Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

Byłem wtedy na tym meczu - do dzisiaj mam

[Gość: Festung Breslau]

zadrę w sercu.
Może teraz wygrana Śląska ją zaleczy?

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: starykibic]

Nie można dłużej tolerować p.J.Szrzały i jego tytułów
informacji.Gdzie dowody o przekupstwie przez Śląsk i Widzew. To nie
nadaje się nawet do sądu, ale poprostu należałoby stłuc mordę temu
panu za neiospowiedzialne podjudzanie kiboli i wredne pomówienia.
Takich redaktorków dać na bezrobocie, może by przejrzeli.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: 19R20]

Śląsk sobie może chcieć. Wisła jest poza ich zasięgiem. Zdecydowanie najlepsza
drużyna w Polsce (co nie znaczy, że wystarczająco dobra do gry w lidze mistrzów).

Sarzało do IPN !

[Gość: fucktheduck]

Z powodzeniem przeszczepił politykę historyczną na grunt futbolu.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: Janek]

Wielka prośba do chłopaków ze sport.pl: nie promujcie za wszelką
cenę Legii, którą niewątpliwie bardzo kochacie. Ten zespół przegrał
mistrzostwo na własne życzenie. Najpierw bez walki odpadł z
pucharów, a potem nie dawał sobie rady w lidze. Wisła grała
najrówniej, dlatego wygra zasłużenie. Szkoda tylko Lecha, którego
drogo kosztował puchar UEFA.

[Gość: turtlezzz]

Trzeba przyznać, że był to przede wszystkim sezon Lecha. Wicemistrzowsto (zapewne), Puchar Polski, 1/16 P.UEFA. Ale i Wisła nie morze narzekać. Mistrzowstwo (zapewne), wygrana z grającą w najsilniejszym składzie Barceloną. Tottenham może i kiepsko radził sobie wówczas w lidze, ale w tej chwili jest na 8 miejscu. Potencjał, z którym i Lech mógł spokojnie przegrać. A w przyszłym sezonie Wisła z Gargułą i (mam nadzieję) Brożkiem...

Legia zasłużenie przegrała. Naprawdę ciężko czyta się tekst, w którym dziennikarz zapytuje o możliwość zemsty na Wiślakach za to, że 27 lat temu zagrali naprawdę, a nie sprzedali tytułu Wrocławianom. Takie pytanie jest dla mnie moralnie bardzo wątpliwe...

[Gość: sv]

ilu piłkarzy z Wrocławia gra w Śląsku i ilu w ogóle to pamięta?

pogrzebowe miny dziennikarzy warszawskich z studio

[jszafranski]

BEZCENNE

:)

"Sprzedany tytuł" ???

[Gość: turtlezzz]

A kto go sprzedał ? Śląsk pragnął go od Wisły kupić. Wisła tytułu nie sprzedała. Widzew kupił zaangażowanie Wisły. Gdzie tu sprzedaż tytułu, panie redaktorze ?!

[dr_nauk]

No wlasnie, tak sobie mysle, czy nie przeslac linku do tego artykulu do Wisly,
moze wyrok za pomowienie nauczylby czegos redachtorow.

[Gość: simong]

Własnie! Nie zostawiajmy tak tego! Niedosc ze tytuł figuruje na 2 pozycji to
jeszcze oszczerstwa tego CHu** podburzają nastorje kibiców co nie powinno być
legalne. Precz z zawistnym dupkiem sarzalą"- co żre cie cieciu ze Wisła
najlepsza co:D pisz sobie na swoim sfrustrowanym blogu co chcesz TYLKO WISŁA
NASZ TS!:D

[jusup]

Też mnie fascynuje to podejście niby tak walczących z korupcją dziennikarzy. A
tu dla jednego z nich Śląsk ma się mścić za to, że nie udało mu się przed laty
kupić meczu i przez to mistrzostwa Polski!!! Jak to, oni przecież "uczciwie" i
zwyczajnie chcieli zapłacić Wiśle, a ta grała z zaangażowaniem! Skandal! I
ewidentny powód do zemsty a cała sprawa nadaje się do napisania takiego
wdzięcznego, niewinnego, sympatycznego artykułu, jak to Wisła postąpiła kiedyś
niehonorowo

Coś się Panu, Panie Sarzało, chyba w głowie nie tak zagrzało

Otóż to.

[Gość: turtlezzz]

Właściwie autor sam odpowiada na zadane w tytule pytanie. Skoro Śląsk miałby się mścić za sprzedany tytuł, a zdarzenie sprzed 27 laty to historia niesprzedanego tytułu...

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: 777]

wisla slask np 0 : 1
lech cracovia np 0 : 1
Mistrz Wisła , Cracovia zostaje w lidze.
I po co ta sline toczy....

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: Krzysztof]

Tytuł idiotyczny jak zwykle. Jak mozna rozpatrywać wyniki sportowe
jako zemsta. Jak tak pisze dziennikarz to co się dziwić kibolom??
Poziom umysłowy bardzo zblizony.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[labeo]

Te dwa kluby obecnie dzieli przepaść. Slask dopiero zaczyna cos znaczyc w lidze,
ale jeszcze mu daleko do czołowki tabeli. Wisła natomiast jest od lat w
czołowce, jest chyba najbardziej profesjonalnym klubem w kraju. Pomimo, że
trzymam kciuki za Slask to nie wierze, aby wydarzył sie cud, chyba ze wiślacy
potraktuja mecz ulgowo i wówczas Slask ma szanse ich zaskoczyć.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: DREPTAK]

TYM ,KTÓRYCH PAMIĘĆ ZAWODZI PRZYPOMNĘ: Chciał "ŚLĄSK" mistrzostwo
Polski kupić w "WIŚLE" Kraków. Sprzedawca kasę przyjął od dzielnych
wojaków,a że cudu nie było, nawet przy niedzieli przeto tytuł i kasę
razem diabli wzięli. Wątpliwa ta przyjaźń,od początków państwa
polskiego, nigdy krakusy nie były nam przyjacielem.zawsze knuły
przeciw nam,a nawet nas podtruwali.Ale niech tam....

znikaj judaszu scwe(L)ony

[Gość: zxc]

.

Piłkarze Śląska lubią mieć frajde !

[Gość: jkhcb]

Dlatego jak i przydaży się się wygrana z Wisłą to , będzie fajno,
jakieś tam zemsty , reważe nie wchodzą w gre.
Problemem Śląska przed rundą wioseną , była decyzja działaniach
minimalistycznych , ot zagrajmy to co jesienią i skończyło się w
zasadzie na jednym wzmocnieniu.
Te i inne rzeczy zdecydowały , że dziś zamiast mieszać , klub by
miał super kaledarz w stylu " 4 kroki do korony".
Lubie gre Wisły i życze jej teraz korony , mam nadzieje , że chopaki
z Oporowskiej się nie pogrążą i powalczą tak jak lubią ,
bez "Rogera", choć mam nadzieje że zagra w tym meczu.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: mistrzu]

WSZYSTKIM UMYKA JEDNO WAŻNE ALE-WISŁA MIAŁA WTEDY ZGODĘ Z WIDZEWEM,A KOSĘ ZE
ŚLĄSKIEM!!!!!DZIĘKUJE ZA WYSŁUCHANIE!

Pan Szarzała wciąż nie może przeboleć iż jego

[guru133]

Legia straciła szanse na mistrzostwo Polski i pisze teraz artykuły z
cyklu sport fiction:))

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: wks]

Ja oszukiwałem, ty oszukiwałeś - wygrał lepszy" Cytat z
filmu "Wielki Szu"

To był mecz, który przeszedł do historii. Było w nim wszystko, co
najciekawsze w futbolu - nieprzewidywalność, niebywałe emocje i
dramatyczny finał. Ale walczono również poza boiskiem - tam
rywalizacja była jeszcze ciekawsza.

Była niedziela 9 maja 1982 roku. W Polsce uroczyście obchodzono
Dzień Zwycięstwa, jednak we Wrocławiu najważniejszym wydarzeniem
miał być pojedynek piłkarski Śląska z Wisłą Kraków. Tego dnia
wrocławianie mieli wywalczyć tytuł mistrza Polski. W stadion przy
ulicy Oporowskiej wpatrzone były oczy tysięcy miejscowych kibiców,
którzy bezgranicznie wierzyli w zwycięstwo swojej drużyny.
Wrocławski zespół od mistrzostwa dzielił dosłownie krok. Wygrana
Śląska w stu procentach zapewniała mu triumf w rozgrywkach, a przy
dobrym układzie innych meczów nawet remis dawał upragniony tytuł.

Wrocław pewny swego

Mecz miał się rozpocząć o piątej po południu, ale już dwie godziny
wcześniej stadion wypełnił się po brzegi. Tłum kibiców był ogromny.
Na ławkach trybun wszyscy siedzieli ściśnięci do granic możliwości.
Wielu widzów stało na koronie stadionu, a część siedziała na
schodkach pomiędzy sektorami lub na ziemi, tuż przy płocie
oddzielającym trybuny od boiska. Niektórzy, nie mogąc znaleźć
miejsca na stadionie, wspięli się na drzewa rosnące za odkrytą
trybuną i z tego miejsca obserwowali pojedynek. Według oficjalnych
danych z początku lat osiemdziesiątych stadion Śląska mógł pomieścić
około 15 tysięcy widzów, ale w relacjach prasowych z tamtego
spotkania dziennikarze informowali, że mecz oglądało ponad 20
tysięcy osób. A jedna z gazet podała, że było ich aż 25 tysięcy!

Na trybunach wyczuwało się ogromne napięcie, wyczekiwanie, ale
przede wszystkim panował nastrój wiary i radości. Wiele osób
przyszło na stadion z kwiatami i transparentami. Jeden z nich dumnie
i pewnie głosił "Witamy mistrza Polski na 1982 rok". Działacze już
wcześniej zaplanowali, że po meczu rozpocznie się uroczysty bankiet.
A w lodówkach mroziły się szampany. Praktycznie cały Wrocław był
pewny, że pokonanie Wisły to formalność. Przecież w tamtym sezonie
na własnym boisku Śląsk zremisował tylko jeden mecz, a ostatni raz
na Oporowskiej przegrał w sierpniu 1980 roku, czyli prawie dwa lata
wcześniej! A Wisła zajmowała bezpieczne miejsce w środku tabeli i
dla niej ten pojedynek nie miał żadnego znaczenia.

Kilka minut przed dziewiętnastą było już po wszystkim. Po nadziei,
radości i szczęściu. Stadion zamarł w rozpaczy i szoku. Mistrzostwa
nie było.

Tylko Śląsk i Widzew

Śląsk był rewelacją tamtego sezonu. Zespół prowadził młody, 33-letni
szkoleniowiec Jan Caliński. Wrocławianie mieli bardzo ciekawy, mocny
zespół. Pierwszoplanowymi graczami byli doświadczeni: Pawłowski,
Sybis, Wójcicki, Kostrzewa, Faber czy Kopycki, wspomagani przez
utalentowaną młodzież: Tarasiewicza, Prusika, Króla, Pękalę i
Jareckiego.

Śląsk równo i dobrze grał przez cały sezon, ale wprost rewelacyjnie
spisywał się w rundzie wiosennej. W tabeli wrocławianom kroku
dotrzymywały tylko trzy zespoły - Widzew, Legia i Stal Mielec.
Jednak w decydującej fazie rozgrywek wiadomo było, że walka o tytuł
mistrza rozstrzygnie się już tylko między dwoma klubami - Śląskiem i
Widzewem.

Po 28. rundzie spotkań - a więc na dwie kolejki przed końcem
rozgrywek - wydawało się, że jest po wszystkim. Śląsk wygrał na
własnym stadionie 2:0 z Górnikiem Zabrze, a Widzew przegrał w
Warszawie z Gwardią 0:1. W tym momencie do końca sezonu pozostawały
dwie rundy spotkań, a zespół trenera Calińskiego miał 39 punktów i
wyprzedzał Widzew trzema punktami. W czasach gdy za zwycięstwo
przyznawano dwa punkty, taka przewaga wydawała się nie do odrobienia.

Śląsk miał jeszcze do rozegrania mecze ze Stalą Mielec na wyjeździe
i Wisłą u siebie. Widzew w przedostatniej kolejce podejmował Arkę
Gdynia, a w ostatniej wyjeżdżał do Ruchu Chorzów. Wrocławianom
zdobycie dwóch punktów w dwóch ostatnich meczach w stu procentach
zapewniało mistrzostwo Polski.

To tylko formalność...

I wtedy zaczęły dziać się cuda, rzeczy, które w środowisku
piłkarskim owiane są legendą. Historie przypominające te, jakie
kilka lat później w filmie "Piłkarski poker" pokazał reżyser Janusz
Zaorski.

- Przecież to normalne. W takiej sytuacji mistrzostwa Polski nie
zdobywa się tylko i wyłącznie grą na boisku. Nie mniej ważna jest
organizacja pewnych spraw pozaboiskowych. Wiadomo, że jeśli walczy
się o taką stawkę, to każdy stara się sobie pomóc i jakoś podeprzeć.
I tak wtedy było - mówi jeden z ówczesnych piłkarzy Śląska,
zastrzegający sobie anonimowość.

Widzew wcale nie zamierzał odpuszczać walki o mistrzostwo i
wszelkimi sposobami starał się zmniejszyć straty do Śląska. W 29.
kolejce łodzianie łatwo wygrali u siebie 2:0 z broniącą się przed
spadkiem Arką, a Śląsk niespodziewanie przegrał na wyjeździe ze
Stalą Mielec 1:3. W tym pojedynku rzutu karnego dla naszego zespołu
nie wykorzystał Tadeusz Pawłowski.

Trener Śląska Jan Caliński dobrze pamięta ten pojedynek. - Nigdy nie
lubiłem doszukiwać się jakichś podtekstów w przegranych czy
wygranych meczach - wspomina Caliński. - Nie próbowałem też
doszukiwać się winy w złym sędziowaniu czy jakichś innych
problemach. Przegraliśmy w Mielcu i tyle. Ale 18 lat po tamtym meczu
jeden z zawodników, który grał wówczas w Stali, przyznał mi się, że
Widzew ufundował im specjalną, dodatkową premię za pokonanie Śląska -
dodaje Caliński.

Śląsk jednak stosował podobne praktyki. - Jak Widzew grał z Gwardią,
to oczywiście "podpieraliśmy" warszawski zespół. Gwardia wygrała
1:0, a my oddaliśmy im swoje premie - zapewnia jeden z piłkarzy
Śląska, który również prosi o zachowanie anonimowości.

Ale wszystko miało wyjaśnić się 9 maja, w ostatniej kolejce spotkań.
Losy mistrzowskiego tytułu teoretycznie powinny rozstrzygnąć się we
Wrocławiu, jednak ogromne znaczenie dla końcowego układu tabeli
miały dwa inne pojedynki: Ruch Chorzów - Widzew i Arka Gdynia -
Górnik Zabrze. Dlaczego aż trzy mecze? Bo wszystkie wyniki tych
pojedynków były powiązane i miały wpływ na to, co działo się na
każdym boisku.

Śląsk miał punkt przewagi nad Widzewem i lepszą różnicę bramek, ale
remis z Wisłą mógł wrocławianom nie wystarczyć do zdobycia tytułu. W
przypadku wygranej Widzewa w Chorzowie - przy równej liczbie punktów
ze Śląskiem - mistrzami zostawali łodzianie, którzy mieli lepszy
bilans bezpośrednich pojedynków z wrocławskim klubem.

Jednak sprawa była bardziej skomplikowana, gdyż Ruchowi groził
spadek z ekstraklasy i w przypadku porażki z Widzewem mógł pierwszy
raz w swej historii zostać zdegradowany do II ligi. Kosztem Ruchu
przed spadkiem uratować się mogła Arka, która na swoim boisku
podejmowała Górnika Zabrze. Gdyby Arka pokonała Górnika, a Ruch
przegrał u siebie z Widzewem, wówczas do II ligi spadał Ruch. Tak
więc teoretycznie chorzowianie z Widzewem mieli grać na poważnie, a
to zdecydowanie miało ułatwić zadanie Śląskowi.

Większość dziennikarzy już przed ostatnią kolejką spotkań była
przekonana, że losy mistrzostwa są rozstrzygnięte. 7 maja na
pierwszej stronie katowickiego "Sportu" w nadtytule tekstu "Czy
tylko formalność?" napisano: "Pewność we Wrocławiu, nadzieja w
Łodzi...". A tekst rozpoczynał się od słów: "Właściwie wszystko jest
niesłychanie proste. Śląsk wygrywa we Wrocławiu z krakowską Wisłą i
sprawa mistrza Polski jest rozstrzygnięta. Zdaje się, że większość
sympatyków piłki nożnej w kraju i 99 procent kibiców Śląska jest
święcie przekonanych, że tak się stanie, i prawdopodobnie mają
rację. Zresztą ostatnimi czasy rzadko coś się zmieniało na szczycie
ligowej tabeli w ostatniej serii gier, więc nie ma powodu, by
sądzić, że teraz stanie się inaczej".

Podchody pod Wisłę

Na kilka dni przed ostatnim meczem sezonu we Wrocławiu rozpocz

1.06.2009

[kolejorz_nie_ma_szans]

Uprzejmie informujemy sympatyków ekstraklasy,że z dniem pierwszego czerwca 2009
przestaje istnieć Lech Poznań, a powstaje nowa spółka o nazwie LECH WRONKI z
siedzibą przy ulicy leśnej we Wronkach.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok II

[Gość: wks]

Podchody pod Wisłę

Na kilka dni przed ostatnim meczem sezonu we Wrocławiu rozpoczęła
się "Operacja Wisła". Zespół miał wyjechać na zgrupowanie do
pobliskiego Sycowa, ale ostatecznie nie pojechał w komplecie. Kto
nie pojechał? Co do tego są dziś pewne wątpliwości i rozbieżności.

Trener Jan Caliński tak wspomina tamte wydarzenia: - Przed meczem
przyszła do mnie grupa osób związanych z klubem i poinformowała, że
mecz z Wisłą jest zbyt ważnym pojedynkiem, aby rozgrywać go tylko na
boisku. Oni mieli wszystko wziąć w swoje ręce. Nie pytałem ich
konkretnie, co będą robić, nie patrzyłem na ręce. Postanowiłem
tylko, że nie pojadę z zespołem na zgrupowanie do Sycowa. Jeśli ktoś
uważał, że jest inna możliwość rozegrania tego meczu, to proszę
bardzo. Z drużyną pojechał mój asystent Paweł Śpiewok, a ja zostałem
we Wrocławiu i wszystkiemu przyglądałem się z boku - opowiada trener
Caliński.

- Jak działacze zareagowali na ten mój gest? Nie odebrali tego
nadzwyczajnie. Nie przejęli się tym, że nie pojechałem. Widocznie
byli całkowicie przekonani co do słuszności swoich działań -
przypomina sobie tamte zdarzenie trener Caliński.

Jednak jeden z piłkarzy Śląska twierdzi, że Caliński był z nimi na
zgrupowaniu w Sycowie. - Nie wiem, dlaczego trener tak powiedział.
Do Sycowa nie pojechali natomiast czterej zawodnicy: Tadek
Pawłowski, Rysiek Sobiesiak, Janusz Sybis i Mietek Kopycki albo
Heniek Kowalczyk - mówi gracz Śląska.

Janusz Sybis, zapytany, dlaczego nie pojechał na to zgrupowanie, ma
problemy z konkretną odpowiedzią. - No, tak było, ale sam nie wiem,
dlaczego my nie pojechaliśmy na to zgrupowanie - zastanawia się
Sybis.

Wątpliwości w tej kwestii rozwiewa Tadeusz Pawłowski: - We Wrocławiu
zostało czterech najbardziej doświadczonych zawodników zespołu i
mieliśmy przypilnować, aby Wisła nie zrobiła nam krzywdy w tym
ostatnim meczu - śmieje się "Paweł", ówczesna wielka gwiazda Śląska.

O tym, co działo się później, nikt nie chce mówić oficjalnie. Każdy
z zainteresowanych odsyła do innego rozmówcy, tłumacząc, że "on na
pewno wie lepiej, jak było naprawdę". Z opowieści kilku osób
wiedzących wszystko o kulisach pojedynku Śląsk - Wisła wyłania się
niesamowita, wprost sensacyjna historia. Osoby te nie zgadzają się
jednak, aby w kontekście tych wydarzeń podawać ich nazwisko.

Transakcja w ubikacji

Jak więc było naprawdę? Zarówno przedstawiciele Śląska, jak i
Widzewa rozpoczęli podejścia pod piłkarzy Wisły Kraków. Oczywiście
przedstawiciele Śląska chcieli, aby Wisła przegrała ten mecz i
pomogła im w zdobyciu mistrzostwa, a wysłannicy Widzewa mieli
odmienne życzenie. Negocjowali z krakowskimi zawodnikami, aby ci
zagrali we Wrocławiu na poważnie i za wszelką cenę urwali punkty
Śląskowi. Przy takim scenariuszu mistrzem Polski mógł zostać Widzew.

W grę wchodziły wielkie jak na tamte czasy pieniądze.
Niespodziewanie we Wrocławiu były z tym problemy.

- Rozmawialiśmy z klubowymi działaczami, ale oni od razu powiedzieli
nam, że żadnych pieniędzy nie mają - tłumaczy mi jedna z osób
bezpośrednio odpowiedzialnych za rozpracowanie tego pojedynku. - Nie
mieliśmy innego wyjścia i musieliśmy szukać kasy na własną rękę.
Sytuację uratował pewien prywaciarz z Dzierżoniowa, który w tamtym
okresie miał nieźle prosperujący zakład hydrauliczny. Ów biznesmen
był kumplem stopera Śląska Pawła Króla i zgodził się pożyczyć 400
tysięcy złotych. To były wówczas wielkie pieniądze - podkreśla mój
informator.

Według moich rozmówców suma ta została przekazana w jednym z
wrocławskich mieszkań na pl. Grunwaldzkim piłkarzowi Wisły
Zdzisławowi Kapce. Ale krakowscy zawodnicy podwyższyli stawkę i w
ostatnich godzinach przed meczem trwała zbiórka dodatkowych
pieniędzy. Nie było już możliwości, aby tę dodatkową kwotę przekazać
w ustronnym miejscu, i do transakcji doszło w ubikacji na stadionie
Śląska. Tuż przed rozpoczęciem spotkania jedna z żon wrocławskich
piłkarzy dała pieniądze dziewczynie pewnego gracza Wisły. W tym
momencie cała ustalona wcześniej suma została przekazana i teraz
można już było wychodzić na boisko, aby wygrać mecz i
przypieczętować mistrzostwo. Jednak w tym wszystkim ekipa Śląska nie
pomyślała o jednym - że Widzew też chce zostać mistrzem i też miał
swój plan...

Wszystko będzie dobrze

Mecz we Wrocławiu prowadził najsławniejszy wówczas polski arbiter
Alojzy Jarguz. O piątej po południu wszystko się zaczęło. W
pierwszej połowie Śląsk miał optyczną przewagę, jednak niewiele z
niej wynikało. Wrocławianie grali nerwowo i sprawiali wrażenie lekko
zagubionych. A Wisła ambitnie, mądrze się broniła i groźnie
kontratakowała.

Trener Śląska Jan Caliński tak opowiada o tym meczu: - W pierwszej
połowie moi zawodnicy grali słabo, licząc chyba tylko na to, że
Wisła ułatwi nam zwycięstwo. A Wisła grała życiowy mecz, no ale nie
na tyle, żebyśmy jej nie ograli. Bo wtedy naprawdę mieliśmy bardzo
dobry zespół - podkreśla.

We Wrocławiu na Oporowskiej pojedynek już trwał, a na Cichej w
Chorzowie piłkarze Ruchu i Widzewa dopiero wychodzili na boisko. Tam
spotkanie rozpoczęło się osiem minut później niż we Wrocławiu. To
był jeden z elementów planu Widzewa, który bezwzględnie został
wykorzystany. To celowe opóźnienie rozpoczęcia meczu miało ogromne
znaczenie dla kontrolowania sytuacji i wyniku na boisku. W 16. min
pojedynku w Chorzowie doszło do małej niespodzianki - po strzale
napastnika Ruchu Romana Grzybowskiego piłka odbiła się od poprzeczki
i linii bramkowej, ale sędzia Wiesław Bartosik zdecydował się uznać
bramkę! Ruch wygrywał z Widzewem 1:0 i Śląsk był coraz bliżej
upragnionego mistrzostwa, mimo że nadal remisował z Wisłą 0:0.
Jednak w Chorzowie wszystko szybko wróciło do normy. Kwadrans
później napastnik łodzian Marek Filipczak doprowadził do remisu i
gra znów stała się senna. W Chorzowie wszyscy nasłuchiwali już tylko
wieści z Wrocławia.

A tam do przerwy było 0:0. Piłkarze Śląska byli trochę tą sytuacją
zdezorientowani. Jeden z naszych rozmówców twierdzi, że w czasie
meczu wrocławscy piłkarze dobiegali do niektórych graczy Wisły i
pytali: "Co się dzieje, co wy robicie?". "Nie martwcie się, wszystko
będzie dobrze" - miał odpowiedzieć jeden z zorientowanych w sprawie
zawodników rywala.

Jednak w przerwie meczu w szatni wrocławskiego zespołu zrobiło się
nerwowo.

- Widziałem, że część moich zawodników nadal była pewna, że Wisła
ułatwi nam zwycięstwo i zdobycie mistrzostwa - kontynuuje swoją
opowieść trener Caliński. - Ta ich wiara była irracjonalna. W
przerwie ja i kilku innych piłkarzy zasialiśmy niepewność w ich
głowach, że tak nie będzie, że Wisła wcale nie chce przegrać tego
pojedynku. Ale nie dali się przekonać. Druga połowa pokazała, jaka
była prawda - dorzuca.

- Kiedy dostrzegł pan, że Wisła gra z wami na poważnie i nie
zamierza odpuścić tego pojedynku? - pytam Calińskiego. - Wie pan,
pewne rzeczy się wie i widzi. Przy kilku akcjach zobaczyłem, jak
Iwan składa się do strzału. On do przerwy oddał dwa bardzo groźne
uderzenia na naszą bramkę. Widziałem, jak to zrobił, i już wówczas
byłem przekonany, że Iwan koniecznie chce zdobyć gola, a Wisła
walczy z ogromną determinacją o jak najlepszy wynik - odpowiada z
przekonaniem.

Obrączka zamiast miliona

Dramat Śląska rozpoczął się sześć minut po przerwie. Po
dośrodkowaniu Iwana w polu karnym Śląska doszło do zamieszania,
najszybciej do piłki podbiegł jasnowłosy obrońca Wisły Piotr
Skrobowski i mocnym uderzeniem z bliska nie dał żadnych szans obrony
Jareckiemu. Śląsk przegrywał 0:1 i w tym momencie mistrzem Polski
był Widzew.

Chwilę później na środku boiska doszło do niebywałej sytuacji. Jeden
z zawodników Śląska twierdzi, że reprezentacyjny napastnik Wisły
Andrzej Iwan podbiegł do Tadeusza Pawłowskiego i miał do niego
krzyknąć: "Dawaj milion, jeśli chcecie ten mecz wygrać". W
odpowiedzi usł

sztuczne podgrzewanie atmosfery ...

[Gość: bluesuedeshoes]

i szukanie emocji gdzie emocji już nie ma. Pogódźcie się z tym, że mistrzem jest
Wisła

"Uwidzielismy"? hihi-GW dal lumpeninteligentow

[Gość: x]

.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok III

[Gość: wks]

Śląsk rzucił się do rozpaczliwego ataku i stwarzał sobie sytuacje
bramkowe. Strzelali: Pękala, Socha, Pawłowski, ale fantastycznie
interweniował bramkarz Wisły Adamczyk. - Mieliśmy dużo okazji, ale
tego dnia fart nie był po naszej stronie. A czas nieubłaganie
uciekał - dodaje Caliński.

W tym czasie na innych stadionach wszystko było już praktycznie
jasne. Ruch z Widzewem grał tak, aby nie zrobić sobie krzywdy. Już
wówczas było wiadomo, że chorzowianie z ligi nie spadną, gdyż Arka
przegrywała na swoim stadionie z Górnikiem Zabrze 0:1. W takim
wypadku chorzowianie mogli sobie pozwolić nawet na porażkę z
Widzewem, ale na razie taki wynik nie był potrzebny.

Koszmar "Pawła"

Tymczasem na Oporowskiej emocje sięgały zenitu. W 83. min na
stadionie we Wrocławiu zapanowała euforia. Za popchnięcie w polu
karnym obrońcy Śląska Romana Wójcickiego sędzia Jarguz podyktował
rzut karny dla wrocławian.

- Karny był naciągany, ale sędzia musiał coś zrobić - twierdzi jeden
z moich informatorów. - Dzień przed meczem w hotelu Wrocław jeden z
wiceprezesów Śląska spotkał się na kolacji z sędzią Jarguzem.
Obydwaj znali się od dawna i byli przyjaciółmi. Wiem, iż podczas
tego spotkania ustalono, że gdyby na boisku Śląsk miał jakieś
problemy, to arbiter miał zareagować - zapewnia. No i zareagował.

Według jednego z naszych rozmówców już przed meczem ustalono, w jaki
sposób zawodnik Śląska będzie wykonywał karnego, jeśli jedenastka
zostanie podyktowana. Bramkarz Wisły wiedział, w który róg nie może
się rzucić, gdyż właśnie tam poleci piłka. Piłkę wziął w ręce
kapitan Śląska Pawłowski i ustawił ją na "wapnie". Tuż przed
wykonaniem karnego Pawłowski spojrzał prosto w oczy idącemu obok
Kapce i obydwaj skinęli głowami. To był znak, że wszystko dzieje się
zgodnie z planem. Pawłowski podbiegł i prawą nogą lekko kopnął piłkę
w lewy róg bramkarza, ale Adamczyk już tam był i bez problemów
sparował piłkę.

- Chciałem tylko trafić w bramkę, to było dla mnie najważniejsze.
No, ale bramkarz okazał się lepszy. To był koszmar - wspomina
nieszczęsny egzekutor karnego Tadeusz Pawłowski.

- Sprawa była prosta, Pawłowski został oszukany przez Kapkę. Pewne
rzeczy były przed meczem ustalone i uzgodnione, a na boisku okazało
się, że jest inaczej - tłumaczy inny piłkarz Śląska.

- Ten karny pokazał, jak Tadek Pawłowski bezgranicznie, do końca
ufał w ten układ - komentuje trener Caliński. - Szkoda, gdybyśmy
wówczas doprowadzili do remisu, to wierzę, że byliśmy w stanie
strzelić jeszcze zwycięską bramkę. Czasu nie było wiele, ale
naprawdę wszystko mogło się wtedy zdarzyć. Równocześnie jestem
święcie przekonany, że gdyby nasz mecz zakończył się remisem, to
Widzew strzeliłby w Chorzowie jeszcze jedną bramkę i wygrał mecz.
Przecież oni swój pojedynek celowo rozpoczęli kilka minut później
niż my, gdyż chcieli kontrolować sytuację, i przy takim rozwoju
wypadków tam padłby taki wynik, który dawał Widzewowi mistrzostwo -
z przekonaniem mówi Caliński.

Oczywiście zawodnicy Wisły twierdzą zupełnie co innego. Dziś
Zdzisław Kapka nadal działa w futbolu i pracuje w Wiśle, gdzie pełni
funkcję wiceprezesa. Zgadza się na krótką rozmowę, jednak pytany o
tamte wydarzenia wszystkiemu zaprzecza: - Coś się chłopakom z
Wrocławia pomieszało - mruczy pod nosem Kapka. - Myśmy nie bawili
się w takie rzeczy, jak sprzedawanie meczów. Sport polega na tym,
aby skutecznie przeszkadzać przeciwnikowi, a nie pomóc mu w
odniesieniu zwycięstwa - zapewnia. - Śląsk sam sobie jest winien.
Przecież miał karnego, którego z tego, co pamiętam, nie strzelił
Tadek Pawłowski. Niech oni mają pretensje do siebie, a niech nie
wymyślają jakichś mitycznych historii - złości się Kapka.

Radość na Cichej

Gdy na Oporowskiej sędzia Jarguz podyktował rzut karny dla Śląska,
niesłychanie nerwowo zrobiło się na stadionie w Chorzowie, gdzie
Ruch remisował z Widzewem 1:1. Tam na boisku dosłownie nic się nie
działo, a wszyscy wsłuchani byli tylko w radiową relację z
Wrocławia. Atmosferę końcówki tego pojedynku świetnie oddał Paweł
Smaczny w swojej relacji w "Piłce Nożnej".

"Pozornie - po wyrównaniu Widzewa ze strzału Filipczaka - nic na
boisku się nie działo, ale jak słyszeli - dzięki radiowym
transmisjom - kibice na trybunach, Arka pogrążyła swe szanse w Gdyni
w meczu z Górnikiem. Lecz do końca spotkań w całym kraju pozostawał
jeszcze kwadrans. Pozornie spokojna "ławka" Widzewa zaczęła żyć.
Pierwszy zerwał się drugi trener Tadeusz Gapiński. Podbiegł do
linii, coś przekazywał Rozborskiemu. Ten szybko powtórzył to
kolegom. Kibice nie byli zorientowani, co się dzieje. Spiker bowiem
milczał, ale na trybunach pracowały radioodbiorniki. Nagle okazało
się - co dramatycznym głosem donosił z Wrocławia Stanisław Puzyna -
iż Śląsk strzela karnego. Adamczyk obronił... i Widzew spokojnie
odegrał 1:1, które dawało Ruchowi pozostanie w lidze, a łodzianom
mistrzostwo Polski" - pisał Smaczny.

Brzmienie ciszy

Gdy sędzia Jarguz zakończył mecz we Wrocławiu, na stadionie
zapanowała przeraźliwa cisza. Praktycznie nikt nie mógł uwierzyć w
to, co się stało. Szok i rozczarowanie wrocławskich kibiców były
porażające.

Przeraźliwa cisza panowała również w szatni Śląska. - Nikt się do
nikogo nie odzywał. Było jak na stypie, tylko rozpacz i
przygnębienie - przypomina sobie jeden z wrocławskich zawodników. -
To niesamowite, co się wydarzyło. Cały sezon graliśmy normalnie
i "podparliśmy" tylko jeden, ten ostatni mecz. I właśnie ten
przegraliśmy.

Feralny egzekutor karnego Tadeusz Pawłowski tak wspomina tamte
chwile: - Byłem zrozpaczony. Nie wiedziałem, co mam robić.
Siedziałem w szatni i płakałem. Czułem się oszukany.

- Po spotkaniu długo siedzieliśmy w szatni - przypomina sobie trener
Caliński. - Wszyscy strasznie to przeżywaliśmy, bo bardzo chcieliśmy
zdobyć to mistrzostwo. Pamiętam smutek moich chłopaków, pamiętam,
jak bardzo załamany był Romek Wójcicki. Nie miałem i do dziś nie mam
pretensji do swoich piłkarzy o ten mecz. Od początku ten pojedynek
został źle rozegrany strategicznie. Uwierzyliśmy, że wszystko możemy
załatwić, a okazaliśmy się za słabi. Każdy z nas musiał się puknąć w
pierś i wziąć cząstkę winy na siebie - podsumowuje Caliński.

W budynku klubowym Śląska oczywiście zrezygnowano z bankietu. A
jedzenie, wódka i szampany od dawna były przygotowane. Część
piłkarzy Śląska pojechała później do Novotelu, gdzie przebywała
jeszcze ekipa Wisły.

- Cieszyli się i bawili, jak na weselu - ironicznie opowiada piłkarz
Śląska. - Dopiero po meczu przekonaliśmy się, że Wisła była na tyle
cwana, że równocześnie dogadywała się z dwoma klubami, z nami i z
Widzewem. Pieniądze dostali z obydwu stron i bez względu na wynik
jedną pulę i tak mieli zapewnioną. Cwaniaki - kończy gracz Śląska.

Boniek zaprasza na fetę

Według dobrze zorientowanych w Wiśle o takim układzie wiedziało
pięciu zawodników. Kapka negocjował ze Śląskiem, a Iwan z Widzewem.
Dlaczego Iwan? - To był świetny kumpel piłkarzy Widzewa Bońka i
Młynarczyka, z którymi znał się z reprezentacji Polski. Zresztą po
sezonie Iwan miał przejść do Widzewa, ale uniemożliwiła mu to
poważna kontuzja, której miesiąc później doznał na mistrzostwach
świata w Hiszpanii - ujawnia mój informator.

Wszyscy nasi rozmówcy zgodni są co do jednego - Widzew dał więcej
pieniędzy. Śląsk uzbierał około połowy miliona złotych, a łodzianie
około dwudziestu procent więcej. I na dodatek płacić mieli w
dolarach, co wówczas miało duże znaczenie.

- Nie widzę w tym nic złego, aby ktoś dopingował nas do zwycięstwa,
ale nie pamiętam, aby Widzew cokolwiek wówczas nam oferował - z
przekonaniem twierdzi dziś Zdzisław Kapka.

Przedstawiciele Widzewa Łódź też zaprzeczają, że w jakikolwiek
sposób wpłynęli na wyniki ostatniej kolejki spotkań.

Ówczesny drugi trener łódzkiego zespołu Tadeusz Gapiński śmieje się,
kied

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok IV

[Gość: wks]

Wszyscy nasi rozmówcy zgodni są co do jednego - Widzew dał więcej
pieniędzy. Śląsk uzbierał około połowy miliona złotych, a łodzianie
około dwudziestu procent więcej. I na dodatek płacić mieli w
dolarach, co wówczas miało duże znaczenie.

- Nie widzę w tym nic złego, aby ktoś dopingował nas do zwycięstwa,
ale nie pamiętam, aby Widzew cokolwiek wówczas nam oferował - z
przekonaniem twierdzi dziś Zdzisław Kapka.

Przedstawiciele Widzewa Łódź też zaprzeczają, że w jakikolwiek
sposób wpłynęli na wyniki ostatniej kolejki spotkań.

Ówczesny drugi trener łódzkiego zespołu Tadeusz Gapiński śmieje się,
kiedy pytam go o tamte dwa mecze: - Proszę pana, Śląsk sam sobie
jest winien. Mógł wygrać z Wisłą i zostawał mistrzem. My naprawdę
byliśmy zaskoczeni takim obrotem sprawy i tym, że ostatecznie tytuł
przypadł nam. Pamiętam, że wracaliśmy do Łodzi i w autokarze
słuchaliśmy radia. Jeden z dziennikarzy przeprowadzał rozmowę ze
Zbyszkiem Bońkiem, który tego dnia nie mógł grać. Zbyszek
pogratulował nam mistrzostwa i przez radio zaprosił całą ekipę do
swojego mieszkania na fetowanie sukcesu. No i pojechaliśmy do niego
i bawiliśmy się do rana - znów śmieje się Gapiński.

Gdy pytam Gapińskiego, dlaczego ich mecz w Chorzowie zaczął się z
kilkuminutowym opóźnieniem, jest zaskoczony. - Myślałem, że było
odwrotnie, że to Śląsk zaczął grać później niż my. Ale tak dokładnie
już nie pamiętam - zastanawia się.

Gapiński nie pamięta też dobrze sytuacji opisanej w "Piłce Nożnej",
gdy Śląsk strzelał karnego, a on w tym samym czasie podbiegł do
linii bocznej boiska i mówił coś Rozborskiemu. - Na pewno nie
mówiłem mu o karnym, raczej udzielałem mu jakichś wskazówek
taktycznych - zapewnia. O pieniądzach oferowanych Wiśle za urwanie
punktów Śląskowi też nie słyszał. - Nic na ten temat powiedzieć nie
mogę, to chyba kibice przy kielichu opowiadają sobie takie historie,
aby ubarwić naszą ligową piłkę - kończy.

Nie zaznasz spokoju

Największym przegranym tego pojedynku był Tadeusz Pawłowski - jeden
z najlepszych graczy Śląska w jego historii. To na nim skupiła się
złość wielu miejscowych kibiców.

- To wszystko było straszne - wspomina Pawłowski, który od wielu lat
na stałe mieszka w Austrii. - Ktoś chciał spalić mi samochód,
grożono pobiciem moich dzieci. A mnie tak bardzo zależało na
mistrzostwie, gotowy byłem zrobić prawie wszystko, aby Śląsk wygrał
ten mecz. Feralny pojedynek z Wisłą pamiętam do dziś. Gdy czasami
jestem we Wrocławiu i rozmawiam z różnymi osobami, to wiele z nich
pyta mnie: - Pawłowski? To pan nie strzelił kiedyś karnego Wiśle?
Wtedy odpowiadam: - Ma pan dobrą pamięć, ale szkoda, że nie pamięta
pan, iż to ja strzeliłem dla Śląska najwięcej bramek w meczach
pierwszoligowych i europejskich pucharach w całej historii tego
klubu.

Wkrótce okazało się, że nie tylko część miejscowych kibiców głównym
winowajcą porażki uczyniła Pawłowskiego.

- Miałem już gotowy kontrakt i miałem przejść do francuskiego Lens,
ale nagle zaczęły się problemy z moim paszportem - mówi Pawłowski. -
Nie chciano mi go wydać i nie mogłem wyjechać z Polski. Dziś wiem,
że niektórzy działacze Śląska mścili się na mnie. W następnym
sezonie graliśmy w europejskich pucharach z CSKA Moskwa. Byłem w
świetnej formie, ale siedziałem wtedy na ławce rezerwowych. Jednak
trener kazał mi się rozgrzewać. Wtedy z trybuny honorowej zszedł
jeden z wojskowych działaczy klubu i zabronił naszemu trenerowi
wpuścić mnie na boisko. W kolejnej rundzie w pojedynkach przeciwko
Servette Genewa też nie mogłem grać. Trener powiedział mi wprost: -
Wiesz, są naciski z góry i ty grać nie możesz. Na szczęście pod
koniec roku dzięki znajomym udało mi się wreszcie dostać paszport i
praktycznie natychmiast wyjechałem grać do Wiednia - tłumaczy
Pawłowski.

Gdy na koniec naszej rozmowy pytam Pawłowskiego o Kapkę, ten z
przekonaniem wyjaśnia: - Z "Kapą" znaliśmy się bardzo dobrze, chyba
od 17. roku życia, gdy razem graliśmy w młodzieżówce. Byliśmy
przyjaciółmi. Ale od tamtego meczu z Wisłą nie rozmawiałem z nim ani
razu. I już nigdy nie porozmawiam.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: G]

hahah

sarsrało

[Gość: simong]

a na blogu tego dupka same pochlebne recenzje:D pewnie sam sobie cieć je
autoryzuje albo wogóle sam sobie pisze zeby nie wyszedł na idiote jak tutaj,
mozna niżej upaść? buahahhaha

[Gość: konus]

w 1982 Śląsk stracił tytuł na własne życzenie. tuż przed końcem rundy (nie
pamiętam, kolejkę czy 2 - szczeniakiem byłem) prowadzili w Łodzi z Widzewem 1:0,
by przegrać ten mecz. a później wystarczyło strzelić karnego. po prostu dali tyłka.

Śląsk ma szansę na rewanż za 1982 rok

[Gość: Ambroży]

Tak, pan Szarzało ma rację - obecni zawodnicy Śląska będą się mścili
za PRL-owskie układy,jakie wówczas rządziły ligą. To taka sama
fatasmagoria, jakby "GW" nagle opowiedziała się za lustracją. Cieszy
to też w takim kontekście, że większość obecnych zawodników Śląska
(niegdyś klubu wojskowego, do którego rekrutowano "na siłę", zamiast
obowiązkowej służby w ludowym wojsku) nie skończyła jeszcze 27 lat
(może ojcowie do snu opowiadali im o wielkiej krzywdzie sprzed
lat!). Acha, Ryszard Tarasiewicz niedawno publicznie stwierdził, że
niezwykle ceni Wisłę i uznaje ją za najlepszego kandydata do tytułu
w tym roku (działo się jakieś 4 kolejki przed zakończeniem
rozgrywek).