Czy Jezycjanie

[pieranka]

wzieliby do reki Stiega Larssona?
Podobalby sie?

Wszystkiego naj w nowym roku!

[marslo55]

pieranka:
"Czy Jeżycjanie wzieliby do reki Stiega Larssona? Podobalby sie?"
Nie sądzę. Toż to obraz zdegenerowanego społeczeństwa,
lumpenproletariat, subkultura, brud pod paznokciami, a nie
Skandynawia z "Krystyny...". Chociaż.. Roma,
wielbicielka, "Toksycznych rodziców", pewnie by nie pogardziła.
Rzecz ma poza tym cenną w Jeżycjadzie zaletę - jest książką bardzo,
bardzo grubą:)

[noida]

No oczywiście, bo Borejkowie czytują tylko lektury światłe i wzniosłe, a
najchętniej o społeczeństwach utopijnych (to dobrze koresponduje z ich
nieustannym burczeniem w zagłodzonych żołądkach). Miłość Mili do Cadfaela i
brudnego średniowiecza nieco przeczy tej teorii, ale nie bójmy się unikać
faktów, które nam nie pasują, żeby tylko udowodnić jakąś tezę ;)

[iwoniaw]

CytatMiłość Mili do Cadfaela i
> brudnego średniowiecza nieco przeczy tej teorii, ale nie bójmy się unikać
> faktów, które nam nie pasują, żeby tylko udowodnić jakąś tezę ;)

Mila Cadfaela musiała czytać chyłkiem, żeby mąż-erudyta-filolog i
bibliotekoznawca ;-) nie zobaczył przypadkiem. Więc może i inne "nieświatłe" i
niewzniosłe by czytała ukradkiem ;-)

[noida]

Co sobie Mila wyobraża na temat tego, co by jej powiedział Ignacy, niekoniecznie musi być tym samym, co by jej powiedział Ignacy, to raz. Może sama Mila uważa, że taka lektura jest niegodna jej i ukrywa się przed Ignacem, bo jest przekonana, że on ją za to zruga, gdy tymczasem on ma to w nosie. Nie byłby to pierwszy i z pewnością nie ostatni przypadek przeniesienia swoich lęków na inną osobę. To raz.

A dwa, że nawet jeśli czytała chyłkiem i w ukryciu w obawie przed gniewem strasznego Ignaca (tak jakby tego człowieka ktokolwiek się naprawdę bał), to jednakowoż od twierdzenia, że czytała Cadfaela chyłkiem do twierdzenia, że Borejkowie nie ruszą niczego, co jest o subkulturach i lumpenproletariacie, bo to za brzydkie na ich światłe umysły, jest jednak droga dość daleka, nespa?

[moleslaw]

Może Laura ,choć teraz pod wpływem ukochanego czyta pewnie literaturę z wyższych
półek jak reszta rodzinki.

[toll_road]

Mila bardzo lubi kryminały, więc na pewno sięgnęła po Larssona :-)

[the_dzidka]

> Mila Cadfaela musiała czytać chyłkiem, żeby mąż-erudyta-filolog i
> bibliotekoznawca ;-) nie zobaczył przypadkiem.

I to mnie już wtedy zaszokowało. Zobaczyłam Milę jako zdławioną,
zdołowaną przez męża kobietę, która pełniąc rolę domowej lokomotywy,
jednocześnie nie czuje się na siłach pokazać swoich poglądów i
zainteresowań, W OBAWIE PRZED MĘŻEM! Bo one nie są klasyczne! A Pan
Mąż wymaga tylko klasyki!
Chyba właśnie wtedy zaczęłam wątpić w to niby święte małżeństwo...

[ginny22]

Ech, a ja się własnie zastanawiam, czy Jeżycjanie poszliby do kina
na Almodovara... ;)
Ale wierzę, że Mila w ukryciu po Larssona sięga.

[m.frump]

Co do tego Cadfaela, ja zawsze odbierałam to w ten sposób, że Mila ukrywa przed mężem lekturę średniowiecznych kryminałów, ale z obawy jedynie przed kpinkami... no i żeby mieć swój sekrecik :) może ją bawiło to chowanie książki do torebki i potajemne czytanie w parku... a w dodatku na końcu okazało się, że Ignacy też czytuje i cytuje nawet! Więc dla mnie to raczej jest zabawne, a nie dowodzi tego, że biedna Mila była żoną snoba-tyrana.

[bat_oczir]

zależy którzy.

Ida lub Laura pewnie by wzięły, bo kochają mocne kobiety w stylu Lisbeth.
Ignacy, Grzegorz i Ignacy Grzegorz - na pewno nie. Za dużo krwawej przemocy.

Ale to czyste dywagacje.

MM nigdy nie włoży swoim bohaterom do ręki ksiązki, której główny bohater
uprawia swobodny sex z wieloma partnerkami; główna bohaterka jest biseksualna; a
mąż jednej z postaci spokojnie akceptuje kochanka żony.

Notabene dziś skończyłem "Zamek" i muszę przyznać, że dawno nie czytałem
książek, które by mnie tak wchłonęły jak "Milennium".

[andrzej585858]

bat_oczir napisał:

>
> MM nigdy nie włoży swoim bohaterom do ręki ksiązki, której główny bohater
> uprawia swobodny sex z wieloma partnerkami; główna bohaterka jest biseksualna;
> a
> mąż jednej z postaci spokojnie akceptuje kochanka żony.
>
> Notabene dziś skończyłem "Zamek" i muszę przyznać, że dawno nie czytałem
> książek, które by mnie tak wchłonęły jak "Milennium".

Nie znam autora ani książek które napisał, ale przyznam że powyższa rekomendacja
raczej mnie zniechęciła do tych książek.
Nie neguję oczywiście tego, że być może świetnie się je czyta, podobnie zresztą
jak niedawny wielki bestseller "Kod Leonarda" ale...

No właśnie pytanie zasadnicze ile osób tak naprawdę spokojnie akceptuje
kochanka/kochankę współmałżonka?
Chociaż może teraz jest to zachowanie jak najbardziej "trendy"?

[dakota77]

Zachowanie meza w ksiazkach budzi zdziwienie wielu osob, a cala
sytuacja nie jest przedstawiona jako norma.

U mnie te ksiazki wywolaly dosc mieszane uczucia. Kazdy tom wolno sie
rozkrecal, potem wciagnal mnie na maksa. Nie byla to zla lektura, ale
jednak widze w tych ksiazkach wiele naiwnosci. Ktos tu juz napisal,
ze postaci sa w stylu fanfickow. Mikael jest jednym sprawiedliwym w
mediach, kobiety go uwielbiaja. Lisbeth potrafi absolutnie
wszystko:). Aresztowania na sali sadowej to cos w stylu dosc
kiepskiego amerykanskiego kina sensacyjnego.

Wciaz wole Wallandera;)

[andrzej585858]

Jak ktoś lubi książki kryminalne to polecam moje ostatnią lekturę: "Królestwa
Merowingów" I. Wooda.
Tutaj to dopiero sztuką jest połapać się kto kogo zamordował, dlaczego i czyim
był synem oraz ile miał żon, nałożnic oraz konkubin - az tyle kategorii trzeba
wyróżnić. Plus do tego mroczne postacie kobiece na czele z Brunhildą!!
To jest dopiero kryminał i na dokładkę jak najbardziej prawdziwy i osadzony w
realiach historycznych - "kryminał" oczywiście w cudzysłowiu.
Życie jest jednak najlepszym twórcą wszelkiego rodzaju kryminałów jak i
romansów. Żadna powieść tego nie przebije.

[bat_oczir]

> Mikael jest jednym sprawiedliwym w
> mediach

nic podobnego. Skąd Ci to przyszło do głowy? Przecież w trylogii występuje całe
grono pozytywnych postaci dziennikarskich.


> kobiety go uwielbiaja.

i to go tak wyróżnia? :) :)


> Lisbeth potrafi absolutnie
> wszystko:).

pod warunkiem że ma związek z komputerami :).

> Wciaz wole Wallandera;)

Wallander to czarne kryminały. Millenium to czarne thrillery. Nieporównywalne
sprawy. Jakbyś zestawiała film "Wielki sen" z filmem "Milczenie owiec".

[dakota77]

Moimm zdaniem Mikael wystarczajaco czesto jest ukazywany jako jedymy
sprawieliwy, zawsze prawy. Choc dziwnym trafem jakos nigdy, o ile
dobrze pamietam nie dowiadujemy sie, dlaczego wlasciwie opublikowal
trefne materialy o Wennestromie.

Ktore kobiety? Erika, Lisbeth, co chwile czyjs komentarz, jaki on
przystojny.

Oczywiscie nie ma nic zlego w postaciach kompetentnych i
atrakcyyjnych, ale granica miedzy udana postacia a pewnym fanfikowym
przegieciem jest czasem mala.

A Millennium z cyklem o wallanderze powornuje nie ze wzgledu na
dokladna przynaleznosc gatunkowa, a przynaleznosc to skandynawskiejn
literatury sensacyjnej.

[bat_oczir]

> Moimm zdaniem Mikael wystarczajaco czesto jest ukazywany jako jedymy
> sprawieliwy

co w takim razie robimy z resztą załogi "Millennium", z Dagiem Svenssonem, z
porządnymi dziennikarzami z SMP???

[dakota77]

W SMP najporzadniejszy byl stazysta;-)
Oczywiscie, ze Dag to dziennikarz jak sie patrzy, ale Miakel jest
przedstawiany jako legenda. To jednak szczebelek wyzej:). Moze to
tylko moje odczucie, ale autor byl strasznie zakochany w swoich
postaciach, ze wskazaniem na Mikaela i Lisbeth. I to rozkochanie we
wlasnych postaciach w moich oczach nieco zepsulo efekt. Wolalabym,
zeby Larsson potrafil czasem spojrzec na nie nieco chlodniejszym
okiem. Co nie oznacza, ze Zarzucam mu, ze nie sie spisal. Ksiazki
przeczytalam z przyjemnoscia, dopiero po ochlonieciu stwiedzilam, ze
mam nieco mieszane uczucia.

[bat_oczir]

> Oczywiscie, ze Dag to dziennikarz jak sie patrzy, ale Miakel jest
> przedstawiany jako legenda.

no to się zastanów, bo jednak "legenda" i "jedyny sprawiedliwy" to jednak coś
zdecydowanie innego.

[mankencja]

dag umiera na tyle szybko, że nie może stanowić konkurencji

[bat_oczir]

> dag umiera na tyle szybko, że nie może stanowić konkurencji

dziwny argument. A zanim umarł, to był dziennikarzem-draniem?

[paszczakowna1]

> > Lisbeth potrafi absolutnie
> > wszystko:).
>
> pod warunkiem że ma związek z komputerami :).

Bije się jak Rambo i Terminator do kupy, ma pamięć absolutną, IQ sięgające
stratosfery, mówi po angielsku z brytyjskim akcentem (musi się w psychiatryku
nauczyła) i potrafi Angielkę z wyższych sfer udawać i jeszcze twierdzenia
Fermata dowodzi. A, i z grobu wstaje, nawet trzech dni nie potrzebuje. W
pierwszym tomie jeszcze się ta jej wspaniałość jakoś mieściła w głowie, później
łatwiej już uwierzyć w Supermana niż w nią.

[dakota77]

Dokladnie. A, i jeszcze pochlania ze zrozumieniem artykuly o genetyce:)

[bat_oczir]

Czy wyście na pewno uważnie czytały książkę????

> Bije się jak Rambo i Terminator do kupy

przecież to kompletna nieprawda.

> ma pamięć absolutną

j.w. Pomiędzy absolutną a fotograficzną jest dość istotna różnica.

> mówi po angielsku z brytyjskim akcentem (musi się w psychiatryku
> nauczyła)

a nie sądzisz, że łatwość nauki języków może się wiązać z fotograficzną pamięcią?

> A, i z grobu wstaje,

laikowi kula w głowie kojarzy się z najgorszymi rzeczami. A ja akurat widziałem
już różne ciężkie urazy głowy (i nie tylko), po których ludzie byli dość długo
przytomni...i pełni energii i aktywności. Jest to po prostu rodzaj szoku....

[mankencja]

> a nie sądzisz, że łatwość nauki języków może się wiązać z fotograficzną pamięci
> ą?

zwlaszcza tego akcentu

[dakota77]

Czyli Lisbeth ma pewnie do tego rewelacyjny sluch muzyczny;-).

Mam wrazenie, ze autor umiescil sie w powiesci podwojnie, jako Mary
Sue-Liisbeth i Marty Stu-Mikael;-)

[paszczakowna1]

> Mam wrazenie, ze autor umiescil sie w powiesci podwojnie, jako Mary
> Sue-Liisbeth i Marty Stu-Mikael;-)

A nie, Lisbeth nie wygląda mi na Mary Sue. (Posiadanie nadnaturalnych zdolności
nie czyni jeszcze Mary Sue.) Jest natomiast super-hiper-fantastyczną postacią
płci odmiennej, która szaleje za Marty Stu/Mary Sue. To się jeszcze nie nazywa,
a powinno.

[bat_oczir]

> zwlaszcza tego akcentu

jedynym człowiekiem, który mogł uczyć Sally angielskiego, był Palmgren. On
zapewne uczył się właśnie british english, a nie american.....

[jottka]

ale być uczonym nawet przez królową angielską a mówić jak ona to są dwie różne
rzeczy i o to zapewne koleżeństwu idzie, do tego drugiego trzeba faktycznie
dysponować bardzo dobrym słuchem i paroma innym jeszcze talentami.

ja dopiero 2. tom czytam, pierwszy nie był zły, ale porażających zachwytów nie
łapię:) zagadka przewidywalna, mikael nudny, lisbeth fajna, lubie
superłumenice:) ale do wallandera, zwłaszcza tych późniejszych tomów, to jednak
się nie umywa, choć zgoda, to nieco inny gatunek.

[paszczakowna1]

> przecież to kompletna nieprawda.

Jak nieprawda? W pierwszym tomie ratuje życie Mikaelowi - OK, w to jeszcze można
uwierzyć. W drugim załatwia Sonny'ego Nieminena (polubiłam jakoś tę postać, sama
nie wiem za co, może przez nazwisko) i tego jego pomagiera, jak mu tam - w to
już ciężko. No i na końcu unieszkodliwia Niedermana. Niederman mało nie
wykończył sławnego boksera i kompetentnej kickbokserki, poradził sobie z dwoma
policjantami naraz (związany), ale dla Lisbeth przybić go do podłogi to małe
piwo. No i mało żeśmy się od Paolo nasłuchali, jaka to Lisbeth jest fantastyczna
w walce?

> > mówi po angielsku z brytyjskim akcentem (musi się w psychiatryku
> > nauczyła)
>
> a nie sądzisz, że łatwość nauki języków może się wiązać z fotograficzną pamięci
> ą?

Jak fotograficzna pamięć ma pomóc w opanowaniu akcentu? (A proszę, Lisbeth i
Norweżkę potrafi udawać, zapomniałam.) Poczytaj sobie coś o przygotowywaniach
szpiegów - akcent albo ma się z dzieciństwa, albo (i to tylko szczególnie
utalentowane osoby) z trudem zdobywa w wyniku wieloletnich ćwiczeń. A tu Lisbeth
nie tylko akcent ma odpowiedni (nie chodzi o British czy American English, ale o
akcent), ale i sposób bycia odpowiedni do roli. I to rzekomo osoba z syndromem
Aspergera i nieprzystosowana społecznie...

[dakota77]

No wlasnie, jak osoba tak nieprzystosowana spolecznie jak Lisbeth
potrafila tak sprawnie udawac osobe ze swiata bogatych i poteznych?
Zwykle ciezko jej szlo nawiazanie prostej rozmowy.

[k_linka]

Mnie to tez urzeklo. Wlasciwie wszystkie kobiety odgrywajace jakakolwiek role w
ksiazce spia z Mikaelem, nastepnie jego prawy charakter i niezykla wrazliwosc
doprowadza je do milosci

[jota-40]

A już kompletnie rozwaliła mnie postać ostatecznej wybranki Mikaela z trzeciego tomu - tej blond walkirii, wyższej o pół głowy i umięśnionej jak Rambo... Litości! Toż w ich relacji nie ma cienia napięcia, chemii - no, niczego po prostu! Autor każe nam wierzyć na słowo w dzikie orgie i seks stulecia, ale seksu w tym wszystkim nie ma za grosz. Żenada.

[mankencja]

zgadzam sie w 100%
mialAM wlassnie napisac to samo
wrocilam z urodzin klymenystry i jestem zdecydowaie zbyt pijana

[onion68]

> U mnie te ksiazki wywolaly dosc mieszane uczucia. Kazdy tom wolno sie
> rozkrecal, potem wciagnal mnie na maksa. Nie byla to zla lektura, ale
> jednak widze w tych ksiazkach wiele naiwnosci. Ktos tu juz napisal,
> ze postaci sa w stylu fanfickow. Mikael jest jednym sprawiedliwym w
> mediach, kobiety go uwielbiaja. Lisbeth potrafi absolutnie
> wszystko:). Aresztowania na sali sadowej to cos w stylu dosc
> kiepskiego amerykanskiego kina sensacyjnego.

Mam dokładnie takie odczucia :) Ale czytało się przyjemnie (w przeciwieństwie
akurat do "Kodu", którego tylko pierwszy rozdział z trudem zmęczyłam, jako że
kunsztem pisarskim autor/tłumacz dorównuje uczniowi piątej klasy podstawówki).
W ogóle najbardziej lubię Erikę, a Lisbeth, tego, ani mnie ziębi, ani grzeje.
Borejki i Larsson? Bez żartów.

[bat_oczir]

> Mam dokładnie takie odczucia :) Ale czytało się przyjemnie

własnie. Przecież ja nie twierdzę, że Larsson powinien dostać pośmiertnewgo
Nobla. Ale w thrillerze liczy się właśnie ta ..."grywalność" :) :). A tej od
dawna mi w literaturze tego typu brakowało, może poza ksiązkami Cobena.

Były to pierwsze od niedawna książki (tzn "Millenium"), podczas lektury których
mówienie do mnie dawało tylko błędny wzrok i chwilę zastanowienia, co ja
właściwie robię w Krakowie, skoro dopiero co spacerowałem szwedzkimi ulicami lub
włamywałem się do komputerowych systemów.....:)

[bat_oczir]

> Nie znam autora ani książek które napisał, ale przyznam że powyższa rekomendacj
> a
> raczej mnie zniechęciła do tych książek.


za pozwoleniem, ale to nie była rekomendacja :). Po prostu stwierdzenie faktu.
Książki są po prostu wybitnie.......szwedzkie. Zarówno w treści jak i formie :).

[jottka]

andrzej585858 napisał:

> Nie znam autora ani książek które napisał, ale przyznam że powyższa
rekomendacja raczej mnie zniechęciła do tych książek.


nie ma to jak oceniać dzieło na niewidziane:) a co byś powiedział na taką
fabułę? żona razem z kochankiem zabijają męża, ale przypadkowo syn się o tym
dowiaduje, no i robi zamieszanie. czepia się mamusi i jej gacha, ludzi morduje,
narzeczona przez niego w obłęd wpada, ale w końcu jego też ukatrupią, bo nie ma
kondycji, za gruby jest i daje się w pojedynku zatłuc. sodoma i gomora, jednym
słowem, a ludzie czytają nie wiedzieć czemu..

[paszczakowna1]

> za gruby jest

Barańczak twierdzi, że nie.

[jottka]

ale barańczak nie jest jednakowoż alfą i omegą w sprawach opisywanej fabuły:) no
a poza tym nie kwestiami otyłości andrzej się gorszył:)

[andrzej585858]

jottka napisała:

> ale barańczak nie jest jednakowoż alfą i omegą w sprawach opisywanej fabuły:) n
> o
> a poza tym nie kwestiami otyłości andrzej się gorszył:)

Nie gorszyłem się, po prostu wiem że mie przepadam za tego typu literaturą -
choćby nie wiem jak wybitną - li i jedynie.

[bat_oczir]

> Nie gorszyłem się, po prostu wiem że mie przepadam za tego typu literaturą -
> choćby nie wiem jak wybitną - li i jedynie.

ale skoro dostrzegasz ew wybitność, a nie lubisz, to jednak chyba pozostaje
jakiś rodzaj zgorszenia jako powód nielubienia.

[andrzej585858]

bat_oczir napisał:

>
> ale skoro dostrzegasz ew wybitność, a nie lubisz, to jednak chyba pozostaje
> jakiś rodzaj zgorszenia jako powód nielubienia.

To nie jest zgorszenie, raczej zdziwienie , czemu zaś zdziwienie? no cóż po
prostu nie odpowiadają mi mentalnie tego typu postacie literackie - nazwijmy to
umownie - o nazbyt hedonistycznym podejściu do życia.

[ginny22]

Naprawdę masz tak, że postać literacka musi ci odpowiadać mentalnie,
byś miał przyjemność z lektury?

[bat_oczir]

a delektowałabyś się książką z np ojcem Rydzykiem jako pozytywnym bohaterem,
nawet jakby napisał ją.....bo ja wiem.....Mankell? :) :)

[ginny22]

O ojcu Rydzyku to nie wiem ;) Ale np. książką o takim panu, co
zatłukł siekierą staruszkę, owszem - delektowałam się. A mentalnie
był mi ów pan dość daleki.

[ananke666]

ginny22 napisała:

> O ojcu Rydzyku to nie wiem ;) Ale np. książką o takim panu, co
> zatłukł siekierą staruszkę, owszem - delektowałam się.

A ja o klasztorze, w którym mnisi puszczali się oraz mordowali.

> A mentalnie był mi ów pan dość daleki.

Nie jestem mnichem, nie puszczam się, ani nikogo nie zamordowałam...

[marslo55]

andrzej585858:
"nie odpowiadają mi mentalnie tego typu postacie literackie -
nazwijmy to umownie - o nazbyt hedonistycznym podejściu do życia."
Rzecz w tym, że suche fakty często mają niewiele wspólnego z
rzeczywistością. Zachowania postaci mogą wynikać z różnych pobudek
(np. tolerowanie kochanka żony może dowodzić czegoś całkiem innego
niż hedonizm, masochizmu mianowicie) i trudno tylko po stwierdzeniu,
że bohater jest biseksualny, ocenić jego podejście do życia.
"To nie jest zgorszenie, raczej zdziwienie"
We mnie zdziwienie na ogół idzie w parze z ciekawością..

[bat_oczir]

> Barańczak twierdzi, że nie.

Szekspir wg Barańczaka jest jak Chopin wg Pogorelicia....

[jota-40]

Larsson wessał mnie gwałtownie i na amen, jednak równie szybko minęło mi oczarowanie. I nawet - co dziwne - nie mam chyba ochoty wracać do tej książki. Czyta się świetnie, niemniej - wychodzą braki warsztatowe. Sprawnie kombinuje i wymyśla historyjki, równie sprawnie prowadzi dziennikarskie śledztwa, gorzej z pogłębioną analizą postaci, brak im oddechu, wiarygodności; większość trzyma się schematu i na schemacie poprzestaje.
Mimo wszystko warto porównać te tomy z Mankellem (mimo różnicy gatunków). M. stworzył prawdziwy mikro-świat, po którym mogę krążyć bez znudzenia. Larsson zbudował rekwizytornię.

[dakota77]

U mnie bylo tak samo. najpierw mnie wciagnelo, potem ochlonelam i
poczulam sie jednak dosc zawiedziona caloscia.