do dzieci rozwodników

[delika1]

Witajcie
Jestem troche z drugiej strony-w trakcie rozwodu, matka 10-cio latka.
To ja odeszłam-odeszłam od przemocowca, człowieka egoisty, który nie szanował
mnie, poniżał, traktował jak szmatę do podłogi.W tamtym domu było okropnie,
płakałam często w kącie, cierpiałam.Na szczęście mąż-policjant pracował na
zmiany, więc często się mijaliśmy.I wtedy, kiedy go nie bylo-mogłam życ,
normalnie oddychać, nie bać się.Ale co ważne-ja ukrywałam przed dzieckiem ten
koszmar, uciekałam od rozmów (bo mąż nie uznawał argumentów-na każdy
rozpoczety temat odpowiadał wyzwiskami, ponizającymi wykrzyczanymi
tekstami).Wiec w oczach dziecka dom nie byl pełen nienawiści-był taki
chlodny, obojetny, ale dla syna chyba bezpieczny..Syn nie wiedział jak ja sie
w tym czuje.Rósł w takim pozornym spokoju, takich złych, wrogich
relacjach.Czsaem też mąż miał humor-zabrał syna na piłkę czy na rower.TYlko
ja nie mogłam, nie potrafiłam tego już wytrzymać.Takie wzorce mąż wyniósł z
domu-kobieta to głupia gęś, własność, pan i władca może traktować żonę jak
śmiecia.I co Wy na to?czy dobrze zrobiłam odchodząc?ile jeszcze czasu mogłam
udawać przed dzieckiem pozory normalnośći?Ile jeszcze pozwalać mu patrzeć na
tę lodówkę, i rodziców ciągle osobno, ciągle niechetnych sobie?Moi rodzice
są "razem", ale w moim domu była własnie taka ukrywana niechęć, wrogość,byłam
albo z mamą, albo z tatą, nigdy razem, mama na tatę mi "donosiła", tata
ciągle rozżalony, zły.Smutny byl ten dom, choć niczego mi nie brakowało i
czułam sie kochana przez oboje.I nie rozwiedli się.
Powiedzcie mi jak to wygląda z perspektywy Waszej?Jaka sytuacja jest lepsza?
Ja czuje się teraz bezpieczna i szczęśliwa, ale jak się czuje DZIECKO?

[decymka]

O to jak się czuje, musisz je spytać...

Sama odeszłąś, czy zostawiłaś syna z takim wzorcem??? Ile syn ma lat...może już
się napatrzył na te wzorce, i sam je będzie powielał, dlatego warto z nim
bardzo dużo rozmawiać....tłumaczyć, żeby nie zamknął się w sobie.

Tak było od początku?

Ex to Policjant.....orety......

[decymka]

ps
i chciałam jeszcze dodać. Że ja np. widziałam że rodzice się nonstop kłócą. I
miałam ich dość.
Nie miałam pretensji o to że to się stało tylko o to JAK.
Że był bajzel, oskarżanie i przepychanki. I do dziś tak jest, mimo nowych
partnerów, jakieś nie pozałatwiane sprawy.
Niestety do końca życia, twoje dziecko skazane jest na wybieranie którąś ze
stron. Tak to już jest... Ale nie martw się, o ile w tym okresie dobrze
poprowadzisz sprawy 'emocjonalne' nie powinno zostać wiele szram.

[delika1]

dzięki decymka.Wiesz, ja widzę ,że dla syna jest to korzystna zmiana, ale mówią
na innych forach,że mi sie tylko tak wydaje, że KAZDY rozwód to szkoda dla
dziecka, że dziecko zawsze traci..ja rozmawiam dużo z synem, chodzę na
spotkania prowadzone przez psychologów dotyczace postępowania w syt rozwodu.Syn
wie,że mama i tata go kochają, ale nie chcą, nie potrafią być razem i tworzyć
domu.widzę,że syn czuje się bezpiecznie, dobrze, jeżdzi do taty, ma z nim
kontakt.Syn ma 10 lat.ma mnostwo swoich spraw, otoczenie poza rodzicami, coraz
mniej rodziców potrzebuje..tak..nazwijmy to fizycznie.
Co do moich rodziców to też cierpiałam,że nigdy nigdzie nie chodziliśmy
razem,że się kłócili, że nastawiali mnie przeciwko sobie (głównie mama).Nie
miałam szczęsliwego domu..uciekałam jak tylko mogłam

[kalina81]

ja straciłam na rozwodzie rodziców właśnie życie w chłodzie, niechęci i wzorcach
małżeństwa żyjącego obok siebie. Zyskałam dwie rodziny, mojej mamy z niezyjącym
już ojczymem i mojego taty z macochą i dwójką przyrodniego rodzeństwa. Moi
rodzice nie rozstali się w zgodzie, nie rozstali się kulturalnie i oszczędzając
mi rozwodowej "przepychanki". Ale dla mnie to dziś nie ma znaczenia, mam za sobą
dwa związki i jestem w trzecim, wiem już, że nie da się bez emocji podejść do
rozstania, wybaczyłam swoim rodzicom sposób w jaki się rozstali, bardzo ich
kocham i jestem wdzięczna, że mogłam czerpać pozytywne wzorce relacji
damsko-męskich właśnie od nich, choć tych wzorców nie przekazywali mi, jako
para, ale w parach z innymi partnerami. Uwielbiam swoją macochę, bardzo kochałam
swojego ojczyma, mam nadzieję, że będę jeszcze jakiegoś miała
Co czuje Twój syn musisz go sama zapytać, ważne byś rozmawiała z nim szczerze na
temat tego co się stało, rozwód to nie tabu, a dzieci rozwodników, to nie
patologiczne typy, nie mające szans na zdrowy normalny związek w przyszłości.
Ja po raz pierwszy z takim traktowaniem spotkałam się ze strony matki mojego
drugiego faceta, nie chciałam zmieniać poglądów tych ludzi, nie łudziłam się,
wiedziałam, że skoro mają takie zdanie na temat rozwodów i dzieci rozwodników,
to będą przy nim trwać. Wolałam zmienić faceta, niż całe życie borykać się z
piętnem dziecka z "patologicnej: rodziny w oczach tych wielkich katolików.
Dltaego ważne jest, by rozmawiać z dzieckiem o tym, co się stało i utwierdzać je
w przekonaniu, że absolutnie nie jest gorsze tylko dlatego, że jego rodzice
przesatli się kochać.

Dobre rady

[mysterieux]

Wydaje mi się, że jeśli ludzie nie pasują do siebie, nie powinni ze sobą być.
Jeśli są problemy, trzeba je rozwiązywać. Jeśli nie ma nici porozumienia po
wielu próbach podjęcia dialogu, trudno. Nie ma co się oszukiwać, a już
szczególnie wtedy, gdy małżonek jest agresywny i przejawia egoistyczną tendencję
dominacji. Bez miłości nie da się tutaj nic zrobić. Facet musi wydorośleć, a
przede wszystkim nauczyć się odpowiedzialności w podejmowaniu decyzji. Będziesz
musiała tego nauczyć swojego dzieciaka, bo jak przypuszczam, na wiele już się
napatrzył.

[cathy_bum]

Deliko,
Jestem dzieckiem rozwiedzionych rodziców. Nie wchodząc w szczegóły mój
biologiczny ojciec bardzo przypomina twojego ex (bo opisywałaś go również na
innym forum). Moja mama rozstała się z nim, kiedy byłam mała. Kontakty z bio,
mimo prób podtrzymania ich przez mamę i rodzinę ojca, wieki temu ustały
definitywnie (z nim, z jego rodziną nie).
Miałam szczęśliwe dzieciństwo, pełne miłości i ciepła. Czułam się dobrze i
bezpiecznie. Wiem, że moi rodzice (mama i ojczym) są zawsze gotowi mi pomóc i
wysłuchać. Są dla mnie przyjaciółmi, nie tylko rodzicami. Na pewno rozwód
rodziców miał na mnie wpływ - sama będę niedługo rozwódką Ale uważam, że moja
mama podjęła bardzo rozsądną decyzję.
Następna kobieta mojego biologicznego ojca tkwiła w związku z nim przez długie
lata. Dla dobra dziecka głównie. Zresztą on nie chciał jej puścić, bo dała mu
syna. Mój brat wyszedł z tego domu mocno poraniony emocjonalnie. Boi się
związków, zaangażowania. Jest fantastycznym facetem, ale widzę, że brak mu
takiego rodzinnego ciepła, zwykłej bliskości. Nie zaznał tego. Jak mu się
czasem wyrwie jakieś wspomnienie o chłodzie panującym w domu, atmosferze lęku
itp., to jest mi go bardzo żal.

[dyderko]

Moi się też rozeszli, też w domu było zimno i nieprzyjemnie, choć mama starała
sięmnie chronić (ale pamiętam te awantury, które mnie budziły w nocy). Uważam
że dobrze się stało, że zakończenie tego było najlepszą rzeczą jaka mnie mogła
spotkać. Ale może dlatego że potem żyłam w dobrym domu, pod opieką kochającej
się pary (mam ojczyma), wzorce jakie mi wtedy wpojono mogę i chcę powielać.