Nie lubię Ignaca

[kooreczka]

Są trzy postacie których żadnym trafem zrozumieć nie mogę. Poza złością i irytacją nie są w stanie wzbudzić we mnie żadnych uczuć.
Imperator z Gwiezdnych Wojen
Akio z Rewolucjonistki Uteny
Ignacy Borejko z Wiadomo Czego

Zgrzytnął mi wiele lat temu i zgrzyta do dzisiaj.
Żona w szpitalu- zrobi z córki służącą, nawet przez myśl mu nie przejdzie działać jak ojciec rodziny na której utrzymanie też zarobić nie potrafi.
Lodówka, mieszkanie, telewizor, zmywarka- nie kiwnie placem by uprzyjemnić rodzinie życie, ale będzie kwękał i marudził, rozbijał i krytykował, ale dziękuję przez gardo mu nie przejdzie.

Żeby usprawiedliwić swoją nędzną egzystencję sypie cytatami które w przerwach między ucztą a planowaniem kolejnej wyskrobali rzymscy cysorze i patrycjusze.

Żonę kocha werbalnie- ale jak przyjdzie do kupna prezentu to bierze to co jemu się podoba.

Wnuka hoduje na szpicla i donosiciela.

Wiecznie roztkliwiony nad swoim zdrowiem pajacuje przed wnuczką, a byle choroba jest dla niego powodem doezczynnego wylegiwania się w łożu.

Co zabawne- Autorka wyraźnie uważa tą karykaturę mężczyzny za postać pozytywną. Mila ma go za alfę i omegę, który na pewno nie dopuściłby by ich córka popełniła życiowy błąd i przejrzał niecne zamiary Pyziaka zanim autorce przyszło je sformułować. Miszcz retoryki którego docenić nie umiem, Pan Domu ślepy na wszystko poza krańcem własnego nosa.

Nie lubię Ignaca, akapity z jego występem staram się omijać. Jak myślicie, to efekt zamierzony czy mój skrzywiony światopogląd?

[szprota]

Twój skrzywiony światopogląd. Ale tutaj takich z koślawym światopoglądem jak naplute, więc powinnaś się dobrze czuć :)
A ja np. Ignaca lubię w Idzie Sierpniowej li i jedynie. Tam wyraźnie okazuje troskę i niepokój o Idusię wydzwaniając do niej i tracąc pyszne tfu obiadki; nawet w jego listach widać zaangażowanie w relację z córką.
W K.K. rzeczywiście jest bezradnym dzieckiem we mgle ze świnką na uwięzi, w późniejszych tomach staje się internowanym fantomem ewentualnie cieniem przemykającym się w kapciach i przejawiającym jedynie działalność względem spadania z drabiny lub doznawania ataku serca w burzę.

Lubię Ignacego

[emae]

Lubię Ignacego, uważam go za dobrego i wrażliwego człowieka. Podoba mi się
bardzo we wspomnianej "Idzie Sierpniowej", jest niesamowicie zabawny w "Noelce",
zachwyca mnie i rozczula jako kochany dziadek w "Imieninach". Jedyna osoba,
która normalnie i serdecznie rozmawia z Laurą :)

Taki sympatyczny, roztargniony, niezaradny pan, który kocha swoją rodzinę.

Może jestem pod tym względem jedyną na tym forum (albo jestem w mniejszości),
ale podoba mi się rozmowa Ignacego z Fryderykiem. W pewnym momencie trochę go
ponosi zapał oratorski i mówi za dużo, ale jego riposty na wykrzykiwane
oskarżenia Fryderyka niezmiernie mnie bawią.

W "Czarnej polewce" jest faktycznie nieznośny, ale w "Sprężynie" został ładnie
uświadomiony o swej ówczesnej nieznośności :)

Wiem, że napisałam nie na temat - ale o niechęci wobec Ignacego było już tak
duuużo... :)

[szprota]

Ech, po pierwsze wątek chyba jest po prostu o naszym stosunku do Ignacego, więc jak najbardziej na temat.
A po drugie, jeśli nawet nie na temat, to od kiedy nam to przeszkadza? :P

[p.aulinka]

Nikt nie lubi ....


(no moze przesadzam z tym "nikt" aleja go tak nie lubie ze moge obdzielić
spokojnie tych wszystkich którzy go lubia czyli : NIkt nie lubi :):):)"

[p.aulinka]

ps. apogeum nielubienia sięgnęło zenitu w momencie zabicia deskami balkonu
Tygryska oraz rabniecia pierogami w telewizor który dała Gizela (harując na
niego i odmawiajac sobie zeby tylko mili i Ignacowi zrobic dobrze) a po tym
rabnieciu nie odczuwać ani grama wstydu czy wytłumaczenia się ...

ps2. jedyny moment kiedy spojrzałam na niego zyczliwszym okiem był w momencie
gdy zrobił awanture w pizzeri z pocietymi ksiązkami.

[andrzej585858]

Niestety, tez nie przepadam za Ignacym. Jeszcze na początku jest takim niezbyt
rozgarniętym przykładem typowego mola książkowego - ale niestety w ostatnich
tomach przybiera cechy jak typowego egoistycznego tetryka.
Dla mnie podpadł za tą manię szpiegowania - nawiązując do klasyków, jako zywo
przypomina Tyberiusza w jego ostatnich latach życia, no a zabijanie drzwi do
balkonu to już lekka przesada co najmniej że już nie wspomnę o rozmowie z
Fryderykiem.

A ja lubię i nie lubię Ignacego

[senseeko]

Bo fakt, że to obrzydliwy histeryczny niezaradny egocentryk. Ale na swoj sposob kocha rodzinę (moze inacxzej nie umie) i stara sie byc dobry, tyle że mu nie wychodzi.
A nade wszystko - któż z nas nie jest wolny od wad? Kto nie ma w sobie e4gocentryzmu, egotyzmu i egoizmu. Kto jest wystarczajaco pokorny?
Nie lubimy Ignaca, bo nie lubimy własnych wad. Śmiejąc się z Ignaca smiejemy się ze swoich przywar. To jak w sali krzywych luster.
Jezycjada bez Ignaca wiele by straciła.
I owszem wiele mozna mu miec do zarzucenia ale nikt tak nie ubarwia tej sagi jak on. A wiele jego wypowiedzi jet niepozbawionych sensu.
Natomiast nie lubie, oj bardzo nie lubię Frycelka.
I Ignaca lubię także dlatego, że się nad Frycelkiem w przecudowny sposób pastwi. Mniam!

[chomsterek]

> Bo fakt, że to obrzydliwy histeryczny niezaradny egocentryk. Ale na swoj sposob
> kocha rodzinę (moze inacxzej nie umie) i stara sie byc dobry, tyle że mu nie w
> ychodzi.
> A nade wszystko - któż z nas nie jest wolny od wad? Kto nie ma w sobie e4gocent
> ryzmu, egotyzmu i egoizmu. Kto jest wystarczajaco pokorny?
> Nie lubimy Ignaca, bo nie lubimy własnych wad. Śmiejąc się z Ignaca smiejemy si
> ę ze swoich przywar. To jak w sali krzywych luster.
> Jezycjada bez Ignaca wiele by straciła.
> I owszem wiele mozna mu miec do zarzucenia ale nikt tak nie ubarwia tej sagi ja
> k on. A wiele jego wypowiedzi jet niepozbawionych sensu.

Mam bardzo podobne odczucia.

[lezbobimbo]

Kto to pisala, przyznac sie ;) bo nie daje juz rady szukac po
rozrosnietym drzewku!

> > Bo fakt, że to obrzydliwy histeryczny niezaradny egocentryk. Ale
na swoj > sposob> > kocha rodzinę (moze inacxzej nie umie) i stara
sie byc dobry, tyle że mu nie wychodzi.

Po pierwsze Ignac w ogole sie nie stara, on mniema ze juz jest
wszystko jak byc powinno. Po drugie "na swoj sposob kochaja" rodzine
psychopaci rozmaici, co nie przeszkadza im powiedzmy trzymac ich
mumii na kanapie. Tak samo mezowie bijacy zony tez je kochaja, tylko
im nie wychodzi.. taaaa
Ignac jest pasozytem li i jedynie. Prawie zero milosci z jego strony
do tych samonapedzajacych sie robotow kuchennych w jego domu, nie
rozumiem dlaczego Mila go dawno nie zapakowala do koszyka i puscila
z biegiem rzeki. Mila tak bardzo jest spragniona milosci, ze
wystarcza jej pustoslowe zapewnienia tego spryciarza?

> > A nade wszystko - któż z nas nie jest wolny od wad? Kto nie ma w
sobie egocentryzmu, egotyzmu i egoizmu.

Ja swojego egocentryzmu nie wyzywam na najblizszych, jednoczesnie
zanudzajac ich wlasna obluda. Nie biore tez sobie na przyklad do
domu 4 kotow, po czym zaglebiam sie w ulubionej lekturze rozumujac,
ze same cos znajda do jedzenia, pozmywaja po sobie i w dodatku
zrobia mi herbatki. A jakby mi niedozywione miauczaly, to bym im
czytala o pustelnikach lubujacych sie w ascezie, albo ze odchudzac
sie to zdrowo. Albo o tym, ze dawniej to sie koty umialy odzywiac, a
dzisiaj to juz nie to samo.

>> Nie lubimy Ignaca, bo nie lubimy własnych wad. Śmiejąc się z
>>Ignaca smiejemy się ze swoich przywar.

Nie, ja nie lubie Ignaca, bo sie z niego smiac nie da. Nie
rozsmiesza mnie ani rozczula, tylko wkur..
W starszej Jezycjadzie byl zaledwie pasozytem nieszkodliwie trujacym
bo oderwanym od reszty rzeczywistosci, ale w Neojezycjadzie zaczyna
sie pasozyt nagle wpierniczac w te rzeczywistosc nieproszony i tego
sie czytac wrecz nie da.
Nie widze w nim moich przywar, wiec wlasnie nie mam go za co lubic.

> > Jezycjada bez Ignaca wiele by straciła.

Nieprawda. Bez niego Neojezycjada zyskalaby bardzo wiele, zwlaszcza
Imieniny z jedna z najokropniejszych scen niezrozumialego szalenstwa
starczego.
A we wczesniejszej J. najwieksze opus MM powstalo wlasnie na temat
tego, ze go nie ma wreszcie w domu :D Zanim obludny pasozyt sie
pojawia w KK, sa 2 przeswietne tomy w ogole bez jego udzialu, i co
to komu szkodzilo, pytam? :D

>> I owszem wiele mozna mu miec do zarzucenia ale nikt tak nie
>>ubarwia tej sagi jak on.

Wyjsciowego ubrania czy obrusu tez nic tak nie ubarwia jak buraczki
czy smar samochodowy, ale nie znaczy to, ze trzeba uwielbiac plamy i
cieszyc sie, ze sa, zamiast wyprac :D

>A wiele jego wypowiedzi jet niepozbawionych sensu.

Ktore? Przyklady prosze. Czy to "zrob mi takze herbaty" albo "nie
lubie jak moi bliscy jezdza autami" albo "nie macie co jesc, bo
zarabianie jest nieetyczne" ?
Wiele wypowiedzi w Jezycjadzie ma sens, ale czy to wlasciwy sens ;P

[emae]

p.aulinka napisała:

> Nikt nie lubi ....
>

W odpowiedzi na post zatytułowany "Lubię Ignacego" :D

[kkokos]

>>>>Taki sympatyczny, roztargniony, niezaradny pan, który kocha
swoją rodzinę.

no dobra, a naprawdę chciałabyś mieć takiego ojca (i koło niego
skakać)? a męża? a brata? a kumpla?

[verdana]

Ogólnie nie lubię. Ale za rąbniecie pierogami w telewizor w czasie
przemowienia tow. Gomulki - cenię i będę cenić.
I kompletnie nie rozumiem nagonki na Ignacego, ze zniszczył taka
cenna rzecz - nie rzeczy bowiem w życiu Ignacy ( i slusznie,
slusznie) cenił sobie najbardziej.
Gdyby ktos wtedy w mojej obecnosci rzucił w tow. Wieslawa
pierogami...

[kooreczka]

Nie o sam fakt mi chodzi, ale o zniszczenie prezentu- o ile pamiętam bez słowa
skruchy. Zniszczył cenną rzecz na którą nie zapracował i której sam nigdy nie
byłby w stanie zdobyć i nie czuje się w obowiązku wyjaśnić sytuacji ofiarodawcy.

[mama_kotula]

CytatNie o sam fakt mi chodzi, ale o zniszczenie prezentu- o ile pamiętam bez słowa
skruchy. Zniszczył cenną rzecz na którą nie zapracował i której sam nigdy nie byłby w stanie zdobyć i nie czuje się w obowiązku wyjaśnić sytuacji ofiarodawcy.

Z tego, co mi wiadomo, podarunek w momencie wręczenia osobie obdarowanej staje się jego WŁASNOŚCIĄ.
Może podziękować i zrobić z nią co mu się żywnie podoba.
Jeśli ofiarodawca ma pretensje, co do sposobu wykorzystania prezentu, oznacza to, że nie było go na niego stać (nie, nie w sensie materialnym). Prezent to prezent, a nie forma kontroli nad życiem obdarowanego. Zawsze to wypływa w dyskusjach o prezentach ("bo ja jej dałam to, a on to sprzedał/wyrzucił/zrobił z tego posłanie dla psa!") - dałaś, podziękował, na tym koniec.

Ignacy zniszczył cenną rzecz, ale ta cenna rzecz była JEGO WŁASNOŚCIĄ.
No, ewentualnie mogłaby do niego mieć pretensje Mila, bo telewizor był wspólny. Ale nie Gizela.

Wybaczcie gramatykę poprzedniego postu

[mama_kotula]

Albo raczej tejże brak :/

[kooreczka]

Niby jego własność- ale ofiarodawcy na pewno byłoby przykro widząc prezent w
takim poszanowaniu. Osoba o minimalnej empatii poczułaby się w obowiązku swoje
zachowanie usprawiedliwić- a Ignacemu w tym przypadku gęby szkoda

[mama_kotula]

kooreczka napisała:
Cytat
> Niby jego własność- ale ofiarodawcy na pewno byłoby przykro widząc prezent w takim poszanowaniu. Osoba o minimalnej empatii poczułaby się w obowiązku swoje zachowanie usprawiedliwić- a Ignacemu w tym przypadku gęby szkoda


Może uznał, że Gizela jest na tyle inteligentną i empatyczną osobą, iż wyjaśnienia i usprawiedliwienia nie są potrzebne?

Przyznaję, że nie pamiętam jak dokładnie przebiegała ta scena, muszę lekturę odświeżyć.

[kooreczka]

Służę uprzejmie
CytatAle Ignac, czerwony na twarzy, ani myślał posłuchać żony.
Co chwila wyskakiwał z krzesła, jakby miał sprężynę w tyłku,
a kiedy nareszcie towarzysz Wiesław, jak nazywali Gomułkę,
wyjaśnił podniesionym głosem: - Walka ze syjonizmem nie
ma nic wspólnego z antysemityzmem - Ignac porwał to, co
miał pod ręką, i z całej siły rzucił prosto w twarz Gomułki,
zajmującą teraz cały ekran. Rozległ się huk, brzęk i łoskot,
z telewizora buchnął ogień, dzieci zaczęły krzyczeć z radości,
a wtedy Gizela, nie panując 'nad sobą, zerwała się na równe
nogi i wrzasnęła:
- Ignac! Zwariowałeś? Co to za chamstwo!? - bo po prostu
nerwy jej nie wytrzymały. Do czego to podobne, żeby rzucać
w telewizor, kupiony za jej ciężko zarobione pieniądze, i to
rzucać czym? - jej własną piękną salaterką pełną ulepionych
własnymi rękami pierogów!
A on, zamiast przeprosić, w rękę pocałować, wrzasnął na
nią równie głośno, jak ona na niego, choć przecież z nich dwojga
to Gizela mogła mieć prawdziwy powód do zdenerwowania
i obrazy:
- Cicho!!! Jaki Ignac! Jestem Ignacy, Ignacy! - a co to
niby miało do rzeczy wobec dymiącego telewizora z rozbitym
kineskopem, i jakim prawem wydzierał się na nią, która miała
dla niego tyle życzliwości i już była bliska polubienia go. Nie,
podobna niewdzięczność nie mieściła się po prostu w głowie!
Wrzeszczał na nią, i to w obecności dzieci, Mili, a co najgorsze
- Stefanii!
Wszystkie te myśli przemknęły jej przez głowę w okamgnieniu
i Gizela, czując, że łzy oburzenia i zawodu zaraz popłyną jej
z oczu i będzie straszny wstyd, bo ona przecież nigdy nie płacze
- porwała się z miejsca i wypadła z mieszkania, trzasnąwszy
niechcący drzwiami.
Nie zachodziła potem do nich przez miesiąc, tak bardzo była
obrażona i tak bardzo jej było wstyd. Sama nie wiedziała, czy
bardziej się wstydziła swojego wybuchu, czy zachowania Ignaca,
który przed tą kulturalną Stefanią pokazał się z jak najgorszej
strony. Owszem, spotykała Milę w pracy, nawet pogadały sobie
o dzieciach, ale Lizela wcale nie miała ochoty widzieć jej męża.
- Coś we mnie pękło - powiedziała Kaziowi, kiedy pytał
o przyczynę jej obrazy. - Jak on się zachował!
Kaziu poczciwie bronił Ignaca, mówił, że on też, jak Ignac,
nie może już patrzeć na tego Gomułę po tym, jak oszukał cały
naród, i że sam by nawet chętnie rzucił czymś w telewizor
- ale Gizela nie chciała nawet słuchać, machała ręką i kończyła
rozmowę.


Nawet autorka staje po stronie ofiarodawcy

[andrzej585858]

kooreczka napis
>
> Nawet autorka staje po stronie ofiarodawcy

Trudno się dziwić.Jeżeli prezent jest niszczony w obecności ofiarodawcy, w
dodatku prezent który został z dużym trudem zdobyty.

Ale z drugiej strony prezent w momencie jego ofiarowania staje się własnością
osoby nim obdarowanej która ma prawo robić
z nim cokolwiek zechce - nawet zniszczyć.
Pomijam już fakt że człowiek który polecał Laurze czytanie Marka Aureliusza
winien zachować więcej stoickiego spokoju -zwłaszcza w obecności ofiarodawcy.

[mama_kotula]

Autorka nie staje po stronie ofiarodawcy. Scena jest oglądana oczami Gizeli, jak
mi się zdaje. I komentarz jest też od-Gizelowy.

[meduza7]

Scena jest oglądana oczami Gizeli, jak
> mi się zdaje. I komentarz jest też od-Gizelowy.

Dokładnie tak. To jest ten sam przypadek, co Grzesio na początku TiR
przedstawiany z punktu widzenia Tygryska, co niektórzy wzięli za dobrą monetę i
w dyskusjach zarzucali mu potem Bóg wie jakie wady.

W dodatku widać wyraźnie w tej scenie, że Gizela wielu rzeczy zwyczajnie nie
rozumie. Wstyd jej, że Ignacy tak się zachował przed "tą kulturalną Stefanią", a
nie dotarło do niej, że to co mówił Gomułka właśnie między innymi w Stefanię
było wymierzone - i ona sama być może była Ignacemu wdzięczna za ten dramatyczny
gest?

[tygrys2112]

Ja mu nie zarzucam aż tyle, ale na pewno ktoś kto mówi zdanie w
stylu: -No, wlaśnie - rzekł Grzegorz, uspokojony - przecież zawsze
byłeś sierotą. (!!!) musi się charakteryzować "wyjątkowo" silną
empatią i niezwykłym "taktem".

[tygrys2112]

A moim zdaniem nie. Ja w tym przytoczonym tekście widzę wyraźną
ironię.
bo po prostu
> nerwy jej nie wytrzymały. Do czego to podobne, żeby rzucać
> w telewizor, kupiony za jej ciężko zarobione pieniądze, i to
> rzucać czym? - jej własną piękną salaterką pełną ulepionych
> własnymi rękami pierogów!
> A on, zamiast przeprosić, w rękę pocałować, wrzasnął na
> nią równie głośno, jak ona na niego, choć przecież z nich dwojga
> to Gizela mogła mieć prawdziwy powód do zdenerwowania
> i obrazy:
To są myśli Gizeli, pokazujące, że myśli w tym momencie tylko swoimi
kategoriami. Nie o kontekście, tylko o tym, że coś materialnego się
znisczyło, co ONA nabyła i zrobiła.
Że Ignac powinien przeprosić, to fakt. Zrobił źle i ja wcale tego
nie neguję. ale to jej chodowanie niechęci, hm. Nigdy nie
przepadałam za tą postacią, wydawała mi się małostkowa i
ograniczona, a to mnie w tym niejako utwierdza.

A tak nawiasem mówiąc:

[the_dzidka]

"A on, zamiast przeprosić, w rękę pocałować, wrzasnął na
nią równie głośno (...):
- Cicho!!! Jaki Ignac! Jestem Ignacy, Ignacy!"

Zawsze mnie zastanawia, dlaczego go ten "Ignac" tak strasznie
zdenerwował. Czyżby uważał, że nazwanie go "z żydowska" to jakaś
obelga? ;-)) To jak się to ma do jego słusznego oburzenia na to, co
sie wówczas w PL działo?

[tygrys2112]

nawet nie wiedziałam, że to z żydowska. Mnie się wydawało, że to
taka awersja do samego brzmienia formy. Tak jak do dziś nie cierpię
jak mówi się do mnie w pełnej formie imienia (nie znoszę i już). A
znałam dziewczynę, która nie dość że nie znosiła pięknego skądinąd
imienia Małgorzata, to na dodatek nienawidziła formy
MAŁgosiu. "Proszę! Nie Małgosiu! Gosiu! Tylko Gosiu!"

[kkokos]

> Zawsze mnie zastanawia, dlaczego go ten "Ignac" tak strasznie
> zdenerwował. Czyżby uważał, że nazwanie go "z żydowska" to jakaś
> obelga? ;-))

ignac niekoniecznie z żydowska, to tak jak kaźmirz zamiast kazimierz
albo orelka zamiast aurelka - forma niepochodząca z języka
literackiego, regionalizm lub po prostu imię przekształcone przez
osoby mało wyedukowane. a z drugiej strony, skoro gizela robiła to
celowo, by podkreślić swą niechęć (kto ani razu nie zniekształcił
złośliwie imienia nielubianej osoby, ten pierwszy kamieniem...) itd.
to rozumiem ignaca, że szlag to trafiał :)

[jamniczysko]

Nigdy nie pomyślałam, że to z żydowska. Taka forma imienia w
wykonaniu Gizeli brzmi dla mnie jakoś... lekceważąco. Jak "Jaśku" o
Janie na przykład.

[ananke666]

Może naleciałość niemiecka? Pamiętacie pamiętnik starego subiekta w "Lalce"?
Grossmutter mówiła do Ignacego Rzeckiego per "Ignaz", takoż stary Mincel.

[meduza7]

> Zawsze mnie zastanawia, dlaczego go ten "Ignac" tak strasznie
> zdenerwował. Czyżby uważał, że nazwanie go "z żydowska" to jakaś
> obelga? ;-))

A to jest "z żydowska"? Mnie się zawsze wydawało, że "z wiejska".

[kotbert]

Jak już wlazłam w ten wątek, dopiszę się w środku :p

Fakt walnięcia talerzem z pierogami w telewizor uważam za zachowanie idiotyczne
wysokiej klasy. Nie wiem, czemu Ignacemu, niby tak inteligentnemu, trzeba byłoby
wytłumaczyć, że ten telewizor nie był przemawiającym towarzyszem we własnej
osobie. Nikt nie kazał Ignacemu słuchać przemówienia, jest tam w tym pudełku z
ekranem taki przycisk, który je wyłącza.
Pierogów i talerza też szkoda.

[croyance]

Wszystko sie zgadza, ale wyobraz sobie sytuacje, ze wkladasz duzo
wysilku w przygotowanie/wybranie prezentu dla
przyjaciolki/przyjaciela (pomijajac koszty, ale np. jedziesz gdzies
dalej, bo wiesz, ze tam maja cos, co lubi), ladnie pakujesz, wreczasz
- a na drugi dzien przechodzisz kolo domu i widzisz prezent lezacy w
smietniku.

Mieli prawo wyrzucic? Mieli. Byloby Tobie przykro? Bylo.

Prezent to nie rzecz, wartosc materialna nie ma tu znaczenia - kazdy
prezent ma IMHO przede wszystkim wartosc symboliczna, i jesli
np. przywozisz komus herbate, a ten ktos mowi 'nie pije herbaty', to
komunikacja jest z dwoch poziomow.

[p.aulinka]

Dokładnie! Chyba nie załapałas verdano :)
Chodziło o to ze ktos na ten prezent cięzko pracował, ze była to bardzo cenna
rzecz której darczyńca nie wyjał sobie spod tyłka, tylko bardzo się nameczył
żeby zdobyć, zeby ucieszyć swoim prezentem innych . To nie musiał byc telewizor,
to mogłby byc i ohydny wazon ale dany od serca i z jak najlepszymi intencjami.

Ktoś (Gizela) włozył w ten prezent czas, zaangazowanie i ... serce.
A Ignaca winą nie było to ze w ataku szału zniszczył tę rzecz tylko, ze miał -
za przeproszeniem - w dupie, ile dana osoba poświęciła zeby zrobic taki prezent
. I ze zabrakło zwykłego ludzkiego : "przepraszam , że zniszczyłem coś przez co
wypruwałaś sobie zyły zeby nam dać i sprawic radośc ".
Dla mnir to zachowanie było obrzydliwe (a nie sam fakt ze został zniszczony
akurat telewizor i akurat w akcie anygomułkowiskiego protestu)

[mama_kotula]

P.aulinko, ale trzeba wziąć pod uwagę to, że w danym momencie - zniszczenia - Ignacem targały bardzo silne emocje. Świadczy też o tym jego irracjonalna odpowiedź na zarzut "Nie jestem Ignac! jestem Ignacy!!".

Pewnie jakby emocje opadły, to przeprosiłby Gizelę (aczkolwiek mnie przeprosiny "przepraszam że zniszczyłem coś, na co wypruwałaś sobie żyły, żeby nam sprawić radość" też mi się w głowie nie mieszczą, prawdę mówiąc). Tego nie wiemy, bo Gizela wybiegła z domu zanim Ignacy mógł coś zrobić. A potem nie pojawiała się u nich przez miesiąc czy dłużej i nie chciała w ogole oglądać męża Mili.

Aby przeprosić, trzeba mieć szansę na te przeprosiny.

[ananke666]

> Pewnie jakby emocje opadły, to przeprosiłby Gizelę (aczkolwiek mnie przeprosiny
> "przepraszam że zniszczyłem coś, na co wypruwałaś sobie żyły, żeby nam sprawić
> radość" też mi się w głowie nie mieszczą, prawdę mówiąc). Tego nie wiemy, bo G
> izela wybiegła z domu zanim Ignacy mógł coś zrobić. A potem nie pojawiała się u
> nich przez miesiąc czy dłużej i nie chciała w ogole oglądać męża Mili.
>
> Aby przeprosić, trzeba mieć szansę na te przeprosiny.


Nooo, nie przesadzajmy. Ostatecznie Ignac posiadał dwie w pełni sprawne nogi, z
których mógł zrobić użytek i na przykład pójść na nich do Gizeli.

[p.aulinka]

No więc ja rozumiem, ze Ignac (złośliwe bede go tak nazywać a nie "Ignacy" jak
chce :)) nie zniszczył prezentu ze złej woli czy żeby specjalnie zrobić
przykrość Gizeli. Aż o taki wredny charakter go nie posądzam :)

Rozumiem też że w pierwszych emocjach nie przeprosił bo przeprosiny czy
wyjasnianie sytuacji wydawało mu się wtedy najmniejszym z problemów :)
Ale po paru nawet dniach POWINIEN kupic jakiś kwiatek i pójśc do Gizeli i
zwyczajnie przeprosić.
Gizela jakby nie było była i kobietą , osobą znacznie starszą od Ignaca, no i
niejako "matką" Mili - czyli najbliższą rodziną (ukochanej?) żony.

Nawet jak Ignac Gizeli nie lubił i miał gdzieś ze zrobił jej przykrośc , to nie
powinien miec gdzieś że sprawił przykrość Mili (a z opisu wynika ze tak było -
Mila nie czuła się dobrze i czułą się niejako "winna" za I.)

Tymczasem Ignac nawet po jakimś czasie nie potrafił po "męsku" wyjasnić sytuacji
z Gizelą (nawet już nie przepraszać skoro uważał ze nic się nie stało, ale
wyjaśnić i wytłumaczyć) - nic, tylko obłudnie udawał że nic sięnie stało. jakby
całej sprawy nie było. Facet z klasą tak nie postępuje!
To takie nieładne zamiatanie pod dywan i czekanie "aż przyschnie" - czego
osobiście bardzo nie lubię.

ps. ja rozumiem ze w momencie dawania prezentu przestaje on być moja własnościa
:) ale nadal jest MOIM prezentem dla kogoś. Danym od serca. Strasznie było by mi
przykro gdyby ktoś obdarowany wywalił prezent za okno, do śmieci czy rozbił o
ścianę i uwazał że nic , komletnie nic się nie stało że ów prezent jest w tym
momencie kupką skorup czy dymiacymi zgliszczami . Nawet jakby to była duperelka. :(

[verdana]

Ignacy nie zniszczył "prezentu " bo tak. Zniszczył go, ponieważ
telewizja pokazywała rzeczy, ktorych przyzwoity człowiek nie mogl
znieść w swoim domu. I to, ze Gizela wowczas tego nie zrozumiała, że
jej zdaniem atak Ignaca był skierowany na rzecz materialną, ktora
kupila, a nie na ideologie, ktora się z tej rzeczy sączyła -
wystarczy, aby Ignacy uznał, ze za ten gest nie musi przepraszać. Że
przyzwoity czlowiek powinien zrozumiec jego wzburzenie, powinien
raczej pomysleć o Stefanii, a nie uwazac, ze wszystko kreci się
wokoł niego .
Uczucia Gizeli w tym momencie byly wyjątkowo egocentryczne.

[kkokos]

> Uczucia Gizeli w tym momencie byly wyjątkowo egocentryczne.


nie, cały cytowany tu opis sceny, będący tak naprawdę zapisem toku
myślenia gizeli sugeruje, że do niej nie docierały subtelności
polityczne.
że dla niej w tej chwili stefania była "kulturalną kobietą", a nie
ofiara politycznej nagonki, która rozsierdziła ignaca do tego
stopnia, że rozwalił telewizor, miske i pierogi.

[kooreczka]

Czyli sama idealistyczna postawa wystarczy by człowiek mógł mieć w nosie
niezorientowanych w polityce maluczkich? IMHo idealista prawdziwy raczej
ochłonąwszy wyjaśniłby sytuację, ale widać jestem za mało subtelna. Dobrze wiedzieć.

[tygrys2112]

To nie, tylko chodzi o to, że obydwie strony tu zachowały się nie do
końca tak jak trzeba.

[verdana]

W marcu 1968 zorientowane politycznie byly 11-latki. Podobnie jak
trudno bylo byc "niezorientowanym" w grudniu 1981. Gdyby 13 grudnia
ktoś rzucil w Jaruzelskiego przemawiającego z bunkra - czy można by
powiedzieć, ze nietaktownie zniszczył telewizor, czy też, że rzucił
spontanicznie, nie mogąc znieść tego co widział...
Absolutnie nie wierze w niezorientowanie Gizeli.

[andrzej585858]

Oj z tym orientowaniem się w 1968 roku to tak różowo nie było. W dużych miastach
na pewno tak, ale na prowincję bardzo mało docierało. nie da się tego porównać z
1981r. kiedy przepływ informacji był o wiele większy.
Choć w brak orientacji Gizeli to też absolutnie nie wierzę, dorosłej osoby i
jeszcze w dodatku mieszkającej w Poznaniu?

[kkokos]

Gdyby 13 grudnia
> ktoś rzucil w Jaruzelskiego przemawiającego z bunkra - czy można
by
> powiedzieć, ze nietaktownie zniszczył telewizor, czy też, że
rzucił
> spontanicznie, nie mogąc znieść tego co widział...

ależ oczywiście, że to drugie - co nie zmienia faktu, że wiele osób,
uznając prawo innych do spontanicznej wściekłości lub też
odreagowywania bezsilności (to chyba bardziej o to chodziło),
miałoby pretensję o owo odreagowywanie na materialnych dobrach
wspólnych tudzież z trudem zdobytych prezentach. w końcu nie
plutarchem wyszperanym przez siebie w antykwariacie ignac rzucił,
prawda?

raz tylko czytałam kalamburkę i z niechęcią, więc nie pomnę, jak się
gizela w tym 68 poza piergogami zachowała, więc być może coś
przekręcam. ale wydaje mi się, że nawet jeśli gizela ochłonąwszy
skojarzyła fakty i zrozumiała, dlaczego ignac zrobił, to co zrobił
(a w momencie czynu ignaca, moim zdaniem, nie kojarzyła), miała
prawo oczekiwać od niego czegoś w rodzaju przeprosin. zwłaszcza że
gizela prosta kobieta, a ignac teoretycznie wykształcony, więc niby
mający większą zdolność rozumienia uczuć innych i widzący wszystko w
szerszej perspektywie.

z drugiej strony ignac miotający pierogami w tow. wiesława jest dla
mnie znacznie bardziej wiarygodny niż ignac konspirujący i
organizujący podziemne wydawnictwo o kulturze i sztuce.

[verdana]

W stanie wojennym niszczono telewizory, nie bacząc, ze to ciotki
jest krwawica.
I w ogole ta dyskusja opiera się na mylnym zalożeniu, że Ignacy
rzucil w telewizor, aby ten telewizor zniszczyć na oczach
ofiarodawczynie. Ignaca po prostu "przerwlo", wziął cokolwiek i
rzucił - nie w telewizor, w Gomułkę. Zniszczenie telewizora było tu
przestepstwem bez premedytacji, skutkiem, mozna rzec - ubocznym.
Przeprosiny??? Trzeba bylo byc niezwykle malostkowym, aby oczekiwac
czegos takiego od człowieka głeboko zranionego, tkniętego słuszna i
uzasadnioną furią, ktory widzi, jak na jego oczach poniza się Żydów.
Ja tez w konspiratora nie wierzę.

[kooreczka]

No na tyle go tknęło by rzucić w TV, ale pytam się co komu z tego przyszło?
Może jestem małostkowa, ale w mojej rodzinie nikt nie ciskał salaterkami w
telewizory, a widząc co się dzieje starał się pomóc- choćby dobrym słowem gdy
nie było innej możliwości.

[verdana]

Przyszło. Stefani przyszło na pewno.

[dakota77]

A czy gdyby Ignacy wylaczyl telewizor po uslyszeniu poczatku
przemowy, albo poprosil kogos o wylaczenie, a potem nawet powiedzmy
cisnal tym talerzem pierogow o podloge czy sciane, przyszloby z tego
mniej?
Bo moim zdaniem niezgode na takie slowa wyrazilby dostatecznie mocno.
No ale to pewnie materialistka przez mnie przemawia;-)

[kkokos]

> I w ogole ta dyskusja opiera się na mylnym zalożeniu, że Ignacy
> rzucil w telewizor, aby ten telewizor zniszczyć na oczach
> ofiarodawczynie.

nieprawda, już ci dziewczyny pisaly, że nie masz monopolu na
rozumienie kontekstu historycznego tej sceny


Trzeba bylo byc niezwykle malostkowym, aby oczekiwac
> czegos takiego od człowieka głeboko zranionego, tkniętego słuszna
i
> uzasadnioną furią, ktory widzi, jak na jego oczach poniza się
Żydów.

verdano, nie dogadamy się, bo patrzysz na ten rok w sposób osobisty
i już zawsze emocjonalny, a ja jak na różne inne świństwa, niektóre
małe, niektóre gigantyczne, które totalitaryzm robił obywatelom. ale
mam ten luksus, że mogę się nimi nie emocjonować (co nie znaczy, że
staciłam zdolność rozróżniania dobra i zła). i tyle.

[verdana]

A co ma to wspolnego z odróżnianiem dobra od zla?
Napad furii, gdy slyszy się w telewizji cos niewiarygodnie
obrzydliwego wydaje się po prostu uzasadniony. Nie twierdze, ze
zamkniecie telewizora + uwaga "Gomulka to sq..." byloby czymś
niewlasciwym - ale jestem w stanie zrozumiec, ze ktoś po prostu
dostał cholery i rzucil w Gomulke czym popadło.
Jak facet zobaczy zonę w lózku z obcym facetem, to tez powinien
raczej powiedziec "przepraszam, czy zechciałby Pan wyjść?", a nie
rzucać w parę salaterką z sałatką z buraków, ktora stoi wlasnie na
stole - ale jak rzuci, to kazdy to chyba zrozumie. I zrozumie także,
ze nie musi w związku z tym przepraszać kuzyna, ze zniszczył
adamaszkową posciel, ktora dostał od niego w prezencie...

[kkokos]

I zrozumie także,
> ze nie musi w związku z tym przepraszać kuzyna, ze zniszczył
> adamaszkową posciel, ktora dostał od niego w prezencie...
>

jeśli nakrycie niewiernej nastąpiło w obecności kuzyna, to czemu
nie... :)

a jeśli bez obecności kuzyna, to jak dla mnie kolejnym naturalnym
odruchem (jeśli kuzyn jak brat albo najlepszy przyjaciel) byłoby
powiedzenie kuzynowi "i robili to w tej fajnej adamaszkowej pościeli
od ciebie...", na co kuzyn poczułby się winny, że swym prezentem
wzmógł żony chęć do rozpusty :)

a jeśli tym facetem w łóżku był właśnie kuzyn, to pościelą uwalaną w
buraczkach należałoby cisnąć za nim albo wręcz wyrzucić go przez
okno w tę pościel owiniętego. howgh!

no sorry, ale ta dyskusja już chyba nie ma sensu. ja w każdym razie
poprzestanę na stwierdzeniu, że rozumiem odruch ignaca, mogę jakoś
tam zrozumieć tok myślenia gizeli, ale nie rozumiem urazy ignaca,
którą w tej materii ignac żywił do gizeli nawet wtedy, gdy furia z
niego opadła. i spróbuję już na ten temat nic więcej nie pisać.

[ananke666]

Mały szczegół: Ignac nie dostał telewizora w prezencie. To była własność
rodziny, nie tylko jego.

[andrzej585858]

Ja akurat doskonale rozumiem furię Ignacego w tym konkretnym przypadku.
Przemówienie tow. Wiesława i te nieustające wiece były wyjątkowo obrzydliwe -
stalinizm w najbardziej odrażającej postaci.
Mógł cisnąć w telewizor czym popadło.
Szkoda tylko że zrobił to w obecności ofiarodawczyni - szkoda też że w momencie
gdy ochłonął jednak nie zdobył się na przeprosiny.
Tego to akurat za bardzo nie rozumiem. Moment furii - tak, następstwa - nie.

[croyance]

O, ja doskonale rozumiem rzucanie przedmiotami w afekcie, ale pozniej z
reguly czlowiek ochlonie ... Kiedy w czasie dyskusji o sluzbie zdrowia
stluklam, miedzy innymi, ulubiony kubeczek meza, bo akurat w furii
nawinal mi sie pod reke, przeprosilam nastepnego dnia.

[ratyzbona]

Jesli nie jesteś w stanie zrozumieć bezsilności ludzi w 68 (
zwłaszcza tych którzy z żydami się przyjaźnili) ale jesteś w stanie
zrozumieć oburzenie związane z utrata telewizora to jednak coś jest
nie tak. Nie objeło mnie w życiu żadne prześladowanie - mam ten
luksus co nie zmienia faktu że jednak rozumiem cudze emocje. Z resztą
moze jestem dzieckiem kapitalizmu ale nie rozumiem jak można uważać
że zachowanie Ignaca bylo w jakimkolwiek stopniu złe. Za co miał
przeprosić Gizelę - za to że żyje w kraju w ktorym czasem człowiek
słyszy z telewizji taką rzecz że nie sposób rzucić pierogami w
telewizor? Czy czlowiek dający w mordę komuś kto obraża jego
przyjaciela powinien potem przeprosić żonę obitego? Bo dla mnie to
dość podobna sytuacja. Serio młoda jestem i ani przez chwilę nie
miałam wątpliwości że jest to najbardziej szlachetny sposób
niszczenia telewizora o jakim słyszałam.

[kkokos]

ratyzbona napisała:

> Jesli nie jesteś w stanie zrozumieć bezsilności ludzi w 68.....


nie cytowałaś przedmówcy, ale mam nadzieję, że to nie do mnie, bo
nigdzie nie napisałam, ze nie rozumiem bezsilności, więcej, moim
zdaniem to bardziej nawet bezsilność niż czysta furia była ze strony
ignaca, furia to raczej potem w okrzyku "nie jestem ignac, tylko
igancy".
ale ratyzbono, zaczynasz iść w stronę "kto nie z nami, ten przeciwko
nam" - kto nie czuje jak ja, ten moim wrogiem. a to nie tak.

[lezbobimbo]

ratyzbona napisała:
> Jesli nie jesteś w stanie zrozumieć bezsilności ludzi w 68 (
> zwłaszcza tych którzy z żydami się przyjaźnili) ale jesteś w stanie
> zrozumieć oburzenie związane z utrata telewizora to jednak coś jest
> nie tak.

Ale MM moglaby to napisac lepiej.
A teraz wychodzi, ze wszyscy, co dziwujemy nad telewizorem i pierogami, trzymaja
z Gomulka i antysemityzmem, bo sluszne oburzenie mozna wyrazac jedynie
rozwalajac majatek i zabierajac dzieciom obiad (znowu, typowe dla Ignaca:PP).
Nie za bardzo trafiam za kretymi motywacjami MM - czy chciala ukazac Gizele jako
bezduszna, materialistyczna antysemitke? Dla ktorej wazniejszy jest obiad,
talerz i telewizor, marnotrawsto pieniedzy i nieszanowanie prezentu, a nie to,
co w tej tivi jest wyglaszane? Bo jej sie to udalo chyba, razem z tym
nawiazaniem do gizelowego Rycerza Niepokalanej przedwojennego - to dopiero bylo
zydozercze pismidlo nacjonalistyczne - jak na ironie zalozone przez samego
Maksymiliana Kolbe. W kazdym numerze - zydowska masonerie wysylano na Madagaskar
conajmniej i szkalowano Zydow tak, ze niemieccy nazisci by sie nie powstydzili
itd. Toby dopiero Ignac mogl szalec z pierogami, toby mogl mienie nieswoje
rozwalac!

[emae]

lezbobimbo napisała:

>
> Nie za bardzo trafiam za kretymi motywacjami MM - czy chciala ukazac Gizele jako
> bezduszna, materialistyczna antysemitke? Dla ktorej wazniejszy jest obiad,
> talerz i telewizor, marnotrawsto pieniedzy i nieszanowanie prezentu, a nie to,
> co w tej tivi jest wyglaszane?
>

Moim zdaniem - blisko, ale nie do końca.
Przez całą Kalamburkę, konsekwentnie przeciwstawiane są sobie dwie postawy
życiowe. Pierwsza - twarde stąpanie po ziemi, racjonalizm, proste myślenie,
przedsiębiorczość, trochę nawet materializm. Taka biblijna Marta. Druga postawa
- romantyzm, emocjonalność, uniesienia, idealizm, oderwanie od rzeczywistości.

Już w szkolnych latach Mili mamy Milę poetkę obdarzoną niezwykłym darem oraz
Monikę piszącą poprawnie i bez błędów, ale zwyczajnie. Później następują
wszystkie spory pomiędzy twardą, rozsądną Gizelą a Milą zapłakującą się nad
książkami. Później - kontrast pomiędzy Milą a Felicją. I przede wszystkim -
Gizela kontra Ignacy. "-Co pan może dać Mili? - Wszystko... każdy mój oddech. -
I z czego będziecie żyć? Z oddychania?" (cytat niedokładny).

Scena z pierogami i Gomułką to dla mnie apogeum tego kontrastu. Gizela jest
racjonalistką, widzi rzeczywistość prosto i twardo, widzi realne skutki
emocjonalnego porywu Ignacego. Ignacy jest oderwany od rzeczywistości, walczy z
tym nieszczęsnym telewizorem jak Don Kichot z wiatrakiem.

[skrzydlate.bobry]

Tylko weźcie pod uwagę, że niby taka prosta i materialistyczna Gizela też ma
koncie walkę z systemem (tak to w skrócie nazwijmy) i to chyba w lepszym stylu
niż rzucanie pierogami w telewizor. A przecież wcale nie musiała. Pamiętacie
kwestię gazetki szkolnej o Powstaniu Styczniowej i postawę Gizeli? Czerwiec
1965? Przygadanie pani Szczepańskiej właśnie w okolicy imprezy z pierogami? A
"Kalendarz Rycerza Niepokalanej" Gizela dostała od szefowej w ramach prezentu
noworocznego i napisane jest, co o takich podarunkach myślała.

[ananke666]

> Już w szkolnych latach Mili mamy Milę poetkę obdarzoną niezwykłym darem oraz
> Monikę piszącą poprawnie i bez błędów, ale zwyczajnie. Później następują
> wszystkie spory pomiędzy twardą, rozsądną Gizelą a Milą zapłakującą się nad
> książkami. Później - kontrast pomiędzy Milą a Felicją. I przede wszystkim -
> Gizela kontra Ignacy.

O, niezupełnie tak. Najpierw mamy Milę miłą, acz apodyktyczną (mały domowy
tyran, wiecznie czymś zajęty), ścibolącą swetry ramach niekrępującej, acz
niepopłatnej pracy chałupniczej, cerującą skarpetki kurę domową, która co prawda
czyta Majakowskiego, ale głowi się nad jedzeniem dla córek i szoruje po nich
wanny. Łacinę odrobinę rozumie wyłącznie dzięki praktyce domowej przy mężu.
Dwadzieścia lat później dopiero okazuje się, że miała talent literacki, płakała
nad książkami i była dramaturgiem.

Nawiasem mówiąc, jest tu gruba niekonsekwencja: gdyby rzeczywiście była
utalentowana, obdarzona takim smakiem literackim itede, to z pewnością wyszłoby
to przy rozmowach z mężem o książkach. Ignac lubił przecież dzielić się
wrażeniami z lektur, a Mila, jako utalentowany i oczytany dramaturg, z pewnością
miałaby coś do powiedzenia. Dzięki czemu Ignac nie podejrzewałby jej o gusta
typu "och, zapewne coś z literatury kobiecej" czyli w domyśle - niegodnej jego
uwagi i niewiele wartej.

[dakota77]

Swoja droga to naprawde niefajne- miec meza, ktory nawet nie ma
pojecia, w jakich ksiazkach gustuje jego zona.

[emae]

ananke666 napisała:
>
> O, niezupełnie tak. Najpierw mamy Milę miłą, acz apodyktyczną (mały domowy
> tyran, wiecznie czymś zajęty), ścibolącą swetry ramach niekrępującej, acz
> niepopłatnej pracy chałupniczej, cerującą skarpetki kurę domową, która co prawd
> a
> czyta Majakowskiego, ale głowi się nad jedzeniem dla córek i szoruje po nich
> wanny. Łacinę odrobinę rozumie wyłącznie dzięki praktyce domowej przy mężu.
> Dwadzieścia lat później dopiero okazuje się, że miała talent literacki, płakała
> nad książkami i była dramaturgiem.
>

Ananke, ja w tym momencie pisałam wyłącznie o "Kalamburce". Co do
niekonsekwencji - zgadzam się.

[tygrys2112]

> > Uczucia Gizeli w tym momencie byly wyjątkowo egocentryczne.
>
>
> nie, cały cytowany tu opis sceny, będący tak naprawdę zapisem toku
> myślenia gizeli sugeruje, że do niej nie docierały subtelności
> polityczne.
> że dla niej w tej chwili stefania była "kulturalną kobietą", a nie
> ofiara politycznej nagonki, która rozsierdziła ignaca do tego
> stopnia, że rozwalił telewizor, miske i pierogi.

do niej nie docierały żadne subtelności, ani polityczne ani
emocjonalne. Chyba, że dotyczyło to jej samej

[verdana]

Otóż to.

[andrzej585858]

verdana napisała:

> Gdyby ktos wtedy w mojej obecnosci rzucił w tow. Wieslawa
> pierogami...

Kolega w szkole w 70 roku rzucił pomidorem w portret tow. Wiesława. No cóż
szkoły nie skończył.
Ale on chyba bardzo chciał uwolnić się od obowiązku szkolnego gdyż jedną klasę 3
lata powtarzał.

[dakota77]

Moze gdyby udalo mu sie na jakims wiecu podkrasc do Gomulki i czyms w
niego rzucic, chocby i pierogami tesciowej, byloby go za co
podziwiac. Moze. Przemowienie mogl wylaczyc. I tak rzucenie w
telewizor bylo pustym gestem, ktory nikomu nie pomogl. Mogl chociaz
potem przeprosic Gizele.

[verdana]

Cóż, jestem 100% przekonana, ze MM chciała przedstawic tu Ignaca
jako człowieka, ktory pewnych rzeczy sluchać nie może - i wpada w
calkowicie uzasadnioną furię, która nie jest tylko pustym gestem.
Tym bardziej, ze o ile pamietam, Gomulki słucha razem z nim.
kolezanka "syjonistka".
A Gizela -materialistka troszczy sie o pierogi i telewizor. Bo cóż,
to drogie bylo, niszczyć? Trzeba bylo wysłuchac, powiedziec, "oj,
nieladnie" i pierogi zjeść.
A potem obejrzec kolejny program o "syjonistach do Syjamu".
Naprawde, mam wrazenie - ponure skadinąd- ze jestem jedynym
muzealnym okazem, ktory te scene rozumie.
No i w stanie wojennym w czasie dziennika ludzie tez czasem
wyrzucali telewizory.. Puste gesty - po co, telewizor rzecz wazna.

[ratyzbona]

To trochę przykre że w scenie która obrazuje kompletną desperację i bezradność
człowieka wobec głupoty, niesprawiedliwości i nienawiści tego świata widzicie
telewizor.

[mama_kotula]

CytatTo trochę przykre że w scenie która obrazuje kompletną desperację i bezradność człowieka wobec głupoty, niesprawiedliwości i nienawiści tego świata widzicie telewizor.

Ratyzbono, to może i jest przykre.
Natomiast jest jak najbardziej ludzkie. Szczególnie dla ludzi, którzy nie mieli bezpośredniego styku z wydarzeniami tamtych dni i ciężko im empatyzować z Ignacym. Racjonalizm - na chwilę współczesną - każe rozpatrywać tę scenę tak, jak to widziała Gizela, w aspekcie kultury, wdzięczności dla ofiarodawcy i wandalizmu.

Tylko, że wg mnie nie da się rozpatrywać zachowań emocjonalnych, zachowań będących wynikiem bardzo silnych emocji - desperacji, bezsilności - w sposób stricte racjonalny, tak, jakby sobie pan Ignacy po prostu rzucił salaterką w sprzęt domowy. Bo takie "rzucenie po prostu" faktycznie byłoby bezmyślnym zniszczeniem wartościowej rzeczy.

Tu też nastąpił fakt zniszczenia czegoś wartościowego i Gizeli ma prawo być przykro jak najbardziej, ma prawo czuć żal do Ignacego - tego jej nikt nie odmówi, natomiast przykre jest to, że ani Gizeli, ani tych, co każą Ignacowi przepraszać, kompletnie nie interesują motywy "winowajcy".

Ignacy - jak ktoś wyżej zauważył, ma być empatyczny (bo Gizela sobie żyły wypruła), a Gizeli empatia nie obowiązuje (bo Gizela sobie żyły wypruła). Jakby nie patrzeć, wychodzi na to, że empatia kończy się tam, gdzie w grę wchodzą pieniądze.

[dakota77]

Oo, alez z nas paskudni, paskudni materialisci. Jak to dobrze, ze sa
i tu idealisci w borejkowskim stylu, ktorzy pod wplywem kazdej emocji
niszcza sprzety AGD i RTV.
Otoz nie, nie przeoczylam kontekstu tej sceny. Wydarzenia 1968 roku
byly straszne. I dzis dzieje sie wiele rzeczy, na ktore ciezko sie
zgodzic, z ktorymi ciezko sie pogodzic. Tylko niekoniecznie za to
musza placic sprzety domowe.
Rozumiem motywy Ignacego, ale tak, wciaz uwazam, ze Gizela miala
prawo poczuc sie dotknieta ta scena.

[mama_kotula]

CytatRozumiem motywy Ignacego, ale tak, wciaz uwazam, ze Gizela miala prawo poczuc sie dotknieta ta scena.

Dakotuś, ale toż ja napisałam, że Gizela miała pełne prawo się poczuć dotknięta. I to dokładnie w tym poście, na który odpisujesz :).
Bo ja też bym się czuła dotknięta. I pewnie też bym awanturę zrobiła dziką, jeszcze bardziej dziką niż Gizela, ja pewnie bym w ramach rewanżu czymś w Ignacego rzuciła, no ale umówmy się, że bardziej niezrównoważona jestm.

Tylko że - przyznanie Gizeli prawo do wkurwu, nie oznacza automatycznego odebrania prawa do wkurwu Ignacemu, zgadza się?

Krótko mówiąc, Gizela miała prawo się zeźlić, że Ignacy zniszczył prezent od niej, Ignacy miał prawo reagować emocjonalnie z przyczyn wiadomych i rozwalić swoją - jakby nie było - własność, sprawa jest imho niezakończona, bo jedno się obraziło na wieki wieków amen, a drugie nie-wiadomo-co.

A co do tego "niekoniecznie muszą płacić za to sprzęty domowe" - tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono ;-);-). Ja też kiedyś pieprznęłam sprzętem domowym z okna, kontekst pominę, bo nie jest tu akurat ważny - ale wierz mi, wcześniej wyśmiałabym każdego, kto by mi zasugerował, że coś będzie mnie w stanie doprowadzić do takich emocji, które każą mi ciskać drogimi meblami. Co gorsza, nie moimi meblami :P

[kooreczka]

Kontekstu sceny nie przeoczyłam, ale nadal uważam reakcje Ignacego
za bezsensowną. Nie sądzę, zeby komukolwiek pomogła świadomość, że w
jego sprawie zniszczono TV.

Skoro już rzucił- widząc oburzenie Gizeli powinien ochłonąwszy pójść
do Canossy* i sprawę wyjaśnić. Gizela by pewnie zrozumiała- ale
zabrakło odroniny dobrej woli.

*Choć Canossa jako wydarzenie średniowieczne leży już chyba poza
sfere zainteresowań Ignaca

[p.aulinka]

verdano - a tu się z Tobą zgodzę że mozliwe iż MM , w ten właśnie sposób chciała
całą akcje przedstawić:)
No ale niestety ja to odbieram inaczej a całe zdarzenie zaowocowało w tym
momencie li i jedynie duża solidarnością z Gizelą i dużą antypatią do Ignaca.

[croyance]

Ja Cie, Verdano, teoretycznie rzecz biorac rozumiem, bo jasne, ze sa
rzeczy wazniejsze niz te materialne i wiem, dlaczego uwazasz za
malostkowe troszczenie sie o telewizor w takiej chwili.

Niemniej jednak, nie zyjemy w swiecie idei, i czasami 'honorowe
gesty' wynikaja jedynie z egotyzmu ludzi nie umiejacych w zaden
praktyczny sposob zmierzyc sie z sytuacja. Przypomina mi to

O polska kraino! Gdyby ci rodacy,
Co za ciebie giną, wzięli się do pracy,

I po garstce ziemi z ojczyzny zabrali,
Już by dłońmi swymi Polskę usypali.

Mysle, ze czasami trzeba zaprostestowac glosno i nie baczac na
konsekwencje - ale same puste gesty nic jeszcze nikomu nie pomogly.
My patrzymy na Ignacego w kontekscie calej Jezycjady, to efekciarz
byl - gdyby kto inny rzucal w telewizor, moglabym zaaprobowac to, tak
jak Ty. Ale Ignacy?

[verdana]

Moze wtedy Ignacy jeszcze był normalnym Ignacym? Ale wymaganie, aby
spokornial i przeprosił za zmieszanie pierogow z telewizorem
spowodowało, ze przycichł byl i skapczaniał...
Rzucenie pierogami IMO w ogole nie bylo żadnym gestem - gest to
rzecz raczej przemyslana. To był atak furii. A ze w obecnosci
Stefanii - nie był kompletnie nieistotny.

[croyance]

Mysle, ze to bya sytuacja, w ktorej oboje mieli racje: Ignacy mial
racje, ze rzucal, a Stefania miala racje, ze sie oburzyla.

[rozdzial43]

Chyba jednak w ogóle ród męski w pokoleniu rodziców i dziadków młodszych
bohaterów nie wypada zbyt dobrze.

Ojciec Anieli w Kłamczusze - zaganiający do robienia obiadu dla ojca
nastoletnie, uczące się dziewczę, stosujący przemoc (nie przekonaną werbalnie
córkę prostacko zamyka w pokoju), dopiero po pół roku odwiedzający swą niespełna
szesnastoletnią córkę w Poznaniu, we wspomnieniach Mamerta ma pociąg do kieliszka.
Jako opiekun - do luftu.

Mamert w Kłamczusze - dający się ponieść irytacji zwolennik bicia małoletnich po
kuprach. W Noelce oddający się jakimś żałosnym marzeniom o tym, jaki powinien
być JEGO syn, żałośnie akcentujący wiodącą pozycję samca w stadzie (swoją drogą
trafnie sportretowana postać ojca).

Stryj Józeczek - ofiara losu jadąca na plecach zaradnej Feli.

Metody, Cyryl i Grzegorz - tworzący jaką dziwaczną niezdrową komunę. Ojciec
spychający na dziadków trud wychowania jedynaczki.

Majchrzak - despota, psychol i prostak.

Bracia Ptaszkowscy - "nie ma niewiast w naszej chacie" - na Jowisza, co to ma
być????

Wielu ojców w ogóle brak - nie pełnią swej roli, bo porzucili dzieci: tata
Bobcia, Konrada i Bebe, nieszczęsny Pyziak.

Na tle wszystkich tych facetów, tata Borejko nie wygląda źle: tkwi, kocha,
wychowuje, wspiera.

Ale Jeżycjadowy świat to dla mnie świat dzielnych i miłych (hehehe) kobiet, bez
których wszystko rymnie na dziób. Matki i córki Polki dźwigają, noszą, pracują.
Smutne.

[kooreczka]

Ojca Anieli będę bronić- Mamert tylko raz wspomina o upiciu się (zapewne jakiś
czas temu) z okazji rodzinnej biby.
W pokoleniu moich rodziców 14 letnie dzieci szły do szkół na drugi koniec
Polski, często właśnie z "listem polecającym" do jakiś krewnych bądź znajomych i
nikt (a zwłaszcza one same) nie uważał tego za patologię.

[kkokos]

> Na tle wszystkich tych facetów, tata Borejko nie wygląda źle:
tkwi,
no tkwi, przecież bez mili jednego dnia by nie przeżył, on taki
rozczulająco niezaradny, prawda? jeszcze by ziemniaki z węglem
pomylił, bidulek

> kocha,
tak, niewątpliwie po swojemu kocha

> wychowuje,
nie, wygłasza sentencje i peroruje, a to nie to samo. wychowuje
mila, li i jedynie.

> wspiera.
???????

> Ojciec Anieli w Kłamczusze (...) Jako opiekun - do luftu.
> Mamert w Kłamczusze - dający się ponieść irytacji zwolennik bicia
małoletnich p
> o
> kuprach.

to przykładadnie dzisiejszej miary do ówczesnych wyobrażeń i
realiów - dziś zachowywaliby się niedopuszczalnie, wtedy zgodnie z
pozytwyną normą. a na temat rozwoju postaci mamerta były tu już
dyskusje - kompletnie niewiarygodna w kontekście tego, co się o niej
dowiadujemy z kłamuczychy

> Stryj Józeczek - ofiara losu jadąca na plecach zaradnej Feli.
fela niewątpliwie zaradna, ale niby dlaczego józeczek ofiara losu?
gdzie w IS okazuje się dupą wołową jako ojciec joanny, hę? bo w
innych książkach go chyba jako ojca nie widać?

> Metody, Cyryl i Grzegorz - tworzący jaką dziwaczną niezdrową
komunę. Ojciec
> spychający na dziadków trud wychowania jedynaczki.
a co w niej niezdrowego poza zachowaniem grzegorza, który w dupie ma
elkę? nie widzę nic niezdrowego w cyrylu i metodym - czyżby dla
ciebie jedyny dopuszczalny układ rodzinny to 2+2?

[mama_kotula]

Cytat> Na tle wszystkich tych facetów, tata Borejko nie wygląda źle:tkwi
no tkwi, przecież bez mili jednego dnia by nie przeżył, on taki
rozczulająco niezaradny, prawda? jeszcze by ziemniaki z węglem
pomylił, bidulek

Kkokos, a poczytaj ty wątki na ematce czy innych forach, jak to panie opisują
mężów, że tacy nieporadni i tak śmiesznie np. założyli córce spodnie tył na
przód wkładając nogi w jedną nogawkę, bo myśleli że to spódniczka. I że dzwonił
do niej 3 razy aby zapytać, gdzie są ubranka dziecka (no jak to gdzie, k.wa, w
lodówce przecież :P).
Albo jak to uroczo że tak słodko nieporadny facet nie wie, jak obsługiwać
kuchenkę i nie wie, jak sobie zrobić obiad.

I istnieją jeszcze osoby, które uważają, że to jest urocze, słodkie i śmieszne.

[rozdzial43]

kkokos napisała: >
> no tkwi, przecież bez mili jednego dnia by nie przeżył, on taki
> rozczulająco niezaradny, prawda? jeszcze by ziemniaki z węglem
> pomylił, bidulek

no tak, to bardzo jest irytujące. Ale czy totalna niezaradność życiowa skreśla
kogoś jako ojca? Dla jasności: sama nie chciałabym takiego ojca, a już na pewno
nie męża. Pewnie dlatego, że u nas to z kolei ja jestem taka pierdołowata i
niezaradna. Nie wiem kiedy i ile się płaci jakiego rachunku, prawie nie gotuję,
w zyciu nie upiekłam ciasta, jak się zastanowię uczciwie, to w ogóle chyba nic
nie upiekłam (boję się zapalić gaz w piekarniku), nie umiem w ogóle szyć, robić
na drutach, beznadziejnie prasuję. Perfrkcyjnie za to piorę (pralką
automatyczną) i zmywam (zmywarką). Większą część życia zabiera mi zawodowa
praca. Ziemniaków z węglem nie pomylę co prawda, ale i tak nie zgadzam się, byś
miała prawo skreślić mnie jako dobrego rodzica.
Nie samym węglem i ziemniakiem człowiek żyje, ot co.

> nie, wygłasza sentencje i peroruje, a to nie to samo. wychowuje
> mila, li i jedynie.

No tu żeby się wdać w jakiś sensownym spór musiałaby najpierw zrozumieć, co
rozumiesz przez pojęcie wychowanie. Czy to jest tylko gotowanie, pranie i
bieżąca obsługa?

> wspiera.
> ???????

Od razu mi przychodzi do głowy wzorowa wspierająca postawa ojca bez mrugnięcia
okiem biroącego słuszną stronę szlachetnej córki przy nalocie Pieroga nasłanego
przez sasiadkę, utrata obiadków w celu telefonowania do zbiegłej z wakacji
Idusi, rozmowy dziadka z Laurą, Łusią, służba wieczna w doraźnej opiece nad
niemowlakami - o, tego rzadko który z pokolenia Ignacego umiałby dokonać.
>
> fela niewątpliwie zaradna, ale niby dlaczego józeczek ofiara losu?
> gdzie w IS okazuje się dupą wołową jako ojciec joanny, hę? bo w
> innych książkach go chyba jako ojca nie widać?

Widać go w Kalamburce jako męża, który sprowokowany przez brata ułożył sobie
życie osobiste i nigdy tego nie żałował, bo Felę cechowało dobre serce,
pracowitość i odpowiedzialność, a że filmy wysokiej klasy artystycznej uważała
za nudziarstwo to co tam wielkiego. Wprowadził się bez dyskusji do dużego pokoju
w mieszkaniu matki Feli. A potem to już go widać jako ciągle przez Felę
pasionego - a to mu zostawia karteczkę co jest przygotowane do zjedzenia, a to
konfitury mu podtyka, które smazy Fela podczas gdy Józeczek śpi itp.
>
> > Metody, Cyryl i Grzegorz - tworzący jaką dziwaczną niezdrową
> nie widzę nic niezdrowego w cyrylu i metodym - czyżby dla
> ciebie jedyny dopuszczalny układ rodzinny to 2+2?
>
A ja widzę tu same niezdrowości. Facet, który się nigdy nie ożenił, i przez całe
życie czuł się odpowiedzialny za młodszego brata? Jakaś krzywda okropna.
Oczywiście, że układ rodzinny 2 plus 2 nie jest jedynym dla mnie dopuszczalnym.
Dopuszczam jeszcze układ 2 plus 1, 2 plus 3, a nawet 2 plus 4 :))
A serio mówiąc, nic przecież odkrywczego nie powiem twierdząc, że otymalne,
najlepsze warunki do wielowątkowego, wszechstronnego rozwoju dziecka daje pełna
rodzina, o jasno podzielonych rolach.

[emae]

Hm, zastanawiałam się, czy to wcześniej napisać.

Ignacy ma pewne cechy mojego taty. Właściwie, gdyby tak przerysować wszystkie
wady i zalety mojego taty, wyszłaby mniej więcej taka postać jak Ignacy. Gaduła,
zaangażowany politycznie, błyszczy w towarzystwie, w domu czasem trochę
nieobecny duchowo, niezaradny i, jak sam przyznaje, pozbawiony wyobraźni w
kwestiach technicznych i organizacyjnych. Dobry, wrażliwy, wymagający. Wygłasza
przemowy jak Ignacy i czasem też zapala się w dyskusji.

Mieć kumpla takiego jak Ignacy - a czemu by nie? Jako ewentualny kandydat na
męża - nie w moim typie.

[emae]

To jest odpowiedź na pytanie, czy chciałabym mieć takiego ojca, brata, kumpla,
męża. Powinnam była zacytować pytanie, przepraszam.

[bat_oczir]

> Są [...] postacie których żadnym trafem zrozumieć nie mogę. Poza złością i iryta
> cją nie są w stanie wzbudzić we mnie żadnych uczuć.
> Imperator z Gwiezdnych Wojen [...]
> Ignacy Borejko z Wiadomo Czego


po prostu wymiękłem :) :) :)

[p.aulinka]

Ja bardziej nie lubie Ignacego.
Imperator z gwiezdnych Wojen , co jak co - ale miał jaja :) Boreko I. - nie :/

[mim_bla13]

ojooj;) faktycznie co do jaj Ignacego to w książkach ten temat nie
jest poruszany zbyt szczegółowo;P ale mimo wszystko zgodzę się z
opinią, że aż taki straszny to on nie był. Był może niezaradny, był
może idealistą, ale córki wychował i to naprawdę nie najgorzej.
Bodajże w Pulpecji była scena, w której Patrycja żali się Romie, na
ojca, że taki nieżyciowy bla bla bla.. A w Jeżycjadzie niestety nie
ma 'ojców pośrednich', bo albo są konsumpcjoniści i tyrani, albo
istoty takei jak Ignacy, więc aż tak strasznie nie wygląda. Choć w
nowszych częściach, na starość staje sie nieco zdziwaczały, to
przyznać trzeba..

[kkokos]

>>>>ale córki wychował i to naprawdę nie najgorzej.

córki to wychowała MILA, za to w kulcie ojca, z którym trzeba
obchodzić się jak ze śmierdzącym jajem.

[noida]

Nieprawda. Ignacy też mocno przyczynił się do wychowania córek. Często był w domu i miał dla swoich dzieci czas, w przeciwieństwie do wielu "zaradnych" ojców. Owszem, nie potrafił ugotować zupy, ale potrafił porozmawiać, pocieszyć, wesprzeć. Jak ktoś wyżej napisał - jest jedyną osobą, która normalnie rozmawia z Laurą i tu mu się bardzo liczy na plus. Igancy jest człowiekiem, którego wiele rzeczy interesuje, i chociaż często zachowuje się zupełnie egocentrycznie, zwłaszcza w późniejszych tomach, często też zdarza mu się zauważyć rzeczy, które inni przegapili.
Poza tym jakby nie było, wychowanie odbywa się głównie przez przykład. I myślę, że mimo wszystko przykład Ignacy nie był doprawdy taki najgorszy.

[dakota77]

Kiedy mial dla dzieci czas? Oszem, byl w domu, ale mam wrazenie, ze
czesto nie bardzo mial swiadomosc, ze sa tam i dzieci.

Z Laura rozmawia normalnie, owszem, szkoda tylko, ze potem przestaje,
uciekajac sie do histerii, zabijania gwozdziami balkonu i nasylania
na nia szpicla.

[mama_kotula]

CytatKiedy mial dla dzieci czas? Oszem, byl w domu, ale mam wrazenie, ze czesto nie bardzo mial swiadomosc, ze sa tam i dzieci.

To raz.
Poza tym ja bym chętnie zobaczyła tu jakiś cytat, w którym Ignacy rozmawia (nie monologuje, rozważa argumenty drugiej strony i się do nich odnosi zamiast rzucać łacińskim cytatem, próbuje rozumieć drugą stronę), pociesza i wspiera (kogo Ignacy pocieszał i wspierał, bo mi chyba umknęło? poważnie pytam, nie pamiętam).

I w jaki sposób Ignacy świeci przykładem? Że nie pije, nie znika z domu, dużo czyta, ładnie mówi?

[noida]

Ponieważ nie mam pod ręką książek, nie jestem w stanie wyszukać cytatów, ale odbijając piłeczkę - a kiedy Mila tak intensywnie wychowuje dzieci? Rozmawia z nimi czasem, ale często ogranicza się tylko do podania rosołu i rozdzielenia walczących ze sobą sióstr.
Moim zdaniem Igancy zauważa, że ma w domu dzieci. To raczej autorka go ukrywa przed nami, bo na pierwszy plan wysuwają się jakże żywiołowe charaktery jego czterech córek.

> I w jaki sposób Ignacy świeci przykładem? Że nie pije, nie znika z domu, dużo c
> zyta, ładnie mówi?
Tak. Jest w domu, dużo czyta, ładnie mówi, zwraca uwagę na nieszczęście innych, denerwuje go niesprawiedliwość, uczy empatii, rozmawia ze znajomymi córek, bo one go obchodzą (choć często myli ich imiona) i wiele innych rzeczy. Jest idealistą i rzuca pierogami w telewizor. Boli go niesprawiedliwość. Siedzi w areszcie, bo zajmował się nielegalną działalnością. To nie jest przecież mężczyzna, którego jedyną zaletą jest to, że "nie pije i nie bije". Ja rozumiem, że można go nie lubić, że zmywarki itp. Ale przecież Ignacy nie jest złym człowiekiem. Niezaradnym, odrealnionym, życiową pierdołą - tak. Ale złym człowiekiem? Nie.

[p.aulinka]

- a kiedy Mila tak intensywnie wychowuje dzieci?

Czy tak bardzo intensywnie to nie wiem ale np. fajną rozmowę mamy B. z Idą (tę
z pokazywaniem zdjęć i "zakompleksionym stworzeniem").
Takiej rozmowy (chociaż rozmowy!) Ignacego B. z którąkolwiek córką - nie :/
(ale moze niepamietam)

Dodatkowo mam wrażenie że Mama Borejko dużo robi niwerbalnie - uśmiechem, gestem
, nawet tym zrobieniem obiadu czy herbaty. Daje poczucie bezpieczeństwa swoim
dzieciom - i jest to - moze nie idealna - ale jakas forma wychowywania :)
U ojca B. nawet tego - takich zachowań "kwoczki" nie widze...

[p.aulinka]

zgubiło mi się słowo "pamiętam"
miało być "pamietam taką fajną rozmowę..."

[mama_kotula]

CytatBył może niezaradny, był
może idealistą, ale córki wychował i to naprawdę nie najgorzej.

Ignacy wychowywał kogokolwiek? Bez żartów proszę.
Córek nie wychowywał, tylko był obecny przy ich wychowaniu. To jednakowoż
różnica. Córki wychowywał np. Żaczek, wspólnie z matką. Tatuś Borejko po prostu
był, a w sumie to jakby go nie było.

[mim_bla13]

mama_kotula napisała:

> CytatBył może niezaradny, był
> może idealistą, ale córki wychował i to naprawdę nie najgorzej.

>
> Ignacy wychowywał kogokolwiek? Bez żartów proszę.
> Córek nie wychowywał, tylko był obecny przy ich wychowaniu. To
jednakowoż
> różnica. Córki wychowywał np. Żaczek, wspólnie z matką. Tatuś
Borejko po prostu
> był, a w sumie to jakby go nie było.
>
Noo jasne.. Jak już ktoś nie wylał w swojej karierze szklanki wody
na śpiącą córkę, był ojcem wyrodnym, pewnie powinno się Ignacego
pozbawić praw rodzicielskich. Nie wiem, czy to takie istotne,choć mi
sie wydaje byc istotne, że wszystkie cztery córki są wykształcone,
kulturalne, choć mogły by stać pod delikatesami z butelką taniego
wina w dłoni.. Jak dla mnie to juz jest wychowanie, a że temperament
miał Ignacy jaki miał, bardziej było widać działania Mili w tej
kwestii. Ale, bez żartów prosze, tym razem ja, że był tylko zbędnym
gratem, co to potrafił czasem zlecieć sobie z drabiny i nic się do
wychowania córek nie przyczynił..

[kebbe]

mama_kotula napisała:
> Ignacy wychowywał kogokolwiek? (...)Bez żartów proszę.
Tatuś Borejko po prostu
> był, a w sumie to jakby go nie było.
Oj,aj,ej tak źle to nie jest :)Ja tam nigdy nie byłam fanką Ignacego, ale
pamiętam jego występy z mojej ulubionej "Idy sierpniowej"
1.Ignacio zabrał familiję na wakacje, fakt, że dość hardcorowe, ale wierzę w
jego dobre intencje. Nawet już po Czaplinku zgarnął sam całe towarzystwo nad
inne jezioro, bez Mili(!)i Idy. Wypada tu zdaniem mem skromnym lepiej niż
św.matka Gabryjela (patrz wątek "Wakacje Pyzy i Tygrysa)
2.Na tychże wakacjach warował przy telefonie ostając się o suchym pysku, żeby
namierzyć Idusię oraz wyjaśniał Nutrii czymże jest rubel I tak pamiętam,że
krzyczał "zaraz oszaleje" kiedy Nutria męczyła go dalszą serią pytań. Rodziców
moich własnych mi to przypomina i ludzkie jest :)
3....a jednak, mimo że pokrzyczał, to zadawał sobie trud, coby wyjaśnić 7 latce
znaczenie słowa "minimalista"-zapewne nie raz zdarzało mu się odpowidać na
podobne pytania-choć trochę pomarudził, a jego dalsze dywagacje na temat
poloneza itp można różnie komnetować.
4.Wspólnie z Milą fajnie zachowali się w sytuacji "Lisieccy kontra Rudy Kościotrup"
5.To on poszedł po Idę czuwającą przy Marku (czy tam Jarku)i zaaplikował jej
końską dawkę neospasminy
6.W domu pana Paszkieta ogarnął sytuację z rozbrykanymi Natalią i Pulpą, kiedy
Mila wpatrywała się jeno zachwyconym wzrokiem w swepociechy(wiem, ktoś mi zaraz
zarzuci, że to pierwsze objawy późniejszej tyranii Ignacego, ale pamiętajmy, dom
to był pana Karolka, a on wyraźnie takiego zachowania nie pochwalał)
Reasumując w IS Ignaś nie jawi się szczególnie tragicznie w roli ojca :) A tak w
ogóle uważam,że w tej książce wszyscy są najnormalniejsi: Mila, Ignac, Gaba,w
finale Idusia, super młode piszące listy. A potem jest zjazd...

[kebbe]

wybaczcie literówki, mam nowe krople do oczu :P

[marslo55]

Ignaca wzorem do naśladowania trudno nazwać, ale czy on rzeczywiście kocha
rodzinę tylko werbalnie? Prezent dla Mili z "Kalamburki" chyba się jej jednak
podobał - a mógł Ignac wybrać dużo gorzej, skoro swoje buty uważał za
odpowiednie dla wybierającej się za mąż Idy.
Podporą rodziny na pewno nie jest (największy jego sukces w zakresie obowiązków
domowych to bodajże wyjęcie karpia z piekarnika), ale chyba jednak lepiej mieć w
domu kwękającego Ignaca niż szalejącego Mamerta? W Jeżycjadzie o podporę rodziny
w męskiej postaci wcale niełatwo..

[emae]

Pamiętam fragment z "Noelki", jednak zawsze odbierałam go jako humorystyczny,
nie dosłownie :) Nie sądzę, żeby Ignacy w tamtym momencie proponował Idzie swoje
buty. Raczej palnął byle co zaaferowany sytuacją, a także zaskoczony faktem, że
jego córka ma równie duże stopy jak on :D

[marslo55]

Emae, fragment jest humorystyczny, ale Ignac miał wtedy - według narratorki -
głos człowieka, który znalazł idealne wyjście z sytuacji. To by jednak
świadczyło, że był przytomny, gdy proponował Idzie pójście do ślubu w jego butach...
A swoją drogą nieduże te stopy Ignacego.

[emae]

Tak jak pisałam,pamiętam dokładnie tę scenę i ten komentarz odautorski również.
Nigdy nie traktowałam go serio :)

[mim_bla13]

mama_kotula napisała:

> Cytat
Był może niezaradny, był
> może idealistą, ale córki wychował i to naprawdę nie najgorzej.


>
> Ignacy wychowywał kogokolwiek? Bez żartów proszę.
> Córek nie wychowywał, tylko był obecny przy ich wychowaniu. To
jednakowoż
> różnica. Córki wychowywał np. Żaczek, wspólnie z matką. Tatuś
Borejko po prostu
> był, a w sumie to jakby go nie było.
>
Noo jasne.. Jak już ktoś nie wylał w swojej karierze szklanki wody
na śpiącą córkę, był ojcem wyrodnym, pewnie powinno się Ignacego
pozbawić praw rodzicielskich. Nie wiem, czy to takie istotne,choć mi
sie wydaje byc istotne, że wszystkie cztery córki są wykształcone,
kulturalne, choć mogły by stać pod delikatesami z butelką taniego
wina w dłoni.. Jak dla mnie to juz jest wychowanie, a że temperament
miał Ignacy jaki miał, bardziej było widać działania Mili w tej
kwestii. Ale, bez żartów prosze, tym razem ja, że był tylko zbędnym
gratem, co to potrafił czasem zlecieć sobie z drabiny i nic się do
wychowania córek nie przyczynił..

[mama_kotula]

CytatNie wiem, czy to takie istotne,choć mi
sie wydaje byc istotne, że wszystkie cztery córki są wykształcone,
kulturalne, choć mogły by stać pod delikatesami z butelką taniego
wina w dłoni..

No, w sumie to jest istotne, ale nie można brać za pewnik.
CytatJak dla mnie to juz jest wychowanie

Jak dla mnie - nie jest.

Wychowanie sobie a życie sobie, w wielu przypadkach.

To, że dziewczęta nie stoją pod delikatesami, nie jest tożsame z tym, że otrzymały staranne wychowanie z ręki ojca. Równie dobrze osoba wykształcona i kulturalna może być dzieckiem przemocowców, czyli w takim wypadku trzeba byłoby założyć, że osoba taka była dobrze wychowywana (np. kopaniem w głowę i poniżaniem). Prawda?



--
I'm weird, but I'm not strange.

[2szarozielone]

Tak czytam sobie ten wątek - i myślę o swoim ojcu. Też w sumie trochę
nieżyciowym, pozbawionym jakichś wielkich ambicji i zorientowania na karierę.
Bardzo inteligentnym, oczytanym idealiście. Zamkniętym w sobie, moemntami mało
empatycznym... Nie, nie przychodziłam do niego z wielkimi problemami
emocjonalnymi jako nastolatka - z tym szłam do mamy. Ale dyskutowałam długo o
książkach, filmach, bieżacej polityce, historii. Podsuwał mi lektury, snuł
opowieści z działalności... tak - z działalności opozycyjnej i podziemnego
wydawnictwa (w regionie był jedną z ważniejszych postaci - choć może nikt by go
o to nie podejrzewał). Ma mnóstwo wad - ale jednak bardzo dużo mu zawdzięczam -
zainteresowania, oczytanie, otwarcie na świat, światopogląd. Mnóstwo też
zawdzięczam mojej opiekuńczej, ciepłej, rozumiejącej, również mądrej i oczytanej
mamie, z którą zawsze mogłam rozmawiać jak z przyjaciółką. I która stoi na ziemi
znacznie mocniej niż mój tata.

No i nie wiem... Wierzą, że Ignacy mógł być dobrym ojcem. Choć też mnie czasami
irytuje ;)

[mim_bla13]

I z tym się zgodzę. Jasne, że dziecko, jak to Kotulo ujęłaś,
przemocowców, też może być wykształcone etc., ale o ile trudniej mu
w przyszłości stworzyć pełną miłości rodzinę. O ile mu ciężej być
ufnym i otwartym, tworzyć podstawowe relacje międzyludzkie. Może
uważasz, że to nie wychowanie, nie będę sie kłócić, w końcu to
zależy od tego, co kto pod pojęciem wychowania rozumie. Ja rozumiem
działania mające na celu rozwój dziecka, także w sferze kultury,
przekazywanie doświadczeń itd. Może i taki miał Ignacy sposób, że
chodził i ględził, moralizował i zanudzał, ale udało mu się w
córkach zaszczepić jakieś ideały. Z Milą tworzyli zdrową normalną
rodzinę, uważam, że obecnośc ojca chociaż cicha, była dla
Borejkówien istotna.

[piotr7777]

Moim zdaniem o ile autorka dość często przedstawia pewnien ogólny
opis, który ma się nijak do faktów, nie jest tak w wypadku Ignacego.
Portret wyalienowanego bibliofila kochającego córki, ale nie
panującego nad domem jest w zupełności świadomy. I bodaj szczególnie
jest to podkreślone w Pulpecji, gdzie autorka pisze bodaj coś
takiego, że brak Ignacego w czasie internowania był bardziej
odczuwalny w sensie emocjonalnym niż praktycznym.
Z kolei brak w domu Mili w KK stanowi dla rodziny prawdziwy szok.
Dziś może razić, że zadania matki przejęła Gabriela (kulinarnie
wsparta przez Felicję), ale w świecie Jeżycjady taka sytuacja jest
naturalna. Wcześniej Cesia wykonywała wszystkie prace domowe, Aniela
prowadziła dom ojcu (zapewne gdy mówiła, że nie umie gotować kłamała
jak to Kłamczucha, po prostu nienawidziła tej czynności), Kreska
aktywnie pomagała dziadkowi a i Bebe w czasie częstych nieobecności
matki zajmowała się domem. Z kolei Ignacego usprawiedliwia fakt, że
przez większość tego okresu miał świnkę, która to choroba u
dorosłych nie ma łagodnego przebiegu. Choć zapewne gdyby był zdrowy
byłoby tak samo.
Autorka również bez żenady stwierdza, że owa nieporadność Ignacego
może mieć dla rodziny fatalne konsekwencje co widzimy w kontekście
eksperymentów Patrycji. Tam pada zdanie, że nie doszłoby do tego
gdyby była w domu Mila.
I jeśli konsekwentnie Ignacy jest postacią pozytywną, to przesłanie
może być takie - ojciec nie musi być supermanem, ważne żeby był
obecny w życiu dzieci i wywierał na nie pozytwyny wpływ.
Poza tym nieporadny Ignacy dwukrotnie (w starciu z Pierogiem w KK i
p. Lisiecką w IS) zdaje egzamin z rodzicielstwa stając po stronie
córek i to w sposób daleki od emocjonanlego.

[emae]

Bardzo mi się podoba Twoja wypowiedź, moim zdaniem - trafiłeś w sedno :)

[seidhee]

Ja nie lubię Ignaca w neojeżycjadzie. Wcześniej rzeczywiście był oderwanym od
rzeczywistości, ale nieszkodliwym i sympatycznym bibliofilem, potem w tajemniczy
sposób robi się irytującym domowym tyranem, usiłującym rozstawiać wnuczki po
kątach, zrzędzącym, marudzącym i zupełnie niestrawnym. To, jak się odnosi do
Laury i Pyzy w kontekście ich związków, to jakiś koszmar... I robi za patriarchę
rodu i głowę rodziny, choć się do tego zupełnie nie nadaje. Zupełnie
karykaturalna postać.

[historybka]

Ignac kocha szczerze i to jego wieeelki plus. Chyba nie podlega dyskusji, że nigdy nie zdradziłby żony ani nie zostawił dzieci i to nie dlatego, że jest fajtłapą. Jednocześnie ma wiele wad, typowych dla masy facetów - brak zmysłu praktycznego i organizacyjnego, roztkliwianie się nad swoim "bolącym paluszkiem". Wg mnie przesłanie jest takie, że najważniejsza w partnerze jest jego dobroć.

Edward nie istnieje!

[marslo55]

historybka napisała:
"Ignac kocha szczerze i to jego wieeelki plus. Chyba nie podlega
dyskusji, że nigdy nie zdradziłby żony ani nie zostawił dzieci"
To prawda, że gotowość do trwania przy rodzinie bez względu na
okoliczności jest u MM wysoko punktowana - ale akurat ta cecha
występuje u jej bohaterów na tyle często, że każdy, kto - jak
Pyziak - porzuci żonę i dzieci, musi od razu zostać pijanym bandytą.
Ignac mieści się więc pod tym względem w normie.
Aha - złamanie kości ogonowej to jednak nie paluszek. Ja bym się nie
zdobyła nawet na tyle stoicyzmu, co Ignac.

[lezbobimbo]

marslo55 napisała:
> Aha - złamanie kości ogonowej to jednak nie paluszek. Ja bym się
nie > zdobyła nawet na tyle stoicyzmu, co Ignac.

A nie obtlukl tylko? Mila pozwolilaby mu lazic przez caly wieczor
luzem, ze zlamanom pupom? :)

[mama_kotula]

CytatA nie obtlukl tylko? Mila pozwolilaby mu lazic przez caly wieczor luzem, ze zlamanom pupom? :)

Nie wiem, może ja jestem jakaś dziwna, ale jak ja uległam nieprzypadkowemu stłuczeniu kości ogonowej (Bimbo, milcz!), to przez dwa dni nie mogłam na dupie usiąść a i przy chodzeniu miałam problem, bo bolało jak cho... jak hoho.
A Ignacy siedział przy stole i tańcował ;)

[ananke666]

Też miałam zbite, na myśl o zatańczeniu wówczas robi mi się gorzej... najgorsze
było siadanie i podnoszenie się...

[lezbobimbo]

Muahaha nieprzypadkowo mowisz >:) no dobrze, juz milczem :)

mama_kotula napisała:
dwa dni nie mogłam na dupie usi
> ąść a i przy chodzeniu miałam problem, bo bolało jak cho... jak
hoho.
> A Ignacy siedział przy stole i tańcował ;)

To mamy material na nastepna wpadke!
Czyli trzeba MM tez pupe porzadnie obtluc, aby pisala empirycznie raz
chociaz w koncu :D

[andrzej585858]

lezbobimbo napisała:

> To mamy material na nastepna wpadke!
> Czyli trzeba MM tez pupe porzadnie obtluc, aby pisala empirycznie raz
> chociaz w koncu :D

MM trochę bym darował - jak sama stwierdziłas nie jest zawodowym pisarzem ale
jakbyś tak niejakiego Dana Browna chciała obić to chętnie bym sie przyłączył -
to dopiero jest pisarstwo odległe tak od empirii jak Ignacy od rzeczywistości.

[ananke666]

I ja też bym się przyłączyła. Miałam w ręku "Kod" i oko mi się samoczynnie
wytrzeszczało na te niewiarygodne głupoty, w dodatku zerżnięte z innej bzdury -
"Święty Graal, święta krew".

[andrzej585858]

Naprawdę choć raz nie muszę udowadniać niczego? Cieszę się niezmiernie :-)))
Stwierdzenie że MM nie jest zawodowym pisarzem jest, o ile pamięć mnie nie myli
stwierdzeniem Lezbobimbo - ale nie będę się upierał i z góry przepraszam jeżeli
popełniłem błąd.

[ananke666]

Skądże, ja to pamiętam i to właściwie do Lezbo było :) Jakoś tak mi tu wypadło.

[croyance]

O Kodzie nawet mi nie przypominaj ...tez mi sie krew gotowala, jak
czytalam te wszystkie glupoty ...

[ananke666]

Ach, i nie ma czegoś takiego jak zawodowy pisarz, bo nie istnieje takowy zawód
wyuczony. Pisarzem się jest albo nie i tyle. MM jest.

[dakota77]

Jak to nie jest zawodowym pisarzem? Z hodowli drobiu zyje?

[marslo55]

Zawodowy pisarz, hm.
Zawodowy matematyk - po matematyce, leśnik - po leśnictwie, a
pisarz? Po polonistyce? Jako polonistka zaznaczam, że pisanie
powieści to ostatnie, do czego te studia przygotowują. Po
dziennikarstwie? To też chyba trochę inna bajka.
Chyba, że zawodowy pisarz to ten, dla którego pisanie jest głównym
źródłem utrzymania.. ale czy jeśli ktoś się utrzymuje z hazardu, to
jest zawodowym hazardzistą?
Pisarstwo się chyba faktycznie nie daje ująć w ramy "zawodowości".

[croyance]

Zawodowy pisarz po np. studiowaniu creative writing.

[ananke666]

A który dobry pisarz studiował coś takiego...

[kkokos]

czy jeśli ktoś się utrzymuje z hazardu, to
> jest zawodowym hazardzistą?

oczywiście że tak!

nie przywiązywałabym się do tzw. zawodu wyuczonego - przecież nadchodzi czas,
kiedy każdy z nas będzie zmieniał zawód (czyli charakter tego, co robi, by się
utrzymać) kilka razy w życiu :) jeśli ktoś studiował inżynierię genetyczną, ale
ani dnia w tej dziedzinie nie przepracował, natomiast utrzymuje się z turniejów
pokera, jest zawodowym pokerzystą. i tyle.

[dakota77]

Dokladnie tak. Dla mnie osoba, ktora zyje z pisania czy glownie z
pisania, jest zawodowym pisarzem. Wyksztalcenie nie ma nic do rzeczy.

[wushum]

Oczywiście, nie przepadam za Ignacem.

W scenie z telewizorem, niepokoi i przeraża raczej to, że zaryzykował
bezpieczeństwo własnych dzieci, żony, gości, wykonując rzut, który wyraża tylko
bezsilność. Czemu nie pomyślał, że konsekwencją, mogą być wybuch, ogień, szkło -
zagrożenie dla innych.
Ignacy jest, albo nawet stara się, być, wiecznym dzieckiem. Kiedy mu wygodnie,
chowa się w tym wyobrażeniu, unika odpowiedzialności, zwala ją na wszystkich
innych. Ale nie brak mu egocentryzmu, który powoduje, że od czasu do czasu /z
wiekiem coraz częściej/ musi wyciąć jakiś numer, aby wszyscy zobaczyli jaki jest
ważny. To nic nie robi i trzeba go niańczyć, to wkłada kijek w szprychy innym,
żeby go zauważyli. Chociaż te zagrania nie mają sensu, bo on wcale nie troszczy
się o rodzinę. On troszczy się o to, żeby rodzina odczuła, że może im bruździć -
tym pragnie podkreślić wagę swoją i swoich wątpliwych działań. Kiedy poczuje, że
już dosyć mocno namotał, po-utrudniał, wtedy, prawdopodobnie, wydaje mu się, że
zrobił coś dobrego dla rodziny.
Czemu ryzykuje zdrowiem innych, rzucając w telewizor? Czemu protestuje przeciw
Grzegorzowi z wyzwalającą zniewolone kobiety - zmywarką? Czemu nie myśli, że
zaborczość, która każe śledzić, "zabijać" drzwi balkonowe deskami, rozdzielać
zakochanych - po 1 skazana jest na porażkę i utratę zaufania, po 2, raczej
kieruje do zerwania więzi, po 3, może zakończyć się klasycznie "książkowo" /jak
Ignacy lubi/ czyli, np samobójstwem rozdzielonych /zupełnie jak "Romeo i Julia"
- czyż nie?/ Co by zrobił, gdyby impulsywna Laura połknęła jakieś proszki, albo
po-podrzynała sobie wiadomo co, zostawiając dramatyczny list na biureczku?

[kooreczka]

Nie żeby robił to specjalnie- jak Byron co dziecko oddał byle komu a jak zmarło
to rozpaczał nad trumną