Dziecko

[pomidorowa5]

Jeszcze zanim pojde spac to chcialabym wywaqlic z siebie bo juz rady nie daje
((( czy wy kobiety tez macie takie sytuacje,ze tatus nie interesuje sie
zbytnio dzieckiem albo wcale??? ja juz nie daje rady patrzac na cierpienie
dziecka jak bardzo potrzebuje ojca i nic ....nic jako matka nie moge zrobic

[jarkoni]

Odpowiem bardzo poważnie na mail...I smarkaj i się wygrzej

[374.4w]

ja nie mogę patrzeć jak syn zabiega o zainteresowanie miłość ojca, niedawno
stwierdził, że chciałby mieć normalnego ojca, który go przytuli, normalnie
porozmawia.
Kontakt mają, weekendy spędza z ojcem, starając się za wszelką cenę sprostać
jego oczekiwaniomn, przypodobać.
Mówię, że to trudna miłość.
Dziś dziecko moje kończy 14 lat).Tort zrobiony i będziemy go jeść we dwoje.

[maheda]

Wszystkiego najlepszego dla syna
Wiele zdrowia życzę i powodzenia.

[scriptus]

Szczerze? nie bardzo zrozumiałem, co tu chciałeś wyrazić

[pomidorowa5]

Czekam na maila

[maheda]

A ja właśnie zaczynam polkę ze swoim eksem, który uważa, że może obniżyć o
połowę alimenty dziecku z pierwszego małżeństwa, żeby zapewnić lepszą przyszłość
dziecku z drugiego małżeństwa (ubezpieczenie posagowe).
Niestety, tatusiowie bardzo często widać nie interesują się dziećmi z pierwszego
małżeństwa - z nimi też biorą rozwód.
Nie oszukujmy swoich dzieci, że tatusiowie je kochają, gdy to nieprawda...
Trzeba pokazać, że mają naszą miłość i że nigdy ich nie zawiedziemy. Niech mają
dzieci gdzie nosa przygrzać, gdy życie zaboli.
A im prędzej dziecko przejdzie do porządku dziennego nad brakiem miłości
ojcowskiej, tym lepiej.
Ja swoją córkę uczyłam, jak się "odgryzać" dokuczającym jej dzieciom, gdy
przychodziła zapłakana do domu - pomogło.
Dzieci muszą się nauczyć radzić z życiem takim, jakie ono jest, także w
sytuacjach stresowych; nie ma co ich chronić i tworzyć im bańkę nierealnego
świata, bo tym boleśniejsze będzie ich zetknięcie z rzeczywistością, gdy w końcu
się z nią zderzą.
A Ty się nie przejmuj, że dziecku brakuje ojca, tylko znajdź dziecku taką ilość
zajęć, żeby nie miało czasu nad tym się zastanawiać.
Trzymaj się, nam wszystkim też jest ciężko nieraz i trzeba się czasem wypłakać.
Ściskam mocno.

[brzoza75]

ja tak mam i czasem mam ochotę się rozpłakać i może by mi ulżyło ale nie
umiem , nie po tym co przeszłam...
nic nie możemy zrobić...

[misbaskerwill]

o Pani, która wolała wywieźć na stałe dziecko do swoich rodziców kilkaset
kilometrów od miejsca zamieszkania, byle dalej wygodnie sobie móc pracować w
swoim mieście i ex (z tego samego miasta) miał utrudniony kontakt z dzieckiem...
Co można poradzić takiemu ex-owi (który, o dziwo, ponoć chce widzieć dziecko) -
czy ma się przenieść bliżej teściów?
Czy ma płacić alimenty teściom czy matce?
Czy matka też powinna płacić alimenty teściom (skoro tak samo jak ojciec, tylko
dojeżdża do dziecka)?
Proszę o jakieś rady w imieniu zdesperowanego misia, czyli własnym...

P.S. Pani oczywiście próbuje ukryć fakt, że na stałe zostawiła dziecko z
dziadkami, ale chyba jej to nie wyjdzie...

ZOSTAWIŁA DZIECKO ???

[maheda]

Nie nazwę tego nijak...
A mogła znaleźć pracę w mieście teściów?

[misbaskerwill]

no po pierwsze ona robi karierę naukową i jest cholernie ambitna,
po drugie - teściowe są na wsi, a miasto obok daje dość kiepskie perspektywy...
Co prawda jest baaardzo duże miasto niedaleko (jedzie się niecałą godzinę
osobowym), no ale by tam znaleźć pracę trzeba się trochę postarać.

[kruszynka301]

Misiu - podstawowe pytanie: czy Ty masz czas i siły, aby zając się na stałe
dzieckiem? Bo jeśli tak - to walcz, jeśli nie - to dziecku najlepiej będzie z
dziadkami na wsi, którzy mają dla niego czas. A przecież weekendy może spędzać
z Tobą.

Łatwo jest kogoś oceniać, ale ja sama sporo pracuję, i gdyby nie rodzice i
opiekunka, też nie wiem, co bym zrobiła z maleńkim dzieckiem. Tyle tylko, że
wszyscy (łącznie z eksem) mieskamy na tej samej ulicy.

[misbaskerwill]

> Misiu - podstawowe pytanie: czy Ty masz czas i siły, aby zając się na stałe
> dzieckiem? Bo jeśli tak - to walcz, jeśli nie - to dziecku najlepiej będzie z
> dziadkami na wsi, którzy mają dla niego czas. A przecież weekendy może spędzać
> z Tobą.
Dziękuje za rozsądny głos Na pewno dziecku z dziadkami nie jest źle.
Ale czy to nie dziwne, że oboje rodzice pracują w tym samym mieście, a są tylko
"rodzicami weekendowymi", bo dziecko jest gdzie indziej.
No wybacz - matki pracują w Biedronkach, nie dostają wysokich alimentów,
zarabiają znacznie mniej, ale... dzieci się nie pozbywają
Ja też pracuję, ale tak samo mam rodziców, którzy mogą pomóc - w tym samym
mieście, co ja i ex, ba, nawet z dobrym połączeniem

> Łatwo jest kogoś oceniać, ale ja sama sporo pracuję, i gdyby nie rodzice i
> opiekunka, też nie wiem, co bym zrobiła z maleńkim dzieckiem. Tyle tylko, że
> wszyscy (łącznie z eksem) mieskamy na tej samej ulicy.
Oczywiście, że w grę wchodziłyby przedszkole i opiekunka, ale...
jak matka się zaprze, że "nie odda bo to jej", to nic nie poradzisz.
Stąd może faktycznie zacząć dziękować dziadkom. Szkoda tylko, że zabronili mi do
nich dzwonić (tzn. ws. dziecka "mogę" tylko do żony na komórkę, bo oni sobie
"nie życzą"). Ale nie będę dłużej udawać, że matka jest z dzieckiem i oleję ten
zakaz. To w końcu oni powinni się wstydzić, że kłamią i utrudniają kontakt z
dzieckiem.

[scriptus]

Misiu, jeżeli ona zostawiła dziecko, zabieraj je do siebie, bez skrupułów
posłuż się sądami, czy czym trzeba. To jest TWOJE dziecko. Tylko Wy dwoje macie
prawo o nim decydować, a nie teściowie. Nie rób krzywdy dziecku i sobie, walcz
o nie. "Odbieranie" dziecka matce może budzić jakieś wątpliwości o charakterze
etycznym, "odbieranie" dziecka teściom, żadnych.

[ladyhawke12]

Misiaczku, naprawde trudno coś radzic, jestes wspaniałym facetem i masz prawo
widywac dziecko zwłaszcza teraz kiedy ono jest malutkie i potrzebuje rodziców.
Nie rozumie tego co u Ciebie się dzieje, moze uda sie Tobie uzyskac opieke na
dzieckiem.

[crazysoma]

Mam 3 minuty (Mloda zajela sie szczeka i probuje wydlubac zeby "Sticzowi" a
potem lecimy na spacer). Misiek jesli wiesz, ze dziecko jest tam a ona tu, jedz
do tesciow i porozmawiaj. Nie masz ograniczonych praw i masz do dziecka takie
samo prawo jak matka - dziecko powinno byc z matka i ojcem a jak sie bardzo nie
da to dopiero z dziadkami. Masz prawo zabrac dziecko do siebie nie tlumaczac
sie zbytnio z tego kroku dziadkom. Czyz nie jest tak? A w ogole to po co Ty sie
przed szereg pchasz, potem maz zal ze to smo i owo. Placisz alimenty - a sprawy
nie bylo, pozwalasz sie odsunac od dziecka a nikt Ci praw nie ograniczyl.
Dziecko Ci zona wywiozla - no fajnie. Misiek, cholera jasna...

[374.4w]

To może Ty powinieneś miec opiekę nad dzieckim. Matka zostawiła u dziadków
znaczy sobie nie radzi. Ciebie pewnie też nie prosiła żebyś zajął się małym,
gdy ona zajęta.
Mis zacznij coś robić!!!
(wiem, ze to niełatwe, ale trzeba)

[misbaskerwill]

> To może Ty powinieneś miec opiekę nad dzieckim. Matka zostawiła u dziadków
> znaczy sobie nie radzi. Ciebie pewnie też nie prosiła żebyś zajął się małym,
> gdy ona zajęta.
Nie tylko "nie poinformowała". Ona udaje, że jest tam z dzieckiem - jak dzwonię,
wyłącza telefon, teściowie nie odbierają...

> Mis zacznij coś robić!!!
> (wiem, ze to niełatwe, ale trzeba)
No właśnie - 1 rozprawa za 6 dni a dylemat coraz większy - czy odpuścić na
chwilę by się rozwieść (ma to swoje zalety - sąd wyznaczy przynajmniej terminy
widzeń z dzieckiem), czy jednak podkreślić fakt, że faktycznie to nie matka
wychowuje dziecko w tej chwili i prawdopodobnie - nie zamierza.
Tyle, że Pani jest zawzięta, a miś ma słabe serce - ale, jak to mówią - co nas
nie zabije, to nas wzmocni. Zobaczymy, jak to się sprawdzi w tym przypadku.

[ladyhawke12]

Mis trzymam kciuki, masz prawo do widywania sie z dzieckiem do opieki nad nim ,
jesli teraz odpuscisz to dziecko i ty stracicie bardzo duzo, teraz ksztaltuja
sie kontakty z dzieckiem, w tym wieku jest to ogromnie wazny aspekt prawidlowego
rozwoju dziecka.

[pudeleczko_75]

czy jednak podkreślić fakt, że faktycznie to nie matka
> wychowuje dziecko w tej chwili i prawdopodobnie - nie zamierza.

Misiu obawiam sie, że zarówno Twoja eks jak i teściowie - jezli powoła albo uz
powołała ich na świadków, wyprą się tego całkowieice opowiadając, ze dziecko
jest na wakacjach, odpoczywa, albo co gorsza przeprowadzą je na chwilę, żeby
mieć dowody ze Ty zmyślasz.
nie myśl tez o przeprowadzce bliżej teściów, bo zawsze możesz pojechać a po
drugie i tak i tak mogą Cię do dziecka nie dopuścić..... najważniejsze, zebyś
miał ustalone widzenia.

[ladyhawke12]

a na swiadkow mozna podac pracodawcow pani, przeciez podpisuje liste obecnosci
i musi byc codziennie w pracy, nie ma mozliwosci aby te ponad trzysta kilometrow
przebywala codziennie.

[374.4w]

nie rozumiem o co Ci chodzi z odpuszczaniem na rozprawie
powiedzenia, że "co nas nie zabije.." nie cierpię, gdyż wcale nie czuję się
wzmocniona faktem rozwodu, żyję dalej i tyle.
Tak naprawdę strasznie trudno komuś radzić, każdy i tak sam podejmuje decyzje.
Postaraj się nie pasować w walce o syna, jest bardzo mały, sam jeszcze sie nie
upomni o Tatę.
Zamień się na chwilę w walecznego Nieźwiedzia

[misbaskerwill]

Też nie cierpię tego powiedzenia, bo na razie czuję się beznadziejnie, mimo, że
kilka ostatnich zdarzeń mnie "nie zabiło".
A w walecznego niedźwiedzia mogę się zamienić - ale wtedy to nie "na chwilę",
lecz na (co najmniej) parę lat - jak to w takich sprawach bywa...

[scriptus]

Walcz Misiu. Gdyby mi ktoś chciał odebrać dzieci, też bym walczył. Zobacz
Misiu, chyba niemal wszyscy tutaj sercem jesteśmy z Tobą. Odbieranie normalnym,
kochającym ojcom dzieci jest niegodziwe (pomijam sytuację ojców patologicznych,
bo to oczywiste, że podobnie, jak w sytuacji patologicznych matek, sprawy
powinny być rozpatrywane przez odpowiednie, znające się na rzeczy sądy). Mam
takie poczucie, że kobiety często "walczą dziećmi", z niepowetowaną dla nich
szkodą.

[z_mazur]

Bo z tym wzmacnianiem to jednak jest pewien proces a nie sytuacja
natychmiastowa. A jak to z powiedzeniami, każde ma w sobie trochę racji ale nie
jest to prawda objawiona. Boi jak inaczej wytłumaczyć sprzeczność powiedzeń "Co
za dużo to niezdrowo" i "Od przybytku głowa nie boli"

Ja się czuję po rozstaniu jednak trochę wzmocniony chociaż na początku to był
dramat.

Co do misia.
Próbowałeś kontaktować się z jakąś organizacją zrzeszającą ojców w podobnej
sytuacji? Może oni będą wiedzieli co doradzić. Kiedyś trochę przebywałem na
forum "W stronę ojca" tam są starzy wyjadacze, zaprawieni w bojach z takimi ex
jak Twoja. Poza tym jak to faceci to w większości brutalni realiści obeznani
nie tylko w literze prawa, ale i w praktyce. Poza tym zachowania takich matek
są też dosyć schematyczne i przewidywalne. Znając różne możliwości rozwoju
sytuacji będziesz w stanie się bardziej przygotować.

[pomidorowa5]

Nie rozumiem ojców ,którzy dziećmi się nie interesują, nie rozumiem matek co
kontakty utrudniają a już takich co zostawiają??? Misiu zajrzyj na forum
www.ojcowie.pl polecam

[misbaskerwill]

Dziękuję Wam za rady i link.
Interesowałem się podobnymi stowarzyszeniami (na razie bardziej pasywnie).
Ogólnie sporo z tych ojców jest złego zdania o sądach rodzinnych, ale fakt, że
coraz więcej ojców zyskuje w końcu opiękę nad dzieckiem. Jest to okupione latami
męczarni i zabiegów, ale jest to możliwe. Wbrew temu, co mówią ojcowi (zwłaszcza
małego dziecka) wszyscy adwokaci. Choć fakt, że "w międzyczasie" niektórzy
ojcowie muszą się zwrócić w sprawie rodzinnej do... Strasbourga.
Myślę, że jednak dam Exi szansę. Najpierw spróbuję z nią spokojnie ustalić,
gdzie w końcu ma dziecko przebywać, a dopiero jak się nie uda - do SR. Podobno w
mojej dzielnicy Panie w SR są bardzo mile i rozsądne.

[soniaaa]

Wiele walecznosci we wszystkich. Walczyc o dziecko i o jego dobro - bardzo
sluszna idea, ale chyba wszyscy zdajecie sobie sprawe z tego, ze kazda taka
walka odbywa sie kosztem dziecka.
Zastanowmy sie, czy nie robimy czegos tylko ze wzgledu na zaspokojenie wlasnych
chorych/zdrowych ambicji, czy nie lepiej odpuscic troche ze wzgledu na dobro
dziecka? Trzeba robic tak, zeby zle emocje nie byly gorą.

[scriptus]

Nie zgadzam się, walko ojca o kontakt ze swoim dzieckiem, to nie jest
zaspokajanie chorych ambicji, oczywiście, jeżeli jest rzeczywiście motywowana
pragnieniem kontaktu ze swoim dzieckiem i wychowywania go, a nie
próbą "ukarania" byłej małżonki. Nie wolno odpuszczać. Odpuszczając krzywdzimy
dziecko, każde dziecko potrzebuje ojca, nie ma powodu, jeżeli biologiczny
ojciec żyje i nie jest jakimś dewiantem, żeby nie mógł mieć bliskiego
kontaktu ze swoimi dziećmi. Inna sprawa, że nie wszystkim facetom na tym
zależy, ale jeżeli zależy, to matki robią krzywdę swoim dzieciom utrudniając
kontakty.

[pomidorowa5]

Czyli mam dziecku mówić jak pyta czy tata kocha ,że nie kocha?Jak siedzi w oknie
i woła tatusiu przyjdz mówić,żeby nie czekało bo nie ma po co?Jak mówi,że tęskni
odpowiadać nie tęsknij ? Taką prawdę dziecku przedstawiać?((

[374.4w]

pomidorowa nie kumam Twojej wypowiedzi, ale to pewnie starcze usychanie szarych
komórek. Nikt ci nie mówi, że masz takie rzeczy opowiadać dziecku.

Na pewno jest szczytem draństwa utrudnianie ojcu widzeń z dzieckiem, zwłaszcza
"dla zasady", nie bo nie i tyle, ja ci pokażę.
I tu nie ma nad czym dyskutować, wiekszość z nas namawia Misia, żeby walczył o
kontakty z synem. Nalezy się to im obu jak psu zupa

[nangaparbat3]

Jestem bardzo zajeta i nie mam czasu czytać wątku, więc przepraszam, jeśli
powtorzę coś, co było.
Exowi zdarzał/zdarza się czasem nie odzywać, nie interesować. Wtedy dzwonie i
mówię, że dziecko bardzo za nim tęskni, to wystarcza.
ale bardzo sie pilnuję, żeby nie dzwonić z wyrzutami, żeby nie bylo wyrzutu w
moim głosie nawet. A to dlatego, ze moja mama wyrzuca mi czasem, ze za mało
czasu poświęcam córce - i wtedy dostaję szału po prostu, dałabym się za to
dziecko posiekać, ale zamiast zastanowić się, czy mama nie ma racji, zwyczajnie
wpadam w furię. Ex jest do mnie dosyc podobny, więc nie chcę wywoływac w nim
podobnej reakcji.

[libra22]

Ech - ja mogę tylko wirtualnie przytulić na coś takiego Pomidorowa.
3m się jakoś

[pomidorowa5]

dzięki liberko .... ja to jakoś sobie radze,ale cierpienie dziecka ? okropne

[pomidorowa5]

Exowi zdarzał/zdarza się czasem nie odzywać, nie interesować. Wtedy dzwonie i
mówię, że dziecko bardzo za nim tęskni, to wystarcza.

U mnie niestety nie wystarcza bo:

-jak dzwoniłam i mówiąc ze stoickim spokojem,że dziecko tęskni słyszałam odp. ja
nie mam czasu pracuje po nockach , jak znajde czas to przyjde
<dodam,że guzik prawda bo pracuje na zmiany ,często do 14.00 stej i gdyby tylko
chciał...>

-od kilku miesięcy zmienił numer telefonu i nie raczy mnie powiadomić o nowym
,więc już dzwonić nawet nie moge, gdy córka chciała od taty tel. mówiąc ,że mama
nie ma a chciałaby czasami zadzwonić do niego odp. ,że zmyśla

Mój problem polega jeszcze na tym,że jak np. mówie do dziecka,że czegoś nie
wolno to zaraz jest płacz i wołanie tatusiu.... strasznie sie z tym czuje i tak
naprawde to nie wiem jak reagować ehhhh

[libra22]

>"Mój problem polega jeszcze na tym,że jak np. mówie do dziecka,że czegoś nie
> wolno to zaraz jest płacz i wołanie tatusiu.... strasznie sie z tym czuje i
tak
> naprawde to nie wiem jak reagować ehhhh "

hmmm - a nie wydaje Ci się, że mała trochę Tobą manipuluje, czując, że chcesz
jej oszczędzic czegoś, że cierpisz, że chyba masz poczucie winy za niego

nie powiem Ci co możesz powiedzieć, ale psycholog jakiś mógłby
ale możesz ogólnie "że wiesz, że cierpi, że jej brakuje ojca, że przykro Ci,
ale jest jak jest, nie jest to Twoją ani jej winą, a pewnych rzeczy nie wolno
robić i już"
i że robisz to (zakazujesz czegoś), bo ją kochasz

[a.niech.to]

libra22 napisała:

> możesz ogólnie "że wiesz, że cierpi, że jej brakuje ojca, że przykro Ci,
> ale jest jak jest, nie jest to Twoją ani jej winą, a pewnych rzeczy nie wolno
> robić i już"
Mój młody twierdzi, że rozumie, ale...chciałby dawnego ukladu. Wie, że nie ma
powrotu, akceptuje sytuację. Życie biegnie dalej, coraz bardziej absorbują go
osobiste problemy.

[misbaskerwill]

To straszne (zwłaszcza wołanie "tatusiuuuu").
Współczuję Ci. Ale nie daj się, staraj się robić wrażenie, że Cię to nie rusza
(jak pisze Scriptus, to ta trudniejsza strona wychowania).
Zobaczysz, że to jej przejdzie i kiedyś doceni to wszystko, co (sama!) dla niej
zrobiłaś.
A tatuś kiedyś będzie sobie pluł w brodę.
Jako, że czas leci bardzo szybko, to "kiedyś" nastąpi szybciej niż Ci się wydaje.

[pomidorowa5]

staraj się robić wrażenie, że Cię to nie rusza

nie przytulac nawet ? nie pocieszać? wyjść do drugiego pokoju ?
sama nie wiem

[misbaskerwill]

pomidorowa5 napisała:
> staraj się robić wrażenie, że Cię to nie rusza
> nie przytulac nawet ? nie pocieszać? wyjść do drugiego pokoju ?
> sama nie wiem

Kogo przytulać??? Tatusia?
Dobra, żartowałem.
Jako "twardy" facet, jak dziecku coś zakazuje, to nie przytulam je w tej samej
chwili.
Ale jesteśmy przecież ludźmi, i wiadomo, że dziecko w tej sytuacji potrzebuje
więcej ciepła, oparcia - musi mieć poczucie bezpieczeństwa, jak to ładnie mówią
psychologowie.
Ale jak to poczucie zbudować - czy bardziej twardymi nakazami/zakazami, czy
bardziej przytulaniem - tego Ci nie powiem, bo nie przeszedłem tego.
Jeśli Bóg i żona pozwolą mi uczestniczyć w wychowaniu dziecka - może za 15-20
lat Ci odpowiem
Na razie nie mam do tego prawa, ale chciałem się podzielić tym, co słyszałem od
bardziej doświadczonych ludzi, których dzieci wyrosły na wspaniałych ludzi (mimo
podobnych przejść).

[libra22]

Pomidorku
Kiedy tęskni - przytulaj i nazwij to co czuje, powiedz, że ją rozumiesz, że ma
prawo tak czuć.
Ale kiedy próbuje manipulować Tobą, żeby nie słuchać Cię - nie daj się.
Mówię tak, bo przerobiłam to ze swoim synem (manipulację poprzez "bo nikt mnie
nie kocha", albo "nie kochasz mnie", co niestety skutkowało odwróceniem uwagi
od danej sytuacji i rozmowy na jej temat) - teraz już się nie daję, ale trochę
to potrwało.
Wiem, że to nie jest łatwe

[pomidorowa5]

Libra , u mnie wlasnie tak jest. Jak czegos nie wolno to slysze ,ze mnie nie
lubi, nie kocha albo leci do okna i wola tatusiuuuu.... staram sie zachowac
dystans i zazwyczaj wtedy nie reaguje ani impulsywnie ani negatywnie jezeli
chodzi o ojca < mam na mysli mowienie zle o ojcu dziecka > Natomiast mam
wrazenie,ze dziecko wyrabia sobie pewien obraz w takich sytuacjach a mianowicie
taki,ze mama jest niedobra bo mi na cos nie pozwala a tatus by pewnie
pozwolil,ale go nie ma. Burza emocji w tym dziecku sie gotuje i Bog wie co tak
naprawde czuje ale ja widzac to z boku odczuwam dyskomfort .Nie wiem jak
wygladaja dokladnie te spotkania z ojcem bo sa naprawde bardzo rzadkie <czasami
raz w miesiacu, czasami raz na dwa > i w takich sytuacjach kiedy ja na cos nie
pozwalam ojciec dziecka byc moze wlasnie zezwala i stad te wolania .... ehhh
pewnie sie myle ,ale tak to odczuwam.

[a.niech.to]

libra22 napisała:

> przerobiłam to ze swoim synem (manipulację poprzez "bo nikt mnie
> nie kocha", albo "nie kochasz mnie"
Nie bagatelizowałabym takich uwag. Doświadczyłam na własnej skórze, że to
sygnał głębszego problemu, a nie manipulacja.

Przykre

[akacjax]

A w jakim wieku dziecko?

Moi są dorośli, ale też boli ich obojętność ojca. Teraz wytłumaczyli już sobie, że to po prostu drań. Ale i tak jest im ciężko.
Ja jednak wiem, że to nieinteresowanie się dziećmi to nie kwestia ostatnich miesięcy, ale lat...tylko wtedy tego nie było tak bardzo widać.
Do tego on zbiera informacje o nich, a potem wykorzystuje to, by zrobić wrażenie, że jest na bieżąco. Szkoda, że znajomi jeszcze się na to nabierają.

Miałam próbę oskarżenia mnie przez jednego z synów(tego faworyzowanego przez ojca, boleśniej przeżywającego odrzucenie), że niby to moja wina, że tak się stało..ale długie rozmowy wyjaśniły watpliwości, a i pomysły ojca...potwierdziły konieczność takiego, a nie innego zachowania. Ale wiele spraw dziecko musi "przerobić" samo.

A my musimy być twarde, nie ważne, że tatuś bywa wyjątkowo dobry, nigdy nie zwraca uwagi, zawsze ma prezent, pozwala nie trzymać się ustalonego harmonogramu, nie pogania do nauki, nie odciąga od tv itp.
Ale miło jest, gdy dziecko dochodzi do odpowiedniego wieku i mówi-mamo, dzięki, że nie dałaś mi zupełnego luzu...

[agash4]

Wazne rzeczy tu piszecie, sporo z nich przerobilam na wlasnej skorze. A tak
powracajac do Misia. Ty Mis zastanawiales sie DLACZEGO to wszytsko TAK wyglada
u Ciebie? Bo ja Ciebie czytam i sie zastanawiam. Moze byc tak, ze zona jest
Toba bardzo rozczarowana (sorki) i uwaza ze zawaliles, zawiodles jako facet.
Teraz, poniewaz chce Cie zmienic, przestawic to stara sie stosowac terapie
wstrzasowo-szokowa, niestety narzedziem jest dziecko. Jak jest ambitna, to
pewnie wymaga od siebie duzo, a od swojego meza-jeszcze wiecej. A moze ta jej
zdrada to tylko proba zranienia Cie? Udowodnienia jak duzo miales dla niej
znaczyc i co ona chciala a tu nic sie nie dzialo? Tylko normalne zycie,
spokojne rozwijanie sie, dorabianie sie itd? Wiec jesli naprawde bylaby
zakochana i szczesliwa - nie mialbys z nia zadnych problemow. Z tego ze jednak
wyraznie kieruje miecz w Twoja strone wnosze iz nie odpuscila sobie Ciebie /np.
w aspekcie uprzykrzenia Ci zycia/- cokolwiek to dla niej znaczy. I jeszcze
jedno - wydaje jej sie ze moze Toba manipulowac. Zapewniam Cie, ze tego dnia
gdy sie dowie, ze masz nowa kobiete, dozna lekkiego szoku. A na rozprawie 3-maj
sie.

[agash4]

Tak sobie jeszcze mysle, ze zona musi miec do Ciebie jakies ALE ... zastanow
sie o co najbardziej jej moze chodzic, moze bystra kolezanka Ci pomoze to
rozszyfrowac albo co? Wtedy widzialbys w co sie tutaj gra no i ustawilbys sie
strategicznie lepiej do tematu. Moze byles za miekki? Zbyt lagodny, ustepliwy?
To teraz pokaz swoja stanowczosc i zdecydowanie, uzykaj terminy wizyt i badz
konsekwentny i wypelniaj swoje obowiazki skrupulatnie. Jesli ona jest
rozemocjonowana a jej zemsta jest odgrywaniem sie za "jej bledne wyobrazenie o
tym co mogles jej dac w zwiazku" to, po pewnym czasie zbijesz ja z tropu swoim
chlodem i konsekwencja dzialania. I moze byc lepiej miedzy wami w tym
zamieszaniu.

[misbaskerwill]

Cóż Agash, Twoje twarde słowa mają w sobie wiele prawdy.
Owszem, żona próbowała mnie "tresować", a ja byłem miękki. No i fakt - nie
nosiłem jej cały czas na rękach - za ciężka była (jak szczerze, to szczerze).
To zapewne prawda, że chciała mnie zranić romansem, jeszcze bardziej poniżyć i
zmiękczyć - w ramach tresury. Z drugiej strony, romans starannie ukrywała,
świetnie kłamała w oczy, więc to by mogło równie dobrze potrwać parę lat... Z
trzeciej strony - niby chciała odejść do tamtego (a tamten od razu z niej
zrezygnował, jak prawda wyszła na jaw - całkiem rozsądnie z jego strony).
Pozostawiona na lodzie, zaczęła zasłaniać się dobrem dziecka, co częściowo jej
się udało - w końcu nie wywaliłem jej z domu.

Jestem konsekwentny - ona długo wierzyła, że blefuję, że nie odważę się
rozwieść, że to chwilowa złość i dalej jej na wszystko będę pozwalać - zresztą,
do tej pory ani ona, ani jej pobożna rodzina nie rozumie wagi wszystkich
ujawnionych kłamstw i obłudy. Nie rozumieją, że nie każdy lubi żyć tylko dla
pozorów.

Wybacz Agash - nie znasz wszystkich szczegółów. Jakbyś znała, nie próbowałabyś
wnikać w psychikę mojej żony Ja naprawdę, bardzo długo próbowałem do niej
dotrzeć, dużo z nią rozmawiałem - i jestem przekonany, że nie psychoanalityk,
lecz tylko psychiatra tu może pomóc.
Człowiek, który sam nie wie czego chce, co godzinę zmienia zdanie, bez przerwy
kłamie i kombinuje, czerpie przyjemność z ranienia i poniżania innych i uważa
się jednocześnie za przykładnego katolika - nie warto zastanawiać się nad takim
człowiekiem...
Lepiej od takich uciekać. A ja wkopałem się do końca życia (dobrowolnie...).
Widać, musiałem czymś bardzo zawinić, żeby mieć taką karmę

Pępek świata jesteś.

[tricolour]

Założe sie o 100 złotych, że Twoja żona wcale nie chciała cie ranić romansem -
ona romansując miała Cię dokładnie w dupie. To tylko Tobie wydaje się, żeś taki
ważny dla swojej małżonki, że wdlała sie w romans, by Cie poniżyć.

Jeśli jesteś konsekwentny, to nie zastawiaj się na tym, że żona jest be, a Ty
wspaniały tylko nakreśl i osiągnij cele podczas rozwodu. Żeby nie było z Tobą,
jak z Mahedą przed kilku dniami, która dwie godziny po rozprawie chciała
zmieniać zeznania, z którym się wtedy zgadzała, a teraz już nie.

[misbaskerwill]

tricolour napisał:
> Założe sie o 100 złotych, że Twoja żona wcale nie chciała cie ranić romansem -
> ona romansując miała Cię dokładnie w dupie. To tylko Tobie wydaje się, żeś
>taki ważny dla swojej małżonki, że wdlała sie w romans, by Cie poniżyć.

Ta teoria też brzmi rozsądnie
W obronie "pępka" powiem tylko tyle, że ustosunkowałem się do postu Agash, która
zasugerowała możliwość "chęci zranienia".
No i fakt, że mojemu dziadkowi żona wyznała, że "chciała mną wstrząsnąć". No co
dziadek - Pan inżynier, czyli konkretny facet - wyśmiał ją, że po co w takim
razie to tak dobrze ukrywała
A czemu żona pewnego dnia pojechała do mojego sędziwego dziadka o słabym sercu
(jedynej osoby, którą podobno szanowała w mojej rodzinie) "pochwalić się" - to
kolejna zagadka psychiatryczna

>
> Jeśli jesteś konsekwentny, to nie zastawiaj się na tym, że żona jest be, a Ty
> wspaniały tylko nakreśl i osiągnij cele podczas rozwodu. Żeby nie było z Tobą,
> jak z Mahedą przed kilku dniami, która dwie godziny po rozprawie chciała
> zmieniać zeznania, z którym się wtedy zgadzała, a teraz już nie.

Cele są skromne (rozwód b.o.w. i dokładne ustalenie terminów kontaktów z synem,
no i liczę na wyduszenie z małżonki, w jakim mieście docelowo ma mieszkać dziecko).
Nie oczekuję zbyt wiele po końcu świata

A cele, oczywiście, nakreślę - dzięki za radę.

P.S. Wiem, że wyżej zbyt szczerze pojechałem po małżonce, ale wolałem to wydusić
z siebie teraz... a nie w sądzie, gdzie ma być względna "kultura", a nie litania
żałobna

Hm... nie śledziłem Twoich wypowiedzi...

[tricolour]

... ale jakos mam takie wrażenie, że to "bez orzekania winy" to prezent dla żony
jest. Mam rację?

[misbaskerwill]

> ... ale jakos mam takie wrażenie, że to "bez orzekania winy" to prezent dla >żony
> jest. Mam rację?

I tak i nie.
Jak widać, mam wszystko - dokumenty i świadków, by udowodnić romans, złą wolę
małży, etc.
Ale moja żona jest zawziętą kobitą - i od razu ostrzegła, że jak będę próbować
udowadniać jej winę, to "kłopociki będą". Wiem, że donosiła na mnie na
dzielnicowego (ale już po złożeniu pozwu), teściowa oksarżała mnie, że nie
dopilnowałem dziecka na zjeżdżalni (widziała to z odległości 300 km).
A to, co wiem, to zapewne tylko wierzchołek góry lodowej.
Ze złymi ludźmi nie ma co walczyć. Szkoda zdrowia...
Więc to prezent też dla mnie - zamiast walczyć 3 lata (w imię czego -
"sprafiedlifości", co ja tak naiwny jestem?) wolę zacząć układać sobie dalsze życie.

Być może - to prezent też dla syna. Gdybym udowodnił w sądzie, że żona "to zła
kobieta była" - na pewno nie darowałaby mi tego i zemściła się w jedyny możliwy
sposób - uniemożliwiając mi kontakt z dzieckiem.

Rób jak chcesz...

[tricolour]

... w końcu to Twoje życie.

"Ze złymi ludźmi nie ma co walczyć" - to jest zwyczajne tchórzostwo i na razie
to ci źli ludzie wygrywają. Oni donoszą kłamstwa do dzielnicowego, fałszywie
oskarżają cie o niedopilnowanie dziecka. Ty się boisz.

Jeżeli chcesz iść na ugodę z takim kalibrem ludzi, to ciekawe jak wychowasz
dzieci? Tchórzostwo, wazeliniarstwo i serwilizm w imię własnej wygody?

Fajny prezent dla syna.

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Jeżeli chcesz iść na ugodę z takim kalibrem ludzi, to ciekawe jak wychowasz
> dzieci? Tchórzostwo, wazeliniarstwo i serwilizm w imię własnej wygody?
> Fajny prezent dla syna.
Opieczętować matkę, że zołza, byłoby według Ciebie lepszym upominkiem? Pomijam
inne kwestie, bo wydają mi się na tyle oczywiste, że nawet nie warto o nich
pisać. Z mojego punktu widzenia Mis ma całkowitą rację.

Z Twojego punktu widzenia...

[tricolour]

... nie jest ważne czy Miś ma rację czy się myli. Istotne jest tylko zdanie
Misia o swojej własnej sytuacji, a te jest mętne.

I niczym nie pieczętować...

[tricolour]

... ale dochodzić swoich praw. Bo jakoś tak podejrzewam, że to MIś bedzie
oskarżony i to on bedzie musiał udowodnić, że nie jest winny.

Jesli żona jest rzeczywiście tak przebiegła, że składa fałszywe zeznania
dzielnicowemu, to bedzie chciała zasłonić swoją winę - właśnie winą Misia. To
bardzo skuteczne posunięcie, bo polepsza pozycję żony.

[misbaskerwill]

Co do własnego tchórzostwa nie będę polemizował. To jeszcze wyjdzie w praniu

> Jeżeli chcesz iść na ugodę z takim kalibrem ludzi, to ciekawe jak wychowasz
> dzieci?

O jakim wychowywaniu mówisz... Na razie żona dopuszcza mnie do dziecka raz na
dwa tygodnie, nie informuje o zmianach jego miejsca pobytu i uważa, że mam jej
być wdzięczny, jak mi pozwoli pobawić się z synem bez asysty...

A nawet, jak uda mi się uzyskać w sądzie opiekę nad dzieckiem w co drugi
weekend - to ma być wychowanie?
To, że raz na dwa tygodnie dziecko zobaczy inne wzorce zachowań - pewnie jest
cenne, ale mówienie o wychowywaniu przez weekendowego tatusia jest nieco na
wyrost, moim zdaniem. O ile nie przebiega w pełnym uzgodnieniu z ex, co zdarza
się rzadko (tak wynika z wypowiedzi na tym forum).

> Tchórzostwo, wazeliniarstwo i serwilizm w imię własnej wygody?

A myślisz, że agresja, pienactwo i nieustępliwość będą receptą na utrzymanie
kontaktów z dzieckiem będącym przy matce?
A może ubieganie się przeze mnie o opiekę cudownie "uzdrowi" ten układ?
Tylko co, jeśli dziecko "po drodze" trafi do domu dziecka na czas "podjęcia
decyzji" przez sąd?
Wiem, że coś robić trzeba, ale chyba nie każdym kosztem?

A jaki jest powód, by dziecko trafiło...

[tricolour]

... do domu dziecka? Nie przesadzasz?

Zreszta za kilka dni masz rozprawę i wiele kart sie wyświetli. Skoro zona ma
materiał w postaci fałszywych zeznań i oskarżeń, to obawiałbym się, że to Ty
bedziesz wrabiany w winę rozwodu. No bo jakis powód zbierania fałszywego
materiału dowodowego jest...

[misbaskerwill]

tricolour napisał:
> ... do domu dziecka? Nie przesadzasz?

Wiem - to jest ekstremum, ale słyszałem o takich wypadkach - nie pamiętam, być
może słyszałem to nawet od adwokata... Ale normalny sędzia raczej do czegoś
takiego nie dopuści...mam nadzieję.

> Zreszta za kilka dni masz rozprawę i wiele kart sie wyświetli. Skoro zona ma
> materiał w postaci fałszywych zeznań i oskarżeń, to obawiałbym się, że to Ty
> bedziesz wrabiany w winę rozwodu. No bo jakis powód zbierania fałszywego
> materiału dowodowego jest...

Tak - wszystko się wyświetli, a i tak denerwuję się coraz bardziej.
Wydaje mi się, że ten materiał to ma "na wszelki wypadek" - w końcu sąd może
zauważyć dziwną korelację, że materiał dotyczy głównie okresu już po złożeniu
pozwu...
A mój "materiał" jest wcześniejszy Chyba, że znowu czegoś nie wiem. Ale już za
trzy dni się dowiem. I przynajmniej w tej sprawie może przestanę smęcić na forum

Przepraszam, ze sie wtracam

[crazysoma]

> "Ze złymi ludźmi nie ma co walczyć" - to jest zwyczajne tchórzostwo i na razie
> to ci źli ludzie wygrywają. Oni donoszą kłamstwa do dzielnicowego, fałszywie
> oskarżają cie o niedopilnowanie dziecka. Ty się boisz.
>
Dlaczego uwazasz, ze odpuszczanie walki ze zlymi ludzmi to zwyczajne
tchorzostwo? Nie dopuszczasz do siebie mysli, ze do niektorych ludzi NIE
docieraja pewne rzeczy. Ze oni nigdy nie stwierdza, ze cokolwiek jest ich wina
bo oni zawsze znajda sobie tysiace usprawiedliwien na swoja niewinnosc? Sa tacy
osobnicy, byc moze Ty nigdy na kogos takiego nie trafiles, dlatego nie wiesz
jak trudna jest walka z nimi i jak trudne jest udowodnienie im, ze sa w bledzie
i ze robia najzwyklejsze w spolecznym i ludzkim pojeciu swinstwa. Taki kiler w
bialych rekawiczkach z bardzo dobrym samopoczuciem i mniemaniem o sobie.
Naprawde na ogol przekonany, ze jest lepszy od innych. Ci zli ludzie wygrywaja
nie dlatego, ze dobrzy z nimi nie walcza ale dlatego, ze oni maja w nosie
opinie dobrych ludzi. Dla nich samych wyrocznia sa oni sami, to oni ustalaja co
jest dobre a co zle. A jak ktos sie czyms nie przejmuje to jak sadzisz, jaka
jest metoda, zeby cokolwiek do takiej osoby dotarlo? Oko za oko? Zab za zab?
Wojna panstwa Rose? To nie strach przemawia przez Misia, i nie Jego wlasna
wygoda. Czy jesli ktos, tak jak Mis stara sie byc ponad g.... jakie Mu serwuje
Jego malzonka to znaczy, ze daje zly przyklad wlasnemu dziecku?

Właśnie masz rację stwierdzeniem...

[tricolour]

... że dlatego "źli" ludzie wygrywają gdy "dobrzy" nie przeciwstawiają się.
Jeżeli na niegodziwe zachowania nie odpowiesz napiętnowaniem (jakkolwiek je
rozumiesz) to dajesz prawo do takich niegodziwych zachowań.

"Czy jesli ktos, tak jak Mis stara sie byc ponad g.... jakie Mu serwuje Jego
malzonka to znaczy, ze daje zly przyklad wlasnemu dziecku?" - oczywiście. Dzieci
uczą się poprzez naśladowanie dorosłych.

[crazysoma]

No tak, tak wlasnie sie ucza. Ale w tym przypadku chodzi o walke pomiedzy Matka
tego dziecka i Ojcem. I co bedzie jak w imie prawdy i sprawiedliwosci dziecko
sobie zakoduje, ze tak wlasnie maja wygladac relacje miedzy Rodzicami? Czy nie
lepiej odpuscic, jednak odpuscic i w inny sposob uczyc to dziecko dobra? Bo nie
watpie, ze Mis w tym temacie ma wiele do przekazania. Wiesz tak mi sie
skojarzyl film "Ostatni samuraj" i koncowa scena walki - czlowiek z idealami na
koniu i mieczem w dloni naprzeciwko czlowieka sterujacego wielka maszyna
wyrzucajaca smiercionone kulki. Tak powinien walczyc wedlug Ciebie Mis - miecz
przeciwko maszynie? Do konca?

Nie wiem czy tak powinien walczyć Miś...

[tricolour]

... nawet nie wiem, czy w ogóle powinien walczyć.

Nie chcę tylko by "byle czym" usprawiedliwiać swoje postępowanie lub
zaniechanie. Jeżeli uważamy, że warto zrezygnować z walki z żoną w imie jakiegos
nadrzędnego celu, to warto poznać ten cel. Chodzi mi o to, by być swiadomym
swego działania.

Jeżeli Miś nie chce walczyć dla świętego spokoju, to jego sprawa - to się nazywa
dla własnej wygody. Jeżeli dla dobra dziecka, bo sądzi, walka zaszkodzi dziecku
- to dobrze jeśli rzeczywiście jest takie zagrożenie.

[a.niech.to]

crazysoma napisała:

> No tak, tak wlasnie sie ucza. Ale w tym przypadku chodzi o walke pomiedzy
Matka
>
> tego dziecka i Ojcem.
Widziałam taką parę, co to w imię prawdy i obrony własnych racji o mało co nie
roznieśliby dziecka na strzępy.

[kruszynka301]

tricolour napisał:

> ... że dlatego "źli" ludzie wygrywają gdy "dobrzy" nie przeciwstawiają się."

Nie Tri, obojętnie, czego by Miś nie zrobił, nie będzie wygrany. Bo w tej sytuacji nie ma wygranych i przegranych.

Też byłam zdradzaną kobietą, i czy uważasz, że orzeczenie o winie uznałabym za zwycięstwo??? Chyba jednak myślimy innymi kategoriami.
Miś ma dowody, ma argumenty, no i jest inteligentny - proponuję poczekać tydzień, i sytuacja stanie się jaśniejsza.

Nie wiem Misiu, jak wyobrażasz sobie wychowanie synka - faktycznie, weekendowy tatuś nie ma wiele do powiedzenia, ale z drugiej strony codzienne przebywanie u synka też nie wchodzi w grę - jeśli chcesz zaczynać wszystko od nowa.

Tak - myślimy innymi kategoriami...

[tricolour]

... i gdybym został zdradzony, to dla mnie sprawą ważną byłoby nazwanie tego
zdradą i "posiadanie" winnego.
To nie chodzi o zwyciestwo, bo tu rzeczywiście nie ma wygranych, chodzi o to, by
rzeczy były właściwie nazwane, a przez to miały swoje miejsce.

To dlatego też spieramy się...

[tricolour]

... w sprawie "męża, partnera", bo dla mnie właściwe nawanie rzeczy jest
istotne. To dlatego mam sprawę o nieważnośc małżeństwa kościelnego, bo określony
porządek rzeczy jest dla mnie ważny...

[crazysoma]

Teoretycznie to wszystko jest w porzadku Okreslony porzadek sprawia, ze
zyje sie latwiej. Ale malo jest ludzi, ktorzy codziennie zyja wedlug
okreslonych zasad (jesli w ogole wedlug jakichs zyja. Na ogol sie odpuszcza, bo
przeciez nic zlego sie nie dzieje, nikomu nie szkodza i nikomu nie
przeszkadzaja. Dlatego pani X nie rozumie dlaczego nie przepuszcze jej, jadacej
po "moim" szerokim chodniku na rowerze mimo, ze rowerzystow lubie. Ba, stane
wrecz w poprzek wtedy gdy bedzie jechala. Poniewaz dokladnie po drugiej stronie
ulicy, na calej jej dlugosci jest sciezka rowerowa tak szeroka, ze moze jezdzic
nawet zygzakiem. Gdyby tej sciezki nie bylo to ja bym jej ustapila. Bo moze ma
klaustrofobie i boi sie jezdzic po ulicy. Wracajac do Misia, mysle, ze Tobie
Tricolourze latwiej byloby walczyc z Jego zona, bo jestes z boku (emocji masz w
tym temacie tyle na ile on Cie zainteresuje) ale z drugiej strony byc moze Mis
uswiadomi sobie przez te dyskusje, ile MOZE odpuscic a ile NIE POWINIEN. Mysle,
ze Mis jest po prostu lepszym czlowiekiem niz Jego zona a tacy ludzie niestety
maja tez mniejsza sile przebicia patrz sa mniej bezczelni. I dlatego trudniej
im walczyc ze zlem.

Masz rację...( za często zgadzam się z Tobą)...

[tricolour]

... i dlatego tak potrzebny jest adwokat w trudniejszych sprawach. By własnie
nie angażował sie emocjonalnie, ale był jak Ty ścieżce rowerowej.

... a kto ma miękkie serce, to musi mieć twardą dupę.

[crazysoma]

No to masz problem Ja tez sie z Toba zgodze - Misiowi potrzebny jest dobry
adwokat (dobry znaczy chyba skuteczny), ale Mis nie chce miec dobrego adwokata.
Co wiecej moje odczucie jest takie, ze Mis pozwala "jezdzic" po sobie - zgadza
sie, zeby zona decydowala o tym, gdzie jest dziecko, placi alimenty, nie chce
nawet podjac walki.
Misiu, czasem, zeby nas szanowali i uslyszeli co mowimy trzeba tupnac noga, bez
wzgledu na to jak cierpimy z samego tylko faktu, ze ta noga tupiemy,
szczegolnie jesli chodzi o osobe nam kiedys bliska. Tylko, ze caly widz polega
na umiejetnosci tupniecia doskonalego... Masz wszystkie argumenty, zeby pokonac
swoja malzonke (lacznie z tym, ze przerastasz ja umyslowo) i tylko teraz masz
szanse ustalic swoja pozycje - czy jest stojaca z wysoko wyprostowana glowa,
czy bardziej plaska od plaszczki.

... a kto ma miekkie serce musi sie nauczyc rozpoznawac z kim ma sie zadawac

[kruszynka301]

no i znowu dochodzimy do kwestii papierka.....
Jeśli o to chodzi, to mam satysfakcję, ponieważ sędzina za "całokształt" sprawy (eks sam przyznał się w sądzie z dumą do nowego związku), dała eksowi 3 tys zł kosztów sądowych.

Ja wiem, kto zawinił, i naprawdę nie potrzebuję mieć tego na piśmie.

Wiem też, co czuję obecnie do A. i też nie odczuwam potrzeby składania pod tym podpisu.

Ty kierujesz się rozumem, ja jestem bardziej uczuciowa - i chyba najważniejsze, aby nasi partnerzy to rozumieli, a w moim przypadku tak właśnie jest.
Dlatego też ważniejszą decyzją dla nas była wspólna decyzja o dziecku, niż decyzja o ślubie, bo teraz, kiedy jestem w ciąży, tym bardziej nie wyjdę za mąż)).

[a.niech.to]

Chodzi Ci o wyrok sądowy, opinię społeczną czy zdanie najbliższych?

Chodzi mi o wyrok sądowy...

[tricolour]

... oraz opinię społeczną plus zdanie najbliższych i moje. To wcale nie musi się
wykluczać.

[a.niech.to]

Naturalnie, że się nie wyklucza.

[agash4]

crazy_ ma racje z "tym ze do pewnych ludzi pewne sprawy nie docieraja". Jesli
zas chodzi o walke hmm, ja wiem ze orzeczenie rozwodu z orzeczeiem o winie
miewa w przyszlosci duze znaczenie. Ale oczywiscie zalezy jak dalej sie sprawy
beda miedzy wami ukladaly, bo moze to byc bezuzyteczny wysilek.
Mis dzieki za wyczerpujaca odpowiedz.
Moj sugestia jest taka, ze powinienes naprawde pokazac swoja sile i
zdecydowanie przed zona. Mysle ze unikaj sytaucji, w ktorych ja draznisz, czyli
badz zdecydowany po prostu i niekoniecznie ulegly nawet w przelotnej rozmowie.
Pamietaj o asertywnosci i o tym ze nie musisz tlumaczyc swoich decyzji.
A docelowo, to powinno pomoc troche, jak zona ulozy sobie zycie na nowo. Mysle,
ze Cie nie szanuje i musi jeszcze duzo przezyc, doswiadczyc i zobaczyc, zeby
zaczac Cie szanowac na swoj sposob. Ale do tego czasu rob swoje i tak jak
umiesz, czyli badz ojcem dl aswojego dziecka! Powodzenia! A tak w ogole to mam
wrazenie, ze Cie znam.

[a.niech.to]

Myślisz, że Mis tak doszczętnie się tutaj obnażył? Fakt, że sprawia wrażenie
przyzwoitego faceta.

Nie wiem więc go pytam.

[tricolour]

No i sprawia wrażenie przyzwoitego.. dlatego piszę mu uczciwie jak widzę to, co
pisze o sobie.

[maheda]

To nie jest do końca tak, jak mówisz.
Eks mnie oszukał (zresztą wcale nie powinno mnie to dziwić), i tym oszustwem
wpłynął na moją decyzję.
Do tego dodaj sobie przemoc psychiczną, której jestem modelowym przykładem, a
dowiesz się, dlaczego zgodziłam się na coś, na co nie chciałam się wcale
zgodzić, idąc na rozprawę - i o czym Eksowi na wstępie powiedziałam, jeszcze pod
drzwiami, przed rozprawą.
Niestety, rozprawa zaczęła się z półtoragodzinnym opóźnieniem i ten czas mój Eks
wykorzystał (ze świetnym dla siebie skutkiem) na "przekonanie" mnie do swojej
wersji.
Oczywiście, jak tylko wyszłam z Sądu (a nawet nieco przed wyjściem), jak tylko
Eks zniknął mi z oczu, doszło do mnie, na co się zgodziłam. Następnego dnia po
wglądzie w akta sprawy - zorientowałam się również, że oszukał mnie w
najbezczelniejszy sposób.
Ot - i cała historia.
Teraz sen mi z oczu spędza strach, cóż ten Eks będzie wyczyniał, jak się dowie o
apelacji. Życia to na pewno miała nie będę...
Dlatego m.in. idę jutro do psychologa.
Zapewne o co najmniej 4 lata za późno, ale lepiej późno, niż wcale.

Jedyne z czym mogę sie zgodzić...

[tricolour]

... to ze zdaniem o psychologu - że późno się za to zabierasz.

Bo nie widzę sensu gadania z eksem przez półtorej godziny skoro WIESZ jaki on
jest. No chyba, że eksa (pisanego z dużej litery) darzysz aż takim szacunkiem,
że MUSISZ z nim gadać w sądzie.

Tri, daruj Sobie wszelkie złośliwości, ...

[maheda]

... chyba, że NAPRAWDĘ musisz kopać leżącego, w imię obrony własnego zdania.

Nikt mnie nie pytał, czy CHCĘ rozmawiać z Eksem. To On perorował, wściekły,
grożąc kłopotami, grożąc Bóg-wie-czym. To on mi wyliczał, jakie ma kłopoty, w co
się ostatnio władował, i to on do tego wszystkiego przypominał co kilka minut,
jak mało obecnie zarabia. Ja tam nie miałam nic do powiedzenia.

Do psychologa nie widziałam potrzeby chodzić - bo nie przypuszczałam, że
kiedykolwiek jeszcze będę zmuszona do konfrontacji z Eksem. Z innymi ludźmi
radzę sobie bez problemu, albo mogę ich po prostu omijać szerokim łukiem, jeśli
mi nie odpowiadają - Eksa nie mogę.

A co do pisania wielką literą - tak już zostałam wychowana, że człowiek jest dla
mnie człowiekiem. Nie bydlakiem, nie robalem, nie gnojem. Tak zostałam wychowana
(i tak do tej pory uważam), że każdy ma w sobie uczucia ludzkie, że każdy
potrafi wczuć się wpotrzeby innej osoby, tylko nie każdemu się chce. Widać, że
się pomyliłam. Uważam, że każdemu należy się podstawowy szacunek nawet, jeśli
tego na pierwszy i nawet ostatni rzut oka nie widać. Wyrazem tego szacunku jest
pisanie o drugim człowieku właśnie wielką literą.

Ale swoje zdanie zaczynam pomału zmieniać, mając do czynienia z facetami, którzy
w "głębokim poważaniu" mają potrzeby, bolączki i zmartwienia innych (z wyjątkiem
pewnych wybrańców, z którymi często pieszczą się do granic możliwości) - jak mój
Eks, czy chyba Ty.

Nie kopię leżącego dla przyjemności.

[tricolour]

Zreszta ani nie kopię, ani Ty nie jesteś leżąca.

To jest publiczne forum i jeśli decydujesz się na sprawozdanie z własnych
kłopotów, to powinnaś liczyć się, że ktoś to przeczyta i skomentuje tak, jak
zrozumiał.

Więc jeszcze raz przeczytaj, co NAPISAŁAŚ... że "mąż perorował"... "Ja tam nie
miałam nic do powiedzenia".

W takiej sytuacji bardziej jesteś wściekła na siebie, że nic nie zrobiłaś, a na
mnie przenosisz swoją złość, bo to zobaczyłem i wytknąłem.

... tylko z potrzeby serca?

[maheda]

Wściekła na siebie, oczywiście, jestem. Wściekła na Eksa - oczywiście -jestem.
Wściekła na Ciebie - oczywiście - nie jestem. Po prostu zdenerwowało mnie Twoje
wszechwiedzące/interpretujące podejście do sprawy.
Nie będę z Tobą na ten temat dłużej dyskutować.
Skoro i tak wszystko wiesz lepiej, dalsza dyskusja mija się z celem.
Idę stąd, spędzić mimo wszysto możliwie najmilsze popołudnie.

Nie wiem więcej ponad to...

[tricolour]

.. co sama napisałś. Rozumiem, że zdenerwowałaś się na moje krytyczne zdanie.

Miłego popołudnia

[agash4]

maheda, dziewczyno! nikt Cie tutaj nie kopie! Mysle, ze wiekszosc Cie rozumie i
sadze ze rozwniez wielu z nas tego typu "bledy" popelnilo. Swoja droga
zapewniam Cie zeby nie emocje, uczucia i szacunek do meza - tez zadawalabys
sobie pytanie: "po co rozmawiac w sadzie?, bo rozprawa sie opoznia?, zeby
rozerwac sie troche?". Takze ja Ci bardzo wspolczuje i ja sama zalowalam
pewnych rozmow ustepstw, bajerow na ktore mnie zlapal moj eks. Ale
najwazniejsze ze poszlas po rozum do glowy i to bardzo szybko (brawo!). Kochana
trzymaj sie i trac zimnej krwi i pamietaj jest to decydujacy moment - ta cala
sprawa sadowa - nie przegap tego. Powodzenia i pozdrawiam!

[a.niech.to]

tricolour napisał:

> Założe sie o 100 złotych, że Twoja żona wcale nie chciała cie ranić romansem -
> ona romansując miała Cię dokładnie w dupie. To tylko Tobie wydaje się, żeś
taki
> ważny dla swojej małżonki, że wdlała sie w romans, by Cie poniżyć.
Mis to wrażliwy intelektualista, a Ty mu z gruubej rury.

[misbaskerwill]

> Mis to wrażliwy intelektualista, a Ty mu z gruubej rury.
>

może i wrażliwy, ale żeby do tego jeszcze intelektualista... to chyba jakieś
oszczerstwo, bo jak wiadomo, intelektualiści są skazani na rozwód

A przecież za to właśnie cenimy Tri My tu pisu-pisu, żalu-żalu, że świat
niedobry jest i do wesela się zagoić miał, a on nam krótko i bezpośrednio - to
naprawdę prostuje do pionu.

Bo to forum nie jest do wyżalania się - może to naiwne, ale nawet jeśli nie
oczekuje "zbawiennej" rady, to takie spojrzenie daje sporo do myślenia
Dzięki Tri za podzielenie się myślami, choć wiem, żem tchórz

I to jest jedyny mój cel...

[tricolour]

... napisać tak, jak zdołam przeczytać. Wiem, że mam "wredne" wypowiedzi i mogą
one złościć. Trudno - wszak bywanie na forum jest dobrowolne.

[a.niech.to]

misbaskerwill napisał:

> Widać, musiałem czymś bardzo zawinić, żeby mieć taką karmę
Moja sis i ja popełniłyśmy ten sam grzech: zaniechanie, a nie odbyło się to bez
nijakiej męki... I po jaką cholerę nam to było??? Ech...
Kim też mogłyśmy być w poprzednim wcieleniu? Ciekawie...

[nangaparbat3]

pomidorowa5 napisała:

> -jak dzwoniłam i mówiąc ze stoickim spokojem,że dziecko tęskni słyszałam odp.
ja nie mam czasu pracuje po nockach , jak znajde czas to przyjde
> <dodam,że guzik prawda bo pracuje na zmiany ,często do 14.00 stej i gdyby t
> ylko
> chciał...>
>
> -od kilku miesięcy zmienił numer telefonu i nie raczy mnie powiadomić o nowym
> ,więc już dzwonić nawet nie moge, gdy córka chciała od taty tel. mówiąc ,że
mam nie ma a chciałaby czasami zadzwonić do niego odp. ,że zmyśla
>
Nie bedę pisać, co o takim tatusiu myslę, bo nie chcialabym klamać, a prawda
wyszłaby zbyt wulgarnie.

> Mój problem polega jeszcze na tym,że jak np. mówie do dziecka,że czegoś nie
> wolno to zaraz jest płacz i wołanie tatusiu.... strasznie sie z tym czuje i
tak
> naprawde to nie wiem jak reagować ehhhh
Przypomniało mi to sytuacje, kiedy nasza corka olacząc wolala "Ja chcę do
Mikusia" - Mikus był naszym psem, ktory umarł. Po prostu wykańczała mnie tym
Mikusiem, wreszcie sie postanowilam postawić i nie dawac się małej, przeszlo,
zapomniała o Mikusiu.
Wydaje mi się, ze ta Twoja corcie podobnie stosuje szantaż, widzi, ze jak
wyciągnie tego "tatusia" to ma Cie w garsci.
Ja bym wtedy powiedziała "Wiem , że tęsknisz za tatusiem, ale nic na to nie
poradzę. I zmieniłabym temat.
Trzymaj się cieplutko, dzieci bywaja szczęśliwe i bez tatusiów.

[pomidorowa5]

Teraz doszedl dodatkowy stres- przedszkole. Ok bylo do minionego czwartku,w
piatek ogromny placz i krzyk,ze do przedszkola nie chce.Dzisiaj to samo i
wiem,ze nie ja jedna mam z tym problem patrzac na inne zaplakane i rozzalone
dzieci, ale serce mi sie kraja i juz.
Mam ogromny dylemat bo chce podjac bardzo wazna dla mnie decyzje a mianowicie
przeprowadzke do innego miasta.Jednak na czas szukania tam pracy dziecko
musialoby zostac tutaj z dziadkami na gora miesiac.Narazie czarno to widze
niestetyW piatek jestem umowiona na wizyte z psychologiem dzieciecym.Zobaczymy.

[berek_76]

Pomidorówko kochana, powiem szczerze, że na Twoim miejscu, gdyby mnbie nie
postawiono absolutnie pod ścianą, nie zdecydowałabym się na pozostawienie
dziecka na miesiąc z dziadkami w tak trudnej sytuacji.

Jeden rodzic już zostawił. Drugi też zostawia. czy Ty widzisz, co to za katastrofa?

Więc jeśli to nie jest kwestia tego, że umrzesz z głodu, jeśli się nie
przeprowadzisz, to błagam, przemyśl jeszcze tę decyzję.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

Tri /Maheda

[brzoza75]

"... to ze zdaniem o psychologu - że późno się za to zabierasz.

Bo nie widzę sensu gadania z eksem przez półtorej godziny skoro WIESZ jaki on
jest. No chyba, że eksa (pisanego z dużej litery) darzysz aż takim szacunkiem,
że MUSISZ z nim gadać w sądzie."


Po raz kolejny, nie pierwszy zresztą Tri , nie zgodzę się z Tobą i zachodzę w
głowę jak bardzo musi być Twoja połówka wyrozumiała ale ja wiem, że w realu to
pewnie z Ciebie całkiem miły facet
na psychologa wcale nie jest za poźno, i wiele wysiłku kosztuje w ogóle zgłosić
się do psychologa, Ty zdecydowanie umiesz podbudować
druga sprawa, wiadomo ze sprawy sie przeciagaja i nie zawsze sie wchodzi
o porze na ktora jest wyznaczona rozprawa, dlatego tez wato jest przyjsc z kims
bliskim kto nie dopusci exa psycho. do Ciebie , ja tak zrobiłam miałam adwokata
i przyjaciółkę, wiadomo że nie każdy może sobie pozwolic na adwokata i nie
każda przyjaciółka może sie zerwac z pracy, mi sie udało, nawet Tri jesli
chodzisz do psychologa a byłeś pod obstrzałem grozb i gnebienia psychicznego
nie jestes w stanie od razu odparowac atak, tego sie czlowiek uczy, dziwi mnie
ze Ty TRI , trochę wiedząc w tym temacie, wypowiadasz się az tak znacząco,
poczytaj o tym trochę, wejdz na jakies forum o przemocy, zobacz jak to wielkie
emocje jak wielki strach, ten kto nie przeżył nie zrozumie tego i nie jest w
stanie pojąć, dlatego też nie wypowiadaj się skoro nie masz o tym uczuciu
bladego pojęcia, ja mam i wiem co czuła Maheda i ROZUMIEM JĄ DOSKONALE, jestem
przekonana że gdyby nie było adwokata i przyjaciółki mojej dałabym się
nastraszyć i wycofałabym wszystko, tak TRI mimo że wcześniej bylam u psychologa,
pomyśl troche chłopie zanim chlapniesz coś głupiego a zwłaszcza w tak
delikatnym temacie, kurna Tri.Wkurzyłam się masz rację.

A wkurzaj się - prosze bardzo.

[tricolour]

I nawet Ci napiszę, że masz sporo racji.

Ale to wcale nie oznacza, że WSZYSCY mają głaskać po główce biedaka, który sobie
najzwyczajniej nie radzi. I nazwij rzecz po imieniu, że człowiek w wieku lat -
powiedzmy - 30 powinien mieć umiejętnośc radzenia sobie z kimś, z kim nie chce
rozmawiać. Dlatego napisałem, że do psychologa powinno iść sie wcześniej, a to
nie oznacza, że teraz już nie można wcale iść.

To tak jak ze szkołą. Dorosły nieznający tabliczki mnożenia naraża się na
śmiesznośc i kpiny. Nie jest winą otoczenia, które zauważy nieuka, że nieuk nie
umie liczyć.

PS. Mam nadzieję, że wstawki o nieuku odbierzesz jako wyrazistą ilustrację.

Syty głodnego nie zrozumie.

[maheda]

A swoją szosą - z tego, co zrozumiałam, to Ty poszedłeś do psychologa możliwe,
że później wiekowo ode mnie. Nie przypinaj zatem łatek ludziom tam, gdzie sam
miałeś dziury.
A co do ilustracji - jeśli ktoś w wieku, powiedzmy, 30 lat nie umie tabliczki
mnożenia z tego prostego powodu, że nigdy o niej nie słyszał, nigdy jej nie
potrzebował, i nagle się zorientuje, że coś takiego jest potrzebne i stwierdzi,
że CHCE się jej nauczyć - to NIE jest powód do tego, żeby z takiej osoby
szydzić, że tak późno, i dziwić się ironicznie, że tak późno.
Uważam, że lepsze efekty dają pozytywne bodźce, bo cóż przyjdzie z tego, że
zaczniesz szydzić i wyśmiewać, skoro zastanej sytuacji braku konkretnej
umiejętności w danej chwili nie zmienisz? Swoim prześmiewczym podejściem możesz
co najwyżej sprawić, że osoba, do której kierujesz swoje słowa, poczuje się
jeszcze gorsza od innych (bo zauważ, że osoba, która ZAUWAŻY, że nie umie
czegoś, co ludzie wokół umieją, czuje się przeważnie gorsza), a po co Ci to?
Pogarszasz stan psychiczny tej osoby ze względów wymienionych wyżej, więc tej
osobie nie pomagasz, dlatego nie rozumiem, po co w ogóle takie rzeczy opowiadać?
Dla podbicia własnego poczucia wartości kosztem innych?
Człowiek, którego faktycznie interesuje stan ducha drugiego człowieka,
empatyczny, da raczej "pozytywnego kopa" typu "Idź, psycholog pomógł mi, gdy nie
umiałem sobie poradzić z rzeczywistością, pomoże i Tobie." czy też "No i bardzo
dobrze, przyda Ci się znajomość tabliczki mnożenia, będzie Ci łatwiej w życiu,
rozejrzyj się dookoła, ludziom ze znajomością tabliczki mnożenia żyje się łatwiej.".

Jedni daja pozytywne bodźce, a inni...

[tricolour]

... negatywne. Osobiście nie widze niczego zdrożnego, gdzy ktoś mnie potraktuje
"negatywnie" na podstawie jakichś moich niedociągnięć.
Na przykładzie naszej dyskusji widac wyraźnie jak bardzo nie umiemy przyjmować
krytyki. Przecież krytyka, taka oparta na faktach, jest dobra, bo zwraca uwagę
na taki punkt widzenia, który najczęściej jest niedostrzeglany dla
zainteresowanej osoby.

Osobiście nie potrzebuje podnoszenia własnego poczucia wartości kosztem innych.
Mam swój styl pisania i wiem, że wielu osobom sie on nie podoba. Niektórym do
tego stopnia, że wtrącają się do rozmowy, pouczają, a nawet straszą, że mnie
luba zostawi. Kretynizm. A jeśli nie kretynizm, to zawiść - jeszcze gorzej.

No to może z innej beczki: mnie psycholog pomógł i czasem doń dzwonię, gdy mam
pytania szczególnie dotyczące dziecka. Zachęcam Cie do skorzystania z takiej
pomocy...

Chętnie nazwę po imieniu Ciebie Tri

[brzoza75]

Ale to wcale nie oznacza, że WSZYSCY mają głaskać po główce biedaka, który sobi
> e
> najzwyczajniej nie radzi. I nazwij rzecz po imieniu, że człowiek w wieku lat -
> powiedzmy - 30 powinien mieć umiejętnośc radzenia sobie z kimś, z kim nie chce
> rozmawiać.

Tri jesteś osoba o bardzo głębokim przekonaniu własengo wielkiego JA, otórz na
szczęście instnieje jedna mała Brzoza, która generalnie ma w wielkim powazaniu
to co piszesz, a to że ją wkurza co piszesz oznacza tylko jedno, że sa w niej
jeszcze uczucia wyższe,nie jest biedakiem taka osoba, teraz wycofuję wszystko
co o Tobie napisałam kiedyś, chyba wiedziona dobrym PR-em Scriptusa, "bo Tri ma
o przemocy pojęcie", otórz Tri nie masz bladego pojęcia i przestań się
wypowadać w tym temacie, bo jeśli jest na forum osoba, która nas czyta a
przechodziła lub przechodzi to nadal, poczuje się jeszcze gorzej a zapewne
szuka tutaj jakiegoś wsparcia. Rozwój emocjonalny panów jak widac w wieku 30-40
ma jeszcze sporo do zyczenia, własnie teraz zademonstruję Tobie Tri moja
umiejętność radzenia sobie z osoba z która nie chce się rozmawiać, koncząc ta
wymiane zdan. Zmykaj sprzed komputera, bo Cie Twoja polówka oskarzy o zbyt
dlugie przesiadywanie przed nim.

Jesli nie chcesz ze mną gadać...

[tricolour]

... to nie gadaj. Rozumiesz? Nie gadaj do mnie, że nie chcesz gadać tylko
zwyczajnie nie gadaj...

[brzoza75]

o krytyce jeszcze słówko ewidentnym jesteś przykładem osoby nie znoszącej
sprzeciwu i krytyki również, co do połówki, chyba nie zazdroszczę jej
powtórzę jednak że w domku na pewno siedzisz cichutko, tylko internet daje Ci
możliwość anonimowego wywalania jęzora;-P

W domku robię co chcę...

[tricolour]

... bo póki co mieszkamy oddzielnie. Jak jesteśmy razem, to jestem oczywiście
temperowany, ale to temperuje mnie PARTNER, który wie jak to zrobić. Do tej pory
nie zgłaszała zastrzeżeń do mojego zachowania więc jestem spokojny o dalszy los
związku... ale dziękuję Ci za troskę.



PS. Nie obrażaj się na mnie, proszę, a ja postaram się trzymać bardziej jęzor za
zębami. Widac za bardzo mu folguję...

[pomidorowa5]

berek_76 napisała:

> Pomidorówko kochana,???


powiem szczerze, że na Twoim miejscu, gdyby mnbie nie
> postawiono absolutnie pod ścianą, nie zdecydowałabym się na pozostawienie
> dziecka na miesiąc z dziadkami w tak trudnej sytuacji.
>
> Jeden rodzic już zostawił. Drugi też zostawia. czy Ty widzisz, co to za katastr
> ofa?-

Po pierwsze ja nie mam zamiaru zostawic dziecka, porzucic tak jak tatus i prosze
nie porownuj mojego wyjazdu do tego co zrobil ojciec dziecka .
>
> Więc jeśli to nie jest kwestia tego, że umrzesz z głodu, jeśli się nie
> przeprowadzisz, to błagam, przemyśl jeszcze tę decyzję.

Zaczne od tego,ze jaka kolwiek decyzje podejmuje bardzo wazna oczywiscie zawsze
ja rozwazam, nie podejmuje ich pochopnie.To nie jest kwestia tego czy umre z
glodu jak nie wyjade. Mieszkam z rodzicami ,wiec z glody nie umre ,ale chodzi tu
o przyszlosc.Ciezko jest znalezc prace w moim miescie i nie chce tak zyc jak
zyje dotad. Nie robie tego dla siebie , ale tez i dla dziecka bo moi rodzice nie
sa po 50 tce ,ale troche wyzej i jak wiadomo zyc wiecznie nie beda a ja jestem
mloda i o przyszlosci swojej i dziecka myslec musze.Nie jest to dla mnie prosta
i blacha sprawa bo to jednak ponad 500km od domu ,ale kto wie czy tam kiedys nie
bedzie moj dom ? Tak jak napisalam, rozwazam ....
>
> -----------------------
> Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[pomidorowa5]

nie kłóćcie się w tym wątku ok?

[a.niech.to]

Racja, ale jak dotąd nikt nie wymyślił, jak to zrobić.
Nie umiem znaleźć sposobu, żeby nakłonić ojca do pełniejszych kontaktów, nie
stawiając dzieci w sytuacji żebraków.

[nangaparbat3]

Niesłusznie gniewasz się na Berek, ona ma rację, choć oczywiście rozumiem, ze
chcesz wyjechać.
Skad wiem, ze Berek ma rację? ano stąd, że czytalam kiedyś o Żydach, ktorym
rodzice uratowali w czasie wojny życie oddając ich chrześcijanskim rodzinom.
Rodzice zginęli, dzieci przezyły, ale po kilkudziesieciu latach okazalo się, ze
wciąż czują do swoich rodziców wielki żal, że zostali PORZUCENI.
Dziecko rozstanie interpretuje jako porzucenie, choc moze to nie mieć nic
wspolnego z rzeczywistoscią.
Moze moglabyś zaczekać troszke z tym wyjazdem, aż dziecko przyzwyczai sie do
przedszkola? Bedzie jej pewnie łatwiej.
A jak się zachowuje, kiedy ją odbierasz? Wiele dzieci okropnie protestuje rano,
a potem jest w swietnym humorze.Pamiętam też, ze dzieci często urzadzają scene
specjalnie dla matki - kiedy ta, zdeptana poczuciem winy, wreszcie wyjdzie,
natychmiast uspokajaja sie i bawia wesoło. Moze nie jest tak źle z tym
przedszkolem.

[pomidorowa5]

Nanga nie wyjade na pewno dopoki dziecko sie nie przyzwyczai. Dodam jeszcze ,ze
jest dokladnie tak jak napisalas.Jak ja odbieram jest bardzo zadowolona z
przedszkola a wychowawczyni mowi,ze jak tylko wychodze po przyprowadzeniu jej
przestaje plakac i jest grzeczna. Dzis znowu jest juz lepiej.Placz byl tylko po
przebudzeniu sie,ale taki bez lez. W drodze do przedszkola nie plakala w ogole i
cieszyla sie ,ze idzie .Jest wiec postep))) Oby tak dalej )))

[nangaparbat3]

Jeszcze Cie pocieszę: moj brat zaczynał płakać już wieczorem, ze do przedszkola
nie pojdzie. Rano urządzal histerie, jak mama go odbierała, był w swietnym
nastroju.
Wyrósł na uroczego faceta, łatwo nawiazujacego kontakty, pewnego siebie w
najlepszym znaczeniu tego słowa.

[pomidorowa5]

Taka jest moja corcia Pelna humoru,wesola i co najwazniejsze bardzo
kontaktowa.Uwielbia dzieci , lubi byc w towarzystwie. Zoodiakalny blizniaczek
Dlatego nie wyobrazam sobie kolejny rok trzymac ja w domu bo to dopiero bylby
koszmar.Jedno dziecko zaadoptuje sie szybciej w nowym otoczeniu drugie musi
poswiecic na to wiecej czasu i przezyc ten bol rozstania.Jestem dobrej mysli.
Pozdrawiam.

A co do wyjazdu jeszcze sie zastanawiam<czyt. waham >

[pomidorowa5]

U psychologa dzieciecego w obecnosci pani pedagog.Rozmawialam na temat
zachowania dziecka i tak jak myslalam jej histerie spowodowane sa sytuacja a
mianowicie odejsciem tatusia i brakiem zainteresowania sie z jego strony
dzieckiem. Dostalam kilka rad ,na ktore niestety absolutnie nie mam
najmniejszego wplywu bo gdybym miala doczynienia z kochajacym ojcem
,odpowiedzialnym czlowiekiem wygladaloby to zupelnie inaczej dlatego pozostaje
nadal w martwym punkcie.
Pytalam rowniez co do wyjazdu i o dziwo spotkalam sie z przychylna
opinia.Uslyszalam,ze jest to nawet dobry pomysl.Moje obawy sie w pewien sposob
rozwialy choc nie do konca ,ale wiadomo,ze nic nie jest proste na
poczatku.Najwazniejsze,ze jestem pelna nadziei i patrze optymistycznie w przyszlosc.

[nangaparbat3]

pomidorowa5 napisała:

> U psychologa dzieciecego w obecnosci pani pedagog.Rozmawialam na temat
> zachowania dziecka i tak jak myslalam jej histerie spowodowane sa sytuacja a
> mianowicie odejsciem tatusia i brakiem zainteresowania sie z jego strony
> dzieckiem. Dostalam kilka rad ,na ktore niestety absolutnie nie mam
> najmniejszego wplywu bo gdybym miala doczynienia z kochajacym ojcem
> ,odpowiedzialnym czlowiekiem wygladaloby to zupelnie inaczej dlatego pozostaje
> nadal w martwym punkcie.


Czy mamy rozmumieć, ze psycholog powiedzial Ci, co tatus powinien?
Takie rady to o kant...

[pomidorowa5]

Nanga dokladnie tak i jest to w moim przypadku walenie glowa w mur
...niestety W dodatku dostalam propozycje by go przyprowadzic na taka rozmowe
heh . Powiedzialam ze szczegolami jakie sa relacje miedzy nami.Koncowa wypowiedz
byla taka iz jesli nie bedzie chcial nikt go do niczego nie zmusi.Cale
szczescie,ze po obserwacji dziecka w przedszkolu przez pania psycholog i pedagog
nic nie wzbudzilo niepokoju. Milo sie slucha rzeczy milych o swoim dziecku

[nangaparbat3]

Pewnie, że milo.
w ogole zawsze uważam, ze najwazniejsze, żeby dziecko dobrze sie miało wśrod
rowiesnikow.

[berek_76]

> Pytalam rowniez co do wyjazdu i o dziwo spotkalam sie z przychylna
> opinia.Uslyszalam,ze jest to nawet dobry pomysl.Moje obawy sie w pewien sposob
> rozwialy choc nie do konca ,ale wiadomo,ze nic nie jest proste na
> poczatku.

Pomidorowa, ja zaczynam wątpi w tego Twojego psychologa, nie tylko po tym
tekście o tym, że tatuś powinien... Psycholog, o ten to POWINIEN udzieli rady,
co robi, a nie co by było, gdyby. Ale moja wątpliwoś dotyczy wyjazdu.

Ja nie uważam, żeby sam wyjazd był złym pomysłem, wręcz przeciwnie. Uważam
tylko, że w takiej sytuacji, jaką opisujesz - kiedy dziecko cierpi z powodu
odejścia ojca, kiedy ma poważne problemy emocjonalne - pozostawienie go również
bez drugiego rodzica może mie tylko katastrofalne skutki. I oczywiście, to jest
moja opinia, ale jednak znajomością psychologii podparta, ABSOLUTNIE nie
zdecydowałabym się na taki krok w takiej chwili.

Podobnie, jak z racji racji nie decyduję się na wyjazd z babami za granice,
ponieważ wartością nadrzędną jest dla mnie w tym wypadku ich kontakt z ojcem.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[pomidorowa5]

berek_76 napisała:

> > Pytalam rowniez co do wyjazdu i o dziwo spotkalam sie z przychylna
> > opinia.Uslyszalam,ze jest to nawet dobry pomysl.Moje obawy sie w pewien s
> posob
> > rozwialy choc nie do konca ,ale wiadomo,ze nic nie jest proste na
> > poczatku.
>
> Pomidorowa, ja zaczynam wątpic w tego Twojego psychologa, nie tylko po tym
> tekście o tym, że tatuś powinien... Psycholog, o ten co POWINIEN udzielic rady,
> co robic, a nie co by było, gdyby. Ale moja wątpliwoś dotyczy wyjazdu.-


rada byla jedna : porozmawiac z ojcem by widywal sie z dzieckiem czesciej,
najlepiej kilka razy w tygodniu , by poszedl na spacer ,na rower, na lody , do
kina, na plac zabaw , mozliwosci jest mnostwo ,ale zeby to byl kontakt
OJCIEC-DZIECKO a nie raz na miesiac , gora dwa ,czasami z przerwami do miesiecy
czy dwoch i zawsze w obecnosci konkubiny i jej dziecka , gdzie dziecko zdaje mi
pozniej relacje ,ze bawila sie z D.<corka konkubiny> a nie spedzala tego czasu z
ojcem . Dziecko najwyrazniej potrzebuje miec tate dla siebie i daje o tym znac
poprzez swoje zachowanie . A jej tatus jest z rodzaju tych co porozmawiac nie
chca bo to jego sprawa jak ten czas z dzieckiem spedza . Zreszta nie ma mowy o
jakiejkolwiek tutaj rozmowie z nim . Mowilam o tym paniom z poradni,ale tak jak
myslalam powiedzialy mi,ze nikt go zmusic do niczego nie moze .

>
> Ja nie uważam, żeby sam wyjazd był złym pomysłem, wręcz przeciwnie. Uważam
> tylko, że w takiej sytuacji, jaką opisujesz - kiedy dziecko cierpi z powodu
> odejścia ojca, kiedy ma poważne problemy emocjonalne - pozostawienie go również
> bez drugiego rodzica może mie tylko katastrofalne skutki. -



Tak jak juz pisalam wczesniej nie porzucam dziecka a jedynie prosze rodzicow by
sie nim zajeli na jakis czas. Sa to dziadkowie ,z ktorymi moja corka jest
zwiazana emocjonalnie a nie podrzucenie do dziadkow na czas nieobecnosci mamusi
bo wtedy bylby problem. Problemy emocjonalne nie znikna jezeli zostane tutaj.
Dziecko nadal bedzie tesknic za tata a zostanie tutaj bedzie oznaczalo,ze
bedziemy krecic sie w blednym kole. Chce wyjechac bo tam mam lepsze perspektywy
na zycie niz tu, i zapewnic dziecku stabilizacje. Nie mam zamiaru czekac tyg. na
tatusia ,ktory raz przyjdzie a raz nie przyjdzie bo to na 100% dobre dla dziecka
nie bedzie. Takie jest moje zdanie na ten temat. Nie wiesz tez jaka mam sytuacje
konkretnie w domu,ale mysle,ze nie ma sie co w to zaglebiac . Podsumowujac nie
moze byc gorzej,moze byc juz tylko lepiej .


I oczywiście, to jest
> moja opinia, ale jednak znajomością psychologii podparta, ABSOLUTNIE nie
> zdecydowałabym się na taki krok w takiej chwili.- a na jaki krok ? mam patrzec
jak dziecko cierpi ? z zalozonymi rekami? Ja ojcu dziecka nie odbieram, sam
zrezygnowal z tych kontaktow , sam krzywdzi dziecko ,a ja mam patrzec z
zalozonymi rekami na to wszystko?
>
> Podobnie, jak z racji racji nie decyduję się na wyjazd z babami za granice,
> ponieważ wartością nadrzędną jest dla mnie w tym wypadku ich kontakt z ojcem.-

mam nadzieje,ze ten kontakt z ojcem Twoich dzieci jest taki jaki byc powinien. U
mnie niestety nie
>
> -----------------------
> Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[nangaparbat3]

Uswiadomiłam sobie teraz, ze jeśli wyjedziesz, a potem przeprowadzisz się z
corką daleko od dziadków, to dziecko straci jeszcze i ich - kolejne rozstanie.
A dzieci naprawdę rozstanie przezywają jako porzucenie, zwłaszcza gdy ktoś je
wczesniej rzeczywiście porzucił.
Z drugiej strony rozumiem, ze masz przed sobą jakąś szansę, o ktorej myślisz,
że raczej sie już nie powtorzy.
Przyznam się, że w tej sytuacji czuje się zupelnie bezradna, nie widzę dobrego
wyjścia.

[pomidorowa5]

Nanga najlepsza sytuacja jest taka kiedy dwoje ludzi bierze slub,kupuja
mieszkanie<mieszkaja bez dziadkow>,splodza dzieci i sobie zyja w milosci i w
szczesciu. Jak wiadomo na tym forum nie kazdemu jest to pisane. Moja sytuacja
jest taka,ze moj maz mieszkal u mnie ,jeszcze wtedy bez mojej matki,ktora
wprowadzila sie calkiem niedawno<ponad rok temu>, nastapil rozpad mojej rodziny
. A ja nadal zyje z rodzicami pod jednym dahcem juz 25 lat . Nie mielismy
mozliwosci by sie wyprowadzic , cos wynajac albo kupic mieszkanie. I teraz tak :
mieszkam sobie nadal tutaj, matka chce miec ogromy wplyw na moje zycie, na
wychowanie mojego dziecka a jest to starsza osoba i jej metody wychowawcze sa
zupelnie inne niz 30 lat temu. Jest konflikt, rodzice mi sie wtracaja, dziecko
rozpieszczaja bo tatus zostawil<ich tok rozumowania> Wiem,ze chca w jakis sposob
wynagrodzic ,ale nie mozna tego robic za wszelka cene i ze szkoda dla dziecka.
I druga strona tego medalu: moi rodzice sa juz w podeszlym wieku, i chocia zycze
im 200 lat zycia nie wiadomo ile pozyja a dla dziecka zmiany zyciowe sa
nieuniknione i jak kazda sytuacja jest inna moja jest taka jak napisalam .
Tesknota to uczucie,ktore czesto nam towarzyszy w zyciu ,ale to nie koniec swiata.
Dziecko bedzie tesknic za mna zreszta tak jak ja za nim bardzo co tez i dla
mnie nie bedzie latwe. Bedzie tesknic za dziadkami, ale .... wyjezdzajac wlasnie
miedzy innymi chce corce zapewnic stabilizacje.Dziadkowie tez zyc wiecznie
przeciez nie beda .

[pomidorowa5]

Dodam jeszcze ze zmiany w zyciu kazdego czlowieka ,czy doroslego czy malego to
normalna rzecz. Mam swoje lata i tez chce wyrwac sie spod skrzydel rodzicow.
Jezeli chodzi o tesknote i problemy z tym zwiazane dlatego miedzy innymi
zglosilam sie do psychologa dzieciecego. Przedstawilam paniom sytuacje i one tez
sobie daja sprawe z tego ,ze dziecko bedzie tesknic ,ale najwazniejsze to podjac
decyzje z jak najmniejsza szkoda dla dziecka a uwierz mi,ze jak nie wyjade , jak
zostane to nie bedzie to dobre. To nie jest dla mnie tez latwa decyzja , nie
wiem czy sie uda ,ale warto sprobowac . Nie chce podejmowac decyzji pochopnie
dlatego m.in. zwrocilam sie do poradni.

[berek_76]

> Tak jak juz pisalam wczesniej nie porzucam dziecka a jedynie prosze rodzicow by
> sie nim zajeli na jakis czas. Sa to dziadkowie ,z ktorymi moja corka jest
> zwiazana emocjonalnie a nie podrzucenie do dziadkow na czas nieobecnosci mamusi
> bo wtedy bylby problem.

Pomidorowa, to z Twojego punktu widzenia. Z punkti widzenia dziecka to jest tak,
że najpierw zniknął tata, a teraz zniknęła mama. Dziecko dłuuuuuugo nie rozumie
konieczności zarabiania i nawet jeśli mu to wyjaśnisz, a ono pokiwa głową ze
zrozmieniem, to nie zmieni faktu, że nie będzie w stanie tego zrozumiec.
Zakładam, że Twoje dziecko jest z Tobą związane emocjonalnie bardziej niż z
dziadkami, prawda? A mimo to cierpi po odejściu ojca. To dlaczego sądzisz, że
Twoje "odejście" nie będzie dla niego traumą? Już nie będzie nawet tej opoki,
jaką jest mama...

mam pa
> trzec
> jak dziecko cierpi ? z zalozonymi rekami? Ja ojcu dziecka nie odbieram, sam
> zrezygnowal z tych kontaktow , sam krzywdzi dziecko ,a ja mam patrzec z
> zalozonymi rekami na to wszystko?

Ale ja mam wrażenie, że tu jakoś niewiele ma do rzeczy, co czuje dziecko. Bo za
ojcem będzie tęskni czy tu, czy tam. Wyjazd do innego miasta nie zlikwiduje
problemu tęsknoty za ojcem, a na wstępie dołoży koszmar tęsknoty za matką.

Ja nigdzie nie pisałam, że nie powinnaś wyjeżdża. Pisałam, że IMHO nie powinnaś
ani na trochę zostawia dziecka z dziadkami. jeśli, jak piszesz, jest w nim taki
wielki ból po odejściu ojca, Twój wyjazd może by dla niego koszmarem. Dlatego
gdybym ja była w takiej sytuacji, to:
- albo poszukałabym możliwości wyjazdu od razu z dzieckiem
- albo poczekałabym, aż unormuje się stan uczuc dziecka.

Nie wiem, jakie problemy ma Twoje dziecko po rozstaniu z tatą. Ankia siusiała w
majtki, dostawała histerii na granicy bezdechu, budziła się w nocy z koszmarnym
krzykiem, zamykała się w sobie i nie odzywała się kompletnie... jeśli nie masz
tych problemów - dziękuj Bogu. I nastaw się, że możesz na nie zapracowac,
wyjeżdżając bez dziecka. Ono ma ograniczoną wytrzymałośc na rozstania.


Pomidorowa - to jest Twoje życie. Pisałaś o nim, więc poczułam się upoważniona
do wyjawienia swoich obaw. Zamiast burzy się na krytykę, spróbuj postawi się w
sytuacji swojego dziecka. Nie z całym ...dziestoletnim doświadczeniem, tylko
takim, jakie ono ma. Z jego poziomem rozumienia. Wczuj się w jego sytuację.

I wtedy decyduj.
-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[a.niech.to]

>Ja nigdzie nie pisałam, że nie powinnaś wyjeżdża. Pisałam, że IMHO nie powinnaś
>ani na trochę zostawia dziecka z dziadkami. jeśli, jak piszesz, jest w nim taki
>wielki ból po odejściu ojca, Twój wyjazd może by dla niego koszmarem. Dlatego
>gdybym ja była w takiej sytuacji, to:
>- albo poszukałabym możliwości wyjazdu od razu z dzieckiem
>- albo poczekałabym, aż unormuje się stan uczuc dziecka.
Bodajże Maheda uporczywie powtarza, że nie zwiąże się z nikim, dopóki córka się
nie usamodzielni. Prezentujesz podobną postawę. Macie rację.

[nangaparbat3]

Ja tez to powtarzam. Ale nie kazdemu musi pasować.

[berek_76]

> Bodajże Maheda uporczywie powtarza, że nie zwiąże się z nikim, dopóki córka się
>
> nie usamodzielni. Prezentujesz podobną postawę. Macie rację.

Ja ma inne powody do nie wiązania się z nikim Mianowicie mam męża

Ale nie, aż tak radykalna nie jestem. natomiast i owszem, mam poczucie
odpowiedzialności za dzieci, które to poczucie urosło mi jeszcze po tym, jak
moje drugie pół pokazało, że dla swojego widzimisię potrafi dziecku świat na łeb
zawalic bez minimum refleksji.

Kurczę, w końcu to ja te dzieciaki na świat powołałam i odpowiadam za to, żeby
na przyzwoitych i szczęśliwych ludzi wyrosły. A ja już jestem na tyle dorosła,
żeby wiedziec, że SWOJE szczęście nosze w sobie i ono naprawdę nie zależy od
tego, gdzie mieszkam, pracuję, co robię.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

Berek

[nangaparbat3]

Pomidorowa mieszka z rodzicami. Ja bym była ostrozna w ocenach.

[czekolada72]

pomidorowa5 napisała:


> rada byla jedna : porozmawiac z ojcem by widywal sie z dzieckiem czesciej,
> najlepiej kilka razy w tygodniu , by poszedl na spacer ,na rower, na lody , do
> kina, na plac zabaw , mozliwosci jest mnostwo ,ale zeby to byl kontakt
> OJCIEC-DZIECKO a nie raz na miesiac , gora dwa ,czasami z przerwami do
miesiecy
> czy dwoch i zawsze w obecnosci konkubiny i jej dziecka , gdzie dziecko zdaje
mi
> pozniej relacje ,ze bawila sie z D.<corka konkubiny> a nie spedzala teg
> o czasu z
> ojcem . Dziecko najwyrazniej potrzebuje miec tate dla siebie i daje o tym znac
> poprzez swoje zachowanie . A jej tatus jest z rodzaju tych co porozmawiac nie
> chca bo to jego sprawa jak ten czas z dzieckiem spedza .

Ha, to mamy chyba tego samego exa - na palcach jednej reki mozna zliczyc
chwile, ktore spedził z Mała SAM w ciagu ostatnich 3lat, zawsze z panienka, z
dzieckiem itd. Czasu ktory by poswiecił wyłacznie Małej - nie ma!

[pomidorowa5]

Kontrowersyjna dyskusja ,i dobrze wlasnie takiej mi trzeba. Spojrzenia na
sytuacje z boku. Z tego co napisalas Berek sugerujesz mi,ze pani psycholog jest
w wielkim bledzie.Jak najbardziej biore pod uwage uczucia dziecka i licze sie z
nimi. Nie wiem tez czy moja tesknota za corka nie bedzie jeszcze wieksza niz jej
za mna. Sek w tym,ze dziecko jest zwiazane z dziadkami tak samo jak i ze
mna,dlatego miedzy innymi dlatego nie bedzie tak cierpialo gdyby nagle musialo
zostac z dziadkami,ktorych widuje raz na tydzien. Poczucia szczescia nie da sie
ani zwazyc ani zmierzyc. Kazdego uszczesliwia co innego i to szczescie dzieli
sie na male i mniejsze szczescia dlatego w mojej sytuacji nie moge powiedziec
,ze czuje sie spelniona w pelni szczesliwa kobieta i usiluje cos z tym
zrobic.Doskonale wiadomo,ze jezeli dziecko bedzie mialo szczesliwa i
usmiechnieta mame samo tez bedzie szczesliwe i do tego wlasnie daze.

[a.niech.to]

pomidorowa5 napisała:

> w mojej sytuacji nie moge powiedziec
> ,ze czuje sie spelniona w pelni szczesliwa kobieta i usiluje cos z tym
> zrobic.
Nie za dużo wymagasz?
> Doskonale wiadomo,ze jezeli dziecko bedzie mialo szczesliwa i
> usmiechnieta mame samo tez bedzie szczesliwe i do tego wlasnie daze.
Nie wiem, czy mama na zdjęciu- nawet uśmiechnięta -stanie się źródłem szczęścia
dla malucha. Powątpiewam.

[pomidorowa5]

a.niech.to napisała:

> pomidorowa5 napisała:
>
> > w mojej sytuacji nie moge powiedziec
> > ,ze czuje sie spelniona w pelni szczesliwa kobieta i usiluje cos z tym
> > zrobic.

> Nie za dużo wymagasz?

Czy Ty sie zastanawiasz co piszesz?Czy chciec byc szczesliwym to za duzo?A Ty
bys chciala byc nieszczesliwa i miec poczucie,ze nic z tym nie robisz?

> > Doskonale wiadomo,ze jezeli dziecko bedzie mialo szczesliwa i
> > usmiechnieta mame samo tez bedzie szczesliwe i do tego wlasnie daze.

> Nie wiem, czy mama na zdjęciu- nawet uśmiechnięta -stanie się źródłem szczęścia
>
> dla malucha. Powątpiewam.- ja mowie o mamie ,ktora dziecko na codzien widzi
szczesliwa i zadowolona z zycia.

[pomidorowa5]

Sugerujesz ze jak nie wyjade to dziecko bedzie szczesliwe bo:

- bedzie wychowywalo sie z mama i dziadkami,ktorzy maja ogromny wplyw na jej
wychowanie stosujac zupelnie odmienne metody wychowawcze
-zostajac tutaj ze mna bedzie rozbite emocjonalnie czekajac na tatusia ,ktory
kompletnie olal dziecko?
-bedzie zylo na stopie nizszej niz przecietnej?
-bedzie patrzylo na matke znerwicowana i dosc czesto zaplakana?
- bedzie swiadkiem awantur ?
-mieszkajac z dziadkami tak mocno sie z nimi zwiaze , ze traumatyczne przezycie
takie jak ich odejscie z tego swiata co jest nieuniknione <daj im Boze 200lat>
zupelnie nie wplynie na jego psychike?

Wiesz? Moja matka nie spelnila sie zyciowo.Od poczatku jak pamietam po dzien
dzisiejszy mam obraz mojej nieszczesliwej matki,ktora zyla i zyje problemami i
stad tez moje dziecinstwo szczesliwe nie bylo. Nie chce tego samego zafundowac
dziecku... nie chce by mi kiedy powiedzialo mamo dlaczego nic nie zrobilas ?

[misbaskerwill]

Jedź z dzieckiem (o ile M wyrazi zgodę, bo teoretycznie bez tego nie możesz).
Powiem tylko, jako człowiek, który w dzieciństwie dużo jeździł z rodzicami:
- dziecko o wiele łatwiej adaptuje się do nowych warunków niż dorosły,
- opanowuje w sposób szybki i _perfekcyjny_ język danego kraju,
- bardzo rozwija swoją wrażliwość i tolerancję obcując z innymi nacjami,
itp.

Według mnie jest znacznie więcej pozytywów takiego wyjazdu dla dziecka, nawet
jeśli ma jechać tylko z matką.
Oczywiście - wyjazd bez zgody ojca to przestępstwo. Natomiast wyjazd bez dziecka
też grozi tym, że ojciec zechce zakwestionować opiekę teściów nad dzieckiem.
Ale nie pamiętam, jakie M w Twoim przypadku ma prawa do dziecka...

Być może Tobie wydaje się to nierealne - ale moim zdaniem, lepiej dla dziecka
byłoby wyjechać z mamą.

[berek_76]

Pomidorowa, przestań, proszę, złościć się na mnie. Jeszcze raz podkreślam, że
nie krytykuję pomysłu wyjazdu w ogóle, natomiast po swoich doświadczeniach z
dzieckiem tracącym z dnia na dzień jedno z rodziców (prawdopodobnie dłuższych i
bardziej dramatycznych niz Twoje do tej pory) staram Ci się zwrócić uwagę na
coś, czego moim zdaniem możesz nie dostrzegasz.

> Sek w tym,ze dziecko jest zwiazane z dziadkami tak samo jak i ze
> mna

IMHO robisz poważny błąd zakładając, że dziecku będzie wszystko jedno, czy
będzie z mamą, czy z dziadkami. Ja staram się pokazać, że akurat teraz, kiedy
dziecko "straciło" jedno z rodziców, "utrata" drugiego może być dla niego
wyjątkową traumą. Zwłaszcza, że Twoja motywacja do wyjazdu jest dla
kilkuletniego dziecka czystą abstrakcją, więc nie będzie w stanie osłodzić mu
rozstania. dziecko po rozstaniu rodziców czuje się porzucone i jeśli silnie to
przeżywa (a piszesz, że tak), to dołożenie do tego choćby czasowej utraty
drugiego z rodziców jest dokopywaniem leżącemu. Ile to dziecko ma jeszcze znieść?
Trudno mi uwierzyć, że twoje dziecko jest rzeczywiście tak samo związane z
Twoimi rodzicami, jak z Tobą, a jeśli rzeczywiście tak jest, to TO jest dopiero
problem. Nie miesiąc rozstania z Tobą, tylko przebudowanie relacji w Waszej
rodzinie. I na to wyjazd może pomóc... Dobrze, jeśli w to wierzysz. Ale musisz
też zdawać sobie sprawę, że równie dobrze możesz wylądować w obcym mieście bez
pomocy, a za to z dzieckiem, które zalamuje się pod ciężarem nieszczęść które na
nie spadły. Oj, bywa trudno z takim dzieckiem...

A co do szczęścia... Tak, masz rację. Każdy ma prawo do szczęścia, a dziecko
szczęśliwej matki ma większą szansę być szczęśliwe. Tylko czy zawsze? Czy -
wybacz drastyczny przykład - jeśli matkę uszczęśliwia zażywanie narkotyków albo
zmienianie partnerów życiowych, to automatycznie gwarantuje to szczęście jej
dziecku?

Moim zdaniem to prawo działa raczej w drugą stronę - jeśli zapewniam szczęście
swojemu dziecku, tym samym czuję się szczęsliwa. Nie mogę być szczęśliwa
wiedząc, że to, co robię, krzywdzi moje dzieci.

Doskonale wiadomo,ze jezeli dziecko bedzie mialo szczesliwa i
> usmiechnieta mame samo tez bedzie szczesliwe

To jest akurat guzik prawda. Szczęście matki NIE JEST GWARANCJĄ szczęścia
dziecka. Owszem, matce nieszczęśliwej będzie trudno zapewnić szczęście dziecku.
Ale nie wystarczy dbać o swoje szczęście, żeby dziecko bło szczęśliwe. O dziecku
też trzeba pamiętać.

Zrobisz jak zechcesz. Ale z gwałtowności Twoich wypowiedzi widzę, że problem
chyba nie tyle w dziecku, co w Twoim przekonaniu, że wyjazd wszystko zmieni.
Może masz rację. Może też się okazać, że swój problem zabrałaś ze sobą i jedyną
zmianą po wyprowadzce będzie to, że tam już nie będzie gotowych pomóc rodziców.
tak też się może zdarzyć.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[pomidorowa5]

berek_76 napisała:

Berek zanim skomentuje Twoja wypowiedz napisze odrazu,ze nie zloszcze sie na
Ciebie. To jest Twoj punkt widzenia tej sprawy i masz prawo widziec go po
swojemu ,moze dlatego,ze nie znasz szczegolow.Skupiasz sie i wylacznie na tym,ze
dziecko bedzie cierpiec jak wyjade... a teraz komentarz...

> Pomidorowa, przestań, proszę, złościć się na mnie. Jeszcze raz podkreślam, że
> nie krytykuję pomysłu wyjazdu w ogóle, natomiast po swoich doświadczeniach z
> dzieckiem tracącym z dnia na dzień jedno z rodziców (prawdopodobnie dłuższych
> i
> bardziej dramatycznych niz Twoje do tej pory) staram Ci się zwrócić uwagę na
> coś, czego moim zdaniem możesz nie dostrzegasz.-


moje dziecko nie stracilo ojca wczoraj ani tydzien temu ani rok temu tylko
minelo juz prawie 3 lata a to kawal czasu.Kazde ...podkreslam kazde dziecko
bedzie tesknic za ojcem w takich sytuacjach a tym bardziej kiedy ten ojciec nie
chce poswiecic czasu dla dziecka.
>
> > Sek w tym,ze dziecko jest zwiazane z dziadkami tak samo jak i ze
> > mna.
>
> IMHO robisz poważny błąd zakładając, że dziecku będzie wszystko jedno, czy
> będzie z mamą, czy z dziadkami.

Berek skad takie wnioski? Nie zakladam tego,ze jest to wszystko jedno.Wiadomo,ze
z mama bedzie jej najlepiej ,jednak w takiej sytuacji jesli zostanie z dziadkami
nie oznacza ,ze stanie mu sie wielka krzywda.

Ja staram się pokazać, że akurat teraz, kiedy
> dziecko "straciło" jedno z rodziców, "utrata" drugiego może być dla niego
> wyjątkową traumą.-

tak jak pisalam wczesniej , nie teraz a prawie 3 lata temu a to kawal czasu.

Zwłaszcza, że Twoja motywacja do wyjazdu jest dla
> kilkuletniego dziecka czystą abstrakcją, więc nie będzie w stanie osłodzić mu
> rozstania. dziecko po rozstaniu rodziców czuje się porzucone i jeśli silnie to
> przeżywa (a piszesz, że tak), to dołożenie do tego choćby czasowej utraty
> drugiego z rodziców jest dokopywaniem leżącemu. Ile to dziecko ma jeszcze znieś
> ć?-


to nie jest tak, moze zle to przedstawilam. Teskni bo teskni,ale nie objawia sie
to moczeniem w nocy, apatia, brakiem zainteresowania swiatem,monotonnym
smutkiem. Gdyby tak bylo pomyslalabym o terapii.Moja corka byla obserwowana
przez pania psycholog i wychowawczynie. Nic nie wzbudzilo podejrzen w jej
zachowaniu. Rozwija sie prawidlowo.



Nie miesiąc rozstania z Tobą, tylko przebudowanie relacji w Waszej
> rodzinie.-

ehhh latwo powiedziec nic nie dodam wiecej w tym temacie


I na to wyjazd może pomóc... Dobrze, jeśli w to wierzysz. Ale musisz
> też zdawać sobie sprawę, że równie dobrze możesz wylądować w obcym mieście bez
> pomocy, a za to z dzieckiem, które zalamuje się pod ciężarem nieszczęść które n
> a
> nie spadły. Oj, bywa trudno z takim dzieckiem...-

nie wyjezdzalabym gdybym nie miala tam jakiegokolwiek punktu zaczepienia.Nie
jade w ciemno...
>
> A co do szczęścia... Tak, masz rację. Każdy ma prawo do szczęścia, a dziecko
> szczęśliwej matki ma większą szansę być szczęśliwe. Tylko czy zawsze? Czy -
> wybacz drastyczny przykład - jeśli matkę uszczęśliwia zażywanie narkotyków albo
> zmienianie partnerów życiowych, to automatycznie gwarantuje to szczęście jej
> dziecku?-

oj Berek Berek ja nie mowie tutaj o pozornym i patologicznym "szczesciu". Nie
wiem po co przytoczylas ten przyklad.
>
> Moim zdaniem to prawo działa raczej w drugą stronę - jeśli zapewniam szczęście
> swojemu dziecku, tym samym czuję się szczęsliwa.- i wlasnie to chce zrobic.
Wyjazd nie tylko bedzie dobry dla mnie ,ale przede wszystkim dla dziecka, czego
Ty narazie nie potrafisz dostrzec bo tak jak na poczatku napisalam skupiasz sie
i wylacznie na tym,ze bedzie przez jakis czas beze mnie i bedzie to ogromnie
traumatyczne przezycie dla niej .

Nie mogę być szczęśliwa
> wiedząc, że to, co robię, krzywdzi moje dzieci. - bez przesady
>
> Doskonale wiadomo,ze jezeli dziecko bedzie mialo szczesliwa i
> > usmiechnieta mame samo tez bedzie szczesliwe
>
> To jest akurat guzik prawda. Szczęście matki NIE JEST GWARANCJĄ szczęścia
> dziecka. Owszem, matce nieszczęśliwej będzie trudno zapewnić szczęście dziecku.
> Ale nie wystarczy dbać o swoje szczęście, żeby dziecko bło szczęśliwe. O dzieck
> u
> też trzeba pamiętać.
>
> Zrobisz jak zechcesz. Ale z gwałtowności Twoich wypowiedzi widzę, że problem
> chyba nie tyle w dziecku, co w Twoim przekonaniu, że wyjazd wszystko zmieni.-


jestes bardzo pochopna w swoich wypowiedziach. Albo poprostu tak odbierasz to co
ja pisze. Brak empatii,ale nie kazdy posiada taka ceche ...


> Może masz rację. Może też się okazać, że swój problem zabrałaś ze sobą i jedyną
> zmianą po wyprowadzce będzie to, że tam już nie będzie gotowych pomóc rodziców.
> tak też się może zdarzyć.-

a skad wiesz czy oni sa gotowi mi pomagac tutaj ? Nie masz zielonego pojecia czy
mi pomagaja i jesli juz w jaki sposob?Nie czytasz dokladnie tego co pisze a
troche napisalam o swojej sytuacji w rodzinie.

Dziekuje jednak Ci za wypowiedz .


>
> -----------------------
> Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[berek_76]

Pomidorowa, myślę, że problem wziął się stąd, że z Twoich wypowiedzi wynikało -
dla mnie - że rozstanie miało miejsce niedawno. Nie wiem, czy to moja ostatnia
nieprzytomnoś, czy sposób opisywania przez Ciebie sytuacji. Wsio rawno.

Jeśli jest tak jak piszesz, że to nie jest swieża sprawa, to oczywiście rzecz
wygląda zupełnie inaczej. I pewnie, że w takiej sytuacji, kiedy pewne sprawy
jakos tam się unormowały - nawet jeśli jest to niewygodna norma - należy po
prostu układa sobie życie.

W takim razie moje uwagi możesz uznac za nieodnoszące się do Twojej sytuacji i
tyle. A następnym razem wypowiem się dopiero po obronie, bo musi, ze to ten
doktorat mnie tak przytępia.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)