przyjaciele a rozwód

[sniezynka.22]

WITAJCIE!
chciałam dołączyć do Waszego grona- świeżo upieczona, rozwód prawomocny za 2
dni....Po przejściach jak Wy wszyscy,dużo za mną. Jestem w nowym związku,
razem parę mcy, jest cieplutko, milutko, troska wzajemna i wogóle. Takie
spełnienie marzeń o prawdziwym związku, wspieraniu, bliskości i zrozumieniu
jakiego nie dane było mi zaznać. Tak to ja się zakochałam-ale ta znajomość to
był katalizator by wyjść ze związku z mężczyzną pracoholikiem, dla którego
troska o rodzinę kończyła się na przyniesieniu pieniędzy, zamkniętym
emocjonalnie. Myślę że bardzo się męczyliśmy razem choć ze względu na poczucie
obowiązku wzgl siebie i dzieci jakoś kleiliśmy to małżeństwo żyjąc obok siebie
a nie razem te lata.
Z Byłym łączy mnie 16 lat i 2 chłopców 15 i 8 lat którzy zostali ze mną.
Akceptują nowego partnera, nie ma większych zgrzytów.Mnie powoli udaje się
wyjść na prostą, odstawiłam prochy przeciwdepresyjne, uczę się żyć z poczuciem
winy i odpowiedzialności..
No ale mam doła w związku z zachowaniem wspólnych z Byłym przyjaciół.
Na początku mojej drogi do rozstania tj w maju napisałam do nich wszystkich
maila-chciałam ich poinformować co się dzieje i jakoś zadośćuczynić byłemu że
to JA zdecydowałam się na rozwód...
Na szczęście nie dali się wplątać w sprawę sądową ale nie odzywają się wogóle.
Jakoś nikt nie ma czasu -a ja myślę że chęci..
Strasznie mnie to boli, chciałabym poczuć tą odrobinę akceptacji i
przyzwolenia na układanie życia tak jak ja tego potrzebuję. Nikt z nich nie
przepłacze za mnie moich łez, nie przechoruje depresji....
Czy też czuliście takie odrzucenie, izolację, ostracyzm bo śmieliście
zniszczyć "święty związek małżeński"??
Dla wyjaśnienia dodam że nigdy nie dałam się poznać jako romansująca, jestem
katoliczką- a może byłam bo teraz to już tylko wierzącą- śpiewałam 7 lat w
chórze przykościelnym ale mnie w związku z sytuacją wyprosili stanowczo...
Kurde-to wszystko bardzo boli, myślałam że mamy XXI wiek...
Strasznie smutno nie mieć z kim umówić się na kawę i pośmiać tak poprostu z
niczego.
Co myśleć o zachowaniu ludzi?? Co robić??

Czego byś oczekiwała?

[tricolour]

Przyjaciele oraz inni ludzie (np. chór) mają prawo do własnych
odczuć i decyzji. Nie mają obowiazku spałeniać Twoich oczekiwań i
udawać, że nic się nie stało jeśli dla nich się stało.

Zdecydowałas się na rozwód, to także pogódź się z konsekwencjami i
byc może stratą części przyjaciół.

najwazniejsze , że jesteś szczęśliwa

[uruk.hai]

Reszta się z czasem ułoży. Znajdziecie nowe "kółka towarzyskie". Ja byłam 10 lat
temu w podobnej sytuacji. Ja wystapiłam o rozwód, co oczywiście nie było łatwa
decyzją. Obawiałam sie co będzie dalej, jak dam sobie radę itp. Zaskoczeniem
były dla mnie reakcje "przyjaciół". Niby nikt nic wprost mi nie zarzucił, ale
okazało sie, że nagle wszyscy stali sie wielce tradycyjni i zapomnieli o swoich
komentarzach , że nie pasujemy do siebie z mężem... Wiedziałam , że po rozwodzie
będzie trudno, ale nie przypuszczałam, że jakiekolwiek "fochy" mogą mnie spotkać
ze strony znajomych.
Powiem Ci jak to wygląda z perspektywy czasu. Rozwód to była jedna z
najlepszych, choć najtrudniejszych, decyzji w moim życiu. Wzięłam swoje życie w
swoje ręce i czuję sie spełniona. Mam nowych przyjaciół, na których już wiem ,
że mogę liczyć w każdej sytuacji. Czasem spotykam się ze "starymi " znajomymi, i
kiedy na nich patrzę jestem trochę zażenowana, że uważałam ich za prawdziwych
przyjaciół a okazali się zwykłymi hipokrytami...
Ty jesteś w lepszej sytuacji o tyle, że już znalazłaś drugą połówkę, która Cię
wspiera. Dokonałaś dobrego wyboru i bądź szczęśliwa. Nie odwracaj się za siebie
- nie warto!!!

a co zrobiłaś, żeby ratować małżeństwo?

[prakseda2]

Czyli jak rozumiem - chłop harował, a paniusi się zachciało amorków, kwiatków i
uniesień?

A co zrobiłąś, aby ratowac to małżeństwo?

jakiś przewodnik duchowy, terapeuta rodzinny, lektura, psychologa?

Czy po prostu tkwiłaś biedna w tym niedobrym związku, a potem - jak tylko
poczułaś inne spodnie, to poleciałaś jak ćma, usprawiedliwiając swój ruch
"zimnem" emocjonalnym męża.

Nigdy wcześniej taki nie był?

Więc co mu zrobiłaś, że taki się stał?

Wyobrażam sobie faceta, który harował od świtu do nocy, a tymczasem żonka
"miltko" się zabawiałą, a wkońcu go porzuciła.

A dzieci?

Czasami myślę, że aby móc posiadać dzieci, to ludzie powinni przechodzić
skomplikowane i długotrwałe testy - czy są na to gotowi. I posiadanie dziecka
bez takiej licencji byłoby nielegalne.

Poczytaj sobie, jak rozwody wpływają na życie dziecka. I nie wmawiaj, ze to dla
nich lepsze, bo nei widzą kłócących się rodziców. Jak to było najważniejsze, to
trzeba było się nie kłócić. Dla dziecka o wiele ważniejsze jest to, ze rodzice
sa razem - niechby sie klocili.


Brak odpowiedzialności, egoizm, niedojrzałość.

I jeszcze oczekujesz, że bedziemy Cię po główce głąskać - tak, dobrze
dziewczynko, wyzwoliłaś się, jesteś szczesliwa, a to najważniejsze.

Żenada.

[uruk.hai]

prakseda2 napisała:

> Czyli jak rozumiem - chłop harował, a paniusi się zachciało amorków, kwiatków i
> uniesień?
>
> A co zrobiłąś, aby ratowac to małżeństwo?
>
Nie kazde małżeństwo jest warte ratowania. Życie jest za krótkie , żeby je
marnowac z powodu jednej złej decyzji.

[linkaro]

uruk.hai napisała:

> prakseda2 napisała:
>
> > Czyli jak rozumiem - chłop harował, a paniusi się zachciało
amorków, kwia
> tków i
> > uniesień?
> >
> > A co zrobiłąś, aby ratowac to małżeństwo?
> >
> Nie kazde małżeństwo jest warte ratowania. Życie jest za krótkie ,
żeby je
> marnowac z powodu jednej złej decyzji.


Zgadzam sie w calej rozciaglosci z uruk.hai jednoczesnie bedac w
sprzeciwie do nastepujacych slow prakseda2: "Dla dziecka o wiele
ważniejsze jest to, ze rodzice
sa razem - niechby sie klocili".

Znam bowiem osobe, ktora wychowywajac sie posrod rozlicznych klotni,
majac 10 lat zyczyla sobie (sic!) aby rodzice rozwiedli sie.
Co wiecej - owczesne 10letnie dziecko, dzis bedac juz osoba dorosla
ma tych samych, wciaz razem zyjacych rodzicow i nadal przystaje przy
tym samym zdaniu.
`Rada` tudziez stwierdzenie paraksad2 jest dla mnie nieco
kontrowersyjne.

Tak, jasne. :]

[prakseda2]

Ty znasz takie dziecko, a ja sama jestem dzieckiem rodziców rozwiedzionych i
najmilej wspominam dni, kiedy rodzice byli razem. Jako dziecko nie dostrzegałam,
ze byli nieszczesliwi - co jest chyba naturalne. I moja trauma zaczęła się w
momencie, kiedy rodzice nagle zaczeli to pokazywać. Wszystko jednak w tamtym
czasie bym oddała, aby rodzice jednak się dogadali - tym bardziej, ze po latach
OBOJE tego żałują.


A co do Śniezynki - męża się bierze na dobre i na złe.
Czy on ją bił?
Katował?
Sprzeniewierzał pieniadze?
Molestował dzieci?
Zdradzał?

Nie. Wiec cos to takiego sie stalo, ze nie mozna bylo podjąc wysiłku ratowania
zwiazku, zwlaszcza sakramentalnego?

Otóz stało sie, nowy chłop sie pojawił na horyzoncie.

Sama reakcja przyjaciól i znajomych potwierdza, ze mam rację. Bo czemu raptem
wszyscy sie odwrocili od niej? Wszyscy się mylą? Biedna Śnieżynka.

Tylko jakos ani slowa o przeżyciach dzieci, o ich milosci do ojca, ktorego teraz
zastapil jakis obcy facet. Liczy się tylko ona, ona, ona.

I jeszcze jedno!

[prakseda2]

Gdyby nie było dzieci - powiedziałabym: i dobrze.

Twój mąz przynajmniej pozbył się nieudanej, zgryźliwej, niewiernej i
nielojalnej zony, ktora w dodatku wywleka swoje problemy na forum i jak pokazało
życie, nie była lubiana w towarzystwie. Tylko wygrał.

Ale masz dzieci. A jak sie ma dzieci, to sie siebie stawia na drugim miejscu.

Katoliczko od siedmiu boleści...

posłuchaj,zgryźliwa babo praksedo

[annika.h]

na jakiej podstawie twierdzisz ,że autorka postu jest zgryźliwą babą? Na jakiej
podstawie wypisujesz ,że mąż harował a ona marzyła o kwiatkach ,szmatkach itp.?I
że nic nie zrobiła ,żeby ratować małżeństwo ,bo nie pisze nigdzie ,że nie
próbowała.Nie potępiaj jej,bo nic nie wiesz o jej związku poza tym ,że mąż był
pracoholikiem (od siebie dodam,że przynoszenia kasy do domu to nie
wszystko).Tyle napisała.A co do ratowania małżeństwa za wszelką cenę dla dobra
dzieci to pozwól,że się z tobą nie zgodzę,jak również z twierdzeniem ,że dzieci
i ich odczucia są najważniejsze.Toksyczna rodzina to żadna rodzina.Rodzice mojej
kuzynki dla jej i jej siostry dobra trwali przy sobie niszcząc swoje i swoich
córek życie.Efekt jest taki ,że obie dorosłe już córki starają się trzymać jak
najdalej od swoich nienawidzących siebie i całego świata rodziców.I nie wybaczą
im do końca życia tego piekiełka.Według ciebie ta droga przez mękę była pewnie
ok?Aha i jak najbardziej katolicka ,tu się z tobą zgadzam.

To tylko potwierdza moja tezę.

[prakseda2]

dalej - jeszcze poproszę, kolejne argumenty, które świadczą o mojej racji.

Tak jestem zgryźliwa. Jako dziecko z rozbitej rodziny nie umiem tworzyc
normalnych relacji między ludzkich. Popatrz na statystyki w ośrodkach
opiekuńczych i zakąłdach poprawczych. 90% przestepstw, w tym ciezkich -
popełniajad zieci z robitych rodzin.

A nauka? a szkola? Zajdź do najbliższej i popytaj psychologa szkolnego o statystyki.

Ale dalej mozesz pieprzyć o szcześciu wspaniałej katoliczki, mamusi, ktora
gdzieś ma swoje dzieci, a liczy się tylko zaspokajanie jej potrzeb - erotycznych
i nie tylko.

Nie pisała nic o maltretowaniu przez meza, o patologii. Wrecz przeciwnie,
pisala, ze oboje jakos kleili to malzenstwo i to byl jedyny dojrzaly ruch z jej
strony.

Ale poznała chlopa i juz wszystko przestalo sie liczyc. SPojrzcie prawdzie w
oczy i nie usprawiedliwiajcie swoich niezaspokojonych chuci.

[vharia]

Wiesz co, też nie jestem zwolennikiem łapania się za drugie spodnie,
kiedy coś nam nie gra (tak samo jak i za drugą spódnicę w przypadku
panów). Też uważam, że nad małzeństwem się pracuje, a nie wymienia
na inne modele, bo te modele tylko na początku są słodziutkie i
milutkie, potem zauroczenie mija i problemy też się pojawią.
Ale:
Nie zgadzam się KOMPLETNIE z poradami, aby trwać w toksyznym związku
dla dzieci a już szczególnie z tym, że te dzieci i tak nie widzą, co
sie dzieje.
Przedszkolak może nie widzi. Ale trucizna, która jest w tej rodzinie
już się sączy do jego głowy. Starsze dziecko widzi i cierpi.
Nastolatek widzi jak na dłoni i nienawidzi obojga rodziców. Nie
wiesz tego chyba własnie dlatego, że twoi rodzice sie rozwiedli- nie
doczekałaś czasów, kiedy miesiącami i latami oglądasz dwoje
najbliższych, ale zimnych lub nienawidzących sie ludzi. Rozwód
wywołuje nieprawdopodobne cierpienie u dzieci. Życie w rodzinie,
która sie nienawidzi NISZCZY dzieci. Odbiera im radość życia i
wykrzywia spojrzenie na stosunki międzyludzkie.
Charakterystyczne jest to, że dla ciebie również trauma zaczęła się
w momencie, kiedy rodzice "zaczęli to pokazywać". Po pierwsze w
pewnym momencie sie dorasta do tego, aby "to" zobaczyć. po drugie
jak sobie wyobrażasz skuteczne udawanie szczęścia przez kilkanaście
lat?!

Nie wywołał mojej wielkiej sympatii post założycielki wątku. Też mi
to trochę pachnie ucieczką w kwiatki. Ale faktycznie nie napisała,
że nie ratowała związku i że poprostu przesiadła się na inne kolana.
Choć może tak było? Może znajomi wiedzą, dlaczego się zmyli?
Tak czy siak, dzieci nie będą słuchać nocą do poduszki awantur, kto
co komu zrobił w tym związku...

Prakseda

[catriona]

Ja jestem dzieckiem rodzicow ktore sobie zyczylo zeby sie rozwiedli odkad
pamietam. Wiem, ze bylaby to dobra decyzja wtedy i teraz.

Rozumiem Twoje prawo do odmiennej opinii.

Natomiast nie podoba mi sie bardzo to ze przypisujesz sobie prawo do OCENIANIA
czlowieka na forum, ktory tu przyszedl po WSPARCIE.

Moze warto byloby wpisac cos takiego na gorze w tym forum (i w wileu innych
zreszta).

Nie chodzi o to zeby kazdemu slodzic, ale nie widze powodu do wylewania witriolu
na osobe ktora ma problemy, bo to do niczego nie prowadzi. Nawet krytyke mozna
wyrazic w taki sposob zeby byla strawna, Twoj sposob krytykowania razi mnie.
Jezeli nie mozesz pomoc komus kto tu przyszedl po pomoc i tylko sobie chcesz
ulzyc, to sie lepiej nie odzywaj. Takie jest moje zdanie.

[uruk.hai]

prakseda2 napisała:

Wszystko jednak w tamtym
> czasie bym oddała, aby rodzice jednak się dogadali - tym bardziej, ze po latach
> OBOJE tego żałują.

Jak żałują to czemu do siebie nie wrócili ??? Nieodwracalna jest tylko śmierć,
tylko trzeba trochę elastyczności i otwartości w myśleniu żeby to pojąc.
>
> A co do Śniezynki - męża się bierze na dobre i na złe.
> Czy on ją bił?
> Katował?
> Sprzeniewierzał pieniadze?
> Molestował dzieci?
> Zdradzał?

Gratuluję światopoglądu : "nie pije, nie bije, więc to wystarczy, zeby przy nim
trwać w pustce emocjonalnej". To dopiero żenada!!!

[prakseda2]

Ależ wrócili!!!

Tylko co z tego, skoro dzieci już dorosły i zostały wyposażone w odpowiedni bagaż?

Rodzice moi nigdy sie nie kłócili. Wręcz przeciwnie, raczej były ciche dni. ALe
pamiętam wspólne spacery na sankach, na kilka dni przed pierwszą rozprawą.
"Pokazywanie" rozpadu zaczęło się w sądzie. Do tego czasu było wszystko ok - z
punktu widzenia dziecka oczywiście.


A moja "wyliczanka" była na argument, że panna sobie odpuściła małżeństwo, bo
było własnie nie wiadomo jak destrukcyjne.

DOpóki mąż/żona nie zachowuja się patologicznie i mają dzieci - maja obowiązek
walczyć. Walka czasami trwa latami, ale opłaca się w większosci wypadków.

W końcu - chyba nikt nas końmi do ślubu nei zaciągał, prawda? Jeśli mąż się
zmienił - moze trzeba było mu pomóc zrozumieć - dlaczego tak się dzieje, NAM
pomóc zrozumieć, co się stało i czy my nie ponosimy winy za to?

Pracoholizm jako powód do rozwodu to jest chore. Alkoholików żony nie opuszczają....

Jeśli to nałóg, to trzeba było pomóc mężowi z tego wyjśc, a nie uciekać do
innego łóżka.

Egoizm, egoizm i niedojrzałość. I instynkt - zupełnie jak psy, a nie ludzie...

Dalej nie będę się wypowiadać, bo nie dociera.

Współczuję mężowi, któremu zabrano dzieci i rodzinę, współczuję dzieciaczkom
nieodpowiedzialnej matki, współczuję przyszłemu partnerowi. Bo za kilka lat
zapachną inne spodnie, a on zapewne już nie będzie taki milusi i słodziusi...


W końcu MĄŻ na poczatku też taki był, tak?

Żenada.

I całkiem na zakończenie

[prakseda2]

Wyobrażam sobie - że z nowego związku powstaną nowe dzieci.

Jak partner znowu "zaniedba" żonę, to co potem? Kolejny partner?

Dzieci z wieloma babciami, braćmi i siostrami - te mają wspólną matkę, te ojca,
podwójne babcie, wigilie to tu, to tam, to samo z wakacjami...

Nawet nie wyobrażacie sobie, jaki to ból dla dzieci. Jak to burzy ich świat. Jak
cięzko jest w banalnie łatwych sytuacjach - typu szkoła: zrób drzewo
genealogiczne, opisz swoją rodzinę... To są drobiazgi, ale z drobiazgów życie
się składa.

Nikt z nas nie jest idealny. Śnieżynka zapewne też nie jest - dała sobie jednak
prawo do burzenia życia innym i robienia, co tylko ma ochotę. "za karę".



Owszem. Jeśli małżeństwo niszczy, małżonek niszczy psychicznie, czy fizycznie i
po konsultacji psychologa rodzinnego, najlepiej dwóch - okazuje się, że nie
można nic zrobić - to separacja. Jeśli to ma dzieciom ponoć służyć i nie chodzi
o "nas".

Ale po co dzieciom fundować kolejnych wujków, rozdarcie dziecka - kiedy kocha
ojca, a wujek tuli się do matki.

Płaczę teraz, bo wspominam swoje dziecinstwo. Zmarnowane dziecinstwo, bo moim
rodzicom nagle się coś odwidziało...

[kasper254]

Cholernie mądrze piszesz, praksedo. Niestety, taki poglad jest
dzisiaj niemodny, smieszny, świadczy o "niedojrzałości" tego, który
go wypowiada. Dzisiaj modne jest kontraktowanie związku między
dwojgiem ludzi np. na kilka lat, na otrzymywanie szczęścia, a jak go
nie ma - poszukiwanie innego pola zycia itd. Dzieci i rodzina się w
ogole nie liczą. Człowiek dzisiejszy nie ma przeszłości ani
przyszłości; dryfuje, szarpie sie. W konsekwencji na świat
przychodzą dzieci i wnuki niczyje i samotne, a rodzina jest tylko
formą a nie treścią. Świat rozpoada sie na miliony kawałków. I
szukamy uzasadnień.

[vharia]

Prakseda, nie myślałaś o terapii?
Pytam zupełnie serio.
Nie wiem ile masz lat, ale jeśli powyżej 20 to taką traumę nieczęsto
się spotka. Mogłoby pomóc.

[jedenon]

Wiesz to naprawdę smutne co piszesz tak naprawdę to nie śnieżynka powinna tu
rozpoczynać temat a Ty. Bo Ty Cierpisz z powodu tego co się stało. I tak
naprawdę to Ty potrzebujesz pomocy. Wiem że rozwód to Twój czuły punkt myślę że
powinnaś porozmawiać z rodzicami powinniście wrócić do punktu zero odtworzyć
wasz świat którego tak Ci brakowało przez tyle lat. Jeśli będziecie ze sobą
szczerzy to macie szansę. Wiesz rozwód to poważna sprawa zwłaszcza kiedy są
dzieci i nie wyobrażam sobie żeby było rozeszli się o drobiazg. Jak już pisałem
jesli rodzina jest chora i nie można jej uleczyć to trzeba przyjąć taką opcję że
może należy się rozejść nie ma tutaj łatwych i dobrych decyzji bo każda z nich
jest zła i krzywdzi inne osoby. Ty Byłaś w centrum rozwodu Twoich rodziców nic o
nich nie napisałaś nie wiem jacy oni byli nie napisałaś jak wyglądało Twoje
życie po rozwodzie. Ludzie popełniają błędy zawsze tak było jest i będzie
najgorsze błędy są takie kiedy myśli się tylko o sobie. Jesli ktoś podjął
decyzję (tak jak to sugerujesz w przypadku śnieżynki) tylko z myślą o sobie mąż
i dzieci są nie istotne to jest to tragedia. Ale myślę że w tym przypadku tak
nie jest. Oczywiście wiemy niedużo o tym co się u śnieżynki działo ale jeśli
jest tak jak u mojej przyjaciółki (proszę bez domysłów) Jeśli próbowała
wcześniej ratować to co było między nimi ale się nie udało to to była słuszna
decyzja zarówno dla niej jak i dla dzieci. prakseda Ty miałaś doświadczenie
życia w rozbitej rodzinie ale pamiętaj że są ludzie którzy mają doświadczenie
życia w chorej rodzinie. Powiem Ci tak miałem kiedyś przyjaciółkę której rodzina
się rozwiodła tak to prawda cierpiała z tego powodu obwiniała się o to że to
może jej wina. Mimo wszystko wyrosła na wspaniąłą wrażliwą kobietę założyła
wspaniałą rodzinę i daje z siebie wszystko żeby Ta rodzina była silna -) I wiem
że się uda -) Z drugiej strony znam przyjaciółkę która żyła w chorej rodzinie
gdzie rodzice ciągle się kłócili gdzie na próżno szukać miłości (a przecież to
na miłości ma się opierać związek) ona również cierpiała myślę że nie mniej niż
ta pierwsza. Tak jej też się udało stworzyć rodzinę mam nadzieję że równie
dobrą jak ta pierwsza choć czasem widzę że nie potrafi okazać miłości drugiej
osobie. Dwa życia dwie osoby dwa zakończenia na szczęście dobre -). Czemu o nich
piszę ? Żeby Ci udowodnić ludzkie życie wygląda różnie czasem cokolwiek zrobisz
będzie źle Oceniasz Śnieżynkę pod kontem swojego życia. Nie wiesz jak wyglądało
jej życie obecnie nie wiesz jak wyglądało życie jej dzieci. A już na pewno nie
wiesz jak mogłoby wyglądać za parę lat.
Czasem może być już tylko gorzej. Ty miałaś tą sytuację że nie widziałaś kłótni
rodziców pomyśl o tym że inni mają to na co dzień. Że dla wielu osób dom zamiast
bezpiecznym schronieniem może być znienawidzonym miejscem. Myślisz że tylko
alkoholizm może doprowadzić do destrukcji rodziny? Jesteś w błędzie znam
sytuację gdzie mąż jest zainteresowany wyłącznie pieniędzmi (to trochę
przypomina sytuację Śnieżynki) interesuje go praca (dodajmy w pracy) w domu musi
mieć piękną i zadbaną żonę która zrobi za niego wszystko nie chodzi o obiad ale
np. przytacha ziemniaki pojedzie sama z dzieckiem do szpitala kiedy popsuje się
jej samochód sama go naprawi a kiedy powtórnie zajdzie w ciążę to zginie bo to
jej obiecał . Ona jest rzeczą. Najgorsze jest to że sama się obwinia o to że tak
jest. Na zewnątrz nikt o tej rodzinie nie powie złego słowa co się dzieje w
środku wie niewiele osób.
Prakseda pozdrawiam Cię serdecznie postaraj się uśmiechnąć życie może być dobre
to najczęściej zależy od nas samych.
Przepraszam że tak długo -)

[anna.zetka]

prakseda2 napisała:

> Pracoholizm jako powód do rozwodu to jest chore. Alkoholików żony
nie opuszczają....

A ja w tej i każdej innej chwili jestem gotowa usiąść i zapłakać nad
losem moich dzieci z ojca pracoholika, któremu to dom i rodzina
przeszkadzały. W karierze, rozwoju, czasie wolnym przeznaczonym dla
miliona innych, ważniejszych spraw niż podstawowe potrzeby i
obowiązki wobec dzieci (o żonie nie wspominam).

I nad swoim losem, gdzie matka nie miała możliwości uciec przed
ojcem alkoholikiem i gdzie całe życie pragnęłam, by go
zostawiła. "Wychowali" w duchu katolickim pięcioro dzieci z
olbrzymimi deficytami emocjonalnymi. Mogę Ci podpowiedzieć parę
sposobów na błyskawiczne usuwanie siniaków. Mogę pomóc w wymyśleniu
kłamstwa tak prawdopodobnego, że żaden sąd nie będzie w stanie tego
podważyć. Taka umiejętność jest czasem wymagana, by przetrwać
jeszcze jeden dzień.

Czasem się warto praksedo dwa razy zastanowić, czy się klepie, bo
się lubi klepać, czy wali pięścią na oślep, bo inaczej się nie
potrafi.

Dobrze że sa tak odważne kobiety!!!

[ascenth]

Jasne - powinna zacisnąć zęby i przetrwać najgorsze , a potem by się
przyzwyczaiła . To taki trend, że misją kobiety jest poświecenie dla rodziny.
Kobieta poprzez małżeństwo i macierzyństwo zyskuje tożsamość, poza tymi
obszarami jest przecież nic nie warta. Szczęście osobiste nie jest istotne.
Dobrze, że są takie kobiety jak Ty Śnieżynko, które potrafią podejmować trudne
ryzykowne decyzje. Prawda jest taka - często kto nie ryzykuje, nie ma szans na
szczęście, bo o szczęście trzeba walczyć. Ty nie będziesz należała do smutnych
kobiet, które przegrały swoje życie tkwiąc w niewłaściwych związkach

[oleole111]

ascenth napisał:

> ryzykowne decyzje. Prawda jest taka - często kto nie ryzykuje, nie ma szans na
> szczęście, bo o szczęście trzeba walczyć.

A co to jest to niby szczęście? coś co kupisz na kilogramy bo rozreklamowali tu
i tam? o szczęście się nie walczy: daje się i otrzymuje w zamian. kto nie daje
nie dostaje....kto zabiera je innym....hmmm czuje posmak żółci ble

mało kiedy się z kimś zgadzam...ale

[oleole111]

prakseda2 ma niestety rację
czasami od związku trzeba uciec (przemoc w jakiejkolwiek formie, ...i takie tam)
ale z tego co opisujesz i jak o tym piszesz to gdzieś tam po prostu małżeństwo
ewoluowało nie w tę stronę co powinno...a gdzie ty wtedy byłaś? jak wpłynęłaś na
to co się między wami stało? ile z siebie dałaś? przecież nikt nie obiecywał, że
będzie łatwo. za parę lat/miesięcy będzie to samo i co wtedy zrobisz?

praksenada2 jestes zenujacy

[tingri]

od razu zakladasz ze nic nie zrobila. Skad wiesz? Jak zrozumialem facet byl
niereformowalny. I w imie czego miala sie z nim meczyc? zycie ma sie tylko
jedno. Jak inni pisali, z czasem sie wszystko ulozy. Czas jest potrzebny do
budowania zwiazkow, z przyjaciolmi, nowymi, rowniez. Skoro cie nie akceptuja
twoich decyzji, ktore sa dobre dla ciebie, to nie sa twoimi przyjaciolmi.

[prakseda2]

To duzo wyczytales, z tego opisu niedopieszczonej zoneczki, ktorej z nowym
panem jest milusio i słodziusio.

Szok, ze ją jeszcze usprawiedliwiacie.

Jej przyjaciele i znajomi widocznie maja lepszy obraz sytuacji niz my, ktorzy
poczytali jej subiektywny i tendencyjny post.

A mnie możecie atakować, najwidoczniej potrzebujecie wyładować swoje frustracje,
prosze bardzo. )))

[a_dlaczego_nie]

>A mnie możecie atakować, najwidoczniej potrzebujecie wyładować
swoje frustracje, prosze bardzo. )))

Z twoich postów, które przeczytałam do tej pory wynika, że to Ty
wyładowujesz swoją frustrację, wynikającą z tego co zrobili twoi
rodzice. W wypowiedziach innych ludzi nie widać tyle agresji i
nienawiści.... Przydałoby się trochę obiektywizmu ))

[jacek226315]

oto sie mylisz,twierdzac,ze dla dzieci najwazniejsze jest by rodzice
byli razem bez wzgledu na wszystko.Moje kuzynki kiedy wyszly za
maz ,wyprowadzily sie natychmiast z domu rodzinnego i nie chca
widziec ani matki ani ojca za atmosfere jaka stworzyli. Rodzice
zmuszali sie do siebie twierdzac,ze musza byc ze soba dla dobra
dzieci.Matka chorobliwie zazdrosna i zaborcza,ojciec ponizajacy
matke.Chcialabys zyc w takiej atmosferze?Nie ma nic gorszego jak
trzymanie sie siebie dla "dobra dzieci"

[ksingu]

"Dla dziecka o wiele ważniejsze jest to, ze rodzice
> sa razem - niechby sie klocili."

Bzdury totalne piszesz!!!!, zaściankowy sposób myślenia zaślepionej
katoliczki..
Piszę z perspektywy dziecka, które musiało nie tylko patrzeć jak
rodzice się kłócą i biją, ale również brać w tym udział.. jako
piłeczka do żonglowania pomiędzy rodzicami.. Obydwoje niedojrzali i
nieodpowiedzialni..
Wyobraź sobie, że wolałabym aby rodzice się rozwiedli.. ale kochana
katolicka rodzinka mówiła, że to dla dobra dzieci.. ale nikogo nie
obchodził strach dziecka..


"> Brak odpowiedzialności, egoizm, niedojrzałość."

właśnie Ty przejawiasz.. super kurde odpowiedzialna osoba - pewnie,
niech dzieci cierpią i jeszcze ubierzmy to w przykrywkę, że to dla
ich dobra!!!
masz pojęcie jak wygląda życie w rodzinie, gdzie ojciec jest
alkoholikiem!!?? a poza tym też harował od rana do nocy, i co,to
właśnie ta praca całkowicie go usprawiedliwia?? a zszarpana psychika
na całe życie dziecku zostaje.. Niby taka mądra jesteś, a nie wiesz
że małe dziecko chłonie najwięcej? że jego psychika kształtuje się
od pierwszych lat życia?

Szkoda słów, na taką ciemnotę..

Po za tym nie potrzeba męża alkoholika, aby pomyśleć o rozwodzie..
Dzieci są świetnymi obserwatorami, i wiedzą co się dzieje, choć może
nie do końca to rozumieją.. Nie zawsze najlepszym dobrem dla dziecka
jest trzymanie się za wszelką cenę małżeństwa.

[prakseda2]

To Ty jesteś ciemna.

Czytaj uważnie - pisze o TYM KONKRETNYM PRZYPADKU. Czyli nie ma alkoholu,
przemocy. Jest tylko zapracowany mąż, ojciec dzieci, który może nie ma czasu,
fantazji, pomysłu, jak zabawić szukającej nie wiadomo czego żonę. A właściwie
wiadomo czego - żeby było słodziusio i milusio.

Dla mnie wystarczą fakty. Nowego gacha zna kilka miesięcy, a rozwód niedawno
otrzymała.

Póki nie miała nowego faceta na horyzoncie - nie przeszkadzało jej to. Mąż może
był mało ciekawy i zapracowany, ale był miłym wyjściem awaryjnym, żeby nie tkwić
w samotności.

I trafiłaś jak kulą w płot. Nie jestem katoliczką, to Twoja rozwiedziona
Śnieżynka w objęciach nowego faceta i zlewająca uczucia dzieci - twierdzi, że
nią jest.

[ksingu]

Widzisz, piszę o ciemnocie jako sposobie myślenia.. natomiast Ty
mnie wyzywasz.. i pokazujesz kim jesteś... jakoś nie mam szacunku do
takich osób..

To jest życie "sniezynki", jeśli ma ochotę zaznać bliskości drugiego
człowieka i zrozumienia, to dlaczego nie? skoro biorą rozwód, to
oznacza, że mąż za bardzo nie protestował.. a to że mąż pracował i
przynosił pieniądze do domu, to znaczy, że to ma być cały jego wkład
w małżeństwo??
Nie znamy dokładnie ich sytuacji, więc w 100% nie można traktować
wszystkiego dosłownie.. a wina praktycznie zawsze leży po obydwu
stronach...

[owocoskala]

prakseda2 napisała:

> Czyli jak rozumiem - chłop harował, a paniusi się zachciało
amorków, kwiatków i
> uniesień?
>
> A co zrobiłąś, aby ratowac to małżeństwo?
A Ty co wiesz o mężach pracocholikach? Ja takiego nie mam ale
znajome - owszem. Zwłaszcza jeden to chory przypadek. Akurat tak sie
składa że znałam zony facetów na analogicznych stanowiskach w tej
samej firmie. Jeden spędzał duzo czasu z rodziną, drugi myślał że
firma się bez niego zawali. O psychologu itd nie było mowy. Wcale
nie siedział bez przerwy w pracy żeby zarabiać, nawet płacili mu
stosunkowo mało jak na to stanowisko bo było wiadomo że i tak bedzie
się zarzynał dla idei. Kiedy dziecko powinno byc zawiezione do
szpitala i tak firma była ważniejsza. Na urlopie - do firmy. Kobieta
chce widywać męża, dzieci chcą miec ojca. Pracocholizm to choroba,
trudno z niej leczyć jak delikwent nie widzi problemu.

[mariefurie]

Równowaga jest sprawą bezcenną. I nie tylko z punktu widzenia chodzącego po
linie.

[jedenon]

żenada to to co napisałeś. Jakim prawem kogokolwiek oceniasz, skąd wiesz jak
wygląda takie życie. Mogę Ci tylko powiedzieć że często takie życie to prawdziwe
bagno. Trzeba mieć dużo siły żeby się z tego wyrwać.
Często jest tak że pieniądze stają się najważniejsze a reszta to tylko
narzędzia. Facet często myśli że jak przynosi pieniądze to reszta już go nie
dotyczy a przecież rodzina to nie pieniądze. Żona dzieci to nie jest jego
własność (czasem sytuacja jest odwrotna). Jeśli nie dbasz o rodzinę nie dziw się
że się rozpada. Nie wiem jak było w tym przypadku nie mam zamiaru nikogo osądzać
z reguły winę ponoszą dwie strony.
To nie zawsze jest tak że dla dziecka dobrze jest żyć w rodzinie byle jakiej ale
rodzinie. Jeśli dziecko widzi że coś jest nie tak ono obwinia się również za to.
Cierpi jeśli widzi że dwoje ludzi są sobie obcy a ono nic nie może zrobić choć
jest jedynym łącznikiem pomiędzy nimi. Tu nie ma dobrego wyjścia można
powiedzieć że każde wyjście jest złe.

A co do ogólnego tematu przyjaciół poznaje się w biedzie, jeśli Cię zostawili to
po prostu spróbuj ułożyć sobie życie od nowa tak abyś Ty i Twoje dzieci i Twój
nowy mąż abyście byli szczęśliwi. Ja życzę Wam szczęścia.

[myfanawy]

> Dla dziecka o wiele ważniejsze jest to, ze rodzice sa razem -
> niechby sie klocili.

"Niechby sie klocili", pod warunkiem, ze naprawde CHCA byc razem. Bo takie bycie
razem, na sile, z obowiazku to jest - za przeproszeniem - o kant d. potluc,
dzieci tez to czuja doskonale i pisze Ci to jako DDRR.

[plujeczka]

przyjaciel to ktoś taki kto przychodzi kiedy wszyscy inni juz
odeszli-wydaje mi się ,ze Ty nigdy nie miałaś przyjaciół , to byli
po prostu znajomi a tych mozna mieć " na pęczki" .Nie zawracaj
sobie głowy takimi głupstwami, ułozyłać sobie zycie od nowa, jesteś
szcześliwa to powinno Ci wystarczyc a przyjaciele jeszcze
nadejdą...bo powtarzam miałaś znajomych a nie przyjaciół a to
róznica.Pozdrawiam serdecznie

[ivone7]

na poczatku witaj....
a teraz napisze Ci co mi sie nasunelo po przeczytaniu Twojego postu..
przykro sie czyta, ze przyczyna rozwodu jest po raz kolejny beak
komunikacji pomiedzy ludzmi..ze ludzie ze soba nie rozmawiaja, ze
darza do porozumnienia..tylko tak po prostu odchodza..bo tak jest
zdecydowanie latwiej..
widzisz ja nie naleze do choru koscielnego, nie nalezalam do zadnej
oazy..ale sumienie nie pozwolilo mi na zrobienie kroku, ktory ty
jako prawdziwa katoliczka robic nie powinnas..
co prawda nie mnie Cie oceniac..ani ludziom..ale nie dziw
sie...wiara na pokaz..sztandary milosci, wiary..itd..a domowe
podworko odlogiem stoi..
czemu najpierw nie odeszlas od meza...a dopiero potem poszukalas
sobie nastepcy..? czemu nie potrafilas w pore powiedziec mezowi, ze
oddalacie sie od siebie, ze praca i czas, ktory jej poswieca..zabija
w was milosc?
wiesz sniezynko..moze u Ciebie w domu wygladalo to inaczej..a na
zew.inaczej...moze znajomi uwazaja ze skrzywdzilas swoim
postepowaniem ex meza..moze nie akceptuja ze tak szybko jestes w
zwiazku z nowym partnerem..
nabierz troche dystansu..stan z boku...czy jakby twoja przyjaciolke
spotkal podobny los co Ciebie..tez bys to tak szybko zaakceptowala?
daj czasowi czas..prawdziwi przyjaciele wroca..tylko musza sie
oswoic..ze twoj obraz mozliwe ze dotad idealny..jest jednak nie
pozbawiony rys..
pozdrawiam

[jarkoni]

Wszyscy moi wspólni z byłą żoną znajomi, sądziłem, że przyjaciele, olali mnie
wszyscy totalnie, co do jednej persony. Minęło już 5 lat. Nikt nigdy nie spytał
co się właściwie stało i jak to było.. Ale skoro to ja się wyprowadziłem ze
wspólnego domu- to widać nieobecni nie mają racji..

[ivone7]

hmmm..bo to zalezy jak widzieli was, Ciebie i ex ...moi znajomi, przyjaciele nie
zostawili mnie, moglam na nich liczyc ba..licze na nich i oni na mnie do tej
pory...ale oni nas znali, i wiedzieli co ja soba reprezentuje..a co przedstawia
soba moj ex..to ze na niego nikt nie mogl liczyc, jak zachowywal sie w stosunku
do nas...i to ze niektorzy widzieli go z innymi...ze tak powiem kobietami...
kazdy zasluguje sobie sam jak jest postrzegany..nie tylko po rozwodzie..

[jarkoni]

Iwonko, ja jak wiesz, wyniosłem sie do wynajętej kawalerki zostawiając wszystko
i nie podając adresu, bo niby po co. Natomiast wszyscy "przyjaciele" znali mój
numer telefonu, ale nie zadzwonił nikt. Dlatego śmiem przypuszczać, że doskonale
zostałem obrobiony przez byłą bez jakiejkolwiek szansy na obronę, dlatego
zauważyłem, że "nieobecni nie mają racji".. I tyle.

chciałaś to masz

[hagi_no]

Chciałaś cieplutno i milutko to masz. Pretensja że inni tego nie
rozumieją? Ano dlatego że ta większość (jeśli nie wszyscy) uważa, że
zrobiłaś facetowi rogi i rozrzucając nogi na boki zrobiłaś sobie
dobrze zostawiając go na lodzie.

[ewcia.ewcia]

Mysle że to co powiedziałaś nie sprawdza sie w każdym
przypadku.Mówisz dialag. Taka rzecz nie istnieje jeśli obie strony
tego nie chcą. Ja niestety próbowałam rozmawiac tak jak sugerujesz
mówiłam zróbmy coś bo jest zle, prosiłam, robiłam wszystko co
proponował a i tak zawsze było cos nie tak, efekt był taki olał mnie
bo łatwiej było zacząć zycie z kochanką która musiał pocieszac bo ja
mąż zostawił.

[akacjax]

> Czy też czuliście takie odrzucenie, izolację, ostracyzm bo śmieliście
> zniszczyć "święty związek małżeński"??

> Dla wyjaśnienia dodam że nigdy nie dałam się poznać jako romansująca, jestem
> katoliczką-

A może Twoi znajomi są katolikami zgodnie z sumieniem i zasadami religii, co w
tym dziwnego, że nie potrafią tak szybko zaakceptować Twoich wyborów i działań?

> Na szczęście nie dali się wplątać w sprawę sądową ale nie odzywają się wogóle.

Z tego, to się może lepiej cieszyć...bo nie wiadomo jakie skutki by to niosło.

> Co myśleć o zachowaniu ludzi?? Co robić??
Żyć swoim życiem, budować nowe znajomości, jak piszesz jesteś w nowym
związku(jak na początku bywa zawsze-ciepłym i w ogóle), czyli nie jesteś sama.

[d234]

Witaj, dziwię się, że ludzi z otoczenia nazywasz przyjaciółmi. Jacy to są
przyjaciele, kiedy milczą, jacy to są przyjaciele, kiedy nie potrafią
wyśrodkować tego co widzą, jacy to są p5rzyjaciel, którzy nie wspierają Ciebie.
Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie.
Masz nowe życie, nową szansę, prawdziwego przyjaciela przy swoim boku, którego
akceptują Twoi synowie. Dziękuj za to Bogu, losowi. Uśmiechaj się i żyj
szczęśliwie.

[kasper254]

Ciekawy jestem, czy/jak długo były ci miłe pieniądze byłego męża
pracoholika, czy gasiłaś ten jego pożar namiętności pracy głębią
swoich uczuć, namiętnością żarliwego katolicyzmu, czy tylko
ograniczyłaś się do piękniejszego śpiewania w chórze? Katolicy maja
do do siebie, że zasady wiary wyznają o tyle, o ile jest im to
wygodne. Ciekawy jestem, w którym miejscu i czasie nagle wszystko
stało się rutyną i trzeba było przewietrzyć alkowę chłodnego
emocjonalnie świata, a przy okazji zamrozić męża-pracoholika?
Gdy znajdziesz odpowiedż na te pytania, być może
antycypujesz doznania zanikających cieplutkich chwil, wspierania,
bliskości...być może, bo życzę ci wreszcie - po 16 latach katorgi z
b. mężem, z którym łączą cię tylko (sic) dzieci, skonkretyzowanych
marzeń. Chciaż wiem z życia, że ciepło dawkowane zawsze i z
nieustanną siłą przeradza się w lód. Spróbuj jeśćź codziennie
czekoladki...
Nie rozumiem, dlaczego w cudzysłowie zamykasz zasadę trwałośc i
związku małżeńskiego? A gdybym tak w cudzysłowie zamknął twój obecny
cieplutki świat - jak byś się czuła? Odebrałaś byś to jako kpinę,
szyderstwo, drwinę?
Jesteś winna rozpadu związku, stygmatyzacji zachowań twoich
synów. I koniec. I kropka. To dobrze, że w ludziach jest jakaś
przyzwoitość i zobaczyli - być może jeszcze - gdy ty tylko widziałaś
pieniądze pracoholika - jeszcze jego serce... Być może; nie wiem na
pewno. Jednak już wiesz, co można myśleć o zachowaniu ludzi... być
nie wszyscy są katolikami i do tego wierzącymi, a być może
śpiewającymi w chórze.
Moja była żona jest pewnie podobna do ciebie. Gdy już się
nasyciła zamożnością, zrozumiała, że coś jeszcze było do zdobycia.
Bardzo nisko upadła, czego ci nie zyczę, a tak na marginesie -
przyjaciele zostali przy mnie. I to wcale nie oznacza, że życie
jest sprawiedliwe: ot, mimowolny egzamin na sprawiedliwość
jednostkową. Jestem ciekawy: a jak twoje dzieci, a konkretnie czy
pogodziły się z tą niegodziwością, niesprawiedliwością, czy też może
próbowały chociaż walczyć, jak członkowie chóru, bo przecież nie
tylko o twoje życie chodziło... Ciągle ten chór...

[useless00]

kasper254 napisał: "Katolicy maja
do do siebie, że zasady wiary wyznają o tyle, o ile jest im to
wygodne. ..itd..." - gratuluję! Nie będę polemizować, bo pewnie zostanę wyzwana od moherowych bojowniczek, albo ojcorydzykowych radykałów. Cóż relatywizm i radykalizm jest raczej cechą ogólnoludzką, co widać na załączonym przykładzie.

Nie jesteś katolikiem, nawet chrześcijaninem, a w każdym razie na pewno nie inteligentnym człowiekiem, o mądrości nie wspomnę.

Kasper254 - każdy sądzi według siebie. I na podstawie swoich doświadczeń. A Ty nie masz pojęcia o czym mówisz. Over.

[mariefurie]

To fakt, Use. Sami święci się tutaj zebrali. I to tacy, co nóż w kieszeni noszą...a nuż (nóż) się przyda...

Nie przejmuj się tą gadaniną Sniezynka. Zawsze się przeciez znajdzie ktoś, kto bedzie chciał Ci z buta przyłozyc. Samo zycie!
Co do przyjaciół - częsc byc moze nigdy nimi nie była, cześc po prostu najzwyczajniej nie wie, jak zareagowac i na pewno, z czasem (z tymi prawdziwymi) realcje powrócą do normalności.

pozdrawiam,
manderla


ps. straciłam poprzednie konto.

Wyszło dosyć zabawnie...

[tricolour]

gdy raz piszesz:

"Między wyrażeniem swojego zdania a osądzeniem jest różnica w sposobie
dobierania słów i odniesień. Tylko i aż, można wyrazić swoje zdanie, nie
obrażając, nie uogólniając, nie upokarzając"

a raz:

"Nie jesteś katolikiem, nawet chrześcijaninem, a w każdym razie na pewno nie
inteligentnym człowiekiem, o mądrości nie wspomnę"

[useless00]

No racja, sama sie złapałam na tym, musze uważać na pierwsze odruchy. Bywają zgubne. Jak zwykle Tri czujny.

[timi_i_aga]

W sumie ja mam kontakt ze wspólnymi znajomymi, chyba też dlatego że każdy z nich
na moim miejscu zrobiłby to samo, więc nie jako do mnie nic nie mają. Po moim
rozstaniu z mężem posypały się wszystkie (!) pary z tego towarzystwa - jedno
małżeństwo + jedna para narzeczeńska....
Z dziewczynami mam kontakt, cały czas, bez problemu. Do "naszych" jakoś nie mam
potrzeby sie odzywać ale wiem już, że bez problemu mogę sobie z nimi pogadać.

To raczej "mężuś" ma problem z moimi znajomymi - tzn oni trzymają go na dystans
ale wiem, że nie chcą mieć nic z nim wspólnego. Wydaje mi sie że to wszystko
zależy od takiego trzeźwego patrzenia na świat - skoro ktoś był nie fair i druga
połówka mówi koniec to nie znaczy że jego męża/żonę trzeba od razu odseparować
od siebie. Choć różni są ludzie i powiązania. Ot tyle.

[dorata351]

Ktos napisał , że najpierw należałoby skończyć stary zwiazek , a
potem pocieszać się przy kimś innym. Tez tak myślę. Taka z Ciecie
katoliczka jak za pezproszeniem z koziej dupy trąba. Katolik podobno
nie uznaje rozwodu , a nawet jeśli do tego dojdzie, ma swiadomość ,
że grzeszy jeśli zwiąże się z kimś innym ( "nie opuszczę Cię aż do
śmierci ). Dla mnie akurat to totalna bzdura, ale to juz inna
sprawa. Ty jesteś katoliczką bardzo egoistycznie w tym zakresie w
jakim Ci wygodnie. A przyjaciół to raczej nie miałaś. Niestety.
Trzymaj się "cieplutko, milutko".

[useless00]

Dorata, a po poczuciu winy czytałaś w poście Śnieżynki? Kto w ten sposób wypowiada się o cudzym wyznaniu, zna się na tym jak kura na pieprzu - leci po wierzchu, że żydzi to oszuści, muzułmanie to terroryści, buddyści to ofiary itd. A trąbą z koziej dupy jest ten kto nie znając wiery, wewnętrznych przeżyć i rozterek kogoś, ocenia go i szufladkuje. Można być katolikiem i rozwalić święty związek małżeński. A można byc ateistą i rozwalić cudze życie. Ludzie pozostają ludzmi, tylko. Nie wiem, czy słyszałaś o duszpasterstwach związkow niesakramentalnych? Nie? To widać.

[ivone7]

wiesz..tyle tylko ze ja jako osoba wierzaca..po prostu bym nie zdradzila,
wolalabym skonczyc malzenstwo..a nie prowadzic podwojne zycie..i juz..
poczucie winy..no coz trudno, zeby go nie bylo..
mysle, ze kazdy moze bladzic..tylko tyle, ze ludzie wierzacy powinni zyc w
zgodzie ze swoja wiara..czy to judaizm, czy katolicyzm, czy buddyzm..a nie
wybierac to co jest im wygodne..

[sniezynka.22]

Miło Was poznać.
Dziwi mnie jak ludzie po przejściach mogą tak łatwo i lekko wydawać sądy o drugiej osobie po moich kilku zdaniach-wszak wiadomo że to jest zaledwie fragment całości, wszystkich lat, prób,rozterek itd. Nie będę tutaj rozwijać wątku katolickiego bo to nie ma sensu- okazuje się że ile ludzi tyle postaw. I traktowanie wybiórcze zasad. Lecz skoro tak to gdzie "nie sądżcie abyście nie byle sądzeni"? Zostawmy to.
Dziwi mnie też że i dla Was wielu życie jest czarno-białe i myślenie schematami..
A poza tym trochę nie pojęłam jeszcze zasad tego forum- mamy się tu oceniać, dołować czy może wspierać wzajemnie swoim doświadczeniem?
Może jednak postawić na pozytywy i wysyłać w świat dobrą energię???

To nie jest kółko wzajemnej adoracji...

[tricolour]

... a wsparcie nie polega tylko na głaskaniu i przyklaskiwaniu.

Wyeksponowałas przykładami swój katolicyzm podczas gdy czyny
świadczą przeciwnie więc nie dziw sie krytyce.

[sniezynka.22]

nie chodzi o adorowanie. Ale po co odreagowywać na drugich własne frustracje

Zależy od punktu widzenia...

[tricolour]

... i możesz uważać, że ktoś odreagowuje na Tobie swoje frustracje pisząc
krytyczny post.

Można też uważać, że dzieli się doświadczeniem i przemyśleniami.

[ivone7]

nikt nie odreagowuje...po prostu czesc z nas ma inne zdanie na ten temat..
tak samo jak twoi znajomi...zastanow sie nad tym..

[sniezynka.22]

aha jeszcze cosik.
Swojej części winy się nie wypieram, ale związek tworzą 2 osoby i obie muszą o niego dbać. Myślę że nigdy nie jest do końca tak że winna jest tylko 1 strona jak mi tu niektórzy sugerują. Nie dsm sobie tego wmówić.
A więc jesteśmy na forum współwinnych- bo czy ktokolwiek może szczerze przed sobą powiedzieć że nie ponosi winy?
Nie sądzę żeby ktoś z was zakładał sobie rozwód jako doświadczenie do przeżycia?? Poprostu czasem tak się zdarza pomimo dobrej woli i staraniom. Każdy człowiek zmienia się w trakcie życia, nabywa doświadczeń i zdarza się że drogi dwojga rozjeżdżają się.. Jeśli człowiek nie zorientuje się w porę bywa za pózno by cokolwiek skleić, czasem ten drugi nie chce a może zwyczajnie brak sił. A zamiast bliskości jest 2 obcych którzy szli kiedyś jedną drogą..
Myślę że każdy z nas chciałby dojść z tą wybraną osobą aż do kresu i kiedy się nie uda to bardzo boli i żal..
A mimo to musimy żyć jakoś dalej i starać się nie zgorzknieć lecz pisać swoje dalsze życie najpiękniej jak umiemy.

[dorata351]

Masz rację, czasem tak bywa , że się oddalamy, ze kazdy ma jakąś
winę, mniejszą lub większą. Jedno jest dla mnie niezmienne, jakieś
zasady trzeba mieć, nie mozna kłamać i oszukiwać, ranić innej osoby
tłumacząc sobie , ze mam prawo być szczęśliwa. Pewnie miałaś
powody , żeby podejmować takie a nie inne decyzje. A na krytykę sie
nie obrażaj. Mnie też się dostało, chociaż to nie ja zderadzałam (
tak w skrócie) i pewnie słusznie.

[phokara]

> Co myśleć o zachowaniu ludzi??

Nie myśleć. Jak się zaczyna myśleć o 'zachowaniu ludzi' - to powstaje coś
takiego, jak w tym wątku. Każdy sobie myśli, co chce i ocenia, jak chce, z
głównego postu wyciągając cytaty, które najbardziej go interesują, dorabiając do
tego pianę z własnych doświadczeń. Taki lajf.

Co do tematu przewodniego - przyjaciele się nigdy nie odwracają, a inni nie
powinni nas obchodzić, bo my też ich za bardzo nie obchodzimy.
A śpiewanie w chórze w ogóle tu nie ma nic do rzeczy. Wiem, bo śpiewałam)))

[kicia031]

związek tworzą 2 osoby i obie muszą o
> niego dbać. Myślę że nigdy nie jest do końca tak że winna jest
tylko 1 strona j
> ak mi tu niektórzy sugerują. Nie dsm sobie tego wmówić.
> A więc jesteśmy na forum współwinnych- bo czy ktokolwiek może
szczerze przed so
> bą powiedzieć że nie ponosi winy?
> Nie sądzę żeby ktoś z was zakładał sobie rozwód jako doświadczenie
do przeżycia
> ?? Poprostu czasem tak się zdarza pomimo dobrej woli i staraniom.
Każdy człowie
> k zmienia się w trakcie życia, nabywa doświadczeń i zdarza się że
drogi dwojga
> rozjeżdżają się.. Jeśli człowiek nie zorientuje się w porę bywa za
pózno by cok
> olwiek skleić, czasem ten drugi nie chce a może zwyczajnie brak
sił. A zamiast
> bliskości jest 2 obcych którzy szli kiedyś jedną drogą..
> Myślę że każdy z nas chciałby dojść z tą wybraną osobą aż do kresu
i kiedy się
> nie uda to bardzo boli i żal..

No wszystkie te zlote mysli bardzo sa pikne, panocku. Tylko jak to
piekno sie ma do tkwienia w tak niesatysfakcjonujacym ukladzie do
czasu az sie nie trafi inny chetny, zdrady malzenskiej i porzucenia
partnara dla innej osoby?

[akacjax]

Warto rozdzielić dwa tematy-rozwód i nowy zwiazek. Pytanie-czy rozwodziłabyś
się, gdybyś nie miała wsparcia w nowym partnerze?

A co do forum i jego formy-tyle tematów się pojawia, że lecimy schematem, na 99%
się sprawdza....))))

Rozwód ujawnia przyjaciół i znajomych zaledwie. Jednak i im warto dać czas-by
sie oswoili z sytuacją, czasem niezreczną, gdy nie wiedzą jak się zachować,
zwłaszcza gdy znają dobrze obu ex-małżonków.

[zelka-to-ja]

sniezynka.22 napisała:

> aha jeszcze cosik.
> Swojej części winy się nie wypieram, ale związek tworzą 2 osoby i obie muszą o
> niego dbać. Myślę że nigdy nie jest do końca tak że winna jest tylko 1 strona j
> ak mi tu niektórzy sugerują. Nie dsm sobie tego wmówić.
> A więc jesteśmy na forum współwinnych- bo czy ktokolwiek może szczerze przed so
> bą powiedzieć że nie ponosi winy?
> Nie sądzę żeby ktoś z was zakładał sobie rozwód jako doświadczenie do przeżycia
> ?? Poprostu czasem tak się zdarza pomimo dobrej woli i staraniom. Każdy człowie
> k zmienia się w trakcie życia, nabywa doświadczeń i zdarza się że drogi dwojga
> rozjeżdżają się.. Jeśli człowiek nie zorientuje się w porę bywa za pózno by cok
> olwiek skleić, czasem ten drugi nie chce a może zwyczajnie brak sił. A zamiast
> bliskości jest 2 obcych którzy szli kiedyś jedną drogą..
> Myślę że każdy z nas chciałby dojść z tą wybraną osobą aż do kresu i kiedy się
> nie uda to bardzo boli i żal..
> A mimo to musimy żyć jakoś dalej i starać się nie zgorzknieć lecz pisać swoje d
> alsze życie najpiękniej jak umiemy.

Popieram. Tak. Bo tym razem to nie alkohol, przemoc, hazard czy zdrada sa przyczyną rozpadu, tak oczywiste powody, prawda? Jak dla mnie zrobiłaś coś najlepszego co można było, powalczylas i odeszlas pozwalając sobie na inna szanse A czy lepszą? Okaze sie za X lat.

[ivone7]

przepraszam w czym mam Cie wspierac? ze zdradziłas meza i zle sie z tym czujesz,
ze inni tego nie pochwalaja...wybacz ode mnie tego nie uzyskasz, bo ja zyje
zgodnie z jakimis zasadami, mimo ze z pewnymi sprawami sie nie obnosze..
tutaj dostaniesz szczere zdanie na kazdy temat..bo ludzie tutaj zdecydowanie
pisza to co mysla, czasami jest to bolesne ale prawdziwe...ale pozwala popatrzec
na cos z dystansem..z troche innego niz wlasny czubek nosa punktu widzenia..
musisz przyjac, ze nie wszyscy zyja tak jak ty..nie wszyscy mysla tak jak ty..i
nie wszyscy pochwalaja zachowanie takie jak twoje...
i nikt tu nie osadza..tylko wyraza swoje zdanie a to jest duzaaaa roznica

[useless00]

"i nikt tu nie osadza..tylko wyraza swoje zdanie a to jest duzaaaa roznica"

Między wyrażeniem swojego zdania a osądzeniem jest różnica w sposobie dobierania słów i odniesień. Tylko i aż, można wyrazić swoje zdanie, nie obrażając, nie uogólniając, nie upokarzając.

Jeśli chodzi o przyjaciół, a szczególnie tych z chóru. Naczelną zasadą chrześcijan jest wybaczanie i zrozumienie. Ale są też pewne zasady instytucjonalne, którymi kierują się ludzie w organizacjach przykościelnych. Ludzie pozostają ludzmi niestety. I drzagę w cudzym oku widzą nie widząc belki w swoim. To jak zachowują się "przyjaciele" teraz wynikac może z z Twojego zachowania wcześniej. Jeśli nie ostali się, nie masz co ich żałować. Niektórzy może potrzebują czasu, a niektórzy są twardogłowi i nie wybaczą żadnej ułomności - odpuść ich sobie. Oni przestrzegają swoich zasad, a kto nie z nimi ten przeciw nim. Niestety to bardzo prawdziwe, niezależnie od wyznania, czy jego braku.

[ivone7]

masz racje...ale czytajac historie sniezynki..nie doczytalam, tego ze ona widzi
to ze jakos nie do konca tak postapila...widzi drzazge w oku przyjaciol czy
znajomych..ale przyczyny tego nie potrafi dostrzec czyli tej belki....
jesli urazilam moim stwierdzeniem..to przepraszam..nie chcialam ani upokorzyc,
ani obrazic..ani uogolniac..

[phokara]

> masz racje...ale czytajac historie sniezynki..nie doczytalam, tego
>ze ona widzi to ze jakos nie do konca tak postapila...

Bo nie o tym był przecież wątek.

>...widzi drzazge w oku przyjaciol czy znajomych..ale przyczyny tego
>nie potrafi dostrzec czyli tej belki....

No bo najlepiej i najwyraźniej widzi się belki na czyjejś drodze i
cudzymi oczami. Zwłaszcza, że nie trzeba świecić własnymi za
pomyłkę. Czy to życiową czy w ocenie. Takie życie.

phokaro

[kasper254]

Też wspominałbym pobyt w chórze kościelnym (sam byłem ministrantem),
gdybym umiał tak mądrze analizować, tak zręcznie i mądrze
odpowiadać, jak ty. Widocznie wspólne śpiewanie na prawdziwą, a nie
na fałszywą, jak to najczęściej w życiu bywa, nutę, dobrze ci
zrobiło. Też byłbym dumny - z siebie - a czasami i z chóru
kościelnego, chyba, że śpiewałby w nim także o.Rydzyk.
P.s. nie zamierzałem obrażać katolików. Mój nieżyjący już teść i
siostra - głęboko wierzący, żarliwi katolicy - są (ów nieżyjący teść
jest dalej ze mną, każdego dnia; gdybym o nim zapomniał, umarłby
naprawdę)wg mnie jednymi z najwspanialszych ludzi, jakich spotkałem.

[phokara]

Z żalem muszę zdementować, że nie był to chór kościelny. Szkoda, bo
może zaliczyli by mi to urzędowo w poczet zasług katolickich. A tak
jako agnostyk z tendencjami mistycznymi i ciągotami duchowymi do
filozofii wschodu będę musiała pójść po śmierci - nie wiem gdzie.

Podoba mi się określenie 'śpiewania na prawdziwą nutę'. To
najważniejsze. Tylko jeszcze z pokorą warto pamiętać, że nuty
prawdziwe nie brzmią tak czysto, jak CHCIELIBYŚMY je wyśpiewać. Na
marginesie dodam, że nie ma w tym jakiejś strasznej tragedii, bo
większość słuchaczy i tak jest głucha.
To tak pół żartem, pół serio.

Dobrych świąt i ciepłych kolęd życzę

[kasper254]

Nieważne, jaki to był chór. Masz wystarczająco uznane zasługi u
mnie: za mądrość, za ciepło przekazywanych słów i niezwykłą
delikatność.
Masz rację co do nut, naszych możliwości i skonkretyzowań, a
także wrażliwości słuchaczy. Ja sam byłem głuchy tak długo, a
jeszcze bardziej głupi. Muzykę brałem za obrazy, a nie uczucia, a
człowieka oglądałem zza szyb pędzącego pociągu. I sam byłem za tą
szybą.
Pójdziemy po śmierci tam, gdzie jest cisza, a nuty są tylko takie
w swoich dżwiękach, jak nie tylko chcielibyśmy je wyśpiewać, ale
także - a może przede wszystkim - wysłuchać. Jeśli będziemy słuchali
tej niemej muzyki z bliskimi - wszystko będzie jak tutaj, bo
przecież dość krzywd zaznaliśmy.
Święta spędzę daleko poza Europą - w ciągłej jeszcze ucieczce.
Życzę tobie i sobie - i wszystkim - ukojenia.

[phokara]

> Święta spędzę daleko poza Europą - w ciągłej jeszcze ucieczce.

Bardzo zazdroszczę. Tak się akurat poplątało mi wszystko pod koniec
roku, że najchętniej zrobiłabym tak samo ale nie mogę. Będę musiała
uciekać myślami. Oczywiście wiem, że uciec się nie da, a jadąc
daleko zmienia się tylko klimat, nie siebie czy sytuację. Ale z
doświadczenia wiem, że taki dystans, taka zmiana, działa jak
pozytywny przeciąg. Czasem dużo wyraźniej widzi się to, co nam
najbliższe z daleka. I to jest bardzo potrzebne. Oddech.

Jakoś to wszystko refleksyjnie-smutno zabrzmiało, niepotrzebnie
zupełnie, bo wcale nie mam poczucia, że "dużo krzywd" zaznałam.
Wręcz przeciwnie, pomino wszystko ciągle mi się wydaje, że jestem
farciarą. I w ogóle bardzo się cieszę własnym życiem, choć czasem
się mocno ze sobą szarpiemy oboje, haha. Ale bez wątpienia jest to
szczera miłość.

[panijedna1]

dobrze powiedziane (napisane).
po prostu tak to juz jest, kiedy para sie rozstaje, traci sie wielu
znajomych. wiem z doswiadczenia. okazuje sie, ze tak na prawde nic
albo niewiewiele nas z innymi wczesniej nie laczylo.

[rum-buraczek]

> A poza tym trochę nie pojęłam jeszcze zasad tego forum- mamy się tu oceniać, do
> łować czy może wspierać wzajemnie swoim doświadczeniem?

Tak działają otwarte fora jak widzisz; musisz sama wyłowić wartościowych
partnerów do romowy, a resztę zignorować.
No, a o mądrych rozmówców, jak i z resztą w ogóle o mądrych ludzi, trudniej niż
o tych nieco mniej mądrych

Pzdr

[adela38]

Wiesz... moze to byc tak, ze inni sie boja, ze zaraza na nich przejdzie... Ze
podzialasz jak przyklad dla ich partnerow i ci byc moze tez spojrza krytycznie
na wlasny zwiazek...i moze tez odejda albo zaczna romansowac...

Re.dajcie spokój

[sniezynka.22]

zostawcie chór, katolicyzm itp. Co poniektórzy mylą chyba katolików ze świętymi??? Wszyscy powinni starać się jak mogą ale jesteśmy tylko ludźmi- grzesznymi w dodatku. Jakoś na moje zdanie o współwinie w rozpadzie związków oddźwięk nie był taki spontaniczny...
Osobiście myślę że każdy ma swoją drogę, swoje winy i zasługi, każdy będzie odpowiadał za nie i nikomu nic do tego.. Dlatego nie wyobrażam sobie żebym miała kogoś oceniać,potępiać, narzucać cokolwiek,dyktować jak ma żyć...
Dziękuję za dobre słowa i za krytykę choć nie jestem typem który widzi tylko z perpektywy "czubka własnego nosa".
Faktycznie ludziska chyba boją się tego że będą może musieli zacząć się bardziej starać o swoje związki, przemóc lenistwo i zacząć dawać coś więcej od siebie. Myślę że wiązanie ślubem małżeńskim i wymaganie trwania w nim bez względu na wszystko jest bardzo wygodne.. Bo współmałżonek to w takim ujęciu niewolnik na dobre i na złe bez możliwości zmiany..
Pozdrawiam Wszystkich- patrzcie życzliwej na świat POMIMO WSZYSTKO.

[sipa6610]

> zostawcie chór, katolicyzm itp. Co poniektórzy mylą chyba
katolików ze świętymi
nie zauważyłem żeby ktoś to mylił - Ty się pochwaliłaś, że jesteś
katoliczką. Choć potraktowanie sakramentu małżeństwa słowami:
> Myślę że wiązanie ślubem małżeńskim i wymaganie trwania w nim bez
względu na w
> szystko jest bardzo wygodne.. Bo współmałżonek to w takim ujęciu
niewolnik na d
> obre i na złe bez możliwości zmiany..
świadczy raczej "głębokiej powierchowności" Twojego katolicyzmu.
A zdaniem o współwinie nikt się nie przejął, bo to krótkie zdanie
było. Z postu, w którym o rzeczonej współwinie wspominasz bije
raczej radość i zadowolenie z obecnej sytuacji. Co zrozumiałe, bo
jak wspomniałaś jesteś zakochana (tzw. motyle znaczy). Plus
zdziwienie, że otoczenie tych odczuć nie podziela, co już mniej
zrozumiałe, a właściwie dziecinne. Podobnie jak zdanie o
zadośćuczynieniu. To raczej było pogrążenie byłego męża.
Bardzo byłbym ciekaw Twoich odczuć po przeczytaniu posta takiej
treści swojego byłego męża, gdyby to on znalazł sobie "katalizatorkę"
pozwalajcą mu wyjść ze związku z zamkniętą emocjonalnie żoną...

PS. Zakochanie to jeszcze nie miłość, napisz coś za kilka lat...

[phokara]

> PS. Zakochanie to jeszcze nie miłość, napisz coś za kilka lat...

To prawda. A ja szczerze życzę autorce, żeby to była miłość, bo ona
naprawdę czyni cuda i pozwala życzliwie patrzeć na innych, a na
świat we właściwej skali. "Pomimo wszystko", jak sama autorka
napisała.

Śnieżynko!

[crazyrabbit]

Przede wszystkim, trochę źle stargetowałaś to forum
Większość osób piszących tutaj, to osoby zdradzone przez byłych
współmałżonków, więc nie dziw się, że ich osąd Twojego postępowania
jest mało obiektywny.

Ja mogę Ci życzyć jedynie powodzenia. Gdyby nie taki właśnie KTOŚ,
kogo spotkałam kiedyś, w trakcie mojej życiowej porażki, zwanej
szumnie małżeństwem, pewnie jeszcze długo męczyłabym siebie, exa i
nasze dziecko czas jakiś.

Wyrzutów sumienia nie mam. Z resztą, z tego co wiem, to ex święty
też nie był. Lasia miała nadzieję na złapanie go po rozwodzie, ale
spotkał na swej życiowej drodze moją next, i dzieki Bogu Bo next
moja osobista to porządna kobieta, a tamta to zwykły lachon.

Katoliczką nie jestem, więc trudno mi oceniać. Poza tym uważam, że
nie mam prawa oceniać kogokolwiek. Bo w życiu bywa bardzo różnie. I
NIKOMU prawo do oceny nie jest dane.

Co do tzw. przyjaciół... akurat było tak, że nasi wspólni znajomi
pytali mnie, czemu jestem z exem, więc problemu po rozstaniu nie
było. Nieliczni wspólni pozostali wspólnymi i jakoś to godzą. Poza
tym jestem z exem w bardzo popzytywnych relacjach, więc wojny nie ma.

Możliwe, że Twój drugi związek nie przetrzyma "próby czasu", ale nie
bolej nad tym. Takie jest życie. Ważne, że odnalazłaś SIEBIE i swoją
godność.
Małżeństwo to tylko układ między dwojgiem ludzi i czasem po prostu
nie wychodzi. Ale to moje zdanie i nie każdy musi się z tym
zgodzić

A Kasprowi życzę z okazji świąt, żeby nie musiał uciekać.
Spokojna przystań i rozliczenie się z przeszłością to bardzo ważna
rzecz. Zapewnia spokojny sen.

Piszę to jako kobieta po przejściach, będąca z mężczyzną z tzw.
odzysku
Pewne rzeczy zaczyna się doceniać, szanować i pielęgnować dopiero,
jak trafi się ta prawdziwa "druga połówka".

Idę spać. Mój Mężczyzna czeka )

Rabbitku:))

[blenkitny]

W sumie to jestescie podobne. Obie duzo, duzo mowicie o swoich nowych polowkach.
Zazdrosc ze tak slodko, cieplo i przytulnie. No i prawie mozna sobie wyobrazic,
co Rabbi robilas po zamknieciu komputera-tak sugestywnie piszesz.

Sniezynko)
Watek spiewaczy mnie zaintrygowal. Czy Twoj Generator ciepla i troski
w Twoim chorze nie byl orghanista? Lub conajmniej chorzysta?
On jako glos meski stal za za Toba) jako glosem zenskim, no i...
no i zaczelo sie..he?..he?
Bo tak z tym chorem wyskoczylas, jak troll jakis.
Musi byc zwiazek przyczynowo-skutkowy. Jaki?

U Nas w Krakowie chorow masa..U Nas to by moglo sie zdazyc...

Rabittku:)

[blenkitny]

Co znaczy -> O k*****a! - moja chora wyobraźnia mi nic nie
podpowiada.
Pewnie jakieś wasze króliczkowo-zajączkowe zawołanie? )

W każdym "nocnym" poście zawsze wspominasz o swoim Zajączku)
że ON śpi obok, że ON właśnie czeka...)
Pomyślałem sobie że pewnej nocy napiszesz;
Muszę kończyć, bo On właśnie jest pode mną i czeka...

Spokojnych Świąt Króliczku) i temu Kicającemu) za Tobą)

Szczegółow nie pisz, nie przeczytam-wolę czytać fora.

[jurek.powiatowy]

Każda nowy związek to przyjemność i milutkość. Szkoda, że rozstałaś się nie
myśląc o dzieciach. Bo to one cierpią najbardziej. Dla wspólnych znajomych
zawsze już będziesz tą złą, która odeszła, która się znudziła i która złamała
przysięgę kościelną.
Nie licz na zrozumienie i wybaczenie wspólnych znajomych. Szczerze mówiąc, ja
też bym nie chciał mieć kogoś tak fałszywego za znajomego jaką Ty się okazałaś.
Skoro nie miałaś skrupułów aby odejść od męża i dzieci, to nie dziw się, ze Oni
Ci już nie ufają.
Owszem potrzeba na wszystko czasu, ale moja rada jest taka, że jeżeli już
zdecydowałaś się powiedzieć A to powiedz B. Czyli zamknij ten etap i poszukaj
innych, nowych znajomych.
I nie obwiniaj męża za rozpad, bo obawiam się, że on nie był niczemu winny.

[glus.1]

być może twój były mąż podzielił się z przyjaciółmi treścią pozwu,
może opowiadał, co na sprawie rozwodowej usłyszał na swój temat, być
może nie zgadzają się z tym, co o zostało napisane w pozwie i co o
nim było mówione na sprawie, może mają na jego temat inne zdanie,
może mieli inne spojrzenie na wasze małżeństwo - nie wiem, ale mają
do tego prawo.

No właśnie-baaaardzo prawdopodobne!

[vharia]

Zgadzam się w 100%.
Tu nawet katolicyzm lub jego brak nie ma nic do tego.
Poprosił mnie nie tak dawno kolega o przepisanie na komputerze
odpowiedzi na pozew ze strony szanownej małżonki. Stąd wiem co tam
było- a było, oj było... Dodam, że autorka pozwu pisząc go spędzała
już od jakiegoś czasu cieplutkie i milutkie chwile z nowym panem.
Znalazłam sie więc mw w sytuacji znajomych autorki wątku...

[smurfmadrala]

Twoja relacja jednoznaczna albo jednostronna.
Reakcja przyjaciół-albo się nie poznali na opisanych zaletach charakteru albo
właśnie docenili całokształt.

Bądźmy poważni.

[fields1]

Najpierw Twoje zwierzenia:
"nigdy nie dałam się poznać jako romansująca, jestem
katoliczką- a może byłam bo teraz to już tylko wierzącą- śpiewałam 7 lat w
chórze przykościelnym ale mnie w związku z sytuacją wyprosili stanowczo...
Kurde-to wszystko bardzo boli, myślałam że mamy XXI wiek... "
A teraz moja sugestia. Bądź tak łaskawa nie wycierać sobie buzi "katoliczką".
Bycie katoliczką od romansowania nie szczepi. A nie bycie katoliczką z wierności
bynajmniej nie zwalnia. Krótko mówiąc oba warianty są trochę obok tematu. Nie
mówiąc już o chórze i XXI wieku...
Jeśli jesteś przekona o tym, że Bóg pochwala to co robisz to nie ma problemu i
nie musisz się ani katować ani usprawiedliwiać faktem, że jesteś/byłaś
katoliczką (o chórze rzecz jasna nie zapominając).

[starakobieta50]

Mam dużo więcej lat jak większość odpowiadających na Twój list ale...może i
więcej spokoju w ocenia sytuacji.
Znajomi muszą sobie poukładać po czyjej stronie stoją ,tak już jest .
Dzisiaj ,po 10 latach od rozwodu myślę ,ze to normalne i...w sumie dobrze. Bo
nie da się utrzymywać ze wszystkimi takich samych układów Byli tacy ,którzy
bardziej lubili Ciebie ,inni męża.I..tez to normalne.
I..lepiej ,ze tak się stało bo nie ma przenoszenia opowieści od jednego do
drugiego byłego małżonka .Ja nie wyobrażam sobie sytuacji że moja koleżanka rano
spotykała się ze mną a po południu z moim eks.Była by niepewność ,ze może
powiedziała ,nawet nieświadomie coś czego sobie nie życzyłam by eks wiedział.
Nie dyskutuj też ludźmi o religii itp .Szkoda Twojego czasu .Ludzie i tak maja
swoje zdanie i...czasami słyszą tylko siebie.
Nie daj sobie też wmówić ,ze jesteś zła katoliczka ,zła matka itp.

[belfer-ks]

To fenomenalne jak nasze społeczeństwo jest obłudne i w sumie nawet
bezczelne..."Śnieżynka" napisała kilka zdań a Wy wszyscy, którzy jej
odpisywaliście już macie jej pełny obraz, wiecie o Niej wszystko,
komentujecie do woli...jakie macie prawo?jaką musicie mieć odwagę do
tak ostrych momentami osądów.Jeszcze niektórzy próbują mieszać w to
wiarę...szczyt bezczelności!!
Ivone...czy jakośam, Ty to chyba jesteś biedną, zakompleksioną
kobietą. S

[belfer-ks]

Ivone, czy jakoś tam. Ty to chyba musisz być zakompleksioną, biedną
kobietą. Skończ z tymi obelgami i bzdurami i daj żyć innym. I proszę
Cię nie udawaj potem właśnie "świętej", że "Jak kogoś uraziła to
przepraszam itd." To najpierw sie może zastanów co piszesz...
Powiem Wam szczerze, że czytam posty ale bardzo rzadko
pisze...dopiero jak mnie czasem coś wyprowadzi z równowagi lub
kompletnie zasmuci...tak jak Wasze posty.
To bardzo smutne, że nie ma juz zwykłych, życzliwych ludzi...są
tylko dobrzym, poukładani i żyjący ZAWSZE według zasad
obywatele...Tacy jak Wy (z małymi wyjątkami na tym forum).

[borru]

belfer-ks napisała:

> Ivone, czy jakoś tam. Ty to chyba musisz być zakompleksioną, biedną
> kobietą. Skończ z tymi obelgami i bzdurami i daj żyć innym. I proszę
> Cię nie udawaj potem właśnie "świętej", że "Jak kogoś uraziła to
> przepraszam itd." To najpierw sie może zastanów co piszesz...
> Powiem Wam szczerze, że czytam posty ale bardzo rzadko
> pisze...dopiero jak mnie czasem coś wyprowadzi z równowagi lub
> kompletnie zasmuci...tak jak Wasze posty.

A nawet gdyby była zakompleksioną kobietą to zasługuje na taki sam szacunek jak
każda inna kobieta. Na szacunek nie zasługują tylko Ci którzy czynią zło.

[catriona]

borru napisał:

> belfer-ks napisała:
>
> > Ivone, czy jakoś tam. Ty to chyba musisz być zakompleksioną, biedną
> > kobietą. Skończ z tymi obelgami i bzdurami i daj żyć innym. I proszę
> > Cię nie udawaj potem właśnie "świętej", że "Jak kogoś uraziła to
> > przepraszam itd." To najpierw sie może zastanów co piszesz...
> > Powiem Wam szczerze, że czytam posty ale bardzo rzadko
> > pisze...dopiero jak mnie czasem coś wyprowadzi z równowagi lub
> > kompletnie zasmuci...tak jak Wasze posty.
>
> A nawet gdyby była zakompleksioną kobietą to zasługuje na taki sam szacunek ja
> k
> każda inna kobieta. Na szacunek nie zasługują tylko Ci którzy czynią zło.


czy ja jestem jedyna osoba ktora mysli ze bezmyslne mowienie "Tego co sie mysli"
typu kawa na lawe - ja powiedzialam , mi ulzylo

[borru]

To Twoje życie śnieżynko, ale myślę że prawda o Tobie jest trochę inna.
Napisałeś o swoich synach tak - jakby zamiana ich dotychczasowego ojca, na
kogoś zupełnie dla nich obcego znaczyła tyle co wymiana kubła na śmieci. Moim
zdaniem zawiodłaś niestety jako matka- decydując się na dzieci Twoim obowiązkiem
było zapewnić im szczęśliwe i bezpieczne dzieciństwo. Takie dzieciństwo wasi
synowie utracili wraz z rozpadem rodziny.
Szukałem w Twoim poście przyczyn dla których to uczyniłaś. Pracoholizm w
odniesieniu do osoby ojca jest raczej zaletą- przynajmniej nie możesz mu
zarzucić że sie nie staral zapewnić Wam godziwego bytu. To właśnie jest
najważniejsza rola ojca .A co do zamknięcia się emocjonalnego- bywaja ludzie
wylewni, bywają powściągliwi w okazywaniu uczuć. Widziały gały co brały. Przy
czym powściągliwi ludzie czasami głębiej przeżywają uczucia niż Ci wylewni.
To że mam rację w swoich ocenach potwierdza reakcja waszych wspólnych
przyjaciół. Gdybym do nich należał na pewno nie pluł bym na Twój widok ale też i
wykreślił bym Cię z grona swoich przyjaciół. Bo złym człowiekiem jesteś.

Czytając niektóre komentarze

[krociech]

czuję się, jak bym słyszał swojego ojca biologicznego (sorry, nie będę go nazywał ojcem). Miałaś co żreć i gdzie spać, więc powinnaś być wdzięczna. Cóż, bywają i tacy ludzie.

[borru]

krociech napisał:

> czuję się, jak bym słyszał swojego ojca biologicznego (sorry, nie będę go nazyw
> ał ojcem). Miałaś co żreć i gdzie spać, więc powinnaś być wdzięczna. Cóż, bywaj
> ą i tacy ludzie.


Uważam że egzekwowanie obowiązków i uczciwości należy zacząć od siebie, Ty że od
innych. To cała różnica między nami. Ale to i tak więcej niż lata świetlne.
Dlatego się nie zrozumiemy.

[0-gramma]

Może Twój mąż i przyjaciele wiedzą coś o Tobie czego my nie wiemy?

[wodni.k]

sniezynka.22 napisała:

> Tak to ja się zakochałam-ale ta znajomość to był katalizator
> by wyjść ze związku z mężczyzną pracoholikiem, dla którego
> troska o rodzinę kończyła się na przyniesieniu pieniędzy,
> zamkniętym emocjonalnie. Myślę że bardzo się męczyliśmy razem

Ok rozumiem Cię i nie oceniam tylko dlaczego tlumaczysz sie z tej decyzji?
Czyzbys mila poczucie winy? Jeżeli tak to trzeba było tkwić w tym dalej.
Otrząśnij się

> No ale mam doła w związku z zachowaniem wspólnych z Byłym
> przyjaciół.
> Na początku mojej drogi do rozstania tj w maju napisałam
> do nich wszystkich > maila-chciałam ich poinformować co
> się dzieje i jakoś zadośćuczynić byłemu że
> to JA zdecydowałam się na rozwód...
> Na szczęście nie dali się wplątać w sprawę sądową
> ale nie odzywają się w ogóle.
> Jakoś nikt nie ma czasu -a ja myślę że chęci..

Pisząc maila to Ty usiłowałaś ich wciągnać w Waszą sprawę rozwodową, więc
naturalną reakcją obronną ludzi było to, że nie chcieli być w to mieszani i się
odsunęli.
Nie bardzo rozumiem takie rozgłaszanie przed faktem.
Wielu moich znajomych dodzisiaj nie wie, że jestem rozwiedziony, ale co ciekawe
wielu z tych którzy gdzieś tam się dowiedzieli odnowiło kontakty, chociaż
wcześniej tych kontaktów przez kilka kilkanaście lat nie było.

> Czy też czuliście takie odrzucenie, izolację, ostracyzm bo
> śmieliście zniszczyć "święty związek małżeński"??

A moze tylko wmawiasz sobie ten ostracyzm? Jednak przyznam, że często tak bywa.
Ludzie boją się, że świeżo rozwiedziona osoba będzie się wypłakiwała i
poszukiwała akceptacji swojego postępowania.

> jestem katoliczką- a może byłam bo teraz to już tylko wierzącą-
> śpiewałam 7 lat w chórze przykościelnym ale mnie w związku z
> sytuacją wyprosili stanowczo...
A przepraszam bardzo co to ma do rzeczy? Po co to oznajmiasz wszem i wobec? To
jakaś różnica rozwiedziony katolik, a rozwiedziony protestant lub ateista?

Pytasz "Co robić?"
Być sobą i normalnie żyć. Straciłaś iluś tam znajomych? To znajdź sobie nowych.

Uczciwy człowiek ...

[tezbudowlaniec]

>Tak to ja się zakochałam-ale ta znajomość to
> był katalizator by wyjść ze związku

Uczciwy człowiek, jak mu nie pasuje partner i nie daje rady ciągnąć
dalej małżeństwa, to najpierw się rozwodzi, a potem szuka świeżej
d..y. W przeciwnym razie to jest zwykłe kur..two.

[fajny-indonesia]

Mysle ze Ci ludzie tak naprawde nigdy nie byli i nie sa twoimi
przyjaciolmi. Ja bylem w podobnej sytuacji przed ponad rokiem. Mimo
ze jestem poza krajem, z prawdziwymi naszymi wspolnymi przyjaciolmi
spotkalem sie jak tylko przyjechalem do Polski i wspolnie nie mozemy
sie juz doczekac nastepnego spotkania. Czesc sie ode mnie
odwrocila,szczegolnie ludzie bardziej religijni-ale nie jest to
regula. Ja nadal jestem praktykujacym katolikiem.
Musisz sie z tym pogodzic,ze czesc ludzi nie zaakceptuje twojego
wyboru. To moze zabrzmi dziwnie,ale czesciowo to moze byc z
zazdrosci!
Sami byc moze maja przegrane w swoich malzenstwach i w domu,a nie
moga sie zdecydowac na zrobienie tego,co ty zrobilas i dzialasz na
nich jak wyrzut sumienia.
Glowa do gory! Masz nowego kochajacego partnera w swoim zyciu i
wszystko przed toba. Znajdziesz sobie nowych przyjaciol.
Od Kosciola tez bym sie przez to nie odwracal. Mam taka sama
sytuacje. Jak bedziesz juz w nowym Zwiazku Malzenskim, po kilku
latach wspolnego zycia,mozesz sie postarac o tzw. Dyspense od
naszego Kosciola. To trwa od 1.5-5 lat, a jak ja otrzymasz to
bedziesz mogla przystepowac do spowiedzi i Komunnii Swietej. Nie
bedziesz tylko mogla wziasc po raz drugi Slubu Koscielnego.
Glowa do Gory i powodzenia,serdecznie ci tego zycze.

[titta]

Wierzaca?
Ale w kogo/w co?
Znalazlas swoje wlasne wyjcie, wedlog swoich wlasnych zasad. Czemu
wiec obwiniasz innych?
Moze sa hipokrytami, a moze cala sytuacje widza inaczej niz ty...
Ale stalo sie. Pozostaje ich zrozumiec i postarac sie zyc dalej jak
najlepiej. I zabrac sie za poczucie winy (jednak nie poprzez
zwalaniej jej na innych, a poprzez uzyskanie przebaczenia - skoro
jestes "wierzaca"). Bo z takim balastem to mozna w niezle pretensje
do calego swiata sie wpedzic.
Pozdrawiam.

[anecik1976]

Witaj

Ja jestem w sytuacji opdobnej ,ponieważ jeszcze się nie zdecydowałam
na rozwód ale znajomi wiedzą o xałęj sytuacji,ba ,nawet wiedzą
dlaczego musiałam posunąć się do takiego kroku -zachowują si ę tak
samo jak Twoi . Żeby było smieszniej ,mojego jeszcze męża zapraszają
moje kuzynki -oczywiście wiem dlaczego -zawsze istniała między nami
niepisana rywalizacja .JAk poznałam mojego męża to nawet
usłyszałam,że mam go oddać jednej z nich bo jest starsza... ))
śmiechu warte .Poprostu kupa gnoju i nic więcej .Staramy się z mężem
odbudować dobre relacje ,kto wie może jeszcze coś się zmieni ...
Chciałabym wtedy widzieć miny tych"życzliwych przyjaciól " .A
zobaczyć miny "kuzyneczek "-bezcenne ))głowa do góry ,nie poddawaj
się ))