a Siesicka?

[nikadaw1]

może offtopowo, ale już o tylu różnych autorach tu dyskutowaliśmy.
czytacie?

nie wydaje wam się, że Siesicka jednak "zestarzała się" bardziej niż wczesna MM?
jak byłam młoda :)) to z milion razy przeczytałam Fotoplastykon i Przez
dziurkę od klucza. tę ostatnia uwielbiałam, choć obawiam, się, że dziś jest
już kompletnie nieczytelna, z racji przepisów kulinarnych i wymyślania
ersatzów wszystkiego.
no ale Zapałkę na zakręcie, Jezioro osobliwości, Beethoven i dżinsy - po
razie. nie ciągnęło mnie by do tego wracać. inne książki w ogóle były dla
mnie trudne i nieciekawe.
a jak wy? Siesicka też jest wydawana w Akapit Press i to mi daje trochę do
myślenia, są jakieś wznowienia, ale z drugiej strony dużo wyprzedaży.

[agnieszka_azj]

Siesicką uwielbiałam jako nastolatka - "Zapałkę", "Jezioro osobliowości", "Czas
Abrahama", "Agnieszkę" i in. Potem miałam długą przerwę i nie śledziłam jej
twórczości.
Nie tak dawno sięgnęłam po jej nowsze książki i... byłam bardzo zdziwiona.
Jakby to pisała zupełnie inna osoba. Takie to jakieś... pokręcone, wymieszana
fikcja z rzeczywistością, dziwne.
Choć jest kilka książek, które mi się podobały - "Pejzaż sentymentalny" (czyli
cd. "Zapałki"), trylogia "Falbanki. Woalki. Wachlarze" wydana ostatnio razem
jako "Opowieści rodzinne" i "...nie ma z kim tańczyć".

Moja czternastoletnia córka po Siesicką nie sięga w ogóle, mimo że ma na półce
z pół metra jej książek. Nie i już.

[ginestra]

Ja też jako nastolatka lubiłam powieści Siesickiej - przeczytałam Zapałkę,
Jezioro osobliwości, Fotoplastykon, Przez dziurkę od klucza.

Po latach przeczytałam sobie raz jeszcze dwie pierwsze (Zapałkę i Jezioro).
Przeczytałam z zaciekawieniem, wciągnięciem w akcje i życie uczuciowe postaci,
ale i z pewną irytacją - faktycznie masz rację Niko, że się "zestarzały" -
obyczajowość, sposób flirtowania chłopaka i dziewczyny, nawiązywania relacji,
takie uniwersalne rzeczy, a tak mało uniwersalnie przedstawione. No i dziwnie mi
się czytało niektóre fragmenty: na przykład na co drugiej stronie wyznania
pozytywnych bohaterów, że marzą o tym, żeby zostać komunistą itp. Jakieś
dydaktyczne wywody itp.
Jakieś ogólnie męczące były, język taki gładki, niby bardzo zgrabny styl, polot,
ale ten właśnie zgrabny sposób narracji męczył. No i wszystkie dylematy
bohaterów w tych dwóch wymienionych książkach to jakieś takie ciągłe dzielenie
włosa na czworo, unikanie normalnej komunikacji itp.
No dziwnie. Ale może warto przeczytać i te nowsze, wyrobić sobie zdanie..
Pozdrawiam!

[laura-gomez]

pamietam, że w podstawówce przeczytałam "Falbanki. Woalki. Wachlarze"
oraz "Jezioro osobliwości" i bardzo mi się podobały

[dakota77]

Z Siesickiej na pewno czytalam Fotoplastykon, to akurat dawno temu, a pare lat temu ZApalke na zakrecie i Pejzaz sentymentalny. Faktycznie te ksiazki postarzaly sie, ale wciaz bardzo podoba mi sie styl autorki.

[anuszka_ha3.agh.edu.pl]

Ginestra! Jakbyś mi to z ust wyjęła! :-)
Próbowałam kiedyś te książki przeczytać.

> faktycznie masz rację Niko, że się "zestarzały" -
> obyczajowość, sposób flirtowania chłopaka i dziewczyny, nawiązywania relacji,
> takie uniwersalne rzeczy, a tak mało uniwersalnie przedstawione.

Ha, pamiętam jak jedna bohaterka nie chciała zaprosić kolegi do siebie do domu
pod nieobecność mamy. "Bo miała zasady". Kolega był zbudowany jej postawą. :-)))

> No i dziwnie mi
> się czytało niektóre fragmenty: na przykład na co drugiej stronie wyznania
> pozytywnych bohaterów, że marzą o tym, żeby zostać komunistą itp.

He, widać, że te książki przemawiałyby do młodych ludzi z pokoleń Kuronia czy
Michnika. Ale dla późniejszych generacji takie deklaracje są po prostu śmieszne.

> Jakieś dydaktyczne wywody itp.

Pamiętam jak przez mgłę jakiś motyw szkolnego potępienia dla uczennicy, która...
nie całkiem dobrze się prowadziła jak na owe czasy? podskakiwała nauczycielom?
...nie wiem. Ale był to dla mnie zupełnie kosmiczny motyw.

> No i wszystkie dylematy
> bohaterów w tych dwóch wymienionych książkach to jakieś takie ciągłe dzielenie
> włosa na czworo, unikanie normalnej komunikacji itp.

Ba. Ja jak to czytałam, to wciąż zadawałam sobie pytanie: "No ale w czym oni
właściwie mają problem?"

[nikadaw1]

hoho, tych komunistów to ja wcale nie pamiętałam:) pamiętam za to, że
zaczytywali się Bratnym. oglądałam też film "Jezioro osobliwości" gdzie był
jakiś konflikt pary na tle seksualnym. mianowicie dziewczyna uciekła chyba z
domu i schroniła się u swego kolegi, który dał jej osobny pokój a ona zamknęła
go nocą na klucz . niemniej kolega rozpuścił plotkę, że spali ze sobą, co
skłoniło jej chłopaka do nazwania jej szmatą. ten oraz inne problemy domowe
doprowadziły do próby samobójczej dziewczyny.
chyba dziś z przyjemnością (?) przeczytałabym raz jeszcze Siesicką. Ginestro,
pożyczysz? :)

faktycznie, jak pisze Verdana - Przez dziurkę od klucza w pewnym sensie
zestarzało się najmniej. ale te wszystkie opisy domowego życia mogą dziś być
odbierane jako zupełnie kosmiczne - jak prać w pralce Frania, jak zrobić rybę z
mięsa mielonego, czym sklejać buty, jak urządzić prywatkę, kupowanie gumki do
MAJTEK, czym umyć zapuszczoną wannę i tak dalej. niemniej Joannę i filologa
orientalnego wspominam z prawdziwym rozrzewnieniem. ta książka dokumentuje pewną
epokę nawet lepiej niż wczesna Musierowicz. ale tego akurat dawno nie wznawiali.

filolog orientalny i klasyczny

[minerva_mcgonagall]

nikadaw1 napisała:

niemniej Joannę i filologa
> orientalnego wspominam z prawdziwym rozrzewnieniem. ta książka dokumentuje pewn
> ą
> epokę nawet lepiej niż wczesna Musierowicz. ale tego akurat dawno nie wznawiali
> .
Filolog orientalny????
Kurczę! Gdzieś mi się kołacze z wczesnej młodości "pojęcie filologa
orientalnego" i zachodziłam w głowę z jakiej to książki. Pasowało mi do MM, ale
to nie było u niej, Ignac był filologiem klasycznym, więc gdzie? Czyżby cos mi
jednak z tej Siesickiej zostało? Podasz dokładniejsze namiary?

[nikadaw1]

filog orientalny pochodzi z książki "Przez dziurkę od klucza" i jest głównym
absztyfikantem Joanny, głównej bohaterki :) w jej domu pojawił się jako student
wynajęty do mycia okien za pośrednictwem studenckiej spółdzielni pracy. a potem
jakoś został. nawet nie pomnę, jak miał na imię.

[kwirynka]

To Jan był chyba.
Co do tej książki trochę nie mogłam przez nią przejść za dużo tych porad.
Jednak przez nie łatwiej mi było sobie wyobrazić życie kiedyś tam
Pozdrawiam

[ginestra]

Pewnie, że pożyczę :)
Mam tylko Jezioro.., Zapałkę.. i Fotoplastykon.

A to Jezioro osobliwości to było chyba o innej historii, chyba, że w filmie
umieścili dodatkowo wątek dziewczyny albo ja nie całkiem pamiętam? Główna
historia dotyczyła takiej pary, a właściwie trójkąta, i jeden chłopak drugiego
uderzył wiosłem kiedy ten płynął łódką czy kajakiem i ten poszkodowany odniósł
jakieś groźne obrażenia głowy i w to zamieszana była potem policja, a młodzi
bohaterowie długo potem odsłaniali prawdziwą wersję wydarzeń (zwłaszcza przed
czytelnikiem). I jeszcze był tam taki dysonansowy, według mnie, wątek rodziców
dziewczyny i chłopaka: to znaczy jej matka stała się kochanką jego ojca, który
miał żonę. Ale ta żona była taka szlachetna i dumna, że się wyprowadziła na wieś
i niczego od niego nie chciała, nic w ogóle ze wspólnego majątku (!) i w dodatku
zachowała do niego życzliwość i wyrozumiałość, że no tak, zakochał się
biedaczek, serce nie sługa. Coś w tym sensie. Postać tej szlachetnej żony trochę
mi się wydała nieprawdopodobna i jakby specjalnie skonstruowana tak, żeby ten
mąż i kochanka mogli być bohaterami pozytywnymi.
Nie dziwię się, że te zakonnice zabroniły to czytać ;)

Z "Przez dziurkę od klucza" pamiętam też porady o myciu okien oraz o wycieraniu
kurzy i inne takie. Naprawdę fajnie się czytało. :)

Pozdrawiam!

[agnieszka_azj]

Film był w duzym stopniu oparty o książkę, tylko skrócony w czasie ;-)
Był wątek małżeństwa mamy Marty i ojca Michała, była też mama Michała. Był
związek Marty z Michałem i Patryk, który trochę mieszał. Film skończył się
samobójczą próbą Marty. Nie było juz wakacji i obozu.

Generalnie i tu i tu chodziło o problemy dzieci postawionych wobec życiowych
wyborów rodziców. Marta po latach życia tylko z Mamą musiała odnaleźć się w
kontaktach z ojczymem, w nowy domu. Miała z tym problemy, podobnie jak ze
świadomością, że jej Mama była przyczyną rozpadu rodziny Michała.
Plus pierwsze poważne uczucie - jak to zwykle u Siesickiej.

[nighthrill]

"Przez dziurkę..." uwielbiam, postać babuni jest wspaniała! I niektóre przepisy
wcale się nie zestarzały, np. na andruty z masą. "Fotoplastykon" też czytałam z
przyjemnością, a "Bethoven i dźinsy" to raczej depresyjna i smutna książka,
konflikt pokoleń pokazany z kilku stron, wspomnienia z powstania
warszwawskiego...myśmy to w 7 klasie przerabiali jako lekturę:)
A poza tym lubiłam "Słoneczniki" Snopkiewicz i dziś odnalazłam je w garażu u
moich rodziców, zamierzam przeczytać. Tam to dopiero komuną ciągnie:)

[agnieszka_azj]

ginestra napisała:

> Ja też jako nastolatka lubiłam powieści Siesickiej - przeczytałam Zapałkę,
> Jezioro osobliwości, Fotoplastykon, Przez dziurkę od klucza.
>
> Po latach przeczytałam sobie raz jeszcze dwie pierwsze (Zapałkę i Jezioro).
> Przeczytałam z zaciekawieniem, wciągnięciem w akcje i życie uczuciowe postaci,
> ale i z pewną irytacją - faktycznie masz rację Niko, że się "zestarzały" -
> obyczajowość, sposób flirtowania chłopaka i dziewczyny, nawiązywania relacji,
> takie uniwersalne rzeczy, a tak mało uniwersalnie przedstawione. No i dziwnie
m
> i
> się czytało niektóre fragmenty: na przykład na co drugiej stronie wyznania
> pozytywnych bohaterów, że marzą o tym, żeby zostać komunistą itp.

A gdzie Ty to znalazłaś ??? W "Zapałce", w "Jeziorze osobliwości" ???
Jedyna ksiązka, w której można znaleźć wątek nazwijmy to "polityczny" to "Czas
Abrahama", ale tam raczej problem jest inny. Kuba wstapił do ZMS li i jedynie
ze względu na dodatkowe punkty przy przyjęciu na studia. Potem zaprojektował
jakąś odznakę z czystej pasji tworzenia, co spowodowało, ze wybrano do na
przewodniczącego. Jego dylemat (mało dziś czytelny0 polegał na tym, czy
uczciwie postąpił przyjmując tę funkcję bez ideowego zaangażowania, czy jest to
karierowiczowstwo.
Nie pamietam z żadnej książki marzeń, aby zostać komunistą. Może czegoś nie
czytałam.

A, i przypomniało mi się, że lubiłam bardzo "Zapach rumianku" - kompletnie
apolityczną książkę o miłości ;-)

[onion68]

Opis Ginestry pasuje mi do Snopkiewicz, ale nie czytałam tych wczesnych powieści
Siesickiej...

[gaudia]

kompletnie nie kojarze polityki u Siesickiej, ale nie wszystko czytalam

sporo jej było u Snopkiewicz, ale i tak kocham Słoneczniki do dzis

Siesicka jest rzetelna w przedstawianiu uczuc, drobiazgowa, ale mialo to swoj urok

Marcina z Zapałki chciałam spotkac:D

rany, kiedy ja to czytalam....ze 100 lat temu

[onion68]

>ale i tak kocham Słoneczniki do dzis<

Ja już dawno nie czytałam, ale kiedyś bardzo chciałam być taka jak Lilka ;)Wątek
z ZMP jakoś zupełnie mnie nie bulwersował, może dlatego, że czytałam w wieku
nastoletnim, a komunistyczna noc była jeszcze wówczas głęboka ;)
"Tabliczka marzenia" też była świetna.
A ja do dzisiaj przepadam za Rolleczek i rodziną Jelonków :)

Snopkiewicz

[nikadaw1]

>ale i tak kocham Słoneczniki do dzis<


bohaterki Snopkiewicz szalenie mi imponowały. i Lilka ze "Słoneczników", i
dziewczyny z "Tabliczki marzenia" i "Kołowrotka". swoją samodyscypliną,
samodzielnością, zdeterminowaniem i dalekosiężnością planów i marzeń. swoimi
lekturami. Lilka w czasie okupacji sama się uczyła, a po wojnie już w normalnej
szkole była z niektórych przedmiotów najlepsza. potem, gdy ktoś podrażnił jej
ambicję, sama nadrobiła matematykę i fizykę. wiedziała czego chciała, a jeśli
czegoś chciała, brała bez ogródek. imponowały mi jej kontakty z chłopakami. i
jej styl pisania. "Jestem dzieckiem grzechu. To nieprawda, ale dobrze brzmi." :)))
jej dalsze losy, Paladyni, a kolei potwornie mnie nudziły. w kółko tylko czytali
"Kapitał", chodzili na zebrania ZMP i jakieś partyjne zabawy. na jedną nawet
Lilka ubrała się w drapowaną zasłonę, jeśli dobrze kojarzę:) ale potem były
jakieś śmiertelnie poważne i smętne romanse.

dzięki "Tabliczce marzenia" przeczytałam Thora Heyerdala. z tej książki wyłonił
się swiat, o którym nie miałam pojęcia. jakiś taki idealizm lat
sześćdziesiątych. echa powstania warszawskiego. i te poważne rozmowy z
nauczycielami, na serio, bez dydaktyzmu i moralizowania.

"Kołowrotek" pamiętam najmniej i wrażenie choć najsłabsze, to nadal mocne na
mnie robił. dziewczyna z tej książki mieskzała na wsi, ale chodziła do liceum
fotograficznego, korespondowała chyba z kimś z zagranicy, interesowała sie
polityką itp. zupełnie niestandardowe, otwarte, fajne dziewczyny, jakie
chciałabym poznać. o ileż ciekawsze od bezbarwnej Pyzy czy nawet Tygrysa z
ostatnich ksiązek.

[klymenystra]

Sloneczniki sie swietnie czyta, Paladyni sa trudni/ jest trudna? im jestem
starsza, tym bardziej ja doceniam. kryzys wartosci, zalamanie swiata, te
retropsekcja. no i pokawalkowana narracja... smutna ksiazka w sumie.
Siesicka uwielbialam, ale teraz, kiedy czasem wracam do tych ksiazek,to widze
nachalna wrecz propagande + dziwne problemy. dlugo nawet mialam kompleksy, ze
ja takich problemow nie mam :-)

A wiecie, dziewczyny

[the_dzidka]

Że "Słoneczniki" mają ciąg dalszy? Ma tytuł "Palladyni" i opowiada o Lilce na
studiach.
Boże, jaka się z niej zrobiła okropna dziewucha - zarozumiała, protekcjonalna,
podła i głupia. Az żal.

[klymenystra]

nieprawda... czemu tak piszesz? "Paladyni" sa bardzo madra ksiazka (chyba
pisalam o tym wyzej, ale nie chce mi sie sprawdzac).
Lilka dostala od zycia po tylku- wierzyla w ZMP, wierzyla w zycie, szarzowala,
bo aki byl jej charakter. wszystko jej sie zawalilo, idealna milosc tez- tak
naprawde "Paladyni" sa o wchodzeniu w szeroko pojeta doroslosc.
Jak bylam mlodsza, nie umialam docenic Paladynow, najwazniejsze sceny to byly
te, gdzie narratorka opisywala studenckie wyglupy.
Z biegiem czasu ta czesc wlasnie robi sie dla mnie wazniejsza
od "Słonecznikow". ot, chocby watek zwiazku ze starszym od siebie facetem- i
rozdwojenia. Nie sadzilam nigdy, ze cos podobnego (ale zupelnie innego) mnie
spotka. I spotkalo. I dpiero po tym zrozumialam te czesc 'Paladynow".

[agnieszka_azj]

Bo "Słoneczniki" to książka dla młodzieży, a "Paladyni" - zdecydowanie dla
dorosłych.

[klymenystra]

to smutne, bo znaczy, ze juz nie jestem mlodziez ;)
ale w takim razie czemu na moim wydaniu jest napisane, ze ksiazka polecana
przez MEN?
(nie ten wspolczesny, jakby Giertych przeczytal te pochwaly komunizmu i seksu
bez slubu, to by ustawil Snopkiewicz w jednym rzedzie z Witkasiem :))

[the_dzidka]

> nieprawda... czemu tak piszesz?

Bo tak to widzę. Lilka popełniła poważny błąd uważając, że ponieważ jest taka,
jaka jest, to nie jest zobowiązana do zastanowienia się nad sobą w kontekście
tego, co o niej/do niej mówią inni. Michała zlekceważyła, Banasiaka wysmiewała,
koleżanki z pokoju chcące jej pomóc, Nikę, Annę -odepchnęła od siebie TYLKO i
wyłącznie dlatego, że nie stanęły za nia bezkrytycznie, tylko próbowały jej
pokazać, co złego widzą w jej postępowaniu. O Remim nawet nie wspomnę - to ONA
spie.. schrzaniła tę miłość, to ona odeszła od niego, patrząc tylko i wyłącznie
na to, żeby to jej było dobrze (znamienna scena "o niech ja skonam, Lilka z
kuferkiem!"), to ona potem miała do niego egzaltowane pretensje, że on "nie
cierpi zbyt mocno", to ona wreszcie nie umiała zrozumieć dlaczego po jej
odejściu rzucił się w wir zdobywania kolejnych przypadkowych kochanek...
Uważała, że powinien na nią czekac, bo to była "idealna miłość"? To ona tę
miłośc zniszczyła, to ona była zbyt głupia i smarkata, żeby dostrzec w Remim
wspaniały dar od losu. I mimo że teoretycznie dochodzi na końcu do wniosku,
że "dalej - mniej zachłannie!", to jednak pozostaje na stanowisku, że to ją
życie skrzywdziło. I że to Remi jest "jej zdechłą wroną", a nie odwrotnie. Tak
naprawdę ta cała historia nie nauczyła jej niczego, a z całą pewnością nie
nauczyła jej pokory. I mam paskudne wrażenie, że znam takie, juz 'dorosłe'
Lilki, nie znoszę ich i od nich uciekam.



> "Paladyni" sa bardzo madra ksiazka

A czy ja twierdze inaczej?

[klymenystra]

co do tej milosci... jak mysle- Lilka dopiero po tym wszystkim zaczela
dojrzewac. "zdechla wrona"- nie tylko Remi, ale cala mlodosc i idealy. ja ja
rozumiem, chociaz nie popieram- jakze ona moglaby do niego wrocic, skoro mial
byc ostatnia opoka, a zawiodl ja. jasne, z naszego punktu widzenia mial prawo
tak robic- ale inaczej mysli mloda, troche egoistyczna idealistka. ale Lilka
zawsze taka byla- w Slonecznikach tez, tylko w Slonecznikach zycie jej nie
dawalo tak w kosc.
Mowisz- popelnila blad... a pamietasz jej ostatni "brawurowy" egzamin? czym sa
bledy? ona sobie zdaje z tego sprawie, piszac te ksiazke.
wiesz, ciezko jest sluchac cudzych rad- szczegolnie z jej charakterem. i znow
powtorze- taka tez byla w Slonecznikach.
to jej odejscie z kuferkiem- wiesz, ja to widze tak, ze ona sie przestraszyla
doroslosci, wszystkich konsekwencji. przerazila sie, ze juz nigdy nie bedzie
mogla byc mloda. to tez blad- triumfalny pochod impulsu...
nie bronie Lilki, ale doskonale ja rozumiem. pozuje, nawet przed sama soba, ale
za ta poza kryje sie zal. i kryje sie pokora- moim zdaniem.
piekielnie trudna jest ta ksiazka, jak sie jej tak przyjrzec. piekielna- bo
przeciez mlodosc jest pieklem.
ja tez czekam, az sie skonczy.

[ginestra]

O komunistach, to według mnie było w obydwu książkach, musiałabym przejrzeć, ale
tak mi się zapamiętało, że natykałam się niejeden raz. Na pewno w Zapałce jest
taki zdaje się Wojtek, syn pozytywnego bohatera milicjanta, do którego to
milicjanta zgłasza się inny bohater (Marcin?) po tym jak popadł w konflikt z
prawem kiedy się przejechał nie swoim motorem. No więc zgłasza się do tego
milicjanta, ale nie wie (chyba), że jego syn to ten Wojtek z jego klasy, który
okazuje mu dużo wsparcia, bo w klasie Marcina nie lubią, wygłasza ciągle jakieś
żarliwe przemowy. Ktoś go pyta: "skoro tak zależy ci na wszystkich ludziach, na
tym, żeby na świecie czynić dobro (no coś w tym sensie w każdym razie), to może
ty zostaniesz księdzem?" A on na to: "Nie księdzem, komunistą!".

Może jeszcze coś wyszperam w wolniejszej chwili, niemniej te wszystkie przemowy
to też były takie w duchu ogólnej propagandy - o postawie obywatelskiej itp.
Najwięcej tego chyba było w Fotoplastykonie (ciągle tam coś było o lekcjach
wychowania obywatelskiego, jak młodzież prześcigała się z nauczycielką czy też
nauczycielem w rozumieniu tej postawy obywatelskiej i wprowadzaniu jej w czyn).

Nie, żeby mi to jakoś bardzo przeszkadzało, ale to był argument za tym
"zestarzeniem się" tych powieści. Które skądinąd lubię.
Pozdrawiam!

[ginestra]

No proszę, chciałam się wkleić pod postem Agnieszki i nie doczytałam niższych
postów, tymczasem nie tylko wkleiło mnie źle, ale jeszcze okazuje się, że
dokładny cytat, ten sam, o którym myślałam, został wyszperany i objawiony.

Dzięki! :)

[agnieszka_azj]

Marcin nie zgłosił się tylko został aresztowany ;-)

Ten sam milicjant pojawił się jeszcze w "Beethovenie i dżinsach" - tam była
jakaś historia z Alkiem i jego próbami resojalizacji niejakiego Dudka.
Czy ktoś jeszcze pamieta, kim był "konik" pod kinem ???

Przypomniało mi się jeszcze, ze w innej książce, którą lubiłam - "Moja droga
Aleksandro", przyszły mąż bohaterki studiuje filozozofię marksistowską, co jest
kilkakrotnie podkreślone. Dla meritum książki nie ma to żadnego znaczenia.

[nikadaw1]

> Czy ktoś jeszcze pamieta, kim był "konik" pod kinem ???

konika pod kinem Femina w Warszawie spotkałam jeszcze w 2000 roku bodajże:))
film Elżbieta wtedy grali.

[yennefer_z_v]

Przy powtórce z Siesickiej (wszystko pod wpływem tego wątku, rzecz jasna)
znalazłam tego komunistę w "Zapałce...".
"- Nie mogę ciągle tylko wybaczać i wybaczać! - powiedziałam, kiedy przyleciał
do mnie tamtego wieczoru.- Po co, dlaczego?
- Bo człowieka trzeba ratować, póki starcza sił! - krzyknął patrząc na mnie z
taką nienawiścią, z jaką jeszcze nigdy nikt na mnie nie patrzył.
- Czy zamierzasz zostać księdzem? - spytałam jadowicie.
- Nie! Komunistą! - zatkał mnie."

Ale jakoś mi to zupełnie nie przeszkadza. A książki Siesickiej podobają mi się
teraz bardziej niż 6-10 lat temu. I nie są wcale takie znowu młodzieżowe. Tzn.
chwilami schemat i naiwność bije po oczach, ale stronę dalej świat w powieści
okazuje się jednak całkiem prawdziwy, nie tylko biały albo czarny. Lubię też te
niejednoznaczne zakończenia. Z happy endów chyba nigdy nie wyrosnę, ale
odkrywam w sobie coraz więcej miejsce na pozostałe kategorie zakończeń...

[agnieszka_azj]

Niegny nie miałam wrażenia, że Olo to mówił na poważnie. Zdecydowanie nie
nalezy brać tego "wprost".

[yennefer_z_v]

To mówi Wojtek, ale mniejsza o to ;)
Zastanawiałam się, czy to na poważnie i różnie kombinowałam. Ale potem są takie
rozważania Mady: "Jakie to wszystko jest do siebie podobne! W założeniu
oczywiście. I tu chodzi o człowieka, i tam chodzi o człowieka. W jednym wypadku
rzecz się opiera o pomoc boską, a w drugim o ludzką... zawsze o pomoc... zawsze
o pomoc! Człowiek nie może być sam. Zwłaszcza człowiek ułomny", więc może
jednak marzenie trzeba brać serio. Zwłaszcza, że mówi to syn wyjątkowo
pozytywnie opisanego komisarza MO.
Tylko czy tego typu fragmenty to taka zbrodnia? Takie były realia. Chociaż
chwilami sobie myślę, że jakaś mocniejsza propaganda się u Siesickiej kryje, bo
podczas czytania tęskno mi do tych czasów, które znam tylko z książek i
opowiadań. I wiem przecież, że nie były różowe. A czar słowa działa.

[agnieszka_azj]

yennefer_z_v napisała:

> To mówi Wojtek, ale mniejsza o to ;)
> Zastanawiałam się, czy to na poważnie i różnie kombinowałam. Ale potem są
takie
>
> rozważania Mady: "Jakie to wszystko jest do siebie podobne! W założeniu
> oczywiście. I tu chodzi o człowieka, i tam chodzi o człowieka. W jednym
wypadku
>
> rzecz się opiera o pomoc boską, a w drugim o ludzką... zawsze o pomoc...
zawsze
>
> o pomoc! Człowiek nie może być sam. Zwłaszcza człowiek ułomny", więc może
> jednak marzenie trzeba brać serio. Zwłaszcza, że mówi to syn wyjątkowo
> pozytywnie opisanego komisarza MO.

Wojtek - faktycznie. Jakoś mi się wydawało, że to Olo, ale dawno (nawet bardzo)
do tej książki nie wracałam. Wojtek był jednakowóż postacią zdecydowanie
drugoplanową.
Że oficer MO opisany pozytywnie ? Nie był to esbek, tylko milicjant zajmujący
się kryminalnymi przestępstwami nieletnich - w obecnym systemie, w obecnej
Policji robiłby dokładnie to samo. Policja jest potrzebna w każdym systemie
spolecznym.

> Tylko czy tego typu fragmenty to taka zbrodnia? Takie były realia. Chociaż
> chwilami sobie myślę, że jakaś mocniejsza propaganda się u Siesickiej kryje,
bo podczas czytania tęskno mi do tych czasów, które znam tylko z książek i
> opowiadań. I wiem przecież, że nie były różowe. A czar słowa działa.

Nie były różowe, ale też nie były non stop tragiczne. Nie przesadzajmy z
martyrologią. Ludzie żyli codzinnym życiem, kochali się, pobierali, wychowywali
dzieci, mieli swoje radości i smutki. Były okresy, że w sklepach było dużo
więcej niż ocet i jakoś się żyło.

[yennefer_z_v]

Broń Boże nie porównuję milicjanta do esbeka. Zakładam tylko, że ten komisarz
był ideowo właściwy, czy coś takiego, a jego syn mógł mieć wpojony podobny
stosunek do ustroju. I mógł całkiem poważanie chcieć być komunistą, bo łączył
to z pomaganiem ludziom. Tylko tyle.
Z martyrologią nie chciałam przesadzić. Po prostu coś musiało być źle, a u
Siesickiej rzadko to dostrzegam. Towarzyszy mi raczej myśl "jak pięknie się
wtedy żyło i czuło" niż "może i ładnie się kochali, ale...".
Powtórzyłam sobie "Pejzaż sentymentalny". Mimo całego uwielbienia dla MM i
konwencji, to jednak podoba mi się, że u Siesickiej licealna miłość nie musi
być ostatnią.

[agnieszka_azj]

yennefer_z_v napisała:
> Z martyrologią nie chciałam przesadzić. Po prostu coś musiało być źle, a u
> Siesickiej rzadko to dostrzegam. Towarzyszy mi raczej myśl "jak pięknie się
> wtedy żyło i czuło" niż "może i ładnie się kochali, ale...".

To juz może taka obserwacja "poza Siesicką" ale wtedy życie było jakieś
prostsze, wybory bardziej oczywiste, zasady sztywniejsze... Ech, starzeję się ;-
)

[gaudia]

"Kołowrotek" pamiętam najmniej i wrażenie choć najsłabsze, to nadal mocne na
mnie robił. dziewczyna z tej książki mieskzała na wsi, ale chodziła do liceum
fotograficznego, korespondowała chyba z kimś z zagranicy, interesowała sie
polityką itp. zupełnie niestandardowe, otwarte, fajne dziewczyny, jakie
chciałabym poznać. o ileż ciekawsze od bezbarwnej Pyzy czy nawet Tygrysa z
ostatnich ksiązek.


zakochana w Słonecznikach, przeczytałam i Kołowrotek, ma do dzis. Narracja
wlecze sie jak słońce po zaoranym polu, ale ma to swój urok. Akcje z dołozeniem
kłódki do drzwi sklepu pamietam do tej pory:)

a czy któras z Was kojarzy książkę Małgorzaty Domagalik o młodych zdolnych z
warsztatów dziennikarskich? i rozwazania autorki o "starosci po 40-stce"?
Kurcze, nie pomne tytułu...ale "przejscie z dżinsów w garsonke i toczek"
pamietam do dzis...i syndrom "ogólnie zdolnej"

ps. Kocham rodzinke Szkaradków & co :D

[nikadaw1]

a czy któras z Was kojarzy książkę Małgorzaty Domagalik o młodych zdolnych z
> warsztatów dziennikarskich? i rozwazania autorki o "starosci po 40-stce"?
> Kurcze, nie pomne tytułu...ale "przejscie z dżinsów w garsonke i toczek"
> pamietam do dzis...i syndrom "ogólnie zdolnej"

a to na pewno Domagalik była? bo ja kojarzę książke, taki niby- reportaż o
młodzieżwy na wakacyjnych warsztatach dziennikarskich. Dańkowska może?

[deina_kmf]

Z tą licealną miłością, to jednak i Alusia wyszła za Ola, i Miśka za
Piotra...więc i u Siesickiej się zdarzało:)
Czytywałam ją jako nastolatka, potem straciłam kompletnie serce do jej książek.
Często miałam to wrażenie, o którymś wcześniej tu wspomniano - dzielenia włosa
na czworo, szukania problemu tam, gdzie go nie ma...zaczęły mnie też irytować
bohaterki (szczególnie Marta z Jeziora Osobliwości, której zresztą i w
najlepszych czasach nie darzyłam specjalną sympatią...) i styl pisania - dialogi
oparte na szybkich równoważnikach zdań i masie wykrzykników. To dotyczy tych
starszych książek, w nowszych nieco zanikło, na szczęście.
Natomiast Słoneczniki uwielbiałam zawsze, Lilka była fantastyczna. W Paladynach
trochę się ten klimat ulotnił.
A co z Elżbietą Jackiewiczową? Czytywałyście? Lubię wracać do "Pokolenia
Teresy", nadal mnie wzrusza (mimo wstawek ideologicznych), chociaż "Tancerze" są
już troche irytujący, a o reszcie w ogóle nie ma co mówić - to jest dopiero
czysta propaganda. Zdaje się że jej książki nawet już nie są wznawiane:)
W czasach cielęcych czytywałam też chętnie Zarzycką. Zwłaszcza "Pannę Irkę"
chociaż "Dzikuskę" też lubiłam - odważna książka to była:)

[agnieszka_azj]

deina_kmf napisała:
> A co z Elżbietą Jackiewiczową? Czytywałyście? Lubię wracać do "Pokolenia
> Teresy", nadal mnie wzrusza (mimo wstawek ideologicznych), chociaż "Tancerze"
sąjuż troche irytujący, a o reszcie w ogóle nie ma co mówić - to jest dopiero
> czysta propaganda. Zdaje się że jej książki nawet już nie są wznawiane:)

Co to własciwie znaczy "propaganda" w tym przypadku ???
Serio pytam. Dla mnie sam fakt opisywania np. symaptycznego milicjanta czy
uczciwego partyjnego jeszcze propagandą nie jest.

Z książek Jackiewiczowej:
"Wczorajsza młodość" - oparta na motywach autobiograficznych historia młodej
nauczycielki na Kresach. Wszystko, o co można mieć pretensje, to rozłożenie
akcentów. Ale równocześnie - wszystko, o czym pisze było naprawdę - bieda,
konflikty narodowościowe, fala w wojsku. Jackiewiczowa nie lubiła księży i to
widać. Miała poglądy lewicowe i to też widać.
"Pokolenie Teresy" - rzetelne wspomnienia o tajnym nauczaniu. Wstawek
ideologicznych nie pamiętam.
"Dziewczęta szukają drogi" - najbardziej kontrowersyjna z jej książek. Z jednej
strony - jedynie słuszna droga, którą owe dziewczęta powinny odnaleźć, to ta,
którą się szło pod czerwonym sztandarem.
Z drugiej - to jedyna książka młodzieżowa wydana w tym czasie, w otwarty sposob
mowiąca o Kresach i akcji "Burza" w Wilnie. Miała tylko jedno wydanie - jednak
nie była taka ewidentną propagandą, skoro jej nie wznawiano.
"Nocny koncert" - ostatnia z cyklu książek autobiograficznych. Rozwód, rozpad
rodziny, wspomnienia z przed wojny. Sa tam jakieś "wstawki ideologiczne" ???

"Tancerze", "Jest nas dwoje" i jeszcze jedna o matce - lekarce z dorastającą
córką - jakiś obraz życia w latach sześćdziesiątych. Też tam żadnej propagandy
nie widzę.

[slotna]

Ja czytalam Jackiewiczowa - babcia mi podsunela. O tej lekarce to sie chyba nazywalo "Dwie milosci" - ta dziewucha (corka) doprowadzala mnie do szalu i chyba dlatego nie wrocilam juz do tej ksiazki. "Nocny koncert" natomiast mnie zachwycil, wspomnienia babci - cudowne, pamietam chleb na klonowych lisciach i tance do rana. Czytalam ze trzy razy chyba. "Dziewczeta szukaja drogi" i "Pokolenie Teresy" tez widzialam u babci ale nie czytalam.

--
Rzeczy, które próbują wyglądać jak rzeczy, częściej wyglądają bardziej jak rzeczy, niż same rzeczy.

[minerva_mcgonagall]

No niestety - ja jej nigdy nie trawiłam. To znaczy nie wiem jak teraz, po
latach, moze by mi sie nawet spodobała, ale kiedy byłam "młodzieżą" to nudziła
mnie i denerwowała.
Jej bohaterowie używali jakiegoś dziwnego slangu, który nie był językiem ani
moim ani moich koleżanek i ich problemy też nie były moimi problemami.
Miałam też wrażenie że pani Siesicka usiłuje "podlizać" się czytelnikowi. (Że
taka jest równiacha, co to się na młodzieży zna, albo nawet, że sama próbuje
tworzyć jakiś model młodziezowy opisywany w gazetach ale nijak się nie mający do
rzeczywistości znanej mi z autopsji)

[moleslaw]

Ja książki Krystyny Siesickiej poznałam znacznie póżniej niż w wieku
młodzieżowym.Jakoś do mnie wcześniej nie trafiała,teraz za to uwielbiam
"Wachlarze ","Woalki" i "Falbanki".Inne jej książki również bardzo lubię.No może
"Sabat czarownic "nie bardzo mi odpowiada."Moja droga
Aleksandro","Fotoplastykon" to tez jedne z moich ulubionych.Nie ukrywam że na
własność mam tylko dwie książki tej autorki.Planuje zebrać komplet,niestety
zawsze coś ciekawszego mnie skusi.

[onion68]

Ze mną jest identycznie, w latach szkolnych nie przeczytałam ani jednej książki
Siesickiej, dopiero kupując dla córki poczytałam sobie. I mnie również się
podobają szczególnie "Falbanki" itede, ale na przykład "Kapryśna piątkowa
sobota" i "Nie ma z kim tańczyć" też są niezłe. W książkach Siesickiej podoba mi
się nastrój, który mnie jakoś...pochłania, a także to, że zarówno kobiece, jak i
męskie postaci są pełnokrwiste (u MM panowie nieco papierowi, zgodzicie się?).

[dakota77]

Nawet wiecej niz nieco;-)

[tygrys2112]

a może to dlatego, że głównymi bohaterkami są kobiety? To ich emocje, odczucia
i świat wewnętrzny poznajemy. Mężczyzn poznajemy raczej po tym, jak się
zachowują. A ci młodzi (Józinek, Żeromscy) tak naprawdę obdarzeni są cechami
iście kobiecymi - np. zakochanie na zabój w wieku nawet nie nastoletnim.

[kwirynka]

Ja lubię Siesicką. Czytałam Jeżycjadę i książki KS przez ostatnie pół roku.
Chyba wolę, a raczej na pewno- wolę M.M. Jednak w książkach KS porusza mnie narracja pierwszoosobowa. Niektóre te książki pogmatwane, ale trochę prawd w nich jest. Osobiście podomała mi się "Zapałka..." i "Zapytał czas" trochę również "Pamiętaj,..."
Od razu dodam, że jestem współczesną nastolatką.
Mam te 14 lat. Jestem dość specyficzną osobą i rozumiem, że moje rówieśniczki nie koniecznie lubią KS.
Pozdrawiam

[verdana]

A dla mnie ze wszystkich własnie "Przez dziurke od klucza" zestarzała sie
najmniej. Późniejszych książek Siesickiej nie znam, ale te wczesniejsze dla
mnie już są przestarzałe - problemy dzisiejszej mlodziezy już nie te.

Do Verdany - prywata.

[agnieszka_azj]

Przepraszam adminki :-)))

Verdano,
napisałam na do Ciebie na priva. Odbierasz pocztę "gazetową" ?

[verdana]

Już!

[agnieszka_azj]

Dziekuję !!!

[ida198511]

> (u MM panowie nieco papierowi, zgodzicie się?

zgodzę się, chociaz bardzo cenie MM za to, że dokładnie opisuje, jak wygląda
dana postać i jakie ma cechy charakteru. drazni mnie to, że w niektórych
ksiązkach możemy poznać bohatera tylko poprzez jego czyny, nie mamy mozliwości
wejścia w jego psychikę.

[klymenystra]

czysty behawioryzm, o coz sie czepiac ? ;)

[yennefer_z_v]

Czytałam sporo książek Krystyny Siesickiej, chociaż już jakiś czas temu
(skończyłam chyba w okolicach "Dziewczyny Mistrza Gry"). Jak tak teraz patrzę
na spis w internecie, to do pewngo momentu znam chyba wszystkie. I lubiłam te
książki bardzo, podczas czytania mocno przeżywałam, sporo rozmyślałam po
lekturze. A jednak nie pozostawiły tak niezatartych wrażeń jak na przykład,
żeby nie szukać daleko, "Jeżycjada". Dziś pamiętam tylko, że wolałam powieści
mniej młodzieżowe, te o dorosłych problemach. Szczególnie podobały mi
się "Woalki" i reszta tej serii, "Beethoven i dżinsy" (ale właśnie ze względu
na wątek rodziców, a nie dzieci) i taka książka "Między pierwszą a kwietniem" -
fabuły zupełnie nie pamiętam, ale polecam ;)
Aż się zaczęłam zastanawiać, jak odebrałabym K.S. dziś. Może się przekonam,
chociaż na półce mam tylko "Beethovena...", "Fotoplastykon" i "Katarzynę", więc
wybór jest dość ograniczony...

[kkokos]

a ja w zasadzie pamiętam tylko tytuły - czytałam całą Siesicką i Snopkiewicz,
które były w bibliotece w mojej podstawówce. Byłam zachwycona. a potem
wylądowałam na krótko w liceum prowadzonym przez zakonnice i tam te autorki
były zakazane. Dosłownie - nie tylko nie było ich w bibliotece, ale wręcz
uznano je za szkodliwe i zakazano. Wtedy tego kompletnie nie rozumiałam, dziś
po lekturze tego wątku mogę się domyślac, dlaczego.
Swoją drogą to zadziwiające, że naprawdę te książku uwielbiałam i czytałam po
kilka razy (podobnie jak np. Aleksandra Minkiewicza i całą serię książek z
imionami w tytułach), a dziś tak mało z nich pamiętam. Ze Słoneczników tylko
zdanie "szedłem, szedłem i doszedłem do wniosku, że e=mc2, ale okazało się, że
ktoś już tam był". A może to z Zapałki na zakręcie?
Najlepiej pamiętam Jezioro Osobliwości, którego lektura była jak uderzenie
pioruna :)) I podkochiwałam się w Michale ("ciekawe, czy ktoś wie, jaki jest
związek druha Soroki z ekstramocnymi") ;)
i rzeczywiście, jak dziś pomyśle, to to, co uznawano za wybryki Marty, dziś
niekoniecznie nalezałoby do kategorii wybryków...
I pamiętam, jak strasznie byłam rozczarowana spłycającą ekranizacją powieści. a
w ogóle to sfilmowano ich kilka, ktoś te filmy jeszcze dziś pamięta?

www.filmpolski.pl/fp/index.php/119065
A ktoś widział Tabliczkę marzenia?
filmpolski.pl/fp/index.php/121658

[nighthrill]

To zdanie jest z "Tabliczki marzenia", wypowiedział je Marek Korcikowski na
lekcji matematyki:)
Ostatnio udało mi się dostać "Tabliczkę" w antykwariacie, wydanie z 1975 r.
bodajże, za jedyne 3 zł.

[agnieszka_azj]

Podciągam, bo trafiłam w sobotę przypadkiem w TV Puls na "Jezioro osobliwości".
Niestety nie mogłam dłużej oglądać, bo wychodziliśmy, ale pierwsze wrażenie
było: "Bożesz Ty mój, jakież to drętwe !!!".

Może ktoś jeszcze widział ???

[nikadaw1]

TV Puls dość często powtarza filmy, więc będę polować. ale to o czym piszesz -
to szerszy problem. już kilka razy byłam rozczarowana po ponownym obejrzeniu
filmów z młodości. ostatnio przy "Kłamczusze", kiedyś przy Fotoplastykonie. nie
zgadza się zwłaszcza wygląd bohaterów- kiedyś Aniela z filmu wydawała mi się
bardzo dorosła, teraz wygląda jak dziecko. razi poziom techniczny, naiwności
fabularne itd..

[the_dzidka]

Ja widziałam kilka razy, uwazam ten film za beznadziejnego gniota. Zwłaszcza
irytował mnie Michał, w ksiażce taki fajny, w filmie - kurdupel z gigantycznym
owłosieniem...

[mallina]

ostatnio znalazlam "Moja droga Aleksandro" i przeczytalam z
ciekawoscia.przyznaje, ze dobrze mi sie czytalo, bardz sympatyczna ksiazka

[laura-gomez]

wczoraj skończyłam czytać "Opowieści rodzinne"; Paulina, główna
bohaterka "Woalek", czytała najnowsza ksiązke Małgorzaty Musierowicz:)

[onion68]

Ja też je sobie teraz przypominam. Z przyjemnością :) Jestem przy "Wachlarzach".
Nie wiem, jak jej stare powieści, ale nowym mówię tak. Problemy nie są
bynajmniej wydumane - narkomania, rozstania, nieszczęśliwe miłości, oczywiście.
Ale też kwestia szacunku należnego osobom starszym, poszanowanie inności
drugiego człowieka. I takie to wszystko niespieszne, subtelne, ładne.

[onion68]

Tylko uściślę, bo skrót myślowy mi się wkradł - o narkomanii jest w "Kapryśnej
piątkowej sobocie".

[onion68]

Przeczytałam "Zapałkę na zakręcie" i zgadzam się, że "stara" Siesicka dziś nie
bardzo się broni (chociaż moja córka nie zgadza się, była zachwycona "Zapałką").
Postaci Wojtka Ligoty i jego ojca, kapitana milicji są niesłychanie papierowe, a
odzywka tego pierwszego, że chce zostać komunistą - żenująca. O ile mi wiadomo,
komunistą się jest albo nie, a nie zostaje się nim. No i co to miało być,
przyszły zawód? A może Wojtkowi marzyły się wspólne żony ;-) Co prawda, w
motywie łagodności milicji wobec Marcina może kryć się drugie dno, bo a nuż była
spowodowana tym, że był on synem jakiejś grubej ryby, zdaje się (niepracująca
matka, gosposia).
Jeszcze bardzo zirytowało mnie przesłanie, jakoby to od dziewczyn zależało
prowadzenie się chłopców, robienie głupot lub nie. Miałam nadzieję, że mi się
tylko wydaje, że takie to przesłanie ma być, ale w pewnym momencie autorka
stawia kropkę nad i, karząc powiedzieć jednej z bohaterek: "bo wiecie, ja myślę,
że to od nas, dziewczyn, dużo zależy". Iluż osobom to przekonanie zmarnowało
życie, wpędzając we współuzależnienia chociażby.
Ale nowe powieści pani Krystyny bardzo mi się podobają. Jedno mnie tylko
zdumiało, że bohaterką jednej z nich jest kobieta w wieku menopauzalnym, a to
chyba nadal powieści dla młodzieży?
Przeczytam sobie jeszcze którąś ze starych, tylko muszę udać się do biblioteki.

[onion68]

> stawia kropkę nad i, karząc powiedzieć jednej z bohaterek: "bo wiecie, ja myślę

Matko jedyna, każąc!

[slotna]

Siesicka mnie jakos glebiej dotykala, znacznie bardziej niz MM. Jezycjada mnie bawila i bawi, ale np nigdy nie wzruszalam sie tymi calymi milosciami Borejkowien i reszty, a u Siesickiej - owszem. Oczywiscie najlepiej pamietam "Zapalke na zakrecie" i "Beethoven i dzinsy". Zwlaszcza do tej drugiej mam sentyment, jest smutna, ale piekna - ta scena z trzepakiem, to tam bylo? I Patetyczna?
Jejku, musze sobie odswiezyc te ksiazki:)

A, no i jeszcze "Przez dziurke od klucza" - to taka musierowiczowska ksiazka wlasnie, przepisy sa fantastyczne i aktualne (te kuchenne, bo kto by dzis plamy usuwal po kolei zoltkiem, cytryna, spirytusem...:) ), a filolog klasyczny bossski :)

--
Rzeczy, które próbują wyglądać jak rzeczy, częściej wyglądają bardziej jak rzeczy, niż same rzeczy.

[agnieszka_azj]

slotna napisała:

> a filolog klasyczny bossski :)

Orientalny filolog, orientalny... To nie był Ignac na szczęście ;-)

A niektóre rady Babuni stosuję do dziś - odświeżanie chleba na
przykład...

[jessy3]

U mnie Siesicka jest wcześniej niż Musierowicz. Jeżycjadę czytam regularnie do
dziś , analizuję, identyfikuję się, cieszę, zachwycam, wyłapuję literackie
smaczki i aluzje. A Siesicka to zamknięty czas dorastania, gdy intensywnie
przeżywałam "Zapałkę na zakręcie" (marzyłam o takim Marcinie!), wczytywałam się
w "Jezioro osobliwości" ( i zastanawiałam się jakie kartki z pamiętnika zabronił
Michał przeczytać ojcu), zachwycałam ekstatycznie niemal "...nie ma z kim
tańczyć..." - to zestawienie współczesnej i wojennej bohaterki, "Beethoven i
dżinsy" - niejednoznaczna, trudna, międzypokoleniowa. Wspaniałe, ciepłe,
nastrojowe "Falbanki", "Woalki", "Wachlarze" - nie zapomnę nigdy wśród moich
doświadczeń czytelniczych pytania bohaterki (Pauliny?) "Woalek" do chłopaka -
czy poszedłby na wojnę gdyby wybuchła i to jej przejęcie, napięte oczekiwanie na
odpowiedź, która miała pozwolić jej lepiej go poznać, ocenić jego wartość. I
wiele innych jej książek, które jak Jeżycjadę dzielę na stare i nowe.
Zastanawiam się nieraz czy nie wrócić do tych książek, ale boję się
rozczarowania. Wtedy, gdy czytałam je, mając 13-14 lat, przeżywałam je
autentycznie, głęboko, były dla mnie ważnymi doświadczeniami literackimi. I jak
na razie wolę, żeby tak pozostało - żeby były ważne dla tamtego okresu mojego życia.
Może kiedyś odważę się znów sięgnąć po nie.

PS Po nicku może wydawać się Wam, że jestem nowa - ale ja tu codziennie jestem,
czytam uważnie, tylko jakoś trudno się włączyć do dyskusji ;)
Pozdrawiam.

[onion68]

Miło, że się odważyłaś :-) Witam.

[the_dzidka]

> PS Po nicku może wydawać się Wam, że jestem nowa - ale ja tu
codziennie jestem,
> czytam uważnie, tylko jakoś trudno się włączyć do dyskusji ;)

Nonono, super że się włączyłaś, z takim świetnym tekstem :-)

[szprota]

No i przez was sobie odświeżyłam Beethovena, a teraz czytam Zapałkę.
Lubię. Mnie te introspekcje nie przeszkadzają, sama lubię się powgłębiać w te
różne takie, co człowiekiem szarpią. I też krzepi.

[zaisa]

A "Paradę fiołków" znacie? Zbiór felietonów o własnych dzieciach Siesickiej.

[noida]

To samo miałam napisać. Parada fiołków jest cudowna i wcale się nie zestarzała.
Płakałam przy niej... ze śmiechu :)

[ding_yun]

Wznowień już pewnie nie ma? Bardzo chętnie bym przeczytała, muszę
poszukać.

W ogóle trochę w związku z tym wątkiem, a trochę w związku z sama
nie wiem czym :) naszła mnie ochota na odświeżenie sobie Siesickiej.
We wczesnych nastoletnich latach bardzo ją lubiłam, właściwie za to
samo, za co wtedy pokochałam MM czyli za fakt, że ludzie, zwłaszcza
młodzi, ukazani w tych książkach byli inni niż ci, których miałam
naokoło siebie. Muszę niestety przyznać, że moje towarzystwo z
późnej podstawówki i gimnazjum zdecydowanie bardziej przypominało to
z najnowszej Jeżycjady niż np to z Siesickiej. Wydawało mi się
wtedy, że bohaterowie jej książek są ludźmi znacznie dojrzalszymi
niż moi rówieśnicy, zastanawiają się nas swoim postępowaniem, czują
odpowiedzialność za innych i bardzo mi się to podobało. Nie bardzo
odczuwałam wtedy, że ich problemy mogą się wydawać sztuczne albo
niedzisiejsze. Właściwie to bardzo im zazdrościłam - nie tyle samych
problemów, co tego, że mają z kim o tym porozmawiać, zastanowić się.
Ja w wieku lat 12-15 byłam raczej outsiderką, może i szanowaną a
nawet lubianą, ale dotkliwie odczuwałam brak wokół siebie ludzi, z
którymi mogłabym pogadać na poważniejsze tematy. Dlatego marzyłam,
żeby znaleźć się wśród ludzi takich jak bohaterowie Siesickiej.
Dawno nie miałam styczności z jej powieściami, mój dostęp do
polskiej literatury jest chwilowo mocno ograniczony a bardzo mnie
ciekawi jak teraz bym odebrała te wątki.

[jessy3]

Miałam dokładnie tak samo jak ding_yun - i Musierowicz i Siesicka pociągały
mnie, bo takich ludzi jak w ich książkach w moim otoczeniu nie spotykałam - z
którymi można by porozmawiać o życiu, o książkach, o wyborach.

[agnieszka_azj]

"Parada fiołków" jest boska. Kocham Mukiego od lat miłością gorącą
i niezmienną ;-)
To był właściwie debiut pani Krystyny - felietony o jej wlasnych
dzieciach, które pisała do "Kobiety i życia".

ding_yun napisała:

> Wznowień już pewnie nie ma? Bardzo chętnie bym przeczytała, muszę
> poszukać.

Jak to nie ma ? Wydawnictwo "Akapit Press" eksploatuje panią
Siesicką bardzo intensywnie ;-)
Proszę bardzo - "Parada fiołków"
www.akapit-press.com.pl/product_info.php?
products_id=66&cPath=