Pyziak wraca, ale zostaje

[soova]

Wyobraźmy sobie nieco inne zakończenie "Opium w rosole", mianowicie na radosny telegram Gabrysi Pyziak zjawia się na Roosevelta i... zostaje. :) Na świat przychodzi Tygrys, a małżeństwo Pyziaków trwa. Wiadomo, że autorka zdecydowała się skorzystać z tego, że skoro w "Opium..." powrót Janusza faktycznie nie nastąpił, można było w dalszych częściacj zrobić z niego Tego Złego. Ale co by było, gdyby w finale OwR wrócił jako skruszony i kochający małżonek? Jak MM rozwiązałaby ten problem później? Czy dalej byłby dyżurnym czarnym charakterem, tyle że działającym w powieści, czy może jego postać byłaby poprowadzona inaczej?

[jottka]

nienienie, jeśli pyziak wraca, gaba nie może cierpieć (chyba żeby pił i bił, ale
to nie bardzo w konwencji), a jeśli nie może cierpieć, upada wzorzec matki
boskiej jeżycjadowej i cała neojeżycjada na nic:) z ignaca można było zrobić
stretryczałego idiotę, no ale nie demona, poza tym kandydatów nie widzę.

[soova]

No, żeby cierpiała, Pyziak nie musi pić i bić, wystarczy, żeby np. obojętniał dla żony i wybywał z domu. Ciekawe, jak by się do tego odnieśli starzy Borejkowie i pozostałe siostry?

[kkokos]

to już by było za trudne - opisywanie takiej rodziny i to pewnie
jeszcze w taki sposób, by pokazać, że racja jest po środku
rodzina z problemami to karykatura rodziny, jednoznacznie narysowana
grubą kreską - jak lisieccy lub jedwabińscy. tak jest łatwiej i
prościej dla autorki, więc powinno być i dla czytelników.

[soova]

kkokos napisała:

> to już by było za trudne - opisywanie takiej rodziny i to pewnie
> jeszcze w taki sposób, by pokazać, że racja jest po środku
> rodzina z problemami to karykatura rodziny, jednoznacznie narysowana
> grubą kreską - jak lisieccy lub jedwabińscy. tak jest łatwiej i
> prościej dla autorki, więc powinno być i dla czytelników.

Nie do końca się zgadzam, że za trudne. Taką dysfunkcyjną rodzinę Jedwabińskich
MM opisała przecież w OwR i to wcale nie do końca grubą kreską, opisała
macierzyńskie rozterki i błędne ścieżki Ewy oraz próbę porozumienia z córką.
Dlaczego nie miałoby się jej udać później? :)

[kkokos]

> Nie do końca się zgadzam, że za trudne. Taką dysfunkcyjną rodzinę Jedwabińskich
> MM opisała przecież w OwR i to wcale nie do końca grubą kreską, opisała
> macierzyńskie rozterki i błędne ścieżki Ewy oraz próbę porozumienia z córką.
> Dlaczego nie miałoby się jej udać później? :)

to chyba inaczej rozumiemy grubą kreskę :)
mieszkanie jedwabińskich - karykatura i gruba kreska
eugeniusz - gruba kreska: nieobecny, zimny, daleki, wręcz buc, ani nie związany
z ewą, ani z geniusią; karykatura urzędnika w kożuchu i z teczuszką, który dla
zabawy uczy dziecko kretyńskich wierszyków do mówienia przy gościach
stosunki w tej rodzinie, chłód, z jakim ewa traktuje dziecko, to dla mnie gruba
kreska - a już historia z pieskiem to kreska gruba jak z telenoweli.
i sama ewa - rozmowa z matką lelujki, czyli karykatura rozmowy dwóch
skontrastowanych osób, prostej kobiety z sercem i wykształconej (a także głuchej
i ślepej na rozmówcę) bez serca. historia z pieskiem - jak wyżej. teksty ewy o
tym, że w szkole nie ma miejsca na godność, tylko na wykonywanie poleceń - no
proszę cię... ja tam nie widzę, by ewie należało współczuć, choć dowiaduję się
tego od dmuchawca (co z kolei wzmacnia grubą kreskę, jaką rysowany jest
szlachetny dmuchawiec). z ewy w ogóle człowiek wychodzi dopiero w kontakcie ze
szlachetnymi borejkami, co dla mnie też jest, niestety, grubą kreską

(żeby nie było, że wszystko w OwR neguję - jest dla mnie jedną z najlepszych
książek z cyklu, najbardziej złożoną i wielowątkową, sama geniusia opisana jest
genialnie i z miłością, opis stopniowego głupienia maćka pod wpływem matyldy i
uczucia do niej jest fantastyczny, fajna jest atmosferka czasu opisywanego itd.
no i oczywiście rozumiem, że gruba kreska bardziej przemawia do młodego i
jeszcze młodszego czytelnika - niemniej to gruba kreska)

[piotr7777]

> (żeby nie było, że wszystko w OwR neguję - jest dla mnie jedną z
najlepszych
> książek z cyklu, najbardziej złożoną i wielowątkową, sama geniusia
opisana jes
> t
> genialnie i z miłością, opis stopniowego głupienia maćka pod
wpływem matyldy i
> uczucia do niej jest fantastyczny, fajna jest atmosferka czasu
opisywanego itd.
> no i oczywiście rozumiem, że gruba kreska bardziej przemawia do
młodego i
> jeszcze młodszego czytelnika - niemniej to gruba kreska)

"OwR" jest o KResce ale chyba nie grubej, prawda?

Moim zdaniem Dmuchawiec odpowiada za to, że Ewa jest jaka jest. A
ona ma powody by go nie lubić, choć nie powinna znęcać się na jego
wnuczce.

[the_dzidka]

> Moim zdaniem Dmuchawiec odpowiada za to, że Ewa jest jaka jest.

A niby dlaczego?
Czy zatem odpowiada tez za to, jaka jest Cesia, Gaba, Jurek, Danka,
Pawełek?
Dlaczego Dmuchawiec ma niby odpowiadać za straszny charakter
dorosłej Ewy Marcinkowskiej?

[ananke666]

Żaden nauczyciel nie odpowiadał za to, jaka jestem, a już zwłaszcza taki, z
którym kontakt miało się raptem 4 lata. Kompletna bzdura.

[piotr7777]

> > Moim zdaniem Dmuchawiec odpowiada za to, że Ewa jest jaka jest.
>
> A niby dlaczego?

Choćby z uwagi na sposób w jaki ją traktował.
Ewa zapamiętała, że chociaż stawiał jej piątki to jednak odbierał
jednym spojrzeniem wypracowanej ocenie jakąkolwiek wartość a
następnie żartował z jakąś niedbałą uczennicą. Której pewnie też
postawił bardzo dobrą ocenę.
Poza tym w "Szóstej klepce" Dmuchawiec na lekcjach wychowawczych
robił niby to anonimowe ankiety, które następnie analizował
dekonspirując autorów. W "Kłamczusze" komentował warunki zewnętrzne
Cesi.
Równie dobrze mógł w podobny sposób żartować z Ewy a ona mogła to
odebrać osobiście.

[ananke666]

Strach pomyśleć, co by było, gdyby jej czwórkę postawił, o pale nie wspominając.
Pogląd, że jeden nielubiany nauczyciel, który jednak stawiał bardzo dobre
stopnie, był traumą na całe życie, dla mnie ociera się o paranoję.

[kkokos]

piotrze, była tu cała dyskusja o tym, jak złym nauczycielem tak
naprawdę był dmuchawiec, mimo iż pani MM przedstawia go jako ideał -
więc nie musisz (większość z) nas do tego przekonywać (tzn. do tego,
że traktował uczniów niefajnie).
ale w końcu ewa nie żyła w próżni, miała jakichś rodziców, rodzinę,
szkolę podstawową, w której byłi i rówieśnicy, i nauczyciele -
dlaczego akurat jeden polonista miałby być odpowiedzialny za
problemy ewy?? taką fajną, pewną siebie, przebojową i towarzyską
dziewczynę ten dmuchawiec fałszywymi piątkami tak zdołował, że
zamieszkała w laboratorium i własnego dziecka przytulic nie umiała??

[tygrys2112]

Moim zdaniem to problemy z mężem i rozwód tak ją dobiły, że zrobiły
z niej zgorzkniałą kobietę bojącą się okazywać uczucia. Nie wiemy,
jaka była Ewa wcześniej.

[rozdzial43]

Moim zdaniem byłby dalej czarnym charakterem, tyle że jego postać byłaby
poprowadzona inaczej. Przede wszystkim gumowy dach mieszkania na Roosevelta nie
pomieściłby jednak na dłuższą metę przeciwnika zmywarki i zwolennika polepszania
bytu materialnego rodziny poprzez pracę za granicą.

Pyziakowie musieliby się wyprowadzić, a Gaba zacząć wieść dorosłe życie
niewesołej mężatki. Wielbiciel kwiatu jabłoni nie rokował dobrze jako partner do
szarej nudy i żmudnych obowiązków. Świadczy o tym cynizm, z jakim uwodził w
jednakowy sposób niemal jednocześnie wiele koleżanek oraz jednak charakter jego
rodzonej siostry Almy toruńskiej (kto tak ohydnie wychowuje dzieci, na Jowisza).

Gaba nadal mogłaby być świętą, a nawet jeszcze świętszą, co to dźwiga na swych
barkach chrześcijańską jedność i nierozerwalność związku.

Natomiast upadłaby bez Gaby na Roosevelta potęzna dynastia Borejków, skoro jej
trzon wynósłby się był do samodzielności i dorosłości.

[piotr7777]

No cóż, nie wprowadzono by Grzegorza a co za tym idzie nie byłoby
Ignacego Grzegorza Stryby a co najwyżej Ignacy Janusz Pyziak.
Myślę jednak, że to małżeństwo i tak by się rozpadło, ale może
Pyziak byłby ojcem dochodzącym (kategoria w JEżycjadzie kompletnie
nieznana), mieszkajacym gdzieś w pobliżu, zabierającym córki na
weekendy i święta, czasem na wakacje pod kontrolą Gabrieli (wtedy
odpadłaby cała sytuacja z "Nutrii i Nerwusa"). Jako taki ojciec
Pyziak pewnie kupowałby lalki Barbie, czekoladę z orzechami, płyty z
tandetnym popem, puszczał gry komputerowe etc. Takim postępowaniem
łatwiej zapewne kupiłby ugodową Różę niż Laurę, która pomimo
podobieństwa fizycznego i charakterologicznego do ojca mogłaby być
tym bardziej na niego cięta (zauważmy, że Laura idealizuje ojca
nieznanego a nie cierpi tego, którego jednak trochę poznała). A Róża
w wyniku kontaktów z ojcem byłaby mniej uberejkowiona a w
knosekwencji nie powaliłaby na kolana Lulejków czy Fryderyka.

[andrzej585858]

A Gabriela na złość Pyziakowi krzyknęła by do Robrojka - "Przyjacielu ratuj". On
zaś ratowanie pojąłby dosłownie i jeszcze przed formalnym rozwodem poczęty
zostałby Robrojek junior.

[skrzydlate.bobry]

andrzej585858 napisał:

> A Gabriela na złość Pyziakowi krzyknęła by do Robrojka - "Przyjacielu ratuj". O
> n
> zaś ratowanie pojąłby dosłownie i jeszcze przed formalnym rozwodem poczęty
> zostałby Robrojek junior.

Yyy... Toż to wizja straszniejsza niż Nutria z Naszpanem oraz Bernard śpiący
saute. Proszę takich rzeczy nie pisać - jeszcze mi się przyśni.

[rozdzial43]

piotr7777 napisał:

> No cóż, nie wprowadzono by Grzegorza a co za tym idzie nie byłoby
> Ignacego Grzegorza Stryby a co najwyżej Ignacy Janusz Pyziak.

He, he, he, ciekawe czy Ignacy Janusz miałby loczek i czy powaliłby wreszcie
agresora Józefa :))

> Myślę jednak, że to małżeństwo i tak by się rozpadło, ale może
> Pyziak byłby ojcem dochodzącym . Jako taki ojciec
> Pyziak pewnie kupowałby lalki Barbie, czekoladę z orzechami, płyty z
> tandetnym popem, puszczał gry komputerowe etc.

Obawiam się jednak, że byłby Pyziak Janusz ojcem dochodzącym z gatunku
zawodnych. Własne plany, sprawy i dążenia odwodziłyby go od obiecanych wizyt,
wycieczek i atrakcji. Nieraz zdarzyłoby się, że dziewczynki czekały na tatę i
obiecane fajerwerki, a tu klops, dzwoni tata Janusz Pyziak i mówi, że bardzo mu
przykro, ale wypadło coś bardzo ważnego..i ..ten..następnym razem, pa. Gaba
ćwiczyłaby świętość, Róża pyknicznie puściłaby w niepamięć te toksyny.

A Laurę...Laurę by bardzo bolało i żarło.

[anutek115]

Nie, no naprawdę, wyjdę na obrończynię czarnych charakterów, która popiera
porzucanie małżonek z niemowletami przy piersi, ale co mi tam. Co wy tu wszyscy
z tym zawodnym dochodzącym ojcem, co to by unieszczęśliwiał Gabrielę,
uborejkowiał Pyzę i gryzł psychicznie Laurę? Moim zdaniem nie ma w starej
Jeżycjadzie ŻADNYCH przesłanek, by założyć, że Janusz nie okazałby się
doskonałym ojcem i mężem - wszystko, co w niej jest interpretujemy na podstawie
Neojeżycjady, co obraz Pyziaczka co nieco wypacza jednak.

Że podrywał na wytarte liczmany? No podrywał, ludzka rzecz, był przystojny i
robiła wrażenie na dziewczynach, ciekawe, który siedemnastolatek by tego nie
wykorzystywał. Czy ktoś, kto podrywa panienki na ten sam tekst (który się
sprawdza, to co się bedzie chłopak wysilał?) musi od razu fatalnie rokować jako
przyszły mąż? Litości, sama takich znałam całkiem sporą ilość, podrywali,
chodzili tydzień (mój bardzo dobry przyjaciel na pytanie. ile trwał jego
najkrótszy związek odpowiedział "z pięć godzin" i nie, nie miał na myśli noclegu
ze sniadaniem, tylko jakąś imprezę, na której go zauroczyło, a jak pogadał z
dziewczyną, przeszło. Może nie powinien określac tego jako "chodzenie ze sobą",
ale cóż...) i przestawali chodzić, nawet nie zrywali z hukiem łamiąc serca,
tylko uznawali, że nie, cześć i już. Obecnie wszyscy żonaci, dzieciaci i nie
romansujący (o ile mi wiadomo).

Po raz pierwszy widzimy Pyziaka w klasie Anieli, jest w "Kłamczusze" wzmianka,
że dyskutowali zawzięcie na temat jakiegoś przedstawienia, i Pyziak rzeczowymi
argumentami zachwiał pewnością siebie Anieli - miły, inteligentny chłopak o
szerokich zainteresowaniach, który wcale nie musiał "udawać zainteresowania
kultura antyczną", co mu się imputuje bodaj w "Pulpecji", żeby zacząć skłaniać
nas do myślenia o nim jako o tym buraku i na zimno kalkulującym podrywaczu,
który uparł się, by zaliczyć (excusez le mot) Gabę i w tym celu potrzebuje
najwyraniej poparcia jej ojca (?!!!).

Jeśli chodzi o wyjazd w OwR, o którym to wyjeździe nic nie wiemy, że przypomnę,
to w najbliższej rodzinie mam przykład, jak bardzo trudno było w tamtych czasach
wrócić do kraju, a nawwet skontaktować się z rodziną. Brat mojego ojca wyjechał
do Berlina Zachodniego na jakąś delegację, miał wrócić 18 grudnia 1981 roku, a
13 zaczął się stan wojenny. Za mała byłam, by wtajemniczano mnie w szczegóły,
ale wiem, jak bardzo trudno było mu się dodzwonić do nas (tylko my z całej
rodziny mielismy telefon), pierwszy list przyszedł chyba z pół roku później,
pierwsza wizyta... nie pamiętam, ale na pewno niezbyt szybko. Mój stryj zostawił
tu nie żonę z dzieckiem, co prawda, ale narzeczoną, z którą tez nie łatwo było
się skontaktować, a przypominam, że był w Niemczech, czyli za miedzą. A nasz
Pyziak był w Australii, czyli nie za miedzą. Nie wiadomo, dlaczego tam, nie
wiadomo, czy nie osiwiał próbując się dostać do Polski, nic nie wiadomo, poza
tym, że parę lat później dopisano mu machlojki, kradzieże i więzienie. Mam takie
wrażenie, że dzisiejsza młodzież w stylu "co ty, tato, w całym Tesco tylko
ocet?" bez trudu kupi pogląd, że facet, który nie wraca do rodziny jest
łajdakiem, pijakiem i złodziejem (bo każdy pijak to złodziej), no bo jak, z
komórki nie mógł zadzwonić albo maila wysłać? Ale trochę mnie dziwi, że tezę o
jego łaajdactwie kupuja także ci, którzy wiedzą, że raczej nie mógł co biedak z
tej Australii wysyłac maili.

Słowem, moim zdaniem nic nie stało na przeszkodzie, by Pyziak wrócił i okazał
się barzdo dobrym mężem i ojcem. Gaba by sobie żyła spokojnie i nie została
ubóstwiona, może skończyłaby tak, jak wszystkie jeżycjadowe mamy nastolatek -
jako miłe tło, a Jeżycjada wcale nie musiałaby się skończyć, tylko być nadal
tym, czym była na początku - sympatyczną serią książek dla dziewcząt z
nastoletnimi bohaterami (a nie pięćdziesięciolatką w roli Wzorca z Sevres dla
dwunastoletniego targetu).

[kkokos]

> Słowem, moim zdaniem nic nie stało na przeszkodzie, by Pyziak wrócił i okazał
> się barzdo dobrym mężem i ojcem.


a może przewrotnie pani MM go wydaliła, żeby gaba pocierpiała, bo dość miała
(pani MM) komentarzy zbyt wnikliwych i czepialskich czytelników, że u niej
wszystko się tak dobrze kończy, bo wszyscy się kochają, łatwo uznają swoje i
wybaczają cudze błędy i nikt naprawdę nie robi niczego złego, a prawdziwe
kłototy to tylko los (np. zdrowie) przynosi?

[anutek115]

kkokos napisała:

> a może przewrotnie pani MM go wydaliła, żeby gaba pocierpiała, bo dość miała
> (pani MM) komentarzy zbyt wnikliwych i czepialskich czytelników, że u niej
> wszystko się tak dobrze kończy, bo wszyscy się kochają, łatwo uznają swoje i
> wybaczają cudze błędy i nikt naprawdę nie robi niczego złego, a prawdziwe
> kłototy to tylko los (np. zdrowie) przynosi?

No, to faktycznie, zaszalała kobieta i na kontrze do wnikliwych czytelników
stworzyła wiecznie biczującą się miłą i dzielną Gabę z grzywką, która drętwieje
na dźwięk słowa "Pyziak" mimo faktu, że jest szczęśliwa w drugim małżeństwie,
realizuje się jako matka Ignacego i w ogóle jest cała happy, o prostu jak prosię
w deszcz. Co nie przeszkadza, że przez dwie dekady (dwa razy dłużej, niż ostatni
target pani MM w ogóle żyje ;-D) leje łazy, chociaż nigdy nie płacze, a jak
płacze to pamiętając o innych ;-)))....

Bardzo, bardzo to ładnie pani MM wyszło, i rzeczywiscie wiarygodnie ;-).

[soova]

Co wy tu wszyscy z tym zawodnym dochodzącym ojcem, co to by unieszczęśliwiał
Gabrielę, uborejkowiał Pyzę i gryzł psychicznie Laurę? Moim zdaniem nie ma w starej
Jeżycjadzie ŻADNYCH przesłanek, by założyć, że Janusz nie okazałby się
doskonałym ojcem i mężem - wszystko, co w niej jest interpretujemy na podstawie
Neojeżycjady, co obraz Pyziaczka co nieco wypacza jednak.

Uważam taką możliwość (czyli Pyziak dobrym ojcem i mężem) za dość prawdopodobną.
Poza tym przypomniało mi się, że jako absolwent liceum poligraficznego Pyziak
mógłby mieć jeszcze jeden atut pasujący do "prawdy czasu" ;) - całkiem spokojnie
mógłby na przykład wybywać z domu, ale do pracy w podziemnej drukarni wydawnictw
bezdebitowych. :) I byłby pierwszym (i chyba jedynym) bohaterem Jezycjady
namacalnie działającym w opozycji (bo w bohaterstwo Ignacego wierzyć mi się nie
chce, a rodzice Kreski praktycznie przecież jako postaci nie istnieją).

[ginny22]

> Moim zdaniem nie ma w starej
> Jeżycjadzie ŻADNYCH przesłanek, by założyć, że Janusz nie okazałby
się doskonałym ojcem i mężem - wszystko, co w niej jest
interpretujemy na podstawie Neojeżycjady, co obraz Pyziaczka co
nieco wypacza jednak.

Nie tylko. Także na podstawie OwR. I nie mozna wszystkiego tu zwalać
na trudne czasy i stan wojenny. Pyziak wyjechał w połowie 1981 r.,
zostawiając Gabrysię w końcówce ciąży albo tuż po urodzeniu się Pyzy
(ma ktoś dokładne dane?). Już samo to nie świadczy o nim najlepiej
moim zdaniem - tego się po prostu nie robi (patrz: Frycek). Decyduje
się wracać jesienią 1982 r., a w liście pisze, że był idiotą. Nie
wiem, dla mnie to składa się na obraz gościa, który zwyczajnie nie
dorósł do małżeństwa i ojcostwa i prysnął za granicę, a nie na obraz
biednego Jasia, który nie może skontaktować się z Gabrysią ze
względu na stan wojenny i siwieje ze zgryzoty.
Możliwe, że nakładam na to własne przezycia, ale Pyziaczek niestety
wygląda mi na człowieka, który dobrym ojcem, choćby dochodzącym, nie
byłby. Nie odmawiam mu prz tym znajomości kultury antycznej i nie
nakazuję być od razu pijakiem i złodziejem, o nie. Po prostu nie
widzę w nim materiału na dobrego ojca dzieciom.

[anutek115]

ginny22 napisała:

Także na podstawie OwR. I nie mozna wszystkiego tu zwalać
> na trudne czasy i stan wojenny. Pyziak wyjechał w połowie 1981 r.,
> zostawiając Gabrysię w końcówce ciąży albo tuż po urodzeniu się Pyzy
> (ma ktoś dokładne dane?). Już samo to nie świadczy o nim najlepiej
> moim zdaniem - tego się po prostu nie robi (patrz: Frycek).

Od razu przyznam sie, że nie mam OwR, bo je wieki temu pozyczyłam i pewnie juz
nie odzyskam, więc za dobrze nie pamiętam. Tekst o byciu idiotą faktycznie nie
swiadczy o siwieniu ze zgryzoty i niemoznosci powrotu z powodu jedynie stanu
wojennego (niemniej uważam, że możliwość, by chciał wracac natychmiast po
ogłoszeniu stanu wojennego mógł, chęć powrotu do kraju natychmiast po
dowiedzeniu się o stanie wojennym powtarza się dość często we wspomnieniach
osób, które 13 grudnia powitały za granicą. Jakkolwiek niechęć do
natychmiastowego powrotu bardzo pasuje do Pyziaka - łajdaka i złodzieja).

Natomiast ojców zostawiających zony w ciąży/w połogu jest w Jeżycjadzie mnóstwo,
była juz o tym niejednokrotnie mowa. Ale jakoś wszyscy wracają, albo ich wyjazd
nie stanowi problemu, choc nie ma nic, co mogłoby te wyjazdy usprawiedliwić.
Hajduk zostawia Cesię z noworodkiem i dwójką starszych dzieci ("wróci za pięć
miesięcy", a kto wie, kiedy wyjechał, może w połowie ciąży żony). Grześ
wyjeżdża, gdy Ignacy Grzegorz ma dwa miesiące "i nie wróci przed jesienią" (w
czasie "NiN" Motyl ma juz miesięcy 5, rzecz się dzieje w czerwcu, czyli tatus
nie zobaczy potomka jeszcze przynajmniej trzy miesiące, czyli nie widział go pół
roku), przy okazji zostawia tez chora zonę. Pamiętam, że jak temat wypłynął
natychmiast znalazly sie osoby usprawiedliwiające obu panów, że trudne czasy, że
o stypendium ciężko, że... To skoro w 1988 roku usprawiedliwiamy nieobecność
Hajduka trudnymi czasami, jak można odmówić usprawiedliwienia Pyziakowi, który
wyjechał i próbował wrócic w czasach bez porównania trudniejszych?

> Nie odmawiam mu prz tym znajomości kultury antycznej i nie
> nakazuję być od razu pijakiem i złodziejem, o nie. Po prostu nie
> widzę w nim materiału na dobrego ojca dzieciom.

Ale dlaczego, Ginny? naprawdę, nie widzimy Janusza Pyziaka jako ojca, ani przez
chwilę! Wszystko, czego się dowiadujemy, dowiadujemy sie tak naprawdę po fakcie,
i z ust osób uprzedzonych, co by nie powiedzieć!

W moich oczach na lepszego ojca zapowiadał się Pyziak niż taki Pawełek Nowacki
(ewidentny kobieciarz, podrywacz i - na to mamy dowody! - "kręcący" z kilkoma
dziewczynami naraz). Pyziak może i podrywał, ale później się starał, lubił
rodzinę i rodzina go też lubiła (bez względu na późniejsze dopiski autorki),
bardziej się interesował gabą niż ona nim, znajdował przyjemność w przebywaniu z
całym klanem Borejków... no, nijak mi nie pasuje do cynika, którego trzeba wlec
siłą do urzędu stanu, który daje nogę przy pierwszej okazji, który teściowej
mówi, że ślub kościelny to zbyt nieznośne więzy, który udaje zainteresowanie
antykiem (po co, na Jowisza?, żeby się na herbatkę z Borejkami załapać?)...

Sto razy bardziej pasuje mi wizja Borejków, którzy mu NIE POZWALAJĄ wrócić.

[rozdzial43]

> Że podrywał na wytarte liczmany? No podrywał, ludzka rzecz, był przystojny i
> robiła wrażenie na dziewczynach, ciekawe, który siedemnastolatek by tego nie
> wykorzystywał. Czy ktoś, kto podrywa panienki na ten sam tekst (który się
> sprawdza, to co się bedzie chłopak wysilał?) musi od razu fatalnie rokować jako
> przyszły mąż?

Pewnie, z punktu widzenia dorosłej, dojrzałej osoby takie podrywanie to nic
takiego, nawet może i całkiem zabawne.

Ale z punktu widzenia nastoletnich "ofiar"? Nie sądzę. Większość nastoletnich
dziewcząt to jednak nieszczęsne, niepewne siebie, kierowane skrajnymi emocjami,
hormonami i diabli wiedzą czym jeszcze stworzenia. W tym wieku większość
nastolatek mysli: Boże, czemu ja jestem taka brzydka? Czy mój biust nie jest za
mały? (za duży, za średni), czy moje nogi są zgrabne? I pytanie kluczowe: czy
jestem w ogóle atrakcyjna (równa się coś warta).

I oto pojawia się atrakcyjny kolega, który romantycznie i poważnie zapewnia
dziewczę, że tak...bardzo atrakcyjna, jak kwiat jabłoni, tratatata. A potem
okazuje się, że tak samo, no dosłownie tak samo w jednakowym okresie czasu
zapewnił 10 innych koleżanek. Znaczy się kłamał? Miał to na myśli czy nie?

Jak ma się naście lat, cierpi się mocniej, to jest prawda, sama to pamiętam.
Większość tych dziewcząt wyszła pewnie z tej zabawy świadomego swej
atrakcyjności Januszka bez większego szwanku, bo były jednak dość zrównoważone,
miały oparcie w dobrych, zrównoważonych domach. A jeśli niektóre jednak nie
miały? Jak się ta zabawa Januszka dla nich skończyła?

Powiem tak: gdyby mój (dość atrakcyjny z tego co widzę po reakcjach jego
koleżanek) syn zabawiał się w taki sposób, uznałabym, że ponieśliśmy klęskę
wychowawczą i że jesteśmy odpowiedzialni za wychowanie człowieka cynicznego i
egoistycznego. Mówię to również jako mama nastoletniej córki.

[piotr7777]

Myślę, że Pyziak - podrywacz jednak jest reformowalny, bo jego
związek z Gabrielą można uznać w IS za względnie trwały. Zatem
trudno mówić o związku między zabawami młodego Januszka a draństwami
dorosłego Janusza, choć pewnie można by stwierdzić, że u MM już za
młodu kształtuje się dorosła osobowość. Oraz że wspomniany wyżej
Paweł Nowacki jest po prostu obiektem uczuć niewieścich, który nie
bardzo umie sobie z tym może poradzić i nie chce urazić żadnej
adoratorki a Pyziak jest uwodzicielem, który działa z premedytacją.
Dlatego jeden zostaje przykładnym mężem i ojcem (choć tak właściwie
niewiele wiemy o ich wspólnym z Danutą pożyciu) a drugi nie.
Z tym, że jak dla mnie obaj wpypadają korzystnie na tle stosunku
Maćka do Kreski przez większą część "OwR".

[anutek115]

piotr7777 napisał:

Oraz że wspomniany wyżej
> Paweł Nowacki jest po prostu obiektem uczuć niewieścich, który nie
> bardzo umie sobie z tym może poradzić i nie chce urazić żadnej
> adoratorki a Pyziak jest uwodzicielem, który działa z premedytacją.

O, o, o, to miałam własnie na myśli pisząc o usprawiedliwianiu! Hajduk jest
cacy, bo nie odrzucił stypendium, "o które było tak trudno" i wyjechał
zostawiając żonę w połogu, Pyziak jest be, choć wyjechał w trudniejszych czasach
i trudniej mu było wrócić. Paweł jest ofiarą "dobrego charakteru", taaa, jasne,
Pyziak jest cynicznym uwodzicielem.

Piotrze, Paweł wiedząc, że ma dziewczynę, łaził z Anielą po wydmach w Łebie i ją
całował. Sam zaproponował randkę, wymienił adresy, wysyłał miłosne listy,
łącznie z wierszem "pożyczonym" od własnej dziewczyny. W którym miejscu widzisz
nieumiejętność poradzenia sobie z własną atrakcyjnoscią w oczach płci przeciwnej?

W stronę Gaby tez wysyłał promienne błyski swych ócz będąc oficjalnie "zaklepanym".

Ponieważ została w tym wątku wspomniana wrażliwość nastoletnich dziewcząt, które
można łatwo urazić, jako była nastoletnia niepewna siebie dziewczyna napiszę, że
znacznie bardziej uraziłby mnie ktoś, któ pisze mi, że jestem najwspanialsza na
świecie, a jednocześnie ma dziewczynę, której mówi "Nie ma żadnej innej", niż
ktos, kto miesiąc wcześniej tez porównał moja koleżankę do kwiatu jabłoni.

[k_linka]

anutek115 napisała:


> O, o, o, to miałam własnie na myśli pisząc o usprawiedliwianiu! Hajduk jest
> cacy, bo nie odrzucił stypendium, "o które było tak trudno" i wyjechał
> zostawiając żonę w połogu, Pyziak jest be, choć wyjechał w trudniejszych czasac
> h
> i trudniej mu było wrócić.

Za pozwoleniem - jest gigantyczna roznica miedzy wyjazdem Grzegorza/Hajduka a Janusza. I nie chodzi tu o prestizowe stypendia, tylko o prosta sprawe wspolnych malzenskich decyzji i o odpowidzialnosc za dzieci. To nie chodzi przeciez o to ze malzonkom NIE WOLNO wyjezdzac z czasie ciaz/pologow/chorob wspolmalzonkow. Inaczej jednak wyglada wyjazd zaplanowany na pol roku w czasach wzglednej stabilizacji polityczno-gospodarczej i zostawienie zony (akceptujacej wyjazd) i dzieci pod opieka rodziny, a inaczej wyjazd - moze i bez slowa pozegnania? - podczas stanu wojennego, bez pewnosci kiedy - i czy w ogole - sie wroci. I dodam, ze zdaje sobie sprawe, iz Jezycjada nie precyzuje jakie byly okolicznosci Pyziakowego wyjazdu. Nie wiem jednak czemu nie mialabym wierzyc, ze bylo to - tak jak odczuwa Gabriela - porzucenie, tym bolesniejsze ze w trudnej sytuacji rodzinnej (Ignacy internowany).


Paweł jest ofiarą "dobrego charakteru", taaa, jasne,
> Pyziak jest cynicznym uwodzicielem.




Nie moge zrozumiec czemu taka uwage przywiazujecie do mlodzienczych podrywow? Malzenstwa bywaja nieudane i nie potrzeba do tego "wrodzonych sklonnosci" ani treningu w wieku lat kilkunastu. Doszukiwanie sie w Pyziaku zlych sklonnosci to z jednej strony naturalne u rodziny i przyjaciol wspierajacych porzucona ("A to swinia z niego ze tak Cie skrzydzil"), a z drugiej strony chwyt autorki usilujacej przedstawic swiat w barwach czarno-bialych (dobra Gaba kochala i wybaczala, ale . Wiem ze wyszlo - zwlaszcza z punktu widzenia czytelniczek ktore wyrosly z wieku dzieciecej naiwnosci - srednio....

[ananke666]

> Nie moge zrozumiec czemu taka uwage przywiazujecie do mlodzienczych podrywow?

Właściwie, to nie my, tylko MM. W wywiadzie powiedziała, że Pyziak już w KK się
zapowiadał na Brzydkiego Pana...

"Ja bym sobie już w ogóle dała spokój z Pyziakiem. Rozwinął się w nieciekawego
typka, do czego zresztą miał predyspozycje już w Kwiecie kalafiora".

Jedni to łykają, inni nie, a ja akurat nie.

[anutek115]

k_linka napisała:

> Nie moge zrozumiec czemu taka uwage przywiazujecie do mlodzienczych podrywow? M
> alzenstwa bywaja nieudane i nie potrzeba do tego "wrodzonych sklonnosci" ani tr
> eningu w wieku lat kilkunastu.

No własnie MY nie przywiązujemy (gdyby było inaczej, czyż nasz Florek vel
Baltona miałby fanklub? Czyz byłby wymieniany w 90 proc. postów w wątku
"Najfajniejszy facio Jeżycjady"?), a ja to już w ogóle w tym wątku uparcie
dowodzę, że z tomów starej Jeżycjady nijak nie dało się wywnioskować, że Pyziak
to materiał na szubrawca, szuję i szczeżuję, a juz na pewno nie wystarczy do
tego ilość koleżanek porównanych do kwiatu jabłoni.

[lezbobimbo]

piotr7777 napisał:
Oraz że wspomniany wyżej
> Paweł Nowacki jest po prostu obiektem uczuć niewieścich, który nie
> bardzo umie sobie z tym może poradzić i nie chce urazić żadnej
> adoratorki a Pyziak jest uwodzicielem, który działa z premedytacją.

Alez bzdura i obluda i klamliwe oceny :)
To PAWELEK jest wstretnym podrywaczem, bez skrupulow calujacym inne laski i
podrywajacy masami na ulicy podczas eksperymentu ESD. Juz on dobrze wie, jak
usmieszek jego dziala na laski i potrafi ze swego czaru korzystac bez zadnych
wyrzutow sumienia.
Pyziak usiluje jedynie podrywac na komplementy - nawet nie pcha sie z dziobem
jak pewien Florian do wszystkich, ani Pawelek. Pyziak tez zachwyca sie Gaba w
zgrzebnej firanie, nie to co Macius robaczywy, ktory leci tylko na aksamity i
jedwabie :D

Najwieksza roznica, co zreszta traci obluda na kilometr, jest to, ze Pawelka MM
opisuje przychylnie i z przyjemnoscia. Czyni to rowniez na poczatku z Pyziakiem.
Po czym nagle jej sie odwidzialo i w BBB wyszlo, ze Pyziak to okrutna pyza i
samo zuo, a Pawelek kochajacy monsz. Poza tym jak to Ananke i Anutek juz
wyliczyly, pelno w Jezycjadzie mezusiow porzucajacy beztrosko zone z
niemowletami dla dobra stypendium no i innych podrywaczy - zazwyczaj kazde
meskie ciacho ma conajmniej dwie panny do wyboru.

Az sie mi wierzyc nie chce, ze tak wiele osob z tego forum da sie brac na te
plewy humorzastej i niezbyt umiejetnej autorki - Pawelka puszczalskiego ani razu
MM nie gani, to go sie usprawiedliwia tutaj. Ale Pyziak, juz w KK Jasiu, juz w
Idusi udomowiony i zakontraktowany po wsze czasy z Gaba - nagle w Neoezycjadzie
jest bezsensownym potworem wcielonym, pijakiem i zlodziejem - to powtarzacie
wiernie za MM jak za mamunia pacierz? Nie rozsmieszajcie mnie :)))

[anutek115]

lezbobimbo napisała:

> Az sie mi wierzyc nie chce, ze tak wiele osob z tego forum da sie brac na te
> plewy humorzastej i niezbyt umiejetnej autorki - Pawelka puszczalskiego ani raz
> u
> MM nie gani, to go sie usprawiedliwia tutaj. Ale Pyziak, juz w KK Jasiu, juz w
> Idusi udomowiony i zakontraktowany po wsze czasy z Gaba - nagle w Neoezycjadzie
> jest bezsensownym potworem wcielonym, pijakiem i zlodziejem - to powtarzacie
> wiernie za MM jak za mamunia pacierz? Nie rozsmieszajcie mnie :)))

No własnie gdzieś o tym w tym watku napisałam, bo jak się tak zastanowic nad
"morale" bohaterów, to się baaaardzo zdiwic można - jakim cudem dorosłe bądź co
bądź czytelnictwo tak tego wrednego Pyziaka gładko kupuje? Januszek jest zły, bo
tak pani autorka napisała, przeinaczając i dopisując na siłę dziwaczne fakty w
Neojeżycjadzie?

Juz pomijam Pawełka, który opisywany jest z sympatyczną ironią, jak większość
młodych bohaterów w starej Jezycjadzie, który jednakże chyba nigdy nie dochował
się grona wielbicielek wśród czytelniczek, to przecież obleśny Baltona (dzięki
za przypomnienie, Lezbobimbo), prymitywnie rechoczący, startujacy z dziobem do
wszystkiego, co nosi spódniczkę ma istny fanklub! Do tego stopnia, że się
zastanawiałam, czy w ogóle moge się przyznać, że Baltona nie jest dla mnie
żadnym wzorem, że mnie mierzi, wkurza, a za wymuszone pocałunki zarobiłby w ten
dziób i tak skończyłaby się miłosna historia w moim i jego wydaniu! Dlaczego
Baltona jest wspaniały, bo pani MM tak napisała, a potem zrobiła z niego sytego
niedźwiedzia? Czym różni się traktowanie koleżanek kwiatem jabłoni przez Janusza
od obcałowywania przez Floriana (to znaczy wiem, czym się dla mnie różni, błeee...).

Dlaczego, pochylając się z troską nad zrujnowanym poczuciem własnej wartości
kwiatów jabłoni, które musiały lizać rany po nabraniu się (chociaż upieram się,
że nie musiało to byc nabieranie) nie pochylamy się jednocześnie nad
dziewczętami, które nasz Florian całował, rozkochiwał i uwodził na swój imidź
buntownika, a korzystał z tego bez specjalnych skrupułow, że przypomnę? Dlatego,
że pani MM nam napisała, że Pyziak jest łajdakiem, a Florian wzorowym mężem,
więc psychiczne rany zadane przez (przyszłego) wzorowego męża nie bolą, tak?

Faktycznie, jak Bimbo napisała, nie rozsmieszajcie mnie.

[kkokos]

> Juz pomijam Pawełka, który opisywany jest z sympatyczną ironią, jak większość
> młodych bohaterów w starej Jezycjadzie, który jednakże chyba nigdy nie dochował
> się grona wielbicielek wśród czytelniczek, to przecież obleśny Baltona (dzięki
> za przypomnienie, Lezbobimbo), prymitywnie rechoczący, startujacy z dziobem do
> wszystkiego, co nosi spódniczkę ma istny fanklub! Do tego stopnia, że się
> zastanawiałam, czy w ogóle moge się przyznać, że Baltona nie jest dla mnie
> żadnym wzorem, że mnie mierzi, wkurza, a za wymuszone pocałunki zarobiłby w ten
> dziób i tak skończyłaby się miłosna historia w moim i jego wydaniu! Dlaczego
> Baltona jest wspaniały, bo pani MM tak napisała, a potem zrobiła z niego sytego
> niedźwiedzia? Czym różni się traktowanie koleżanek kwiatem jabłoni przez Janusz
> a
> od obcałowywania przez Floriana (to znaczy wiem, czym się dla mnie różni, błeee
> ...).


zgadzam się z każdym słowem tego akapitu i dorzucę jeszcze, że nie rozumiem
forumowej niechęci do kreskowego maćka w kontraście do forumowej miłości do
baltony. opis zachowań maćka, tego, co się dzieje w jego duszy, jak staje się
cielęciem prowadzonym na rzeź (maciek, nie dusza), jak wariuje na punkcie
swojego wyglądu i jak potem przytomnieje jest dla mnie kapitalny, bardzo
prawdziwy psychologicznie i napisany właśnie z sympatyczną, ciepłą ironią. więc
wolno baltonie robić ten owłosiony ryjek do każdej, a maćkowi nie wolno robić
cielęcych oczu do jednej matyldy??

[dakota77]

Mnie sie wcale nie podoba baltonowe pchanie sie z dziobem do ilus
dziewczyn;-). Z tym ze mam wrazenie, ze ten Baltona podrywacz i
blazen to taka poza, bo przeciez ten Baltona romansujacy z Patrycja
sprawa wrazenie wyciszonego, dojrzalszego.
A u Macka to poza nie jest. On autentycznie uwaza Matylde za osnmy
cud swiata i bierze wszystkie jej brednie o anglosaskiej czaszce i
wlasciwym do niej stylu ubierania za dobra monete. Matylda jest na
dobrej drodze do zrobienia z niego snoba. Mialam napisac "pustego",
ale pomyslalam, ze Macius juz i tak jest pusty. Jakos tam w srodku
duzo sie nie dzieje...

[kkokos]

no widzisz dakoto, i to jest najlepszy dowód na to, że widzimy to, co chcemy
widzieć :)
ty w baltonie widzisz dojrzałość, dla mnie on na zawsze pozostanie takim, jakim
go zobaczyła elka: zgrywający się na chojraka pantoflarz, na zewnątrz pozer, w
środku niepewny chłopczyk. ja nie wiem, czy świadome pozowanie na mocniejszego
niż jestem jest fajniejsze niż chwila nastoleniej głupoty spowodowanej cielęcą
miłością...
ja maćka kompletnie rozgrzeszam, bo przejrzał na oczy i wyciągnął wnioski,
baltona mnie do siebie niczym nie przekonał - a ty czujesz zupełnie odwrotnie
niż ja :)

[anutek115]

dakota77 napisała:
Z tym ze mam wrazenie, ze ten Baltona podrywacz i
> blazen to taka poza, bo przeciez ten Baltona romansujacy z Patrycja sprawa
wrazenie wyciszonego, dojrzalszego.

Jestem po lekturze KK, teraz sobie smakowicie powtarzam "Idę Sierpniową" i
naprawdę nie widzę żadnej różnicy w historii rozwoju uczucia między Baltona a
Patrycją, a między Gabą a Januszem. Janusz ma nie najlepszy wstęp (te koleżanki
z grupy będące kwiatem jabłoni, potem Aniela z czarnymi perłami, i pocałunek w
ciemnościach), ale potem jest on jakby mniej obleśny (w moich oczach ;-)),
fajniejszy, bardziej (wyraźniej) sie stara, nie ma w nim cienia tego cynizmu, w
który obrósł w Neojezycjadzie, a co najważniejsze - robi wrażenie zaangażowanego
monogamisty. Nawet na widok robaczywej Paulinki się nie ślini (przeciwnie, mam
wrażenie, że jej opisy w protokołach ESD nacechowane są ironią). W każdym razie
nie czyni wrażenia ani trochę niedojrzałego (jak na siedemnastolatka, oczywiście
;-)).

Im bardziej czytam starą Jeżycjadę pod katem analizy tej własnie postaci, tym
bardziej jest mi żal - i Janusza, i całej serii, której "potwór Pyziak, co
kłamie jak córka" bardzo IMHO zaszkodził.

[jamniczysko]

Pawełek w BBB jako odpychający monsz? Dlaczego? Dlatego, że go nie
ma...? Czy dlatego, że tłuściochy popłodził?

[jamniczysko]

jamniczysko napisała:

> Pawełek w BBB jako odpychający monsz? Dlaczego? Dlatego, że go nie
> ma...? Czy dlatego, że tłuściochy popłodził?

Oj, źle przeczytałam. Ciekawe, dlaczego? ;)

[anutek115]

jamniczysko napisała:
>
> Oj, źle przeczytałam. Ciekawe, dlaczego? ;)

Freudowski błąd, panie ja kogo ;-))).

[tygrys2112]

No nie wiem, dla mnie Paweł nie jest opisywany jako przykładny mąż.
To, że jes z Danusią nic jeszcze nie oznacza, tym bardziej, że jego
w domu nie ma, bo jest w delegacji. A znając Pawła z czasów
szkolnych, gdzie będąc na wczasach potrafił obściskiwać się z inną
dziewczyną, nie wiem, czy jego stosunek do związku z Danusią tak się
nagle zmienił. Moim zdaniem, ta delegacja to w jego przypadku taka
sugestia dla czytelników, że jego zachowanie niewiele się zmieniło. ]

A w "Kłamczusze" MM ewidentnie brzydko mówiąc "jedzie po nim".
Spójrzcie na to obiektywnie - facet daje się manipulować jak
stereotypowy facet Frani i za tekst "pan taki silny" zmywa odtąd
łazienkę. Na życzenie Anielli zjada 16 pączków (zjadłby 20, gdyby
mógł), dosaje od niej pięścią w nos, który mu krwawi (swoją
drogą, "Kłamczucha" jest pełna kwiatków ;))

Co do Maciusia - pełna zgoda, Florka - też

[anutek115]

rozdzial43 napisała:

> Pewnie, z punktu widzenia dorosłej, dojrzałej osoby takie podrywanie to nic
> takiego, nawet może i całkiem zabawne.

A ja akurat jestem dorosłą osobą, która swoje nastoletnie lata pamięta lepiej
niz dobrze, zaś pewności siebie nie posiada wcale, wtedy nie posiadała jej również.

>
> Ale z punktu widzenia nastoletnich "ofiar"? Nie sądzę.
>
> I oto pojawia się atrakcyjny kolega, który romantycznie i poważnie zapewnia
> dziewczę, że tak...bardzo atrakcyjna, jak kwiat jabłoni, tratatata. A potem
> okazuje się, że tak samo, no dosłownie tak samo w jednakowym okresie czasu
> zapewnił 10 innych koleżanek. Znaczy się kłamał? Miał to na myśli czy nie?

On tego nie mówił jednoczesnie wszystkim dziewczynom. Gaba, gdy zwierza się
koleżance słyszy od niej, że Janusz porównał koleżankę do kwiatu jabłoni ponad
miesiąc wcześniej. Gdy Janusz podrywa Aniele na czarne perły i kwiat jabłoni
jest już trzy miesiące po rozniesieniu go w puch przez Gabę. Nigdzie nie jest
ani słowem napomkniete, że on te dziewczęta podrywa jednocześnie. Może je
podrywać w miesięcznych odstepach, albo i nawet kilkudniowych, z punktu widzenia
człowieka dorosłego smiesznie krótko - ale czy to zmusza nas do założenia, że
kłamał? Tu zacytuje wspomnianego wyżej mojego przyjaciela, który pytany o powody
tak częstego zmieniania obiektów "chodzenia" odpowiadał: "Ja szukam".

> Powiem tak: gdyby mój (dość atrakcyjny z tego co widzę po reakcjach jego
> koleżanek) syn zabawiał się w taki sposób, uznałabym, że ponieśliśmy klęskę
> wychowawczą i że jesteśmy odpowiedzialni za wychowanie człowieka cynicznego i
> egoistycznego. Mówię to również jako mama nastoletniej córki.

A dlaczego zakładać, że się zabawiał? Może każdej z tych dziewczyn mówił to
najzupełniej szczerze. W pzrzeciwieństwie do wspomnianego Pawełka Nowickiego,
który flirtował, podrywał i pozwalał na spore zaangażowanie wszystkiemu co sie
rusza, Janusz po poderwaniu Gaby ustatkowuje się u jej boku. Nigdzie nie jest
nawet zasugerowane, że etap kwiatów jabłoni miał ciąg dalszy. Nigdzie nie ma
nawet cienia aluzji, że to, co wydaje się najbardziej uprawnionym powodem
rozwodu - czyli bycie kobieciarzem - ma miejsce. Przeciwnie, wszystko jest
wymienione, kradzieże samochodów i recydywa, zaraz się dowiemy, że przemyt
narkotyków, ale nigdzie nie ma ani słowa o innych kobietach.

Żeby nie było niedomówień, ja nie wykluczam, że Janusz MÓGŁ był okazać się
takim, jakim przedstawia go autorka. Ale uparcie twierdzę, że nie można tego
wywnioskować z wcześniejszego opisywania tej postaci, z jej charakteru (w
"Kłamczusze" opisywany jest jako poważny chłopak, który miał trudne życie,
musiał pracować nim mógł sobie pozwolić na naukę), aż do OwR włącznie moim
zdaniem powrót Janusza i stworzenie szczęśliwego związku jest możliwe.

Natomiast zły, cyniczny, nielojalny, oziębły, znajdujący upodobanie w
krzywdzeniu Gaby, nieodpowiedzialny staje się on w Neojezycjadzie,
niejednokrotnie fastryga w konstruowaniu tej postaci jest tak nieporadna, że aż
dziw bierze, że wyszła spod ręki zawodowej pisarki.

[piotr7777]

Co do Pawełka mam wrażenie, że jego związek z Danką był czymś w
rodzaju związku przerywanego, mam na myśli to, że raz byli, raz nie
byli ze sobą, w "Szóstej klepce" na ten przykład zasadniczo nie są,
w "Kwiecie kalafiora" niby tak, ale jednoczesnie Pawełkiem
interesuje się Joanna. Moim zdaniem w grupie ESD nie ma tak naprawdę
żadnej prawdziwej pary, to po prostu paczka kolegów, którzy nawet
wakacje spędzają wspólnie (Ida sierpniowa). Cesia i Jurek dlatego
tam nie należą (choć jednocześnie dyrektor Hajduk nawiązuje
w "Imieninach" do ESD co sugeruje, że jakąś wiedzą dysponował), że
oni naprawdę są parą i nie mają potrzeby dzielenia się sobą z
szerszym gronem. Z reguły u nastolatków jest tak, że paczki sypią
się gdy jej członkowie bardziej wiążą się ze sobą.
W każdym razie gdy Pawełek mówił Anieli, że Cesia to koleżanka a
Danka "stara historia" mówił poniekąd prawdę. To znaczy sam nie
potrafił zdefiniować relacji łączącej go z Danką a jednocześnie był
na tyle uczciwy, że nie potrafił stawić jej na tej samej
płaszczyźnie co bezpretensjonalnego i oczywistego koleżeństwa z
Cesią. Równie dobrze mógł powiedzieć: "Cesia i Danka to koleżanki",
nieprawdaż?

[rozdzial43]

anutek115 napisała:

> A dlaczego zakładać, że się zabawiał? Może każdej z tych dziewczyn mówił to
> najzupełniej szczerze.

Że przypominają mu kwiat jabłoni? Każda mu przypominała? E, no nie. Jeśli mówił
szczerze takie rzeczy siedmiu koleżankom, to faktycznie - nie tyle był on
cyniczny, co przygłupi albo ślepy. A na taki wniosek nie możemy sobie pozwolić
pamiętając błyskotliwe referaty i dyskusje Janusza oraz jego słynne stalowe
spojrzenie.

Nie, nie. Szczerości tu nie widziem. Eksperymenty jakieś na ludziach robił sobie
Pyziaczek, zaspokajając instynkt łowcy. Przy Gabie się uparł, bo się wyrywała,
ale jak ją już rozkochał i zdobył, to nowe priorytety mu się pojawiły i odszedł
był w siną dal do Australii. Z tego co wiemy z OwR Gaba była przeciwna
wyjazdowi, a jednak wyjechał. Czyli nie liczył się z żoną, będącą matką
maleńkiemu dziecięciu. I to jest kolejny zły zwiastun jeszcze w starej jeżycjadzie.

[ananke666]

Z brakiem szczerości to akurat się zgodzę, ale zlituj się, gdzie tam jakieś
eksperymenty na ludziach? Mowa o kilkunastoletnim chłopaku-podrywaczu, który
poderwawszy właściwą osobę, podrywać inne przestał. Nie przesadzałabym też z
jakimiś wyimaginowanymi krzywdami, przecież Pyziak tylko gadał, nie obcałowywał
wszystkiego co mu pod pysk wpadło, nie mówiąc o przelatywaniu. Cmoknął jeno
Gabrielę, która najpierw poczęstowała go psychicznym kopniakiem, a potem
ewidentnie podrywała. "Pyziaka? Nie... strasznie ponury. Poza tym dziewczyny
mówią (tzn., zagrywki ma powszechnie znane), że to okropnie zmienny facet.
Zacznie chodzić, pochodzi trzy dni, a potem się znudzi i zostawi" by Joanna - no
nie mów mi, że po trzech dniach "związku" zostawia się głębokie i trwałe ślady
na nastoletniej psychice. 90% kraju byłoby psychicznymi połamańcami, gdyby od
takich pierdół miało się podłamywać. Przy tym przy Gabrieli jakoś nagle z trzech
dni zrobiło się kilka wiernych lat.

Pawełek grał na dwa fronty i jakoś nikt z niego potwora nie robi, chociaż to o
nim, jeśli już, można by mówić o eksperymentowaniu, choć moim zdaniem to
niedorzeczne.
Krzyś sypał Idzie komplementami.
Maciuś szalał za Matyldą i przestawił uczucia jak nożem uciął, z jednej na drugą.
Tomeczek przechwalał się, jak to do każdej ma kluczyk.
Florek wyjeżdżał z paszczą do każdej laski, która mu się nawinęła.
I tak dalej.
Ida robiła za łamaczkę serc. Natalijka kręciła półświadomie z dwoma na raz.
Mężów zostawiających żonki w ciążach i połogach obfitość...

> Pyziaczek, zaspokajając instynkt łowcy. Przy Gabie się uparł, bo się wyrywała,
> ale jak ją już rozkochał i zdobył, to nowe priorytety mu się pojawiły i odszedł
> był w siną dal do Australii.

Rozkochał i zdobył na początku 1978, wyjechał kilka lat później. Po czym uznał
się za głupka i wrócił.

> Czyli nie liczył się z żoną, będącą matką
> maleńkiemu dziecięciu. I to jest kolejny zły zwiastun jeszcze w starej jeżycjad
> zie.

No to ja nie wiem, co pomyśleć o Frycusiu, który przeleciał dziewczynę, na wieść
o ciąży się wypiął, rodzicom nie powiedział ani słowa, ba, twierdził ostro, że
to ino koleżanka. I blisko pół roku nie umiał do niej dwóch słów sklecić, po
czym po powrocie poród to był taki drobiazg, że nie warto było sobie głowinki
tym zawracać.

Oprócz tego, że MM zrobiła z Pyziaka potwora, to Gaba nie lepsza. Córeczka
mamusi i tatusia, chyba zupełnie niezainteresowana tworzeniem odrębnej rodziny,
zaledwie dobudówką do starej, wbrew nakazowi biblijnemu, hehe.
Żadnemu młodemu, zwłaszcza temperamentnemu małżeństwu mieszkanie z teściami
chyba nie wyszło na zdrowie. I żeby to tylko z teściam! Teściowie, trzy
szwagierki w różnym wieku i co krok to gość. Zero intymności.

[piotr7777]

> Oprócz tego, że MM zrobiła z Pyziaka potwora, to Gaba nie lepsza.
Córeczka
> mamusi i tatusia, chyba zupełnie niezainteresowana tworzeniem
odrębnej rodziny,
> zaledwie dobudówką do starej, wbrew nakazowi biblijnemu, hehe.
> Żadnemu młodemu, zwłaszcza temperamentnemu małżeństwu mieszkanie z
teściami
> chyba nie wyszło na zdrowie. I żeby to tylko z teściam! Teściowie,
trzy
> szwagierki w różnym wieku i co krok to gość. Zero intymności.

A czy przypadkiem tak samo nie jest z córkami Żaków? To znaczy jeśli
chodzi o Cesię i Hajduka to akurat zrozumiałe, Jurek był sierota,
jego babcia mogła już nie żyć, a mieszkanie mogło być z przydziału
więc nie miał do niego żadnych praw, ale już zamieszkanie u teściów
męża Julii (syna lorda i hrabiny) trudno uzasadnić. W każdym razie
mieszkanie na Słowackiego musi być pojemne, bo w Szóstej klepce
przebywa tam 7 osób, (potem dohodzą 2 i małe dziecko) a a w
Brulionie i w Noelce gnieździ się tam (przy założeniu, że dziadek
Żak ma się dobrze) osób 14 czyli chyba wiecej niż u Borejków.

[ananke666]

To nie jest mieszkanie, to jakiś koszmarny gumowy kołchoz.

[gaudia]

być może MM, jako tradycjonalistka przyjęła, że najmłodsi mogą sypiać w nogach u
dziadka. Jak to drzewiej bywało, nieprwdaż.

[ananke666]

W mituś, jak w Konopielce. Brakuje jeszcze kuśtyka na stołku.

Może na wieżyczce znajdował się Pokoik Świętego Spokoju, który można było sobie
zaklepać w kolejce, żeby się pomigdalić? Jeden emeryt, jedno małżeństwo starsze,
jedna ciocia, trzy małżeństwa młodsze, jeden młodzian i pięcioro dzieci!
Erotyczny nastrój jak w mordę strzelił.

[anutek115]

ananke666 napisała:

> W mituś, jak w Konopielce. Brakuje jeszcze kuśtyka na stołku.

Albo może na wieży wygospodarowali dozywotke, jak w chłopskich chatach w
kieleckiem w wieku XIX-tym? Coby starzy rodzice mieli gdzie dożyć swych dni...

Juz chciałam optymistycznie napisać, że nie mamy chyba dowodów, że Julia z Tolem
mieszkali przy Żakach, może tylko córki podrzucali jak się na truskawki do
Hiszpanii czy inną chałturę wybierali, ale się mnie przypomniały te noelkowe
wizytówki na drzwiach "Hajduk - Żak - Kołodziej". Znaczy, cholera, mieszkali :-(((.

No bez dożywotki ani rusz...

[kkokos]

zaraz zaraz
dziadek żaczek, jeśli żyje - miał swój pokój(choć, bądźmy szczerzy, przedwojenny
inżynier musiał mieć co najmniej ok. 25 lat w chwili wybuchu wojny, więc urodzić
się musiał ok. 1915.... )
żaczkowie - swój
ciocia wiesia z bobkiem - swój, potem w nim została sama
cesia z hajdukiem - na wieżyczce
julka z kołodziejem - w dawnym pokoju cesi i julii, czyli przerobionej spiżarni
(ale od czegóż są łóżka piętrowe dla dzieci?)
plus był duży wspólny pokój
to chyba w sumie więcej miejsca niż u borejków?

[ananke666]

> ciocia wiesia z bobkiem - swój, potem w nim została sama
> plus był duży wspólny pokój

A nie było tak, że Wiesia i Bobcio pomieszkiwali właśnie bokiem w dużym pokoju?
Wiesia spała na kanapie, o ile pamiętam.

[ananke666]

Wg opisu z SK pokoi było cztery. Dwa małe - dziadka i dziewczyn, jeden Żaczków i
duży, w którym pomieszkiwała ciocia i bobek.
Potem...
Dziadek miał swój, jak sądzę.
Żaczki bez zmian.
Ciocia z potomkiem pewnie też.
Jedno małżeństwo w dawnym pokoju dziewczyn, świetnie, nie masz to jak 4 osoby w
dawnej spiżarni
Drugie na wieży??? Min. 4 osoby, a kto wie, czy nie 5, zważywszy, że nie
wiadomo, kogo na wieżyczkę wykopano?

A teraz sobie wyobraźcie, że coś w kuchni nie wyszło i biegunki dostali...

[mika_p]

No wlasnie, "Żak-Hajduk-Kołodziej", a gdzie Górscy? Może ciocia Wiesia i Florek
mieszkali gdzie indziej, a zadomowienie Baltony wynikało z serdecznych stosunków
rodzinnych?

[ananke666]

Wiesia mogła wrócić do panieńskiego nazwiska, a sam goły Baltona nie zmieścił
się na tabliczce.

[mama_kotula]

ananke666 napisała:

> sam goły Baltona nie zmieścił się na tabliczce.

Upajająca wizja gołego Baltony na tabliczce - takiego w pozie leżącej na boczku, głowa łokciem podparta, jakiś badyl między zębami, trawka, kwiecie i szeroki półprzytomny uśmiech - wizja ta zwaliła mnie z nóg i pokwikuję radośnie.

[reveiled]

Baltona jednak mieszkal u Zakow dosc dlugo, bo kiedy w koncu wyprowadzil sie na swoje, uzasadnil to konfliktami z ciotka...

A w ogole - mozna sie dopisywac do postow sprzed kilku lat? Jesli nie, to przepraszam.

[mika_p]

> A w ogole - mozna sie dopisywac do postow sprzed kilku lat?

Można :)

[reveiled]

Baltona jednak mieszkal u Zakow dosyc dlugo, bo kiedy wyprowadzil sie na swoje, powiedzial Patrycji, ze to dlatego, ze z ciotka ciezko sie mieszkalo...

Nie wiem, czy mozna dopisywac sie do tak starych postow, jesli nie, to przepraszam.

[reveiled]

O, ten pierwszy wpis nie od razu sie pokazal, dopiero teraz, kiedy juz napisalam drugi... Przepraszam.

[croyance]

A dlaczego niby nie? Moze podobal mu sie okreslony typ, do ktorego
wlasnie takie okeslenie jak najlepiej pasowalo?

A zreszta, nie wymagajmy, zeby 17-latek byl zaraz Szekspirem. Byc
moze przeczytal gdzies to okreslenie, spodobalo mu sie i wydalo sie
adekwatnie opisujace cos nieokreslenie pieknego, i uzywal go w
chwilach zachwytu jak Roza niesmiertelnej herbatki.

[lezbobimbo]

anutek115 napisała:
> Natomiast zły, cyniczny, nielojalny, oziębły, znajdujący upodobanie w>
krzywdzeniu Gaby, nieodpowiedzialny staje się on w Neojezycjadzie,>

Dokladnie. Tylko i li od BBB (poczatek deprechy MM) i Noelki zaczyna sie Pyziak
zly i potworny (porzucil i zniknal, na Gwiazdke za nim placzemy). I tez w Noelce
mamy pierwszy raz rozklejona i zabeczana Gabe, swieta Jezycka (w BBB jeszcze
dawala dzielnie rade, jak slyszymy) - jak zauwazyla to Algod, niestety Gaba
Noelkowa na stale zastepuje dawniejsza postac.

<niejednokrotnie fastryga w konstruowaniu tej postaci jest tak <nieporadna, że
aż> dziw bierze, że wyszła spod ręki zawodowej <pisarki.

Hue hue tutaj powtorze po raz kolejny - MM nie jest zawodowa pisarka :) To, ze
MM bierze za ksiazki kase, nie znaczy ze jest profesjonalistkom. Nie ma
wyksztalcenia w pisaniu (ani filologia ani dziennikarstwo). A motywacja, a
doswiadczenie? Zaczela pisac tylko po to, aby moc ksiazki ILUSTROWAC, gdyz nie
miala zlecen na swe ilustracje (specjalizacja na studiach - graficzka ksiazkowa
wlasnie).
Profesjonalne to ona miala redaktorki ale to KIEDYS, a w Neojezycjadzie ich
zabraklo i cala beztroska amatorszczyzny sobie teraz kwitnie ku utrapieniu
czytelnikow :)

[ananke666]

> Hue hue tutaj powtorze po raz kolejny - MM nie jest zawodowa pisarka :) To, ze
> MM bierze za ksiazki kase, nie znaczy ze jest profesjonalistkom. Nie ma
> wyksztalcenia w pisaniu (ani filologia ani dziennikarstwo).

Oj, tu się nie zgodzę. Nie ma takiego zawodu wyuczonego jak pisarz. Na filologii
bynajmniej pisania nie uczą, owszem, pisze się prace semestralne w formie
artykułów mniej lub bardziej naukowych, na niektórych specjalizacjach wymagana
jest inna forma, ale to rzadko. Można nie mieć żadnego wykształcenia
filologicznego i być genialnym pisarzem.
MM pisać dobrze umie. Ale z jakiegoś powodu - nie chce. Miejsce Żaczków w
szlafroczkach, melancholijnych nawoływań do ojca atamana, Gabrieli rzucających
bezpłodnymi kretami lub nawet trzecich królów łokciem zakrywających spłonione
oblicza zajęły wyrażenia w stylu "córka Joanna z mężem i synem" - no kurczę,
jakbym koncertu życzeń słuchała albo innej geriatrycznej rozrywki. Spokojniej,
dydaktyczniej, bardziej czarno-biało i co tu kryć, nudniej jest.
Może brakuje korekty, a może z sobie znanych przyczyn MM sama schowała ten
pazur, który mnie przyprawiał o łzy ze śmiechu.

[dakota77]

Tez sie nie zgadzam z taka definicja zawodowego pisarza.
Wyksztalcenie nie ma tu nic do rzeczy. Zawodowy pisarz wydaje swoje
ksiazki, zamiast pisac do szuflady, i tyle. Praca jak kazda, tylko
nie polega na czekaniu na boskie natchnienie, tylko na ciezkiej
pracy, starannym dokumentowaniu materialow. A tego ostatniego MM
raczej nie lubi.

[andrzej585858]

anutek115 napisał
>
> Słowem, moim zdaniem nic nie stało na przeszkodzie, by Pyziak wrócił i okazał
> się barzdo dobrym mężem i ojcem. Gaba by sobie żyła spokojnie i nie została
> ubóstwiona, może skończyłaby tak, jak wszystkie jeżycjadowe mamy nastolatek -
> jako miłe tło, a Jeżycjada wcale nie musiałaby się skończyć, tylko być nadal
> tym, czym była na początku - sympatyczną serią książek dla dziewcząt z
> nastoletnimi bohaterami (a nie pięćdziesięciolatką w roli Wzorca z Sevres dla
> dwunastoletniego targetu).

Mimo mojej niechęci do Pyziaka trudno nie przyznać racji powyższej argumentacji.
Pyziak jest najbardziej potencjalnie ciekawą postacią i miał szanse zaistnieć
jako niemalże renesansowy bohater w Jezycjadzie ale został nieco sponiewierany
przez autorkę i to w nieco niesmaczny sposób - głównie jako wyjątkowo
niesympatyczny Europejczyk w JT.
Wszystko byłoby w porządku poza tym jednym właśnie szczegółem - wyjazd i
kompletny brak wiadomości.
To były trudne czasy i wcale nie potępiam tych którzy wtedy wyjeżdzali chcąc
zarobić trochę pieniędzy - było naprawdę trudno, nawet zakup zwykłej tetrowej
pieluchy graniczył wtedy z cudem.
Po prostu znam tamte czasy z autopsji - ale jeden argument nie przemawia do mnie.
Oczywiście żadne maile ani komórki wtedy to się nawet nie śnily - co może
dzisiaj brzmieć bardzo egzotycznie - komputerów nie było? ano nie było.
Ale można było porozumieć się, dać znak życia - owszem nie było to łatwe ale nie
aż takie trudne. Jeżeli zawiodły inne możliwosći - pozostawały wtedy jeszcze
kanały kościelne .
Kościół odegrał wtedy naprawdę rolę która ciągle jeszcze nie jest do końca
znana, i nie mówię tutaj o hierarchach ale o zwykłych księżach, którzy naprawdę
bardzo pomagali tym zwykłym, szarym ludziom.
To jest właśnie to ,co powoduje że Pyziak staje się dla mnie już wtedy drobnym
cwaniaczkiem, wykorzystującym w trakcie swojego pierwszego powrotu naiwność
Gabrieli.
Gdyby akcja toczyła się w latach 50-tych to rzeczywiście możliwość kontaktu
byłaby praktycznie zerowa, ale nie w latach już 90-tych praktycznie. Dla mnie
jest to ewidentny brak chęci.

Jeszcze z jedną tezą nie mogę się zgodzić - dlaczego miała to być sympatyczna
seria książek dla dziewcząt? A ja to co? - też kobieta?:-)))

[andrzej585858]

Hmm - może to nieco infantylne, ale to był mój post numer 500 na tym forum :-)))
Jejku a ciągle czuję się tutaj nowicjuszem i kiedy zdążyłem tyle napisać?
Znaczy się - rozpycham się niegrzecznie i wymądrzam - ale to chyba dlatego że
polubiłem forum i osoby które tutaj piszą.
Choć może czasem macie mnie serdecznie dosyć - to mimo wszystko mogę tylko
przeprosić za swój charakter - ale znikać nie mam zamiaru - właśnie.

[kkokos]

Jeżeli zawiodły inne możliwosći - pozostawały wtedy jeszcze
> kanały kościelne .

a może to właśnie o to chodzi - pyziak raczej nie wyglądał na gorliwego
katolika, co potwierdził oporem w kwestii ślubu kościelnego. ale jeśli tak, to
za to należy mu się wręcz szacunek - że jako niewierzący lub nie-do-końca
wierzący nie ugiął się pod presją rodziny, że nie wybrał świętego spokoju. a
sprawa ślubu i narosłe wokół niej pretensje mogły urosnąć do jakich
bezsensownych rozmiarów i stać w tle każdej ewentualnej kłótni w tym domu (bo że
ich nie było, nie wierzę. współczuję tylko gabrieli, która z kolei dla świętego
spokoju zgodziła się ślubu kościelnego nie mieć, a z drugiej strony tak
strasznie nie chciała zawieść rodziców, więc w każdej kłótni była między młotem
a kowadłem.

ale to dygresja.
ad rem - nie byłam oczywiście w stanie wojennym na emigracji w australii, ale
wydaje mi się, że pyziak jako niewierzący miał pełne prawo do tego, by kanały
kościelne nie przyszły mu w ogóle do głowy. naprawdę, jak porównać pyziakowe
niedawanie znaku życia i frycowe kłopoty z mailem (usprawiedliwione i puszczone
w niepamięć), to trudno zrozumieć, dlaczego to pyziak robi za wujka-samo-zło.

[anutek115]

kkokos napisała:
ale jeśli tak, to
> za to należy mu się wręcz szacunek - że jako niewierzący lub nie-do-końca
> wierzący nie ugiął się pod presją rodziny,

Pomijając, że brak slubu tez został dopisany na siłę i w Neojeżycjadzie, zgadzam
się co do tego szacunku w stu procentach.

> ad rem - nie byłam oczywiście w stanie wojennym na emigracji w australii, ale
> wydaje mi się, że pyziak jako niewierzący miał pełne prawo do tego, by kanały
> kościelne nie przyszły mu w ogóle do głowy. naprawdę, jak porównać pyziakowe
> niedawanie znaku życia i frycowe kłopoty z mailem (usprawiedliwione i puszczone
> w niepamięć), to trudno zrozumieć, dlaczego to pyziak robi za wujka-samo-zło.

Ja tez nie byłam w Australii ani w czasie stanu wojennego, ani nigdy, ale (to do
Andrzeja raczej) jak wspomniałam, mój wujek utknął w stanie wojennym w Berlinie
Zachodnim. Wujek z katolickiej rodziny, a też miał kłopoty z kontaktem z
rodziną, może mu te kościelne kanały jakoś do głowy nie przyszły, a może i one
czasem zawodziły. Róznie to bywało, bardzo różnie.

Na pewno jednak o wiele trudniej - i autorce, która potrafi dopisać po latach i
brak slubu koscielnego, i przemyt samochodów, i usprawiedliwić Frycelka za
pomocą zdania "a, bo ja zmieniłem adres mailowy" nie powinno sprawić kłopotów
opisanie tych trudności, gdyby chciała.

Nie chciała, ale ja nie muszę tego, co opisała, łykać bezrefleksyjnie, nieprawda.

[lezbobimbo]

soova napisała:

> Wyobraźmy sobie nieco inne zakończenie "Opium w rosole", mianowicie na radosny
> telegram Gabrysi Pyziak zjawia się na Roosevelta i... zostaje. :) Na świat przy
> chodzi Tygrys, a małżeństwo Pyziaków trwa. Wiadomo, że autorka zdecydowała się
> skorzystać z tego, że skoro w "Opium..." powrót Janusza faktycznie nie nastąpił
> , można było w dalszych częściacj zrobić z niego Tego Złego. Ale co by było, gd
> yby w finale OwR wrócił jako skruszony i kochający małżonek?

Pyziak po prostu robilby w Neojezycjadzie to, co czyni kochajacy acz nieobecny
Grzes - siedzialby z nosem w kompie - lub w jakiejs pracy i milo by sie dawal po
katach ustawiac, pralby, moze plodzil czasem jakiegos geniusza, sprzatalby,
robilby zakupy i za Jasia-przydasia.
W Imieninach do samochodu na randke pchalby sie Bernard Gabie i Januszowi. W
tomach wczesniejszych Laura pyskowalaby tacie, nie Grzesiowi-macochowi.
Najlepsze by bylo to, ze nie istnialoby TiR! Hurrraa! :)
Bunt Laury za to MM musialaby wymyslic z innego powodu. Zapewne bylby to
"niezrozumialy bunt mlodzienczy" i hormony na zlosc mamie (moze nieco wiecej
sensu byloby w gadaniu Ignaca, ze sobie Laura tworzy podrecznikowy konflikt).
Byc moze TiR by zaistnialo w ten sposob, ze Laura urywa sie owszem z domu na
chwile, ale n.p. do chlopaka torunskiego poznanego w internecie (gdzie sie
sromotnie zawodzi i wraca jako marynotrawna coreczka do domu ze skrucha).
Jesliby zas MM wiodla cudowna teorie, ze Laura jest zla i straszna bo
nieborejkowska, musialaby nastapic konkluzja, ze Laure podmienil ktos w szpitalu
na Polnej! I ona buntowniczo i na zlosc ojcu, matce i babci szukala swej
biologicznej rodziny... gdzie okazaloby sie, ze ta rodzina to Kopcowie. Bylaby
moc perypetii, komedii pomylek i oszalamiajacych rozwiazan. W koncu okazaloby
sie, ze jednak Laura nie jest podmieniona, albo jest prawie ze borejkowska acz
niecalkiem, bo nieslubna corka Joanny, kuzynki Gabrieli :)
Czujecie juz ten swąd telenoweli? :)

[ananke666]

...a może święta Gabriela ratowałaby swoje małżeństwo na innym polu metrów
kwadratowych, pod swoim dachem, nawet daleko od Roosevelta 5. Może zamiast
zwartego frontu "my Borejkowie" pojawiłby się front "my, nowa rodzina". Może
miałaby bardziej burzliwy i namiętny związek, który zachowałby jej temperament i
stanowcze brwi miast wyrazu nieskończonej łagodności wokół ust. Może
przychodziliby z potomstwem na herbatki do rodziców, żeby Gaba mogła się
zanurzyć w znajomy ocean ciepłej akceptacji, droczyłaby się z siostrami i
rozmawiała z matką, a Pyziaczek gawędziłby z Ignacem o antyku i komplementował
dorastające kobietki. Może Laura byłaby tylko pieszczochą taty, kwitnącą
lodołamaczką serc, a zamiast miągwy na świat przyszedłby krzepki chłopaczek,
któremu Gabriela i Janusz kibicowaliby na meczach koszykówki. Na całe gardło.

I może, do ciężkiej deutery, Gabriella poszłaby czasem do fryzjera i oprócz
perfum odkryła obcasy, dekolcik oraz tusz do rzęs, a parszywy gumowany sztormiak
zamieniła na trencz.

[kkokos]

swoją drogą świetnej jakości ta guma, że tyle lat nie parcieje...to chyba nie
był wyrób PPG

[anutek115]

ananke666 napisała:
Może
> przychodziliby z potomstwem na herbatki do rodziców, żeby Gaba mogła się
> zanurzyć w znajomy ocean ciepłej akceptacji, droczyłaby się z siostrami i
> rozmawiała z matką, a Pyziaczek gawędziłby z Ignacem o antyku i komplementował
> dorastające kobietki. Może Laura byłaby tylko pieszczochą taty, kwitnącą
> lodołamaczką serc, a zamiast miągwy na świat przyszedłby krzepki chłopaczek,
> któremu Gabriela i Janusz kibicowaliby na meczach koszykówki. Na całe gardło.
>

Rozmarzyłam się. I przecież to jest... takie logiczne! Takie normalne i tworzące
zapowiedź takich fajnych książek, przy których tutejsze forum nie miałoby czego
kroić na plasterki, a wątek "Wpadki w Jezycjadzie" byłby zapewne o 3/4 krótszy ;-).

Czy widzicie Bernarda, pakującego się TAKIEJ Gabie i TAKIEMU Januszowi do
samochodu? Ja widzę, jak zostaje bezwzględnie ustawiony do pionu, inteligentnie
i w stylu rozmów grupy ESD, ale bezwzglednie. Nie byłoby żadnego przeraźliwego
rozdziału "Imienin" z zaciskajacymi zęby Grzesiem i Bernardem, snującym
porównania do ciotek po podstawówce...

Ale jaka piekna byłaby scena ze zmywarką :-D!!!!

Szkoda.

[kkokos]

> Ale jaka piekna byłaby scena ze zmywarką :-D!!!!

i pewnie byłaby parę tomów wcześniej, bo pyziak by się z pomysłem tyle czasu co
grześ nie woził :)

[soova]

Ani sceny z Bernardem pakującym się Pyziakom do samochodu ani sceny ze zmywarką
nie byłoby. Z tego prostego powodu, że w pierwszym przypadku Bernard by się
raczej nie ośmielił, a gdyby nawet, to zostałby sprowadzony do pionu i to
bynajmniej nie w duchu ESD. Drugiej sceny natomiast nie byłoby, bo Pyziakowie w
latach 90-tych na pewno nie mieszkaliby na Roosevelta, więc akceptacja zakupu
przez seniora rodu byłaby im na grzyba potrzebna. Zresztą wątpliwe, czy starzy
Borejkowie składaliby wizyty wyrodnej córce, która ich opuściła :), a jeśli
nawet, to czy filolog antyczny Ignacy :) spostrzegłby taki detal kuchenny jak
zmywarka.

[anutek115]

Nie napisałam "w duchu ESD" tylko "w stylu ESD", to znaczy inteligentnie i z
pazurem :-))). A Bernard by się ośmielił, o to jestem spokojna ;-D.

Aprobata zakupu zmywarki nie byłaby na nic młodym potrzebna, lecz jakoś wątpię w
Ignaca, którego fakt ten powstrzymałby od wyrażenia swojej opinii :-).

A zresztą, mniejsza o sceny (gdyby tych dwóch nie było, Jeżycjada by tylko
zyskała, moim zdaniem), nie byłoby tych, byłyby inne... które wydaja mi się
potencjalnie lepsze, bardziej krwiste... czytałam dziś sobie protokoły ESD i
rżałam ze smiechu, po raz setny, takie własnie widzą mi się sceny z normalnym
Januszem i normalną Gabą w roli normalnego małżeństwa.

Jak już pisałam, szkoda.

A gdyby tak w Noelce wrócił...

[mika_p]

Wyobrażacie sobie?
Podstawa dramaturgiczna do pojawienia się jest: wspomina się go na pierwszych
stronach, więc na ostatnich może się pojawić :)

Mógłby przyjść z wielkim pudłem czekoladek, tuż po Grzesiu... Ale przed
niepoznaną jeszcze teściową Idy, żeby wszyscy byli w kulminacyjnym momencie
zdenerwowania.

[k_linka]

mika_p napisała:

> Wyobrażacie sobie?
> Podstawa dramaturgiczna do pojawienia się jest: wspomina się go na pierwszych
> stronach, więc na ostatnich może się pojawić :)
>
> Mógłby przyjść z wielkim pudłem czekoladek, tuż po Grzesiu... Ale przed
> niepoznaną jeszcze teściową Idy, żeby wszyscy byli w kulminacyjnym momencie
> zdenerwowania.
>


Problem bylby bo to Monika przyszla pierwsza, Grzegorz pojawil sie PO kolacji
wigilijnej

[mika_p]

W alternatywnej rzeczywistości przyszedłby najpierw Grzegorz, potem Janusz, a
potem Monika.

[skrzydlate.bobry]

mika_p napisała:

> W alternatywnej rzeczywistości przyszedłby najpierw Grzegorz, potem Janusz, a
> potem Monika.

...a potem zaginiona siostra Moniki, Rojek, tajemnicze kuzynki Anielli, Klaudiusz...

[mika_p]

Monika musi przyjśc później, bo jej przybycie rozładowuje stres związany z
nieznaną teściową Idy, poza tym, angażuje Milę i Ignacego.
A mnie chodzi o Pyziaka pod ostrzałem.
Nie wyrzucą go, bo Wigilia, zbłąkany wędrowiec ma prawo zasiąść przy wolnym
nakryciu. Jest ojcem dziewczynek, po razy pierwszy chce zobaczyć Tygryska. A w
tle nowy absztyfikant i napięcie związane z teściową Idy.

A drugie pudełko czekoladek tworzy niezamierzony efekt komiczny.

[zaisa]

Bardzo spodobała mi się wizja Gaby i Janusza dopingujących swe dziecię na meczu
koszykówki :) A może Pyza by też grała? Warunki przecież miała. I nie musiałaby
wtedy drakońskich diet stosować.
Bo może to takie nieusportowienie Pyziakówien mogło wynikać z tego, że
Pyziak-koszykarz zrobił się zły, więc lepiej niech córki trzymają się z dala od
sportu by nie natrafiły na duplikat? I nie raniły maminych uczuć przypadkiem?

[jeriomina]

Proponuję, aby któraś z forumowiczek przebrała się w togę i wygłosiła przed
obliczem samej MM "Obronę Pyziaka". To coś jak "Obrona Sokratesa".

Ja w końcu też zakładałam wątek o kłamstwach Pyziaka, bo mi chodzi po głowie ten
cytat z "Pulpecji" - "Kłamie, jak jej ojciec" - o Laurze. I właśnie w tamtym
wątku pytałam, gdzie u licha ciężkiego, są te kłamstwa.
Niestety, chyba się nie doczekam. Może MM wyda suplement...:)

[piotr7777]

Pozwoliłem sobie wejść na ten wątek i znalazłem fragment z BBB:

"Gabrysi powiodło się gorzej: jej mąż Janusz powrócił do niej, co
prawda, z Australii, ale po pół roku obijania się bez celu ruszył na
winobranie do Alzacji i słuch po nim zaginął. Gabrysia sama
wychowuje dwoje dzieci, ale wygląda na całkowicie zadowoloną z
życia. Może przez te dzieci właśnie"

Ktoś napisał, że trauma postpyziakowa objawiła się później, bo w
1988 Gaba sobie rodziła.

Myślę, że to nie tak. Autorka przedstawia spostrzeżenia Anieli,
która po pierwsze nie grzeszy nadmiarem empatii (parę stron dalej
oznajmmia radośnie młodym Bittnerom, że ich matka sypnęła i dziwi
się ich reakcji), po drugie pomimo obustronnej sympatii z Gabrysią
nie była nigdy jej przyjaciółką od serca, po trzecie widziała
rodzinę Borejków powierzchownie.
Zatem Gabriela mogła traumę umiejętnie skrywać na zewnątrz a
ujawniać tylko wobec rodziny. Ponieważ są osoby, które potrafią
trzymać fason gdy np. ktoś z ich rodziców umiera na raka, to znowu
nie jest aż tak trudne.

I tak przy okazji "Brulion" to jedyna, od czasu wprowadzenia
Borejków książka, w której - poza Natalią i Milą walczącą o
liberalne podejście do młodzieży- w ogóle ich nie ma i w której ani
jedna scena nie odbywa się w ich mieszkaniu. W konsekwencji Bebe to
jedyna bohaterka, która prawdobodobnie nigdy nie zawitała na
Roosvelta 5. Potem jeśli autorka nawet wprowadza postaci spoza kręgu
Borejków to albo staną się pasierbicami Borejkówien (Elka, Arabella)
albo wejdą z nimi w przyjaźń (Trola, Żaba).

[ananke666]

> Ktoś napisał, że trauma postpyziakowa objawiła się później, bo w
> 1988 Gaba sobie rodziła.

Od razu sobie wyobraziłam Gabę, rodzącą sobie z uśmiechem na ustach :p

[anutek115]

ananke666 napisała:

> Od razu sobie wyobraziłam Gabę, rodzącą sobie z uśmiechem na ustach :p

Chyba nie sądzisz, że ona rodziła inaczej?!!! Miło, dzielnie, z nieskończenie
łagodnym usmiechem, nie ma innej opcji!

[the_dzidka]

I cały czas pamiętając o innych!
Zaraz mi się przypomina bodaj "Przeminęło z wiatrem" - "Mężczyzna
ryczał jak ranny łoś, gdy mu drzazga weszła w palec, a kobieta nie
smiała zakłócać jego spokoju jękami przy porodzie"

[jeriomina]

Ale przecież była gdzieś mowa o tym porodzie, Gaba przyznaje że jej było ciężko,
bo była sama i te czasy ciężkie. Ale jeden rzut oka na twarzyczkę Tygryska to
zmienił ponoć. Szkoda, że później jeden rzut oka na tę samą córkę powodował coś
zgoła innego:-(

[ananke666]

No, jasne. Lepsze czasy znacząco wpływają na bóle porodowe ;)

[jeriomina]

Może nie na bóle ale w tamtych czasach na pewno nie było różnych udogodnień,
które są dzisiaj:)

[ananke666]

Jakoś nie przypominam sobie zbyt wielu. KTG, tlen... piłka. Znieczulenia nie
miałam, w wodzie nie rodziłam... zresztą, Gabrieli takie wynalazki niepotrzebne.
Przecież można urodzić na korytarzu.
(Swoją drogą, tekst z korytarzem by Mila był kompletnie głupi, ni przypiął, ni
wypiął).

[jamniczysko]

Och, Ananke, jakże mi ulżyło. Też się wzdrygam od tego tekstu. Czuję
w nim nie wypowiedziany głośno dalszy ciąg: "Nie narzucam, ale
najlepiej zrobisz, jak przy porodzie pomyślisz o innych, mniej
dzielnych, a sama wynoś się z sali na korytarz. Tak jest zdrowo,
miło, dzielnie, wzniośle i po borejkowsku."

[ananke666]

A nie, nie, mnie chodzi o coś innego. Przypomnijmy odpowiedni fragment:

- Ale przecież nigdy nie było tu innej rzeczywistości - spokojnie powiedziała
Babi. - Dobrze pamiętam.
- Dajcie mi już tej zupy, bo umrę - zażądała zniecierpliwiona mama Józinka. -
Moim zdaniem Grześ ma dużo racji. Mogłabym wam bez końca opowiadać o
rzeczywistości alternatywnej w naszym szpitalu, ale nie chcę was denerwować. Ani
siebie. Cebulowa? A grzanki są?
- W każdym rodzaju rzeczywistości człowiek może się doskonalić - przypomniał
mimochodem dziadek.
- Seneka - powiedziała babcia.
- Chyba, że go zabiją kijem bejsbolowym! - zakrzyknął wuj Grześ.
- Albo nie znajdzie miejsca w szpitalu, choć jest chory - dodała ponuro mama
Józinka.
- Ech, można przecież urodzić dziecko na korytarzu szpitala, sama to zrobiłam -
powiedziała Babi.
- Bo to jest ta spartańska dzielność waszego pokolenia! - zakrzyknęła mama
Józinka, nakładając sobie górę grzanek. - Ale norma europejska jest inna.


Wyciągnijmy wnioski.
Co powinien zatem zrobić chorydzielny człowiek (bez względu na płeć) ze
swoją zakrzepicą, woreczkiem żółciowym, chorobą wieńcową, nowotworem, czy innym
zapaleniem opon mózgowych, nie znajdując miejsca na oddziale?
No?...

Tadaam!

Urodzić dziecko na korytarzu szpitala!

No nie mówcie, że tylko mnie uderza absurd tego tekstu...

[andrzej585858]

Dziecka co prawda nie rodziłem - ale ze złamaną nogą leżałem tydzień czasu w
szpitalu na korytarzu. W mieście wojewódzkim dodam - 6 lat temu.

Tekst jest z lekka absurdalny jak się nad nim chwilę zastanowić. Choć akurat
jeżeli chodzi o możliwość rodzenia na korytarzu to prawie a moja żona by tak
urodziła.
Może jest jakimś wyjątkiem ale zawsze mówi że ciąża była dla niej bardziej
dokuczliwa niż sam poród. W obu przypadkach poród trwał około 20 minut - przed
chwilą jeszcze skonsultowałem żeby nie było że coś wymyślam :-)))
Dodała także że może w pewien sposób powiedzieć że były to porody radosne - choć
dzieci były słusznej wagi urodzeniowej 5650 i drugie 5600. Przy drugim porodzie
to właśnie prawie że na korytarzu się odbył, gdyż lekarz nie uwierzył że poród
już się zaczyna.

[ananke666]

Chory na korytarzu nic nowego, szpital przecież gumowy nie jest. Zdarza się.
Dzieci rodzą się nie tylko na korytarzu, ale też w karetkach, w domu i
dziesiątkach innych miejsc.
Tylko że z tego tekstu wynika, że Ty ze swoją złamaną nogą powinieneś urodzić
dziecko na korytarzu...

[jeriomina]

w "Zmiennikach" pacjenci leżeli na korytarzu i to po dwóch w łóżku na zasadzie
69 (proszę bez skojarzeń!;). Zastanawiałam się zawsze, czy to było barejowskie
przerysowanie, czy faktycznie tak bywało w tych (1986) czasach w polskich
szpitalach. Sama, jako dziecię wówczas 4-letnie, niestety nie pamiętam.

[ananke666]

Aż tak to nie było :) Jednak dostawek rzeczywiście było mnóstwo, w salach i na
korytarzach, przynajmniej w Lublinie.

[jeriomina]

Ech, po raz kolejny przychodzi mi do głowy, że my tak to wszystko rozbieramy na
czynniki pierwsze a przecież to nie nasz target jest. Może po ukończeniu 16 roku
życia powinno się dać sobie po prostu spokój z czytaniem Jeżycjady i tyle?
Bo imho nic się nie zmieni, a jeśli już, to na gorsze;-(

[andrzej585858]

Jest w tym stwierdzeniu duża doza prawdy. Jako nastolatek zaczytywałem się
książkami z cyklu "Przygody Tomka" i nieśmiertelnym "Winnetou". Gdy sięgnąłem po
te książki po iluś tam latach juz jako dorosły, nie byłem w stanie przebrnąć
przez pierwsze strony, zwłaszcza w wypadku książek Maya.
Na szczęście "Jezycjadę" zacząłem czytać mając ponad 20 lat. Może dlatego tak
bardzo nie przeszkadzają mi wszelkie niedociągnięcia? A właściwie dopóki nie
znalazłem się tutaj, to właściwie ich nie widziałem?
Może to tak jak z pierwszą miłością, dopóki nie zacznie się rozważać co byłoby
gdyby inaczej się skończyła, to jest ona w pamięci pięknym wspomnieniem najczęściej?
"Jeżycjada" w tamtym okresie mojego życia była właśnie taką miłością, tylko że
już nie tą pierwszą. Chyba dlatego nie przyniosła mi takich rozczarowań.

[jottka]

andrzej585858 napisał:

> Jest w tym stwierdzeniu duża doza prawdy. Jako nastolatek zaczytywałem się
książkami z cyklu "Przygody Tomka" i nieśmiertelnym "Winnetou".


no ale i tomki, i winnetou są napisane strasznie drętwym językiem, nie da się
ukryć, tyle że za dziecka fabuła, że tak powiem, cię urzeka, oraz nie mniej
urzekający supermeni:) ale już takie muminki czy alicję w krainie czarów można
spokojnie czytać za dorosłego i jeszcze starszego i zachwyt nas dalej ogarnia,
wielkiej literatury nic nie zepsuje.

albo bromba, o:)







> przez pierwsze strony, zwłaszcza w wypadku książek Maya.
> Na szczęście "Jezycjadę" zacząłem czytać mając ponad 20 lat. Może dlatego tak
> bardzo nie przeszkadzają mi wszelkie niedociągnięcia? A właściwie dopóki nie
> znalazłem się tutaj, to właściwie ich nie widziałem?
> Może to tak jak z pierwszą miłością, dopóki nie zacznie się rozważać co byłoby
> gdyby inaczej się skończyła, to jest ona w pamięci pięknym wspomnieniem najczęś
> ciej?
> "Jeżycjada" w tamtym okresie mojego życia była właśnie taką miłością, tylko że
> już nie tą pierwszą. Chyba dlatego nie przyniosła mi takich rozczarowań.

[ananke666]

Aha. Mój kilkanaście lat starszy brat czytuje "Dzieci z Bullerbyn" na przykład.
Ja i moja siostra też. Dobre książki się nie starzeją.

Tomki i Winnetou są po prostu do d...

[andrzej585858]

ananke666 napisała:

>
> Tomki i Winnetou są po prostu do d...

Mam poważne wątpliwości czy choćby do tego mogą mieć zastosowanie :-)))

[jottka]

nieno, winnetou jak i inne dzieła karola em mają poważne walory rozrywkowe - na
początku boski old shatterhand poraża, potem szlag nas trafia na pacana, a
wreszcie bawi nas niemożebnie:)

tomki są za to nieczytable, drętwe to i pretensjonalne do bólu

[jeriomina]

Ale które Tomki?
Szklarskiego czy Twaina?
Bo jeśli chodzi o Szklarskiego, to tu się nie zgodzę, ja uwielbiam osobiście:)
Ale ja, jak już gdzieś wspominałam, lubię bajki. Ja sobie po prostu wsadzam taką
literaturę do szufladki pod tytułem "bajki, literatura dziecięca" i umysł
odrzuca wtedy jakąkolwiek krytykę, lubując się jedynie "przygodowością" takich
książek (ostatnio wróciłam do "Tomka na Czarnym Lądzie" i nic mnie jakoś nie
wściekło).
MM wyjęłam z tej szufladki w swojej głowie pod wpływem tego forum, przyznaję, i
rzeczywiście odkryłam, że król jest nagi:-(

[mama_kotula]

Tomki Szklarskiego są dla mnie nudne, opisy rozwlekłe i nie wnoszące nic, czego jeszcze nie wiem (albo czego nie widziałam na discovery bądź animal planet czy national geographic), listy na kilka stron, dydaktyzm do bólu zębów, język - wybaczcie - przypominający chwilami powieści mojego sześciolatka (a i w powieściach tych więcej poczucia humoru, ostatnio nawet czarnego humoru: "Aaaaaaaa! - wrzasnął piesek i ze strachu skrył się w stercie zwłok martwego zwierzęcia - Ooo, co widzę, kostki?!") - i nuuuuuuudą wieje.

Jakieś 20 lat temu nie były ani nudne, ani dydaktyczne, ani nic takiego i czytało się doskonale.

Dzięciece li to? Dzieci przy tym będą zasypiać, obawiam się.

No, ale to moja opinia :), i rzecz gustu.

[jeriomina]

Zależy jakie dzieci, dzieci są różne, a ja mam na myśli dzieci skrótow jako to
poniżej 18 r. czyli tak jak konwencja;-)

[mama_kotula]

Jeriomino, temat Tomków był już wielokrotnie przewałkowany na wszystkie sposoby na kilku forach.

Konkluzja była generalnie taka - to, co było dobre i potrzebne kiedyś, teraz potrzebne nie jest i robi się nudne. Kiedyś, gdy człowiek miał w temacie "obce egzotyczne kraje" do dyspozycji głównie encyklopedię z czarno-białymi zdjęciami oraz albumy dla dzieci z obrazkami, opisy Szklarskiego były potrzebne. Teraz opis tygrysa na stronę jest nużący, bo koń jaki jest, każdy widzi ;-).

Bogactwo wiedzy przyrodniczej dziecko z 2009 roku (niezależnie czy to dziecko ma lat 3 czy 18) może przyswoić w sposób zdecydowanie bardziej atrakcyjny niż czytanie encyklopedycznych opisów.

To głównie sprawia, że Tomki są nudne dla dzisiejszego młodego czytelnika, który sięga po nie pierwszy raz. Jakby wywalić całą warstwę opisowo-dydaktyczną, powstałoby krótkie miłe opowiadanie.

No ale oczywiście, co kto lubi :). Jak ktoś lubi Tomka, nie będę mu obrzydzać.

[ananke666]

Mnie opis tygrysa na stronę nie przeszkadza. Do rzygu za to doprowadzają mnie
wypowiedzi w stylu "Zamykają one kotlinę Meksyku od południa i nadają jej
krajobrazowi swoiste piękno" jako część odpowiedzi ucznia, potwornie infantylne
i beznadziejne stylistycznie wypowiedzi oczywiście-bosmana-Nowickiego, teksty
Tomeczka jakby żywcem wyrwane z podręcznika...
Dawno temu bawiły mnie Tytusy. Po latach uznałam je nieczytalne, a dowcipy są po
prostu prymitywne.

[mama_kotula]

Tytusów bodaj 10 sztuk wywaliłam w ramach remontu do śmieci jakieś 2 tygodnie temu.
I o ile te pierwsze były jeszcze jakoś zjadliwe, to odziedziczone po kuzynie
ostatnie księgi ("Tytus wstępuje do NATO" czy coś tam o narzeczonej Tytusa) to
po prostu żenada w kiepskim stylu.

No starzeję się, niech będzie ;-).

Ale prawda jest taka, że niektóre książki nie przetrwały próby czasu. Po prostu.

[jeriomina]

To jest chyba dojrzewanie, że nie bawią nas juz rzeczy, które dawniej bawiły.
Cóż, widocznie ja nie dojrzałam jeszcze. Ale mam jeszcze szansę , póki żyję;-)

[ananke666]

Nie. Do dziś uwielbiam baśnie i z ogromną radością zakupiłam sobie wznowienie
bajek z dzieciństwa, a także upolowałam jeden z najpiękniejszych zbiorków baśni
- "O wróżkach i czarodziejach" Gałczyńskiej, z niezbędnymi ilustracjami Olgi
Siemaszko. Tak samo jak kiedyś lubię Thorgale, a pierwszy raz je zobaczyłam u
brata, jak ledwo czytać umiałam; Astrid Lindgren, Tove Jansson, całą masę lektur
z dzieciństwa. Dziesięć latek miałam, jak dali mi do ręki Trzech muszkieterów,
nie zestarzało się nic a nic.

Tytusy spurchawiały strasznie...

[mama_kotula]

CytatTo jest chyba dojrzewanie, że nie bawią nas juz rzeczy, które dawniej bawiły. Cóż, widocznie ja nie dojrzałam jeszcze. Ale mam jeszcze szansę , póki żyję ;-)

Ależ skąd.
Nadal bawią mnie Muminki (teraz nawet bardziej), sporo komiksów z dzieciństwa (Kajko i Kokosz - przykład pierwszy z brzegu), baśnie, bajki i dziesiątki innych książek, które w dzieciństwie uwielbiałam. Mikołajek na przykład. Seria Bauma o czarnoksiężniku z OZ.

A Szklarski mimo wszystko nie podchodzi, mimo kilku prób. Podobnie nie podchodzi seria o Panu Samochodziku.

Wolę zamiast tezy o dojrzewaniu wysnuć tezę o tym, że - czy tego chcemy, czy nie - niektóre książki się po prostu starzeją pięknie, a inne się starzeją brzydko ;-).

[ananke666]

Niech CO Krwawy Hegemon??!!...

[mama_kotula]

ananke666 napisała:
> Niech CO Krwawy Hegemon??!!...

Kiedy byłam w ciązy i ludzie pytali o imię dla dziecka, to nieodmiennie
odpowiadałam - Kokosz (bo pomysłu na imię dla chłopca nie miałam do 4 czy 5 doby
po porodzie ;)).

A teraz w ramach wieczornej kołysanki:
"Lulii, luliii, istotko miła, niech ci się przyśni mogiła Mirmiłaaa..."

[kaliope3]

Właściwie cała dostępna skandynawska literatura dziecięca się nie
zestarzała.Może to właśnie przez brak tego dydaktyzmu i traktowania
czytelnika jak małego przygłupa,którem koniecznie trzeba coś
wytłumaczyć i pouczyć. Nie wspominając o innych walorach tych
książek.Teraz to już tak czasu dużo nie mam,ale zanim u mnie się
dziecko pojawiło to co roku sobie robiłam rundę po wszystkich
najulubieńszych.

[the_dzidka]

A czytałyście "Hanię Banię" Bakuły? Tam, wśród wielu innych
przyprawiających mnie o spazmy ze śmiechu, jest taka historyjka, jak
ciocia Hani Bani spodziewała się dziecka i Hania zaproponowała, żeby
dziecko, o ile będzie chłopczykiem, otrzymało imię Winnetou.
A ciocia beztrosko i nieopatrznie wyraziła zgodę :)
Nie będę Wam opowiadała, do jakich scen tam dochodziło, kiedy
chłopczyk przyszedł na świat, bo książka jest tak genialna, że każdy
ją powinien wziąć do ręki, niemniej jak czytałam "mały Winnetou
zagruchał rozkosznie" itp. to wyłam z radości :)

[the_dzidka]

Alez wodzu, co wódz.

[lezbobimbo]

the_dzidka napisała:
> Alez wodzu, co wódz.

To ja moze wyjde za namiot?
Przypomnijcie, jak sie te niesamowite komiksy nazywaly i autor? :)) Bohatyr
jeden chudy dragal w wielkim kapeluszu, a drugi okraglutki, zarosniety
kilkudniowo, w brylach i z czapka trapera.. I jeszcze profesor bialowlosy z
broda i gosposia Entymologia czy jakos tak :) I wodz z Indiany oczywiscie ze
swoimi nieskonczonymi spotkaniami!

[mama_kotula]

Bimbo, te postaci kojarzą mi się z Antresolką Profesorka Nerwosolka. I jeszcze była Podróż Smokiem Diplodokiem.

Gosposia była EntOmologia.

Ale prawdę mówiąc, to tego nie pamiętam zbytnio.
A czekaj, czekaj, tu był dowcip o Gąsce Balbince...?

[croyance]

Tez lubilam Tytusy, zwlaszcza ten, gdy leca pod ziemia 'ziemia to
matka, matka to aniol, aniol to stroz, stroz to dozorca ..' :-)

I Nerwosolka tez ... a czytal ktos Dzikie Mrowki, i jak chlopcy
pojechali z ojcem w rejs?

[the_dzidka]

Dzika Mrówka i Tam-tamy, Dzika Mrówka i jezioro Złotego Lodu, Dzika
Mrówka pod żaglami i Podwodny świat Dzikiej Mrówki - uwielbiam to! :)

[vi_san]

Dzidko - że się do dawnego dopiszę! Ostatnimi czasy wpadła mi w ręce nowa "Dzika Mrówka". "Dzika Mrówka i wenecki Doża Dandolo". I powiem ci z bólem - słabiutko... :( Co mnie bardzo zmartwiło, bo wcześniejsze "Dzikie Mrówki" kocham serdecznie! A w zeszłym roku wyszło "Dzika Mrówka na kurierskim szlaku" - boję się po to sięgnąć... A z drugiej strony - komplet stoi na półce, może jednak...

[dakota77]

Ja uwielbialam Dzikie Mrowki:).

[dakota77]

Baranowski i jego "skad sie bierze woda sodowa" albo "na co dybie w
wielborybie czubek nosa eskimosa":)

[the_dzidka]

Antresolka Profesorka Nerwosolka?...

[lezbobimbo]

ananke666 napisała:
> Niech CO Krwawy Hegemon??!!...

Niech posadzi orchidee na moim grobie! :D

dojrzewanie do ksiazek

[k_linka]

jeriomina napisała:

> To jest chyba dojrzewanie, że nie bawią nas juz rzeczy, które dawniej bawiły.
> Cóż, widocznie ja nie dojrzałam jeszcze. Ale mam jeszcze szansę , póki żyję;-)



Ale to wlasnie tak jest! Kazda ksiazka aby sie spodobala - oprocz swej "wartosci
wlasnej" - musi trafic w epoke oraz w odpowiedni moment zycia czytelnika. Tomki
w dziecinstwie uwielbialam. Nie wiem jak byloby teraz - ale po ostatnim powrocie
do JF Coopera strasznie sie zniechceilam do odsiwezania dawnych lektur...

[iskrzy_54]

...ale po ostatnim powrocie do JF Coopera strasznie sie zniechceilam do odsiwezania dawnych lektur...

Niestety JF Coopera zaczęłam czytać od tomu, w którym bohater miał ksywkę "Skórzana Pończocha", co niestety na długie lata mnie odrzuciło od całej serii - może spóbuję po angielsku, tylko czy warto?

[ananke666]

Ciekawa rzecz, że afrykańskie przygody Tomka dla mnie się mocno zestarzały, a
Stasia i Nel ani trochę. Owszem, czuć że to dawno pisane, ale siła tej prozy
pozostała. Sienkiewicz umiał pisać i już, przy Quo vadis płaczę zawsze w tych
samych miejscach.

[jeriomina]

Ja jeszcze lubiłam i nadal lubię Niziurskiego - chociaż to książki o chłopakach;-)
Nienackiego nie czytałam nigdy i pewnie już nie poczytam;-)

[croyance]

Ja nie sadze, ze to kwestia tego, ze dobra proza sie nie starzeje,
tylko tego, ze my sie zmieniamy i zmieniaja nam sie gust i potrzeby.
Tak jak kiedys szalalam za Chesneyem Hawkesem, a teraz bym na niego
nawet nie spojrzala, tak samo i inne mialam potrzeby czytelnicze.
Ostatnio ze smutkiem stwierdzilam, ze wyroslam z Narnii. Czytalam
cala serie co roku, w tym roku nie dalam rady, coraz bardziej mnie
denerwuje :-(

[veranillo]

A ja czasami myślę, że klasyka literatury się nie starzeje - ale tylko dla nas.
Ostatnio opiekuję się moją córką chrzestną - ma 7 lat. Specjalnie w tym celu
kupiłam jej piękne wydanie "Dzieci z Bullerbyn" (oczywiście, sama się nie
powstrzymałam i przeczytałam je jeszcze raz :), które miałyśmy razem czytać. I
przeczytałyśmy może ze 3 rozdziały, a już mała zaczęła się nudzić - powiedziała,
że ona się tak nie bawi, jak te dzieci i woli pograć na komputerze. Poczułam się
staro, a przy tym miałam wrażenie, jakbym coś zawaliła w pomocy w jej wychowaniu
- bo rodzice faktycznie często ją sadzają po prostu przed telewizorem albo
podrzucają babci, a ja - choć nie mogę kwestionować sposobu, w jaki wychowują
własne dziecko, to chciałabym zrobić coś więcej. Przynajmniej chciałabym, żeby
interesowały ją inne rzeczy niż gry i tv, ale jakoś nie bardzo mi wychodzi, bo
mam wrażenie, że wszystko, co jej proponuję, ją nudzi... Chociaż to pewnie
zależy od dziecka i są też takie, które czytają książki i je kochają.

[ananke666]

Veranillo, Kkokos - to trochę nie tak. Jest przecież kupa książek, które są
zaliczane do arcydzieł czy tam dzieł bardzo dobrych, a my ich nie lubimy z
różnych przyczyn.

Kkokos - W pustyni i w paszczy nuda i Krzyżacy - a lubiłaś to kiedyś? Jeśli nie,
to problem starzenia się tych książek w ogóle ich nie dotyczy, po prostu Ci się
nie podobają.
Raczej miałam na myśli starzenie _dla nas_, czyli coś mi się podobało, gdy byłam
dzieckiem, a nie podoba mi się wcale jako dorosłej.

[kkokos]

> Kkokos - W pustyni i w paszczy nuda i Krzyżacy - a lubiłaś to kiedyś?

ananke, oczywiście, ze rozumiem twoje intencje - właśnie o to chodzi, że
lubiłam, nawet bardzo!

[ananke666]

veranillo napisała:

> Przynajmniej chciałabym, żeby
> interesowały ją inne rzeczy niż gry i tv, ale jakoś nie bardzo mi wychodzi, bo
> mam wrażenie, że wszystko, co jej proponuję, ją nudzi... Chociaż to pewnie
> zależy od dziecka i są też takie, które czytają książki i je kochają.

Ależ przecież nigdy nie było inaczej! Są ludzie czytający i tacy, dla których
słowo pisane śmierdzi. Jedni klasykę kochają, inni widzą w niej beznadziejne
stare ramoty.


Gdy spoczniesz kiedyś w grobie, nikt cię z tęsknotą nie wspomni,
żadnego serca nie wzruszysz, nikt nie zapłacze po tobie,
bo nie zrywałaś róż Pierii. Będziesz w podziemnym świecie
błądzić z innymi zmarłymi - cień zapomniany przez wszystkich.

Albo:
NAUCZYCIEL:
Jak to nie zachwyca Gałkiewicza, jeśli tysiąc razy tłumaczyłem Gałkiewiczowi, że
go zachwyca.

GAŁKIEWICZ:
A mnie nie zachwyca.

NAUCZYCIEL:
To prywatna sprawa Gałkiewicza. Jak widać, Gałkiewicz nie jest inteligentny.
Innych zachwyca.

GAŁKIEWICZ:
Ale, słowo honoru, nikogo nie zachwyca. Jak może zachwycać, jeśli nikt nie czyta
oprócz nas, którzy jesteśmy w wieku szkolnym, i to tylko dlatego, że nas
zmuszają siłą...

No? Safonę i Gombrowicza dzieli ponad 2,5 tysiąca lat. I nic się nie zmieniło...

[kkokos]

ananke i veranillo - to jest chyba jeszcze trochę inaczej.

zauważcie, ze to, co my uważamy za klasykę literatury młodzieżowej:
po pierwsze primo nie zawsze do młodego czytelnika było adresowane - vide trzej
muszkieterowie (dziś raczej należą do dzieł, których jeśli do 14. roku życia nie
łykniesz, to raczej już nigdy nie łykniesz). w dodatku literatura niebędąca
opowiastkami umoralniającym lub zbiorami kazań - tu z pewnością verdana będzie
wiedziała lepiej niż ja - dozwolona (nie mówiąc już o zalecaniu) jest
dzieciom/mlodzieży też od zaledwie 150 lat (chyba że za bardzo sugeruję się tym,
co wyczytać można z sióstr Bronte itd.). czyli tak naprawdę bronimy czytelnictwa
wśród młodzieży jako rzeczy świeżej i w naturalny sposób będącej tylko etapem w
historii ludzkości.

po drugie primo ta klasyka to owoc ostatnich 100, góra 150 lat. czy skok
cywilizacyjny między np. 20-leciem międzywojennym (dzieci z bullerbyn) a latami
70. (np. moje dzieciństwo) nie był przypadkiem mniejszy niż między tymiż latami
70. (czas powstawania tomków) a rokiem 2009? czy w tej sytuacji można się
dziwić, że dzieci z lat 70. odnajdywały się w bullerbyn, a współczesne
niekoniecznie? i że dzieci lat 70. nie mając w ręku narzędzi tak bardzo
skierowanych w przyszłość (internet, gry komputerowe, 80 kanałów w telewizji,
sms i gg) były bardziej zainteresowane przeszłością (staś i nel oraz krzyżacy)?

tercio - to, co my uważamy za klasykę literatury młodzieżowej budzi nasze
emocje, bo kochaliśmy ją jako dzieci i chcielibyśmy, by nasze dzieci podzielały
nas zapał. ergo safonie pozwalamy spokojnie spocząć w grobie (taka kolej
rzeczy), a klasyką młodzieżową katujemy nasze dzieci i nie przyjmujemy
argumentów, że jak ma zachwycać, skoro nie zachwyca. biedna klasyka.

a po czwarte - moja matka do dziś ubolewa, że nie odebrałam porządnego
wykształcenia klasycznego, bo ona, choć już po wojnie, miała jeszcze
przedwojenną łacinniczkę... ja w latach 80. w liceum też miałam łacinę, ale
zdaniem mojej matki, co to za łacina i kultura antyczna, skoro nie musiałam się
na pamięć map świata starożytnego z różnych okresów uczyć, a z tekstów to tylko
galia est omnis divida in partes tres... oraz kilka sentencji. czy my
przypadkiem nie patrzymy na te lektury trochę jak moja matka na łacinę? mnie
jest przykro, że mój syn nie łyknął niziurskiego, winnetou, tomków, marty
tomaszewskiej (pomijam książki dziewczyńskie typy ania z zielonego z powodów
oczywistych), ale z drugiej strony on w wieku 13 lat potrafił obronić się przed
niesłusznymi oskarżeniami moderatora czy admina w którejś z gier sieciowych i
zrobił to po angielsku - ja w jego wieku bym nie miała śmiałości/nie potrafiła,
choć uczyłam się tego języka od 5. roku życia, znacznie solidniej niż mój syn. a
więc nie czytają dzieci z bullerbyn i krzyżaków, ale w zamian zyskują co innego.

[kkokos]

o matko, czy naprawdę napisałam tercio?
tertio, tertio, tertio
czy secundus kieliszek wina białego oraz csi:lv w podglądzie mogą służyć za
usprawiedliwienie?

[ananke666]

> po pierwsze primo nie zawsze do młodego czytelnika było adresowane - vide trzej
> muszkieterowie (dziś raczej należą do dzieł, których jeśli do 14. roku życia ni
> e
> łykniesz, to raczej już nigdy nie łykniesz).

Oj, nie. Parę znanych mi osób czytało dopiero jako dorośli. Ja sama w pełni
doceniłam rzecz też jako dorosła. Jest to także w lekturze na studiach -
prekursor powieści psychologicznej.

> po drugie primo ta klasyka to owoc ostatnich 100, góra 150 lat. (ciach, bo długie)

Prawda, ale chciałabym zauważyć, że dzieciaki czytające jeszcze nie wymarły i
te, które książki lubią, odnajdą się i w Bullerbyn czy Nangijali, i z paziami
Zygmunta, i z zębem Napoleona, itd. Owszem, jedne będą wolały to, a inne coś
innego, ale naprawdę można lubić i Nangijalę, i Pratchetta. Podstawą jest
lubienie samej czynności czytania. Wtedy każdy znajdzie sobie to, co odpowiada
mu najbardziej. W przeciwnym razie doszłabym rychło do wniosku, że powieść
historyczna jest skazana na zgon po konfrontacji z narzędziami skierowanymi na
przyszłość. Droga do takowej powieści zresztą bywa całkiem śmieszna, na przykład
od komiksu albo fantasy. Czyta ten człek, czyta, o fantastycznym
pseudośredniowieczu, potem z ciekawości łapie coś niefantastycznego, żeby
porównać. Złe nie było, bierze kolejne...


> tercio - to, co my uważamy za klasykę literatury młodzieżowej budzi nasze
> emocje, bo kochaliśmy ją jako dzieci i chcielibyśmy, by nasze dzieci podzielały
> nas zapał. ergo safonie pozwalamy spokojnie spocząć w grobie (taka kolej
> rzeczy), a klasyką młodzieżową katujemy nasze dzieci i nie przyjmujemy
> argumentów, że jak ma zachwycać, skoro nie zachwyca. biedna klasyka.

To nie ja. Sama mam na sumieniu czytelnika i dzisiejszego studenta, który jako
dzieciak czytać nie chciał nic, bo wolał komputer i TV. Jako zachęty nie użyłam
wcale klasyki.
Świat nie zdechł całkiem, jak to często słyszę, że młode pokolenie niczego nie
czyta. Czyta, czyta. Naprawdę, są jeszcze dziewczynki, które we własnym zakresie
zaczytują się Emilką ze Srebrnego Nowiu, a nie są nią katowane bynajmniej.
Muminki nieźle się mają, nie gorzej, niż jakieś kurczę atomówki. Może nie tak
świetnie, jak straszliwe książczydła o Belli Swan, ale jakoś leci.
Katowani są ci, którzy po prostu czytać nie lubią, albo ograniczają się do
produktów literaturopodobnych klasy Z. Jeśli lubią, coś sobie wybiorą. Niech
jedna osoba na tysiąc po obejrzeniu kolejnej ekranizacji Robin Hooda weźmie
książki do ręki, to już jest coś. Angielski fanklub Austen ma się świetnie, a
jej książki trafiały na ekran jedna za drugą. Strat, o ile wiem, nie przynosząc.

> przypadkiem nie patrzymy na te lektury trochę jak moja matka na łacinę? mnie
> jest przykro, że mój syn nie łyknął niziurskiego, winnetou, tomków, marty
> tomaszewskiej

A co łyknął zamiast tego, oto jest pytanie. Mnie przykro byłoby, jeśli nie
łyknąłby nic.

[kkokos]

ananke666 napisała:

> Ciekawa rzecz, że afrykańskie przygody Tomka dla mnie się mocno
zestarzały, a
> Stasia i Nel ani trochę.

no widzisz, a jak chciałam w ramach solidarności z moim dzieckiem,
które męczyło te lekturę i męczyło, też trochę poczytać, to odpadłam
bardzo szybko - nuuuda. i zarzut mojego dziecka dokładnie jak wasze
wobec tomków (do tomków od 25 lat nie zajrzałam, ale może powinnam
to teraz zrobić z ciekawości) - mamo, jak wiem, jak wygląda flaming,
dlaczego mam czytać opis na dwa akpity?
i druga lektura, przy której poległam, to krzyżacy. to już nie tylko
nuuuda, to już straszliwa nuuuuda

STAS I NEL

[k_linka]

ananke666 napisała:

> Ciekawa rzecz, że afrykańskie przygody Tomka dla mnie się mocno zestarzały, a
> Stasia i Nel ani trochę. Owszem, czuć że to dawno pisane, ale siła tej prozy
> pozostała. Sienkiewicz umiał pisać i już, przy Quo vadis płaczę zawsze w tych
> samych miejscach.



Dla mnie to jedynie dowod ze wszystko sprawa bardzo indywidualna. Przeczytalam
"W pustyni i w puszczy", bo to lektura szkolna byla, ale chocby mi kto placil,
nie dalaby rady przebrnac drugi raz. Odbieralam ta ksiazke jako nudna wersje
powiesci Szklarskiego. Teraz sie zastanawiam - "Tomki" czytalam jak mialam 8-10
lat, Sienkiewicza pozniej chyba (takie grubsze lektury to chyba pozniej byly) -
moze dlatego cala "przygodowosc" byla wtorna, a intryga zbyt naiwna?

[ewaty]

Do Stasia i Nel mam sentyment dziecięcy, bo to była pierwsza
prawdziwa i gruba książka samodzielnie przeczytana. Czasem wciąż
wracam, podobnie jak do ekranizacji- powiem szczerze, nowa jest dla
mnie nieakceptowalna, choć w perwszej Nel niemożebnie piszczała.
Tomki oryginalne kocham miłoscią czystą, podobnie jak Winnetou,
powieści pirackie, poszukiwaczy skarbów, muszkieterów walczących
stosownym do epoki orężem itp.Babcia wbijała, żeby Tomki czytać z
mapą i śledzić jego wyprawy- uhm, nie do końca się sprawdziło...Ale
fakt, trochę boję się wracać do radości czytelniczych lat
dziecięcych- choćby Makuszyński, dziś dla mnie wredny antysemita,
czy Sienkiewicz "pierwszorzedny pisarz drugorzedny", czy jakoś
tak.Niemniej z tych lektur więcej w głowie i emocjach zostało, niż z
wielu książek czytanych dziś.

[ananke666]

> czy Sienkiewicz "pierwszorzedny pisarz drugorzedny"

To Gombrowicz napisał, sam pożerając książki Sienkiewicza :) Do kogo jak do
kogo, ale do Sienkiewicza wracać się nie boję. A już zwłaszcza do Trylogii i Quo
vadis.

Ekranizacje to osobny rozdział. Jak lubię Potop za Olbrychskiego, Łomnickiego,
Hańczę i Wichniarza (Braunek staram się nie zauważać, bleeeeeee), tak Ogniem i
mieczem uznałam za bardzo słabe, poszłam do kina, ale po fakcie stwierdziłam, że
wyrzuciłam pieniądze. Jeden Bohun wiosny nie czyni :p zwłaszcza okraszony w
melodyjkę o orłach i sokołach, od której brał mnie rzyg. Quo vadis nie widziałam
wcale i nie palę się. Istnienia drugiej ekranizacji W pustyni i w paszczy w
ogóle nie przyjęłam do wiadomości, albowiem gęba Fidusiewicza mnie zmroziła na
wstępie.

[tygrys2112]

Dla mnie Sienkiewicz był nieciekawy już kiedy czytałam po raz
pierwszy, nie mogę znieść stronniczości jego książek. W Pustyni i w
puszczy jeszcze nie jest najgorsze, lubię jego nowelki np. Janka
Muzykanta, ale już Trylogii i Krzyżaków nie tknęłabym (przeczytałam
z nich po parę rozdziałów i w zupełności mi wystarczyło). Wiem,
wiem, ku pokrzepieniu serc, ale mimo wszystko.

[lezbobimbo]

mama_kotula napisała:
> Tytusów bodaj 10 sztuk wywaliłam w ramach remontu do śmieci jakieś 2 tygodnie
temu.> I o ile te pierwsze były jeszcze jakoś zjadliwe, to odziedziczone po kuzynie
> ostatnie księgi ("Tytus wstępuje do Nato po prostu żenada w kiepskim stylu.

Ooo to papcio Chmiel jeszcze zyje? Nato??? Powstanie warszawskie chyba tez
widzialam (uch).
Lubialam bardzo we wlasnym, malpim dziecinstwie (a tez dydaktyczne byly cholery,
lekcje o sztuce, fizyce czy o procesach geologicznych za pomoca makowca -
aczkolczyk jak w formie komiksu to bylo smieszniej i zjadliwiej niz Tomki
Szklarskie).
Nie wiem jak teraz by sie to czytalo i az sie bojam - a z drugiej strony skad
jak nie z Tytusa de Zoo pochodzi jeden z cycatow wszechczasow jak dla mnie:
- To moja ukochana kuleczka! Szukalem jej od miesiaca! :DDD

[idomeneo]

Cytatlezbobimbo napisała:
z Tytusa de Zoo pochodzi jeden z cycatow wszechczasow

tak! i ukochany przez moich znajomych cytat na okoliczności towarzyskie:
- nowi goście jadą
- to wataha Jarzębiaka!

[nioszka]

A ja z Tytusa pamiętam tylko "sie mi bo zgubiło s na koszulce"
(czy jakoś tak :P)

Tytus

[mama_kotula]

Bimbo, NATO jak NATO. Jedna z części jest "Tytus się żeni" a ostatnia-z-serii-i-więcej-nie-będzie (chyba, bo zakończenie na to wskazuje) to "Tytus internautą", wczoraj z ciekawości zajrzałam i rzyg, zemdliło mnie przy "emailach internowanych w obozie" (na obrazku w biało-niebieskich pasiakach) i w ogóle wielki rzyg przez cały czas do samego końca, do którego dzielnie wytrwałam.

Jak szanowne adminostwo uzna, że szerzę piractwo, to ciąć, ciąć. Ale ja to yyy traktuję jak bibliotekę:

www.netkomiksy.pl/index.php?p=sub_category&id=151
Kajkosz też jest.
www.netkomiksy.pl/index.php?p=sub_category&id=123
I dużo innych :>

[andrzej585858]

Jak ja żałuję teraz że zaginęły mi zeszyty pełne powklejanych Tytusów,
pracowicie wycinanych ze "Świata Młodych":-))) Teraz to klasyka pelną gębą :-)).
Faktycznie, pierwsze Tytusy to było coś wspaniałego - no i jak tu nie wspominać
nostalgicznie młodosci?

[the_dzidka]

Ta, i diabeł Adam Boruta, i moje ulubione "się mi bo..." np. mleko
wylało :)
Papcio Chmiel ma się nieźle. Własnie popełnił książkę pt. "Tytus
zlustrowany" :) - autobiografia.

[tygrys2112]

Oj nie, parę tekstów było kulowych. Do dziś pamiętam scenę, jak
Tytus zakochuje się w kobiecie w oknie. Na co Romek i Atomek "Trochę
tylko sztywna" "Stoi jakby kij połknęła" A ta serenada
Tytusa "Wszystkie rybki śpią w jeziorze. Tylko Tytus spać nie może.
Zakochany jest nieboże." i hit "Serce mi pika jak klapa od śmietnika"
Po czym dostał wałkiem, bo jego ukochana okazała się manekinem. :P

[sowca]

Jedynym przyzwoitym Tomkiem jest ten z tajemniczą wyprawą. Gdyby
wywalić encyklopedyczne opisy zwierzaków i okolic, byłaby to
znakomita książka.

[tygrys2112]

XD

[piotr7777]

...to ja mam pytanie.

Pierwsze- czy istnieje jakieś naukowe komepndium nt. polskiej (i nie
tylko) literatury dziecięcej i młodzieżowej. Swego czasu czytałem
ksiązkę gdzie analizowano część pozycji, ale na pamiętam tytułu.

Pozdrawiam

[jottka]

no tego dużo jest:) możesz zacząć na przykład od pozycji o charakterze
przekrojowym - ryszard waksmund, od literatury dla dzieci do literatury
dziecięcej, wrocław 2000, tamże spora lista bibliografii, więc można korzystać.
bardzo ładną i ciekawą książkę parę lat temu napisała magdalena jońca, ebfant
terribles, dzieci złe, źle wychowane w literaturze polskiej 19.w., też wrocław.
coś ostatnio widziałam gertrudy skotnickiej o młodzieżowej powieści historycznej
- wszystkie te buchy mają bibliografie, więc brać wybierać, że tak powiem.

[jottka]

enfant terribles tam miało być, rzecz jasna:)

[pani_grotowska]

Poza tym:
"W kręgu arcydzieł literatury młodzieżowej" (pod red. Ludorowskiego
Lublin, 1998), "Literatura dla dzieci i młodzieży" (Pacławski,
Kątny, Kielce 1996) - obie polecam, chociaż nie wiem na ile są
dostępne poza bibliotekami macierzystych uczelni autorów;)

Przy okazji witam wszystkich serdecznie!

[piotr7777]

[neandertalka]

Przeczytałam, ale tylko częściowo, ten niezwykle rozbudowany wątek, i dobudowując mu kolejną odnogę, pozwolę sobie wyrazić taką oto wątpliwość: lord Kołodziej? Toleczek, mąż Julii, a syn lorda i hrabiny, niewątpliwie odziedziczył nazwisko po ojcu. Słyszał ktoś kiedyś o lordzie tego nazwiska? Bo ja nie :-)

[vi_san]

Nie, no w szlacheckie pochodzenie Toleczka nie wierzę! No, ewentualnie po kądzieli, choć i to wątpliwe. I nie pamiętam, by mamę Toleczka określano jako "hrabinę"? Jeśli tak, to przypomnij kto, kiedy i w jakim kontekście. O jego ojcu też nie wiem, czy padło konkretnie "lord". Myślę [tak to odbierałam zawsze], że te określenia nie tyle odnoszą się do realnych korzeni Toleczka, co do ambicji jego rodziców, ich stylu itp.

[neandertalka]

To znaczy, ja bazowałam na tym, co pisze się w tym wątku. Zdaje się, że to Julka tak o nim (tzn. o jego pochodzeniu) mówiła wobec własnych rodziców. Oczywiście mogła to być przesada własna oczarowanej Julii :-)

[marutax]

neandertalka napisał(a):

> To znaczy, ja bazowałam na tym, co pisze się w tym wątku. Zdaje się, że to Julk
> a tak o nim (tzn. o jego pochodzeniu) mówiła wobec własnych rodziców. Oczywiści
> e mogła to być przesada własna oczarowanej Julii :-)

W SK nie ma informacji o arystokratycznym pochodzeniu Tolka. Po prostu Julia boi się, że jej rodzina się skompromituje, zwłaszcza na tle rodziców Toleczka, których opisuje tak:
"- Nie masz pojęcia - szepnęła Julia - jaką on ma rodzinę. Ta matka - piękna, pachnąca, elegancka - zupełna hrabina!
- Co ty powiesz? - stropiła się mama Żakowa i ukradkiem spojrzała na swoje rozdeptane pantofle.
- Kręciliśmy mak, a ona wycinała pierniki - szeptała Julia ze zgrozą. - I przez cały czas miała na sobie aksamitną suknię z kołnierzykiem z prawdziwych koronek!
(...)
- A jego ojciec - mówię ci, zupełny lord. Siedział sobie tylko w fotelu Ludwik szesnasty i czytał Pascala."
Potem rodzice Tolka opisani są w podobnym tonie - matka to "szczupła, wytworna dama o rasowym profilu" w kostiumie od Chanel i ze starą biżuterią, ojciec - "jasnowłosy, suchy dżentelmen, który mimo różowych odstających uszu wyglądał rzeczywiście na lorda".
Po spotkaniu Żaczek stwierdza jednak, że to parweniusze.
Podsumowując - nie ma informacji, że pochodzą z arystokracji, ale oni tak się kreują - strój, zachowanie, wzmianki o rodzinnych pamiątkach. Natomiast niewątpliwie wyglądają na osoby bardzo zamożne. Dlatego wydaje się bardzo dziwne, że Julia i Tolek mieliby z dziećmi mieszkać w domu z wieżyczką. No chyba że rodzice małżonka byli przeciwni i wydziedziczyli syna?

[molly_bloom]

O tym samym ostatnio myślałam! Ja się spodziewałam, że Toleczek to jakiś Antoni Maria Czartoryski :) Chyba że po kądzieli...ale myślę, że wątpię :P

[tajna_kryjowka_pyziaka]

Wątek taki rozrośnięty, że nie chce mi się czytać i sprawdzać czy ktoś już wygłosił równie niepopularną opinię:

Osobiście uważam, że gdyby Janusz wrócił, i tak by się z Gąbą rozwiódł. Tylko później i w nieco innych okolicznościach.

Nie będę tu wchodzić w szczegóły czy nie byłoby odsiadki, czy by była, ale wróciłby po niej, itd. Jak by nie wyszło, Borejki pozostają Borejkami i tu leży podstawowy problem. Sporo osób pisze, że Pyziakom by wyszło, gdyby Gaba pukła się w kalafior i zgodziła na wyprowadzkę, ale po pierwsze, czy wtedy to byłaby jeszcze Gaba, czy jakaś zupełnie inna osoba, a po drugie czy ta wyprowadzka na pewno by wszystko rozwiązała? Widzieliśmy jak to "pójście na swoje" wyglądało u Idy, wyprowadziła piętro niżej i wpierniczała do rodziców pod byle pretekstem. To co zrobiłaby Gabryjela, przywiązana do nich jeszcze bardziej? Teście by Pyziaka prześladowali bez względu na zmianę lokalizację, nawet Floriana mieszkającego w innej miejscowości w końcu dopadli. Zresztą jest w kanonie, nawet jak chłop od lat jest w Australii/Alzacji/Niemczech/Brazylii, to Milicja dalej na niego pomstuje, a Ignac juliuszuje.

Tyle co do technikaliów, teraz o jakości samego związku. Wprawdzie nie widzimy większości jej związku z Januszem, ale na podstawie tego co wiemy (KK, IS, OwR) oraz tego jak Głąba lata później traktuje Sałatę można wywnioskować, że nie umie być zaangażowaną partnerką i myśleć o potrzebach męża tak jak on myśli o jej. A że Pypypy... (w odróżnieniu od Strystrystry...) od początku nie miał problemu by się z Gabrysią kłócić, gdy czuł się poniżany, na pewno wytykałby jej to i próbował walczyć o prawo do równości w małżeństwie. A gabina skłonność do długotrwałch fochów (KK) i fakt, nigdy do końca mu nie zaufała (OwR) tylko pogarszałyby sprawę.
Ponadto, wywodzili się z Gąbą z bardzo różnych środowisk, które ich odpowiednio ukształtowały. On albo osierocony albo bez szczególnych więzi z domem rodzinnym, musiał przedwcześnie dorosnąć, robić trzyletnią przerwę w edukacji by zarabiać na siebie, zamieszkały w bursie, przywykły do samowystarczalności i trybu życia "na walizkach". Ona nigdy nie ruszała się z domu rodzinnego, w którym wszystko załatwiała jej matka, pomimo biedy nigdy nie pojawił się u niej pomysł by sobie dorobić, a z racji studiów na miejscu mogła pozostać na przy rodzicach również po osiągnięciu dorosłości. W tej sytuacji prawdopodobne jest, że mieli rażąco różne podejścia do życia i wyobrażenia o przyszłości. I, po opadnięciu początkowej namiętności i "ściągnięciu na ziemię" przez problemy codzienności, gdy skonfrontowali się z tym faktem, mogły się pojawić wątpliwości czy za bardzo się pod tym względem nie rozminęli i czy dalsze ciągnięcie tego związku jeszcze ma sens.

Tyle o powrocie Janusza jako męża, a co z Januszem-ojcem? Jako, że jego CKNUKostwo małżeńskie zostało dopisane całkowicie post factum, nic nie stoi na przeszkodzie by założyć, że tak samo było z ojcostwem i Pyziaczek taki, jak się zapowiadał w KK i IS, mógłby zaangażować się jako rodzic. Zauważmy, że był jednym z nielicznych nastoletnich bohaterów, którzy realnie lubią dzieci i umieją znaleźć z nimi wspólny język (co nie jest wcale łatwe, zwłaszcza dla nastolatka). Jasne, nie jest to idealny wyznacznik predyspozycji do ojcostwa, ale zawsze to jakiś znak, że coś tam by potrafił przy córkach zrobić.

[minerwamcg]

Zgadzam się z tezą, że małżeństwo Pyziaka z Gabrielą i tak by się rozpadło. Trwały i zgodny, bo nie mówię, że szczęśliwy związek Gabriela może stworzyć tylko z mężem bezobjawowym, cichym, bezwonnym, bez sprzeciwu akceptującym, że nie będzie ani ojcem swoich dzieci ani panem w swoim domu. Któremu nie będzie przeszkadzało grupowe małżeństwo z całą rodziną, olewanie wychowania dzieci, a ponadto żonine chlipy pypy. No nie, Pyziak Jasiu się na takie kwiatki nie pisał, i wszystko jedno, czy zwiał w 82, 83 czy 88. Kiedyś musiał.

[tt-tka]

Zgadzam sie z Tajna i Minerwa - normalny, a nawet tylko czesciowo normalny chlop malzenstwa w siedem czy wiecej osob by nie wytrzymal

Pyziaczek probowal, pomieszkal sobie juz jako maz i ojciec okolo roku z borejklanem (powrot wiosna 83, wyjazd na stale wiosna 84), a przynajmniej czesc tego czasu zazebila sie, jak sadze, z pobytem w domu wypuszczonego z mamra Ygnaca. I stanelo na "gdziekolwiek, byle nie tu" Pyziaczka vs "tylko tu" Gabona. No wiec wlasnie, kiedys musial...