terapia...

[30-letnia]

czy wy też tak macie, że po wyjściu z gabinetu z miękkimi fotelami idziecie
przez miasto, wycieracie łzy i wiecie tak po prostu co MUSICIE zrobić ze
swoim życiem żeby nie umierać po kawałku??? a po powrocie do domu to wszystko
nagle staje się takie odległe, niewykonalne, za trudne i bez sensu???

jestem po pierwszej wizycie u terapeuty, gość na poziomie, bardzo mi pomógł,
nawet wahałam się czy zapisywac się na kolejny termin... nie umiem sobie
odpowiedzieć na pytanie w czym ten człowiek mógłby mi pomóc?

napiszcie jak było u was. jakie mieliście wrażenia w czasie terapii, w czym
wam pomogli terapeuci?

[30-letnia]

chciałam jeszcze dodać, że mój poprzedni nick to ona_trzydziestoletnia, ale był
makabrycznie długi, więc sobie ułatwiłam sprawę

[z_mazur]

Ja chodziłem na terapię przez ponad pół roku po rozstaniu z byłą żoną i w tym
czasie uporałem się z demonami związanymi z rozpadem swojego małżeństwa.

W pewnym momencie wydawało mi się, że już jest ok i wspólnie z terapeutką
podjęliśmy decyzję o zakończeniu terapii. Po upływie 3 miesięcy spokoju
pojawiło się jednak sporo innych emocji i umówiłem się ponownie na spotkanie.
Terapeutka po rozmowie stwierdziła, że jeśli chcę to mogę wrócić bo
rzeczywiście widzi jeszcze pewne sprawy do przepracowania. Po prostu emocje
związane z rozpadem małżeństwa maskowały pewne inne sprawy, które wyszły na
światło dzienne dopiero po uporaniu się z tym problemem.
Po paru spotkaniach i uspokojeniu tych największych emocji pojawiło się jednak
też pytanie: "czego ja własciwie chcę od tej terapii?". No i w tym momencie
dopiero zaczyna się prawdziwa praca.

[30-letnia]

no właśnie z_mazur, czego oczekiwać od tej terapii?

[z_mazur]

W początkowej fazie bardzo ważne było dla mnie po prostu uspokojenie emocji.
Możliwość wygadania się przed osobą, która jest niezaangażowana w żaden sposób
w moje emocje i co ważniejsze nie ocenia mnie, moich posunięć i samopoczucia.
To na początku wystarczało. Zadawane w odpowiedni sposób pytania czasem
zwracały moją uwagę i konfrontowały z wewnętrznymi sprzecznościami twkiącymi we
mnie. Dzięki tej fazie terapii odzyskałem równowagę emocjonalną. Nie wiem na
ile terapia miała wpływ na tempo tego prcesu. Ale wewnętrznie czuję, że efekt
był pozytywny i bez tego dłużej miotałbym się i zadręczał pewnymi sprawami.

Na początku jest tak, jak piszesz...

[tricolour]

... potem pojawia sie pytanie... i co dalej? ))

[z_mazur]

No włąsnie doszedłem do tego etapu.
I pojawiła się frustracja związana z brakiem odpowiedzi na pytania "co dalej?"
"czego ja w ogóle chcę od życia?"...
Widzę, że to nie takie znowu dziwne. ))

[emde74]

nie dziwne. ale nie ma co się frustrować. "co dalej" samo przyjdzie. żyj dniem
teraźniejszym, z delikatnymi planami typu: jutro pójdę tu, a pojutrze pojadę
tam, a za 2 miesiące planuję wakacje tu i tu. wystarczy. strategia (za
przeproszeniem "nie sr... prądem" wypróbowałam i cały czas
próbuję "organoleptycznie" na sobie. hasło: "nie szukać "co dalej" na siłę"
mam w głowie cały czas.

[pepsi80]

ja jestem po 3 takich spotkaniach i wydaje mi się, że pomaga-chociaż nie mogę
jeszcze powiedzieć, że jestem w super formieale widzę, że spojrzenie kogoś z
boku(profesionalisty) jest ważne aby zrozumieć, często tylko zobaczyć pewne rzeczy..
gg4975740

Zmiany są trudne...

[tricolour]

... a strach przed zaglądaniem w głąb siebie - jeszcze wiekszy. Niechęć do zmian
potęgowana jest przez przyzwyczajenie do obecnego życia, które może nie jest
różowe, ale umiejetnie sie w nim poruszamy.

Terapia niszczy taki lichy, ale stabilny świat i na jego gruzach składa powoli
życie z kawałków w konkretną całość. Trzeba liczyć sie z bólem niszczenia
dotychczasowego życia i cierpliwą konstrukcją nowego.

Nie każdego na to stać. Muszisz podjąć decyzję, czy jesteś zadowolona z tego co
masz i porównać z ambicjami personalnymi, rodzinnymi, zawodowymi, społecznymi,
materialnymi, duchowymi, fizycznymi itp...
Bilans odpowie Ci w jakim miejscu życia jesteś.

[emde74]

generalnie jestem za terapią i wszelkiego typu pomocą tego typu dla siebie.
nawet farmakologiczną (przynajmniej przez ten najcięższy, pierwszy okres). co
prawda w moim przypadku (chodziłam na terapię 7 miesięcy lat temu 5 czyli wtedy
jeszcze nie z powodu małżeństwa) tak naprawdę na dojście do siebie nałożyły się
pewnie i kwestie terapeutyczne, i rozmowy z mądrymi ludźmi, których spotkałam w
tym czasie na drodze, i wreszcie start z wzięciem siebie samej w garść (a to
wcześniej wymienione w tym pomogło). antydeprechy też pomogły, ale ważne jest
tu, by samemu mieć siłę je rzucić (mnie udało się po 2 miesiącach).

rozmowy z terapeutą były okropnie trudne, ciężkie, niezrozumiałe. była to dla
mnie droga przez mękę, ale jak napisał z_mazur i tri, to po prostu wchodzenie w
siebie, a to są mroki, jakie na codzień właśnie odrzucamy i czasami tylko
podświadomość np. we śnie budzi w nas te lęki, przemyślenia itp. których pełni
jesteśmy. rozmowa z terapeutą to nie kawka z koleżanką. a sam terapeuta to
nie "wujek dobra rada". on ma Ci pomóc odnaleźć odpowiedź w sobie. dlatego to
takie ciężkie, bo nic Ci tu niczego nie proponuje, ale Ty sama krążych po
głębinach swojej psychiki.

ja doszłam do siebie tak naprawdę po paru latach. proces wychodzenia z doła, a
w zasadzie dochodzenia do samej siebie to rzeczywiście kilkuletni, żmudny
proces. ale nie martw się: w pewnym momencie lampka olśnienia, że jesteś sobą,
umiejącą walczyć ze swoimi słabościami (bo wątpliwości i pytania zawsze w Tobie
pozostaną, grunt by z tym pogodzić i iść dalej), się zapala.

co ważne: w momencie gdy na rozpad małżeństwa nałożyły się u mnie jeszcze inne
bardzo emocjonalne wydarzenia, których, wierz mi - koń by nie wytrzymał - ja
przebrnęłam przez to tak, że nawet mój szef przez kilka miesięcy się nie
kapnął, że u mnie prywatnie "coś nie halo". oczywiście efekty uboczne (gdzieś
złe emocje trzeba upuścić) są: często klnę, ale generalnie: to zadziała i
działa! powodzenia!

Klniesz? Świetnie!!

[tricolour]

Moja (w cywilu - narzeczona) nie klnie wcale. No... całymi miesiącami nie
posłysze ostrzejszego słowa w sytuacjach adekwatnych do przeklinania.

Raz wziąłem ją na zbyt stromą górkę, na narty i zjechać nie mogła. No i
posłyszałem, że "pierd... góra, kur.., taka stroma, jeb... narty..." reszty na
swój temat nie słyszałem, bo uciekłem.

[emde74]

tri, ale się uśmiałam! aż musiałam pokazać koleżance z biurka obok (bo ja niby
pracuję, z czego się tak śmiałam.
jak ktoś nie klnie albo czasem czymś nie rzuci, to dla mnie nie jest naturalne,
bo kurcze, jesteśmy złożeni też ze złych emocji. i trzeba je upuścić, no nie ma
siły. a właśnie mój ex twierdził, że ja się powinnam tylko uśmiechać jak
Amerykanie, a nie szklankami rzucać
to se teraz mogę pokląć do woli!

kobiety....

[misbaskerwill]

> siły. a właśnie mój ex twierdził, że ja się powinnam tylko uśmiechać jak
> Amerykanie, a nie szklankami rzucać
> to se teraz mogę pokląć do woli!

Wolą szklankami rzucać niż mięsem. Rozrzutne to takie...

[emde74]

oj, ja wolę mięsem znaczy mięsem słownym. ale jak mi ex zabronił, to rzucałam
szklankami, bo kurcze czymś musiałam. niech się cieszy, że nie w niego))

[z_mazur]

Też się uśmiałem. ))

BTW, emde Ty i depresja?????? Szok!!!!
To znaczy to jest reakcja na tą informację w konfronatcji z tym jak odebrałem
Cię przy osobistym poznaniu.
)))

[emde74]

tak Z. miałam i prochy też były. ale to było 5 lat temu (i z powodu mobbingu w
pracy)! dlatego teraz rozwód przechodzę lepiej, bo "co nas nie zabije, to
wzmocni". jestem tego fizycznym (i psychicznym) przykładem. oczywiście
nieszczęsne upuszczanie złych emocji jest (zaczęłam palić, o klnięciu już
wiesz, ale z tym też sobie poradzę.
dlatego przez to co było, teraz miałeś okazję poznać dzisiejszą mnie. wesołą,
otwartą i towarzyską - i ciężko mnie wyprowadzić z równowagi (to potrafią tylko
moi współpracownicy))), bo mam ogromne pokłady dystansu, mimo genetycznie
zakodowanej wrażliwości (jestem muzykiem-amatorem).
))))

a jeszcze jedno

[emde74]

podczas mojej walki z depresją (bo to już była depresja) mąż - czyli osoba Ci
przecież najbliższa - stał z boku, także było dużo trudniej przez to przejść. a
jak widzisz się udało przy pomocy innych.

a wiesz co sobie w kontekście tego męża i tej sytuacji stania z boku myślę?
kiedyś bym go sklęła, że taki nieczuły i w ogóle "mnie nie rozumie". a dziś?
wiem, że bał się tej sytuacji tak samo jak ja, bo po prostu nie wiedział co się
ze mną dzieje i nie wiedział jak do tego podjeść i jak mi pomóc. tego też uczy
terapia, ludzie i doświadzenie

[magnuna]

chodzilam przez pol roku, juz w trakcie trwania rozwodu. Nie od poczatku
docieraly do mnie slowa teraputki ale z kazdym tygodniem bylo lepiej. Wszystko
co slyszalam tam przenioslam na grunt praktyki dopiero po roku.
Wychodzac z gabinetu....czulam sie silniejsza, czulam wieksza chce do zycia ale
to szybko mijalo.Wlasciwie nie wierzylam teraputce.Moze nie bylo efektow od
poczatku bo nie potrafilam tak "od drzwi" odkryc sie przed nia. W miare uplywu
czasu przelamywalam sie i to to pomagalo.
Dzieki mojej teraputce przestalam obwiniac sie za wszystko, przestalam sie
biczowac poczuciem winy (za to ja schrzanilam, za to co zschrzanil maz,).
Nauczyla mnie dystansu. Dzieki niej (chociaz tu rownie duza zaslug moich
bliskich) zaczelam powoli odzyskiwac wiare w siebie i zaczelam akceptowac sama
siebie.
W czasie rozwodu i po "namietnie" analizowalam cale malzesntwo, gdybalam,
wybiegalam mysla w przyszlosc, w wyobrazni tworzylam scenriusze cudownego
zejscia. Zadreczalam sie tym ,brnelam coraz dalej. Dzieki terapii nauczylam
sie "oszukiwania?" samej siebie, nauczylam sie ucianac te mysli, zamiast nich
stworzylam miejsce ktore mozna wypelnic czyms innym.

[30-letnia]

czy ja wobec tego jestem dziwna? dla mnie terapia nie jest traumatyczna, to nie
są żadne mroczne odkrycia. raczej jest bardzo budująca, tylko nie wiem dlaczego
na tak krótko działa? że wracając do domu to wszystko trochę się rozmywa...
polecił mi też zanim podejmę decyzję przeczytanie książki "żyć w rodzinie i
przetrwać" - czytaliscie? czy w czymś pomaga?
brakuje mi tez fizycznego kontaktu z terapeutą. jakies nienaturalne wydaje mi
się to, że siedzi 1,5 m ode mnie. chyba lepiej czułabym się gdyby siedział
razem ze mną na tej pieprzonej kanapie, czy dotknął ramienia jak płaczę. ale na
to pewnie jest jakaś regułka, że ne można wkraczać w "związki" z pacjentem, bo
się jeszcze nie daj boże zakocha, albo co?

po zastanowieniu jeszcze chyba mogę dodać, że po tej wizycie jestem jakby
odarta z nadzieji, ale może właśnie na tym polega terapia, żeby przestać się
łudzić???

[emde74]

ten kontakt o którym piszesz to właśnie kawka z wyryczeniem się u koleżanki,
ale nie spotkanie terapeutyczne. tak być musi, bo to ma nie być rada, porada,
pitu-pitu, ale skupienie na odnajdowaniu siebie. wydaje Ci się, że działa
krótko i ulatnia zaraz "po", ale tak Ci się tylko wydaje. długofalowe skutki
terapii przyjdą.
ja bym rzekła, że terapia pozwala na nabranie dystansu niż na łudzenie się. jak
masz dystans to widzisz rzeczy w innym świetle niż jak na nie napierasz.

Co do fizycznego kontaktu z terapeutą...

[tricolour]

... to nie łudź się - terapia skonczy sie wraz z fizycznym kontaktem, a lekarz
wyleci z roboty )

Wiesz... nie chcę bć brutalny (ale będę) - lekarz raczej sie w Tobie nie
zakocha, bo Ty wymagasz pomocy i razie masz bardziej do zaoferowania łzy,
zagubienie, niepweność niż dojrzałe uczucie. Potrzeba wielu miesięcy, by
przejrzeć na oczy.

[30-letnia]

tri, jestem normalnie twoja fanką. oczywicie chodziło mi o to, że takich
kontaktów unika się raczej po to aby pacjent nie zaangażował się emocjonalnie.
o terapeutę raczej nie ma się co obawiać, prawda? może wyraziłam się
nieprecyzyjnie, ale już taki mój urok, że zapętlam proste sprawy

A dziękuję, dziekuję.... :))

[tricolour]

Mnie terapia nauczyła jednego: odebrała mi złudzenia i zmusiła do patrzenia na
rzeczy chłodnym okiem.

Straciłem przez to 70% znajomych, dla których stałem sie niewygodny przez swoje
cyniczne (w sensie: realne) widzenie świata. Nie żałuję, bo i tak ich nie
ceniłem za relatywizowanie, myślowe lenistwo i widzenie siebie w roli ofiary w
najróżniejszych konfiguracjach - tyle, że wcześniej nie zdobyłem się na stosowny
dobór znajomych.

tri to dobrze podsumowal, ale dodam

[anula36]

jako czlowiek ktoremu dane byly obie strony kanapy, ze to niestety o wiele bardziej dziala w druga strone ( tzn klienci popadaja w fascynacje terapeuta) jako osoba ktora po pierwsze wysluchuje i stwarza wrazenie idealnego zrozumienia, po drugie przenosi sie na niego wiele swoich emocji.
Znam kilka zwiazkow powstalych na kanwie kontaktu terapeutycznego, ale osobiscie w zyciu prywatnym szukam ludzi nie wymagajacych extra wsparcia, raczej wesolych, na luzie, zdystansowanych do rzeczywistosci, przeciwienstwo mojej klienteli zawodowej

[maleme]

chodzę od 8 miesięcy. Na pierwszym spotkaniu usłyszałam o wszystkich mozliwych
"skutkach ubocznych" podjęcia terapii, usłyszałam, że "terapia nie burdel,
klient nie musi wyjść zadowolony" ) i żeby sie mogło polepszyć, to sie musi
pop...rzyć. I podpisuję sie pod wszystkim, co napisał tri, choć sama czasem się
przed terapia bronię. Ale wiadomo nie od dziś, że rozwiązanie problemu jest dużo
trudniejsze i bardziej bolesne od trwania w nim, ja zdecydowałam sie na tę drogę
i póki co nie żałuję. Przecież jedyne co mogę naprawdę zmienić w życiu to ja
sama. I czekam na tę chwilę, kiedy, jak mówi moja terapeutka "rozkwitnę jak
kwiat" )

[akacjax]

Tak, to nie wypłakiwanie się tylko-ale szukanie przyczyn takiej reakcji.
Relacja z terapeutą przechodzi różne etapy. Jest nawet taki moment-gdy uważamy, że terapeuta ma bezwzgledna słuszność..i my staramy się jakby podporządkować-ale tu nie o to chodzi-tylko o to, by odnaleźć siebie, własną drogę.
Do tego potrzeba wielkiego kontaktu ze sobą+wiedza i doświadczenie terapeuty.
Nie można liczyć, że kilka wizyt uleczy emocje. Czasem długo jeszcze po zakończonej terapii rozwiązuje się wywołane na spotkaniach tematy.

[alone33]

Ja caly czas zastanawiam sie czy nie isc na terapie.Czesta zmiana nastoju,
emocjonalna hustawka, raz jestem zdecydowana ze lepiej mi samej a raz popadam w
totalny dol. Od odejscia meza minely 4 m-ce a ja chwilami chcialabym zeby
wszystko naprawil, przeprosil i wrocil. Wiem ze jest to niemozliwe ale ta wiez
emocjonalna jednak jeszcze we mnie tkwi, jeszcze nie wygaslo uczucie...
Ostatnio jak rozmawialam z mezem o problemach z corka, ze sie budzi, nawala w
szkole to stwierdzil ze to ja wprowadzam chora atmosfere i dziecko odczuwa moje
emocje, ze nie potrafie pogodzic sie z jego odejsciem i powinnam sie leczyc
itp.Moze na prawde jest mi potrzebna wizyta u terapeuty. Chcialabym zeby moja
nadzieja na odbudowanie tego zwiazku umarla, nie chce sie zadreczac i obwiniac
za niektore rzeczy.Musze zaakceptowac to co sie stalo i dla dobra dziecka
utrzymywac z nim w miare poprawny kontakt.
Jesli ktos zna w W-wie dobrego i niedrogiego terapeute to prosze o kontakt..

[marek_gazeta]

Hehe... dobrego i niedrogiego. W Warszawie )) Mnie też dajcie znać. A, chciałbym jeszcze, żeby była ładna.

[z_mazur]

Hmmm, wygląda na to, że mieszkanie na prowincji ma jednak zalety.
W tej przychodni, z usług której ja korzystam są trzy urocze terapeutki. Na dodatek terapia jest refundowana przez Fundusz, czyli darmowa.

z_mazur

[emde74]

kolejny... a co z autopodpisem? już się z nim nie identyfikujesz?))))
ech, chłopy...

marek

[emde74]

Mareczku, Ty chyba nie potrzebujesz... no chyba że w ramach terapii:
pończoszki, szpileczki, majteczki)))
i to są właśnie faceci: ma być ładna. a kojarzysz co ma z_mazur w podpisie?
Zgrabny tyłek nie jest dany na całe życie itp itd tralala...

alone33

[emde74]

dam Ci namiary na dobrego psychologa. mailem. M.

[alone33]

Dzieki M. za namiar do psychologa. Dlugo sie nad tym zastanawialam ale chyba
musze sprobowac i isc na takie spotkanko. Wmawiam sobie ze jest wszystko ok,
daje sobie rade ale chwilami padam i wszystko wydaje mi sie bez sensu.
Czekam na @.

[marek_gazeta]

Terapeuci pomogli spompować trochę kasy. Na szczęście poprzestałem na rozmowach wstępnych. Na terapię indywidualną trzeba było za długo czekać, na grupową - myślę, że to była złota decyzja - nie zdecydowałem się. Proszę nie krzyczeć, że popełniłem błąd - kasę wydałem na narty we Włoszech. Taka terapia też pomaga.

[magnuna]

Dlaczego nie zdecydowales sie na grupowa?

[marek_gazeta]

Pisałem już o tym kiedyś. Trzeba się decydować w ciemno (po darmowej, półgodzinnej rozmowie wstępnej), koszt ok. półrocznej terapii (raz w tygodniu po 2 godziny) oscyluje wokół 2.500 (trzeba zapłacić nawet w przypadku rezygnacji z uczęszczania), grupa skupia ludzi o bardzo różnych problemach (a nie np. ludzi w trakcie rozwodu), wreszcie nie złapałem kontaktu z prowadzącym grupę terapeutą-ciapciakiem.

Kasę, jak już wspomniałem, wydałem na narty. Świetna terapia grupowa, polecam.

[magnuna]

Marku ja chodzilam na grupowa, tyle ze nie placilam za to. Zapytalam bo
chcialam wiedziec dlaczego nie chciales grupowej. Fakt, ludzie tam sa z roznymi
problemami. Na grupowej wlasnie poznalam moja terapeutke, osobe ktora naprawde
mi pomogla. Bo spotkania z cala grupa byly czasem straconym. Poza mna w trakcie
rozwodu byla 1 osoba, chodzila na terapie zeby miec dodatkowe papiery do
sprawy. Z przykroscia stwierdzam, ze na 12 osob tych, ktorzy rzeczywiscie
potrzbowali terapii byly moze 4. Reszta potrzebowala papierow dla roznych celow
(np. renty).Spotkania w grupie to byla po prostu sciema.

[magnuna]

masz racje, narty to rewelacyjna terapia

marek i terapia grupowa we Włoszech

[emde74]

terapia grupowa he, he trójkącik? czy inny czworobok?

marek

[emde74]

szkoda tylko że "pożyczyłeś" to piękne nakrycie głowy. skutek uboczny terapii

[danagr]

chodzilam pol roku na terapie indywidualna, nieodplatnie i do terapeltki ktora
postawila mnie na nogi, ale nie do konca. Podreperowala moje poczucie wlasnej
wartosci, wiem jak wygrzebac sie z dolka nie pozostajac w nim zbyt dlugo itd.. I
nagle trach....juz nie bedzie pracowala, a przedemna jeszcze dluga droga do
odnalezienia siebie i praca nad soba. Wiem, ze sama nie dam rady, zbyd duzo
dzialo sie w moim zyciu co bardzo nadwyrezylo moja psychike, musze poszukac
kolejnego terapelty ale na dobrego nie latwo jest trafic a na prywatne wizyty
nie moge sobie pozwolic. Moze ktos z was polecilby jakiegos w Wawie.

[julka1800]

Chodzilam w Wwie przez dosc krótki czas do pewnego terapeuty, dosc mlody jak na
terapeute, i co wazne uslugi swe wykonywal za darmo w ramach pewnej
organizacji. Mi pomogl i moge go polecic ale czy pomoze innym ,tego nie wie
nikt

[pomimo1]

pierwsze podejscie do terapii bylo zanim powiedzialam mezowi,ze chce rozwodu.Nie
potrafilam sobie po prostu wyobrazic,ze dam sobie rade. Szukalam wsparcia. Zycie
sie mi wtedy wyjatkowo pokomlikowalo. Poszlam do Pani Terpaeutki,ktora patrzyla
na mnie,jak na dziwolaga i zerkala na zegar. Wyszlam, zaczelam szukac terapii
prywatnej. Czulam sie coraz gorzej.kolejny terapeuta- kolejna porazka. Zwialam
po 3 ciej wizycie. Trafilam do psychiatry. Mowilam o strachu przed odejsciem,ze
chyba ciagle tego meza kocha,ze mnie bil itd. Lekarz zapisal prozac, o ktory
prosilam i powiedzial, ze farmakologia nic nie pomoze dopoki nie rozwiaze
problemu w domu i wyraznie powiedzial,ze to PROBLEM. po 3 mcach , na prozacu
odeszlam od stolu z obiadem ze slowami,ze odchodze. Bralam leki jeszcze 2 mce.
Maz sie dowiedzial zrobil ze mnie wariatke. Odstawilam leki,gdy sie wyprowadzil,
ale znow bylo zle. Zaczelam terapie u psychologa. To, ze jestem chora na
czlowieka (bylego meza) juz wiedzialam. Bylam po rozwodzie, wiedzialam ile mi
zrobil krzywd, a plakalam proszac po rozwodzie o powrot!!!!! Przyszlam na
terapie z przekonaniem,ze nic mi nie pomoze. Chodzilam regularnie. Nagle
musialam na miesiac przerwac z powodu studiow.
Wczoraj znow mialam wizyte. Przyszlam, rozmawialam. I ku mojej radosci
uslyszalam,ze moge powoli myslec o zakonczeniu terapii. Wiem,co bedzie dalej...
Mam plany, wiem, gdzie zrobilam blad i MAM DO NIEGO PRAWO. mam prawo bladzic,
mam prawo kochac, plakac, marzyc. Nie musze byc zawsze lubiana, nie musze sie
obwiniac za to,co mnie spotyka. Musze po prostu umiec z tym walczyc)))
wyszlam z gabinetu z torba na plecach i ....pobieglam do mojej przyszlej
wpolniczki omawiac dalsze losy mojej i jej przyszlej firmy)))))))
Tyle dobrego sie ostatnio dzieje)))) Wiem,ze beda zle chwile,ale ja juz
wiem,jak sobie z tym radzic.


5 mcy temu nie uwierzylabym,ze terapia mi pomoze.


________________________________________________________________________
Opowieść zaczyna się z księciem, który całuje anioła, a kończy z łysym
mężczyzną, który przez stół patrzy na grubą żonę

[rozwodnica]

Już pisałam...moja terapia trwa od listopada, ale regularnie chodzę od stycznia.
Nie pomaga. Może dlatego, że jak mówi terapeutka "to taki nurt" w którym
aktywność leży po stronie pacjenta - czytaj: ja gadam, ona słucha. Jak milczę,
ona milczy. Bardzo rzadko zadaje jakieś pytanie, czasem sformułuje wniosek który
nie jest dla mnie nowością bo... bo to co jej mówię już 1000 razy przemyślałam.
Nieliczne grono osób które mnie znają blisko twierdzi zgodnie, że za dużo myślę.
Za dużo tworzę scenariuszy, za bardzo analizuję. I tym sposobem na terapii nie
dokonałam ani jednego odkrycia odnośnie swojej osoby czy życia. Pytania które
mnie dręczyły nadal pozostają bez odpowiedzi.
Może powinnam zmienić terapeutę. Ale do tego trzeba chęci do czegokolwiek, do
życia...ja wychodząc od psychologa mam poczucie zmarnowanej godziny.

To po co tam chodzisz?

[tricolour]

Czy do dentysty też być chodziła bez efektu? Gdyby nadal bolał ząb, a Ty byś
miała poczucie zmarnowanej wizyty, też byś chodziła?

Masochistka?

[akacjax]

To zmien terapeutę, na takiego, który rzuci Ci jakies wyzwanie, a nie zostawi tylko samej sobie. Przecież nie chodzi o to, byś sama odkryła wiedze psychologiczną, lecz by profesjonalista użył tej wiedzy, by Tobie pomóc.

[rozwodnica]

Bo jeszcze zakładam, że niekoniecznie mam monopol na rację. Terapeutka twierdzi,
że to musi potrwać.

[z_mazur]

A rozmawiałaś o tym z terapeutką???
Ja własnie postępy zacząłem robić jak porozmawiałem z terapeutką na temat moich oczekiwań w stosunku do terapii i ich realności (a raczej nierealności).

[30-letnia]

ja myślę, że trzeba ci terapeuty, który będzie z tobą bardziej kompatybilny, bo
chyba z obecnym sie nie zgrywasz. mój terapeuta też raczej słucha i milczy. co
jakiś czas rzuci jakąś uwagę, mądrą, wyważoną. całkie sporo pyta - nie wiem czy
to wynika z tego, że to dopiero początek terapii czy raczej z tego, że takie ma
metody. zadaje mi pytania które zmuszają mnie do jasnej odpowiedzi na pytania,
które skrywam głęboko w sobie. i po wyjściu z gabinetu na prawdę czuję, że mi
pomaga.

mam jeszcze pytanie. jak często macie te wizyty? bo ja na razie co 2 tygodnie.
chodze prywatnie i płacę 70 zł/godz.

[der1974]

Pytania i poszukiwanie odpowiedzi będą się pojawiać całe życie. Nikt tych
odpowiedzi nie udzieli za nas samych, a w wielu przypadkach jest wątpliwe, że w
ogóle istnieją odpowiedzi. Ale to nie jest powód żeby się załamywać. Kiedy nie
widać sensu, można iść na terapię w stylu narty, inne hobby, znajomi,
sprzątanie, praca. I jednak nie planować w miarę możliwości niczego, nie pisać
scenariuszy, które przerażają. Widać jeszcze nie czas na to.

Mnie gdzieś ostatnio zabiło pytanie co dalej. Po paru tygodniach dotarło do
mnie, że polubiłem ten punkt w życiu, w którym jestem. I na razie mi to
wystarcza. Potem przyjdą kolejne pytania. To wtedy się będę miotał. A na razie
staram się cieszyć z tego co po prostu jest we mnie i jest obok.

[z_mazur]

No to Der witaj w klubie...

Też właśnie mam problem z odpowiedzią sobie na pytanie "Co dalej...?" i "Czego ja właściwie chcę...?".

Może pomóc?

[tricolour]

Kobiety, rodziny, miłości, bliskości... poczucia spełnienia. Rozkwitu
wrażliwości, poczucia sensu i kolei rzeczy...

[der1974]

Ja poproszę o zmniejszenie wrażliwości.

[chalsia]

nie pamiętam dokładnie, ile czasu korzystałam z psychoterapii ale co najmniej
ze 2 lata.
W początkowym okresie 2 razy w tygodniu, potem raz na tydzień. Ewidentnie
zmniejszenie czestotliwości spotkań działa na niekorzyść, bo wydłuża proces.
To jest/ma być praca nad sobą i to ciężka, w dodatku w trudnych okolicznościach
życiowych, więc im spotkania częstsze (2 x tydz), tym lepsze i szybsze efekty.

W podsumowaniu o terapii - warto, polecam.
Chalsia

PS. Niestety daleko nam do amerykańskich standardów - 3 spotkania za frico by
sprawdzić czy dana szkoła terapii i konkretny terapeuta "pasują".

[e07]

Wychodziliśmy z terapii małżeńskiej, a więc dwuosobowej i braliśmy sie za łby w
samochodzie. Terapia odkrywała w nas pokłady agresji. Ale to nie pomogło
naszemu małżeństwu, jak widać po moim powrocie na forum. Nie oczyściło, nie
wymiotło śmieci ze związku odkrywając brylant miłości. Ale może pomogła
zrozumieć, że nie mamy szans i dzięki temu nie będziemy sie męczyć ze sobą do
końca życia? Tak przynajmniej to sobie tłumaczę...