Wielowymiarowość

[herbarium-1]

Narzekacie tutaj, że niektóre z postaci są poprowadzone niekonsekwentnie - ale dla mnie to jest dowód (w niektórych przypadkach) na pewną życiowość. Ludzie się zmieniają, są nielogiczni, a cudowne dzieci potrafią wyrastać na okropnych dorosłych. Cudowni dorośli w oczach jednych osób są przesłodcy, w innych - obrzydliwie niesympatyczni. Właśnie ta niekonsekwencja jest tym, co lubię u Musierowicz, bo dzięki temu postacie są bardziej życiowe.
Przykładem idealnym jest Mamert, w oczach Gabrieli dobry kumpel, w oczach syna - ojciec jak ojciec, w oczach córki - toksyczny. I ma to swoje uzasadnienie. A wzorce wychowawcze z - ciepłej, bądź co bądź - Kłamczuchy, może są i ciepłe, ale mocno autorytarne.

Może przesadna jest zmiana rodziny Schoppe z przemiłych w średnio sympatycznych, ale - Róża w Imieninach widziała ich odświętnych, oczami zakochanej w ich synu nastolatki.
Kto da więcej podobnych przykładów.

PS. Pisałam tu kiedyś jako herbarium, diabli mi wzięli tamto konto.

[dakota77]

W oczach syna ojciec- jak ojciec? Chyba totalny tyran.

[herbarium-1]

Tyran? "Kocha mnie i w ogóle" z tego co pamiętam Tomciowe tłumaczenia.

[dakota77]

Pewnie i kocha, wysluchac i zrozumiec nie ma najmniejszego zamiaru.

[ssssen]

"Totalny tyran"? Absurd. Oj, lubicie na tym forum popadać w skrajności...

[lezbobimbo]

ssssen napisał:
> "Totalny tyran"? Absurd. Oj, lubicie na tym forum popadać w skrajności...

W odróznieniu od Ciebie, arbitra wywazonych i bezbarwnych sądów, co nosi sie zawszec na bezowo i neutralnie..

[dakota77]

Prawda?:)

[lezbobimbo]

Jedna rzecz wielowymiarowosc i rozwój postaci z czasem, a inna rzecz musieryczna degeneracja dawnych watków i brak jakiejkolwiek konsekwencji.
Z pokrzepiajacych opowiastek wychowawczych dla pokwitajacych romantyczek powstaly jakies tragifarsy o przegranych doroslych z depresjami i stanami lękowymi (okraszonych malymi piernikami o konserwatywnych pogladach).
MM nie powinna sie bawic w socrealizm, bo jej to zgrzytajaco wychodzi - albo jesli juz nie umie inaczej, to nie powinna tego juz dawno w ogóle nazywac Jezycjada, tylko pozegnac sie z nastoletnia klientela i pisac smutasowe powiesci dla ludzi w smudze cienia.

[nessie-jp]

Problem w tym, że autorka nie bardzo sobie radzi z prezentowaniem narracji z różnych punktów widzenia. Choćby nie wiem jak się starała, zawsze skądsiś przebija narrator wszechwiedzący i oczko zewnętrzne zawsze spogląda.

Najbliższa narracji subiektywnej jest chyba Noelka