co z tą ustawą?

[kaha1]

widzieliście co się dzieje w związku z pracami nad ustawą o zawodzie
psychologa? ja znam wydarzenia z obu stron. Okropne walki odbywają się jeśli
chodzi o obszar działań terapeutycznych. PTP zapewniał, że tego nie pozamyka
dla niepsychologów, a teraz robi zupełnie coś innego..
To co chcą zrobić zabraniałoby terapii nawet psychiatrom hihi :D

[trainings]

www.ptp.psychologia.pl/warszawa/prawo/PR-59.DOC
www.ptp.psychologia.pl/ustawa/ustawa.htm
www.senat.gov.pl/k5/kom/kpsz/2001/007psz.pdf
newsweek.redakcja.pl/archiwum/artykul.asp?Artykul=10198&Strona=3
> A tu słowq "eks-perta" :)
www.samoobrona.home.pl/pages/08.Wywiady/009obliczamediow/

[kaha1]

dzięki :D
pouczająca lektura. Właśnie o ten nieszczęsny zawód psychoterapeuty wszystko
się rozbija.. Dostałam właśnie biuletyn PTP, gdzie piszą o pomyśle
wyodrębnienia tego zawodu od zawodu psychologa -myślę, że to wreszcie
pozwoliłoby uchwalić tą ustawę :)
mam też manifest jednej ze szkół psychoterapii, która internetem chce
zorganizować masowy protest przeciwko uchwaleniu ustawy w jej obecnym
kształcie. I ja w sumie zgadzam się z tym protestem. Ale nic dziwnego - w końcu
nie jestem psychologiem ;)

[kaha1]

hej
powstała Naczelna Izba Psychoterapii i Trenerstwa, PTP okróóóóóóóóótnie ją
potępia. Utworzło ją Polskie Stowarzyszenie Psychologów Interakcji. Wiecie coś
o tym??

[trainings]

kaha1 napisała:

> hej
> powstała Naczelna Izba Psychoterapii i Trenerstwa, PTP okróóóóóóóóótnie ją
> potępia. Utworzło ją Polskie Stowarzyszenie Psychologów Interakcji. Wiecie
coś
> o tym??

JUŻ WIEMY :) Dzięki!

Tak naprawdę to powstała Polska Izba Firm Szkoleniowych:

pifs.org.pl/

Oto co znalazłem (ku przestrodze!) o PSPI. Wcale nie dziwię się, że PTP się
burzy:


www.ptp.psychologia.pl/glowna.htm
:.:: Ostrzegamy!! W chwili obecnej nie powstają żadne organy samorządu
zawodowego psychologów ::.
Polskie Towarzystwo Psychologiczne, ani żadne znane nam stowarzyszenie
psychologów, nie ma nic wspólnego z gospodarczą inicjatywą utworzenia Naczelnej
Izby Psychoterapii i Trenerstwa. Nie dajcie się zwieźć nazwie nawiązującej do
tradycyjnego określenia organów samorządowych. To są działania zmierzające do
usankcjonowania działalności gospodarczej, którą zgodnie ze statutem będą mogły
wykonywać osoby prowadzące, cytujemy: "szeroko rozumianą działalność
psychoterapeutyczną, terapeutyczną, szkoleniową, trenerską, poradniczą i
doradczą".


Swoboda gospodarcza nie oznacza, że psychologiem i psychoterapeutą może być
każdy, niezależnie od wykształcenia i kompetencji. Przestrzegamy przed udziałem
w tym przedsięwzięciu. Informacje zawarte na stronach internetowych Polskiego
Stowarzyszenia Psychologów Interakcji budzą wątpliwości i nasz niepokój."

***

A tu można zobaczyć, że z tym stowarzyszeniem cos nie tak, jeśli chce
podnajmować swoją siedzibę - i nie dostaje zgody - Zarządu Dzielnicy:

www.srodmiescie.warszawa.pl/uchwaly_zarzad3.html937/2004
...w sprawie niewyrażenia zgody na podnajem części lokalu użytkowego
usytuowanego
w budynku przy ul. Wilczej 2/4, którego najemcą jest Polskie Stowarzyszenie
Psychologów Interakcji, na rzecz Centrum Informacji Gospodarczej Sp. z o.o.

***

A tu można się wykształcić w zawodzie psycholog marketingu (to kopia z Googla –
dla wytrwałych – trzeba skopiować CAŁY ciąg znaków i wrzucić w okienko
adresowe przeglądarki – lub poszukać w sieci):

www.google.pl/search?q=cache:rW-
rhldGgz0J:wawi.hopto.org/~pspi_stary_katalog/WWW%255Ckolegium%255CPodstawy%
2520programowe%2520psycholog%2520marketingu.doc+Stowarzyszenie+Psycholog%C3%
B3w+Interakcji&hl=pl

***

A niżej - czym się zajmują - szkolenie z obsługi kas fiskalnych i komputera -
za ponad 700 000,- tys. - i widać, że tacy psychologowie interakcji są obrotni.
I to dane z 2000 roku!

www.uzp.gov.pl/biulety/2000/174/174_4659.html
***

Serwis 194 z 2003-10-08

www.psychologia.edu.pl/index.php?dz=serwis&op=opis&id=194
--------------------------------------------------------------------------------
Papierowi psycholodzy

Od kilku lat w Lublinie działa szkoła, która kształci w zawodach, których nie
ma. Placówka nie posiada uprawnień szkoły publicznej i niechętnie o tym
informuje. Szkoła nie ma też pozytywnej opinii sanepidu. Przeciw jej
działalności protestuje Polskie Towarzystwo Psychologiczne. Władze oświatowe są
bezradne, chociaż dociera do nich coraz więcej skarg od słuchaczy -
pisze "Kurier Lubelski".

Społeczne Studium Psychologii Interakcji mieści się w kilku pomieszczeniach
baraku przy ul. Struga 8. Jej dyrektorem jest Mieczysław Bakun, prezes
Polskiego Stowarzyszenia Psychologów Interakcji, które powołało ją do życia. Od
kilku lat szkoła kształci słuchaczy w zawodach: psycholog interakcji, adept
psychologii i psychoterapeuta. W zależności od wykształcenia potrzeba na to
dwóch lub czterech lat. Absolwent wyższej uczelni płaci za naukę 1080 zł
rocznie plus 200 zł wpisowego.

Zawód psycholog interakcji nie istnieje - irytuje się dr Teresa Panas z
Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. Uważa, że wmawianie ludziom, iż można
zostać psychologiem w ciągu dwóch lat, to zwykłe oszustwo. Takie szkółki
przestaną istnieć, gdy wejdzie w życie ustawa o zawodzie psychologa. Coraz
częściej uświadamiają to sobie również słuchacze studium. "Wstydzę się, że
dałam się tak nabrać" - przyznaje absolwentka socjologii, niedoszła słuchaczka
Społecznego Studium Psychologii Interakcji. "Ta szkoła daje dyplomy, które są
tylko kawałkami papieru bez żadnego znaczenia. Zajęcia odbywają się w okropnych
warunkach. Czuję się oszukana i to nie tylko finansowo" - dodaje.

W informatorze zachęcającym do nauki w studium rzeczywiście nie ma informacji o
tym, że szkoła nie posiada uprawnień szkoły publicznej. Co to oznacza? "Że
szkoła nie daje żadnych kwalifikacji zawodowych, a wydawane przez nią
zaświadczenia nie powinny być honorowane przez pracodawców" - wyjaśnia Janusz
Chojnowski, dyrektor Wydziału Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego kuratorium
w Lublinie. Szkoła starała się o te uprawnienia, ale nie spełniała wymogów
oświatowych. Mieczysław Bakun, dyrektor szkoły, uważa brak tej informacji za
mało istotny - pisze "Kurier Lubelski".
Więcej informacji na stronie Kuriera Lubelskiego

Kurier Lubelski


Prymitywna strona:

pspi.fm.interia.pl/


A tu mniej prymitywna:

www.pspi.pl/


A jeśli ktoś nie wie na czym polega psychoterapia :) - to z tego co poniżej też
sie nie dowie (ale to wymierny dowód, że ustawa jest potrzebna)

www.pspi.pl/WWW/filia%20lublin/pi%20podst%20problemy.doc
To tyle poszukiwań!

W związku z powyższym -
WCALE SIĘ NIE DZIWIĘ TEMU CO ROBI PTP!!!
Jacyś biedni i naiwni dają się naciągać.

Niedługo doczekamy się pewnie śmiałka co założy Stow. Psychologii BezInterakcji
"bo przecież leczyć każdy może..." ...tylko czy na pewno?

Psychologia Interakcji :))))))))))))))))))))))))))

[trainings]

Link nie działa - a szkoda, by taka "wiedza" pod strzechy nie trafiła:

Wszystkie prawa zastrzeżone ®

Psychologia interakcji: podstawowe problemy

Psychologia interakcji to zasób wiedzy oraz problemów poznawczych dla osób
dynamicznych, rozumiejących potrzebę interdyscyplinarności i nowego podejścia
do nauki. Psychologia interakcji jest dziedziną, w której stosuje się nowy
paradygmat określający interdyscyplinarność nauki. Na gruncie polskim
upowszechnia się nazwa psychologia interakcji. Nazwy tej nie przyjęło się
jeszcze określać jako dyscypliny naukowej. Rodząca się potrzeba wiedzy z tego
zakresu wyrokuje o szybkiej jej ewaluacji do miana dyscypliny naukowej.
Przedmiotem badań w psychologii interakcji są:
a. Człowiek jako złożony układ energetyczny
b. Interakcje metabolizmu energetycznego i informacyjnego
c. Komunikacyjne relacje człowiek – człowiek, człowiek – materia
nieożywiona na poziomie molarnym, molekularnym i dynamicznym
d. Komunikacyjne struktury: człowiek – człowiek, człowiek – materia nie
ożywiona
e. Reakcje terapeutyczne i autoterapeutyczne człowieka w interakcjach z
określoną materią ożywioną i nieożywioną
f. Metody nauczania i terapii w obszarze świadomości i podświadomości

Z tak sformułowanego określenia wynika, że o przedmiocie psychologii interakcji
stanowią te wszystkie układy i związki przedmiotowo-treściowe charakteryzujące
proces interakcji człowieka na poziomie molekularnym z otaczającym go
środowiskiem. Tak, więc problematyka badawcza psychologii interakcji jest
bardzo obszerna. Obejmuje zagadnienia, które stanowią przedmiot zainteresowań
psychologii, socjologii, fizyki, biofizyki, kognitywistyki, pedagogiki,
neurofizjologii, neurochemii, biochemii, neuroimmunopsychologii,
psychofarmakologii, psychiatrii, ale ma też pokaźny zestaw problemów swoistych,
skupionych wokół:
a. Zasad homeostazy energetycznej ludzkiego ciała i umysłu
b. Wpływu stymulacji mano-energetycznych na stan i funkcjonowanie człowieka
c. Wzajemnego oddziaływania mózgu i układu odpornościowego
d. Relacji wirtualnych: człowiek – człowiek, człowiek – komputer
e. Zintegrowanego wpływu informacji i różnych form energii w postaci
leków, ziół, pokarmu na stan człowieka
g. Edukacji metodami z stosowaniem wirtualnej rzeczywistości
h. Nauczania w innych stanach niż świadomość
i. Tworzenia nowoczesnych metod nauczania z zastosowaniem najnowszych
zdobyczy nauki.
Psychologia interakcji: zastosowania
Zrozumienie sposobu interakcji materii i informacji z ludzkim organizmem i
związków tego działania z funkcjonowaniem mózgu jest szczególnie istotne.
Dzięki poznaniu tych procesów możemy znaleźć zastosowanie między innymi:
a. W nowoczesnych metodach diagnozy organizmu ludzkiego
b. Tworzeniu nowych technik w terapii. Pozwala to rozwijać metody
diagnozowania i leczenia integrując nowe osiągnięcia nauki w dziedzinie
biofizyki i Human-Computer Interaction, HCI , psychocybernetyki,
psychoimmunologii i innych.
c. Poznawać metody nauczania nowej generacji



Psychoterapia interakcji – obszar badań, przedmiot i zadania

Psychologia interakcji (interctional psychology), jako jedna z dyscyplin
naukowych psychologii stosowanej (Magnusson, Endler, 1976), wypracowała własny
obszar działań w zakresie pomocy psychologicznej. Teoretyczną podstawę tych
działań stanowią zasady interakcjonizmu (Turnes, Helmes, 1999), elementy
psychologii komunikacji (Watzlawick, 1967) oraz psychologii poznawczej (Kelly,
1955).
Teoria interakcjonizmu symbolicznego (G. Meada (1975), która koncentruje się na
opisie i wyjaśnianiu podstawowych relacji zachodzących pomiędzy jednostką a
społeczeństwem stała się w ostatnim czasie ważną inspiracją wielu działań
psychoterapeutycznych (H. Sęk, 1993).
Terapia komunikacyjna w przekazywanych przez pacjenta komunikatach dostrzega
nie tylko poziom treściowy, wyrażający pewną wiadomość (informację), lecz
również poziom relacyjny, określający relacje między komunikującymi się osobami.
Terapia poznawcza uznaje, że podstawą zaburzeń emocjonalnych i
niefunkcjonalnych (dezadaptacyjnych) zachowań danej jednostki są zaburzenia
procesów myślenia polegające na niewłaściwej apercepcji zdarzeń (Grzesiuk L.,
2000).
Aby wyjaśnić czym zajmuje się psychoterapia interakcji należy w pierwszej
kolejności zdefiniować co rozumiemy pod pojęciem: interakcja, psychoterapia,
obszar badań, przedmiot badań i zadania psychoterapii interakcji. Omówmy je
kolejno.
Czym zatem zajmuje się psychologia interakcji?
Interakcja według słownika języka polskiego (1996) to wspólne oddziaływanie na
siebie osób, przedmiotów, zjawisk, akcji, dążeń. Jest to zatem wzajemne
oddziaływanie na siebie dwóch lub więcej osób, którego efektem jest osłabienie
lub wzmocnienie określonej reakcji. Tak też rozumie się to pojęcie w
psychologii.
W przypadku interakcji, będącej problemem psychologii interakcji analizowane są
takie rodzaje zależności, które występując jednocześnie, choć z różnym
natężeniem, mają zasadnicze znaczenie dla jej przebiegu i rozwoju. Inaczej
mówiąc, dla psychologii interakcji interesująca jest każda sytuacja, w której
dochodzi do kontaktów, co najmniej dwóch osób bądź osoby i użytkowania przez tą
osobę(y) urządzenia z możliwościami wirtualnymi na zasadzie sprzężenia
zwrotnego (feedback).
Dlatego dla naszych dalszych rozważań znaczące jest określenie podane przez W.
Dmochowskiego, (1993), który stwierdza, że interakcja to system wzajemnych
zależności przebiegających na zasadzie sprzężenia zwrotnego. W przypadku
psychologii interakcji system tych zależności jest rozumiany szeroko.
I tak psychologia interakcji zajmuje się następującymi zależnościami:
a) poszukuje związków przyczynowo – skutkowych pomiędzy brakiem równowagi
energetycznej a chorobami
b) reakcje (informacja) lub energia jednego z członków interakcji stają
się bodźcami lub informacją dla reakcji innego lub innych członków tej
interakcji (ujęcie interakcyjne),
c) kształtowanie znaczenia informacji jest procesem, którego wynik stanowi
konsekwencję znaczenia (lub znaczeń) tej informacji, jakim dysponują
przekazujący ją sobie partnerzy (koncepcje poznawcze),
d) sposób przepływu tej informacji ma wpływ na interpretację symboli,
którymi posługują się w interakcji (podobnie jak to w ramach symbolicznego
interakcjonizmu).
Psychologia interakcji (interaction psychology) zajmuje się zatem nie tylko
kwestią wzajemnego kształtowania zachowań, ale także tym, co jest w toku
interakcji przekazywane i jaką drogą się to odbywa. Bezsprzecznie należy jednak
podkreślić, że u podstawy kształtowania tych zachowań, znaczenia i symboli leży
przekazywana informacja.
Wymiana informacji jest zatem podstawą nawiązania i utrzymania interakcji. W
analizie psychospołecznych aspektów procesu interakcji, jak podkreśla W.
Dmochowski (1993), ważną rolę odgrywają: struktura, treść informacji, kanał,
którym jest ona przekazywana, oraz sposób jej rozpowszechniania wśród członków
grupy czy społeczności. Podstawą interakcji jest zatem proces komunikowania
się, którym szczegółowo zajmuje się psychologia komunikacji, treść przekazu,
którą bada psycholingwistyka, oraz proces percepcji, którym zajmuje się
psychologia poznawcza. Natomiast wpływem tych czynników na przebieg wzajemnych
relacji w bezpośrednim kontakcie międzyludzkim zajmuje się psychologia
interakcji. Tak, zatem ujęta problematyka jest przedmiotem teoretycznych i
praktycznych badań psychologii interakcji.
Rozważania te powstają w oparciu o bogate doświadczenia naukowców Polskich i
zagrnicznych, w szczególności zaś opieramy się o założenia poniżej
przedstawionych koncepcji psychoterapeutycznych.

Psychoterapia według L. Grzesiuk (1988) to specjalistyczna metoda leczenia,
polegająca na intencjonalnym stosowaniu zaprogramowanych oddziaływań
psychologicznych, w

[trainings]

A tam jest reszta:
www.pspi.pl/WWW/filia%20lublin/pi%20podst%20problemy.doc

[iwa01]

w ostatnije POLITYCE jest artykuł o tej lubelskiej szkole i o tym czego sie
można w niej nauczyć

[trainings]

Pędem nabędę...

[trainings]

No i nabyłem - następny numer :P
Na szczęście jest archiwum:
polityka.onet.pl/162,1213016,1,0,2488-2005-04,artykul.html

[iwa01]

Polska Izba Firm Szkoleniowych, ktorej prezesem zostal przeciez zalozyciel
TROPu, powstala kilka lat temu, kaha1 pisze wiec chyba jednak o innej instytucji

wiadomo, ze takie firmy tworzy sie tylko po to, by podniesc autorytet osob,
ktore mianuja sie ich prezesami, a tak naprawde, nie slyszalam by Izba Firm
Szkoleniowych cos sensownego zrobila

[kaha1]

ja też zaglądnęłam na stronkę. Jest paskudna. Po nazwie myślałam, że to jakaś
alternatywa dla monopolu psychologów w terapii, a to tylko woda na ich młyn. Oj
oj.. tyle powiem.

[kaha1]

iwa ja pisałam o Naczelnej Izbie Psychoterapii i Trenerstwa. To po prostu
firma, która uczy być psychoterapeutą w 4 semestry :D:D

[k_i_k_a]

to na pewno to samo, o czym mówisz?
www.pifs.org.pl/
Piasecki zakładał TROP?

Zawsze miałam dystans do tego typu "stowarzyszeń", bo najczęściej służą jednak
tylko promowaniu członków, ale jeśli ta izba istnieje już kilka lat (jak
mówisz) i teraz robią tylko odgrzewany kotlet na fali "dbałości o jakość i
poziom usług szkoleniowych", to już mocne przegięcie...
pozdrawiam

[iwa01]

a to ciekawe, ja o tej izbie POLSKIEJ IZBIE FIRM SZKOLENIOWYCH wiedziałam juz w
1999 roku, a na ich stronie napisali ze zostala zalozona w 2004 roku, na 100%
powolano ją do zycia po raz drugi, albo stworzono druga instytucje o tej samej
nazwie
prezesem pierwszej izby byl Jac Jakubowski z TROPu.

taki tekst znalazłam w sieci:
"Szkoleniowcy podejmują drugą próbę stworzenia ogólnopolskiej organizacji
reprezentującej środowisko firm szkoleniowych. Kilka miesięcy temu
ukonstytuowała się grupa inicjatywna - efektem jej pracy będzie Kongres Firm
Szkoleniowych, który zaplanowano na 16 grudnia 2004 roku w warszawskim Centrum
Wystawienniczym EXPO XXI. Impulsem do ponownej integracji branży szkoleniowej
było pojawienie się środków pomocowych z Europejskiego Funduszu Społecznego"

chodzi zatem zwyczajnie o wyciagnmiecie pieniążków z Unii

[k_i_k_a]

być może tylko nazwa się powrórzyła, sama nie wiem...

Wyciągnięcie pieniędzy z Unii to dobry powód, żeby się zrzeszać, nie mam nic
przeciwko, boję się tylko, żeby nie powstawały jakieś sztuczne elity, kółka
wzajemnej adoracji, które nie dopuszczają nikogo z zewnątrz. Należy mieć tylko
nadzieję, że z tą inicjatywą tak nie będzie.
Pozdrawiam.

[iwa01]

polska izba firm szkoleniowych naprawde istniala
tu jest o niej wzmianka
www.profinfo.pl/publikacje/hr/node/node378127.html
i tu
www.crmis.ckl.com.pl/index_ckl.php?zts=2&zkp=wywiady_szczegoly&id_napisali=359&publikacja=23&kategoria_wyswietlana=

[trainings]

Znalazłem rozwiązanie: - w 1999 powstało i nie powstało - bo się ówczesny PIFS
nie zarejestrował. A teraz - czyli w grudniu 2004 stało się to.

www.finanse.info.pl/news/news.htm?news_id=90
"...Chaos i brak standardów mało kogo martwi .
Nie ma sensu ukrywać, że w branży szkoleniowej panuje chaos, a środowisko, nie
wiedzieć czemu, nie kwapi się z uporządkowaniem sceny, wyznaczeniem reguł
przejrzystości, standardów pracy i etyki. Najlepszym dowodem na to jest
niemożność stworzenia jednej prężnej organizacji, skupiającej większość firm i
dbającej o interesy szkoleniowców.

Przeszło dwa lata temu (artykuł jest z 2001)grupa ponad stu najbardziej
aktywnych spółek założyła Polską Izbę Firm Szkoleniowych. Jej prezesem został
Lech Paliński, który stał się nieformalnym rzecznikiem interesów mniejszych,
polskich członków izby. Od tego czasu nie udało się nawet doprowadzić do
rejestracji Izby w sądzie. Izba w praktyce nie funkcjonuje..."

[kaha1]

hej
mam prśbę, jeśli wiecie co dalej dzieje się zutawą to napiszcie, bo jak na
razie nie mam aktualnych iformacji a PTP podaje tylko swój punkt widzenia..

[trainings]

Nie wiem nic poza tym, co stoi na stronie PTP.
Generalnie myślę, że ograniczenia w dopuszczaniu do wykonywania zawodu
psychoterapeuty / trenera muszą być formalnie uregulowane. I osobiście wolę,
by w tej sprawie wypowiadał się PTP - niż firmy/osoby, które czerpią ZYSKI z
prowadzenia nie-akademickich szkół psychoterapii/psychologii/psych otroniki i
całej PARA-psychologii. Z tego co wiem, właśnie takie działania osób
prowadzących łódzki jupiter (nostryfikacja dyplomów w moskwie)i związanych z
SLD doprowadziły do tego, że ustawy jeszcze nie ma...
Stąd chętnie posłucham WSZYSTKICH innych stanowisk odmiennych od PTP - pod
warunkiem, że bedą to stanowiska środowisk bez powiązań EKONOMICZNYCH z
firmami, które uważają, że możliwe jest kształcenie w Polsce psychologów POZA
ośrodkami akademickimi i próbującymi zarobić na naiwności tych wszystkich,
którzy się na studia nie dostali...

Nie dam się przekonać, że można być psychologiem bez dyplomu...

[kaha1]

...tylko chodzi o to, że nie można być psychoterapeutą po psychologii,
psychologiem owszem i ja jako pedagog na pewno pod psychologa podszywać się nie
będę. Nie będę robić testów, nie będę badać na dysleksję. Ale aby być
psychoterapeutą trzeba ukończyć szkołę i to nie akademicką, bo takowych nie ma.
I na tej nieakademickiej szkole uczy się wiedzy, której - wierz mi, psycholodzy
nie mają po studiach.
I chodzo o to, że nie mają prawa zabraniać innym (psychiatrom, pedagogom) iść
do tej szkoły, a chcą to zrobić :(

[trainings]

Z tego co wiem, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne wydaje również certyfikaty
uprawniające do wykonywania zawodu psychoterapeuty. Żaden psychiatra nie musi
ubiegać się o certyfikat Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. I ciekawe jest
to, że również środowisko medyczne uznało, że samo wykształcenie medyczne
nie wystarcza...

Z całym szacunkiem dla zawodu pedagoga - ale studia pedagogiczne nie dają
podstawowej wiedzy do leczenia ludzi. Tak jak psychologia nie daje podstaw do
wykonywania zawodu pedagoga.
Psychologia daje inny zakres wiedzy niż pedagogika - i wcale nie są to różnice
błahe. Także jeśli chodzi o wiedzę z zakresu psychologii klinicznej.
Nieprzypadkowo na wydziałach psychologii są katedry psychoterapii czy
psychologii klinicznej. Wiem, że studenci psychologii robiący specjalizacje z
psychoterapii jeszcze podczas studiów odbywają zajęcia w ośrodkach
psychoterapeutycznych funkcjonujących w ramach ośrodków akademickich - mają tam
okazję być koterapeutami, czy przechodzić własną terapię.

Czy wydziały pedagogiki dysponują podobnymi formami kształcenia (i zatrudniają
nauczycieli akademickich mających uprawnienia superwizora w psychoterapii?) -
dla swoich absolwentów, którzy mają leczyć ludzi? Na jakiej podstawie
twierdzisz, że programy studiów psychologicznych i pedagogicznych są identyczne
pod względem przygotowania do zawodu psychoterapeuty???

Ukończenie specjalizacji z psychoterapii daje podstawy do tego, by dalej
zdobywać wiedzę kliniczną w praktyce. I jest to długi - bo ok. 4 letni czas
uczenia. A w przypadku Certyfikatu Psychoanalitycznego - jeszcze dłuższy.

Wydaje mi się, że wybór kierunku studiów nie odbywa się pod przymusem i każdy
spokojnie może wybrać psychologię wiedząc, że chce w przyszłości leczyć
ludzi - czyż nie?. Początki prac nad ustawą sięgają chyba 1994 roku i od tego
czasu - czyli od 10 lat jest jasne, że wykształcenie psychologiczne zapewne
będzie w końcu wymagane do tego, by być psychoterapeutą. I naprawdę nie po to,
by zrobić pedagogom na złość.

Wielu pedagogów robi równolegle fakultet z psychologii. I wtedy nie ma żadnych
formalnych przeszkód.

Co myśli przeciętny odbiorca psychoterapii idąc do ośrodka na psychoterapię -
czy jest mu obojętne, czy spotka tam psychologa - czy absolwenta socjologii,
resocjalizacji, INSu, pegagogiki... - a może kogoś, kto ma dyplom ze stawiania
tarota, stawainia horoskopów i innych nauk tajemnych - to wcale nie żart - te
ostatnie sformułowania spokojnie stoją sobie na świadectwach wydawanych przez
szkoły pomaturalne kształcące w zawodzie psychotronika. Co roku wiele osób
takie szkoły kończy I takie osoby spokojnie rejestrują sobie działalność i
wieszają szyld "psychoterapia".

Nie widziałem jeszcze ogłoszenia "Porady Psychotroniczne" :) Dziś bez ustawy
każdy może zajmować się psychoterapią, bez żadnych konsekwencji. I zajmują się
tym zawodem ludzie bez kompetencji - obniżając jego rangę (i tak mocno niestety
ostatnimi czasy nadszarpniętą - przez samych psychologów). I te wydarzenia są
wyraźnym dowodem na to, że standardy etyczne i wymagania, jakie trzeba stawiać
kandydatom na psychoterapeutów muszą być wysokie.

[iwa01]

pedagodzy mogą być terapeutami, ale pedagogami terapeutami. Na APSie jest nawet
taki kierunek pedagogika terapeutyczna, nie daje on jednak uprawnień do
psychoterapii. Tych dwu specjalności nie należy mylic.
Ja też zgadzam sie z tym, że nalezy zrobić porządek w tym zakresie.
a jako ciekawostkę powim Wam, że jakiś czas temu by otworzyć gabinet medyczny i
zarejestrować praktyke lekarska- wystarczyło mieć w dowodzie wbitą pieczątkę ze
szpitalem jako miejscem pracy. Zatem salowa też mogła mieć swój gabinet i
przyjmowac pacjentów.
Takie ciekawe jest nasze prawo.

[trainings]

> Ja też zgadzam sie z tym, że nalezy zrobić porządek w tym zakresie.
Dzięki. Nie upieram się dlatego, że mam w szufladzie dyplom psychologa. Myślę o
ludziach, którzy przyjdą po pomoc.

Gdybym bardzo chciał być lekarzem - to musiałbym skończyć studia i zrobić
specjalizację. Nie wystarczyłoby, że mam chęć i przekonanie do tego, że
potrafię leczyć. Czy wobec faktu braku dylpomu medyka mam szukać sposobów, by
obejść jakoś lub zaprzeczyć potrzebie posiadania wykształcenia w tym zakresie -
by jednak otworzyć praktykę... chyba nie tędy droga. A działania osób, bez
dyplomu psychologa wypowiadających się o Ustawie o Zawodzie Psychologa takie
działania przypominają...

Idąc dalej tym tropem myślenia można np. zarządać zniesienia obowiązku
posiadania przez lekarzy dyplomu akademii medycznej - czemu nie? Czy nie
znaleźliby się chętni, by otworzyć praktykę lekarską. Bo przecież poczytali
trochę tego i owego - i też potarfią.

Warto sobie uświadomić, że na dzień dzsisiejszy psycholodzy po 10 latach starań
nie mają tej ustawy. I chyba nie dlatego, że była źle przygotowana - tylko
dlatego, że Ci którzy dyplomu psychologa nie posiadają uznali, że mają większe
prawa, by wypowiadać sie na temat kompetencji psychologów.

[iwa01]

to chyba w Polsce normalka
w przypadku ustawy o aborcji tez nie wypowiadaja sie kobiety w wieku rozrodczym
a wypowiadają się albo księza katoliccy, zakonnice albo tez emeryci, których
ten problem juz nie dotyczy

[trainings]

:)))))))

[kaha1]

oh zaczyna mnie to trochę złościć..
psycholog to nie to samo co psychoterapeuta!! I te studia nie przygotowywują do
bycia nim!! I wiem to od psychologów ze szkoły psychoterapii, którzy mówią, że
na studiach niczego podobnego się nie uczyli!! Czy ktoś z was wie czego ludzie
uczą się na takiej szkole, że wypowiada się z takim przekonaniem? Czy jest to
poczucie, że "skończyłem psychologię, i niech inni też się uczą jak chcą coś
osiągnąć, bo to jest najlepsze"?

dla twojej wiedzy trainings, ja skromny pedagog resocjalizator też miałam na
studiach psychologię kliniczną. I przypuszczam, że więcej jest rzeczy o których
nie wiesz, a o których się wypowiadasz. Więcej dystansu, bo twoje słowa są
krzywdzące.

Terapia pedagogiczna jet wyrównywaniem szans szkolnych poprzez reedukację itp.
A resocjalizacja, indywidualna, praca z osobą zdemoralizowaną, jest
przepraszam, że się ośmielę, terapeutyczna. I nie wiem co będę robić, skoro
tego się na studiach uczyłam, ale teraz będzie zastrzeżone dla psychologów..

"Na jakiej podstawie
twierdzisz, że programy studiów psychologicznych i pedagogicznych są identyczne
pod względem przygotowania do zawodu psychoterapeuty???" tego nie twierdzę.
Jedyne co chcę powiedzieć, to że żadne z nich nie dają pełnego do niej
przygotowania, bo dopiero potem przeba się tego NAUCZYĆ.

Jeśli chodzi o superwizora terapii to Izdebski wykłada na resocjalizacji w
Krakowie.

A w ustawie o zawodzie psychologa znajduje się zapis, który zastrzega, że
psychoterapię może wykonywać tylko psycholog, a to także psychiatrom odbiera do
niej prawo. I myślę, że to jest powód dla którego do tej pory nie została
uchwalona.

[trainings]

Nie złość się :)
Twój upór może być także krzywdzący wobec studentów psychologii robiących
specjalizację z psychoterapii - bo jeśli kazdy moze być psychoterapeutą, kto
tylko wykupi sobie szkolenie w osrodku certyfikującym - to po co mają robić tę
specjalizację przez 2 lata?

Nie pisałem, że studia psychologiczne pozwalają na uprawianie zawodu
psychoterapeuty. Potrzebne jest dalsze szkolenie - bez watpienia. Pisałem, że
studia PSYCHOLOGICZNE o wiele LEPIEJ niż pedagogika przygotowują do tego, by
wejść w szkolenie z psychoterapii.

Pisałem też, że poziom kształcenia z psychologii klinicznej jest inny na
kierunkach pokrewnych psychologii - i to właśnie tu tkwi zasadnicza różnica!
Nie o tym, że pedagodzy nie mają zajęć z psych. klinicznej.
Znam programy kształcenia psychologów w specjalizacji "Psychoterapia" na UW - i
znam program wykładów z psychologii klinicznej na Wydziale Pedagogiki. Różnice
są duże - praktycznie pedagogika ma PODSTAWY psychologii klinicznej - to co
kiedyś było w programie obowiązkowycm dla każdego studenta psychologii
(niezależnie od specjalizacji) na poziomie egzaminu na II-im czy III-im roku
studiów - jeszcze przed rozpoczęciem ścieżki specjalizacyjnej z PSYCHOTERAPII.
W sumie różnica polega na KILKUSET godzinach ćwiczeń i wykładów + trening
interpersonalny + koterapia i prowadzenie pacjentów pod superwizją
certyfikwoanego superwizora.

Główne różnice:
- kształcący się w psychoterapii studenci psychologii UW przechodzą bardzo
intensywny, wglądowy trening interpersonalny - 5 dni od rana do wieczora;
- w ciągu roku prowadzą w Ośrodku Psychoterapii obok terapeutów terapię jako
koterapaeuci - opisują pracę z pacjentem;
- muszą zaliczyć roczny WYKŁAD z wiedzy na temat psychoterapii - zakończony
egzaminem;
- muszą odbyć staż na oddziale szpitala psychiatrycznego.

Czy pedagodzy przechodzą w ramach kształcenia podobny zestaw zajęć
teoretycznych?
Czy przy wydziałach pedagogicznych istnieją prowadzone przez wykładowców-
terapeutów ośrodki psychoterapeutyczne?
Czy podczas studiów studenci pedagogiki prowadzą jako koterapeuci pracę z
pacjentami?
Cy pedgodzy odbywają staże w szkołach - czy w szpitalach psychiatrycznych?

Czy to nie są znaczące różnice w trybie kształcenia osób, które idąc na studia
chcą zajmować się pomaganiem w edukacji (szeroko pojętej) a osobami, które idą
na studia - bo chcą leczyć innych?

Jeśli zamykasz dwa lata cieżkiej pracy jednym słowem - że słyszałaś od kogoś,
że "...na studiach niczego podobnego się nie uczyli!" - i to ma być argument,
by podważać ciężką pracę ludzi prowadzących zajęcia w ramach specjalizacji i
studentów - to wybacz - czy to jest fair?

Oczywiście - jeśli ktoś nie dostał się na specjalizację - to się na studiach
nie uczył.

Co do program teoretycznego szkół certyfikujacych - to jest on dokładnie
odbiciem wykładu z psychoterapii, jaki zaliczają studenci z psychologii na
specjalizacji... Nie może być inaczej.
Dodatkową rzeczą jest własna terapia (nie w każdym ośrodku certyfikującym) i
praktyka. I bardzo dobrze, że tak jest - bo tu właśnie także studenci
psychologii po specjalizacji mogą pod okiem superwizora zdobywać tak potrzebną
praktykę - i przejść własną terapię.

Z ekonomicznego punktu widzenia każdy ośrodek certyfikujący chce mieć możliwość
dawania certyfikatów jak największej liczbie osób - więc żaden ośrodek nie
będzie optował za ograniczaniem dostępu do zawodu innym niż psycholodzy grupom
zawodowym - bo zyski będą znacząco mniejsze. 4 lata kształcenia jednej osoby to
przecież kilkanaście tysięcy PLN. I jeśli tych osób będzie mniej - to zarobki
osób dzielących zysk będą mniejsze. A kto lubi, gdy obniża mu się stopa życiowa?

> resocjalizacja, indywidualna, praca z osobą zdemoralizowaną, jest
> przepraszam, że się ośmielę, terapeutyczna...
I tu dotykamy podziału działań, jakie dzieją w w relacji re-socjalizacyjnej i
psycho-terapeutycznej. Różnice są - gdyby ich nie było - szyldy na wydziałach,
jakie kończyliśmy byłyby identyczne... a nie są.

[kaha1]

ale cały czas pomijasz psychiatrów? Jasne, że łatwo jest pokazać, że pedagodzy
mają gorsze przygotowanie niż psycholog ze specjalizacją psychoterapia.. Nie
będę z tym polemizować. Ale ile mniej od psychiatry wie ten psycholog? Jasne ma
wiedzę z takich dziedzin, gdzie psychiatra powinien się douczyć, ale i vice
versa.
To co robi psycholog na opisanej przez ciebie specjalizacji, w znacznie
większym zakresie przerabiane jest na studium psychoterapii. I co z tym
zrobimy? Należy tego zabronić, wszystkim, czy tylko (zgodnie z założeniami
ustawy) niepsychologom?
No bo przecież to niesprawiedliwe, żeby ktoś kto tego wykształcenia nie ma mógł
się nauczyć tego co psycholog na specjalizacji. Nawet jeśli szkoła ma
europejskie certyfikaty i jest rekomendowana przez PTP.

A co powiesz na temat WSPS w Warszawie, która cieszy się ogromnym poważaniem,
jako jedna z najlepszych w kraju, natomiast jeden semestr kosztuje ponad 5000
zł, na dziennych?

I jeszcze jedno. W poprzednim poście pisałeś o psychologach, teraz tylko o
tych, którzy kończyli specjalizację z psychoterapii. Rozumiem, że zawężamy
pojęcie i teraz stoimy na stanowisku, że psycholog ze specjalizacją może robić
terapię, nikt inny. Reszcie też odbieramy to prawo (jeśli nie mają
specjalizacji, oczywiście)?

[iwa01]

jesli pedagog nie moze po pobranou dodatkowej nauki, ukonczeniu specjalizacji
psychoterapeutycznej zostac psychoterapeuta, to daleczego psycholodzy staja sie
dydaktykami.
psycholodzy opanowali rynek szkolen, a przeciez w ramach studiow ani nie maja
zajec z dydaktyki, ani z metodyk, ani nie odbywaja praktyk
wiem wiem, tu decyduje rynek, a wielu psychologow konczy szkoly trenerskie, ale
przeciez tez mogli by dac sobie spokoj i odstapic ten rynek tylko i wylacznie
dydaktykom czyli pedagogom, bo tylko ich studia do tego zawodu przygotowuja

mysle, ze zyjemy w takich zcasach, ze ludziom nie mozna zamykac drogi do
uprawiania jakiegos zawodu, jesli sa inne szkoly poza puierwszym wyzszym
wyksztalceniem, ktore daja do tego uprawnienia
przeciez kaha pisze, ze nie kazdy pedagog od razu po studicha chce prowadzic
psychoterapie a dopiero po ukonczeniu dodatkowych szkolen- kursow czy tez
studiow podyplomowych

znam pedagogow, ktorzy robili doktoraty na wydziele psychologii i potem
zostawali tam jako pracownicy naukowi i prowadzili zajecia z psychologii, i
pewnie wielu studentow nawet nie zauwazylo, ze ci wykladowcy nie sa
absolwentami psychologii, tylko dlatego, ze specjalizowali sie w pewnej
okreslonej dziedzinie i byli w tym dobrzy, zeby nie powiedziec, ze najlepsi

[kaha1]

dzięki iwa, bo mnie trochę nerwy poniosły. Czasem tak się dzieje, kiedy czytam
takie jedoznaczne opinie. uff.

[iwa01]

ludzie ucza sie przez cale zycie, czasem odkrywaja po wielu latach, ze robia
cos co nie daje im satysfakcji i chcieliby robic co innego, albo poszerzyc
swoje kawalifikacje zawodowe. Rzadko kto wowczas startuje na dzienne studia i
uczy sie wszytskiego od poczatku z "michalkami", ktore zaliczyl juz przy okazji
innych ukonczonych wczesniej fakultetow. Pozostaja wtedy studia podyplomowe,
kursy nadajace kwalifikacje i certyfikaty i nikomu nie mozna zamykac drogi.
Warunek jest taki- ukonczy odpowiednie, cetryfikowane szkolenie, odbedzie
praktyki i co tam jeszcze trzeba by byc fachowcem w danej dziedzinie.
Juz nie raz od psychologow slyszalam, ze prawdziwy psycholog to taki, ktory
konczy studia dzienne, nie wieczorowe czy zaoczne, nie podyplomowe a jedynie
dzienne daja pelnowartosciowego psychologa.

[kaha1]

ale właśnie jest dużo osób (psychologów), które taki właśnie pogląd głoszą. Dla
mnie to trochę krzywdzące i dlatego przy tym się złoszczę. Trudno mi wtedy
jakoś racjonalnie i spokojnie przedstawić swoje racje.
Dlatego dziękuję ci za spokojne słowa, tego mi było potrzeba.

Ustawa, której projekt jest w sejmie zakłada, że tylko psychologowe mogą
wykonywać zawód terapeuty, bo zastrzega dla nich psychoterapię. A bardzo wielu
z pośród superwizorów nie ma takiego wykształcenia. Nawet przecież ci, którzy
najwięcej wnieśli do psychoterapii nie byli psychologami, w innych krajach nie
ma takich obostrzeń, stąd wydaje mi się to po prostu niesprawiedliwe..

[trainings]

> Ale cały czas pomijasz psychiatrów?
Z tego co wiem, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne ma swój proces certyfikacji
w zawodzie psychoterapeuta. Nie wyobrażam sobie, by możliwe było na podstawie
ustawy o zawodzie psychologa ingerować w praktykę lekarską psychiatrów -
przecież absurdalne byłoby sprawdzanie tego co robi psychiatra z pacjentem.

> Jasne, że łatwo jest pokazać, że pedagodzy mają gorsze przygotowanie niż
psycholog ze specjalizacją psychoterapia...
Nie chodzi o pokazanie - chodzi o uświadomienie tego wielu kandydatom do zawodu
psychotrepeuty - co bardzo chcą i wychodzą z założenia, że ta motywacja
wystarcza. I zaczynają szukać luk, w jaki sposób wejść w zawód - bez należytej
troski o kompetencje. Jeśli sądzisz, że nie ma zagrożenia - poczytaj co piszą
na stronach Jupitera z Łodzi. Pokusa, by leczyć - bez przygotowania jest
wielka - i naprawdę wiele osób jest utwierdzanych w przekonaniu, że bunt wobec
akademickiej psychologii jest słuszny. Trzeba pamiętać, że osoba, która ma
problemy jest skupiona na nich, nie ma też wiedzy, by rozeznać, czy osoba,
której powierza swe tajemnice, nadzieje na poprawę ma kompetencje by to
udźwignąć i pomóc. Pacjenci oczekują leczenia - a czasem może się wydawać, że
mają utwierdzać psychoterapeutów w przekonaniu o swej ważności.

Pewnie jest tak, że wśród psychologów jest wiele takich osób, co na psychologię
trafiły zamiast do psychologa :) i zawodu psychoterapeuty wykonywać nie
powinny. I na odwrót - wśród nie-pscyhologów są też takie osoby co mają i chęć
i predyspozycje, by być terapeutami.

I chyba tu dochodzimy w tej dyskusji do tego, co powinno być głównym zadaniem
ośrodków certyfikujących - czyli umożliwienie wykonywania zawodu
psychoterapeuty osobom, które mają wiedzę i umiejętności praktyczne.
I tu zapisy ustawy, o jakich piszesz rzeczywiście powinny być precyzyjne.
Nie wiem, jaki jest sposób rozsądny sposób, by to osiągnąć - ale akademicki
kurs z psychologii klinicznej, udokumentowany zdanym egzaminem - w mojej ocenie
powinien być wymagany. Oprócz oczywiście dyplomu wyższej uczelni i tytułu
magistra.
Jeśli nie tylko dyplom psychologa będzie uznawany - to powinien zostać dokonany
zapis określający, jakie inne dyplomy pokrewnych dziedzin mogą być honorowane -
pod warunkiem jednak zaliczenia określonych zajęć - zanim trafi sie do ośrodka
certyfikującego.
Z moich doświadczeń wynika, że tam, gdzie coś można kupić, chęć szybkiego zysku
może kłócić się z jakością kształcenia. Wyraźnie widać to po powstających od
połowy lat 90. "wyższych" uczelniach. Wiele z nich wypłynęło na wyżu
demograficznym - i pewnie sporo splajtuje. Powstały też jako wyraz żałosnego
poziomu opłacania nauczycieli akademickich, którzy zaczęli brać sprawy "w swoje
ręce" :)

Wadą przekazywania wiedzy o psychoterapii przez ośrodki certyfikujące jest to,
że zwykle nie są one eklektyczne - więc wykładający tam psycholodzy mogą
preferować jedną orientację teoretyczną - i to może być zrozumiałe, jeśli dany
ośrodek latami pracuje pod opieką jakiegoś znanego ośrodka np. zza oceanu :)
Jednak przekazanie wiedzy szerszej może być ważne, jeśli taki ośrodek ma
wydawać certyfikaty dla nie-psychologów - bo efektem może być to, że
certyfikowany psychoterapeuta spoza kręgu psychologów nie będzie świadomy, że
powinien np. odesłać pacjenta to psycholga pracującego w innej orientacji (bez
skojarzeń:), która ma większą skuteczność w leczeniu danego zaburzenia - bo nie
usłyszał wystarczająco dużo na ten temat - lub nawet nic. Może teoretyzuję -
ale tak naprawdę dotykamy ważnego problemu jak np. standardy programów ośrodków
certyfikujących - kto ma je zatwierdzać?, na jakiej podstawie?

> A co powiesz na temat WSPS (chyba SWPS?) w Warszawie, która cieszy się
> ogromnym poważaniem, jako jedna z najlepszych w kraju, natomiast jeden
> semestr kosztuje ponad 5000 zł, na dziennych?
Nie bardzo rozumiem, o jaki związek Ci chodzi? SWPS założyło środowisko
skupione wokół IP PAN - wykładają tam profesorowie wywodzacy się ze wszystkich
ośrodków akademickich w kraju - i to jest niewątpliwą siłą tej szkoły - stąd
poważanie.

>... mysle, ze zyjemy w takich zcasach, ze ludziom nie mozna zamykac drogi do
uprawiania jakiegos zawodu, jesli sa inne szkoly poza puierwszym wyzszym
wyksztalceniem, ktore daja do tego uprawnienia
przeciez kaha pisze, ze nie kazdy pedagog od razu po studicha chce prowadzic
psychoterapie a dopiero po ukonczeniu dodatkowych szkolen- kursow czy tez
> studiow podyplomowych...
OK - tylko wszystko rozbija się o jakość tego kształcenia i regulacje dotyczące
weryfikacji - tak wiedzy - jak i umiejętności.

> Juz nie raz od psychologow slyszalam, ze prawdziwy psycholog to taki, ktory
> konczy studia dzienne, nie wieczorowe czy zaoczne, nie podyplomowe a jedynie
> dzienne daja pelnowartosciowego psychologa.
Wg mnie - naprawdę dużo w tym prawdy. Tego zawodu nie da się dobrze nauczyć na
16-18 zjazdach w ciągu roku, jednocześnie intensywnie pracując, by na nie
zarobić... Oczywiście to nie jest bezwyjątkowe i zależy do wytrwałości i
samozaparcia :)

> A bardzo wielu z pośród superwizorów nie ma takiego wykształcenia...
Bo kiedyś nadawano te uprawnienia "za zasługi" dla polskiej psychoterapii - a
teraz spada się z piedestałów - taki efekt dowolności i szerokości granic -
nazbyt liberalnych.

> stąd wydaje mi się to po prostu niesprawiedliwe...
To nie o sprawiedliwość tu chodzi - tylko o bezpieczeństwo pacjentów.
Chyba tylko czasu potrzeba, większej świadomości prawnej - by ktoś wreszcie
zajął się żądaniem odszkodowań za szkody uczynione przez "psychotroników",
wróżki i inne osoby tylko podające się za terapeutów.

Profesjonalne badania pokazują, że skuteczność profesjonalnej terapii nie jest
zbyt duża, błędy jatrogenne się zdarzają - a co z ofiarami pseudo-terapeutów? W
jaki sposób Ci po specjalizacji, z dyplomami mają się bronić przed psuciem
opinii osób, które dziś, bez ustawy mogą leczyć?
Jak spowodwac, by np. superwizja stała się normą - za 100PLN/h? By terapeuci
chcieli z niej korzystać...

[kaha1]

"Z tego co wiem, Polskie Towarzystwo Psychiatryczne ma swój proces certyfikacji
w zawodzie psychoterapeuta. Nie wyobrażam sobie, by możliwe było na podstawie
ustawy o zawodzie psychologa ingerować w praktykę lekarską psychiatrów -
przecież absurdalne byłoby sprawdzanie tego co robi psychiatra z pacjentem."
- jasne, ale ustawa o zawodzie psychologa daje wyłączność psychologom do
psychoterapii, co oznacza, że psychiatra tego prawa nie ma. I tu właśnie
dochodzimy do absurdu o którym piszesz.

Mówisz, że inne zawody po odpowiednim przygotowaniu powinny być dopuszczone do
certyfikacji. Zgadzam się z tym co piszesz, co więcej aby dostać certyfikaty
PTP trzeba zdać egzamin z psychologii klinicznej już teraz i nikt słuszności
tego nie podważa. Jestem jak najbardziej za tym, uważam że uzupełnianie wiedzy
jest niezbędne.

A co powiesz na temat WSPS (chyba SWPS?) w Warszawie, która cieszy się
> > ogromnym poważaniem, jako jedna z najlepszych w kraju, natomiast jeden
> > semestr kosztuje ponad 5000 zł, na dziennych?
> Nie bardzo rozumiem, o jaki związek Ci chodzi? SWPS założyło środowisko
> skupione wokół IP PAN - wykładają tam profesorowie wywodzacy się ze
wszystkich
> ośrodków akademickich w kraju - i to jest niewątpliwą siłą tej szkoły - stąd
> poważanie.
- ale pisałeś, że wszystko co za pieniądze, nie ma dla ciebie wartości ze
względu na możliwość kierowania się chęcią zysku, a nie rzeczywistego
wykształcenia

[trainings]

> ale pisałeś, że wszystko co za pieniądze, nie ma dla ciebie wartości ze
> względu na możliwość kierowania się chęcią zysku, a nie rzeczywistego
> wykształcenia
Uogólnienia i bezwyjątkowość w myśleniu bywają groźne :)

Prestiż wyższej uczelni i prestiż ośrodka certyfikującego - to zupełnie dwie
inne sprawy. Nie ma nawet co porównywać - uczelnia z formalnego punktu widzenia
jest tworem bardziej rozbudowanym jesli chodzi o struktury zarządzania,
kontrolowania wydatków, itp. Choć polityka prywatnej wyższej uczelni zależy
także od właścicieli-udziałowców - to jednak nie jest to skala działania
ośrodka, gdzie decyzje podejmuje kilka osób, które są właścicelami/lub są we
władzach statutowych...

Co do krytycznych uwag dot. szkoły, o jakiej piszesz - najpoważniejszym
zastrzeżeniem (i grzechem) jest ogromna NADPRODUKCJA psychologów, także
klinicznych, których polski rynek pracy nie jest w stanie wchłonąć.

Dobra ocena poziomu merytorycznego szkoły nie oznacza tego, że warunki
finansowe nie zmuszają do zmniejszenia wymagań podczas selekcji kandydatów
(rozmowa a nie kilka egzaminów testowych - jak na dzienne UW) i poruszania się
wg twardego rachunku ekonomicznego - jeśli ma kasę i maturę - bierzemy...

Druga sprawa - mam spore zastrzeżenia co do trybu egzaminów - bo tam armia
przyszłych psychologów zdaje egzaminy w formie testów - z jednokrotnym wyborem.
Jaka jest różnica między ROZPOZNAWANIEM jednej odpowiedzi spośród 4 - gdy
wiadomo, ze tam musi być - a ODTWARZANIEM - czyli np. napisaniem eseju czy
odpowiedziami pisemnymi na 5 pytań problemowych?

Tylko jak biedny profesor pracując w kilku miejscach ma w sesji sprawdzić np.
150 esejów w tydzień??? A tak - w ogóle nie sprawadza prac egzaminacyjnych - bo
robią to za niego pracownicy i skaner. Stąd moje poważne zastrzeżenie dotyczące
masowości kształcenia i skutków, jakie wynikają z tego dla jakości wiedzy,
która ostaje się w głowach studentów. I nie wynika to z negowania prestiżu - a
z niezgadzania się na to, że jeśli można zrobić kasę - to może się to dziać
kosztem jakości.

W innych miejscach - jeszcze gorzej. Szkoły bardziej prowincjonalne - "egzamin"
formalnie zamyka się na jednej stronie A4 - gdzie jest 5 pytań...
A przed egzaminem - tłumy z giftami, kwiatami i całym folklorem - byle pozwolić
ściągać. W końcu jak taki niemianowany nauczyciel skończy szkołę wyższą w
mieście powiatowym - to wskoczy w widełkach zaszeregowania wyżej... i brawo
Jasiu... a że niewiele więcej umie - to już jego dyrektora nie obchodzi... w
końcu kształcił się.

Podobnie MOGĄ działać ośrodki certyfikujące... każdy kto ma kasę - kończy.
Pewnie, że nie wszędzie - ale jak kogoś odrzucą w mieście X - a wie, że musi
być terapeutą wbrew opinii ekspertów (którzy nagle z doskonałych i wartych
kasy - stają się okrutnymi i nicniewiedzącymi) - to pojedzie do słabszego
ośrodka - zapłaci i dostanie - bo akurat właściciel buduje dom i mu zależy na
uczestnikach mocniej niż na jakości :) A w dodatku moze nie wiedzieć, że taka
osoba "po przejściach jest".

Transparentność w działaniach różnych organizacji nie jest w Polsce mocną
stroną - stąd moim zdaniem - powinny być mechanizmy zapobiegające nadużyciom.
Wymogi dotyczące określonego poziomu kształcenia akademickiego - są jedną z
zapór.
Jakie masz pomysły na to, by nie dopuszczać do sytuacji, gdy ktoś obleje
egzamin w jednym ośrodku - a w innym go zaliczy - np. po roku - bo uznają mu,
że już był wcześniej w innym? Czy np. ośrodki certyfikujące powinny tworzyć na
wzór bankowych list wierzycieli - listy osób, które nie ukończyły kursu i nie
nadają się do zawodu - a chcą i uparcie zapisują się na kolejne szkolenia
certyfikujące??? Takie działania znane są psychopatologii...

Czy taka lista będzie etyczna? Czy można uznać, że jeśli ktoś po 4 latach
robienia certyfikatu zostanie odrzucony - to czy spokojnie może zaczynać od
początku - czy taka decyzja jest niejako certyfikatem "in minus"? Ale nie wolno
tego upublicznić - bo ustawa o ochronie danych osobowych. Więc moze odwrotnie -
prosić o zgodę i publikować tych co dostali certyfikat.
tylko jak ma się czuć szef szkoły, który odrzucił Malinowską lub Kowalskiego -
a inna szkoła dała mu certyfikat. Nie poskarzy się - bo będzie to uznane za
walkę z konkurencją.To wg mnie poważne problemy. I nie słyszę, aby głośno o
nich się mówiło. Bo jeśli taki ktoś pójdzie i zapłaci w innym miejscu - to
sorry - ale nie jest to wyjście z problemu.

Mam wrażenie, że jest duża moda na bycie terapeutą. A np. bycie DORADCĄ - nie
leczenie - a tylko poradnictwo dotyczące rozwoju osobistego, zawodowego - w
ogóle u nas nie istnieje, lub są jakieś nieśmiałe próby szkoleń, treningów. Ale
pracy indywidualnej, praktyki - nie ma. Moim zdaniem pedagodzy kształceni są
przede wszystkim w takim celu. Próbowałem dowiedzieć się kiedyś u pedagoga
szkolnego, gdzie są ośrodki zajmujące się nie patologią dziecka - a stymulujące
rozwój dzieci niezaburzonych... bez skutku. Pytałem, czy w szkole są takie
zajęcia - nie ma. Państwo płaci za zajęcia wyrównawcze dla dzieci, które mają
problemy. Dodatkowego kształcenia zdolnych nie ma.

[kaha1]

certyfikaty po zakończeniu szkoły psychoterapii wydaje PTP po zdaniu
ujednoliconych egzaminów. Nie ma takiego egzaminu na szkole, tylko świadectwo
jej ukończenia. Właśnie po to by nie było rezeczy o których piszesz.

>Próbowałem dowiedzieć się kiedyś u pedagoga
szkolnego, gdzie są ośrodki zajmujące się nie patologią dziecka - a stymulujące
rozwój dzieci niezaburzonych< - 1. ogólnodostępne, reklamują się w całym
mieście, np. krakowski "Kangur"
>... bez skutku. Pytałem, czy w szkole są takie
zajęcia - nie ma.< -2. Kółka zainteresowań, zajęcia dodatkowe ZDDW, wedle
życzenia wszystko w szkole
>Państwo płaci za zajęcia wyrównawcze dla dzieci, które mają
problemy. Dodatkowego kształcenia zdolnych nie ma.< - 3.Jest, można wystąpić o
dodatkowe godziny nauczania indywidualnego dla wybitnie uzdolnionych. Coś
nędznego tego pedagoga spotkałeś..

[kaha1]

i jeszcze mały kwiatuszek dla ciebie trainings :)
www.swps.edu.pl/new_www/oferta_edu/stud_mag_1092043865/magisterskie_indyw_1103193390.html

[trainings]

Za kwiatek dziękuję :) Moje doświadczenia z "dwu-fakultowcami" są b. dobre. A
jeszcze lepsze z takimi, którzy zrobili magisterkę sporo przed 1990 i teraz
uczą się - bo rzeczywiście chcą. I wetdy nawet trub zaoczny nie przeszakadza:)

Co do tych zajeć - to już trochę spokojniejszy jestem. Całkiem poważnie.
A co do jakości oferty pedagogicznej w warszawskich blokowiskach i szkołach co
blisko 1 tys. dzieci obsługują - to masz rację. Nie jest wesoło. Jest nawet b.
kiepsko. Tak - zajęcia dodatkowe trochę rozwiązują ten problem - ale nie
całkowicie.
Możesz coś więcej napisać o tych zajęciach indywidualnych - nie słyszałem o
tym - ale jak znam życie - pewnie dotąd nie było takiego precedensu... Po
prostu - taka edukacja, jak poziom finansowania, niestety.

A swoją drogą - niezależnie od poziomu burzliwości naszej dyskusji - pewne
sprawy wyklarowały mi się wyraźniej. Czasem słowo wypowiedziane brzmi bardziej
znacząco - coś refleksyjność mnie jakaś dopadła - w miejsce buńczuczności
(takie zapomniane słowo) :)

[kaha1]

co ci się wyklarowało? :))

jeśli chodzi o dzieci wybitnie uzdolnione, to jest możliwość wystąpienia do
swojej rejonowej poradni psychologicznej z wnioskiem o przyznanie godzin
nauczania indywidualnego, tak aby dziecko mogło realizować w szkole program
poszerzony. Nawet jeśli poradnia odmówi po pierwszym posiedzeniu zespołu
orzekającego, można się odwoływać, nawet do kuratorium, a wtedy z reguły jest
skutek. Jeśli chodzi o moją obecną szkołę to żaden rodzic nie zdecydował się na
coś podobnego, a to z tego powodu, że nie chcieli dodatkowo obciążać dzieci.
Nawet jeśli ich iloraz inteligencji plasuje się w kategorii "wysoki".

[trainings]

Ano to, że pewnie nie tylko wzgledy merytoryczne pewnie stoją za tymi zapisami,
o jakich piszesz, że są dyskryminujące. I jeszcze to, że z ustawą to jakoś nie
tak miało być - i że za mało się o niej mówi... i jeszcze to, że naprawdę ejst
bardzo potrzebna - bo jak widzę te wszystkie pseudo-terapeutyczne opowieści na
stronach www to czuję, że powinno się wyraźnie stawiać granice tam, gdzie
zarabianie kasy przy posługiwaniu się psychologią może mieć powazne
konsekwencje dla pacjentów czy adeptów sztuki psychoterapeutycznej. I jeszcze
to, że warto rozmawiać o rozwiązaniach, jakie powinny ograniczać dostęp do
pacjentów osobom, którym się wydaje, że mogą pomagać. Bo mogą być groźni... a
to uderza w tych z powołaniem i obniża rangę - nie mówiąc o szkodach dla
poszukujących spokoju i zrozumienia - a z niepewnym, zaburzonym lub
narcystycznym terpaeutą trudno dojść do takiego stanu, gdy ma się poczucie
trwałej zmiany, na korzyść.

Co do drugiego watku - to rzeczywiście - nie słyszałem o takiej możliwości. I
trochę mnie ona martwi, bo:
- chciałbym, by dziecko zamiast dodatkowych godzin indywidualnych spędzało cas
w grupie podobnych dzieciaków, dla których program jest za łatwy (od mojego
dziecka słyszę od dawna, że w szkole się nudzi - a wiem, że nauczycielka jest
OK i się stara jak może; za nudzeniem idą w parze działania mające tę nudę
wypełnić - więc są problemy z koncentracją uwagi i odrywanie się od działań
własnych)
- poza tym - zajęcia indywidualne jeszcze bardziej nasilą ostarcyzm - bo i tak
jesteśmy postrzegani jako rodzice zmuszający dzieci do nieustannej nauki - a to
akurat rzecz, jaką przejmować się nie muszę - bo prostu ten typ tak ma, że
znajduje wspaniałą radość z czytania, poznawania, szukania powiazań +
perfekcyjna pamięć do pojęć...
- myślałem, że są takie formy zajęć, gdzie można rozwijać talent do anuki bez
zbędnego sformalizowania, i myślałem, że szkoła sama zadba o to, by tam dzieci
trafiały - a tak nie jest (wszystko obraca się wokół wycieczek to tu i tam,
standardowych usług wiązanych z firmami oferujacymi szkole odpłatne usługi
różnej wartości).
Sprawdzałem nawet, czy np. są jakieś formy zajęć dla dzieci zajmujących się
przyrodą - i nic. Trzeba dorosnąć i stać się wojującym ekologiem.
Ale dzięki za wskazówki - mam wrażenie, że przykład możlwiości, o jakiej
piszesz jest martwym zapisem. Ciekawe, czy Min. Edukacji prowadzi statystyki,
ile dzieci w tym 38 mln kraju co roku korzysta z takich zajęć jak piszesz...

[iwa01]

młodsze dzieci zdolne mogą korzystac z zajęc "dla dzieci zdolnych'
organizowanych w poradni psych-pedagogicznej na Radomskiej (za hotelem
Sobieski), zajecia prowadza psychologowie, absolwienic UW (az dzie bierze ze
trainingsie nie wiesz o tym)
na Zoliborzu (przy ulicy Suzina albo imienia Suzina- nie pamiętam) są szkoły
dla dzieci zdolnych- normalne masowe szkoly- podstawowka i gimnazjum
dla dzieci zdolnych interesujacych sie przyroda sa tez dodatkowe zajecia w PKiN-
w Palacu Mlodziezy
kilka lat temu na wydziale matematyki UW, byly zajecia dla dzieciakow
uzdolnionych matematycznie, odbywaly sie w kilku grupach wiekowych, prowadzila
je doktor Feluch i jej magistranci
jak rodzic jest zainteresowany rozwojem swojego dziecka to sam znajdzie dojscie
do ciekawych, rozwijajacych zajec
niestety USA nie jestesmy u nas nie wylapuje sie zdolnych dzieciakow i nie
inwestuje sie w ich rozwoj- niestety, ale gdy dziecko ma sensownych rodzicow to
oni przejmuja te funkcje i stymuluja dziecko do rozwoju

[trainings]

Dzięki za wieści. Nie mam zbyt wielu kontaktów z pedagogami a szkoła nie
dostarcza potrzebnych informacji.
Kilka miesięcy z prawie 10 przypadających na rok szkolny nie ma mnie W-wie -
zapisywanie dzieci na zajęcia w dalszych odległościach od domu jest
niewykonalne - logistyka :(
Z tych co blisko domu/szkoły - korzystamy.
Pozostają lektury i zajęcia w domu - pod czujnym okiem mamy :)

[kaha1]

to zasuwaj kupić jej piękne kwiaty i podziękuj, że taką wspaniałą kobietą
jest :)
cały dom na głowie... jestem pełna podziwy i uznania :)

[trainings]

ONA to wie...
Pełen podziwu to ja jestem od dawna:D

[kaha1]

to dużo szczęścia wam życzę :)
a jeśli coś będziesz słyszał nowego o ustawie to moja prośba o wiadomości nadal
aktualna ;)
do innych osób też!
bardzo jestem ciekawa jak to się skończy..

[kaha1]

tak ten artykuł wrzuciłeś, że ledwo odszukałam...
więc jednak chcą w to włączyć psychiatrów... to dobrze..
ale jak dla mnie to dalej złe wieści..
no cóż szkoda, że tak to się dzieje, że w ten sposób w sejmie wszystko się
odbywa i zapraszają takie osoby do dyskusji... no brak mi słów normalnie..
tyle, że suma sumarum ja na tym wyjdę najgorzej :(

[trainings]

Tak wyszło - ale można sobie ustawić inne sortowanie wiadomości - wtedy pojawia
się wg daty.

Oto raz jeszcze:
polityka.onet.pl/162,1213016,1,0,2488-2005-04,artykul.html

[kaha1]

no faktycznie!!
ale jestem rozgarnięta :)))

[kaha1]

hej
słyszeliście co PTP postanowił w sprawie Eichelbergera?!
i czy wiecie teraz on wszedł we współpracę z Hellingerem?

[k_i_k_a]

nie, nie słyszałam... a co postanowili?

[kaha1]

wywalili go z PTP, mimo że 8 lat temu miał już jedną karę.
on ich zasądził, a teraz współpracuje z Hellingerem i szuka sojuszu :)