Bystra, bardzo bystra

[ciotka.scholastyka]

Właśnie znów go zaskoczyła, pytając znienacka:
– Czy ty zawsze mówisz prawdę?
– Nie – odparł po chwili namysłu. A na to Lusia:,
– Widzisz? Teraz skłamałeś! – i wybuchnęła śmiechem.
O, tak. Była bystra. Bardzo bystra.

Na moje scholastyczne oko, coś tutaj się pani autorce pomyliło, bo powyższy tekst nie ma żadnego sensu, a już na pewno nie jest dowodem na to, że Łusia jest bystra (bardzo bystra).

Jestem ciekawa, czy gdyby zapytać MM w Księdze, o co tu chodzi, wyjaśniłaby, czy odpowiedziała z godnością, że ludzie o mądrych szerokich czołach i niemalinowych włosach zrozumieją.
(i ja tego nie piszę złośliwie, poważnie mam takie obawy)

[tt-tka]

Podzielam twoje obawy.
Co do Lusi ona jest bystra dokladnie tak jak Jozwa spostrzegawczy, czyli sporadycznie i zwykle nie wtedy, kiedy byloby to przydatne.

[herbacianasaszetka]

To jest opinia Józefa, nie komentarz odautorski. W takim układzie wysnuję tezę, że mało bystry jest Józef, skoro nie zauważył, że odpowiedź siostry się nie trzyma kupy. :)

[kon.zrzeda]

Może, yyy, to ma być jakiś dziwnie pokręcony paradoks kłamcy?🤔 Łucja uważa Józefa za prawdomównego, on mówi, że kłamie, ale jest prawdomówny, więc to, co powiedział (że kłamie), to prawda, co wyklucza jego prawdomówność? 🤯 To znaczy mam na myśli zamysł odautorski, bo sensu to ni mo, zwłaszcza jeśli nie chodzi o zdanie wypowiadane w danym momencie, tylko "tak w ogóle i czasami"

[la_felicja]

Oj, nie czepiajcie się, dziewczyny. To moja ulubiona odsłona Józefa - opiekuńczego chłopca, który kocha młodszą siostrzyczkę. Nie musi być w tym logiczny.