To, co piękne...

O wschodzie

[Gość: eM]

O wschodzie piały godzinki kogucie
I świt jak jabłko w rumieńcach dojrzewał.
Swietliste włosy wiatr w liściach rozrzucił.
Ogrodem szumnym zaniosły się drzewa.

Stulistne skrzydła w konarów uwięzi
Płoszyły mroczne korowody cieni.
Muzykowały w takt smyczki gałęzi.
Tańczyły gniazdka ukryte w zieleni.

Cwierkały ptaszki w podskokach wesołe
I drżała harfa w promieniach grająca.
Niepokalany,bez chmury nad czołem
Wstaje dzień w aureoli słońca.

To na dzieńdobry.
Dobrej nocy.

Jak zyja inni

[Gość: Anonim]

Zalaczam tekst napisany przez autora o pseudonimie "Kagan". Wg internetowego
wydania "Slownika pisarzy polskich i obcych", nazywa sie on podobno L. Keller.

Dzien z zycia polskiego geja
7:00
Dzwoni budzik. A dupa wciaz boli. Mowilem temu blondynowi, co
go spotkalem w okraglaku na Pl. 3 Krzyzy, zeby uzywal specjalnego
smaru, a nie ordynarnej wazeliny. A on to swoje: prawdziwy polski
gej nie uzywa niewiescich smarowidel...

8:00
Wizyta u lekarza. Jak sie spodziewalem, wynik testu na AIDS znow
pozytywny. I po cholere wydalem kolejne tysiac dolarow na nastepne
niedzialajace pigulki? A nie mowili mi, zeby nie wierzyc tym
ogloszeniom w Internecie?

9:00
Wizyta w gejowskim burdelu. Zly na caly swiat wybralem seks bez gumki i
zalowalem, bo ten nowy Ukrainiec mial slabo wymyta dupe, i czuc go bylo
gownem na 100 metrow. Ale to jego cialo... Zwierze we mnie wzielo gore, i
zalatwilem go w ten smierdzacy odbyt. Ale mial sprzezysta dupe... On sie
cieszyl, ze glupi Lach przeplacil, a ja, ze go zarazilem wirusem HIV!
Ten sie smieje, kto sie smieje ostatni...

11:00
Zgwalcili mnie w klubie! Chamstwo! Co prawda robili to fachowo, w dobrze
wysmarowanych kondonach, ale mogli by sie przynajmniej spytac o pozwolenie!
Na pewno bym sie zgodzil, a oni tak od razu, bez pytania, jeden mnie rozlozyl
na tapczanie, a pozniej po kolei zalatwiali mnie od tylca...
Nawet sie nie zdazylem im przyjrzec, a kierownik klubu powiedzial, ze sam
jestem sobie winien, bo jak kto chodzi po klubie w czerwonych koronkowych
majteczkach ala Abp Paetz (takich z dziurka z tylu), to sie wrecz prosi o
sex... Niewrazliwy, zacofany ciemniak!

16:00
Doszedlem do siebie na tyle, ze sie ubralem i z bolaca dupa zawloklem
sie do domu. Po drodze spotaklem tego stargo Zylbersztajna, znow sie do mnie
zalecal, a ja na niego wcale nie mam ochoty...
Cholera, za 10 lat moge wygladac jak on, i kto mnie wtedy zechce...
Moze wiec ten gwalt w klubie nie byl wcale taki zly...

22:00
Ide spac ze znow obolala dupa... Odmowilem seksu Robertowi, a on
mi znow zagrozil, ze sie wyniesie. Powiedzialem mu, ze stary
Zylbersztajn sie o niego pytal, to zamilkl. Mam dosc Roberta,
po 10 miesiacach wspolzycia. Maja racje kumple z klubu, ze pol
roku z jednym partnerem to gora...
Spisal Kagan na podstawie autentycznych wspomnien polskich gejow.

Dedykuję "twórcy" tego "dzieła"

[Gość: eM]

Różnorodność przeżyć nigdy nie zaszkodzi
Jeśli człek się przy tym nie bardzo zasmrodzi,
A gdy i to nawet,i tak nic nie szkodzi,
Bo właściwie mówiąc,kogo to obchodzi!hej!

Witkacy.

Za Witkacego nie bylo AIDS'a!

[Gość: Aussie]

Gość portalu: eM napisał(a):

> Różnorodność przeżyć nigdy nie zaszkodzi
> Jeśli człek się przy tym nie bardzo zasmrodzi,
> A gdy i to nawet,i tak nic nie szkodzi,
> Bo właściwie mówiąc,kogo to obchodzi!hej!
>
> Witkacy.

Jak Witykacy to pisal, to AIDS/HIV byl nieznany...

metaorbita

[Gość: marzenka]

ranną rosą,w poludnie,ponadto z wieczora
słonko na ludowo wpadło do jeziora
/Wysoka Artystyczność rym taki przemilcza/

oj "gdybym to ja miała skrzydełka jak gąska"
nie zaistiałby nigdy problem spadochronu
a "gdybym to ja była słoneczkiem na niebie"
dopiero z końcem świata pobiegłabym dalej

lecz stało się inaczej...z miejsca w którym siedzę
mam w kosmos niedaleko-tyle co do kiosku
Parnas to?Synaj? Olimp?Ararat/nie Tartar/?
nie wiem jakie wzniesienie-grunt że nie dolina!

gdzie "wszystko jest poezją"?!
ni kamienie węgielne ni ucho igielne
abrakabalistycznie balanga się toczy
na smoczą łapę
na pegaza urok!!

słyszę hit disco polo o morzu naszym morzu
gdy ułani pijani szukają mojego okienka

EUROPEJSKIE TRADYCJE NA REGIONALNYM PODLOZU-

-nieboskłon Kanta nad głową
u stóp....głęboka studzienka.!!
*********************

Może to wszystko

[Gość: AndrzejG]

Może to wszystko
dzieje się w labolatorium?
Pod jedną lampą w dzień
i miliardami w nocy?

Może jesteśmy pokolenia próbne?
Przesypywani z naczynia w naczynie,
potrząsani w retortach,
obserwowani czymś więcej niż okiem,
każdy z osobna
brany na koniec w szczypczyki?

Może inaczej:
żadnych interwencji?
Zmiany zachodzą same
zgodnie z planem?
Igła wykresu rysuje pomału
przewidziane zygzaki?

Może jak dotąd nic w nas ciekawego?
Monitory kontrolne włączane są rzadko?
Tylko gdy wojna i to raczej duża.
niektóre wzloty ponad grudkę Ziemi.
czy pokaźne wędróki z punktu A do B?

Może przeciwnie:
gustują tam wyłącznie w epizodach?
Oto mała dziewczynka na wielkim ekranie
przyszywa sobie guzik do rękawa.

Czujniki pogwizdują,
personel się zbiega.

Ach cóż to za istotka
z bijącym w środku serduszkiem!
Jaka wdzięczna powaga
w przewlekaniu nitki!
Ktoś woła w uniesieniu:
Zawiadomić Szefa,
niech przyjdzie i sam popatrzy!


Wisława Szymborska

***

[Gość: eM]

Szedłem polną drogą,
mógłbym ją jedynie zamienić
na dukt leśny,
oddech nie tracił dykcji.
Spotkałem człowieka,
który niósł z sobą,
swoje życie i właściwości
o twarzy nie spotykanej
w autobusach miejskich,
a nikt nie odważyłby się
przed nim
zatrzasnąć drzwi.
Zatrzymałem się
dla rozmowy.
Dusza szuka arki.
Podziękowałem przypadkowi.

P.Kuszczyński

"Bliscy i oddaleni"

[Gość: AndrzejG]

Bo widzisz tu są tacy którzy się kochaj i
muszą się spotkać aby się ominąć bliscy i oddaleni jakby
stali w lustrze piszą do siebie
listy gorące i zimne rozchodzą się jak w
śmiechu porzucone kwiaty by nie wiedzieć
do końca czemu tak się stało są inni co
się nawet po ciemku odnajdą lecz
przejdą obok siebie bo nie śmią się spotkać tak czyści
i spokojni jakby śnieg się zaczął
byliby doskonali lecz wad im zabrakło bliscy boją się
być blisko żeby nie być dalej
niektórzy umierają-to znaczy już wiedzą miłości się
nie szuka jest albo jej nie ma
nikt z nas nie jest samotny tylko przez przypadek
są i tacy co się na zawsze kochają
i dopiero dlatego nie mogą być razem
jak bażanty co nigdy nie chodzą
parami można nawet zabłądzić lecz po drugiej stronie nasze
drogi pocięte schodzą się z powrotem

ks. Jan Twardowski

twoich fotografii nie mam

[Gość: AndrzejG]

Twoich fotografii nie mam Nie wiem jak wyglądasz
Czy masz ładny uśmiech Jakie są twe dłonie
lecz wspomnienie o tobie jak cierpliwy dotyk
ucisza burzę głosów mędrców filozofów

Szukam cię w wielkich księgach w mitologiach świata
w gałęziach drzew niepokornych wymęczonych wiatrem
w oczach psa co na śmierć czeka by przed bólem uciec
w tej która właśnie szuka i w tej co znalazła


Otwieram na ciebie umysł Otwieram poznanie
jak oko obiektywu na niezwykły pejzaż
jeżeli znasz moje myśli zanim się narodzą
czy ci o nich nie mówić oznacza zataić?


Czy ci o nich powiedzieć oznacza zawierzyć
że zjawisz się nim w oknach zgasną wszystkie światła?
że może znam cię od dawna Znam twój uśmiech kształt dłoni
ze wszystkich mało doskonałych fotografii świata


Agnieszka Herman

Primavera

[Gość: eM]

nikt nie musiał cię uczyć
gożdzikowego smaku życia
chociaż ptaki z dnia na dzień
powiększają zachwyt śpiewu
i czujemy tak bardzo głęboko
parowanie wilgotnego lasu
że wiosenny wiersz
mógłby być o radości

teraz zostaw niektóre uczucia
spójrz jak księżyc
wystawił nam język
możesz myśleć cóż to jest radość
lecz nie pragnij wszelkiej prawdy
by nie stracić wybranego człowieka
może przyjdzie czas sposobniejszy

L.J.Urbanek
**********************************
Oczekiwanie

i kto uczyni pierwszy krok
z najprostszych myśli
by mogły się stać cenne
mając świadomość
że wynik wszelkich prób
może być zniekształcony
i nie unikniemy wstydu
i strach wyprowadza nas
w ruiny zarośnięte
nieprzeniknionym gąszczem

L.J.Urbanek.

Posłuchaj

[Gość: AndrzejG]

Nie chciałem
Pisać zbyt
Wiele...
Są słowa,
lecz trudno
Zapisać to,
co w sercu
Gra...
Są czasami
takie melodie, których
Nie słychać
Z daleka
Zatem
Jeśli możesz
To posłuchaj
Tych kilku
Rytmów
Tylko dla ciebie...
Skierowanych
Od niedoszłego muzyka
Zagubionego w życiu
Liryka...


Zbigniew Barteczka

***

[Gość: eM]

pozwolę ci dotknąć skrzydeł
spłoszonego motyla
co z barwy bólu
zrodził się poto
chyba tylko
by nam miłość
przypominać
gdy błękit jego
dosięgnie twych
warg wilgotnych
to jakbyś się
drgnieniem nagłym
w kwiat dla niego
przeradzał
w płatki zroszone
rosą i łzami
on łopotem się wbije
delikatnym
w twoje serce

D.Wichowska.

Nieznana

[Gość: AndrzejG]

To jest -
Ogromna tajemnica
Nie wiem
Zupełnie nic
O tobie...
Ale po co ?
Wiedzieć mi...
Może kręte
Drogi życia
Nigdy nie spotkają się
Przebłyskiem spojrzeń
Jedynych
Niepowtarzalnych...
Jedwabny szlak
Na końcu karawany
Myśli skrywanych
Dołączam -
Twoje imię
Nieznajoma...


Zbigniew Barteczka

Mimo wszystko

[Gość: eM]

kiedy pierwszy ciepły oddech ziemi
korzysta z wolności
rozważ słowo
które nas pęta bo nie wiemy
jak daleko do domu
tak niewiele pragnę od ciebie
choć już obcy nam żar ogniska
wyjdżmy jednak
odważnie ku nadziei
niech się do nas uśmiechnie.
*****************************
Romanca

Ze kocham - wybacz
Za mym oknem szeleści
księżyc blady jak ryba
ktoś go w końcu powiesił.

Dachem kot w kapeluszu
paraduje jak stangret
noc zielona jak z pluszu
dławi z sykiem latarnie,

idzie cień podwórzami.
Mrą z wieczora duchoty
grube,czarne firany
zasuszone jak motyl.

Jeśli jest echo kroków
i tak nikt nie usłyszał
Drzwi skrzypnęły gdzieś w mroku
Potem ciemno i cisza.

M.Piotrowski

Bezsenność

[Gość: eM]

Spoczywa w mroku jak umarły wplótnie
dom już zamknięty na kłódki i kłótnie.

Tapeta-terror powtórzeń okleja
pokój jak lepkie paluchy złodzieja.

A ja na sztywnym arkuszu pościeli
jak czcionka,której w druku zapomnieli.

Ciążą powieki,ciąży ciało.Ciężar
miewa cień,w którym się samotność stęża.

Jawa nie pierzcha do samego ranka
stoi na stole i na jawie szklanka.

Nie zaśnie krzesło,ale krzesa przestrzeń
której się potem ktoś przestraszy we śnie.

Nie zaśnie ścienny zegar,ale tyka
ciszy z często-tkliwością lubieżnika.

Nie zgaśnie we śnie lampka,choć tak ścieli
cienie,że są jak zmarli co posnęli.

I nie śpi lustro,chociaż je powleka
ciemność jak ciężka i ciepła powieka.

Spędza sen z uszu cisza i szelesty.
Nie śpi stoicko stół.I licho nie śpi.

Wciąż nie śpi kołtun kołdry i poduszka,
zmięta jak mała dusza w trumnie łóżka.

Czuwają książki z ich recto i verso,
za obrazami korniki się wiercą.

Nie śpi heksametr,hoć się Homer zdrzemie.
Nie śpi klucz w zamku.Nie śpią słoje w drewnie.

W konchach konwalii nie zasypia zapach
Nie śni się Londyn,choć leży na mapach.

Nie śnią się śniegi ani biała topól,
wiatr nie potrząsa kopułami kopru.

A.Kuciak.
pozdrawiam.

siwy świt

[Gość: AndrzejG]

Kamilowi
Ogrody chmur zawieszone nad uśpionem miastem
swą tęsknotą za światłem budzisz siwy świt
Z mroku wynurzone kasztanowce topole
Wrzask kota odbija się od zamkniętych okien


Rozchylasz delikatnie zielone sztywne trawy
Łąka jak tajemnica nie pozwala zasnąć
Błyszczące czarne chrząszcze szybko uciekają
a wystraszone mrówki wchodzą ci na palce


Pszenica się przechyla jak w tańcu dziewczyna
co potem odpoczywa grzejąc w słońcu plecy
Wzdłuż rowku jej kręgosłupa mechata pełza liszka
Muskasz ją swym oddechem. Kurczy się jak dłoń


Twoje myœli pulsują jak serca młodym ptakom
kiedy w trawie zobaczą niecierpliwy cień kota
Oczy nagle otwierasz. Sen na podłogę spada
jak nazbyt ciężka kołdra podczas upalnej nocy


Ziemia jest po deszczu. Oknem wdziera się wilgoć
Ziemia jest po deszczu. Jak ty lżej oddycha
Dozorca wymiata z chodników opadłe nocą liście
Z domów wychodzą mężczyźni. Stawiają kołnierze


Agnieszka Herman

Też pozdrawiam

Angelico

[Gość: eM]

W modlitwie anioła
Płonie półksiężyc
Kupidowych oczu
W złożonych dłoniach
Szumią topole
Gotyk
W kornym przyklęku
W deszczu skrzydeł
Przeczucie lotu.

M.Płoszczyński.

[Gość: Gapcio]

śpi łódka spróchniałe wiosło
ginie wśród traw
szuwarem serce zarosło
jak staw,
nie wiem kto to napisał.może ktoś wie?

[Gość: Kagan]

A to kto napisal?

Dawno Polska już zginęła

Dawno Polska już zginęła,
choć my wciąż żyjemy.
Wszystko obcy nam zabrali,
O czym my nie wiemy.

Marsz, marsz, narodzie,
o chlebie i wodzie.
Za boskim przewodem,
zrodzim się odnowa!

Przejdziem Unię, przejdziem NATO
Bedziem robolami,
Da nam rozkaz Balcerowicz
Gdzie harowac mamy.

Marsz, marsz, narodzie…

Jak Wałęsa i Krzaklewski
po ruskim zaborze.
Dla ojczyzny ratowania,
zrobim jeszcze gorzej.

Marsz, marsz, narodzie…

Mówi ojciec do swej Basi
caly zaplakany:
"Słuchaj córuś, ponoć naszych
biją obce Pany”.

Marsz, marsz, narodzie…

[kolargol]

Gość portalu: Kagan napisał(a):

> A to kto napisal?
>
> Dawno Polska już zginęła
>
> Dawno Polska już zginęła,
> choć my wciąż żyjemy.
> Wszystko obcy nam zabrali,
> O czym my nie wiemy.
>
> Marsz, marsz, narodzie,
> o chlebie i wodzie.
> Za boskim przewodem,
> zrodzim się odnowa!
>
> Przejdziem Unię, przejdziem NATO
> Bedziem robolami,
> Da nam rozkaz Balcerowicz
> Gdzie harowac mamy.
>
> Marsz, marsz, narodzie…
>
> Jak Wałęsa i Krzaklewski
> po ruskim zaborze.
> Dla ojczyzny ratowania,
> zrobim jeszcze gorzej.
>
> Marsz, marsz, narodzie…
>
> Mówi ojciec do swej Basi
> caly zaplakany:
> "Słuchaj córuś, ponoć naszych
> biją obce Pany”.
>
> Marsz, marsz, narodzie…


Jestes Kagan zalosny dupek

[Gość: Dzik]

O naszym gospodarstwie

fraszka

O, zielony Konstanty, o, srebrna Natalio!
Cała nasza wieczerza dzbanuszek z konwalią;
wokół dzbanuszka skrzacik chodzi z halabardą,
broda siwa, lecz dobrze splamiona musztardą,
widać, podjadł, a wyście przejedli i fanty -
o, Natalio zielona, o, srebrny Konstanty!

[Gość: Dzik]

O wróbelku

Wróbelek jest mała ptaszyna,
wróbelek istotka niewielka,
on brzydką stonogę pochłania,
lecz nikt nie popiera wróbelka.

Więc wołam: Czyż nikt nie pamięta,
że wróbelek jest druh nasz szczery ?!

.............................

Kochajcie wróbelka dziewczęta,
kochajcie do jasnej cholery!

[Gość: Dzik]

Satyra na bożą krówkę

Po cholerę toto żyje?
Trudno powiedzieć, czy ma szyję,
a bez szyi komu się przyda?

Pachnie toto jak dno beczki,
jakieś nóżki, jakieś kropeczki -
ohyda.

Człowiek zajęty niesłychanie,
a toto, proszę, lezie po ścianie
i rozprasza uwagę człowieka;

bo człowiek chciałby się skoncentrować,
a ot, bożą krówkę obserwować
musi, a czas ucieka.

A secundo, szanowne panie,
jakim prawem w zimie na ścianie ?!
Co innego latem, gdy kwitnie ogórek!

Bo latem to co innego:
każdy owad może ten tego
i w ogóle.

Więc upraszam entomologów,
czyli badaczy owadzich nogów,
by się na tę sprawę rzucili z szałem.

I właśnie dlatego w Szczecinie,
gdzie mi czas pracowicie płynie,
satyrę na bożą krówkę napisałem.

[Gość: Dzik]

Rozmowa liryczna.

- Powiedz mi, jak mnie kochasz.
- Powiem.
- Więc?
- Kocham cię w słońcu. I przy blasku świec.
Kocham cię w kapeluszu i w berecie.
W wielkim wietrze na szosie i na koncercie.
W bzach i w brzozach, i w malinach, i w klonach.
I gdy śpisz. I gdy pracujesz skupiona.
I gdy jajko roztłukujesz ładnie -
nawet wtedy, gdy ci łyżka spadnie.
W taksówce. I w samochodzie. Bez wyjątku.
I na końcu ulicy. I na początku.
I gdy włosy grzebieniem rozdzielisz.
W niebezpieczeństwie. I na karuzeli.
W morzu. W górach. W kaloszach. I boso.
Dzisiaj. Wczoraj. I jutro. Dniem i nocą.
I wiosną, kiedy jaskółka przylata.
- A latem jak mnie kochasz?
- Jak treść lata.
- A jesienią, gdy chmurki i humorki?
- Nawet wtedy, gdy gubisz parasolki.
- A gdy zima posrebrzy ramy okien?
- Zimą kocham cię jak wesoły ogień.
Blisko przy twoim sercu. Koło niego.
A za oknami śnieg. I wrony na śniegu.

[Gość: Dzik]

Pochwalone niech będą ptaki


Pochwalone niech będą ptaki
i słońce, co im nóżki złoci,
pochwalona chwila odwagi
i zwątpienie w labiryntach samotności.

Pochwalone szpadel i pióro,
pochwalona sytość i głód,
i księżyc jak Szopen za chmurą,
i noc jak skrypt Jego nut.

Pochwalone także pyszne zdrowie,
i choroba, co uczy pokory,
i jednako mucha i człowiek,
i jednako sady i ugory.

Pochwalone myśli poranne
i kobieta, co jak błyskawica zachwyca,
i poeta Błok Aleksander,
i malarz Tycjan.

A także pochwalony komiczny zając
i jabłko, co się rumieni,
a nawet tacy jak ja, co składają
kiepskie wiersze na temat jesieni.

O, pochwalony każdy ból stokrotnie
i każdy cios, byle męski -
i te pelargonie na wysokim balkonie,
do których zawsze będziesz tęsknił.

Pochwalone: grzesznik i święty,
i serce ludzkie jak morze odkryte.
A nade wszystko okręty
Rzeczpospolitej.

[Gość: Dzik]

Zaczarowana dorożka

I

Allegro

Zapytajcie Artura,
daję słowo: nie kłamię,
ale było jak ulał
sześć słów w tym telegramie:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ

Cóż według Ben Alego,
czarnomistrza Krakowa,
"to nie jest nic takiego
dorożkę zaczarować,

dosyć fiakrowi w oczy
błysnąć specjalną broszką
i jużeś zauroczył
dorożkarza z dorożką,
ale koń - nie". Więc dzwonię:
- Serwus, to pan Ben Ali ?
Czy to możliwe z koniem ?
- Nie, pana nabujali.

Zadrżałem. Druga w nocy
Pocztylion stał jak pika.
I urosły mi włosy
do samego świecznika:
ZACZAROWANA DOROŻKA?
ZACZAROWANY DOROŻKARZ?
ZACZAROWANY KOŃ?

Niedobrze. Serce. Głowa.
W dodatku przez firankę:

srebrne dachy Krakowa
jak "secundum Joannem",
niżej gwiazdy i liście
takie duże i małe.

A może rzeczywiście
zgodziłem, zapomniałem?

Może chciałem za miasto?
Człowiek pragnie podróży.
Dryndziarz czekał i zasnął,
sen mu wąsy wydłużył
i go zaczarowali
wiatr i noc, i Ben Ali?
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ

II

Allegro sostenuto

Z ulicy Wenecja do Sukiennic
prowadził mnie Artur i Ronard,
a to nie takie proste, gdy jest tyle kamienic
i gdy noc zielono-szalona,
bo trzeba, proszę państwa, przez cały nocny Kraków:

III

Allegretto


Nocne WYPYCHANIE PTAKÓW,
nocne KURSY STENOGRAFII,
nocny TEATR KRÓL SZLARAFII,
nocne GORSETY KOLUMBIA,
nocny TRAMWAJ, nocna TRUMNA,

nocny FRYZJER, nocny RZEŹNIK,
nocny chór męski CZEŚĆ PIEŚNI

nocne SERY, nocne MLEKO,
nocne TAŃCE WIECZYSTEGO

nocne DZIŚ PARÓWKI Z CHRZANEM,
nocne TOWARY MIESZANE,

nocna strzałka: PRZY KOŚCIELE!
nocny szyld: TYBERIUSZ TROTZ,

słowem, nocni przyjaciele,
wieczny wiatr i wieczna noc.

IV

Allegro ma non troppo

Przystanęliśmy pod domem "Pod Murzynami"
(eech, dużo bym dał za ten dom)
i nagle: patrzcie: tak jak było w telegramie:
przed samymi, uważacie Sukiennicami:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.
Z Wieży Mariackiej światłem prószy.
A koń, wyobraźcie sobie, miał autentyczne uszy.

V

Allegro cantabille

Grzywa mu się i ogon bielą,
wiatr dmucha w grzywę i w biały welon.

Do ślubu w dryndzie jedzie dziewczyna,
a przy dziewczynie siedzi marynarz.

Marynarz łajdak zdradził dziewczynę,
myślał: Na morze sobie popłynę.
Lecz go wieloryb zjadł na głębinie.

Ona umarła potem z miłości,
z owej tęsknoty i samotności.

Ale że miłość to wielka siła,
miłość po śmierci ich połączyła.

Teraz dorożką zaczarowną
jedzie pan młody z tą młodą panną
za miasto, gdzie jest stara kaplica,

i tam, jak w ślicznej starej piosence,
wiąże im stułą stęsknione ręce
ksiądz, co podobny jest do księżyca.

Noc szumi. Grucha kochany z kochaną,
ale niestety, co rano

przez barokową bramę
pełną sznerklów i wzorów
wszystko znika na amen
in secula saeculorum:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

VI

Allegro furioso alla polacca

Ale w knajpie dorożkarskiej,
róg Kpiarskiej i Kominiarskiej,
idzie walc "Zalany Słoń";
ogórki w słojach się kiszą,
wąsy nad kuflami wiszą,
bo w tych kuflach miła woń.
I przemawia mistrz Onoszko:
- Póki dorożka dorożką
a koń koniem, dyszel dyszlem,
póki woda płynie w Wiśle,
jak tutaj wszyscy jesteście,
zawsze będzie w każdym mieście,
zawsze będzie choćby jedna,
choćby nie wiem jaka biedna:
ZACZAROWANA DOROŻKA
ZACZAROWANY DOROŻKARZ
ZACZAROWANY KOŃ.

W moim domu

[Gość: AndrzejG]

Tyle lat jesteśmy razem, miłą, wybacz
Ale wszystko tak jak trzeba chyba nie jest
Gdy musimy się codziennie przekonywać
Że ty dla mnie, ja dla ciebie, istniejemy

Przecież nie mam żadnej innej poza tobą
I mieć nie chcę, tyś jest wieczna i jedyna
Naszym sercom zagroziła, tak jak słowem
Niedokrwistość, zniechęcenie i rutyna

To normalne, że chcesz mieć nareszcie spokój
A na wiosnę grządki zasiać i zagrabić
Ale wiesz, bywają różne pory roku
A tak życia jak tapczana nie ustawisz

Kiedy niebo nad głowami ciąży chmurnie
Twoje oczy wciąż mnie śledzą niespokojnie
Ja dla ciebie chyba chyba zawsze byłem durniem
Co nic nie wie, nic nie czuje, nic nie pojmie

Nie ma takiej gorzkiej prawdy, moja miła
Która dla mnie byłoby nie do zniesienia
Jeśli rzecz nam jaka serca podzieliła
To naiwne i tchórzliwe przemilczenia

Póki czas, lepiej otwarcie ze mną pomów
Zanim w złości lepszy numer ci wykręcę
Chyba prawo mam, by w moim własnym domu
Więcej w oczy mi patrzono, mniej na ręce
Wiem na pewno, że ze sobą zostaniemy
Chociaż życie nam układa się nieprosto
Nie możemy rozstać się trzasnąwszy drzwiami
Moja miła, moja droga
Moja Polsko


Jonasz Kofta

Piję kawę

[Gość: eM]

Piję kawę
pamiętam słowami
przyjemny aromat
ismak

tak
słowami
myślę o tobie

łyk po łyku
co to węch
łyk po łyku
nie mam ust

poprzedniej sekundy
już nie ma

łyk po łyku
przemijanie

M.Augustyniak.

Piosenka o końcu świata

[Gość: AndrzejG]

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć.
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają się rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.
W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.
A którzy czekali błyskawic i gromów,
Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.
Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,
Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Czesław Miłosz

***

[Gość: eM]

ciekawy jest przylądek wszelkiej nadziei
tu namiętności świecą
jak miedziane wazy
czyste
tu się unoszą opary
namiętności

miłość
ubrana w krótki płaszcz
drżący z niecierpliwości
z kolanami pod brodą
w kącie
oczy - latarnie
wysyła w mrok
oczy - płoną

H.Poświatowska

Który stwarzasz jagody Jan Twardowski

[Gość: Gapcio]

Ty który stwarzasz jagody
królika z marchewką
lato chrabąszczowe
cień wielki małych liści
zawilec półobecny bo uwiędnie zanim się go przyniesie do domu

czosnek niedzwiedzi dla trzmieli
smutek roślin
wydrę na krótkich nogach
ślimaka co zasypia na sześć miesięcy
niezgrabny śnieg co ma wdzięk większy zanim zacznie tańczyć
serce choćby na chwilę
spraw
niech poeci piszą wiersze prostsze od wspaniałej poezji.

Do M

[Gość: AndrzejG]

Precz z moich oczu! ... posłucham od razu,
Precz z mego serca! ... i serce posłucha,
Precz z mej pamięci! ... nie ... tego rozkazu
Moja i twoja pamięć nie posłucha.

Jak cień tym dłuższy, gdy padnie z daleka,
Tym szerzej koło żałobne roztoczy ...
Tak moja postać, im dalej ucieka,
Tym grubszym kirem twa pamięć pomroczy.

Na każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z toba płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

Czy zadumana w samotnej komorze
Do arfy zbliżysz nieumyślną rękę,
Przypomnisz sobie: właśnie o tej porze
Śpiewałam jemu tę samą piosenkę.

Czy grając w szachy, gdy pierwszymi ściegi
Śmiertelna złowi króla twego matnia,
Pomyślisz sobie: tak stały szeregi,
Gdy się skończyła nasza gra ostatnia.

Czy to na balu w chwilach odpoczynku
Siedziesz, nim muzyk tańce zapowiedział,
Obaczysz próżne miejsce przy kominku,
Pomyślisz sobie: on tam ze mną siedział.

Czy książkę weźmiesz, gdzie smutnym wyrokiem
Stargane ujrzysz kochanków nadzieje,
Złożywszy książkę z westchnieniem głębokiem
Pomyślisz sobie: ach! to nasze dzieje...

A jeśli autor po zwilej próbie
Parę miłosną na ostatek złączył,
Zagasisz świece i pomyślisz sobie:
Czemu nasz romans tak się nie zakończył?

Wtem błyskawica nocna zamigoce:
Sucha w ogrodzie zaszeleszczy grusza
I puszczyk z jękiem w okno zatrzepioce ...
Pomyęlisz sobie, że to moja dusza.

Tak w każdym miejscu i o każdej dobie,
Gdziem z tobą płakał, gdziem się z tobą bawił,
Wszędzie i zawsze będę ja przy tobie,
Bom wszędzie cząstkę mej duszy zostawił.

Adam Mickiewicz

Wiedza

[Gość: eM]

Byłem przed chwilą w bezkresie!
Blask się potykał z mym ciałem...
To ja tak złocę się w lesie...
Wiedziałem o czymś,wiedziałem!

Lecz motyl mignął szkarłatnie
Pomiędzy mną a modrzewiem...
Sny moje,sny przedostatnie!...
Już znikły!Znowu nic nie wiem...

Pobiegnę w chabry nieznane,
W kąkolu całą dal zmieszczę!
I umrę i zmartwychwstanę -
I będę wiedział raz jeszcze!...

B.Leśmian.

Może się stanie raz jeden cud

[Gość: AndrzejG]

Ja wiem

Wiem

Szeroka droga jest



Wiem też

Wiem

Że ty już

Nie chcesz mnie



A jednak wciąż

Nie ruszam stąd

Bo może się stanie raz jeden cud

I przyjdziesz dotkniesz mnie

I powiesz

Zostań tu



Ja wiem

Wiem

Głębokie

Lasy są



I jeszcze

Wiem

Że do nich

Gna mnie los



A jednak wciąż

Nie ruszam stąd

Bo może się stanie raz jeden cud

I przyjdziesz dotkniesz mnie

I powiesz

Zostań tu



O tam

W górze

Posłuchaj

Szumi wiatr



Ja wiem

Mówi

Że będzie

Szkoda nas



Dlatego wciąż

Nie ruszam stąd

Bo może się stanie raz jeden cud

I przyjdziesz dotkniesz mnie

I powiesz

Zostań tu


Edward Stachura

***

[Gość: eM]

A tego roku jesień też jest siwa,
Ludzi ucisza,w drzewach kształt odkrywa.

I tego roku obłoki wydłuża,
Ze idą niebem jak ziąbu przedmurza.

Jakby zaiste nie przeszła nad nami,
Chorągiew bólu z ciemnymi skrzydłami,

Jakby nam czoła nie obrosły chrusty
I jakby "spokój" nie był dżwięk już pusty.

A tu gzie mieszkam-gdzie do ciebie piszę
Ptaki dziobami przędą wielką ciszę.

Staw rzęsę dzwiga,rzęsa trzciny wiąże,
Zamyka łono nasycony grążel.

Pola topolom,topole rozstajom,
A lasy borom milczenie podają.

Jakby,zaprawdę,trznadle i czyżyki
Niosły przez niebo Chustę Weroniki.

Jakby,zaiste,za tych drzew bukietem
Przydrożny strumień rozlewał się w Letę.


S.Grochowiak.

Ciężki żywot krasnala

[Gość: Gapcio]

Miniatura teatralna na Wielką Scenę Narodową.
Osoby Dramatu:
Krasnal-obywatel niskiego wzrostu.
Lustereczko
Królewna Snieżka
Chór brodatych wujów
Tłum gipsowych krasnali
DUCH W NARODZIE.
SCENA I
Orkiestra symfoniczna gra monumentalną uwerturę.Krasnal w takt muzyki wchodzi
do łazienki.Wchodzi na łazienkową wagę i zamglonym wzrokiem patrzy na
podziałkę.Tyję!!!
Wzdycha i cierpi w milczeniu przez 28 sekund.Wychodzi z łazienki ubiera ciepły
kaftan z przedpokoju bierze kilof i wychodzi.Z oddali słychać śpiew:
Hej ho ! hej ho !
SCENA II
Krolewna Snieżka (mizdrzy się do lusterka)
Lustereczko powiedz przecie,
kto jest najszczuplejszy w świecie
Lustereczko (odpowiada z niechęcią)
Chyba nie sądzisz,tłusta babo że ty!
Wszyscy wiedzą że Krasnal.
Ma tylko mały problem
z utrzymaniem odpowiedniej wagi.
Chór brodatych wujów (śpiewa chórem)
A taki był szczuplutki
Nie pijał nic z wyjątkiem małej wódki
Nie jadał nic z wyjątkiem ważek i motyli
I nagle utył przeokropnie w jednej chwili.
SCENA III
Restauracja "Zacisze".Krasnal siedzi przy zastawionym stole.Na stole śledż w
oleju,pół litra,ogórki kiszone,schabowy,ziemniaki i kapusta zasmażana.Obok
miska żuru.Krasnal je i pije.Czka i łka.
Krasnal (wygłasza monolog z chochlą)
Niech ryczy z głodu inny ktoś
taki tej bajki morał
Bo gdyby domy stawiał chłop
to kto by ziemię orał?

Krasnal-by roli swojej sprostać
okrągłym musi być jak balon:
do mleka szczać i myszy chłostać
by upust dać swym żalom.

Krasnal wszak wtedy dumnie brzmi,
gdy krasnal jest brzuchaczem
lecz jak nieznośnie brzmi
gdy ważek przeżuwaczem.
SCENA IV.
Tłum gipsowych krasnali:
Zastyga ze wstydu nieruchomo na granicy polsko-niemieckiej.
DUCH W NARODZIE:
Ginie tragicznie.

K O N I E C.

Konkurs piękności męskiej

[Gość: AndrzejG]

Od szczęk do pięty wszedł napięty.
Oliwne na nim firmamenty.
Ten tylko może być wybrany,
kto jest jak strucla zasupłany.

Z niedźwiedziem bierze się za bary
groźnym (chociaż go wcale nie ma).
Trzy niewidzialne jaguary
padają pod ciosami trzema.

Rozkroku mistrz i przykucania.
Brzuch ma w dwudziestu pięciu minach.
Biją mu brawo, on się kłania
na odpowiednich witaminach.


Wisława Szymborska

Homo

[Gość: AndrzejG]

Jestem człowiek
De domo homo
Jaki ja właściwie jestem
Nie wiadomo
Najpierw mały
Potem duży
Potem siwy
Albo łysy
Bo przyroda
Także swoje ma kaprysy

Jeden problem mamy z głowy
I ad acta go odłóżmy
Wniosek z tego prawidłowy:
Jestem różny

Jestem człowiek
De domo homo
Co najbardziej sobie cenię
Nie wiadomo
Urodzenie
Powodzenie
Czy też czyjeś
Zawodzenie
Czy najbardziej sobie cenię
Przyrodzenie

Może ranię czyjąś duszę
Po co jasny obraz mazać
Jestem przecież i jako taki
Muszę się rozmnażać

Jestem człowiek
De domo homo
Czego mi do szczęścia trzeba
Nie wiadomo?
Wiadomo

Nie opuszcza mnie marzenie
Płynie czas, mijają lata
Chciałbym powyrywać nóżki
Wszystkim muszkom świata

Obraz sprawy nieco krzywy
Ale po co bić na alarm
Bardzo chciałbym być szczęśliwy!
I się staram...


Jonasz Kofta

Dekalog Liberala (w/g B. Russell'a)

[Gość: Kagan]

DEKALOG LIBERALA BERTRANDA RUSSELLA
1. Nie badz niczego w stu procentach pewien.
2. Nie wyobrazaj sobie; ze oplaca sie ukrywac fakty. Pewnego dnia z pewnoscia
wyjda one na jaw.
3. Nigdy nie probuj zniechecac bliznich do myslenia, bo z pewnoscia ci sie to
powiedzie.
4. Kiedy napotykasz sprzeciw, chocby ze strony malzonka lub dzieci, staraj sie
przekonac do wlasnych racji za pomoca argumentow, a nie autorytetu, bo
zwyciestwo oparte na autorytecie jest nieprawdziwe i zludne.
5. Nie przejrnuj sie autorytetami. Zawsze znajda sie autorytety gloszace cos
przeciwnego.
6. Nie staraj sie tlumic sila szkodliwych w twoim mniemaniu pogladow, bo jesli
to zrobisz, poglady te przytlocza ciebie.
7. Nie obawiaj sie wyglaszac ekscentrycznych opinii. Kazda uznana dzisiaj
opinia byla kiedys ekscentryczna.
8. Znajduj wieksze upodobanie w inteligentnym sporze niz biernej zgodzie,
jezeli bowiem cenisz inteligencje tak jak nalezy, spor moze zakladac glebsze
porozumienie niz bierne przytakiwanie.
9. Badz zawsze wiemy prawdzie, nawet kiedy jest dla ciebie niewygodna, bo
stanie sie jeszcze bardziej niewygodna, gdy sprobujesz ja ukryc.
10. Niezazdrosc szczescia mieszkanicom raju glupcow, bo tylko glupiec moze cos
takiego uwazac za szczescie.

[Gość: Dzik]

Tak jak z chrześcijanami i Żydami

Dekalog jak dekalog ale ci wyznawcy ?

[Gość: Kagan]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> Tak jak z chrześcijanami i Żydami
>
> Dekalog jak dekalog ale ci wyznawcy ?

I tu sie zgadzam z Dzikiem na 100%...

[Gość: AndrzejG]

Jednak rzeczywiście , jakże ciężko wprowadzić go w życie.

Andrzej

"Ballada bezbożna"

[Gość: AndrzejG]

Gdzie mojej ręki lewej z niebem igra samiec
Tam stado dojnych gwiazd i moja śmierć je pasie

Gdzie mojej ręki prawej ogródek się szerzy
Tam moją żonę martwą zakopują w ziemi

Gdzie moich jąder krąży podwójna planeta
Tam wieszają człowieka za to że poeta

Gdzie nasienie pospiesznie porzucone gnije
Tam kobietę do spazmu pobudzają kije

Gdzie mojego mózgowia cieknie wrąca struga
Tam pijak pijąc wie już co jest dobra wódka

Gdzie moja stopa lewa bieg planet popędza
Tam nie ma Boga tylko jego impotencja

Gdzie moja stopa prawa bieg planet wstrzymuje
Też nie ma Boga tylko nieskończony smutek

Gdzie moja męskość głową fioletową straszy
Poślubiona dziewica regularnie krwawi

Gdzie patrzę lewym okiem tam widzę: jest Polska
Biskup na świni tyłem wjeżdża do kościoła

Gdzie patrzę prawym okiem moje życie marne
Jak zwykle z przyjściem zmroku idzie pod latarnię


Rafał Wojaczek

***

[Gość: eM]

Gdy śródlistne trzepoty gilów i jemioluch
Zmącą ciszy cmentarnej ustrój niezawisły-
Cień z trudem z zaniedbanej wychodzi mogiły,
Cały w rdzach i liszajach-podziemny kocmołuch.

Słońce,grzejąc zmarłego,roztrwania po trawie
Złote krzty-złote supły i złote podłużki,
A on zmysłem nicości wyczuwa jaskrawie,
Jak śmierć w słońcu-w kształt nikłej maleje śmiertuszki...

Niezbyt pewny swej jawy i ufny snom niezbyt-
Spogląda oczodołów próżnicą wierutną
W obłoków napuszyście wybujały Bezbyt,
Poza którym nic nie ma,prócz tego,że smutno...

Lecz on smutek w pośmiertnej przekroczył podróży,
Pierś wzbogacił weselem nowego żywota,
A gdy mu nieśmiertelność zbyt modro się dłuży-
Tka snowi wieczystemu wezgłowie ze złota!...

Zazdroszczę mu bo duszę do trosk ma niezdolną,
Nie wie,co to jest-nędza i żal i pustkowie,
Poznał przepych tajemnic!Niech wszystko opowie,
Bo już czas!Bo już dłużej przemilczeć nie wolno!

Lecz w chwili,gdy chcę zwiewne zadać mu pytania,
O słonecznych utrudach,o gwiezdnych mozołach,
Widzę nagle,jak blednąc męczeńsko się słania
Ten zagrobowych ran pleśnią pokryty biedołach!...

W gęstwinie-cieniścieje bezludzie i lśni tam
Zejście nieba na ziemię do drzew na uboczu-
A ja patrzę w mrok jego spstoszałych oczu
I nie pytam już o nic...Już o nic nie pytam

B.Leśmian.

Przyszłość

[Gość: AndrzejG]

Rzeka duszy rozpływa się za nami
machamy wciąż bezradności skrzydłami
Myślimy jaki krok następny w życiu
by nie być bez szans, by nie trwać w ukryciu

Pamiętasz sen o ideałach
ambicja drążyła go w nas jak w skałach
Więc nadaj swej rzece bieg
byś nie u jej źródła legł

Wzbij się ponad niebiosami
Uleć swoimi pracy skrzydłami
Lecz bacz na czeluść pokolenia
która się tak gwałtownie zmienia

Nie w słońcu umrzeć nam dane było
więc przeświadczenie się w nas zrodziło
że póki zimna czerń ziemi nas nie zaskoczy
na horyzont warto kierować swe oczy


Szymon Banah

Ballada bezluda.

[Gość: eM]

Niedostępna ludzkim oczom,że nikt po niej się nie błąka,
W swym bezpieczu szmaragdowym rozkwitała w bezmiar łąka,
Stumień skrzył się na zieleni nieustannie zmienną łatą
A gwożdziki spoza trawy wykrapiały się wiśniato.
Swierszcz od rosy napęczniały,ciemnił pysk nadmiarem śliny,
I dmuchawiec kroplą mlecza błyskał w zadrach swej łęciny,
A dech łąki wrzał od wrzawy,wrzał i żywcem w słońce dyszał,
I nie było tu nikogo,kto by widział kto by słyszał.

Gdzież me piersi czerwcami gorące?
Czemuż nie ma ust moich na łące?
Rwać mi kwiaty rękami obiema!
Czemuż rąk mych tam na kwiatach nie ma?

Zabóstwiło się cudacznie pod blekotem na uboczu,
A to jakaś mgła dziewczęca chciała dostać warg i oczu,
I czuć było,jak boleśnie chce się stworzyć,chce się wcielić,
Raz warkoczem się zazłocić,raz piersiami się zabielić-
I czuć było jak się zmaga zdyszanego męką łona,
Az na wieki sił jej zbrakło-i spoczęła niezjawiona!
Jeno miejsce,gdzie być mogła,jeszcze trwało i szumiało,
Próżne miejsce na tę duszę,Wonne miejsce na to ciało.

Gdzież me piersi,Czerwcami gorące? Czemuż nie ma ust moich na łące?.......

oczywiście Ballada bezludna ;-))

[Gość: eM]

"Nie ma już nic"

[Gość: AndrzejG]

Jest dobre wyjście spać
Jest dobre wyjście jeść
Jest dobre wyjście pić
wódkę pić
papierosy palić
kochać

żyć

tak
to wszystko jest dobre wyjście
..............................
..............................


Rafał Wojaczek

Czekanie

[Gość: eM]

Myślisz-znowu się spóżnia
zaraz się obrażasz
marudzisz jak sikorka ta brzydsza bez czubka

kto miłości nie znalazł już jej nie odnajdzie
a kto na nią wciąż czeka nikogo nie kocha
martwi się jak wdzięczność że pamięć za krótka

miłość dawno przybiegła i uklękła przy nas
spokojna bo szczęście porzuciła ciasne
spróbuj nie chcieć jej wcale
WTEDY PRZYJDZIE SAMA.

J.Twardowski.

Dwie prawdy (część II - Miłość)

[Gość: AndrzejG]

Nikt jej nie umknie, choć niewielu by chciało.
Dla jednych jest karą, dla większości najcenniejszym darem.
Niektórzy choć jej szukali nigdy nie znaleźli, inni nie musieli sama ich
znalazła.
Miłość jeśli ktoś jej nie przeżył, cały czas o tym marzy.
Jest jak świt - rozjaśnia cały świat, i jak kobra błyskawiczna.
Miłość choć pierwszych ludzi pamięta, także gniew pamięta.
Jest jak głębiny morskie, piękne choć niezbadane.
Miłość choć już zmęczona, trwać będzie na wieki.
Choć prawdziwą miłość raz w życiu się spotyka, jest to koniec życia.
Koniec życia w samotności, koniec dla ciebie, początek dla was.
Każdy z was spotyka miłość, nikt tego nie zapomni.
Jeśli się komuś to uda to znaczy że nie żyje...


Marcin Grog

Rzeczy

[Gość: eM]

Obok pustki serc
zostały rzeczy
zwyczajne przedmioty nagle wyrosłe
pomnikami wspomnień
pozostawione na straży
pamięci

Wciąż czekają
z niezachwianą pewnością
której nam nie dano
wpatrzone
w brunatną plamę drzwi
wsłuchane
w milczenie schodów
w cichość ścian

Nocami zasypiają
otulone ciepłą warstwą kurzu
śni im się silna dłoń
której dotyk ożywiał

Budzą się z nowym zapasem nadziei

Mijają dni.

B.Kuklińska.

Stary kalendarz

[Gość: AndrzejG]

Ostatnia kartka

w kalendarzu

jak liść ostatni

tuż przed zimą



Trzeba ją zerwać

i zapomnieć

że żyć to tyle

co przeminąć


Andrzej Warzecha

Gotycki spazm

[Gość: eM]

dlaczego?za co?-myśli weszłe w bagno
ciężko pozbierać do bezbarwnych puzder
skoro chceń siłą można zwierzę grzechu
umartwić jakby trzymając za uzdę?

tak mną zawraca błędne koło pytań
czy będę śmiał się łajdaczył czy pościł
więc choć na trochę do żródła mnie przystaw
do bocznej rany opoko mądrości.

S.Chyczyński.

MROCZNO MI BOŻE...

[Gość: AndrzejG]

Na wszystkie strony świata
Biegną moje buty
Ślad tylko jeszcze
Lekko po nich dymi


Sznurówki butne
I do końca czarne
Jak krawat nocy
Bez gwiazd i księżyca


Po wielu kasach
Pieniądze się rozeszły
Te zwłaszcza
Których nie miałem


Portfel po nich
Tak ciekawie pusty
Jak studnia bez wody
W której śpi czarny anioł


Jak z bicza strzelił
Życie się rozchodzi
Czasem jeszcze dorożka
I kieliszek czystej


Głowa bardziej pusta
Jak dynia jesienna
W której tylko wróble
Jeszcze skwierczą


Do ostatniej pestki
Trzeba mocno żyć

Adam Ziemianin

Cień Światła

[Gość: AndrzejG]

Tak mi dzisiaj
ciemno wszędzie,
lampa światła
mi nie daje.

Tak mi zimno,
tak mi ciężko,
niemy krzyk
rozdziera oczy.

Tak mi smutno,
tak dogłębnie,
chandra brzytwą
w gardle staje.

I wciąż nie wiem
skąd, dlaczego
serce w żyły
diament tłoczy.

Tak tu strasznie
na tym świecie,
tak potwornie
głucho, cicho.

Tyle mostów,
tyle urwisk,
tyle
niezmierzonych głębin.

Tak brutalnie
szczere lustra,
w których świecie
nie oddycham.

Tak tu ciasno,
coraz bardziej.
Czas już schodzić
z wielkiej sceny...

Laury dawno już zebrane,
dawno napisane treny:
jeden dla was,
jeden dla mnie,
jeden dla nich,
jeden dla niej.


Adam Szefler
------------------------
Dobranoc.
Jutro Ty zacznij temat , na pewno będzie radośniejszy

Ludzie

[Gość: eM]

Szli tędy ludzie biedni,prości-
Bez przeznaczenia,bez przyszłości
Widziałem ich,słyszałem ich!...

Szli niepotrzebni nieprzytomni-
Kto ich zobaczy-ten zapomni.
Widziałem ich,słyszałem ich!...

Szli ubogiego brzegiem cienia-
I nikt nie stwierdził ich istnienia
Widziałem ich,słyszałem ich!...

Spiewali skargę byle jaką
I umierali jako tako...
Widziałem ich,słyszałem ich!...

Już ich nie widzę i nie słyszę-
Lubię trwającą po nich ciszę.
Widziałem ją,słyszałem ją!...

Dobrej nocy.

Tango-na dobry sen

[Gość: AndrzejG]

Tango

Zaprosiłaś mnie do tańca -
Spojrzeniem, uśmiechem...
Orkiestra rżnęła tango,
Więc dym na parkiecie...

Owinąłem Cię wokół dłoni,
Aż sukienka rozkwitła
I odsłoniła czarne koronki.

Zetknęliśmy oczy,
Musnęliśmy usta...
I świat zawirował.

A w pamięci: wciąż te koronki,
I uda - smukłe, roztańczone.

Przechyliłem Cię przez biodro.
Uniosłaś nogę nad głowę...
I znów te koronki
Mnie podrażniły.

Więc zamknąłem oczy
I dalej tańczyłem już na pamięć...


Zbigniew Matyjaszczyk

Pieśń

[Gość: eM]

Miłościwi panowie
sławni rybałtowie

W czasach gdy rzeki
spławiały rybie brzuchy
i ptak zapomniał wicia gniazda
on chodził górą
a ona doliną
odcięci mieczem samotności

Głupcy knuli spisek
przeciwko ostatniej róży
nie mogli więc ona i on
tak jak prastara każe pieśń
żywić nadziei że po śmierci
połączy ich różany pęd

W świecie czyniącym
nadludzkie wysiłki
by przetrwać w nierównej walce
z człowiekiem
ona i on spotkali się wreszcie
na granicy wytrzymałości.

L.Danielewska.

[Gość: eM]

Ziemia ciało pachnące wynurza zza mgły
Jeszcze senna od świtu i cicha
Piersią mokrą obłoki roztrąca i wzdycha
A już wstaje faluje idrży

I od ziemskiej półkuli aż do mlecznych dróg
Plecie chmury z różowych warkoczy,
Az się w pąsach jak róża rozwinie i stoczy
Niby dywan dla Twoich nóg

J.Liebert.
Pozdrawiam.

"Padało"

[Gość: AndrzejG]

padało. zamyślona patrzyłam na krople spływające po szybie.
siedziałam tu, na tym miejscu pod oknem....
przez moment zdawało mi się , że zniknęłam

... i powróciłam tu i nadal padało.
oznajmiał mi o tym stary parapet
wystawiony niczym twarz do słońca.


Maria Pawlikowska

[d_nutka]

Gość portalu: AndrzejG napisał(a):

> padało. zamyślona patrzyłam na krople spływające po szybie.
> siedziałam tu, na tym miejscu pod oknem....
>
>
> Maria Pawlikowska

???

[Gość: AndrzejG]

Cóż Ci się nie zgadza?Osoba?

Przypominam ,że według zasad cytujemy obce utwory
i jest niedopuszczalna zmiana treści tych utworów.

Andrzej

Piosenka dla Elizy.

[Gość: eM]

Boże,daj Elizie szczęścia łut,
warkocze dwa,
przyjaciół w brud,
a pod oknem niech jej kwitnie sad,
i niech jej nie przybywa lat!
Sukienki niech
Eliza ma
i biały płaszcz,
a może-dwa?
Talencik niech Eliza jakiś ma,
niech przędzie lub
niech wełnę tka,
dziś tak się w życiu liczy zwinność rąk,
gdy sięgasz po nadziei pąk!

Boże,daj ęlizie parę wad,
bo po cóż nam zbyt biały kwiat?
Doskonałość niech nie grozi jej:
Fantazjo przyjdż!
Głupoto zwiej.

Korale niech
Eliza ma
i biały płaszcz
a może-dwa...
Boże daj Elizie szczęścia łut
i serca żar
i myśli chłód...
Miłość niech nadejdzie w piękny dzień
i niech jej nie
przesłania cień!

...Ach, tak.Będzie też i lęk
i poznasz las,las gdzie nie śpi nikt...
Tak,to nie gitar brzęk!
Czasami jest potrzebny....krzyk.
...Boże,daj Elizie szczęścia łut...

A.Osiecka.

biała piosenka dla Elizy

[Gość: AndrzejG]

grudniowe noce, lepki śnieg
uderza w szyby - ciche granie
to wiatr za oknem toczy mgłę
to pył srebrzysty, srebrna zamieć
autobus skręca, jedzie gdzieś
gdzie mnie nie będzie, w dobre kraje
to płatki tylko, tylko śnieg
i bosy chłopiec - święty grajek

chłopczyku mały! otrzyj łzy
nie dla nas podróż, drogi bilet
więc razem chodźmy: ja i ty
w tę noc grudniową, w miękką chwilę
i cóż, że zimno, księżyc zły
ponurą do nas stroi minę
we dwóch przejdziemy: ja i ty
przez park uśpiony, poprzez zimę

XII 1999

Jan Kalina

Maggie i Milly i Molly i May

[Gość: eM]

maggie i milly i molly i may
raz poszły na plażę (wesołe że hej)

i maggie znalazła tam muszlę,a w muszli
śpiew taki,że wszelkie złe myśli z niej uszły,

milly zawarła znajomość na piasku
z rozgwiazdą,palczastą,ospałą i płaską;

molly musiała uciekać przed wielkim
potworem,co ją gonił,puszczając bąbelki:

zaś may przyniosła okrągły kamyk-
nie więcej niż świat i nie mniej niż być samym.

Bo cokolwiek zgubimy (jakieś ty,jakieś ja),
zawsze morze nas samych odnależć nam da...

E.E.Cummings.

Motto i wyłom

[Gość: AndrzejG]

Motto

Leżymy w milczeniu
Siedzimy w milczeniu
Kamień na kamieniu
Kamień przy kamieniu.

(pewien znajomy poeta)

REINKARNACJA
Kamień nie zawsze był kamieniem
Mówił wtedy niewiele,
Ale znał kilka ważnych słów.
Teraz jest dużo bliższy nieskończoności,
Niż kiedykolwiek przedtem.
Więc jeśli czegoś żałuje,
To tylko tego, że nie powiedział tych kilku ważnych słów
Kiedy jeszcze mógł to zrobić.

Elżbieta Lipińska

------------------------------------
niech powie
------------------------------------


wyłom


Moje zabawy z Tobą
Igraszki ćmy w płomieniu świecy

Ukradkiem wspieram rebelię

Tomasz Kompa

Mały prezent - aforyzmy

[Gość: AndrzejG]

To tak z okazji jutrzejszego święta
--------------------------------------------------------------------------


Istotną wadą kobiety jest to, że tracimy przez nie zbyt wiele czasu. Ale jest
to najpiękniej stracony czas (Józef Bester)

Kobieta jest przyszłością mężczyzny (Louis Aragon)

Kobieta powinna wiedzieć, jak dalece może iść za daleko (Jean Cocteau)

Mężczyzna bez kobiety jest jak parowóz bez pary (Antoni Czechow)

W walce o serce kobiety nie można się spóźnić (Romain Hereux)

Mężczyzna nabywa delikatności, kobieta rodzi się z nią (Sanial Dubay)

Dla mężczyzny świat jest sercem, dla kobiety serce światem (Christian Dietrich
Grabbe)

Kiedy mężczyzna zdobuywa kobietę, wtedy już jest zdobyty (Ante Dukić)

Kobiecie wolno kochać, kogo zechce, i ile razy zechce (Claude Farrere)

Kiedy kobieta jest w błędzie, pierwsze co należy zrobić - to przeprosić ją za
to (Pierre Fresnej)

Gdyby kobieta przestała być zagadką, świat stałby się nudny, a miłość
przestałaby istnieć (Kazimierz Bukowski)

Jeśli kobieta czegoś chce, Bóg tak chce (Romain Gary)


----------------------------------------------------------------------------
Dzięki i zmykam , Andrzej

Arithmos i logos

[Gość: eM]

Pogodzona z deszczem
słońcem prawą i lewą ręką
okiem
uchem
z mową języka i ciała
teraz mogę żyć

zależna od słońca i deszczu
od prawej i lewej ręki
oka i ucha
mogę być krucha
gdy o tym wiem

Po niepokoju
i płaczu niezrozumienia
przychodzi cisza
Ona też jest ruchem
wiarą w mądrość wszystkiego
czego nie rozumiem

Aż do wybuchu.

J.Baziak

***

[Gość: eM]

Na dno zapadam kwitnących traw,
Niebo nade mną jaskry i szczaw,

Słońcem opiły klonowy liść-
I tak jest cudnie,że mógłbyś przyjść...

I tak jest cudnie,że trwać byś mógł
Nim w słońcu zblednie różowy głóg,

Nim weroniczki zwiędną i ślaz-
Mógłbyś się w sercu śnić jeszcze raz,

M.Wolska.
Dziękuję.

Wejście barbarzyńcy do Europy

[Gość: Gapcio]

Farsa oparta o motyw baśniowy i melodię ludową
-----------------------------------------------
Osoby dramatu:
Barbarzyńca(mętny wzrok,kilkudniowy zarost,rozwichrzony włos,niedbała
szata,wyrażne braki w uzębieniu,nieświerzy oddech i tak dalej)
Europa(hotel na peryferiach)
Paw(nieoswojony)
Staruszek portier
Mur
Zelazna kurtyna
Psychoanalityk
Publiczność
SCENA I
Zelazna kurtyna:Podnosi się
Publiczność:klaszcze zapamiętale.
SCENA II
Mur:kruszy się
Publiczność:klaszcze i z uciechy klepie się rytmicznie po udach.
Mur:pEka i rozpada się definitywnie
Publiczność:szaleje z zachwytu:gwiżdże,tupie wiwatuje.
SCENA III
Barbarzyńca(w ogrodzie)Ja chcę do Europy,do Europy!!!
SCENA IV
Gabinet psychoanalityka.Barbarzyńca leży na kozetce bez ruchu.
Psychoanalityk:A więc wydaje się panu że jest pan Wiatrem Historii?
Jakie są objawy?
Barbarzyńca:Nie wydaje się ale jestem.A objawia się m. in.chronicznym
katarem,nieżytem gardła,bo ciągle przebywam w przeciągu.
Psychoanalityk:Hmm..Ciekawy objaw.A w którą stronę pan wieje?
Barbarzyńca:(zostaje wywiany przez okno gabinetu)Do Europy,Euroooopyyyyyy!!
SCENA V
Hotel Europa-Barbarzyńca zajeżdża taksówką.Jego bagaż(sczoteczka do
zębów,książeczka hymnów pogańskich)to plastikowa reklamówka.Dumnie wkracza do
holu.
Barbarzyńca:pokój proszę
Staruszek portier(chichocze do publiczności),za plecami barbarzyńcy pojawiają
sie na monitorze napisy:
1)Ogólnoświatowy
2)Wojna i pokój
3)Pokój ludziom dobrej woli.
Starusek portier już bez uśmiechu pokazuje napis nr 4 który pojawił się na
ścianie:No free rooms.
Barbarzyńca:Nie ro-zu-miem?Panimajesz?Versteien?
Stawia na ladzie recepcyjnej pół litra.
Staruszek portier:Z uśmiechem podaje klucz
SCENA VI
Barbarzyńca:(wchodzi do pokoju,siada na fotelu i wypuszcza z reklamówki na
korytarz pawia).Mówi z dumą do publiczności:
BO MY SOM PAWIEM NARODOW.
Paw:sieje spustoszenie.
Barbarzyńca:(otwiera drzwi do łazienki podchodzi do umywalki,odwraca się do
publiczności i mówi:
A za karę,że mnie nie lubią
nasikam im do umywalki
(sika zapamiętale)
Zelazna kurtyna:chce spaść w akcie rozpaczy ale jest cała zardzewiała.
KONIEC.
autorem jest:Wojciech Fułek

Dzień Kobiet

[Gość: AndrzejG]

Dzień 8 marca to kobiece święto.
Są uprzejmości, toasty, prezenty.
Każdy kwiat wręcza z twarzą uśmiechniętą,
choć zwykle bywa zły i nadęty.
Schodzą się goście, składają życzenia.
Solenizantka także uśmiechnięta.
Lecz chcę zapytać, tak dla przypomnienia,
czy o kobietach ktoś zwykle pamięta?
Że ostatnie spać idą, a pierwsze się budzą,
że wciąż pracują od świta do zmroku,
że nieustannie dla swoich się trudzą,
a zauważane są raz w roku.


Janina Gałczyńska

***

[Gość: eM]

Chociaż raz
warto umrzeć z miłości
Chociaż raz.
A to choćby po to,
żeby się póżniej chwalić znajomym,
ZE TO BYWA.
ZE TO JEST.
...Umrzeć.
Leżeć we wnętrzu czyjejś szuflady
obok innych listów
i nieboszczek pamiątek
i cierpieć...
Cierpieć tak bosko
i z takim patosem,
jakby się było Toscą
lub Witosem.
...I nie mieć już żadnych spraw
i do nikogo złości.
I tylko błagać Boga,by choć raz,
choć jeszcze jeden raz
UMRZEC Z MILOSCI.

Miłego dnia.

[andrzejg]

Nigdy, nigdy prawdziwa miłość nie umiera,
Lecz i w ogień włożona, do kości przywiera.

J. Kochanowski

Rozbieliło się.....

[Gość: eM]

Rozbieliły się mroki grudniowe,
dzień się zrobił podobny do dnia...
A myślałam-nie zmrużę już powiek,
umrzeć nie chcę,a żyć-jakoś strach...

Rozstąpiły się góry lodowe
Ciepły promień dosięgnoł do dna...
A myślałam -nie zmrużę już powiek,
umrzeć nie chcę,a żuć-to nie ja.

Teraz będzie weselej i zdrowiej,
a co złote,to złote,to trwa.

Rozśpiewały się ptaki majowe,
coraz bliżej i bliżej do dnia,
powitajmy dzień chlebem i słowem
i muzyka niech gra-niech nam gra!

A.Osiecka.

[Gość: @3]

[Gość: eM]

To życie za wcześnie wstało.:0))

BALLADA ZIMOWA

[Gość: AndrzejG]

z tobą pić nie trzeba alkoholi

żebyś uderzyła do głowy

gdy przez stół patrzymy sobie w oczy

to się człowiek do dna zauroczy



co masz w środku pod tymi lodami

jak je stopić serca dotykiem

żebyś wybuchnęła mi w dłoniach

najgorętszym nagim erotykiem



jeszcze dzieli nas lodowa tafla

lecz już tu i tam zaczyna trzaskać

to wezbrane zduszone słońca

pragną się wyłamać z potrzasku



już ruszają w lutych oczach pierwsze lody

rozstępują się śniegi na trwałe

i tak mocno uderza do głowy

twoich spojrzeń wiosenny szalej


Józef Baran

SUR LE PONT D"AVIGNON

[Gość: eM]

Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie
jak fotografia wszystkch wiosen.
Kantyczki deszczu wam przyniosę-
wyblakłe nutki w nieba dzwon
jak wody wiatrem oddychanie.
Tańczą panowie niewidzialni
"na moście" w Avignon
Zielone,staroświeckie granie
jak anemiczne pączki ciszy.
Odetchnij drzewem,to usłyszysz
jak promień,naprężony ton,
jak na najcieńszej wiatru gamie
tańczą liściaste suknie panien
"na moście" w Avignon
W drzewach,w zielonych okien ramie
przez widma miast-srebrzysty gotyk.
Wirują ptaki płowozłote
jak lutnie,co uciekły z rąk.
W lasach zielonych-białe łanie
uchodzą w coraz cichszy taniec.
Tańczą panowie,tańczą panie
"na moście"w Avignon.

K.K.Baczyński.

Niebieska patelnia

[Gość: eM]

Pasą się pasą
barany wełniane
chmury białe
tak jak na patelni
na niebieskiej łące
owieczki niedzielne
słońce zwiastujące

Słońce słoneczko
rozgrzane złociste
chmury białe
pasterz złotowłosy
biała wełnę gładzi
halą idzie bosy
dokądś je prowadzi

to na niebie ponad głowami
płyną te baranki stadami
niedziela wstaje rosą obmyta
jak uczesana młoda kobita

Połoniny modre
kiedy w słońcu stoją
ciepłe łąki dobre
wielka chata moja

Pasą się pasą
barany wełniane
owieczki białe
pasą się pasą
na halach niebieskich
połoninach wiecznych
hale płyną
hale hale giną

W.Dymny.

"Prośba"

[Gość: AndrzejG]

Zrób cos, abym rozebrać się mogła jeszcze bardziej
Ostatni listek wstydu już dawno odrzuciłam
I najcieńsze wspomnienie sukienki także zmyłam
I choć kogoś nagiego bardziej ode mnie nagiej
Na pewno mieć nie mogłeś, zrób coś, bym uwierzyła

Zrób coś, abym otworzyć się mogła jeszcze bardziej
Już w ostatni por skóry tak dawno mi wniknąłeś
Że nie wierzę, iż kiedyś jeszcze nie być tam mogłeś
I choć nie wierzę, by mógł być ktoś bardziej otwarty
Dla Ciebie niż ja jestem, zrób coś, otwórz mnie, rozbierz.

Rafał Wojaczek