dzieci...

[wesoly_zniwiarz]

kłaniam się wszystkim jako Nowy Dzieciak w Bloku (czyli na tym
forum)

Jak zniesie ośmioletnia dziewczynka i czteroletni chłopczyk moje
odejście z domu? Kocham je bardzo, ale nie chcę tkwić w zwiazku, w
którym żona jest mi obojętna na tyle, że jej opowieści o tym, jak
adorują ją rzesze facetów w ogóle mnie nie ruszają...? Szarpię się
z tym od jakiegoś czasu... Nie potrafię już okazywać jej uczuć, co
wywołuje jej fale gniewu, wydaje mi się też, że wkurzam ją jako taki
(niejeden raz dała mi to odczuć), a nie chcę, żeby dzieci były
świadkami (lub co gorsza współuczestnikami awantur)... Uwielbiam
dzieci, widzę, że mnie potrzebują (zwłaszcza syn) ale nurtuje mnie
pytanie: czy poświęcenie własnego szczęścia dla zachowania
klasycznego układu rodziny 2+2 zostanie przez nich docenione...?
Jestem czlowiekiem, niestety, którego często męczy nadmiar pytań...
może gdybym zmierzał przez życie prostą drogą, byłoby inaczej...?

[salsa13]

trzy lata temu odpowiedziałabym inaczej
czyli - rodzina ponad wszystko!!!
dzisiaj z perspektywy czasu i opadnięcia emocji
oczywiście, że nie docenią, za parę lat dzieci pójdą swoją drogą
i będą się powstrzymywałay przed modelem rodziny gdzie rodzice nic
do siebie nie czują i tkwią w toksycznym związku, oszukując siebie i
otoczenie , że wszystko jest ok.
A nadmiar pytań nie tylko męczy Ciebie, myślę, że wszyscy tutaj
przeszli przez gonitwę myśli.
Nie da się inaczej, trzeba wszystko przeanalizować tysiące razy
przed podjęciem decyzji. Powodzenia!
Witaj w klubie

Jeśli żona rozrywkowa

[aron95]

to możesz Ty dzieci wziąść

[wesoly_zniwiarz]

aron95 napisał:

> to możesz Ty dzieci wziąść

nie, nie jest rozrywkowa, choć proponuję wyjścia np. do kina czy
knajpy, zawsze znajdzie jakąś wymówkę...

[aron95]

Może wcześniej spróbujcie terapii małżeńskiej .

[wesoly_zniwiarz]

nie z moją żoną takie numery. Jest... pedagogiem i na
moje: ,,terapia'' odpowiada: ,,żadna terapia ani wizyty w poradniach
nie wchodzą w grę''

[aron95]

Skoro rozmowy nie pomagają to słowa pisane użyj . Wypisz w punktach co Ci się
nie podoba , żona niech to samo zrobi .
Dajcie sobie czas , gdzieś sie w swoich pretensjach może spotkacie .

Chwilowa rozłąka na przemyślenia również pomaga .
Dla dzieci troche poświecić sie warto .
Rozwieść się zawsze można

[wesoly_zniwiarz]

chwilowa rozłąka na przemyślenie nie jest chyba złym rozwiązaniem...
ale obawiam się, że w przypadku mojego powrotu do stadła,
fakt ,,rozłąki'' może być wykorzystany przeciwko mnie... podobnie
jak w kłótniach wykorzystuje moje zawodowe potknięcia żeby mi
dołozyć...

[plujeczka]

nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie Twoje ale pamietaj ,że
dzieci bardzo przezywaja rozstanie rodziców, bedą pojawiac się
leki, zamkna sie w sobie itp-ale z 2 strony nie warto tkwic w
toksycznym zwiazku, po rozstaniu można też opiekowac sie dziećmi
ale..........warto tez powalczyć o swój zwiazek moze jednak nie jest
jeszcze za pózno tylko za duzo pretensji i zalu skumulowało się.
Zycze wytrwałości

[ivone7]

Witaj..
z perspektywy czasu wiem, ze wszystko da sie przezyc..nawet przez 4-
latka..warunek tylko jeden trzeba mu objasnic dlaczego tak sie
dzieje a nie inaczej..
tak jak opisywales swiat dzieciom, ze slonce swieci..bo..tak samo
musisz ty im wyjasnic, jesli oczywiscie podejmiesz taka decyzje,
dlaczego sie rozstajecie z zona...
ale mysle, ze mimo tego co piszesz o wasz zwiazek jest szansa
zawalczyc, ona ewidentnie chce wzbudzic twoje zainteresowanie i
zazdrosc..nie znosi porazek ( terapia bylaby przyznaniem sie do
takowej)..ja na Twoim miejscu postawilabym ultimatum..terapia, proba
naprawy albo....
mam nadzieje, ze bedziesz na tyle konsewentny..ze uda Ci sie
osiagnac przynajmniej to..ze bedziesz miec swiadomosc ze probowales
wszystkiego by uratowac malzenstwo i rodzine...
w klamstwie zyc nie warto...a dzieci na kazde oszustwo sa bardzo
wyczulone...

[wesoly_zniwiarz]

Jestem w tym małżeństwie dla dobra... dzieci. Nie swojego. To jest
moja motywacja. Gdyby nie one, sekundy bym się nie wahał... bo po 10
latach małżeństwa wiem NA PEWNO, że to nie jest moja druga połowka
pomarańczy. Jestem w stanie wiele znieść i zaakaceptować, ale jakoś
nie umiem sobie wyobrazić sytuacji, kiedy mój syn nie doczeka mojego
powrotu z pracy... a potrzebuje mnie i teskni za mna w ciągu dnia do
tego stopnia, że zbiega w kapciach po klatce schodowej prawie na sam
dół żeby się przywitać... Dla niego to robię. I dla córki. Czasem
jednak zabija mnie świadomość, że mijają mnie sytuacje,
doświadczenia czy wrażenia, które są udziałem bliskości fizycznej
czy psychicznej drugiego człowieka a których nigdy nie doświadczę ze
względu na to, jakim jest cżłowiekiem moja małzonka. I - by rozwiać
Wasze wątpliwości - chodzi o drobne, codzienne gesty wskazujące na
to, że jest się szanowanym i docenianym jako osoba, a nie
dostarczyciel pieniędzy czy opiekun dzieci...

[markus_wak]

Wydawałoby sie, że życiowe sytuacje sa niepowtarzalne, a czytając Twój post
przeczytałem o sobie sprzed paru lat. Tylko Ty chyba wcześniej zajrzałeś na forum.
Nawet typ żony masz podobny, a więc prawidłowości w doborze partnerów to nie
bajki tylko jakieś tam reguły z życia wzięte. Opowiem Ci o jednym z wariantów
czy scenariuszy:
Żona uważa, ze może grac z Tobą ostro bo jesteś zablokowany na pozycji meża
przez fakt bezwarunkowej miłości do dzieci, może religii. Szczerze mówiąc
związek z Tobą nie ma byc partnerski, pewnie też uważa że nie jesteś połówka jej
pomarańczy i okazuje ci to z pełną dezynwolturą, małżeństwem nie jest specjalnie
zachwycona, ale ma męża a to póki co wartość kobiety podnosi, dzieci sa no i
dobrego ojca mają więc tym bardziej rozpad związku oznacza dla jej ego
siarczysty i do tego publiczny policzek. Więc dostajesz przy kazdej okazji za
jej strach przed konsekwencjami, a z tchórzostwa przed Twoją otwartą reakcją
zasłania się dziećmi. Taki wojownik w spódnicy tchórzem podszyty, (gdzie te
amazonki , gdzie.... ?; na pewno znajdziesz takie na tym forum) Jesteś karany
przy użyciu "kanałów dostępu" do Twojego wnętrza jakimi są tak mało machowskie
zachowania jak potrzeba bliskości fizycznej, emocjonalnej, szacunku dla swojej
osoby i ludzkich słabości. I może, ale nie na pewno, zakłada, że nie stac Cię na
wyprowadzkę, a to jest jedyna rzecz która może ją zranić. A teraz co będzie jak
ja zranisz ? Czy będzie chroniła dzieci przed skutkami Waszych działań?
Przerobiłem sytuację bardzo podobną i nadal przerabiam. Dzieci sa manipulowane,
wykorzystywane do załatwiania doraźnych wyroków na mnie, bo to nie jest łatwe do
zniesienia, gdy się wie, że facet dzieci kocha na zabój, a ich matki nie.

Prawdopodobnie to Ty będziesz zmuszony wytłumaczyć i dzieciom i wszytskim wokół
co się stało. Z dziećmi wędrówki do psychologów masz zagwarantowane o ile żona
nie będzie Ci tego utrudniać, samotne noce bez brzęczenia dzieciaków są
koszmarem takim, że wyć się chce, A smutek rozstającego sie z Tobą dziecka drze
serce jak starą szmatę. Sam się będziesz łamał, i będziesz łamany w celu powrotu
i udowodnienia, że Ci odbiło, ale zmądrzałeś i wróciłeś - upokorzenie "first
class'. Dzieci będą miały mętlik w głowie, regresy (poczytaj Nangę - potrafi
doradzić w tych kwestiach jak nikt inny) i tylko od Twojej konsekwencji i
absolutnej impregnacji na prowokacje, uprzedzajacej uprzejmości z która nie da
sie walczyć, masz szansę doprowadzić do jakiej takiej równowagi. I jest całkiem
spore prawdopodobieństwo, ze dzieci w jakimś stopniu stracisz do czasu az zaczną
same myśleć. A zaczną na pewno, i to pewnie szybciekj niż ich rówieśnicy bez
takich doświadczeń. Będzie trzeba bez ustanku powtarzać im razem i kazdemu z
osobna "kocham Cię", i nie próbować "odkupienia winy" bo uznają, ze matka ma
racje i to ty jestes winny ich sytuacji. I znosić ich humory nieznośne(dzięki
Nango za wsparcie jeśli to czytasz ) ze stoickim spokojem i
anielskowybaczającą cierpliwością. Mnie sprawia to wielki problem.

Tragiponure ? Niestety. Jest tez dobra strona - jesli wytrzymasz i będziesz dla
nich na każde zawołanie, a nawet bez zawołania, bo matka pewnie zadba by nie
wołały - ze strachu przed jej niezadowoleniem, będą Cię szanowały - za
uczciwość, będą smutne , ale będą kochały szczerze. Życie już zawsze będzie
miało gorzki posmak ( ale czy teraz nie ma ?), i zawsze z otwartym czołem
powiesz synowi i córce, że nie wolno żyć w zakłamaniu, a decyzje mają
podejmować zgodnie z własnym sumieniem, a nie ze strachu - i jest nadzieja, że
to docenią.

Najlepiej, zanim cokolwiek zrobisz idź do psychoterapeuty sam, powiedz jak jest,
oceń z nim/nią jakość związku w którym tkwisz, dowiedz się od psychospeca więcej
o "profilu" swojej żony, abyś wiedział, czy przypadkiem nie wyrzucasz na złom
związku który może nie będzie z wiekiem nabierał patyny ze szlachetnością
bentleya czy jaguara, ale do dalszego życia jak najbardziej sie nadaje tylko
trzeba zmienić styl jazdy i metody serwisu . Pamiętaj, że złomowanie to nie
jest tania impreza .

Do niczego Cię nie namawiam, ani od niczego nie odwodzę. Ale cokolwiek
postanowisz będziesz musiał ponieść tego konsekwencje. Możesz próbować naprawiać
związek, lub nie. A w zasadzie związek i tak będziesz musiał naprawić, bo nawet
jeśli się rozstaniecie jako małżeństwo, to rodzicami będziecie wspólnie, choć to
się pewnie zonie bardzo nie spodoba. Musisz sobie odpowiedzieć pod jakim
sztandarem chcesz odnosić rany. Bez szwanku nie wyjdziesz z tej opresji w której
jesteś, to pewne.

Przeczytałem co tu napisałem i niczego nie cofam.
Pozdrawiam - Markus

[wesoly_zniwiarz]

Dzięki Markus za te słowa prawdy. Szczerze mówiąc nikt chyba do tej
pory nie przedsawił mi tego tak przejrzyjście.
Psychoterapeuta? Tak, sądzę, że się przyda, choć myśli samobójcze
mam już za sobą (wielokrotnie wydawało mi się w trakcie konfliktów
z żoną że staję przed jakimś murem i tylko taki krok może mi coś
dać, jakby krzyk rozpaczy...). Myślę, że pomoże mi spojrzeć z boku
na to wszystko...
Widzisz, naprawa związku w tym przypadku nie polega na ciągnących
się długo w noc szczerych rozmowach... Bo nie dają one żadnego
efektu.
Trzy lata temu , po pięciu latach nieustających rozmów, zmieniłem
taktykę. Pierwszy raz powiedziałem, że brak mi już uczuć do niej. Że
przez lata hołubienia córki, a odsuwania mnie na dalszy plan, zabiła
je we mnie. Zabrałem rzeczy i się wyprowadziłem. Był to dla niej
szok. Telefonom nie było końca i… jeszcze tego samego dnia wróciłem.
Jej z biegiem czasu szok minął i.. sytuacja wrócia
do ,,normalności’’. Czyli stanu pierwotnego. No, prawdę
powiedziawszy, udało mi się wywalczyć trochę przestrzeni dla siebie.
Powodem, dla którego wróciłem, były.. dzieci, a zwłaszcza
kilkumiesięczny wtedy synek. Może gdybym jednak wyprowadził się na
dłużej, zmiany nie miałyby charakteru przypływów i odpływów ale
osiągnęłyby jakiś constans? A ja tylko nie chciałem być złym ojcem,
który porzuca kilkumiesięczne dziecko…
Od tego czasu, na wzór właśnie przypływów sytuacja wciąż wygląda
tak samo: jej pretensje sięgają stanu kulminacyjnego, żadne rozmowy
nie pomagają więc stawiam sprawę na ostrzu noża i mówię, że nie
jestem w stanie żyć i pokochać ją, kiedy ona w CAŁOŚCI mnie nie
akceptuje. Wtedy ona uderza w płacz, że ją ranię (na moje
przypomnienie, że nie bierze się to znikąd tylko ma to swój początek
lata temu płacz jest jeszcze większy bo: NIE POTRAFIĘ JEJ WYBACZYĆ).
Po wszystkim ona zmienia się dla mnie. Jest uprzedzająco grzeczna.
Do momentu… kiedy jej minie. Owszem, w wyniku dzikich awantur udało
mi się wyrąbać (sic!) nieco szacunku do siebie, lepszej organizacji
życia rodzinnego, żeby bardziej o siebie dbała, ale… przestałem ją
kochać. Jej opowieści o tabunach facetów robiących do niej maślane
oczka w ogóle mnie nie ruszają. Przyjąłbym jej romans z ulgą…
I tak trwam w tym czymś…

A może my zwyczajnie do siebie nie pasujemy? Nie ta - przepraszam za
wyrażenie - chemia?
Dzięki Tobie Markus i Wam Wszystkim za dobre słowo

[markus_wak]

Jak już pisałem uważam, ze podobieństwo naszych żon jest uderzające. Są to
manipulatorki , które jak sądzę z obserwacji własnych i różnych rozmów i lektur
posiadają jawną lub ukryta potzrebę władzy absolutnej nad otoczeniem wynikająca
zarówno z kompleksów i niskiej samooceny, jak równiez z niechęci do podejmowania
działań osobiście oraz dążeniu do unikania odpowiedzialności i przerzucania jej
na partnera , a nawet dzieci (tak było w moim przypadku).

Nam udało się dotrzeć do głównego pytania jakie sa nasze cele życiowe i okazało
się że uległy one zmianie i stały się mocno rozbieżne. W połączeniu z różnicą
charakterów, potzreb , temperamentu i podejścia do własnej i partnera
seksualności podobnie jak ty stanąłem przed ścianą. Łączyła nas przeszłość z jej
równoległym dojrzewaniem, budowaniem własnej osobowości, wiele miłych i
niemiłych chwil, dzieci i wspólnota majatkowa.
Myśli samobójcze - tak, ale raczej jako wentyl bezpieczeństwa, natomiast powazną
sprawa stały się: codzienny alkohol w dawkach pozwalających na sen i krytyczne
problemy ze zdrowiem. Doszedłem do takiego stanu organizmu ( nie z powodu
alkoholu, z którym nigdy nie przekroczyłem progu kultury i terapii -ale byłem
bardzo blisko uzależnienia, że po wizycie u specjalisty jednego i drugiego,
którzy przedstawili mi swoje wersje leczenia mojej somy, które okaleczyłyby mnie
na zawsze, powiedziałem sobie dość. Nie ma takiej religii, ani takiego Boga,
który by ode mnie wymagał samounicestwienia w imię zachowania trwałości
małżeństwa. Zadałem sobie pytanie : czy kiedykolwiek będę w stanie pokochać żonę
na nowo tak jak jak kocha się małżeństwo - na dobre i na złe, Czy kiedykolwiek
zaufam jej tak by nie myśleć, że jak znowu się w życiu potknę, to ona dołączy do
grona moich przeciwników bo trzymać tzreba z silniejszym. Co będzie kiedy nie
będę atrakcyjny, silny zaradny - czy wierzę że wtedy będę mógł na nią liczyć
jako najbliższego człowieka, któremu każdego dnia oddaję wszystko co mam.
Odpowiedź była negatywna. I zaproponowałem jej dwa warianty dalszego życia:
kohabitacja lub rozstanie. Wybrała rozstanie. podjąłem decyzję o tym że się
wyprowadzę, ale na swoich warunkach, tak by dzieci miały szansę i aby nie byc
łatwym łupem jej zemsty. Więc nie jestem łatwym łupem mimo kolosalnej presji
jaka na mnie przez róznych posredników wywiera.
A zeby nie było tak prosto - to nadal kocham w niej to co zawsze kochałem, i
nadal z przyjemnościa na nia patrzę - bo jest bardzo atrakcyjna kobietą. I nie
przeszkadza mi mysl że może kogos mieć bo ma do tego prawo, tylko niech się nie
odgrywa na dzieciach, a robi to notorycznie , choć do wszystkich zabiegów używa
białych rękawiczek.

I nie czuję sie winny wobec dzieci, bo dzieci wychowuje się we dwoje. Nawet
jeśli jest to osobne dwoje. A ze swojej strony wykonuję 200% normy. Jest mi
tylko niezmiernie szkoda że dopuściłem do tego aby moje dzieci miały taka matkę.

I dlatego świadomie podjąłem swoją decyzję. I jest mi bardzo ciężko z nią żyć,
ale czuję się lepiej niż wówczas. Nikt nie obiecywał mi latwego życia i go nie
mam. Ale czuję smak decyzji a nie gorycz tchórzostwa, zakłamania i karmienia się
złudzeniami zmian u kogos kto jest od dawna ukształtowany.

Nigdy za wiele o sobie tu nie pisałem z obawy przed demaskacją, ale wiem jak
ciężko jest znalleźć się w kleszczach miłości do dzieci i meskiej ambicji i
dlatego rozpisałem sie bardziej. Niewiele osób rozumie jak trudno jest być
facetem, który nie może sobie pozwolić na wyłączenie emocji i wrażliwości ze
względu na poczucie odpowiedzialności za własne dzieci.

Swoją decyzję podejmij świadomie, i nie cofaj jej bez BARDZO WAżNEGO POWODU.
Cokolwiek zrobisz zapłacisz za to drogo, więc wybieraj mądrze.

Markus

Markus

[nangaparbat3]

nawet z tym złomowaniem - mogę się tylko pokłonić. Po prostu.

[markus_wak]

złomowanie jest kontrowersyjnym porównaniem, ale myślę, że dla nas czytelnym .

A chylić czoła nie masz powodu bo do większości przemyśleń i decyzji doszedłem
bo konsultacjach na forum (choć nie tylko) w czym miałaś swój istotny udział.

Teraz miałem okazję oddać to co otrzymałem od forumowej społeczności, za co
jestem Wam wszystkim bardzo wdzięczny.

Jeśli moja wypowiedź przyda się komuś do podjęcia lepszej decyzji to może gdzieś
u góry plusa mi postawią ?

[sylwiamich]

Czytając wasze posty stwierdzam że zmory nadal we mnie siedzą.Tyle
lat po rozwodzie....
Jestem taką żoną.
Tak o mnie mówił mój mąż były...tak jak Wy.I ja nadal się w sobie
doszukuję winy.
1.Potknięcia.
Bywały.Bardzo często.Zbyt często.Trudno wspierać kogoś do
upadłego.Trudno wspierać kogoś, kto SAM podejmuje decyzję, a
oczekuje, że skutki będzie ponosić cała rodzina...bez szemrania.Bo
jest to odbierane jako niesubordynacja.Zawsze byłam jego największym
wrogiem.
2.Manipulowanie dziećmi.
Taaa...gdy tato po raz 15 obiecuje i wymyśla ufoludkowe przeszkody,
a dzieci czekają i wierzą i cierpią...mówiłam złe słowo.Nie licz na
niego.Ja to znam...zawsze tak robił.Kochaj go, ale nie traktuj jego
obiecywań poważnie.Zaoszczędzi Ci to rozczarowania.
3.Straszenie.
Było...
Rozwiodę się z Tobą, zabiorę dzieci, skończysz marnie.Wyprowadzki,
kłótnie, awantury, głupie zagrywki...wszystko co może wymyśleć
zdesperowany człowiek podstawiony pod ścianą.
Moja historia nie jest waszą historią.Ale teraz, w nowym związku nei
mam żadnego z tych problemów.A mój mąż nie ma presji utrzymywania
dzieci i mnie.I wszyscy powinni być szczęśliwi.Ja jestem dlatego że
go juz w moim życiu nie ma....tylko dlatego.On...pisze że chce
wrócić i żebym się przestała wygłupiać.Jestśmy od lat po
rozwodzie.Nigdy nie traktował mnie serio))))

[sumeja]

Mam wrazenie, że czytam o sobie!!!!Ja też jestem z mężem tylko dla
naszej córeczki.Jes mi kompletnie obojętny chociaż czasem mam
wątpliwości ale to tylko dlateg, że boję się zostać sama.Ciekawe jak
długo będę się jeszcze tak męczyć???/

[storczyk70]

Markus napisał samą prawdę. Jestem dorosłym już dzieckiem
rozwiedzionych rodziców. Zostałam z matką (miałam 10 l.) nie wiem
czemu? Tu miałam szkołę, koleżanki znałam rodzinę, miejsce. Nie wiem
jak wyglądało by moje życie z ojcem ale teraz mój wybór byłby inny.
Terror psychiczny jaki miałyśmy z siostrą w domu po rozwodzie
ściągał mi do głowy złe myśli. Nikomu się nie skarżyłam, czasami w
poduszkę powtarzałam, że nie nawidzę matki. Kochałam mojego ojca.
Kiedy wracał z pracy i szedł do kiosku po gazety uwielbiałam biec z
nim. Pamiętam jak mówił - będziecie żałowały, że tu zostajecie. Do
dziś pamiętam ich rozwód i słowa mojego ojca. Jednak kochałam matkę,
przeżywała nasze spotkania z ojcem, bolała ją głowa itd. Na
dzieciach robi to wrażenie. Powiedziałam, że nie chcę spotykać się z
ojcem. Dlaczego - nikomu nie powiedziałam (nie chciałam ranić
matki).Kontakty się urwały. Czasami, kiedy byłam w okolicy miejsca
zamieszkania mojego ojca widywaliśmy się - trochę na sztywno.
Dorosłam, urodziłam dziecko. Napisałam do ojca list. Nasze kontakty
trwają od ponad 10 lat i oby trwały jak najdłużej. Widujemy się
kilka razy w roku (mieszka w innym mieście). Moje dzieci go
uwielbiają a ja wiem, że zawsze mnie kochał. Kocha moje dzieci -
moja matka prawie ich nie zna. A mieszka ˝rzut beretem˝ ode mnie.
Miałam pranie mózgu. Nigdy nie usłyszałam nic dobrego o ojcu. Za to
krytykom jego osoby nie było końca. Kobiety po rozwodzie krzywdzą
dzieci. Zadbaj o kontakty z dziećmi. Za wszelką cenę! I powtarzaj
jak bardzo je kochasz. Mów, że zawsze mogą na ciebie liczyć. I
pamiętaj o tym co mówiłeś, żebyś ich nie zawiódł. Też przechodziłam
kryzys małżeński, ale nigdy nie mówiłam źle o ojcu moich dzieci. Bez
względu na to jak źle było między nami. Powtarzał dzieciom, że TATUŚ
je kocha. Na palce wróciły obrączki i jest ok.

[storczyk70]

A może w czasie ew. rozwodu zawalcz o dzieci dla siebie.

Dzieci powinny z ojcami zostawać

[aron95]

Jak ojciec odpowiedzialny to tylko to dzieciom na zdrowie wychodzi .
I ojcowie nie są tak mściwi na kontakty matkom pozwalaja bardziej chetnie.

[salsa13]

oj Aron, Aron...
a co jak matka chętna do kontaktów ojca z dzieckiem
a tatuś jakoś tak niechętny???
a podobno nawet i odpowiedzialny...