GRUBA FEMINISTKA

[martaxl]

Napisałam już na ten temat u siebie na forum....ale napiszę także tutaj. Nie
chciałabym, aby zrozumiano mnie źle. Nie chodzi mi o zanegowanie całej
działalności pięknej.kobiety ( to tak dla przekory. Dla mnie bowiem sam fakt,
że podjęłaś się takiej inicjatywy czyni Cię piękną )Chciałabym jedynie
wyrazić swoje zdanie na temat feminizmu. Podkreślam raz jeszcze, że cieszę
się iż ta strona powstała i pomogę jak będę mogła. Być może tymże postem uda
mi się nieco rozruszać to forum.

Wracając do tematu... Gruby feminizm to dla mnie nic więcej jak mur otoczony
fosą. Gruba feministka neguje swoją NATURALNIE LUDZKĄ potrzebę akceptacji na
wypadek odrzucenia. Guzik mnie obchodzi czy się podobam, nie chce się
podobać, nie potrzebuję nikogo ani niczyjej akceptacji tymbardziej.Jestem
wolna....Nie sądzicie, że to tylko kiepska iluzja? A co będzie za 30 lat?

[verdifirst]

Co będzie za 30 lat- tego nikt nie przewidzi. A co do " nie potrzebuję nikogo
ani niczyjej akceptacji" to nie wszyscy ludzie są stworzeni do bycia w związku.
W/g to co wyżej zacytowałem to wolność. Jeśli człowiekowi jest dobrze w obecnej
sytuacji to po co cokolwiek zmieniać.
Mam pytanie może ktoś mi odpowie:
Skoro to jest iluzja to po co ona jest tworzona - gdyż tego nie wiem.

[brzydka.kobieta]

co to jest naturalnie ludzka potrzeba akceptacji?? czy istnieje coś takiego
jak ludzka natura? Akceptacja - tak - ale przez ludzi którzy mnie znają, a nie
którzy mnie widzą. Co będize za 30 lat? no właśnie! podobno ma być koniec
świata. Sama nie znaczy samotna. Jestem wolna - lub staram sie być wolna - i to
nie jest iluzja. To fakt - dużoo bardziej realny niż jakkolwiek doświadczana
akceptacja. niegdy nie powiedziałam, że nikogo nie potrzebuję. Ludzie
generalnie siebie potrzebują. Nie chcę jednak o tę akceptację zabiegać w sposób
sprzeczny z moimi przekonaniami.

[martaxl]

"...nie wszyscy ludzie są stworzeni do bycia w związku..." - piszac to
niekoniecznie mialam na mysli zwiazki. Poza tym analizujac teraz moich
wszystkich grubych znajomych, dochodze do wniosku, ze znam moze ze 3 osoby,
ktore sa same i jest im z tym naprawde i szczerze dobrze. Wiekszosc udaje.Nie
twierdze, ze jest to niemozliwe, aby ktos byl sam z WYBORU. Zwykle jednak
istnieje jakas bardziej skomplikowana geneza tego wyboru.

A teraz o wolnosci. Niedawno mialam przyjemnosc poznac niejakiego Joachima -
eksperta w niejedzeniu. Moze ktos ogladal jego wystep u Drzyzgi - niewazne
zreszta. krotko mowiac facet odzywia sie energia kosmiczna i twierdzi, ze nie
musi jesc.Nie wiem ile jest w tym prawy. Spotkanie zorganizowal rezyser, z
ktorym jestem w trakcie wspolpracy nad filmem dokumentalnym pokazujacym
szczesliwe grubasy. Przyznam, ze idac do domu Joachima spodziewalam sie ostrej
wymiany zdan i potyczki na argumenty. Wielkie bylo moje zdziwienie, kiedy z
pomoca niejedzacego doszlam do wniosku, ze MNIE jedzenie i bycie gruba czyni
wolna. Joachim powiedzial, ze dzieki temu iz nie je i jesc nie musi, nie jest
niewolnikiem reklam, produktow spozywczych, zakupow, proszonych kolacji,
uzalezniania od slodyczy itp itd. Ja doszlam natomiast do wniosku, ze moje
uwielbienie do czekolady, zadowolenie z wlasnego ciala, milosc do faldek
tluszczu i wielkiego tylka czyni wlasnie WOLNA. Nie ulegam mediom,nie musze
kupowac najnowszych odkryc medycyny wspomagajacych odchudzanie. Nie musze
kupowac preparatow dietetycznych ani chromu i innych suplementow diety. Nie
musze jezdzic na obozy odchudzajace ani wykupywac karnetu na silownie.Moja
otylosc i jej akceptacja czyni mnie wolna.
Nawiazujac do twojej wypowiedzi - wolnosc jest rzecza cholernie wzgledna.
Natomiast jesli chodzi o iluzje.... Ludzie, ktorzy udaja, ze sa sami z wyboru i
jest im z tym dobrze, tworza ta iluzje glownie po to, aby ich otoczenie,
przyjaciele i znajomi lepiej ich postrzegali. Glupio jest sie niekiedy przyznac
do tego, ze sie jest samotnym, bo kompleksy, ktore mamy na punkcie swojego
wygladu nie pozwalaja nam zbudowac szczescia w naszym zyciu. Samotny z wyboru
jest lepiej oceniany - ot i cala przyczyna tworzenia iluzji - potrzeba
akceptacji.

"co to jest naturalnie ludzka potrzeba akceptacji?? czy istnieje coś takiego
jak ludzka natura? Akceptacja - tak - ale przez ludzi którzy mnie znają, a nie
którzy mnie widzą." - a teraz ty znow splycilas moje slowa.Oczywiscie, ze nie
powinno nikomu zalezec na tym, aby to jego wyglad byl glownym atutem. Z drugiej
jednak strony nic nie da sie poradzic na to, ze to wlasnie nasz WYGLAD (
ah...pragne zaznaczyc roznice jaka jest miedzy pojeciami WYGLAD i CIALO )
stanowi w wiekszosci przypadkow o pierwszym wrazeniu jakie wywolujemy u
nowopoznanej osoby.Uczyli mnie tej reguly kiedys na zajeciach z psychologii
komunikacji.Wyglad jest sprawa niesamowicie istotna i nic nie da sie z tym
zrobic. Odbieranie bodzcow wzrokowych lezy w naturze czlowieka - no chyba, ze
jest niewidomy.Co jest natura czlowieka pytasz? Pozwol, ze odpowiem na to
pytanie cytujac dalszy ciag twojej wypowiedzi : "Ludzie
generalnie siebie potrzebują." - sama sobie na nie pieknie odpowiedzialas.

I znow o wolnosci. Ja jestem jedynaczka, ale tym rodzajem jedynaczki, ktory
bardzo cierpial z powodu samotnosci w dziecinstwie. I nie takiej samotnosci
kompletnej - zawsze mialam wielu znajomych i w klasie i na podworku, ale takiej
samotnosci rodzinnej, domowej. Kiedy zmarl mi ojciec, a mama byla na wakacjach,
zostalam calkiem sama. Mnie czyni wolna ukochany czlowiek u mojego boku.Samosc
( nie samotnosc 0 nawet w ciagu kilku godzin w domu porafi doprowadzic mnie do
stanu depresji. Ja potrzebuje ludzkiego towarzystwa 24 h na dobe. To, ze udalo
mi sie zbudowac zwiazek,w ktorym jestem szczesliwa, uczynilo mnie wolna.

Zabieganie o akceptacje...
Kiedys robilam to za wszelka cene i bylam potrzegana jak desperatka. Ludzie
smiali sie za moimi plecami. To zmienilo sie w momencie, kiedy sama
zaakceptowalam siebie. Nauczylam sie pokazywac swoje atuty ( zarowno wewnetrzne
jak i zewnetrzne ) nabralam dystansu do calej tej DYSKRYMINACJI, co sprawilo,
ze przestalam byc postrzegana jako jednostka dyskryminowana lub chocby taka,
ktorej ta dyskryminacja dotyczy.To nie bylo zabieganie o akceptacje wbrew mojej
naturze i za wszelka cene. Ja po prostu zaczelam BYC SOBA, z wszelkimi
zaletami. I to otoczenie samo zaczelo zabiegac o kontakty ze mna. To sami
mezczyzni, zaczeli zabiegac o moje wzgledy, bo stalam sie osoba atrakcyjna.
Mialam rowniez stadium bycia SAMA Z WYBORU. Mysle, ze to naturalny okres w
ewolucji osobowosci czlowieka ( zwlaszcza kobiety ) i jej drodze do szczescia
wewnetrznego. Moim jednak zdaniem, to nadal stanowi wytlumaczenie, wymowke i
plaszczyk, pod krotym skrzetnie skrywamy fakt, ze tak naprawde nie jestesmy w
stanie, nie mamy ani sily ani odwagi, zeby zaczac otwarcie realizowac swoje
potrzeby.Moge sie oczywiscie mylic - nie jestem autorytetem. Jednak moje
doswiadczenie z ludzmi SAMYMI Z WYBORU prowadzi mnie do tego wlasnie wniosku. W
wiekszosci przypadkow jest to maska.