i co zrobić????

[alumek]

witam fajnie ze tu trafiłem mam 34 lata 13 lat małzenstwa i dość
wszystkiego.chce odejść od Żony tylko zal mi dzieci 2 synów (9 11 lat)nie
wierze ze cos moze sie zmienic w zwiazku który trwa tyle lat i był
"poprawiany"tyle razy ale zawsze wszystko wracało, jak nie zyc
przeszłością?jak popatrzeć w przód i tam iść?czy "nowa droga" bedzie lepsza i
czy po tylu latach to jeszcze miłość czy przyzwyczajenie.czy łatwo przez to
przejść,chce sie rozstac ugodowo ale czy kobieta która tyle czasu chciała
dominować to zniesie?czy rozstanie sie po ludzku? pozdrawiam Tych co przeszli
i Tych co idą w tą strone

[z_mazur]

Jakoś tak czuję, że nie jesteś jeszcze do końca przekonany co do rozwodu.
Jeszcze zastanawiasz się, czy Twojego małżeństwa nie da się jakoś naprawić.
Nie znamy odpowiedzi na to pytanie. Mogę Ci tylko powiedzieć, że rozwód nie
jest wcale takim prostym rozwiązaniem. Może spróbowalibyście terapii zanim
podejmiecie ostateczne decyzje. Twoja żona wie o Twoich planach rozwodowych???
Jeśli tak to jak na nie reaguje?

[rafanetka]

Też to tak odebrałam. Sama się zastanawiałam czy podjełam słuszną decyzje. I
nadal mam tysiące pytań, wątpliwości, w głowie kołacze mi się milion myśli.
Gdzieś w głębi duszy jestem spokojna i poukładana. Ale nie życze najwiekszemu
wrogowi przejścia przez piekło które nazywa się rozwód. Z tego co obserwowałam
mojego męża to nie ma znaczenia po której stronie jesteś. Czy to Ty odchodzisz
czy odchodzą od Ciebie. Ratujecie związek, nawet z małej iskierki, która gdzies
się tam może tli między wami można wzniecić ogień, czy choćby płomyk który
pomoże wam w dalszej drodze. Macie dzieci, a piekło jakie one będa przeżywały
jest nieporównywalne do waszego.

[em120777]

Mnie tez tak sie wydaje....
Wiesz małżeństwo to coś na co mam nadzieje decydowaliscie sie współnie, to nie
pasmo samych miłych chwil i nic łatwego - a przeciwnie chyba najtrudniejsza
sprawa w życiu poza wychowaniem dzieci... Wydaje mi sie, ze podejmowanie
jednostronnej deyczji jest conajmniej " nie fair" wobec małzonki. Moze trzeba
sie zdobyć na bardzo szczera, bolesną nawet rozmowę i powiedzieć rzeczy które
bola, przeszkadzaja a co najważniejsze powiedzieć prawde!!!! (mój m. ostatnio
powiedział mi, ze mówił mi zawsze to co "podobno" chciałam usłyszeć). A potem
starać sie samemu ponad miarę być lepszym człowiekiem, lepszym partnerem... tak
mysle i żałuję, że nie dano mi powalczyć o swoje małżeństwo, że zostalam
wyłączona z dyskusji i skazana bez pytania.... Może faktycznie terapia pomże
Pozdrawiam M.

[danagr]

widze, ze nie ja jedna zostalam potraktowana jak i Ty, a to jest najgorsze,
kiedy ktos za nas podejmuje decyzje nie dajac zadnej szansy. Dlatego uwazam, ze
nie nalezy sie poddawac i sprobuj powalczyc. Nie podejmuj sam tej decyzji, jest
was w koncu dwoje w tym zwiazku.

[alumek]

Rozumiem,tylko ja wiem jak było u mnie i widze to gdy juz nie mieszkam z żona
iod jakiegoś czasu patrze na to z dystansu,kiedys nie było dyskusji na zaden
temat a teraz nawet maja byc długie rozmowy bo nagle świat sie wali i i co zrobi
dalej jak "byłem" to jakos nikt nie chciał sie ze mnną liczyć a teraz nagle
kazde moje zdanie ma sie liczyć?po co to mydlenie oczu jak za pewien czas
wszystko wróci do "normy"a jesli chodzi o terapie to jakos mnie to nie
przekonało po jednej z wizyt, bo nagle "Ktoś"zawsze wygadany stracił jezyk i tyle.
Pozdrawiam

[yamato36]

mam taką samą sytuacje jak Ty, bardzo to przeżywam bo to poprostu zwyczajnie
boli
ja postanowiłem zakończyć 15 lat małżeństwa bo ........już nie mam siły
nie wiem jaka będzie moja przyszłość , jaka twoja ale jedno wiem trzeba
skończyć , przerwać układ który nas wykańcza bo życie nie może być cały czas
okrutne
ja jestem już emocjonalnym wrakiem ,ale jeżeli ty czujesz jeszcze w sobie siły
to próbuj tylko pomyśl czy za dwa czy trzy lata nie będziesz pisał podobnego
postu ? ja tak zmarnowałem 6 lat
myślisz o dzieciach ? ja tez myślałem to oczywiste tylko czy uchronisz je od
bólu waszego rozstania ? czy wasze kłutnie nie zrobią wiekszych spustoszeń w
ich głowach ?

[ivone7]

przeczytalam uwaznie wasze posty..szczegolnie post yamato..miedzy wierszami
przeczytalam, ze probowaliscie ratowac wasz zwiazek 6 lat temu...na jakis czas
pomoglo..teraz wraca do starego...i taka mnie naszla refelksja, ze w zyciu tak
bywa, ze jak jest lepiej to nie staramy sie, nie pielegnujemy..a o zwiazek
trzeba dbac jak o roslinke podlewac, nawozic...nawet najpiekniejszy kwiat nie
podlewany usycha...
mysle ze warto ratowac..ale miec w pamieci jak latwo jest cos takiego utracic,
jakie to wszystko ulotne..
ale jest i druga strona medalu..le sie dzieje w zwiazku, to sa i klotnie i
ciche dni i wzajemne pretensje i wiele innych nieprzyjemnych spraw..a w tym
wszystkim dzieci, na nie to absolutnie dobrze nie wplywa..moze warto na jakis
czas odejsc, jak to radzili niektorzy we wczesniejszych postach zeby nabrac
dystansu..rozwod to naprawde ostatecznosc

[beatkach]

Rozwód to faktycznie ostateczność, ale jak sa dzieci to takie odejście na próbe
a potem powrót, a potem (zakaładam najgorszy scenariusz) znowu rozstanie... to
dopiero im namota w głowach i emocjach...
Oczywiście utrata dotychczasowego domu jest straszliwą stratą, to zawala sie
świat ale przynajmniej raz i trzeba zacząć budować na sprzątniętym rumowisku.
Zastanawiam się jak bardzo boli odchodzenie i powracanie czy nie lepiej pożegnać
sie raz, a dobrze po wypróbowaniu wszelkich innych sposobów ale bez
wyprowadzania się i odchodzenia od siebie w trakcie?

[ivone7]

powiem szczerze nie mam zielonego pojecia..przeczytalam tutaj o tym, ze moze
czasami warto na chwile odejsc, zeby zlapac dystans i jak to przemyslalam to
moze jakas racja w tym jest...bo przerywamy to kolo zamkniete jakim sa klotnie,
awantury, ponizanie, wyzywanie sie na drugiej osobie...
dzieci..im mozna powiedziec ze tata wyjechal w delagacje...i mysle ze to by
mniej namieszalo w glowach, niz wysluchiwanie tego wszystkiego co sie miedzy
rodzicami dzieje...
a druga strona moze zateskni, zrozumie...ja nie mowie ze to jest swietne, ale
jedno z mozliwych rozwiazan...

[yamato36]

właśnie tak chce zrobić jak piszesz ivone7
może jest też to dobre wyjscie dla autora postu?
takie troche......humanitarne?

[yamato36]

właśnie jestem po rozmowie z żoną i mam wrażenie - jestem pewien że Wy kobiety
dużo łatwiej znosicie zmiany niż mężczyżni
zwłaszcza tacy którzy chcieli mieć dom , schronienie którzy mieli cel w życiu
czy ja- my nie pielęgnowaliśmy związku ? pewnie tak ale czy zasłuzyliśmy na
takie traktowanie ?czy można nas normalnych eacetów wymienić jak rękawiczki ?
wiecie , ja poświęciłem swoje życie budowaniu naszego domu , czułem sie jak ten
misjonarz co nawracał murzynków , a oni wcale nie chcieli sie nawracać bo im
tak dobrze sie żyło
czy mozna narwócić, zmienić człowieka ale tak naprawde ? moim zdaniem nie
lub jest to bardzo trudne , a gwarancji nie ma
czy mozesz , chcesz zaryzykować ?pewnie możesz , możesz też odpuścić i
podporządkować sie żonie jest to jakieś wyjście ale wtedy już nigdy nie
będziesz miał swojego zdania
ja postanowiłem wyjechać za granice tylko po to zeby nie zwariować
ktoś powie że uciekam od problemów , tak ale boje sie o własne życie

dla mnie świat sie zawalił........

[crazyrabbit]

Wyjazd za granicę to niestety ucieczka... Chociaż czasem pomaga się
zdystanować , kiedy kontakt ograniczony jest do minimum , jesteś daleko i
patrzysz na swoje zycie z innej perspektywy.
Ale jeżeli masz dzieci , to wyrzadzisz im ogromną krzywdę.

[ivone7]

ja nienawidze zmian...kazda zmiana to u mnie stres i to straszny..
mysle ze nie zalezy to od plci, tylko od charakteru, osobowosci itd...
po swoich doswiadczeniach wiem, ze w moim zwiazku zle sie dzialo, bo ja bylam
podporzadkowana mezowi, a on mnie nie szanowal...i od tego wszystko sie
zaczelo..
nie wiem czy robisz dobrze wyjezdzajac zagranice, ja mialam na mysli gora
miesieczne rozstanie....
ale rozumiem cie..trzeba sie szanowac, bo jesli sami sie nie bedziemy szanowac
to nikt nie bedzie..
pozdrawiam serdecznie
i zycze powodzenia

[alumek]

Witam wszystkich .dzieki za taki odzew i jest mi super jak to czytam.Wracajac
do mnie to mam juz dosc i jakos nie umiem tego kontynłowac chcemy sie rozstac po
ludzku i z "klasą"ale czy to mozliwe?czy kiedy człowiek zaczyna rozumiec ze juz
sie nic nie zmieni w tym wszystkim bo tak naprawde mimo wszystkich obietnic i
postanowien jestesmy tymi samymi osobami i po czasie znów wraca to samo czy ta
cała "droga"jest warta tego wszystkiego co moze nas spotkac?Wiem ze rozwód to
ostatecznosc ale jak nie zrobie porzadku w swoim zyciu teraz to pózniej juz moze
mi go braknac bo mam jedne a gratisów tu nie ma.Ciekawi mnie co bedzie z nami
jak kiedyś bedziemy chcieli poukładać sobie coś nowego z kims innym jak to
bedzie moze ktos mi podpowie bo moja wyobraznia nie działa w tym kierunku..
Pozdro dla wszystkich

[nangaparbat3]

na mój gust to zbyt prędko chcesz mysleć o układaniu sobie zycia z kimś innym.
Ja akurat mam za soba bardzo pozytywne doswiadczenie rozwodu, własciwie jak
teraz na to patrzę, prawie bezbolesne (co mialo boleć, bolalo wcześniej, przed
decyzja o rozstaniu).
Ale na takie dobre rozstanie trzeba zgody obojga, jak juz ktos slusznie
napisał. Mojemu bylemu meżowi zabrało połtora roku przekonywanie mnie, ze
lepiej nam bedzie osobno - i przekonal.
po fakcie okazalo sie, ze i dziecko (miała wtedy 8) zadowolone, bo miało juz
dość panujacej w domu atmosfery.
Ale - o pierwszym nowym zwiazku mego jeszcze wtedy meża dowiedziałam sie dwa
lata po tym, jak zamieszkalismy osobno.
Bo naprawdę nie idzie o to, zeby bylo "hop siup, zmiana dup".
I tyle.