Ostry stan osamotnienia....

[scriptus]

Jak wszyscy, to i ja zakładam wątek...
Jest na temat "Rozwód ... i co dalej" i dotyczy chyba wszystkich na tym forum,
w stanach okołorozwodowych, w warunkach rozpadu Waszych związków i braku więzi
z osobą równoletnią płci przeciwnej.... Chyba wszyscy tutaj mamy za sobą takie
doświadczenie, jak "ostry stan osamotnienia", ale czy ktoś wie, jak to
pokonać? Jak to leczyć, doraźnie, jak sobie radzicie z takimi dołami, co
robicie, żeby dotrwać do rana?? Jak leczyć taki dół, kryzys, lęk, osamotnienie??
Wiem, długofalowo pewnie jakaś terapia, zmiana w życiu, ale na dziś, jutro, za
tydzień.... Na zaraz, kiedy nawet w internecie wszyscy śpią ??

[to.ja.kas]

Scri....widzisz, co Ci powiedziec??? U Ciebie nie jest potrzebne krótkofalowe
działanie typu "wpadnij na kawe". Bo jesli to miałoby Ci pomóc to zapraszam
serdecznie choćby dziś. Ty przemebluj swoje zycie. Zrób z nim coś. Jak widzisz
Twoje poglądy i zasady NIC DOBREGO nie dają ani Tobie, ani nikomu. Jak kiedys
bedziesz chciał pogadac przy kawie to zapraszam. I nie ma w tym podtekstów,
jesli ktos chciałby sie doszukiwac. Ja w tym temacie od dłuzszego czasu
zupełnie bezpieczna jestem. Na osamotnienie nie cierpię . Ale pamietam jak
to jest.

[1madzia]

Sama jestem ciekawa rozwiązań i z chęcią skorzystam z porad mądrych ludzi.
Z tego co pamiętam, to już padały tutaj bardziej i mniej ekscentryczne, trafne
podpowiedzi. Środki doraźne (czyli skuteczne tylko chwilowo) - pomysł Brzozy z
dokończeniem tego, co napoczęte; pomysł "naszych" (sic!) Panów - pedałowanie;
pomysł wspólny - twórcza aktywność na tym forum, gdzie człowiek może się
wyżalić, wirtualnie przytulić, czego nigdy by nie uczynił, gdyby zobaczył
przytulającego w realu.
Rozwiązanie skuteczne - zmiana swojej sytuacji osobistej. Baaaaardzo trudne i
bolesne...

[scriptus]

Kas (Kasiu?) - nie jestem skłonny do dostrzegania "podtekstów" w spotkaniu na
kawę. Samo spotkanie z miłą osobą to przyjemność, choć jeszcze przed nieco ponad
rokiem miałem wielkie opory przed spotkaniem się z kimkolwiek z "netu", to już
poznałem kilka osób z tego forum osobiście, przekonałem się, że "rozwódki", to
miłe, atrakcyjne i na domiar wszystkiego - inteligentne osoby i że nie są w
żadnym stopniu niebezpieczne DDDDD.
Na jednym ze spotkań, w kilka osób, spojrzałem na kilka siedzących przy stole
Pań z naszego forum i pomyślałem - mój Boże, ależ ci ich faceci, to musieli być
idioci, żeby takie dziewczyny skrzywdzić i zostawić... Taka tylko refleksja,
wiem, że tam mogło być różnie, ale przy stole były naprawdę miłe i urocze Panie
i przyjemnie spędzony czas w ich towarzystwie.
Tak więc doszedłem już do tego, że z przyjemnością się spotkam i pogadam, jednak
wiem, że to tylko chwilka odprężenia, nie leczy moich frustracji i problemów.
Podobnie jak np alkohol, usmierza na chwilę i znieczula, ale jest niebezpieczny,
bowiem może spowodować uzależnienie i upośledzić funkcjonowanie człowieka w
rodzinie i społeczeństwie. Dlatego tego "leku" staram się używać bardzo
ostrożnie, bowiem nie leczy przyczyn, a tylko doraźnie uśmierza bóle, tłumi
skutki. Napisałaś Madziu "pedałowanie", owszem, wspólne wyprawy na rowerze z
synem, to rzeczywiście chwile, kiedy jestem zadowolony i szczęśliwy. Tyle, że w
nocy się nie da, dziecko musi spać
A to skuteczne rozwiązanie... do tego chyba trzeba w jakiś sposób dojrzeć....

[misbaskerwill]

...mozna stukac w klawiature, keyboard, inny instrument (nie akustyczny
oczywiscie)
To moja metoda))) Mi Bardzo pomaga, czasami podenerwuje tym jeszcze-nie-ex, co
jeszcze bardziej cieszy))
Dla niegrajacych: jak nie mozesz spac, to napisz powiesc))) Najlepiej
osobista, jak od serca to zwykle latwo wychodzi)))

[a.niech.to]

1madzia napisała:

> Rozwiązanie skuteczne - zmiana swojej sytuacji osobistej. Baaaaardzo trudne i
> bolesne...
Tak może się wydawać, jeśli wyolbrzymia się trudności. Faktycznie wyjście ze
związku nie jest aż takie niebotycznie noeosiągalne. Największy problem-wydaje
się-polega na tym, aby nadmiernie nie ucierpiały dzieci. Gdyby nie on niejeden
wyskoczyłby z małżeństwa w skarpetkach, nie oglądając się do tyłu w
poszukiwaniu kapci.

[der1974]

No mi przychodzą do głowy dwa rozwiązania, które należy stosować wspólnie.
Pierwsze to pokochać siebie. Drugie to robić jak najwięcej rzeczy z jak
największą liczbą ludzi. Wtedy się jakoś powinno poukładać. Ale ja jestem do 30
czerwca tylko teoretykiem w tej dziedzinie.

[scriptus]

W teorii też jestem mocny, gorzej z wdrażaniem....

[akacjax]

Nie da się zakończyć etapu osamotnienia dopóki jedyny obiekt, który mógłby to zmienić jest niedostępny.
Można zmienić ten obiekt w podświadomości najpierw, potem w myślach, potem w uczuciach. Ale czasem to nie mozliwe. Jedynie można dojść do etapu, że nawet większe oddalenie tej wybranej osoby nie pogłębia rozpaczy.
O ile nie daje sie sobie przyzwolenia na nic więcej-uczucie osoamotnienia zostaje.
Piszę z autopsji.
Jestem sama, nie daję sobie przyzwolenia na szukanie kogoś, kto zająłby miejsce mojego m.
Nic nie zmieni mojego poczucia osamotnienia wewnętrznego(choćbym spotykała się z wieloma znajomymi, a wypełniony czas tylko pozwala niemyśleć o tym), tym bardziej, że nie widzę, nie wyobrażam sobie, ani nie chciałabym powrotu m.
Na razie po prostu nie ma podstaw, by uwierzyć temu człowiekowi ponownie, choć to z nim kiedyś wyobrażałam sobie całe życie. Ludzie po prostu tak się zmieniają, że poprawa jest prawie niemożliwa.

I co zostaje?
Po prostu pogodzić sie z tym. Uznać, że singlowatość ma swoje dobre strony, choć w naszym społeczeństwie to raczej młode pokolenie toruje nam w tym drogę.
Uznać, że chociaż to nie tak miało wyglądać, to jednak można to oswoić.
Moje oswajanie tego stanu trwa. Może nigdy się nie zakończy, ale jeżeli uzna się to za normalność, a dobry związek za luksus-nie każdy ma szansę na życie w luksusie, ale to nie odbiera prawa do życia

[scriptus]

To co napisałaś jest chyba mi najbliższe, choć stworzony jestem do parzystego
życia i nie potrafię się pogodzić z myślą, że mogę być samotnym singlem już
zawsze, jeszcze nie jestem taki stary i obawiam sie, że może mi sie od tego
szybko coś pomieszać w głowie...

hihi

[akacjax]

Nie zakładam, że mi to pomiesza w głowie, ale ...no istnieje takie niebezpieczeństwo-witam w klubie zagrozonych pomieszaniem
Na pocieszenie dodam, że nie zakładam, że kiedyś mi się to moje podejście nie zmieniwszak czas czyni cuda, no i może się zdarzyć-piorun z jasnego nieba))

[scriptus]

Tak, śmiej się, śmiej, faceci tak na Was nie działają, jak Wy na facetów. Nie w
sposób nie spojrzeć na te atrakcyjne dekolty, odsłonięte, kusząco kołyszące się
biodra, zgrabne nogi, nie poczuć zapachu od przechodzącej obok kobiety, nie
zauważyć tych prowokujących spojrzeń DDD, I to wcale nie dlatego, że jest
gorąco, to pułapka - wabik na facetów. Normalnemu człowiekowi zawiruje trochę w
głowie, zamiesza, ale przyjdzie do domu, powie żonie , że jest głodny i jakoś to
przeżyje i wróci do normy, ale taki, który ma w domu krzywe kluchy, kumuluje ten
testosteron i poziom frustracji aż do ześwirowania. Ja jeszcze mam szczęście, że
nie jeżdżę autobusami, ale pójść do sklepu, to katastrofa, tyle się tam takich
mniamniuśnych dziewcząt kręci, że można zapomnieć po co się przyszło

[1madzia]

- z poprzedniego wątku - się uaktywniło. Kobietom macica rzuca się na mózg a
Wam Panowie co tam zaległo między uszami???

Prawda wyszła na jaw...

[scriptus]

1madzia napisała:

> - z poprzedniego wątku - się uaktywniło. Kobietom macica rzuca się na mózg

Nie wiedziałem, że macica jest taka drapieżna.... w bezpośrednim kontakcie
odnosi się zupełnie inne wrażenie DDDD

> Wam Panowie co tam zaległo między uszami???
> Prawda wyszła na jaw...

To się raczej nie mieści między uszami, ten mały łeb, który z całych sił próbuje
dojść do władzy raczej nie ma uszu ;DDDDDD

[akacjax]

Toż tak nas matka natura urządziła....
To jest silniejsze od zasad życia ludzi. Potrzeby trzeba albo zaspokoić, albo zredukować to przykre napięcie, albo stosować środki zastępcze(psychologicznie-nieciekawe), albo zostaje depresja, frustracja
No na razie wybieram redukowanie napięcia-póki co jakoś się udaje bez wielkiego wysiłku.

[a.niech.to]

akacjax napisała:

> Jestem sama, nie daję sobie przyzwolenia na szukanie kogoś, kto zająłby
miejsce
> mojego m.
Mój m natomiast stoi na miejscu, z którego powinien zniknąć. Łacha złotego
piachu powinna być całkiem pusta. On psuje widok, zwyczajnie zawadza.

mnie tez dopadlo....

[ba_mala]

Dzisiaj mam dola...chodze od rana i placze, jestem taka silna, a taka slaba
zarazem
Zastanawiam sie jaki sens ma to wszystko,po co czlowiek sie meczy???
Chyba jeszcze nie mam depresji, ale nie ma tygodnia bez lez...
Kazdy potrzebuje milosci, ciepla , zrozumienia, oparcia.
Mam syna,i to jemu daje cala swoja milosc, ale nie moge obarczac go moimi
problemami, lzami;placze po cichutku,kiedy nikt nie widzi.
Niech sie skonczy juz ten dzien, moze jutro bedzie lepiej?

pozdrawiam wszystkich

B

[akacjax]

No doly napadają mnie zazwyczaj, gdy kilka rzeczy nie ukłąda się, ja jestem zmęczona i brakuje mi cierpliwości na przeczekanie. A w sumie tylko czas i ew. wyjaśnienie co mnie dręczy tak naprawdę pomaga.
Jedyny ratunek inny-odwrócic swoją uwagę-ja np. sprzątam-wtedy mniej gryzę.

[azb11]

Mnie własciwie od soboty po południu dopadaja doły. Łzy, smutek, samotnośc,
pustka. Mówię sobie ze dam radę , ze nie był wart, ale co z tego jak to siedzi
głęboko we mnie. Chyba jeszcze nie skończył sie czas zaloby...Czas jak
najbardziej, ludzie tez ale przed samym soba się nie ucieknie i nie moge sobie
wmówić ze jest mi dobrze jak jest mi cholernie źle.

[jarkoni]

Mnie dół mija powoli, w nocy i rano miałem max, teraz niby mija, ale niestety
nigdy nie wiadomo kiedy znów dopadnie..I nie ma rady na to...

[a.niech.to]

Znajdź jakieś forum w necie i krzyknij do ludzi. Net to wielka sieć, w którą
się łapią samotni. Ktoś Cię na pewno usłyszy. Być może to będę ja, a może ktoś
całkiem inny. Znajdziesz tu wrogów, przyjaciół. Bóg jeden wie, dokąd Cię to
zawiedzie. Nie płacz samotnie, zakotwicz się w necie. Net to jest ludzki krąg
rozpięty na światłowodach.
Ale: ŻYJESZ W REALU...

Pełnia Księżyca zbiera żniwo, jak widać ;-) b/t

[maheda]

[libra22]

Choć miewam doły i załamania, to jak tak pomyślę o całości - bardziej samotna i
nieszczęśliwa byłam, gdy małżeństwo trwało niż teraz, gdy już go formalnie nie
ma.
Pozdrawiam i życzę lepszych dni

[der1974]

Już po pełni. Może więc i nastrój lepszy Scriptusie?

[anula36]

ktos tu madrze powiedzial - nie zmini sie nastroj dopoki nie zmieni sie zycie.
Mozna sie czepiac namiastek, mozna spotykac z ludzmi, mozna rozmawiac,mozna
odzegnywac od bycia singlem- co z tego kiedy trezeba wrocic tam gdzie jest sie
singlem w malzenstwie.
zamiast towarzyskich spotkan przydalaby sie solidna terapia. Inaczej do konca
zycia pozostanie jekolenie na roznych forach.

[der1974]

To prawda. Jak się tkwi w niedobrej sytuacji, która powoduje smutek i złe samopoczucie to niewiele można zmienić. Ale z kolei gdzieś tu przeczytałem takie bolesne zdanie - nadzieja umiera ostatnia. I to tłumaczy naszą chęć tkwienia w złych relacjach.

nadzieja umiera ostatnia...

[13monique_n]

... ale dobrze, ze potem zostaje rozsadek, ktory powstrzyma przed powrotem do
chorej relacji. I pamiec, ktora przypomni wszystkie zawiedzione nadzieje w
humanitarnym skrocie ))). A pogoda teraz jest cudna, co oby pomoglo smutnym.
Pozdrawiam

[olewator]

Przeczekać, przełamać się. Silnym być.

[weronikab43]

i mnie dopadł taki stan , jest kiepsko , chyba nie ma na to recepty samo musi
odpuscic

[der1974]

I odpuści!

[weronikab43]

tylko kiedy? az przestane oddychac , przestane płakac albo przestane zyc wtedy
bedzie spokoj

[scriptus]

Nie dramatyzuj.
Smutek, osamotnienie, to stany niemiłe, ale nie stanowią zagrożenia dla życia.
Przecież każdy z nas ma jakieś cele do osiągnięcia, czy to wychowanie dzieci,
czy realizacja jakiegoś projektu, nawet tonący ma na celu osiągnięcie brzegu.
Stan osamotnienia i smutku nie zwalnia nas z niczego. Nie zwalnia nas z
obowiązku walki o osiągnięcie celów.

osamotnienie jest znacznie gorsze w malzenstwie

[anka611]

Ja po stokroc wole byc dzwigajacym wszystko samotnie singlem tj. liczyc na
siebie, robic co chce, spokojnie (bez strachu, ze przyjdzie pijany) zasypiac niz
byc sfrustrowana zona czy nie-singlem w zwiazku, który wyje z samotnosci i
odrzucenia!

[scriptus]

To, o czym piszesz, to patologia, facet który pije, niekiedy bije, nikt chyba
nie pragnie żyć w związku z przemocą.
U nas nikt nie wraca do domu późno, pijany, nie ma awantur, jest tylko chłód i
ostentatcyjne okazywanie obojętności. Teoretycznie jesteśmy dla siebie uprzejmi,
używamy wszystkich słówek typu dzień dobry, dziękuję, jednak, kiedy zapytam, jak
minął dzionek, to albo mnie zignoruje milcząc, czasem zapyta wprost, co mnie to
obchodzi. Trwa to wystarczająco długo, kilka lat, żebym stracił nadzieję na
trwały "powrót do normalności", owszem, rzadko bywały, coraz krótsze kilkudniowe
przebłyski... Traktuję to jak chorobę, w której ona potrzebuje mojej opieki,
jestem mężczyzną, więc utrzymanie rodziny i domu nie stanowi dla mnie wielkiego
problemu. Zdaję sobie jednak sprawę, że to nie żadna choroba, a potrzeby mam
takie, jak wszyscy ludzie, więc szczękam zębami z chłodu i wyję, jak to
napisałaś z samotności i odrzucenia. Czasem sobie radzę dobrze, czasem wpadam w
doły i nie śpię nocami, póki nie padnę.
A teraz optymistycznie, mam cudowne dzieci, które są moją radością. Nie
sprawiają kłopotów, w szkole jest OK, przywiązane do mnie bardzo i to jest to,
co mnie ogrzewa i daje siły. Przyjemnie jest, kiedy razem jemy sobie śniadanko,
obiadek, czy kolację, rozmawiamy sobie o problemach ze szkoły, z podwórka,
przyjemnie jest, kiedy dziecko powie rano, kiedy je budzę do szkoły, dzień dobry
tatusiu, kocham cię. Tego nie mógłbym przespać. Cieszę się, że kiedy ona śpi, my
razem robimy sobie śniadanko, razem je zjadamy, rozmawiamy, żartujemy i mówimy o
bardzo poważnych sprawach, sprawdzamy, czy wzięte do szkoły co trzeba.... To
nawet po nieprzespanej nocy ładuje akumulatory na cały dzień. Tyle tylko, że to
funkcja żony, a nie dziecka. To wspólnota z żoną powinna motywować mężczyznę. To
jest nienormalne, wiem, ale która z Was, samotnych kobiet nie czerpie sił i
motywacji do działania z faktu posiadania dzieci? Której z Was to ciepełko
emitowane przez dziecięce serduszka jest niemiłe? Która z Was zostawiłaby to i
wyprowadziła się z domu, gdyby partner tego zażądał?
Mam jednak świadomość, że to jeszcze tylko kilka lat. Potem dzieci "wyfruwają z
gniazdka", przestają potrzebować rodziców, i jeżeli sobie dobrze radzą w życiu,
to też powód do dumy rodziców. Jednak wtedy już nic nie będzie na codzień
łagodzić mojej samotności, ale po co się martwić na zapas, oby nie było
poważniejszych zmartwień...
Może dziadek będzie mógł wyprowadzać wnuczki na spacerek ;DDDDDD

[1madzia]

i nie chodzi mi o kwestie lingwistyczne...

[anula36]

pod warunkiem ze spragniony dzieciecego ciepla tatus nie uwiaze mentalnie do
siebie tych dzieci ktore beda sie czuly w obowiazku tkwic przy nim bo tatus nie
ma innego emocjonalnego oparcia. A potem beda uznawaly zimna uprzejmosc w
zwiazku za stan do nasladowania.

[scriptus]

Nie strasz, Anula. Zdaję sobie sprawę z takiego niebezpieczeństwa i staram się
wychować normalnych ludzi. W najgorszym razie, z bólem, w odpowiednim czasie,
wygonię na studia do innego miasta, a niesamodzielnego kalectwa chować nie będę.
Niestety, lepszego wzorca związku mu nie jestem w stanie stworzyć. Cóż, może
dziadkowie, coś z telewizji, wierzę, że gdzieś taki wzorzec można wypatrzeć. Ja
mogę tylko opowiadać o wzorcach związku, a wiadomo, że jeden obraz lepszy od
tysiąca słów..

[misbaskerwill]

...i mnie dopadł. Bo dokładnie 3 miesiące temu dowiedziałem się gorzkiej prawdy...
I przez 3 miesiące bardzo bolało, mimo mojej pewności siebie i słuszności
podjętych kroków...
Obiecałem sobie, że od dziś już nie będę do tego wracać, że zacznę budować
"nową" przyszłość. Czy jednak za wcześnie? Czy może się mi już udać?

[der1974]

Przyszłość budować trzeba cały czas i każdego dnia. Chyba nie da się powiedzieć minęło 3 miesiące i po krzyku od teraz jest OK. Ale przynajmniej masz już te 3 miesiące za sobą. Ja nie wiem nawet od kiedy mam liczyć .

[kasiar74]

ostry stan trzeba przeczekać w końcu przechodzi

[misbaskerwill]

> ostry stan trzeba przeczekać w końcu przechodzi

Szkoda, że to tyle trwa. Mi już żal tych 3 straconych miesięcy (to była
"czarna dziura"), nawet bardziej niż tych straconych lat))
W końcu powinienem tyle "nadrobić", a czasu coraz mniej... A tu pewnie następne
3 miesiące będą niewiele lepsze...Ale pewnie jednak trochę lepsze, co pociesza.

W każdym razie dzięki - już biorę się w garść, dobrze, że znów mam tyle pracy))

[scriptus]

kasiar74 napisała:

> ostry stan trzeba przeczekać w końcu przechodzi

TAK, OSTRE STANY NIELECZONE PRZECHODZĄ ZWYKLE W PRZEWLEKŁE
lub kończą się zgonem, spytajcie medyków

[misbaskerwill]

> TAK, OSTRE STANY NIELECZONE PRZECHODZĄ ZWYKLE W PRZEWLEKŁE
> lub kończą się zgonem, spytajcie medyków
A co proponujesz? Klin klinem?))

Na razie leczę się na własną rękę, ale rezultaty jednak marniutkie... Na
szczęście idzie lato, jakiś wyjazd prędzej postawi mnie na nogi))

[scriptus]

Nie mam dobrych propozycji. Klin klinem tylko odracza np. alkoholowego kaca i
trochę łagodzi, moralniak pozostaje bez zmian.
Dodatkowo, po leczeniu klina klinem, a tego jeszcze jednym klinem, niektórzy
muszą trafić na odtrucie, czyli interwencja fachowców nieunikniona.

[der1974]

Chłopaki do licha brać się w garść! To że się jest samemu nie musi oznaczać samotności. Nie upokarzać się! Tylko do przodu. Zobaczcie ile tu fajnych dziewczyn jest. Na pewno takie spotkamy i my! A wtedy będziecie się śmiać z ex.

[misbaskerwill]

> Chłopaki do licha brać się w garść! To że się jest samemu nie musi oznaczać sam
> otności. Nie upokarzać się! Tylko do przodu. Zobaczcie ile tu fajnych dziewczyn
> jest. Na pewno takie spotkamy i my! A wtedy będziecie się śmiać z ex.

Głupio się przyznać - żeby dalej iść do przodu, trzeba czasem przystanąć i
poużalać się nad sobą. Niby młody jestem i wystarczająco się poużalałem - wiem,
wstyd. Ale jednak użalanie się też pomaga)))
Zwłaszcza, że jutro ma wrócić żona z synem od jej rodziców, a ja coś czuję -
bardzo się boję, że nie zobaczę małego...(( Mam nadzieję, że to tylko schizy.

Der1974....

[13monique_n]

... no, proszę. KOlejny raz czuję się "zmuszona" pochylić z szacunkiem głowę.
Tacy ludzie to przykład dla mnie i źródło zupełnie realnej siły. Dzięki.

[der1974]

Proszę mnie nie przeceniać. Ja też mam swoje lęki i bardzo to wszystko przeżywam. Też potrzebuję wsparcia. Też chciałbym sobie popłakać i się poprzytulać do kogoś. Jest mi przykro, że żona odchodzi i się ustawia w roli kochanki paskudnego typa. Jest to dla mnie upokarzające. Ale szukam jakiejś drogi żeby siebie chronić. Tą drogą może być tylko przyszłość i moje dalsze życie. I nie tylko dla mnie ale dla każdego. Nie ma innej alternatywy.

sentyment dla exi...

[scriptus]

To oczywiste, że czeka nas tylko przyszłość. Jednak nie jest dobrą receptą na
przyszłość całkowite "wymazanie" przeszłości typu "wyrzucenie wszystkich zdjęć
byłej", a często także i dzieci, itd. i tworzenie wszystkiego od nowa. W końcu
ta "była", to także część naszego, chyba wartościowego życia. Mężczyzna, który
"wykreśla swoje dzieci z życiorysu", to już dla mnie po prostu śmieć.
Może to temat na inny wątek, ale, czy druga żona rozwodnika (w przypadku wdowca,
to chyba inna sprawa) ma prawo być niezadowolona, albo zazdrosna, jeśli ten
myśli i mówi o swojej byłej żonie z sentymentem i szacunkiem?

Jest subtelna różnica...

[tricolour]

... między wyrzuceniem zdjęć ex, a wyrzuceniem dzieci z życiorysu. Trudno o tym
pisać jednym tchem )

Poza tym myślenie o byłej żonie z sentymentem świadczy, że relacje nie ustały, a
także o nie dorośnięciu do problemu i konsekwencji rozwodu. Szacunek, to
zupełnie inna sprawa.

[374.4w]

Jednak nie jest dobrą receptą na
> przyszłość całkowite "wymazanie" przeszłości typu "wyrzucenie wszystkich zdjęć
> byłej",

Scri skąd ta pewność? wybacz, ale jesteś cały czas teoretykiem. Jak ktoś ci dał
maksymalnie w....wtedy chcesz wyrzucić
wszystko-łącznie ze zdjęciami,to konieczność,jedyny sposób by odciąć sie od tego
co było, żeby móc być sobą, żyć swoim życiem.
Bo mimo, że to co na zdjęciach robione było w b. dobrym okresie, wtedy gdy
wydawało się, że zawsze tak bedzie, to co działo się później zniszczyło nawet to
dobre z przeszłości.

Czsami żal mi tych zdjęć, bo taka ładna wtedy byłam ))

w trakcie rozwodu przestałam nawet nosić bizuterię, gdyz była w 99% od męża,
część jej wyrzuciłam do kratki ściekowej-dosłownie, na ulicy!, resztę dałam
koleżance,
powróciłam do nazwiska panieńskiego

[scriptus]

Chyba Ci musiał dać aż tak w kość, że go znienawidziłaś.
Racją chyba jest, że od papierowego rozwodu, do faktycznego, emocjonalnego, może
byc daleka droga. Mam w dość bliskiej rodzinie wdowca, po raz drugi żonatego,
który otwarcie mówi, że nadal kocha swoją zmarłą żonę, co nie przeszkadza mu
kochać drugą, obecną. Osobiście nie widzę w tym nic złego. Nie znam niestety
takiego rozwodnika, więc nie wiem, czy to może funkcjonować i w takim układzie,
ale sądząc po tym, co napisaliście, jest to mało prawdopodobne.

Czy druga żona rozwodnika ma prawo...

[tricolour]

...być niezadowolona, albo zazdrosna, jeśli ten myśli i mówi o swojej byłej
żonie z sentymentem?

Ja bym to pytanie postawił inaczej. Po jaką cholerę facetowi nowa żona skoro nie
rozwiódł sie na dobre ze starą?
To facet nie ma prawa okzywać względów innej kobiecie poza żoną! Bo to nazwywa
sie zdradą.

[1madzia]

[scriptus]

Macie rację, z dziećmi zdecydowanie przesadziłem, choć jak wskazuje praktyka,
mężczyznom się zdarza "wykreślić" z życiorysu dzieci razem z byłą żoną. Może dla
mnie to niewyobrażalne, ale jednak, takie są fakty.
Jednak, z dużym sentymentem wspominam na przykład wakacje spędzone z "byłą"
dziewczyną, byłą, bo przecież żonaty jestem z inną kobietą, a Ona zamężna z
innym mężczyzną. Nawet już nie pamiętam, co było przyczyną rozstania, choć
pamiętam mój smutek, kiedy zaczęła chodzić z innym. Kiedy Ją kilka lat temu
spotkałem, ucieszyłem się i z przyjemnością porozmawiałem jakiś czas przy kawie,
ale nawet mi przez myśl nie przeszło nic więcej, miałem przecież kochającą żonę
i dzieci... ona zresztą też, i stwierdziła, że też podchodzi z dużym sentymentem
do wspomnień związanych ze mną. Myślę, że nie ma w tym ujmy dla mojej żony, w
niczym nie ucierpiało moje uczucie dla niej, ani nie zrobiłem nic takiego, co
mogłoby przynieść szkodę mojej rodzinie.
Tak więc, chociaż moje doświadczenia w stosunkach z "byłą partnerką" są
niewielkie, nie da się chyba powiedzieć, że jestem zupełnym teoretykiem i nic
nie wiem.
Wiem, że jest różnica, między dziewczyną a żoną, jednak emocje mają podobny, a
przynajmniej porównywalny charakter.
Ciepłe miejsce w sercu, to jeszcze nie to samo, co okazywanie względów, zresztą
pewne "względy", my, mężczyźni okazujemy każdej kobiecie.

dalej drążę..

[374.4w]

> Tak więc, chociaż moje doświadczenia w stosunkach z "byłą partnerką" są
> niewielkie, nie da się chyba powiedzieć, że jestem zupełnym teoretykiem i nic
> nie wiem.


czy naprawdę wg Ciebie nie ma ż a d n e j róznicy między "byłą
partnerką"-dzieczyną, sympatią , a byłą żoną??? Dziwne.

Poza tym jaka jest waga wakacji z "byłą" dziewczyną, a jaka ....lat życia(!!!) z
byłą żoną???

więc nadal z uporem maniaka będę twierdzić, że jesteś teoretykiem

[misbaskerwill]

popieram... zwłaszcza, że byłe dziewczyny - to miłe wspomnienia,
a byłe żony - wątpie... Przecież z nimi przyrzekałeś coś zbudować, a
zawaliliście na całej linii, skoro był rozwód. Logiczne - nie?
I te "stracone", "zmarnowane" lata... bo tak zwykle się o nich mówi...
A czy ktokolwiek na dłuższą metę powie, że "zmarnował" nawet 4 lata z byłą
dziewczyną - nie... Bo przecież nie poświęcił jej całego życia, a miał wtedy
jeszcze jakiś kącik dla siebie... Deklaracje, nawet jeśli były b. poważne, to
jednak coś innego niż przysięga i wspólne cele w życiu.

[scriptus]

Dyskusja wchodzi w dziwne, acz ciekawe rejony
Po pierwsze, moja żona nie jest była, rozwodu nie było i nie wiem, czy będzie,
jeśli będzie, to chyba nie z mojej inicjatywy, po drugie, ze znaczną częścią
naszego życia wiążą się naprawdę miłe i dobre wspomnienia. Czy należy to
wykreślić, bo zaszły trudne chwile ??
Odtrącenie, to bardzo przykre i bolesne przeżycie, ale czy mam się zachować, jak
obrażony przedszkolak? Nie chcesz mnie, to ja Ciebie nie chcę jeszcze bardziej ??
Wiem, że źle sobie radzę z istniejącą sytuacją, nie wiem, co mam robić, jak
postąpić. Cóż, widicznie każdy musi zebrać na własną skórę swoją porcję batów,
zanim się nauczy rozumu.

[scriptus]

Właśnie napisałem, że mam za małe doświadczenie w tych kwestiach, żeby wyciągac
bardziej ogólne wnioski, ale uważam, że jakkolwiek waga tych związków jest różna
o wiele rzędów wielkości, to należą do podobnego gatunku, przynajmniej dla mnie.
Niech będzie, że tamten związek upadł w bardzo wczesnej fazie, niemniej trwał
blisko rok i ja traktowałem go z pełnym zaangażowaniem.

[misbaskerwill]

>Zwłaszcza, że jutro ma wrócić żona z synem od jej rodziców, a ja coś czuję -
>bardzo się boję, że nie zobaczę małego...(( Mam nadzieję, że to tylko schizy.

To nie były schizy... nie wróciła i dalej zero informacji...
Pewnie dopiero po rozwodzie zobaczę syna.
A taka była skruszona...mówiła, że nie chcę mnie ranić. A jednak ludzie tak
szybko się nie zmieniają.
Boli. Boli. Boli!

[scriptus]

Misiu, szczerze współczuję. Zobaczyć małego, to, moim zdaniem, jedno z Twoich
najświętszych praw, cokolwiek by się nie działo między Tobą, a żoną.

[1madzia]

Wróci. Jeszcze się dzień nie skończył...

[misbaskerwill]

dziś już na pewno nie wróci, bo nie ma jak. Jutro - może, a może nie? Może już
zostanie z kochającymi rodzicami. Szkoda tylko, że najwyraźniej nie chcę bym
dowiedział się, co postanowiła...
Jedyne, co mnie pociesza, że z kolejnym takim numerem coraz szybciej dochodzę do
siebie i coraz mniej mnie to dziwi. Przynajmniej już nie zapomnę, kim ona
naprawdę jest...

Jak mówisz "a" to powiedz "b".

[tricolour]

Jeżeli piszesz, że wiesz "kim ona naprawdę jest", to kim jest?
Może zwyczajnie matką, która spędza czas z rodzicami i swoim dzieckiem? W
związku z tym, że już nie jesteście razem, to ona nie ma obowiązku informować
Cię co i gdzie robi.
Ty za to możesz zadzwonić i dać jasny sygnał, że umawialiście się inaczej i to
nie jest w porządku zmieniać plany bez powiadomienia.

[misbaskerwill]

Dzięki. Jasne i proste. Po prostu jeszcze się nie przyzwyczaiłem))

Mnie zrozumienie....

[tricolour]

... że była żona jest kobieta obcą zajęło ze dwa lata (lekko licząc). Obcą, to
znaczy, że nie mamy do siebie żadnych praw i obowiązków, poza tymi, które
napisane w sentencji wyroku sądowego.
Świadomość tego jest trudna do przyjęcia, ale kiedy to sie stanie, to ciężar
spada i jest lżej. Nagle przestajesz sie zamartwiać, myśleć, myślowo kłócić,
wspominać, łapać na "wspólnych" planach, wypominać itp.

[misbaskerwill]

Moja rozpacz wynikała bardziej z tego, że jeszcze nie ma "sentencji" ani nawet
terminu 1 rozprawy... bałem się, że na "czas nieokreślony" nie mam nawet prawnej
szansy zobaczenia dziecka... Ale w końcu ta obca kobieta odebrała i chyba będzie
dobrze

[1madzia]

Zajrzałam do skrzynki i znalazłam coś od Kasi na poprawę humoru. Dla Was też
było, ale może już tam zaglądaliście i jesteście po degustacji. Pewnie Panów
inny wsad by interesował.

Nic nie dostałem :(

[scriptus]

[1madzia]

Jeszcze raz sprawdziłam. Jesteś pierwszy wśród adresatów. Mam na myśli
oczywiście tę okropną skrzynkę "gazety".
Może dojdzie później

[scriptus]

Nie ma na pewno, nie wiem dlaczego

[scriptus]

Nie ma na pewno
Nie wiem, dlaczego

[1madzia]

Będzie na pewno. Wysłałam Ci z mojego konta. Załącznik jest od Kasi.

[scriptus]

Fajne, ale ja juz to dawno dostałem
Myślałem, że jest coś nowego, ale bardzo dziękuję za przesłanie, Madziu

[1madzia]

Tyle się natrudziłam, mówiłam że od Kasi, a Ty Scri zapomniałeś dzisiaj łyknąć
lecytynę?

[scriptus]

Kasia czasem coś posyła, myślałem, że coś nowego <bukiet> no już, nie gniewaj
się. Codziennie zaglądam w pocztę, więc widzę wszystko, co przychodzi zaraz.