Zrozpaczona, załamana, samotna, nieszczęśliwa...

[bolutiebolutie]

Dokładnie 2 tygodnie temu w Walentynki w restauracji mój mąż ni z
tego ni z owego powiedział, że chce rozwodu. Nagle zawalił mi się
cały mój poukładany świat. Byliśmy ze sobą 5 lat, z czego 2,5 roku
po ślubie. Nie jestem kurą domową, którą mój mąż mógłby się znudzić,
jestem samodzielną kobieta, prowadze mała własną firme, jestem
finansowo niezalezna, jednak... Straciłam kompletnie motywację i
sens do dalszego życia. Mój mąż był całym moim światem! Jedyną
prawdziwa miłością mojego zycia... Dostałam nagły cios w samo serce -
bez wczesniejszych sygnałów ostrzegawczych. Mój mąż zapiera sie, że
nie ma innej kobiety, ale... No własnie, kto przed rozwodem
przyznałby sie do zdrady...? Nie wiem co ze soba robic, nie mogę
skupić sie na pracy, w domu każdy kąt przypomina mi nasze wspólne
chwile... Od półtora roku staraliśmy się o dziecko, niestety oboje
mamy problemy, więc musieliśmy sie poddać leczeniu. A teraz nie mam
ani męża, ani dziecka. Pozostał ból, rozpacz i ogromna pustka w
sercu. Nie wiem czy dam rade sie pozbierać po tym wszystkim. Jak
zacząć wszystko od nowa w wieku 33 lat? Coraz częściej myslę o tym,
żeby sobie podciąć żyły, ale jedyne co mnie powstrzymuje to
świadomośc, że moja Mama chyba by takiego ciosu nie przezyła... Nie
wiem co robić, najchętniej bym zasnęła i juz nigdy się nie
obudziła...

[mary171]

Wiem, jak się czujesz i że to cholernie boli. Wiekszość z nam
pzrechodziła to samo i nie wyobrażała sobie życia bez męża (żony).
Jesteś młodą, mądrą i niezależną kobietą. To boli i choć teraz
wydaje Ci się to niemożliwe to życie toczy się dalej i moze być
lepsze od minionego. Jest tu wiele osób, kótre na pewno pomogą Ci
lepiej niż ja. Ja rozwiodłam się z mężem po ponad 8 latach
małżeństwa (zdrada) i rok temu jak dowiedizałm się o zdradzie ledwo
żyłam (mama przypominała mi ze coś muszę zjeść). Naprawdę to nie
koniec świata. Przytul;am Cię mocno.

[niutka]

Popieram slowa przedmowczyni. Ja dowiedzialam sie po 7 latach slubu, ze maz mnie
zdradza (kilkumiesieczny romans). Kazalam mu sie wyprowadzic. Niestety (teraz to
juz wiem na pewno) pozwolilam mu wrocic. Glownie dla dzieci. Ale ta zdrada
ciazy, nie ufam mu, nigdy nie zaufam. Dlatego teraz (szkoda, ze dopiero teraz),
po rocznych przemysleniach, bede skladac pozew rozwodowy. Tego nie da sie
zapomniec, bynajmniej ja nie moglam. Generalnie, ciesz sie, ze nie masz dzieci.
Moze beda one z innego, szczesliwszego zwiazku.
Przytulam

Chyba Ci odbiło !!

[aron95]

Żyły sobie podcinać ? Życie takie piękne jest a ty chcesz od niego uciec . Wiem
,teraz boli , każdego bolało ale ten ból przechodzi by na nowo sie odradzić i
często sa to lepsze perspektywy .
Troszkę wytrwałości a sama się przekonasz

[phokara]

Ale niby czemu Twój mąż chce rozwodu? To znaczy, co Ci powiedział -
bo w końcu nie można 'sobie chcieć rozwodu ot tak sobie' i dzielić
się tą radosną nowiną z druga połową w cholerne Walentynki...

Oczywiście, to może byc kompletnie bez znaczenia - i nie ma sensu
przeprowadzanie śledztwa i generowanie scenariuszy (choć to
silniejsze - i tak będziesz to robiła!)

Ja Ci tylko mogę na gorąco napisać, że dla mnie mój ex też był
niby 'całym moim światem' - tak mi się kiedyś wydawało - a potem
wyszło na jaw, że świat się nie skończył, jak sie rozstaliśmy. A
wręcz odsłonił jakieś nowe widoki. Naprawdę.
Koszmarnie banalnie Ci napiszę, że serio wiem, co czujesz - i wiem
nawet, że taka rzeźnia trochę potrwa. Ale MINIE.
Minie ta rozpacz i ten ból; a pustka zapełni się czymś nowym. Innym.
Wspaniałym (często). I życie pobiegnie dalej. A Ty razem z nim.

[bolutiebolutie]

Tak właściwie to nie wiem dlaczego On chce rozwodu. Nie podał mi
żadnego konkretnego powodu, oprócz tego, że chyba mnie juz nie
kocha, że od dłuższego czasu był nieszczęsliwy, itp. Od dłuzszego
czasu mnie najbardziej zaciekawiło, bo bylismy naprawde fajnym,
zgranym małżeństwem - świetnie sie ze soba czuliśmy, rozumielismy
sie w pół słowa, łapalismy swoje żarciki w mig... A tu nagle jak
grom z jasnego nieba informacja o rozwodzie... Ja juz rozważałam
rózne scenariusze, naprawdę - ale co mi po tym...? Tylko sie
bardziej dołuję.
Nie wiem kiedy sie podonose po takim ciosie i czy w ogóle to kiedys
nastapi... Nie wiem czy dam rade jeszcze komus zaufac i obdarzyć Go
bezgraniczna miłością - tak jak mojego męża... Boje sie, że juz
zawze będę sama, nieszczęsliwa, odrzucona przez Ukochanego nie
wiadomo za co tak naprawdę... Jestem sama i samotna... Jak nigdy
dotąd...

[sylwiamich]

Może kochał Cię taką jaką byłaś wcześniej...tzn...zanim zaczęłaś
spijać wszystkie jego pragnienia? Ja też się na tym przejechałam
kiedyś))Byłam ideałem....ale czy można kochać ideał, będąc samemu
ułomnym?

[niutka]

Moge jeszcze dodac, ze TERAZ wydaje Ci sie to niemozliwe. Ale bedzie lepiej....
z czasem...

[a.b1]

hmmmmm...nie pociesze
trudne czasy przed Toba
musisz zdecydować, czy chcesz ratować, czy jednak rozwód...
zapomni o próbach samobójczych, życie jest zbyt piękne, by tracić je
z powodu nie dojrzałych facetó
wiesz zastanawia mnie jedno
dlaczego powiedział Ci to w walentynki?
nie żebym przywiązywała wage do tego świeta, ale wiem z
doswiadczenia, zejak ktos cche dowalić osobie o romantycznym
usposobieniu to wlasnie na takie trudne rozmowy wybiera albo
walentynki, albo rocznice ślubów, albo miejsca związane z miłą
przeszłością

[sylwiamich]

Myslę że takie daty powodują że samemu zdajemy sobie sprawę z
kłamstwa w jakim żyjemy.A potem byłoby...jeszcze kilka dni temu
świętowaliśmy walentynki...to kłamca!!!

[maslo-09]

Dlaczego walentynki? U mnie , w 22 rocznicę slubu zaprosił mnie do
restauracji ( nigdy wcześniej tego nie robił), zadał sobie nawet
trochę trudu, bo musiał go ktoś wtedy zastąpić ktoś inny w pracy.
Jednak na tej kolacji myślę, ze zabrakło mu odwagi. Dopiero za 3
tygodznie powiedział, ze chce spróbować nowego życia, bo nigdy by
sobie nie darował, że nie dał sobie takiej szansy. Rozwalił wszystko
z hukiem, ponieważ jak uważa to jeśli spadać to z wysokiego konia.
Dlaczego oni to robią w szczególne dni, myślę , ze jest w nich
okropny diabełek aby nam dokopać, zmniejszając swoje poczucie winy.

[phokara]

> myślę , ze jest w nich
> okropny diabełek aby nam dokopać, zmniejszając swoje poczucie winy.

To jest sprzeczność.
Dokopywanie nie zmniejsza poczucia winy.

[sylwiamich]

phokara napisała To jest sprzeczność.

No i co z tego? Ale dzięki temu okazał się podwójnym chujem))

[phokara]

sylwiamich napisała:

> phokara napisała To jest sprzeczność.
> No i co z tego? Ale dzięki temu okazał się podwójnym chujem))

A tu masz oczywiście rację. Taka interpretaacja zmniejsza nasz
własny dyskomfort związany z tematem.


I tak się to wszystko nakręca.

[maslo-09]

Bardzo często zachowujemy sie różnie w ekstremalnych sytuacjach, co
umacnia w słuszności decyzji o rozstaniu.

[mary171]

To nie jest sprzecznośc. Dookopuja nam, meczą psychicznie aby
właśnie zmniejszyć swoje poczucie winy. Mój m. tak robił (sorka ex)
i przyznał się do tego. Nie mógł sobie poradzić z tym i wyladowywał
sie na mnie.

[plujeczka]

podciać zyły =a coz to za idiotyczny pomysł i to przez kogo?meża ,
który rozbija Twoje zycie? zachowuje sie jak nastolatek, który
próbuje wrazeń, przestać rozpaczać i weż się w garść a to ,ze nie
masz dzieci to dar od Boga bo będziesz je miała z bardziej
odpowiedzialnym facetem.Nie ma nic gorszego niz "zimny " dom i
gromadka wystraszonych " zimnym' tatusiem dzieci. Masz firmę, jesteś
niezalezna to są twoje atuty. I nie rozpaczaj bo nie ma za kim z
czasem dojrzysz w tym dobre strony całej sytuacji.A mamę pozdrów bo
to jest ktoś taki kto nigdy od ciebie nie odejdzie w momencie kiedy
innych u Twojego boku nie będzie,Pozdrawiam

[bolutiebolutie]

Dziekuje Wam wszystkim za słowa otuchy, to banalne, ale naprawde
jestem Wam szczerze wdzięczna...

Dlaczego mój mąz wybrał Walentynki? na to nie potrafie odpowiedzieć.
Dlaczego chce sie rozwieść? Tez nie znam konkretnego powodu. Podobno
był nieszczęsliwy od dłuższego czasu. To ja zatraciłam sama siebie,
wszystko co robiłam - robiłam dla Niego, wazniejsze dla mnie były
Jego potrzeby i marzenia niz moje własne - tak rozumiałam miłośc...
No i teraz dostałam to, na co tak naprawde chyba sobie nie
zasłuzyłam... rano jechałam do pracy na 7-8 godzin, wracając robiłam
zakupy - oczywiście zawsze to co mężus najbardziej lubił,
przyjeżdżałam do domu, prałam, prasowałam i sprzatałam, dbałam, żeby
niczego Mu nie brakowało, wymyslałam przerózne niespodzianki... Ale
jak widać - unieszczęsliwiałam swojego męża.

Nie wiem dlaczego mężczyźni (zapewne nie wszyscy, ale teraz
wszystkich mężczyzn identyfikuje z moim jeszcze mężem) tak bardzo
nas ranią i czerpia z tego jakąs niezrozumiała satysfakcję...? Mówią
przykre rzeczy, zachowuja sie tak, że az serce Ci krwawi i jeszcze
upewniaja sie, że Ty widzisz Jego zachowanie... Przeciez to chyba
nie na tym polega, żeby wbijać sobie wzajemnie szpile.. Mamy 5 lat
naprawde cudownych wspomnień i On ot tak, lekka ręka przekreslił
wszystko. Ratować juz nie ma czego, bo do tanga trzeba dwojga, a mój
mąż nie chce. Podjął definitywną i ostateczna decyzje o rozstaniu.
To będzie Jego 2 rozwód w ciagu 6 lat (od razu uścisle, że pierwszy
jego rozwód nie miał ze mna nic wspólnego, bo jeszcze sie nie
zlaismy). Mój mąż pochodzi z niewielkiego miasteczka nad morzem,
mieszkał w maleńkim mieszkanku, zarabiał bardzo marnie. Pomogłam Mu
załatwić prace w Warszawie, zaczął dość dobrze zarabiać, po 2 latach
kupilismy super mieszkanie. On jest handlowcem, czesto wyjeżdża i
potrzebuje zabawowego, luzackiego zycia, bieganie od dicha do dicha
i zabawy do białego rana. Mysle, że świadomośc tego, że jest głowa
rodziny - troszkę Go przerosła i stąd taka decyzja. Nie wiem,
oddałabym wzystko, żeby wiedzieć co siedzie w Jego głowie i Jego
sercu...
Mam bardzo zmienne nastroje i nastawienie do tej całej sytuacji...
Raz jestem silna i pewna, że dam sobie rade, a kiedy indziej (jak
np. dzisiaj) mam totalnego doła, wszystko mi sie zwaliło na głowe a
ja nie mam sily, żeby sie spod tego gruzu wydostać... cały czas
zadaje sobie pytanie: CO ZROBIŁAM ŹLE...?

[aron95]

Nie wiem,
oddałabym wzystko, żeby wiedzieć co siedzie w Jego głowie i Jego
sercu...


Każdy chce zrozumieć
Lepiej w te myśli kłębiaste nie wnikać bo można sie przerazić .

[a.b1]

poprostu
Ty dorosłaś do stabilizacji i normalnego życia
a on to wieczny chłopiec...lepiej dla kobiet jeśli tacy jak on nigdy
się nie żenią i miech juz skaczą z kwiatka na kwiatek....
ale ja szukałabym tu kochanki...
jesli nie wiadomo o co chodzi, chodzi o pieniądze lub kobiete
pozatym, ten stan który teraz przechodzisz jest normalnym stanem w
takich sytuacjach, pozwól sobie na niego, bo to jest potrzebne,
potem bedzie złość a na koncu obojetność...
Pamiętaj tylko o jednym, jak juz podejmiesz decyzje o rozwodzie to
bąź jak lwica i walcz o swoje do ostatniego tchu, niech chłopiec się
dowie jakie mogą być konsekwencje "zabawy w dom"

[phokara]

>To ja zatraciłam sama siebie,
> wszystko co robiłam - robiłam dla Niego, wazniejsze dla mnie były
> Jego potrzeby i marzenia niz moje własne - tak rozumiałam
>miłośc...

Nie Ty jedna się na tym przejechałaś.
Po prostu kocha się kogos z całym jego światem - a Ty swój
ograniczyłaś do jednego mężczyzny. I przestałaś być dla niego
inspiracją. Ja wiem, że to smutne, ale tak jest. I to działa w dwie
strony, żeby było sprawiedliwie. Im bardziej kochamy siebie i dbamy
o własny świat - tym więcej możemy zaoferować drugiej stronie. To
nie jest egoizm, to jest zdrowa postawa. Nie można się poświęcić dla
drugiej osoby, bo się samemu znika. A wszyscy chcemy podziwiać i być
podziwianymi - to nic złego. Naprawdę postawa Matki Teresy
kompletnie nie sprawdza się w związkach, choć większości kobiet się
wydaje, że maja do tego powołanie. To bzdura.


> No i teraz dostałam to, na co tak naprawde chyba sobie nie
> zasłuzyłam... rano jechałam do pracy na 7-8 godzin, wracając
>robiłam zakupy - oczywiście zawsze to co mężus najbardziej lubił,
> przyjeżdżałam do domu, prałam, prasowałam i sprzatałam, dbałam,
>żeby niczego Mu nie brakowało, wymyslałam przerózne
>niespodzianki... Ale jak widać - unieszczęsliwiałam swojego męża.

Zagłaskałaś kotka na śmierć. Inaczej rzecz biorąc - wykastrowałaś
tygrysa. Oczywiście miałaś dobre intencje - ale efekt jest dość
klasyczny. Kotek dał draapaka w poszukiwaniu własnych pazurów.

[otylka24]

bolutiebolutie napisała:

To ja zatraciłam sama siebie,
> wszystko co robiłam - robiłam dla Niego, wazniejsze dla mnie były
> Jego potrzeby i marzenia niz moje własne - tak rozumiałam
miłośc...
> No i teraz dostałam to, na co tak naprawde chyba sobie nie
> zasłuzyłam... rano jechałam do pracy na 7-8 godzin, wracając
robiłam
> zakupy - oczywiście zawsze to co mężus najbardziej lubił,
> przyjeżdżałam do domu, prałam, prasowałam i sprzatałam, dbałam,
żeby
> niczego Mu nie brakowało, wymyslałam przerózne niespodzianki...
Ale
> jak widać - unieszczęsliwiałam swojego męża.

Kochana jakże podobne są nasze historie.Phokara napisała mi miesiąc
temu to samo: zagłaskałam kotka na śmierć i miała rację. Ja robiłam
to samo co ty. A powiedz czy on martwił się o twoje pragnienia,
marzenia? Czy pozwalał ci się realizować? Robić w życiu to co
lubisz?
Mój m zawsze brał to co ode mnie dostawał a mało dawał z siebie.
Kiedy chciałam pójść na studia kręcił głową, po co ci to?pytał
Wiesz teraz widzę, że mnie ograniczał, że może teraz dopiero rozwinę
skrzydła. Jest bardzo ciężko ale ale muszę dać radę.
Piszesz, ze staraliście się o dziecko. Może w tej sytuacji dobrze,
że nie macie dziecka bo chyba byłoby ci jeszcze ciężej a tak jesteś
sama, niezależna. Ja mam córeczkę 1,5 roku i jest moim szczęściem
ale muszę teraz myśleć nie tylko o sobie ale też o niej. Zrobić
wszystko, żeby była szczęśliwa i jestem z tym wszystkim sama bo
tatuś no cóż nie za bardzo się interesuje.

I jeszcze coś. U mnie już nie ma powrotu do dawnego życia. U ciebie
jest chyba trochę inaczej. Myślę, że powinniście szczerze
porozmawiać, może uda się jeszcze to posklejać.


>

[bolutiebolutie]

otylka, już nic się nie da posklejać... Padło zbyt wiele cierpkich i
gorzkich słów z Jego strony, zbyt wiele bolesnych ciosów w samo
serce... Zresztą powtórzył kilkakrotnie, że Jego decyzja jest
ostateczna i nieodwołalna. Boję sie, że juz zawsze będe sama, bo nie
zdołam nikomu zaufać, nikogo pokochac, a każdego potencjalnego
mężczyznę będe porównywać do mojego męża... I zapewne każdy następny
wypadnie blado, bo - może to banalne, ale prawdziwe - miłość jest
slepa. Wiem, że mój mąż ma naprawdę mase wad, jest cholerykiem,
szybko się wscieka, nie miał w domu żadnych obowiązków, itp., ale
był mój - jedyny, najdroższu, najukochańszy.
Dzisiaj przysłał smsa, że znalazł mieszkanie i chce sie JAK
NAJSZYBCIEJ WYNIEŚĆ... Nie wyobrażam sobie, że wrócę któregoś dnia
do domu - a w Jego szafkach będzie pusto... Ogromny ból i
przerażająca pustka - to czuję w tej chwili. Wiem, że pewnie to
minie za kilka miesiecy i jest na tym forum masa osób, które
przyzyły to samo co ja w tej chwili i z perspektywy czasu będa mnie
pocieszać, że wszystko się ułoży i że będzie dobrze, ale... Co
zrobić teraz...? Nie mogę spać, nie moge jeść, nie moge przestać o
Nim mysleć... Czasami już brakuje mi łez. Byłam u psychologa w
Towarzystwie Rozwoju Rodziny, ale babka niewiele mi pomogła i byłam
rozczarowana ta wizytą.
Chciałąbym zacząć normalnie żyć, ale każde miejsce przywołuje
wspomnienia - kino, gdzie mój mąż trzymał mnie za rekę przez cały
seans, kładł głowe na moim ramieniu, Łazienki, gdzie pojechalismy na
nasz pierwszy spacer, Pola Mokotowskie, gdzie jeździlismy na
rowerach, itp. Gdzie sie nie ruszę - wszędzie widze Jego, nas...
Najchętniej nigdzie bym nie wychodziła, tylko zaszyła się w domu, w
4-ech ścianach, zwinęła się w kulke pod kocem i płakała... Jeszcze
nikt nigdy tak mnie nie skrzywdził...

[otylka24]

Wiem, ze mało co jest w stanie cię teraz pocieszyć. Tak jak ja
poświęciłaś się w całości i to jest przykre,że oni tego nie docenili.
Mnie po 2 miesiącach od jego wyprowadzki wcale nie jest lżej. Nadal
mi wszystko przypomina jego a głównie nasze dziecko, które jest do
niego bardzo podobne. Ale patrzę już na to wszystko trochę inaczej.
Radzę ci nie zamykać się w 4 scianach. Spotykaj się jak najczęściej
z przyjaciółką, wygadaj się, wypłacz, wyrzuć złość i wszystko co cię
boli. Pracuj bo praca pozwala zapominać. Idź do innego psychologa.

Bolutiebolutie ja w zasadzie to chyba niedługo podziękuję mojemu m,
że mnie tak urządził bo widzisz
- mogę poświęcić się tylko sobie i małej a nie jemu a on tego i tak
nie doceniał
- wreszczie dokończę studia i on nie powie po co?
- nie będę ciągle wszystkiego robiła za niego tzn.ja płaciłam
rachunki, przypominałam, że trzeba się rozliczyć z urzędem bo pan
nie miał o tym pojęcia, prosiłam o przybicie gwoździa itd długo by
wymieniać
Pomyśl o tym czy ty też nie poświęciłaś się za bardzo? Czy jednak
nie potrzebujesz zupełnie innego faceta?
Ja juz to wiem chociaż jeszcze jakies uczucia są.

Na koniec niestety banalnie: czas czas czas leczy rany.

[bolutiebolutie]

otylka, być może masz racje, że za bardzo Mu sie poświęcilam, ale...
To z miłości... Głupia byłam, banalna i smieszna, co...? Teraz za
rada przyjaciół próbuję mojego męża znienawidzic, ale nie mogę, po
prostu nie mogę Cały czas pamiętam Jego czułe gesty, to, że mnie
przytulał, trzymał w kinie za reke, okazywał czułość, otwierał drzwi
do samochodu, zdejmował i podawał plaszcz, skradał mi
niespodziewanie całusy, zasypiał tak bliziutko mnie i przez cała noc
nie wypuszczał ze swoich silnych ramion... Jak Go nienawidzic...?
Masz jakąś cudowna recepte...? Jak On mógł z tego tak łatwo
zrezygnowac...? Nie mogę tego pojąć

[otylka24]

U mnie było identycznie i powiem ci, że nie potrafię tego zrozumieć.
Dlaczego z tego zrezygnował?Znajomi mówią, że on potrzebował czegoś
zupełnie innego, jakiejś adrenaliny, niepewności. Wiesz ja teraz
widzę jaki on był wcześniej, teraz widzę jego wady i wiem , że nie o
takim facecie tak naprawdę marzyłam, kocham go jeszcze ale raczej
myślę, że kocham te wspaniałe chwile z nim, które trudno zapomnieć.
Popatrz też z tej strony. Zapytaj siebie co ci dał a czego ty
oczekiwałaś? Ja już wiem, że nie chcę być z takim mężem, bez honoru,
klasy. Też jest mi ciężko bo muszę zaczynać wszystko od
początku.Będzie dobrze.

[a.b1]

słuchaj, to zrób to....
weź pare dni wolnego i zwiń się w kłębek pod kocem i popłacz sobie,
słuchaj musiałabys byc chyba cyborgiem gdyby po takiej wiadomośći
spłyneło wszystko po Tobie jak po kaczce, to trzeba odchorować, zeby
za pare miesięcy wszystko wróciło do normy.
Mnie zajeło to dwa lata, żyje, jest cudownie, też kiedyś myslałam,
zę już nic dobrego mnie nie spotka, a jednak
ale pamiętam co mój były zrobił ze mnie dwa lata temu...kupe
popiołu, przez tydzień z łóżka nie wychodziłam, gdyby nie moja mama
to nawet nic bym nie jadła, potem miałam akcje zalewania problemu,
przez ok 2 miesiące chodziłam ciągle wstawiona. Pół roku zajeło mi
zanim ta wiadomosć do mnie dotarła, pół roku destrukcji z powodu nic
nie wartego człowieka i w imie "miłości" której nigdy nie było
Pocierp, to Ci dobrze zrobie i chodź z premedytacja w te miejsca w
które chodziliście razem...sory ale nie doprowadzisz do zaorania
Warszawy, bo mąż chce rozwodu, a z czasam takie spacery nie bedą
boleć

[samaosia]

bolutie, wiem co czujesz, mój mąż odszedł 4 miesiące temu, czułam sie podobnie,
identycznie, bardzo ci wspolczuje. marnym pocieszeniem bedzie, jesli napisze, ze
po kilku miesiacach bedzie minimalnie lepiej.
moze idz do innego psychologa? taka rozmowa naprawde pomaga, bardzo. szczerze
polecam

[yennyfer11]

...mysl teraz bardziej o sobie...na twoim miejscu ZADALABYM
WYJASNIEN-dokladnie-nie prosila, nie blagala tylko ZADALA...moze to
jest egoistyczne ale czy on nie wykazal duzo egoizmu ot tak
odchodzac od Ciebie?
Poswiecilas mu duzo lat swojego zycia, sama napisalas ze nic nie
wskazywalo na to ze on planuje odejsc (juz pomijam fakt ze zrobil to
w walentynki)-ON JEST W STOSUNKU DO CIEBIE NIE FAIR!!! i
przynajmniej wyjasnienia Ci sie naleza...
...albo jesli sama juz nic do niego nie czujesz-olej go i zajmij sie
soba...w kazdym razie najgorsze co mozesz zrobic to zaczac sie
uzalac nad soba...powodzenia

[bolutiebolutie]

Widzisz, gdybym juz nic do Niego nie czula - to nie byłoby problemu,
finansowo sobie jakoś poradze, poukładane w glowie raczej mam,
jestem niebrzydka, samodzielna, niegłupia, ale... Kocham Go całym
sercem... Pytałam już nieraz - dlaczego, kiedy, jak... I cały czas
to samo: nie wiem, chyba Cie juz nie kocham, za duzo od Ciebie
wymagałem... Takie duże dziecko - sam nie wie czego chce. Póki Go
nie ma w domu (pomieszkujemy razem, bo On szuka mieszkania do
wynajęcia, żeby sie jak najszybciej wynieść i nie musieć przebywać w
moim towarzystwie) - to jakos sie trzymam, ale jak wróci do domu,
zamienimy kilka nic nie znaczących słów, bez miłości, bez uczucia,
bez emocji... I zaczyna sie z Jego strony chłodna kalkulacja -
podział mieszkania i oszczędności...
Gdybym patrzyła na sama siebie z boku - to pewnie stukałabym sie w
czoło i zastanawiała co ta dziewczyna robi z taka pijawka
energetyczną i zyciową... zawsze łatwiej gdy problem dotyczy kogos
innego, ale gdy spada to na Ciebie - wali sie wszystko... Świat się
kończy... Życie sie kończy

[mini_me]

Nie kończy się
Czułam to samo co ty - we wrześniu (zobacz jak nie dawno) i tu na forum
przeczytałam - zobacz świat się nie zawalił ludzie nie powymierali wszystko
jakoś sie kręci.
Że serce boli tak że masz ochotę je wyciąć - boli mnie do tej pory chociaż już
dużo dużo słabiej.
Że szukasz winy w sobie - też szukam ale z każdym dniem okazuje sie że jedyna
moja wina było za duże poświęcanie się i taka złota klatka którą go otoczyłam!
Że ciężko samej - ciężko ale da się żyć wierz mi zresztą zobacz na forum ile
osób żyje.
Że mam dziecko które ma tatę ale nie na co dzień - ale to go nie dyskryminuje
nadal może być fajnym człowiekiem
Też mnie boli też kocham (choć mam wrażenie że tylko czasem) też nie rozumiem
tez jestem zdziwiona tez mam chwilę że wyć mi sie chce!
Ale świat sie nie kończy ani życie sie nie kończy!!!!
Ściskam

[niutka]

Takie mysli sa normalne w Twojej sytuacji. I zmiennosc nastrojow bedzie sie
niestety pojawiac. Tez tak mialam.

[sadaga]

To ze Twój m powiedział Ci o rozwodzie w takiej oprawie to okrutne.
musiał wiedzieć że oczekujesz zupełnie czeogś innego.

wiem ze teraz to dla Ciebie puste słowa, ale uwierz świat się nie
skończy...też tak myslałam 3 m-ce temu. też uważałam ze ex jest moim
całym światem. teraz wiem że dobrze się stało. przejrzałam na oczy,
sposób w jaki ode mnie odchodził...wiem ze dostałam szanse od życia
i to nie chodzi o to ze może kiedys z kimś innym. chodzi o mnie -
MOJE potrzeby. cieszę się zyciem, synkiem, sobą.

jeśli chodzi o Ciebie to niestety zbyt wiele nie doradzę, bo to TY
musisz to odcierpieć, wypłakać, przetrawić. Nie da się inaczej...
Wszystko jest b. świeże. Boli jak cholera... Ale NIE WOLNO CI
myśleć, ze nie masz po co życ!!!!
Nie podejmuj żadnych decyzji pod wpływem emocji. daj sobie czas. i
nie zamykaj się... dobrze by było zebys miala wsparcie - od mamy.
przyjaciółki, kumpla, siostry...kogos bliskiego w kazdym bądź razie.

czy Twój mąż podał powód rozwodu? jakos sensownie to wyjaśnił...

Trzymaj się. sciskam

[samaosia]

pogratulować mężowi wyczucia czasu

co z nimi (facetami) jest nie tak.....

samaosia

[aron95]

samaosia napisała:

> pogratulować mężowi wyczucia czasu
>
> co z nimi (facetami) jest nie tak.....

a co z Wami kobietami jest nie tak ?

[maslo-09]

Z każdym jest coś nie tak. To kwestia tolerancji, kompromisów.

[samaosia]

słyszałes o kobiecie, która wybrałaby taki moment na tego typu informację?
Mój mąz poinformował mnie, że mnie nie kocha, gdy leczyłam sie w szpitalu
psychiatrycznym po próbie s. spowodowanej jego odejsciem...też idealnie wybrał
moment

[phokara]

Na takie informacje nigdy nie ma idealnego momentu.

> słyszałes o kobiecie, która wybrałaby taki moment na tego typu
>informację?

Nie tylko słyszałam, ale znam nawet taką niewistę osobiście.

[mini_me]

Kurcze przecież każdy dzień jest tak samo dobry/zły.
M powiedział mi w urodziny i co myślicie że mniej by bolało gdyby powiedział
dzień wcześniej/później? jaka to różnica?

[mini_me]

ze mna chyba wszystko jest nie tak!
ale taka mnie Boże stworzyłes taką mnie masz

[aron95]

ha moja Ex zrobila nam pożegnalne wakacje gdzie 2 dni spędziliśmy na jakimś
zadupiu(letnim) u jej kochanka .
Aby śmieszniej było to zaproszeni byliśmy ale pobyt finansowałem

[mini_me]

To miała fantazje
bo ja myślałam że mój m ma (informować mnie w moje urodziny/nowy rok) ale
niestety "za krótkie nogi" do Twojej ex!

[keytie]

Wiem doskonale co czujesz. Mój mąż zostawił mnie z maleńkim 2
miesięcznym synkiem. Odszedł do innej kobiety. Przestał sypiać w
domu jeszcze gdy byłam w ciąży. Tłumaczył się pracą i nocnymi
zleceniami. Nawet w święta byłam sama (tuż przed terminem porodu).
Wydawało mi się, że jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Nasze
małżeństwo trwało 5 lat. Dużo razem podróżowaliśmy, rozumieliśmy się
bez słów, od dłuższego czasu staraliśmy się o dziecko. Udało się,
chodziliśmy razem do szkoły rodzenia, mieliśmy tyle wspólnych
planów, marzeń... Urodziłam synka w Sylwestra. Mąż był przy
porodzie, popatrzył jak mnie rozrywa, po czym poszedł bzykać inną
kobietę (teraz to wiem). Po porodzie zostawił mnie bez opieki. Gdyby
nie moi rodzice... Dostałam nożem w plecy. I pomyśleć że przez cały
nasz związek prowadziłam go za rączkę, założyłam mu firmę, dom,
urodziłam syna. Byłam dla niego jak ta pieprzona Matka Teresa
(sory). Ja też nie wiem jak żyć. Siłę do boksowania się z życiem
daje mi tylko mały. Wspierają rodzice i przyjaciele, ale... boli jak
diabli.

[zielona_ropucha]

Jezu...skąd my się bierzemy?

[mini_me]

Jak to Ropuszko skąd: same sobie siebie rodzimy i wychowujemy

[bolutiebolutie]

Straszna sytuacja, jest mi naprawde bardzo bardzo przykro... Nie
chce sie tu licytowac kto bardziej cierpi, kto jest bardziej
nieszczęsliwy, itp, ale... Ty masz przynajmniej swoje Ukochane
Maleństwo - synka, który daje Ci siłe do życia i do zmagania sie z
ta cała sytuacją w jakies sie znalazłaś... A ja jestem sama jak
palec i czasem rano nie mam żadnego dopingu, bodźca, zeby sie
podnieść z łóżka. Ale jak czytam to faktycznie bardzo podobny
scenariusz...

[libra22]

Mnie pomogło dowiedzenie się, dlaczego mój mąż chce rozwodu: i na poziomie faktów (inna kobieta oraz zanik jego miłości); i na poziomie uświadomienia sobie mojej winy w rozpadzie związku. Bo wtedy przestałam zamęczać się myśleniem na okrągło "ale o co chodzi?" (totalne poczucie abstrakcji, a nawet paranoi nie pomaga sie podnieść i )mogłam się zająć stawaniem na nogi.
Nie mysl teraz, czy będziesz umiała z kimś być i być szczęśliwa. Etap niechęci do całej płci jest normalny. Mija. Treaz skup się na przeżyciu, czy nawet przeczołganiu się przez ten najgorszy okres. Bo to niestety jest najgorszy okres - pierwsze 3 miesiące.

Mój mi wyznał w Wielkanoc. Najpierw rodzinnie byliśmy u moich rodziców, potem z jego rodzicami na anszej wspólnej działce. Powiedział u swoich U moich byłoby trudno, bo za małe mieszkanie. W domku było dość miejsca, żeby jego udawali, że nie słyszą jak wyję z bólu na balkonie.

[bozenadwa]

u mnie dopiero 2 miesiace a moze juz nie dopiero bo mnie nadal
sciska w sercu zoladku ale jak cudownie ze jestescie

[beatabaczmanska]

Nie załamuj sie.Nie warto.Ja jestem sama z piątką dzieci i chociaż
nadal pomimo wszystko kocham w jakiś sposób byłego męża to wiem ze
decyzja o rozwodzie była słuszna.Po kilkunastu latach bycia razem
kiedy mąż nas dręczył(jest alkoholikem przemoc w rodzinie)teraz
twierdzi że chce być z nami i nadal nas kocha.Niestety ja nie
potrafię uwieżyć w metamorfozę to niemożliwe.On poprostu chce wrócić
do tego życia co miał czyli beztroski i nieróbstwa.Jesteś kobietą
która ma własna firmę więc jesteś niezależna zastanów się czy on nie
przyjdzie do Ciebie i nie będzie prosił o przebaczenie oni tak
mają.Głowa do góry będzie dobrze nie poddawaj sie jesteś jeszcze
młoda życie przed Tobą.Pozdrawiam

[renamar1]

Cóż... będę oryginalna i powiem: TEŻ TAK MIAŁAM, hehe
Różnica polega na tym, że to ja zakończyłam nasz związek. Po 16
latach wspólnego życia powiedziałam "spieprzaj dziadu".
Że alkohol, że przemoc- no tak. Że byłam (jestem?)współuzależniona?-
też tak. No i że nadal go kocham, że tęsknię- także tak.
Trzy razy tak...
Nie wybrałam ani walentynek, ani rocznicy, ani urodzin.
Zwyczajnie, któregoś dnia powiedziałam mu, że chcę rozwodu. Po czym
pękło mi serce i rozprysnęło się na sto osiemdziesiąt siedem
kawałków. Niby powiedziałam te słowa ja. Własnoustnie. A moje
zdziwienie sięgało zenitu. Dlaczego?- ano dlatego, że uświadomiłam
sobie, że autentycznie tego chcę. Bo rozstania i powroty w ciągu
tych lat mieliśmy już przećwiczone wiele razy.
Minął rok od jego wyprowadzki.
Zdążyłam (ze strachu przed samotnością) utonąć w kolejnym związku,
zakończonym totalnym fiaskiem po trzech miesiącach.
Wreszcie posłuchałam doświadczonych koleżanek- pozwoliłam sobie
CIERPIEĆ po stracie tego mojego męża, zamiast pchać się w ramiona
jakiegoś obcego patafiana.
No niby że odcierpałam. Wszystko na chłodno sobie potrafię wyjaśnić.
Tylko jak dzieci jadą do taty na weeken i przyjeżdżają rozanielone,
zachwycone jego nową kobietą, to mi to moje popękane serce znowu
przypomina, że jest popękane...
Z całych sił staram się udowodnić sobie, że mam to gdzieś.
Cholera, ale nie mam...
Zazdrość to cecha, którą potępiam... u innych, kurza jej twarz.

Renamar

[helga1970]

to jest własnie słabe, ze zostawamiamy go - jest nam z tym dobrze
ale kiedy on nie cierpi( choc tego nie wiemy) szlag nas trafia lub
po prostu jest w nas gorycz. Znam to uczucie chcoc nie jest moim
udzialem ale mojej przyjaciółki. po wielu latach razem, latach jej
posługi, po wniesieniu przez nią o rozwod - on odzyskal wolnosc i
swietnie sobie"radzi". jest mi przykro patrzec jak ona traci do
tego dystans bo przeciez nie jest powiedziane ze on jest szczesliwy
z tamta kobieta( szczegolnie ze jest o niego mlodsza o 20 lat - a
wiec atrakcyjna dla ich dzieci; dziewczynki sa nią zachwycone bo
jest niwiele starsza od nich i nic nie wymaga). Ale co ja moge
powiedziec mojej przyjaciolce, ktora 15 lat spala z nim w jednym
lozku, urodzila mu corki i do konca byla fair.
Sama jestem po rozwodzie. Mam nowego od 6 lat meza i z nim
wychowuje troje dzieci w tym corke z pierwszego malz.
Wiem ze moj byly maz nie ma o mnie dobrego zdania. Wyszlam za maz
za czlowieka 15 lat mlodszego od niego. Dla niego to prawie danie
dupy. Pusciłam sie ze smarkaczem.
Wszystko wiec zalezy od naszej wlasnej optyki. Widzimy to co chcemy
zobaczyc.

[renamar1]

To jest właśnie okrutna prawda
Powinnam- w imię miłości i cholera wie czego jeszcze, życzyć mu jak
najlepiej. A mnie szlag zwala, że on się teraz bawi, z nową kobietą
robi wszystko to, o czym ja mogłam tylko marzyć...
No i marzyłam: o wspolnych wyjazdach, wyjściach, wakacjach- bez
wiecznego towarzystwa jego kolegów,znajomych, cholernych pijusów.
Nie było mi to dane. Jeden raz- kiedy już nasze małżeństwo wisiało
na włosku, zabrał mnie na taki samotny wyjazd do Krynicy.
Pojechaliśmy sami, bez dzieci nawet. Boże- to był najpiękniejszy
urlop w moim życiu. Trwał CAŁE dwa dni. W ciągu tych 16 wspólnych
lat był także jeden (słownie JEDEN) rodzinny wyjazd nad morze na
tydzień. Sami z dziećmi. I też było cudownie.
Ale mójm mąż nie chciał tego powtarzać. Jemu do szczęścia potrzebni
byli kompani do kielicha
A teraz? Zabiera nasze dzieci, swoją nową panią i jej dzieci i
jeżdżą sobie... i "przydupasy" nie są mu potrzebne.
I teraz nic mnie to obchodzić nie powinno. A ja kurwicy dostaję

[helga1970]

najgorsze, ze moja przyjaciolka nie jest typem skarżacym się. Z
godnoscia znosi ta trudna dla siebie sytuacje. auwazylam jednak, ze
popija. Na poczatku to bylo jedno piwo a teraz wlasciwie nawet nie
wiem bo stracilysmy kontakt- mam wrazenie ze ona mnie unika bo
wlasnie pije coraz wiecej. Dopadla ja samotnosc w najokrutniejszej
postaci- odchowane dzieci juz maja swoej zycie, ona po 40 tce( brak
zainteresowania ze strony facetow). Kiedys byla b. atrakcyjna
kobietą.
Mysle tez ze mimo ze bez niego jest jej dobrze gdzies przeszacowala
swoje sily. Bo jedank samotnewychowywanie dwojki dorastajacych
dzieci jest sporym wyzwaniem i umowmy sie nie zawsze czlowiekma
siłe to dzwigać. Właciwie czasami zazdroszcze jejwolnosci.Moje
dzieci sa jeszcze male, jestem jeszcze mocno uwiazana. Ona juz
dysponuje swoim czasem. Kazda z nas płaci jakas cene za swoj wybor.

[sylwiamich]

A co to za 40latka? Może się zaniedbała? Ja na brak powodzenia nie
narzekam.U panów w róznym wieku. Może musi znowu odnależć z sobie
kobietę?

[helga1970]

Tu nie chdzi o powodzenie. To jest kobieta z klasa. ją nie
interesuje frekwencja tylko jakośc. raczej chodzi o poczucie
bezpieczeństwa do jakiego dążyła i szukała u męża. byli faceci
zawsze wokół niej- traktowała ich z odpowiednim dystansem. Do łózka
zawsze sie ktoś znajdzie - do tego nie trzeba urody, własnie!
wystarczy szminka, lokówka- jest cała masa facetów " po
przejsciach" ktorzy chetnie skorzystaja. Ale to wszystko ulotne, na
chwile, po ciemku. A w dzień, co zrobic ze soba w dzień?

[sylwiamich]

czyli sugerujesz że kobieta po 40 może liczyć tylko na szybki nocny
numerek z jakimś ostatnim desperatem? Bo facet z klasą się nią nie
zainteresuje? Piękno jest pięknem zawsze.Nawet po 40.I w świetle
dnia.

[helga1970]

ee tam
trzeba jeszcze miec troche szczescia, czasu, a ona zabegana,
pracujaca pod Warszawa i mieszkajaca poza stolica. Nie ma gdzie
nawet spotkac faceta. Nie kazdy tez lubi czysto przypadkowe
towarzystwo. Akurta mysmy były w bardzo okreslonym tak bym to
nazawala towarzystwie. Zostawiajqc meza ona wyszla z tego grona,
zreszta ja tez ale ja poznalam mojego 2 meza w nowej pracy a ona
nie jest w stanie w pracy poznac kogos. I mysle, ze jej brakuje
tego towarzystwa , tej adoracji która miala przez wiele lat.
Nie musiała o nią zabiegac. Była bardzo lubiana i podobała się.
Ale to byla grupa mocno wyselekcjonowana intelektualnie. Nie uiem
tego wytłumaczyc. Ci ludzie zniknęli z mapy jej życia i zostala bez
całej tej otoczki. Mieszka na wsi- ma ladny dom ale prowadzi zycie
jak z westernu. Znam kilku facetów którym takie coś imponuje, cała
eszta boi sie takich kobiet.
Oczywscie nie jest to jedyna moja kolezank, ktora sie rozwiodła i
ma czterdziesci pare lat. Ale akurat jej mi bardzo żal bo jest
twarda kobieta z zasadami, zainwestowala cala swojamlodosc w
malzenstwo, nie idzie na łatwizne ale to jej nie ułatwia życia.

[libra22]

Może jednak lepszy seks z kimś "nie na poziomie" niż popijanie? Miłość, czy fascynacja niejedno ma imię. Niedwano kolezanka opowiadała mi o związku dojrzałej kobiety, z klasą, bogatej z kierowcą tirów. Ja miałam ognisty romans z budowlańcem kilka lat młodszym i było super (miałam nawet nadzieję na poważniejszy związek Może niech ona skorzysta z biur matrymonialnych lub serwisów randkowych w necie?

[sylwiamich]

Czyli jej "klasa" ją zgubiła? Czasami bywamy bankrutami. Zawsze
warto zacząć od początku...budować SWOJE grono wielbicieli.Prawdziwi
wielbiciele nie przestaną wielbić po odejściu od męża.
Też wyprowadziłam się od swojego towarzystawa.Intelektualne potyczki
mam tu...na forum na przykład.Kto potrzebuje, ten szuka.Zresztą nie
rozwijam wątku...czasami bywam złośliwa))

[bolutiebolutie]

złosliwość jest cechą ludzi inteligentnych

[animka25]

Moim zdaniem odszedł do innej. Też tak miałam. Powiedział mi to po 7
latach bycia razem, z dnia na dzień, nic na to nie wskazywało
wczesniej, a jego decyzja była ostateczna i nieodwołalna. Szybko
wyprowadził się z domu...niby poznał kogoś po 2 tygodniach....
W rzeczywistości znał ją dużo dłużej, nie wierzyłam w to na początku
(nic nie podejrzewałam), ale jak ktoś mi wtedy powiedział: "facet
nigdy nie odchodzi w próżnię", niestety...

Trzymaj się, pomyśl teraz o sobie, musisz sobie wszystko poukładać.
Uwierz mi, z każdym tygodniem bedzie lepiej, a za pół roku będziesz
dziękowała losowi, że stało się to teraz, a nie za 10-15 lat.
Ja w ciągu miesiąca po wyprowadzce exa znalazłam nową - lepszą od
poprzedniej pracę, załatwiłam opiekunkę do dziecka, rozpoczęłam
remont mieszkania. Teraz jestem w nowym, cudownym związku.
Musisz to przetrzymać poprost.Tylko nie załamuj się, wyszukuj sobie
nowe, ciekawe zajęcia, nawet jeżeli początkowo wszystko będzie Ci
się wydawało bez sensu.
Trzymam kciuki