obwinianie rodzicow

[bez.wyksztalcenia]

Chyba zrobilam cos okropnego...
wykrzyczalam mamie, ze po odejsciu ojca, przez ponad rok, kiedy musialam
znosic jej placz, wysluchiwac wszystkiego, ze zbytnio mnie obciazyla (a
mialam wtedy 15 lat). Teraz nie tylko nie odzywa sie do mnie (a mialysmy
b.dobry kontakt), to chyba jeszcze sie zalamala, mowi mojej siostrze, ze nie
ma po co zyc, ze ja tym dobilam, ze ja (a nie ojca) za moje niepowodzenia
obwiniam
a to nie tak ona tez jest winna, ale w minimalnym stopniu, to ojciec nie
nadaje sie na tworzenie rodziny, ale musialam jej to powiedziec. czuje sie
winna i martwie sie o mame - tak, tez skutek uboczny rozstania rodzicow. juz
nie mam sily.....

wina

[hedonista.oswiecony]

moje skromne doświadczenie sugeruje, że słowo wina należy wyrzucić do śmietnika
bo ona odwraca uwagę od przyszłości i tego co można zrobić dobrego, poprawić,
zmienić. Koncentrując się na winie tylko ranimy, rozdrapujemy stare rany,
dodajemy nowe...

[bez.wyksztalcenia]

ale to sie juz stalo, nakrzyczalam na mame i nawet mowienie sobie, ze nie
powinnam winic jej, czy ojca za swoje niepowodzenia - to jednak ona teraz tak
uwaza. probuje skoncentrowac sie na przyszlosci, ale mi sie to nie udaje, bo
rzeczy z przeszlosci niejako determinuja moje zachowanie

olać winę

[hedonista.oswiecony]

poczucie winy Cię może wkręca? Przemyśl to. Można do tego podejść w ten sposób,
że winni są obydwoje rodziców, że ustalenie dobrych relacji należało do nich, a
nie do Ciebie. Jeśli tak to teraz masz prawo do zajęcia się swoim życiem, a
Twoje życie to przeszłość. Najczęściej pomaga dzieciom duża separacja od
rodzica, w czym bardzo pomaga wyjazd do innego miasta i powtarzanie rodzicowi,
że to jest wyjazd po swoje życie, a nie atak na kogokolwiek i olanie poczucia
winy. Poczucie winy? Czy to nie największy wkręt w życiu?
kłaniam się,
HO