Gniazdownicy

[whiteczeremcha]

Zainspirowana artykułem , bodajże w POLITYCE ,który przedstawiał dorosłe dzieci, nie spieszące się z opuszczeniem rodzinnego gniazda z różnych powodów ; dla jednych zaporą jest niesamodzielność finansowa (małe dochody) ,inni mogliby się usamodzielnić ,ale mieszkają z rodzicami ,aby odłożyć trochę kasy na łatwiejszy start na swoim . A jak u Was , szybko wyfrunęłyście z rodzinnego domu na swoje ?

[grave_digger]

Ja ,późno - 27 l.

[schiraz]

Z domu w wieku 18 lat, na swoje jak miałam 20.

[dlania]

Po wyjeździe na studia juz nie wróciłam, ale tułałam sie po strasznych kątach, zanim było nas stać na... kredyt

Schiraz, w wieku 20 lat udało ci sie zarobić na własne mieszkanie czy bogato wyszłaś za mąż?

[schiraz]

Dlania bogato wyszłam za mąż Ale to była chałupa rozlatująca się. Jakieś sześć lat później był z tego dom nie ukrywam, że kosztowało nas to cztery lata życia w rozłące, takiej, gdzie widzieliśmy się dwa razy do roku na tydzień i nie było opcji, żebym ja tam latała z małym dzieckiem. Dziś nikomu nie polecam, mało się to rozwodem nie skończyło.

[dlania]

Podziwiam wytrwałość, ja bałabym sie takiej próby. Ale chałupy zazdroszczę

[mme_marsupilami]

Z domu - 15, na swoj garnek - 25.

[jasmin80]

Jak wyszłam za mąż, w wieku 26 lat.

[iziula1]

Szybciutko.
Jak tylko skończyłam szkołe średnią podjełam prace. Niestety nie w zawodzie ( pielęgniarka ).
I wyprowadziłam się.
Potem praca musiała zapewnić mi byt i utrzymanie oraz odkładałam na studia by sie przekwalifikowac. Troche to trwało.

Z tamtego okresu pamietam,że moja chrzesna matka, którą się opiekowałam ( niepełnosprawność i rak ) uważała za niewdzięcznośc z mojej strony, że połowe pensji nie oddaje matce. Hmm?! Na szczęście lub też nie zarabiałam tak mało,że nie miałam z czego dawać tej 1/2 pensji więc wpędzanie mnie w poczucie winy oprócz złego samopoczucia nic nie dało

[melancho_lia]

Miałam niecałe 21 lat. dwa miesiące po 21 urodzinach ślub brałam.

[serei]

Dzień po maturze wyniosłam się do Warszawy, znalazłam pracę jako opiekunka do osoby starszej w zamian za mieszkanie i malutką pensję od jej rodziny, babcia była sprawna więc opieka ograniczyła się do sprzątania domu, robienia zakupów, gotowania obiadów i wieczornych długich pogaduszek . W dzień babcia jeździła na rehabilitacje którymi zajmował się jej syn pielęgniarz więc ja mogłam chodzić na zajęcia jak podjęłam studia. Bardzo dobrze wspominam ten okres bo żyłam może i bardzo skromnie, ale za to spokojnie . Po studiach poznałam męża, wyszłam za mąż itd... itd....
Usamodzielniłam sie bardzo szybko.

[princy-mincy]

Chyba standardowo-24 lata, mieszkałam w domu rodzinnym przez okres studiów, po studiach znalazłam dobra prace w innym mieście i siła rzeczy sie wyprowadziłam.

[aqua48]

Ja szybciutko, zaraz po studiach Natomiast starszy syn własnie się odpępnia. Nie może znaleźć odpowiedniego lokum, w domu jest nie do zniesienia, bo mieszka tak na pół gwizdka i marzę już aby jego sytuacja była jasna i przychodził do domu tylko jako gość.

[curry1]

19lat - wyjechałam na studia i już do domu nie wróciłam.
Ale w czasie studiów dostawałam z domu pieniądze na utrzymanie(akademik, podstawowe potrzeby), więc to nie było całkowite usamodzielnienie...

[guderianka]

Miałam 25 l, mój M-24
Ale mieszkałam z eks mężem u rodziców potem z dzieckiem potem po rozstaniu sama-potem poznałam mojego M i poszliśmy "na swoje"

[magjug]

oj późno... po 30tce.... nie dlatego, że nie chciałam, ale dlatego, że zarabiałam tak mało, że nie było mnie stać na mieszkanie... dodatkowo sama opłacałam swoje studia, co przy goownianych zarobkach było i tak sporym obciążeniem (a dodatkowo też swoje wydatki pokrywałam sama, no i dokładałam sie do rachunków w domu). Poem udało się zarobić na kredyt, wyprowadzić, urodzić dziecko, wykopać eksa z chałupy, zamienić chałupę na mniejszą, a potem jak zaczęło być w firmie z zarobkami naprawdę tragicznie, to niestety musiałam wrócić do rodzinnego domu... teraz zajmuję jego część, powoli remontuję chałupę, dokładam się do rachunków i utrzymuję syna i siebie... nie jest źle jestem u siebie

[bronia_84]

Czy szybko to nie wiem - tak normalnie chyba, bo jak miałam 24 lata, kilka miesięcy przed ślubem. Wyprowadziłam się do teściów - gdzie mamy osobne mieszkanie, osobną kuchnię, wejście i rachunki. Niestety coraz częściej myślimy o wyprowadzce bo z teściową się nie da bezproblemowo koegzystować niestety.. To jednak jest jeden dom, a mieszkania dzielą drzwi. A szkoda, bo mieszkanie fajne i miejsce fajne. No i kupę kasy wpierdzielone w ten dom i okolice.

[upartamama]

Ja "od małego" byłam przeznaczona do pozostania w domu. Mamy z mężem swoje 2 piętra (drugie jeszcze nie wykończone), rodzice na parterze. Rachunki na pół, jedzenia na pół. Mama gotuje bo jak mówi nic innego nie ma do roboty na emeryturze.
Dom jest duży więc wyprowadzka na siłę, żeby być tylko na swoim mija się z celem bo 2/3 domu byłoby puste.

[mamaoskarka18]

Wyszłam za mąż w wieku 21 lat, mamy swoje ciasne ale własne mieszkanko (bez kredytu)

[solejrolia]

wyfrunęłam na studia, i miałam zostać tak , gdzie studiowałam,
ale jednak potem wróciłam, tyle, że już ze swoim stadem
i trudno było zaznaczyć odrębność naszego stada, od stada rodzicielskiego,
albowiem
mojej mamie NAGLE po moim powrocie odezwały się matczyne instynkty i stała się bardziej matkująca niż to było przed wyfrunieciem z gniazda .
np. jako nastolatka nie musiałam tłumaczyć się dokąd idę, a jako dzieciata mężatka to tym bardziej nie chciałam, więc były tarcia OKROPNE,
albo,
jako nastolatce matka gaci mi nie prała, a kiedyś przyjechaliśmy skądś a tu wyprane moje i mężowe gacie sobie schną, mnie normalnie szczęka opadła, ale mąż to się potęznie wk...wił ! i latały bluzgi az miło

[solejrolia]

a dlaczego wróciłam, bo jak moja poprzedniczka "od małego" byłam wychowywana do zostania w domu rodzinnym

[robbea1]

Jakoś tak stopniowo na waakacjach zaraz po skończeniu liceum 18 lat - wyprowadzka do ówczesnego chłopaka (teraz już męża).

[whiteczeremcha]

dzięki za wypowiedzi w temacie , widzę , iż nie ociągałyście się z wyprowadzką , wiadomo też , że życie niekiedy koryguje nasze wybory i trzeba żyć dalej , bo nie zawsze wszystko układa się tak , jakbyśmy sobie życzyły...

[grave_digger]

Ja zauważyłam, że najczęściej usamodzielniają się kobiety. Mężczyźni to gniazdownicy. Oni potrzebują, by ktoś się nimi opiekował, kobiety są natomiast, zadaniowe.

[pszczolaasia]

szybko wyszlam z domu

[anna_sla]

ja wyfrunęłam z domu z niczym, bez pracy, "posagu" a nawet bez matury. Czekałam na pierwszą okazję, tj. ukończenie szkoły pracą dyplomową.

Natomiast moi bracia nadal są z moją mamą. Jeden ma 38 lat, drugi studiuje dziennie więc trochę zależny od kasy mojej mamy jest (to będzie chyba jedyne dziecko, które spełni jej marzenia ukończy studia).