kochanie, ja też, mam ochote na
seks"). Bezskutecznie. Jakieś, kurcze, świece, komplementy i inne kwiaty.

Trudno porozumiewać się "między wierszami"...
Noooo...

[maheda]

> określają swój stan emocjonalny ("jestem głodny"), etc.

DDDDDDDDDDD

Słownik Języka Polskiego:

emocjonalny ~ni
«skłonny do wzruszeń, silnych przeżyć psychicznych, uczuciowy; wywołujący
emocje; odzwierciedlający czyjeś uczucia»
Stan emocjonalny.

emocja ż I, DCMs. ~cji; lm D. ~cji (~cyj)
«przejęcie się czymś, podniecenie, wzruszenie, wzburzenie; silne przeżycie
uczuciowe, np. gniewu, strachu, radości»

głód m IV, D. głodu, Ms. głodzie, blm
1. «stan organizmu związany z niedoborem lub brakiem pożywienia; uczucie
czczości spowodowane brakiem pożywienia»


Koniec cytatów

Nie powiesz mi, że głód to emocja Emocja to nie fizjologia

[bezecnymen]

Nie powiesz mi, że głód to emocja Emocja to nie fizjologia ...
może i nie, ale jak facet głodny to zły, a złość to niewątpliwie emocja tak
więc stan fizyczny organizmu często jest bodźcem emocjonalnym...innych
podobnych przykładów mogę natrzepać z rękawa

[maheda]

Ale jeśli kobieta mówi "głowa mnie boli", to już cię czepiacie - gdzie tu
konsekwencja?
A przecież też wiadomo, że jak kobietę głowa boli, to nie ma na nic ochoty. (?)

Jakoś nigdy nie mówiłaś mi...

[tricolour]

... że Cię głowa boli więc nie uogólniaj swoich przeżyć na wszystkich mężczyzn.
Może tylko takich niedorajdów w zyciu miałaś, co to nawet gadać nie umieli.

Jeśli wg Ciebie

[maheda]

obrażanie mężczyzn, których "w życiu miałam" jest merytorycznym argumentem w
dyskusji, to współczuję.

Przytoczyłam przykład bolącej głowy, bo to przecież już ikona pretensji
wysuwanych ze strony mężczyzn w kierunku pań. Dodam - nie wysuwałabym go, gdyby
nie przykład bezecnego, który to zresztą przykład rozbawił mnie niemożebnie -
podania uczucia głodu jako stanu emocjonalnego

Zresztą widać chyba, że przerzucamy się z bezecnym uśmiechami i
pół-żarcikami, a Ty tutaj wypalasz z grubej rury, obrażając w dodatku mężczyzn,
których miałam okazję "mieć" - cokolwiek zresztą masz na myśli.

Poczekam...

[tricolour]

... na zdanie obrażonych mężczyzn... może mnie aż tak nie zbesztają... zobaczymy.

Czego mi współczujesz?

no tak...

[maheda]

Primo - nie ma powodu, żeby się ci mężczyźni wypowiadali, bo ich tutaj na forum
zwyczajnie nie ma.

Secundo - a gdzie ja napisałam, że Ci współczuję?

Cytuję:

[tricolour]

"Jeśli wg Ciebie obrażanie mężczyzn, których "w życiu miałam" jest merytorycznym
argumentem w dyskusji, to współczuję"

Zrozumiałem, że użyłem kretyńskiego argumentu (co jest możliwe) i mi czegoś w
związku z tym współczujesz. Chcę się dowiedzieć czego.

[maheda]

Ależ ja wcale nie Tobie współczuję Jedynie Twoim rozmówcom, którzy nie mogą
po prostu odejść od komputera - a czemu - o tym poniżej.

Sęk w tym, że nie użyłeś wcale żadnego argumentu - trudno więc nazwać Twoją
wypowiedź "kretyńskim argumentem" czy "rozsądnym argumentem".

"Może tylko takich niedorajdów w zyciu miałaś, co to nawet gadać nie umieli."
No tego zdania chyba nie nazwiesz argumentem? Za to wyraziłeś swoją domyślną
opinię o wszystkich, którzy mieli ze mną kontakt. I co to w ogóle za określenie
"mieć kogoś"?! Ludzi się nie MA. Z ludźmi się wiąże, z ludźmi się żyje, mieszka,
jest. Ale ludzie to nie przedmioty i się ludzi nie MA.

I tak się zastanawiam, co chciałeś w ogóle tym postem przekazać?
Możesz przeredagować tamten post i napisać go jak do osoby bardzo mało lotnej,
którą być może jestem?

Przeredagowuję:

[tricolour]

Nie wyraziłem domyślnej (negatywnej) opinii o facetach nazywając ich "niedorajdami".

Chodziło mi o negatywną ocenę Twoich wyborów.

Niespójność logiczna

[maheda]

Oceniasz czyjś wybór na podstawie tego, co ten ktoś wybiera

Jeśli ktoś wybiera coś, co wg Ciebie jest OK - nie nazwiesz jego wyboru złym.
I odwrotnie - prawda?

Oceniam na podstawie...

[tricolour]

... trwałości wyboru faceta na męża.

Nie ma męża, to znaczy że wybór był niedobry. Wina wybranka, czy wybierającej?

I w tej winie nie chodzi mi to, by kogos karać, ale o to, by wiedzieć DLACZEGO
nie można było zawiązać trwałej relacji. Kiedy sie wie juz dlaczego, to można
zastanowić sie co ZROBIĆ na przyszłośc, by było inaczej.

Wot tyle.

[maheda]

A może jednak wybierającym był mój Mąż?
Trudno jest określić, kto wybierał, bo wybieraliśmy oboje.

A jeśli chodzi o zawiązywanie trwałych relacji - wszystko wskazuje na to, że
obecnie jednak oboje się okazaliśmy zdolni do zawiązywania trwałych relacji.

A co do powodów - wystarczająco już się o tym rozpisałam - powody rozpadu są
jasne i wcale nie muszę ich już szukać.

[anja_pl]

maheda napisała:

> A przecież też wiadomo, że jak kobietę głowa boli, to nie ma na nic ochoty.
(?)

wiesz co,
ja zawsze sex uważałam za najlepsze lekarstwo na ból głowy

[maheda]

Toteż ja nie mówię o tym, jak jest, tylko o stereotypach
Ale dość już tego tematu, bo chyba jest już za bardzo przeciągnięty...

[bursztynowe]

a uczucie głodu to pies?
ha?

[bursztynowe]

UCZUCIE!
GŁODU!

stan jak najbardziej emocjonalny!
ha!

miłość, motyle w brzuchu i inne skowronki to też fizjologia, a nawet chemia,
tudzież elektorlity

))))))))))))))))))))))

[maheda]

Rotfl No dobra Ale w emocjach chodzi o PSYCHIKĘ

Tylko mi tutaj nie wylatuj, że głód CI się odbija na psychice Ani mi tutaj z
komórkami nierwowymi nie wyjeżdżaj, które dają znać z żołądka do mózgu, że jest
się głodnym DDDDDDDDDD

Raczej mi powiedz, skoro głód, to taka emocja, czy wg Ciebie informacja uzyskana
od kobiety pt. "głowa mnie boli" jest dla Ciebie wyrażeniem emocji?

Nie rózbcie z siebie nieuków...

[tricolour]

... z tym głodem jako uczuciem.
Jeszcze któryś dojdzie do wniosku, że głód, to POCZUCIE.

P

Bezecny...

[maheda]

Tri jest GENIALNY!

Otóż widzisz - kobiecy ból głowy wynika z POCZUCIA sprawiedliwości - Wy macie
swoje odczucia i emocje (męski głód), a my swoje!!! DDDDDDD

Może tak być?

Oczywiście BURSZTYNOWE

[maheda]

A nie Bezecny - poplątało mi się *zawstydzenie* przepraszam

[bursztynowe]

nie gniewam się, no może trochę )))

dla nadmiernie poważnych: to był żart z tymu uczuciami...

))))

[maheda]

Jak widać, dla chcącego nic trudnego - można wywołać burzę w łyżce wody

[porucznikk]

bursztynowe napisał:

> dla nadmiernie poważnych: to był żart z tymu uczuciami...
>
> ))))
Wyrazisty przykład przekroczenia granicy dobrego obyczaju. Na szczęście
większość singli jest wystarczająco odporna na takowe dowcipy.
por.

[bezecnymen]

ja się na tym chyba kompletnie nie znam
nie widze zasadniczej róznicy między damskim a męskim bólem głowy, o ile
rzeczony nie jest wykrętem
powiedzenie: głowa mnie boli względnie: jestem strasznie zmęczony gdy druga
strona wyraźnie deklaruje chęć zainteresowania nas pewną czynnością a my nie
mamy na to ochoty a brak jakichś konkretnych powodów niechęci jest wykrętem
względnie próbą wyłudzenia współczucia bądź zabiegów pielegnacyjnych

Bursztynowe - to jest genialne

[nangaparbat3]

>faceci są prości w ekspolatacji... nie ma prostszyh stworzeń

>Jasno formułują i konkretnie swoje oczekiwania ("chcę piwo", "chodź, mam
ochotę
>>na seks", "upierz mie bielizne"), określają swój stan emocjonalny ("jestem
głodny"), etc.
Najpiekniejsz to wyrażenie stanu emocjonalnego - JESTEM GŁODNY.
Jednak mam wo Was lepsze zdanie.

Pytanie poważne:

[tricolour]

Czym jest głód?

Wg nauk tajemnych, które ongiś pobierałem - głód jest emocją - takim prymitywnym
(prostym) uczuciem.

[nangaparbat3]

No nie. Ostatecznie jeszcze mozna przyjąć, że głod jest uczuciem (od biedy,
skoro mówimy, ze odczuwa się głód, tak jak bol, zmęczenie, pragnienie), to
jednak bardzo podstawowym, ale "emocja" się po polsku o głodzie na pewno nie
powie.

Mylisz się...

[tricolour]

Emocje sa bardzo proste: głód, ból, pożądanie. Dalej sa uczucia - troche
bardziej skomplikowane: litość, tęsknota, niepokój (to co innego niz strach),
złośc, wstyd, trwoga, duma, miłość, nadzieja, radość, ... i cała wielka ilość.
Kilkaset.

Na samym "końcu" są poczucia czyli zespoły uczuć. Np - poczucie osamotnienia -
wiążę się z niepokojem, tęskotą, zagubieniem itd.

To Ty się mylisz

[maheda]

Owszem, głód jest uczuciem, i również emocja jest uczuciem.
Głód jednak nie jest emocją!
Uczucie - to słowo ma kilka znaczeń. Dlatego właśnie popełniasz błąd w wywodzie.
Gdybym wpierała Ci, że ciastkiem z kremem można zapiąć kurtkę, to byś się
obśmiał, prawda? A ja bym udowadniała, że przecież jedno i drugie to ekler!

Już nie myślcie

[bursztynowe]

no pobiją się, normalnie natłuką....

Żadne z was nie ma racji, bo rację mam JA! Ha!

hehehehehe

:-)))))))

[maheda]

Gdzie dwóch się bije?

Ale masz farta PPPPPP

[porucznikk]

bursztynowe napisał:

> no pobiją się, normalnie natłuką....
>
> Żadne z was nie ma racji, bo rację mam JA! Ha!
Zgodzę się, najczęściej prawda oscyluje wokół środka.
por.

[bursztynowe]

no właśnie, zgadam się z przedmówcą. A skoro jestem pępkiem świata, więc racja
jest moja. Bo moja racja jest najmojsza!
No!

))))))))))))))))))))))))))

To nie ja się mylę!

[tricolour]

Widać mylił się mój psycholog - ponoć jeden z lepszych na Dolnym Śląsku... który
tak mi kiedys powiedział, a ja naiwnie uwierzyłem...

[maheda]

Prawdę mówiąc, przejrzałam parę książek, bo już zaczęłam mieć wątpliwości.

Psycholog to też człowiek i też się ma prawo czasem mylić

Pozdrowienia dla Ciebie też od Drugiego