Histo.Ryjki.

[pola_lawendowe]

Upychając, grupując i usiłując zmusić do ściśnięcia się książki, przejrzałam i mój jeżycjadowy majątek. Te tomy dorastały razem ze mną, teraz, po latach, zaczynają snuć anegdoty.
Po ich stanie witać, że w tak zwanym międzyczasie spotykały je najrozmaitsze przygody. Nadgryzane i pozbawiane okładek przez psy. Podtapiane. Wychowywane niemiłosiernie twardą ręką podczas kolejnych przeprowadzek. Noszą smugi niegdysiejszych czekolad, ślady paluchów nurzanych w dżemie truskawkowym.

A kompletnie rozklejone i bezpowrotnie zaginione pierwsze wydanie Kłamczuchy? ( to w zielonej okładce) Z tajemniczego powodu została z niej garść kartek, pracowicie doklejonych do antykwarycznego łupu-odkupu z 1996. Wieść niesie, że za sobowtóra zapłaciłam 10 złotych. I kocham jak własne, choć po pierwszej, zdobytej na koleżance za lalkę, tęsknić wciąż nie przestaję;) Do starych a kłamczuszych kartek przyczepionych jest kilka anielskich włosów i tkwi między nimi od niepamiętnych czasów wygładzone moim dziecięcym paznokciem sreberko po cukierku typu " ty, wstawaj, Mikołaj był!".

W resztkach z zielonej mam też zaznaczony historyjką z Donalda fragment niezbicie świadczący o tym, że Nowacki-senior był wielką figurą. Skrzyżowaniem prokuratora z patomorfologiem. Wszak " w kwadrans później wyszedł z domu z teczką pełną akt; NIE CIERPIĄCE ZWŁOKI sprawy wzywały go do Leszna"!
Stąd moje legendarne już pytanie przy wigilijnym stole " wujku, a kto ogląda zwłoki? i czy zwłoki mogą cierpieć?" ( poprosili o książkę, a wujek już nigdy nie zaczynał rozmowy ze mną inaczej, niż " czy zwłoki mogą cierpieć?", fubrawiec)

A znowuż Ida sierpniowa. Tej mam dwie sztuki. Pierwsza z 1981 roku. Podła oszustka, z dwa razy wklejonymi stronami od 65 do 96, a tych po 32 ni śladu, nie popiołu. Kilka miesięcy dopowiadałam sobie zaginioną treść, punktując co ważniejsze hipotezy ( strasznie słaby ten czarny chiński atrament z lat 80, powiadam wam) Na okładce z tyłu prześliczne, zupełnie magiczne zdjęcie autorki, która wcale nie jest Małgorzatą Musierowicz. To Michael Praet, moim osobisty narzeczony. Wystarczyło domalować zarost ( strasznie słaby jest ten czarny chiński atrament z lat 80, no mówię wam!) i Robin Hood jak żywy! ( a nawet Leprzy i Grupszy od pierwowzoru!)
Ta z bógwikiedy, wydana już po Dziecku piątku, jest dokumentnie obżarta z kolei przez psinkę, za to jak mądrze - pożarte prawie wszystko oprócz treści. I wszędzie ślady szczenięcych kiełków! I wszędzie niewinną krwią szczenięcą hojnie zbroczona! ( nie, nie zamordowałam go, akurat zęby zmieniał;))

Każda z moich książek niesie ze sobą jakąś historię. Ale saga o Borejkach tych historii niesie - migając wspomnieniami - całe mnóstwo.

A Brulion Bebe B. z dołączonym żółciutkim jak słońce notatnikiem z zapiskami z obozu, a Kwiat Kalafiora, a Dziecko piątku...

W styczniu 2015, przeglądając moje tomiki jeżycjady z moimi historiami, zdałam sobie sprawę z jednego: zaczynam się starzeć. To niemożliwe, ale naprawdę zaczynam się starzeć! Także coś!

[agnieszka_azj]

A ja miałam "Opium w rosole" bez pierwszych 40 stron - składane z odcinków, które ukazywały się bodaj w "Płomyku"(?). W każdym razie - w czymś, czego już nie czytywałam, bo byłam wtedy na studiach, i dlatego przegapiłam kilka pierwszych części.
O tym, co wydarzyło się w Operze, dowiedziałam się dopiero, kiedy ukazała się książka. Wcześniej znałam tylko skutki :-)

Miałem jej jeszcze w XXI wieku, a teraz znaleźć nie mogę. Być może padło ofiarą jakichś generalnych porządków, ale musiałam być w strasznym ich ferworze, bo na trzeźwo bym tego nie wyrzuciła na pewno :-(

[dakota77]

Jakie smaczne wspomnienia :) I chcialabym wiedziec, jaka byla ta dopowiadana sobie przez ciebie tresc Idy :)

[afilipinka]

Ech, trafiłaś z tym wątkiem w samo sedno tarczy ;))! Właśnie jestem po przekopaniu mojej starszej musierowej biblioteczki, która została w domu rodzinnym i też z rozrzewnieniem oglądałam poobgryzane przeze mnie a nie psa :) ( miałam fatalny zwyczaj urywania rożków stron i przeżuwania, fuj!), pożółkłe, rozlatujące się stare wydania... ale wspomnienia bezcenne! No i oczywiście zaczęłam czytać od początku...

[zuzudanslemetro]

ja pierwszy raz jak dorwałam Szóstą klepkę to niestety wybrakowany egzemplarz, który miał zduplikowane któreś strony za to kompletny brak innych, ważnych.
A jako dziesięciolatka, kiedy zaczęłam czytać MM uważałam, że są to książki tak niszowe, że nie ma szans trafić na kogoś, kto też je zna i niektóre historyjki z przygód bohaterek opowiadałam jako własne.

[ta_noemi]

Zuzu (to oczywiście od "Zazie dans le métro"? Smakowity pseudonim). Ja też byłam przekonana, że zdobywam książki niszowe, więc nawet z przyjaciółkami nie rozmawiałam w szkole o Jeżycjadzie (jeszcze wtedy nie było nazwy Jeżyjcjada), bo musiałabym wszystko tłumaczyć. Kto wie - może niektóre z nich też znały i czytywały.

[zuzudanslemetro]

oczywiście, że od Zazie :)

[ta_noemi]

"Doukipudonktan, se demanda Gabriel excédé." :)
Zazie świetna jest!

[dziabka1]

Smakowite wspomnienie. Ja z osobista wycieczką, ale mnie pola_lawendowe się będą już wiecznie kojarzyć z ekshumowanym partyzantem i chylę czoła przed literackimi uzdolnościami, ujawnianymi ot, tak sobie.

A tak do adremu, to u mnie w szkole książki te były całkiem popularne.
Z Noelki (którą to nabyłam jak świeżo zaraz wyszła, a ja byłam wtedy w klasie liceum pierwszej), jeden cytat kojarzy mi się z moją koleżanką z ławki - Agnieszką.
Otóż przeczytała mi ona na głos jej ulubiony fragment - jak to pan Maciołka został prawie strącony ze schodów przez Baltonę odchdozącego spod drzwi Elki (Baltona nagle rzucił się po kilku schodkach w dół, omal nie rozdeptując panu Maciołce jego psiny. Cholera panie...) luźna cycata, oczywiśćie.
Ale do dziś słyszę ten fragment czytany głosem koleżanki.

W ogóle, jestem mniej więcej w wieku Geniusi (rok starsza) i to rosło razem ze mną.

[robeenek]

Również pragnę na samym początku wyrazić słowa podziwu i szacunku dla założycielki wątku, która podjęła się ekshumacji partyzanta dziecięciem będąc.
W drugiej zdaje się klasie podstawówki mama załatwiła u zaprzyjaźnionego kioskarza by odkładał dla mnie egzemplarze gazetki o tytule "Świat Młodych". W tamtych czasach najbardziej interesował mnie komiks, był to najprawdopodobniej "Kajko i Kokosz". Zaczęłam wówczas czytywać też odcinki powieści dla młodzieży dodawane na dole ostatniej strony, pod komiksem. Wkrótce pojawiła się wtedy "Ida Sierpniowa", absolutnie dla mnie fascynująca. Zebrałam wszystkie odcinki Idy (tak samo jak komiksowych historyjek), wycięłam i zrobiłam z tego książeczkę (zdaje się, że zszywając brzegi). Niestety, lekkomyślnie potem się tego rękodzieła pozbyłam, gdy jakiś czas później natknęłam się w księgarni na (pierwsze!) wydanie Idy, które oczywiście zakupiłam za kieszonkowe.

[meg_mag]

moje od zawsze ze mna - uratowane z pozaru, osmolone, oczyszczone, przekraczaly granice, ale caly czas razem
IS nadczytana przez kota, Kalamburka poplakana

[mama_kotula]

Cytat
zaczynam się starzeć. To niemożliwe, ale naprawdę zaczynam się starzeć!


Ostatnio byłam zmuszona do przekopania się przez odmęty regałów. Bowiem moja córka weszła w wiek jezycjadowy i pożąda kolejnych części. To by było na tyle, jeśli chodzi o starzenie się, no.

[kkokos]

pierwsza była IS w formie zszywki wycinków ze "świata młodych" - ta pewnie leży gdzieś w szpargałach w mieszkaniu u mamy, w kamienicy.
najbardziej zdekonstruowana jest kłamczucha - tak z 80 proc. stron fruwa sobie osobno. ale jest komplet. druga w tej konkurencji jest szósta klepka.
do BBB wszystkie są podpisane moim imieniem i nazwiskiem - widać ludzie pożyczali i się bałam. czy potem przestali? nie pomnę.
najbardziej pożółkłe są kartki opium - drukowane na jakimś papierze beznadziejnej klasy w czasach kryzysu.
no i przedziwny kolor ma zadnia okłada JT, ta z notatkami autorki o datach urodzin. leżała na słonecznym parapecie mojego mieszkania w bloku, bo często się do dyskusji na forum przydawała.

[mankencja]

W moim "Opium" Maciek miał na jednej ilustracji domalowane ołówkiem wąsy. Pożyczyłam w piątej klasie tę książkę koledze, bo mieliśmy przeczytać dowolny tom Jeżycjady jako lekturę. Wkurzyłam się wtedy i zmazałam wąsy, czego żałuję, gdyż, jak się okazuje, był to malunek proroczy.