Poligon Wydanie Specjalne: ...a sprawiedliwość ...

[Gość: xyz]

Beznadzieja... Ale czy kibice Wisly nie mają racji? Podzrowienia z POZNANIA.

[Gość: kk.pl]

to wszystko jest grubymi nicmi szyte

Poligon Wydanie Specjalne: ...a sprawiedliwość musi być po naszej stro

[Gość: simon]

"stoi sobie skromniutko pika nożna" - drodzy koledzy, WORD za was wszystkiego nie zrobi, dajcie komuś przytomnemu tekst do sprawdzenia przed wrzuceniem na stronę.

[Gość: poLegł milicjant]

Gdzie dwóch się bije tam Lech skorzysta :)

[Gość: eisa]

a właśnie, że fajny artykuł i zmyślnie zrobiony

[Gość: Cerber]

Zastanawiające jest, z jaką mściwą satysfakcją na legijnych stronach świecą newsy z Boguskim. No i polecam jednego z newsów na wislakrakow.com.

[Gość: mac]

Wielkie brawa za ten tekst!!! Naprawde przedni.

[Gość: noilstrung]

www.wtatourgirls.fora.pl

Najszybciej rozwijające się forum w polskim internecie !

Najpiękniejsze zdjęcia wspaniałych tenisistek !

Wyniki LIVE !

i wiele wiele więcej ...

[Gość: No nie]

Przepraszam, ale po co wam ten Kałwa?

[Gość: Cerber]

Żebyś się pytał, legijny pokurczu.

[Gość: Gość]

Świetny artykuł ;)

[Gość: Krakusek]

Polecany news

- Mam! Mam! Znalazłem! - Jan Filipczuk biegł jak w amoku po schodach budynku przy Wybrzeżu Gdańskim gdzieś w centralnej Polsce. - Udało się. Dorwałem się do nich - dodał chwilę później stojąc przed otwartymi drzwiami, rytmicznie sapiąc ze zmęczenia.

Drzwi otworzył mu Tomasz Adamczyński. Człowiek, który powierzył mu tą misję. Wiedział, że na Janka zawsze może liczyć. W końcu nie jedną flaszkę wspólnie już wypili, a Janek zawsze wiedział gdzie znaleźć kolejną. I jak wrócić do domu, by nie wpaść na nocny patrol policyjny. No człowiek-orkiestra po prostu. Facet od zadań specjalnych.

Tomasz chwycił przybysza za barki i poklepał po plecach. - No, pokaż co tam masz - powiedział z uśmiechem i wyrwał z jego rąk płytę DVD. Wszedł do salonu i podszedł do ogromnego plazmowego telewizora. Wsunął płytkę do odtwarzacza i w tym samym momencie z ekranu telewizora zniknęła uśmiechnięta twarz Justyny Kochanke, która właśnie recytowała popołudniowe fakty.

Oczom Tomasza ukazał się rozmazany, siejący obraz, rozpikslowany do granic możliwości. Piłkarze biegali po boisku bez ładu i składu, a piłka fruwała gdzieś nad nimi. Nagle obraz się zatrzymał i Tomasz zobaczył raz jeszcze tą samą scenkę, tym razem w zwolnionym tempie. I jeszcze raz. Za każdym razem, gdy scenka dobiegała końca, zza jego pleców dobiegało krótkie sapanie wiernego Janka. - O co chodzi? - pomyślał Adamczyński.

Gdy scenka po raz kolejny dobiegała końca, Jan wreszcie nie wytrzymał. - W prawo! Patrz w prawo! - krzyknął zdenerwowany. Bał się, że cierpliwość jego szefa szybko się skończy. Tomasz obrócił głowę w prawo i postawił kilka kroków w tą samą stronę. - Chyba kupiliśmy za duży ten telewizor - pomyślał i znów wyostrzył wzrok. Wreszcie zobaczył, a na jego twarzy pojawił się uśmiech. Oto jeden piksel kopnął drugiego piksla w dupę!

- Faktycznie znalazł - pomyślał Tomasz i poczuł to duszące poczucie triumfu. - Faktycznie ich mamy - na jego twarzy zaczął malować się uśmiech, a scenka z kopniakiem wirowała przed jego oczami. Objął Janka i wspólnie wpatrywali się w ekran a ich oczy zalewał się łzami szczęścia. Euforia jednak minęła, łzy zostały otarte, wzrok się wyostrzył. Wtedy Tomasz zobaczył coś, co zmąciło jego świetny humor. Piksel, który walnął drugiego piksla, to nie był Pawcio Broszek. To był Rafcio Bogucki.

- Miałeś znaleźć coś na Broszka! Tego co tyle bramek strzela. Na niego nic nie masz? - humor Tomasza prysnął tak szybko jak się pojawił. - Broszka, broszka - mamrotał Janek drapiąc się po głowie, uciekając wzrokiem na błyszczący herb z literką L. - Tak, Broszka. Tego co tyle bramek strzela. Prawie tyle co on! - krzyknął Tomasz energicznie wskazując na obraz, na którym prężyła się sylwetka Marcinka Miąciela. Pod obrazem tliły się świeczki, leżały świeże kwiaty. To tutaj Tomasz szukał wsparcia, gdy przeżywał trudniejsze momenty.

- Na Broszka nic nie ma - odparł płaczliwie Jan obawiając się gniewu pana. - Widziałem ten meczu 113 razy. I nic. To znaczy prawie nic. Raz się podrapał. Można to zinterpretować jako niesportowe zachowanie. Innym razem wyraz jego twarzy wskazywał na to, że chce uderzyć rywala. Za zamiar też można karać. Przynajmniej Bóg tak robi - wyliczał Jan.

- Ni ch***a! - krzyknął Tomasz w swoim stylu, co oznaczało, że wszelkie decyzje zostały podjęte. - Pani Halinko! Pani wyśle faks do Krakowa. Bogucki zawieszony na jeden mecz. Albo na dwa! I flaszkę pani przyniesie. Albo dwie. Ten Bogucki to w sumie też niezły jest, więc wielki brat z pewnością będzie zadowolony. A i jeszcze niech pani wyśle ten sam faks na ul. Bathroomowską 3. Z dopiskiem "melduję wykonania zadania" - po czym wzdychając głośno wpadł w głęboki fotel.

Wtedy stało się coś dziwnego. Mógłby przysiąść, że to się stało naprawdę. Ale przecież nie zwariował. Jednak widział to wyraźnie - Marcinek Miąciel puścił mu oko. (wislakrakow. com)

[Gość: tomznikąd]

Krakusek - genialna praca !!!