Małpi gaik

[mikoj50]

Między nasypem wiaduktu a kotłownią Harpen rośnie niewielki lasek.
Ostatnio zauważyłem, że został odgrodzony ładną siatką z dwóch
stron. Tzn. wzdłuż rowu usytuowanego przy nasypie oraz od Harpena do
nasypu. Jest to ścisłe centrum JL. Łatwo się domyślić, że coś tam
się będzie działo? Tylko, że ja nie wiem co? Wszystkich mających
wiedzę o ogrodzonym terenie i o planach jego dotyczących proszę o
informację. Jeszcze niedawno odważna młodzież zjeżdżała z nasypu do
tego lasku na rowerach. Na dole było usypane małe wzniesienie, na
którym wywijali przeróżne rowerowe swawole. Wstyd się przyznać, ale
w dzieciństwie w tym lasku byłem raz na wagarach. Uciekłem przed
sprawdzianem z matematyki, a matematykiem był niezapomniany Pan
Toczek. To były czasy. Oprócz tego z tym laskiem wiążą się inne
historyjki, ale o tym nie będę pisał na forum. Są zbyt pikantne.
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavisupleba.

PS. Przed laty planowano tam przenieść zakład remontowy SM, który
mieści się przy poczcie koło Akwarium. Były przepychanki o teren,
który niby należy się mieszkającemu po sąsiedzku właścicielowi
stacji benzynowej ORLEN w Jelczu (chodzi o pana R.S.).

[grubylu]

Szanowny PAnie Mikoj50,ów lasek jest własnością RWS Stoen
Contracting dawnego Harpen, działka na której zbudowno kotłownie w
swoim zasięgu posiada równierz lasek dlatego właściciele postanowili
go ogrodzić, poniewarz powoli robiło się tam śmietnisko oraz WC dla
przyległego targowiska.

[mikoj50]

Dzięki za informację. Bardzo dobrze, że tak zrobili. Teren ma
gospodarza, który odpowiada za porządek, więc nie dziwię się, że
podjęto taką decyzję. Przynajmniej jeszcze jedno miejsce w JL będzie
zagospodarowane i odpowiednio utrzymane. To dobra wiadomość w dniu
sprzątania świata
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavsupleba.

[mikoj50]

Uzyskanie odpowiedzi na jedno pytanie powoduje, że rodzą się
następne. Tak jest i tym razem. Jako "małpi gaik" określiłem, ten
niewielki lasek obok nowej kotłowni, który otoczony jest rowem. W
bezpośredniej okolicy tego lasku, między ogrodzeniem targowiska,
kotłownią i dwoma nasypami wiaduktu jest jeszcze jeden kawałek
gruntu, który obecnie jest zarośnięty krzakami i różnymi drzewami.
Czy ten grunt również jest właśnością STOEN-u?
Pytam, ponieważ nie wszyscy wiedzą, że jeszcze kilkanaście lat temu
było tam uprawne pole. Przed przebudową wiaduktu na początku lat 70-
ch od nasypu biegnącego w kierunku ronda, było odgałęzienie drogi
(zlikwidowany nasyp) w stronę obecnego targowiska. Droga tym nasypem
wiodła w kierunku obecnej ulicy chabrowej, czyli w stronę
pozostałych schronów przeciwlotniczych, będących elementem
towarzyszącym istniejącym na tym terenie hitlerowskich obozów pracy.
Schronów było kilkadziesiąt. Prawie wszystkie zostały przez wojsko
wysadzone w powietrze w latach 70-ch, i na tym obszarze zostały
zbudowane pierwsze bloki nowego miasta "punktowce". Jeden ze
schronów był zbudowany w nasypie. W związku z korektą przebiegu
drogi, został zasypany wraz z wejściem, i obecnie mało kto pamięta o
jego istnieniu. Dla przypomnienia dodam, że jeden z omawianych
schronów uchował się do dzisiaj. Jest to widoczny od ulicy oławskiej
bunkier zaraz za betoniarnią w stronę Jelcza. Dla wielu z nas
istnienie olbrzymiej ilości poniemieckiej infrastruktury na terenie
obecnego miasta i w jego okolicy jest sprawą oczywistą, ale są
również młodsi mieszkańcy, którzy pewne informacje poznają jako
ciekawostkę.
POZDRAWIAM. Taszi Deleki. Tavisupleba.

[grubylu]

Teren o który Pan pyta jest własnością PKP, pewnego razu gmina
plaowała wydzierżawić ten teren dla potrzeb targowiska miejskiego
ale z PKP to prawie jak z ... trudno było się dogadać.

[mikoj50]

Dzięki za informacje. Dla mnie zupełnie nową sprawą jest wiadomość,
że Gmina planowała powiększyć targowisko miejskie o ten dosyć spory
kawałek gruntu, jak to opisał Grubylu, będący we władaniu PKP.
Uważam, że ten pomysł był świetny. Jestem przekonany, że warto do
niego wrócić. Proszę zauważyć, że aktualnie do tego zarośniętego
placu nie ma drogi dojazdowej. Otoczony jest z dwóch stron nasypem
oraz nowym płotem Stoenu i targowiska, gdzie dodatkowo od Stoenu i
targowiska przebiega dosyć głęboki rów. Obecnie aby tam dojść, to
trzeba się przedzierać wzdłuż rowu między ogrodzeniem Stoenu a
nasypem, lub pomiedzy nasypem a zabudowaniami targowiska od strony
ronda. Nic innego nie pozostaje, jak zainteresować ponownie nasze
władze tym zapomnianym tematem. Korzyści widzę kilka:
- jedna, to zagospodarowanie kawałka ugoru w samym centrum miasta.
- druga, to powiększenie obszaru targowiska (na oko z 10-15 arów),
co pozwoli na zlikwidowania handlu ulicznego wzdłuż płotu targowiska
do sklepu rowerowego Pana Wrony.
Widzę w tym same korzyści. Tylko niech odpowiedzialni za podjęcie
tematu urzędnicy nie próbują bez żadnych prób rozmawiania z koleją,
zwalić wszystkiego na skostniałe struktury PKP. W dobie zachodzących
przemian, myślę, że i w tej firmie ludzie zaczynają myśleć.
Poczułem, że temat jest do załatwienia. Tylko kto się za niego
weźmie z odpowiednią determinacją i chęcią zrobienia czegoś
koniecznego w sposób spontaniczny. Jeśli się mylę to mnie
sprowadźcie na ziemię.
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavisupleba.

Do Grubylu - ale sobie nik wymyśliłeś. Nijak nie idzie napisać do
Ciebie inaczej, jak Grubylu. Wymyśliłeś coś, co się nie odmienia.
Mam prośbę - staraj się nie pisać do mnie przez pan. Pisz mikoj, i
tak będzie w porządku i mniej oficjalnie . Przecież na naszym
forum wszyscy rozmawiamy ze sobą jak równy z równym (z małymi
wyjątkami, ale to jest inna para kaloszy. Do tych wyjątków jak
najbardziej należy pisać przez pan). Może nasza dyskusja nikogo nie
rusza, ale przynajmniej My Forumowicze mamy satysfakcję, że omawiamy
i podpowiadamy władzy o sprawach wielkich i bardzo ważnych dla
naszej lokalnej społeczności. Pałętające się od czasu do czasu na
naszym forum przybłędy nie zepsują naszej w zależniości od potrzeb
szczerej, sympatycznej i odważnej dyskusji.
POZDROWIONKA DLA WSZYSTKICH.

[happytrol]

W okolice tego lasku chodziło się zbierać proch. Podobno w czasie wojny
przewróciły się tam wagony z transportem wojskowym. Potem jedną laskę prochu
zawijaliśmy w złotko z mleczarni a drugą podkładaliśmy pod spód i podpalali.
Czasem to fruwało lub strzelało ale zabawa była przednia.
Można było tam i chyba dalej też wygrzebać pociski artyleryjskie. Były bez
zapalników jedynie zaślepione.
Znam dwóch takich magików co taki pocisk przepiłowali piłką do metalu.
Kiedyś w drodze na mecz Czarnych na "skróty" obok lasku znalazłem piękny
sztylet. Dzisiaj wiem, że był to sztylet SS ale wtedy dziadek mi zabrał i używał
do bicia świń. Potem gdzieś zaginął.
Szkoda dzisiaj chodzi po ok 2 tyś zł.

[mikoj50]

O tym prochu to napisałeś prawdę Happytrol. Kiedyś nasza forumowa
przyjaciółka www88www napisała, że zaglądałem do tej samej studni co
Ona. O Tobie mogę napisać, że zbieraliśmy ten sam proch i w dodatku
w tych samych miejscach. Jeszcze tylko żebym się dowiedział, że
bliskie jest Ci nasze miasto i okolica i będę happy. Nie wiem czy
pamiętasz, ale najwięcej prochu było po drugiej stronie torów, mam
na myśli obecny sad Pana Mireckiego. Ach, jak bardzo żałowaliśmy, że
zagrodził teren i posadził drzewa. Ukróciło się wtedy zbieranie
prochu. Dość sporo było go również w tym trójkącie między torami,
tzn. między torem na jelczańską bocznicę, a torami do Miłoszyc.
Kiedyś, dla zwiększenia efektu wybuchowego nazbierany proch
zaklepaliśmy w małej rurze. Taki ładunek włożyliśmy do rozpalonego
wcześniej ogniska. Krowy kolegów się pasły. W pobliżu ogniska
przebiegała ścieżka do Jelcza, ta wzdłuż toru. Ogień palił się
ostro. My schowani w rowie czekaliśmy na wielkie buuum! a tu nic. Po
chwili zauważyliśmy, że ścieżką od strony Jelcza jedzie ktoś na
rowerze. Nic nie byliśmy w stanie zrobić. Mieliśmy pełne majtki
strachu. Ale to była cena braku wyobraźni, która towarzyszy
dzieciakom, a zwłaszcza chłopcom. Było różnie. Na osiedlu mieszkali
magicy, którzy domowym sposobem wyrabiali proch strzelniczy.
Mieszali węgiel drzewny z saletrą i opiłkami aluminium. Nie znałem
nigdy tej receptury, ale wyrób był przedniej marki. Odrobinę tego
prochu sypało się między dwie śrubki, które po delikatnym dokręceniu
rzucało się o betonowy płot lub o ścianę domu. Tak samo robiło się z
siarką z zapałek. Huk niesamowity, ale również przejaw braku
wyobraźni, bo przecież nigdy nie wiadomo gdzie śrubka poleci. Teraz
swoim dzieciom nigdy w życiu bym nie pozwolił na takie zabawy.
Kiedyś mogłem robić co tylko chciałem, pod warunkiem, że nikt w
efekcie mojej zabawy z kolegami nie przyszedł na skargę do rodziców,
bo wtedy wiadomo co było.
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavisupleba.

[nocai]

He, he pamiętam, że saletrę to się z cukrem mieszało, potem do bombki choinkowej
lont i były fajerwerki na Sylwestra. Nie to ce teraz te chińskie z melaminą

[happytrol]

mikoj50 napisał:

przecież nigdy nie wiadomo gdzie śrubka poleci.

Trzeba było śrubki drutem związać.

[mikoj50]

W końcu "przetrawiłem" tą ironię o skręcaniu śrubek drutem. Cóż,
widocznie zasłużyłem swoją wypowiedzią na drwiny. Mimo wszystko
myśle, że lepiej być narażonym na szyderstwo z powodu tego co się
robi lub pisze, nic być kiedyś krytykowanym za to, że się nic nie
robiło. ale wracajmy do zasadniczego tematu tego wątku, którym jest
historia "małpiego gaiku". Przpomniało mi się jeszcze jedno dość
ciekawe wydarzenie związane bezpośrednio z omawianym miejscem. Otóż
na początku lat 90-ch, grupa chłopców, mieszkańców JL znalazła
pocisk moździerzowy. Czyli najważniejsze już było. Wszystkim
wiadomo, że młodzież mamy bardzo pomysłową, więc na efekty nie
trzeba było długo czekać. W gaiku rozpalili ognisko, w którym
umieścili ów pocisk. Mniej zorientowanym dodam, że pocik
moździerzowy zawiera dwa ładunki, jeden, który go wynosi, i ten
drugi, nazwijmy go ładunkiem właściwym. Akcja oczywiście rozgrywa
się w jesienne popołudnie. Chłopcy uciekli. Po chwili ładunek wynosi
pocisk w powietrze, przenosząc go na drugą stronę nasypu. Pech chce,
że ładunek ten trafia prosto w wiązkę kabli, którymi zasilane są
kolejowe urządzenia stacyjne. Jaki był efekt, nie będę opisywał.
Dość, że kolejarze mieli kilka dni roboty, żeby połączyć wszystkie
kable. Sensacja była na całe województwo. Prasa donosiła o tym
wydarzeniu na pierwszych stronach. O ile dobrze pamiętam, to jeden z
artykułów nosił tytuł "Dywersanci w Jelczu Laskowicach". Nieumyśnymi
sprawcami tej naszej lokalnej sensacji byli uczniowie SP nr 2 w JL.
Jakie konsekwencje ponieśli, tego nie pamiętam. Obecnie mogą mieć po
około 30 lat. Bez względu na nic trzeba przyznać, że w związku z tym
lekkomyślnym postępkiem narobili sobie i swoim rodzicom dużo
kłopotów. Strachu chyba też się "najedli" co niemiara. A może ktoś
zna więcej szczegółów dotyczących tego wydarzenia? może coś było
trochę inaczej niż napisałem? dopiszcie proszę.
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavsupleba.

[happytrol]

Przykro mi, że moją wypowiedź zrozumiałeś jako ironię. Drut do śrubek był
przejawem rozwoju dziecięcej myśli technicznej w dziedzinie bezpieczeństwa i
ciągłego poszukiwania śrubek po wystrzale.
Kiedy ja się w to bawiłem to był niezbędny zwłaszcza powyżej rozmiaru M12
Z dawnego sprzętu strzelającego modne były jeszcze pukawki zrobione ze starego
klucza, kawałka drewna i gwoździa lub przewodu hamulcowego, gwoździa i gumki od
weków.

W czasach kiedy bawiłem się w takie zabawy rodzice i nauczyciele jako przestrogę
podawali tragiczny wypadek z niewypałem, który miał miejsce już dobrze nie
pamiętam ale chyba w Łęgu czy w Ratowicach.

[mikoj50]

No dobra. Nie było ironii. Widocznie znów objawiła się moja
nadwrażliwość. Ale chyba taki już jestem. Znów ja muszę się
wytłumaczyć, że nie chciałem zrobić Tobie przykrości. Przyznaję, że
nie znałem metody wiązania śrubek drutem, a chyba była skuteczna. Do
wymienionych przez Ciebie metod, dodam, że zamiast klucza, do
kawałka drewna wbijało się metalowy kołek, który służył do
podtrzymywania elektrycznej instalacji natynkowej w poniemieckich
budynkach. No i oczywiście siarka z zapałek, gwóźdź papniak lub
papiak (sam nie wiem jak powinno być poprawnie napisane) i pukawka
gotowa. Ach, to były czasy. Ciekawy jestem, czy ktoś pamięta jeszcze
jak strzelało się z karbidu. Przypomnę. Puszka po kawie marago (ze
względu na swoją przydatność bardzo cenna), jedna niewielka grudka
karbidu. W denku puszki maleńki otworek zrobiony ostrym gwoździem.
Paczka zapałek. Do tak przygotowanej puszki wkładamy karbid, plujemy
w niego śliną, zaciskamy wieczko od puszki i kłedziemy ją na ziemi
przyciskając stopą. Kucamy i odpaloną zapałkę przykładamy do
zrobionego gwoździem otworu w puszce. W tym momencie następuje
potężny huk, normalnie jak z armaty. Obecne fajerweki się chowają. A
ile emocji towarzyszy takiej strzelaninie. Szkoda gadać. Jak
strzelają Bracia Kurkowi ze swojej hakownicy, czy innej armaty, to
przypomina mi się puszka i karbid, który teraz jest towarem
deficytowym.
POZDRAWIAM. Taszi Delek. Tavisupleba.