To, co piękne...

Teraz o mnie

[Gość: AndrzejG]

Opiszę siebie , tak jak ja to widzę , za pomocą
wierszy.Ciekawym ,czy Ty też tak to widzisz?

Andrzej

Wiara

[Gość: AndrzejG]

Może to wszystko
dzieje się w labolatorium?
Pod jedną lampą w dzień
i miliardami w nocy?

Może jesteśmy pokolenia próbne?
Przesypywani z naczynia w naczynie,
potrząsani w retortach,
obserwowani czymś więcej niż okiem,
każdy z osobna
brany na koniec w szczypczyki?

Może inaczej:
żadnych interwencji?
Zmiany zachodzą same
zgodnie z planem?
Igła wykresu rysuje pomału
przewidziane zygzaki?

Może jak dotąd nic w nas ciekawego?
Monitory kontrolne włączane są rzadko?
Tylko gdy wojna i to raczej duża.
niektóre wzloty ponad grudkę Ziemi.
czy pokaźne wędróki z punktu A do B?

Może przeciwnie:
gustują tam wyłącznie w epizodach?
Oto mała dziewczynka na wielkim ekranie
przyszywa sobie guzik do rękawa.

Czujniki pogwizdują,
personel się zbiega.

Ach cóż to za istotka
z bijącym w środku serduszkiem!
Jaka wdzięczna powaga
w przewlekaniu nitki!
Ktoś woła w uniesieniu:
Zawiadomić Szefa,
niech przyjdzie i sam popatrzy!


Wisława Szymborska

----------------------------------------------------


krzyżyk na drogę



mijając kościół
za każdym razem
żegnam się


z Bogiem


---------------------------------


Wojciech Brzoska

Sens

[Gość: AndrzejG]

Kiedy umrę, zobaczę podszewkę świata.
Drugą stronę, za ptakiem, górą i zachodem słońca.
Wzywające odczytania prawdziwe znaczenie.
Co nie zgadzało się, będzie się zgadzało.
Co było niepojęte, będzie pojęte.

- A jeżeli nie ma podszewki świata?
Jeżeli drozd na gałęzi nie jest wcale znakiem
Tylko drozdem na gałęzi, jeżeli dzień i noc
Następują po sobie nie dbając o sens
I nie ma nic na ziemi, prócz tej ziemi?

Gdyby tak było, to jednak zostanie
Słowo raz obudzone przez nietrwałe usta,
Które biegnie i biegnie, poseł niestrudzony,
Na międzygwiezdne pola, w kołowrót galaktyk
- I protestuje, woła, krzyczy.


Czesław Miłosz

Koniec świata

[Gość: AndrzejG]

W dzień końca świata
Pszczoła krąży nad kwiatem nasturcji,
Rybak naprawia błyszczącą sieć.
Skaczą w morzu wesołe delfiny,
Młode wróble czepiają się rynny
I wąż ma złotą skórę, jak powinien mieć.
W dzień końca świata
Kobiety idą polem pod parasolkami,
Pijak zasypia na brzegu trawnika,
Nawołują na ulicy sprzedawcy warzywa
I łódka z żółtym żaglem do wyspy podpływa,
Dźwięk skrzypiec w powietrzu trwa
I noc gwiaździstą odmyka.
A którzy czekali błyskawic i gromów,
Są zawiedzeni.
A którzy czekali znaków i archanielskich trąb,
Nie wierzą, że staje się już.
Dopóki słońce i księżyc są w górze,
Dopóki trzmiel nawiedza różę,
Dopóki dzieci różowe się rodzą,
Nikt nie wierzy, że staje się już.
Tylko siwy staruszek, który byłby prorokiem,
Ale nie jest prorokiem, bo ma inne zajęcie,
Powiada przewiązując pomidory:
Innego końca świata nie będzie,
Innego końca świata nie będzie.

Czesław Miłosz

Ojczyzna

[Gość: AndrzejG]

W moim domu

Tyle lat jesteśmy razem, miłą, wybacz
Ale wszystko tak jak trzeba chyba nie jest
Gdy musimy się codziennie przekonywać
Że ty dla mnie, ja dla ciebie, istniejemy

Przecież nie mam żadnej innej poza tobą
I mieć nie chcę, tyś jest wieczna i jedyna
Naszym sercom zagroziła, tak jak słowem
Niedokrwistość, zniechęcenie i rutyna

To normalne, że chcesz mieć nareszcie spokój
A na wiosnę grządki zasiać i zagrabić
Ale wiesz, bywają różne pory roku
A tak życia jak tapczana nie ustawisz

Kiedy niebo nad głowami ciąży chmurnie
Twoje oczy wciąż mnie śledzą niespokojnie
Ja dla ciebie chyba chyba zawsze byłem durniem
Co nic nie wie, nic nie czuje, nic nie pojmie

Nie ma takiej gorzkiej prawdy, moja miła
Która dla mnie byłoby nie do zniesienia
Jeśli rzecz nam jaka serca podzieliła
To naiwne i tchórzliwe przemilczenia

Póki czas, lepiej otwarcie ze mną pomów
Zanim w złości lepszy numer ci wykręcę
Chyba prawo mam, by w moim własnym domu
Więcej w oczy mi patrzono, mniej na ręce
Wiem na pewno, że ze sobą zostaniemy
Chociaż życie nam układa się nieprosto
Nie możemy rozstać się trzasnąwszy drzwiami
Moja miła, moja droga
Moja Polsko


Jonasz Kofta

Ja

[Gość: AndrzejG]

Homo

Jestem człowiek
De domo homo
Jaki ja właściwie jestem
Nie wiadomo
Najpierw mały
Potem duży
Potem siwy
Albo łysy
Bo przyroda
Także swoje ma kaprysy

Jeden problem mamy z głowy
I ad acta go odłóżmy
Wniosek z tego prawidłowy:
Jestem różny

Jestem człowiek
De domo homo
Co najbardziej sobie cenię
Nie wiadomo
Urodzenie
Powodzenie
Czy też czyjeś
Zawodzenie
Czy najbardziej sobie cenię
Przyrodzenie

Może ranię czyjąś duszę
Po co jasny obraz mazać
Jestem przecież i jako taki
Muszę się rozmnażać

Jestem człowiek
De domo homo
Czego mi do szczęścia trzeba
Nie wiadomo?
Wiadomo

Nie opuszcza mnie marzenie
Płynie czas, mijają lata
Chciałbym powyrywać nóżki
Wszystkim muszkom świata

Obraz sprawy nieco krzywy
Ale po co bić na alarm
Bardzo chciałbym być szczęśliwy!
I się staram...


Jonasz Kofta

Miłość-najważniejsza

[Gość: AndrzejG]

Ty jesteś moją żoną, to we krwi mojej tłucze
Popłochem, szczęściem, strachem, radością i wyskokiem!
Zamieram i wybucham, tryumfem wrę i huczę,
I płynę w dal obłokiem, i pędzę w dal potokiem.

I myślę, i wspominam, i przypominam sobie,
I modlę się, i płaczę, i ludziom ściskam dłonie,
I śmieję się do siebie, i nie wiem sam, co robię,
I ze wzruszeniem mówię: ja z żoną, żona, żonie...

Błękitno-złota moja! Wiosenna i jesienna!
Ty, co dzień po raz pierwszy ujrzana i kochana!
Spójrz, proszę, w oczy moje; ta sama moc niezmienna,
ta moc, co jeno rzuca w pokorze na kolana!


Julian Tuwim

Marzenie

[Gość: AndrzejG]

Ździebełko - Ciepełko


Wiem, że miłość jest udręką
Bo się wszystkiego od niej chce
Ja pragnę mało, malusieńko
A właściwie jeszcze mniej

Ździebełko ciepełka
W codziennych piekiełkach
W wyblakłym na szaro obłędzie
Różowa perełka, ździebełko ciepełka
Znów wiem, że jakoś to będzie

Gdy serce ukłuje przykrości igiełka
I biedne się czuje, niczyje
Ciepełka ździebełko
Ździebełko ciepełka
Wystarczy i ewszystko przemija

Ździebełko ciepełka
Diamencik ze szkiełka
Czułości kropelka na listku
Ciepełka ździebełko
Tkliwości światełko
W twych oczach wystarczy za wszystko

Nie chcę wichrów, burz, nawałnic
Uczuć, w których spalę się
Jesteśmy przecież łatwopalni
Dla mnie najważniejsze jest:

Ździebełka ciepełka...

Jonasz Kofta


-----------------------------------------
Małżeństwo


Ze tak im było dane
zestarzeć się jak świątkom przy drodze
tak samo spróchniali
tak samo
poorani mrozem i zawieją

Ze tak im dozwolono
iść serce w serce
biodro w biodro
zmarszczka w zmarszczkę

Ze tak im darowano
istnieć w sobie podwójnie
i milczeć wzajemnie

Ze tak im dopuszczono
by nawet w sen wchodzili razem
on ją obejmował na poduszce
by o kamień snu nie zraniła stopy

Ze tak ich wysłuchano
aby to on
czerwone jabłko niósł jej do szpitala
i ukląkł w jej ostatniej łzie

A.Kamieńska.

Kuszenie

[Gość: AndrzejG]

Moje zwykłe marzenie
Śnię często - przejmująco, dziwnie - o nieznanej
Kobiecie. Ja ją kocham i kocha mnie ona.
Nigdy całkiem ta sama, ni całkiem zmieniona,
Kocha mnie i pojmuje, i goi me rany.

Bo ona mnie pojmuje! Serca mego ściany
Dla niej jednej przezrocze, zagadki zasłona
Dla niej jednej opada! Gdy skroń ma spocona,
Ona jedna ją chłodzi rosą łzy wylanej.

Krucze, lniane czy złote są jej włosy wiotkie?
Nie wiem. Imię? Pamiętam, że dźwięczne i słodkie,
Jak imiona najdroższych wygnańców żywota.

Spojrzenie jej podobne posągów spojrzeniu,
A głosu dalekiego, cichego pieszczota
Ma dźwięk głosów kochanych, zmilkłych w grobów cieniu.



Paul Verlaine

Dążenie

[Gość: AndrzejG]

Ideał mężczyzny

Mężczyzna szyty na miarę
Przez krawca perfekcjonistę
Podkreśli me wdzięki i w siebie da wiarę
Zaskoczy każdego stylistę

Mężczyzna na wiele sezonów
W fasonie ponadczasowym
Przed deszczem i smutkiem najlepsza ochrona
Mężczyzna na każdą pogodę

Choć w talii się marszczy fatalnie
Stracił urok nowego okrycia
Leży na mnie jak skóra, wprost idealnie
Mężczyzna na resztę życia


Pebbels



-------------------------------------------


Mądrość
VIII
Skromne życie wśród zajęć łatwych, nieciekawych,
To czyn, co, tylko z wielkiej miłości się rodzi.
Mieć radość, gdy po smutnym dniu dzień smutny
wschodzi
Być mocnym, a zużywać się na drobne sprawy,

Łowić uchem jedynie z wielkomiejskiej wrzawy
Zew dzwonów, o mój Boże, co z wieży dochodzi,
A mieć samemu udział w tej wrzawie, gdy chodzi
0 spełnianie prac błahych jak dziecka zabawy,

5pać pod dachem grzeszników z sercem pokutnika,
Kochać ciszę, a przecież rozmów nie unikać;
Takk długi czas, jak wielka cierpliwość bez skargi,

I wciąż naiwne skrupuły, wciąż skruchy nawroty ,
I tyle tych zachodów o te biedne cnoty !
Wstyd, rzekł Anioł Stróż, pycha zaczyna przetargi!


Paul Verlaine tł.Anna Drzewicka

***

[Gość: AndrzejG]

Gdzie kochają nas

Nie żałuj mnie
serdecznie tak,
bo na cóż mi ten żal.
W kochaniu, gdy szczerości brak
- czy warto ciągnąć bal?

W szufladzie tej,
gdzie trzymasz mnie,
porządek chcesz, to zrób,
ja wrócę tam, gdzie sosny dwie,
początek moich dróg.

Księżycu płyń,
złe wody miń,
już na nas obu czas.
Wędrujmy tam,
zmierzajmy tam
tam gdzie kochają nas.

Błyszczało się,
śpiewało się
wśród koncertowych sal.
Lecz kiedy los
odbierze głos
- czy warto ciągnąć bal?


Na pierwszy znak,
koledzy wszak
zadadzą drugi cios ...
Za sławą, gdy lekkości brak,
czy warto iść na stos?

Księżycu płyń,
złe wody miń
już na nas obu czas.
Zmierzajmy tam,
wędrujmy tam,
tam, gdzie czekają nas.

Bywało, że
rzeźbiło się
kanapę, krzesło, stół.
Dziś prace te
nie wchodzą w grę
i milczy serca pół.

Zbudowałabym
większego coś,
ważniejszą jakąś rzecz.
mam siły dość,
by znaleźć ją
chociażby na dnie rzek.

Księżycu płyń,
złe wody miń,
już na nas obu czas.
Zmierzajmy tam,
wędrujmy tam,
tam gdzie nie było nas.

A.Osiecka

Dawne,zabawne

[Gość: eM]

Wróciły dziś do mnie nad ranem,
jak z nieba,
zgubione jaskółki
na długą niepamięć skazane
nasze dawne
zabawne
pocałunki.

Te znad rzeczki,
te z łąki,
te z lasu,
te pośpieszne bo nie masz już czasu
te gorące,zdyszane,
i te senne nad ranem,
te liryczne i śliczne
i pornograficzne,
te kradzione od żony
i te kłamstwem słodzone,
tamte z klatki schodowej
i z windy,
te miętowe i te anyżkowe,
i te inne od innych,
a na końcu-te troszkę mokre od łez,
po których nie ma już śladu,
a przecież
jest.

A.Osiecka

Na dnie zwierciadeł

[Gość: eM]

Kocham czar wspomnień,smutny wdzięk dawności,
Woń starych dworów,pustki i lawendy,
Rozwory wielkich,szklanych drzwi-bez gości,
Myśl,że tak wiele przeszło życia tędy,
Zycia,co płynąc,jak dym się ulatnia
I żem,nie pierwsza tu i nie ostatnia....

I zdaje mi się,że w powietrza strudze,
Co przez pokoi płynie pustkę wonną,
Dech się czyjś ostał,jakieś szczęście cudze,
Zal czyjś,tęsknotą gnany tu pozgonną,
Coś,co jak zapach uwiędłego kwiatu,
Miejsc się kochanych nie puszcza i trwa tu.

M.Wolska.

Lenartowicz

[Gość: eM]

Złotniczeńku ty na niebie,
chcę pić życie nie mam z czego.
Zrób mi kubek,proszę Ciebie,
z szczerozłota gwiażdzistego!

Zrób mi kubek!Zrób mi kubek!
Ale proszę zrób mi ładnie,
wyrzeżb wszystko w nim co lubię;
ptaka,serce,gwiazdkę na dnie.

Zrób mi lekki i nieduży,
ale mocny zrób i trwały,
niech mi całą wieczność służy!
Chcę pić z niego dla twej chwały.

Otrzyj ręce swe z pozłoty,
którą złocisz świat po ciemku,
dla miłości,dla tęsknoty,
uczyń kubek,Złotniczeńku.

M.Pawlikowska-Jasnorzewska.

Wiklinowe słońce

[Gość: eM]

Odpustowe słońca
plecione z wikliny
turkocą za lasem
na sosnowych kołach.

Prawowierni czerpią
z kadzi od pokoleń
z wieczornego maku nieba
wytłaczany olej.

Palą się ogniska.
Na jezior patelni
piecze dla nas placek
Bóg z pszenicznej pełni.

Już placek zjedzony,
olej wysiorbany.
Na sen nasz opuszcza
las drewniane dzwony.

A wtedy,gdy dzwonem
już nakryci,śpimy,
ktoś słońca za lasem
wyplata z wikliny.

T.Nowak.

"Kim jestem ?"

[Gość: AndrzejG]

kim jestem bez mojego
świadectwa , dobrych ocen,
egzaminów.

Kim jestem gdy zdejmę
modne ciuchy i zarzucę
nadzieję na ramiona .

Kim jestem
siostrą
córką
Przyjacielem

Kim jestem w oczach tych,
którzy co dzień przechodzą
obok na zatłoczonej ulicy .


Maria Pawlikowska

Małe piwo

[Gość: AndrzejG]

Jestem jak ci podpici mężczyźni,
wiecznie spóźnieni.
Dziecku
kupią zabawkę w kiosku,
małżonce -
pomięty goździk.
To im zabrano prawo jazdy
na szczęsne dwa plus dwa,
(chociaż kończyli kursa),
to im
zburzono stare poczciwe dworce
i zbudowano szklane klatki na ludzi,
to oni
skaczą z trzynastych pięter
głową w dół
na małe piwko.



Agnieszka Osiecka

[krakers11]

Do not stand at my grave and weep
I am not there, I do not sleep
I am a thousand winds that blow
I am the diamond glints on snow
I am the sunlight on ripened grain,
I am a gentle autumn's rain.
A quiet bird in circled flight
I am the soft star that shines at night.
Do not stand at my grave and cry
I am not there, I did not die.

Mary E. Frye

[...]

[Gość: Andrzej_G]

Wiadomość została usunięta ze względu na złamanie prawa lub regulaminu.

Epitafium dla frajera

[Gość: AndrzejG]

Żył raz Frajer
Wierzył w bajer
Potem umarł

Nad grobem cztery
Inne Frajery
Wbite w gajery
Wytarte, starte
W cholernym słońcu
Stali bez końca
Jakby po piwo
Albo ćwiarę

Aż wreszcie jeden
Niemłody Frajer
Łzę łyknął gorzką
Jak zajzajer
I w taki gorąc
O suchym gardle
Na siebie biorąc
Żałobne parle
Powiedział:

Przyjacielu
Trochę serca nam ubyło
Ile naprawdę
Jeszcze nie wiemy
Pamięć o Tobie
Poniesiemy
Zrobimy z nią
Ile umiemy
Ci co z urzędu
Wieńce kładli
Musieli odejść
Do swych spraw
Nas tak jak Ciebie
Czas nie nagli
Frajerzy zawsze
Mają czas
Bracie spod jednej anatemy
Żegnamy Cię i dziękujemy

Że Ci się chciało
Być zakałą
Gdy wystarczało
Głośno klaskać
Że Ci się chciało
Widzieć całość
Gdy wystarczała
Biała laska

Że Ci się chciało
Być tylko sobą
Zwyczajnie dobro od zła
Odróżniać
Kiedy nikogo
Nie było obok
Tylko służalcza
Szepcząca próżnia

Że Ci się chciało
Myśleć tak mało
O swoich własnych
Nielekkich losach
Że Ci godności
Wystarczało
By nie dorzucać
Drewna do stosów
Że Ci się chciało…

Że Ci się chciało
Ciężki Frajerze
Przeżyć po ludzku
Swe ludzkie życie
Choć w zmartwychwstanie
Nikt z nas nie wierzył
Ni w wieczną rzeczy pamięć
W granice
Bracie spod jednej anatemy
Żegnamy Cię
I dziękujemy

Cztery frajery
Wbite w gajery
Jeszcze postały
Chwilkę na słońcu
Ptaszki ćwierkali
A oni stali
Po dobrej chwili
Poleźli w końcu

I zapomnieli dać po czerwońcu

Ja bym takiego klienta
W życiu nie wpuścił na cmentarz


Jonasz Kofta

Kolejna tęsknota

[Gość: AndrzejG]

Ucichło morze i wiatr przestał wiać,
Wkoło mnie cisza,
Radosne skrzypce przestały grać,
A wraz z nimi twój miły głos,
Zamilkł jakby w ziemi pogrzebany ,
- Tak nagle został mi odebrany...

Na mojej twarzy zmarszczek przybywa,
Lecz nie starości są one oznaką.
Zmartwienie swoje oblicze odkrywa,
Nie zostawiaj! - nie bądź taką...

To zaledwie kilka dni,
A już chłodno tu bez ciebie.
Wiesz jak bardzo smutno mi?
Powiedz, czy już jesteś może w niebie?

Tam na pewno jest wspaniale,
Lecz nie odchodź, bo ja proszę...
Bądź wśród żywych,
Usłyszysz głos mój rozżalony!
Jeśli nie przyjdziesz - umrę,
- Umrę zrozpaczony...


--------------------------------------------------------------------------------
Dane o autorze:


Nazwisko: Anioł Stróż
Wiek: 21
Płeć: Meżczyzna
Miasto: Ozimek
email: [e-mail]
WWW: www.wieszcz.prv.pl
Data wpisu: 2001.07.07 22:46:41

[Gość: Dzik]

Jeremi Przybora - Zimy żal

Wiosna, wiosna już w powietrzu,
człowiek, kwiat i ptak ją przeczuł.
Ile do niej jeszcze dób -
liczą usta, pąk i dziób.
A ja wcale nie w zapale
i zachwytem się nie palę,
bo im - starszy jestem czym -
tym bardziej szkoda zim.

Zima trudna, zima brudna,
zima nudna -
żaden bal.
Zima ziębi,
zima gnebi,
ale zimy, zimy żal.
Zima mrozi,
zima grozi,
nie dowozi,
w zaspach tkwi.
Ale mimo
zmartwień z zimą -
żal tej zimy, zimy mi.

Mało co mnie bawi w zimie -
ani zamieć, ani wymieć.
A w zakresie łyżew, nart -
mi nie dopisuje hart.
Kiedy mróz na rtęć napiera
i wypiera niżej zera -
już cholera trzęsie mnie !
A jednak myślę, że

Zima trudna... itd

Skąd po zimie moje żale ?
Nie szaleję w karnawale.
Czemu żegnam w mol nie w dur
nienajlepszą z roku pór ?
Może to mnie właśnie smuci,
że ta sama już nie wróci,
że z szelestem zdartych dat
upłynął życia szmat....

Życie trudne,
życie żmudne,
życie nudne -
żaden bal.
Życie ziębi,
życie gnębi,
ale życia, życia żal.
Życie mrozi,
życie grozi,
nie dowozi,
w zaspach tkwi.
Lecz choć - tycia
radość z życia -
żal jest życia, życia mi.

Mijanie (się) przemijanie trwanie

[Gość: AndrzejG]

mijają stulecia

a one fruną

i są dla nas wciąż te same



zadzierając głowy

niezmiennie mówimy na nie:

kawki bociany pszczoły

nie próbując rozróżnić

kawkę od kawki

bociana od bociana

pszczołę od pszczoły



i one dostrzegają w nas

stale tego samego człowieka

żyjącego teraz i przed wiekami



w tej gatunkowej perspektywie

(może nie tak znów niedorzecznej)

mijając się a nie przemijając

istniejemy dla siebie

bezimiennie ale za to wiecznie


Józef Baran

[Gość: Dzik]

J.T. boję się Twojej miłości


nie boję się dętej orkiestry przy końcu świata
biblijnego tupania
boję się Twojej miłości
że kochasz zupełnie inaczej
tak bliski i inny
jak mrówka przed niedźwiedziem
krzyże ustawiasz jak żołnierzy za wysokich
nie patrzysz moimi oczyma
może widzisz jak pszczoła
dla której białe lilie są zielononiebieskie
pytającego omijasz jak jeża na spacerze
głosisz że czystość jest oddaniem siebie
ludzi do ludzi zbliżasz
i stale uczysz odchodzić
mówisz zbyt często do żywych
umarli to wytłumaczą

boję się Twojej miłości
tej najprawdziwszej i innej

Wielkanoc na moim zamku

[Gość: AndrzejG]

Co za gościnność może ten stół
nie wątpię pamięta obfitość bażantów
uda antylop nie tylko nie tylko
zastawy ozdobne i srebrne i złote
i dzbany co później trzaskane o mur

Co za gościnność może ten stół
nie przeczę mebel piękny na pewno
porcelana na nim czysto dźwięczy
a jeszcze pies rasowy to już cywilizacja

Co za gościnność może ten stół
co za pokusa jego nagość
co to za smak jest - politura

Można go tylko obchodzić dokoła
cały czas to robiłem pisząc ten stół

Edward Stachura

[Gość: Dzik]

[Gość: Maya]

PLASTIKOWY KUBEK
NIE MA W SOBIE,
ZBYT WIELE ROMANTYZMU.
NIE ZMUSZA DO REFLEKSJI
NAD ISTNIENIEM.
NIE STWARZA PODNIETY
DO DYSPUTY.
NIE WZBUDZA SKOJARZEN I WSPOMNIEN.
CZY JESTEM JESZCZE ZWIERZECIEM,
CZY BYLEM CZLOWIEKIEM- PRZEZ MOMENT.
KIM BEDE
GDY - PLASTIKOWY KUBEK,
STRACI- RACJE BYTU.
KTO I CO POWIE O MNIE?!
CZY BEDZIE SZANSA DLA POTOMNYCH??
NA TYM, A MOZE NA INNYM GLOBIE??



MAYA 9.11.97. W`GONG

POTRZEBA WIARY

[Gość: Jondrus]

Kierowca znał trasę na pamięć, lecz raz i on musiał zwolnić.
W Rymanowie ujrzeliśmy z okien autobusu
pochód z czarnymi sztandarami i trumna. Ludzie
umierają; cała niezwykłość polega na tym,
ze tęcza właśnie napięła swój imponujący łuk
nad górami. Łatwiej mu teraz iść do nieba,
zauważyła Magda. Po szczeblach barw. Wszystko
płynie; usiadłem na kamieniu pośrodku górskiej rzeki
pisząc jak Balzak, z nogami w zimnej wodzie. Palce
kostnieją wcześniej niż pięty. Woda przyniosła proce.
Z niedaleka, bo gumka nie zdążyła sparcieć.
Chciałem z niej zrobić użytek, kamieni nie brakuje,
lecz jest do niczego, nie tak się mocuje
ten kawałek skory. Słonce, wiatr, ptaki, śpiew
wody na kamieniach, to więcej niż potrzeba. Jestem
przekonany; jak święty Krzysztof, który rozważnie
przenosił dzieci przez rzekę, a potem został
patronem wariatów z kierownicą, święcie przekonany.



Jacek Podsiadło

[Gość: mazur]

JAN TWARDOWSKI
Wyjaśnienie


Nie przyszedłem pana nawracać
zresztą wyleciały mi z głowy wszystkie mądre kazania
jestem od dawna obdarty z błyszczenia
jak bohater w zwolnionym tempie

nie będę panu wiercić dziury w brzuchu (...)
nie będę podskakiwał w dyskusji jak indor
z czerwoną kapką na nosie
nie wypięknieję jak kaczor w październiku (...)

po prostu usiądę przy panu
i zwierzę swój sekret
że ja, ksiądz,
wierzę Panu Bogu jak dziecko

[Gość: Maya]

WIERSZ DLA MOJEGO MEZA,
BEDZIE NIESKONCZONY.
BY MOGL ON DOPISAC
SWOICH WTRACEN PARE.
A MOZE BEDZIE, CHCIAL DOPISAC WIECEJ?

MUZYKA JEMU
CHCE MALOWAC PEJZAZ- TAK PRZY SNIADANIU.
ABSTRAKCJA I PLAMA, JAK LUBI.
BY NIE POGUBIL,
PRETEKSTOW DO WZNOWIEN.


MAyA.

W`GONG 9.11.97.

"Musi Być Ktoś"

[Gość: Jondrus]

Musi być ktoś, kogo nie znam, ale kto zawładnął
Mną: moim życiem, śmiercią; tą kartką


Rafał Wojaczek -

Wiara

[Gość: Jondrus]

wierzę że Bóg podobny jest do gołębicy
że człowiek może zmienić się
w dowolną część maszyny
co nie oznacza
że nie ma mu wyrosnąć lwia grzywa
albo skrzydła anielskie
(w anioły także wierzę)
Wierzę w insygnia wszystkich mocarstw
Wierzę we wszystkie ideały
i w szaleństwo ich głosicieli
Nie wykluczam :
samorództwa
dzieworództwa
zapłodnienia przez styk damskiego zadka z fotelem
na którym od dawna nikt nie siedział
Wierzę że facet któremu się nic nie udaje
może zostać nagle synem szczęścia
Że największym poetą naszego kraju
nie jest ten siwy pan z dochodami
ani ten młody dobijający się do dochodów
ale stary tragarz który nie napisał nic
oprócz kilku podań
Wierzę w praducha
i pramaterię
i wszystkie pre-pradokumenty i we wszystkie pro anty korr i kontra
Nie wierzę tylko w niemożliwe
Wszystko jest możliwe na tym świecie
składającym się
hiii... hiii
z wirujących punkcików
których jeszcze
hiii... hiii nikt nie widział.


Andrzej Bursa

[Gość: Maya]

NIECH WAM
SZCZESCIE SPRZYJA,
CZAS ZLY SIE ODWROCI.
BO WSZYSTKO Z NIM MIJA,
ZALECZA SIE RANY.
- A NA NICH
NIECH LAKI BLOGOSCI WYROSNA,
BO TAK TEZ DZIEJE SIE
MAJOWA WIOSNA.

WIEC NIECH WAM SIE..UMAI.
W SERCACH OPUSZCZONYCH.
BO MOZE POJAWI SIE..BOG.
DAJ BOZE NIEBAWEM,
JESLI TEGO CHCECIE.

BOG Z WAMI.

maya. 1998

[Gość: Dzik]

Julian Tuwim - "Wspomnienie".

Mimozami jesień się zaczyna,
Złotawa, krucha i miła,
To ty, to ty jesteś ta dziewczyna,
Która do mnie na ulicę wychodziła.

Od twoich listów pachniało w sieni,
Gdym wracał zdyszany ze szkoły,
A po ulicach w lekkiej jesieni
Fruwały za mną jasne anioły.

Mimozami zwiędłość przypomina
Nieśmiertelnik żółty - październik.
To ty, to ty, moja jedyna,
Przychodziłaś wieczorem do cukierni.

Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
W parku płakałem szeptanymi słowy.
Młodzik z chmurek prześwitywał jesienny,
Od mimozy złotej - majowy.

Ach czułymi, przemiłymi snami.
Zasypiałem z nim, gasnącym o poranku,
W snach dawnymi bawiąc się wiosnami,
Jak tą złotą, jak tą wonną wiązanką ...

---------------------------------------

Wiersz jak wiersz, z muzyką Czesława
Niemena
- ciepłe wspomnienia,
a te dziewczyny
....
'To co
piękne'.

Dla relaksu: M.Hemar - Rymy zwierzęce

[Gość: Dzik]

Marian Hemar
"Rymy zwierzęce
albo ogród zoologiczny
dla dzieci i dorosłych".


Tchórz
------------------------------------------
Tchórz
Nasmrodził, uciekł, i już,
I niby nie zawinił !
Odważny by tak nie uczynił.
Odważnemu nasmrodzić także nie pierwszyzna,
Ale odważny się przyzna.


Hiena
-----------------------------------------------------
Umówmy się, że do hieny nikt się nawet nie uśmiechnie.
Bo ona żyje z tego, jak kto inny zdechnie.
Może to bardzo niedobrze,
Gdy na polu kto zdechły zostanie się,
Ale co innego, czy ktoś jest pożyteczny
A co innego uśmiechanie się.


Żmija
------------------------------------
Żmija
Chętnie się w nogę wpija.
Wtedy trzeba natychmiast wypić dużo, dużo wódki,
Żeby udaremnić skutki.
W ogóle wypić dużo wódki nie jest źle,
Czy ugryzła czy nie.


Hipopotam
--------------------------
Płynie! Płynie! Hipopotam!
Jaki duży! Widać go tam!
Wygląda jak krowa, której w jakąś dziurkę
Ktoś niegrzeczny wetknął rurkę
I nadmuchał nadmuchał nadmuchał.

Mówili mu: przestań dmuchać!
Ale on nie posłuchał.

[Gość: Maya]

......A tu brzeczy cykad mrowie,
Tam pod krzakiem, tu na drzewie.
Eucaliptus sie ugina, pod "orkiestra"
Ta...basniowa,
Mowie wam, to cud - zbawienie.
Jeszcze jeden...dotyk Bozy,
W tym porzadku nieslychanym,
Ktory jeszcze znajdziesz TUTAJ.
Dziki, Piekny, Okielznany.
Nad lazurem fal me mysli,
Niech doplyna na czas Wilji.
.....A co wam sie pieknego przysni,
Niech sie stanie rzecza
W swiecie ISTNIEN!

maya.1998

Cóżeś za Bóg!?.

[Gość: Jondrus]

...X - Boże!!! – zawołał X – jakąż Ty zgrają nieziemską dowodzisz?!:
śmierć, diabły, fruwający hemoafrodytci...... Kim jesteś że możesz się
takimi kompanami otaczać? – cóżeś za Bóg? - a może herszt?
– Nie bluźnij!!! - zawołał głos znad niego – ktoś widocznie siedział na
klatce od jakiegoś czasu i przysłuchiwał się myślom X-a (cóż wtedy jeszcze
posiadam? skoro moje myśli stoją nagie na pokaz wszystkim
odwiedzającym?)
- On im zaufał – szeptał teraz głos z ponad, X nie spojrzał nawet – słuchał
tylko bo któż może go teraz odwiedzać – nikt tylko i duchy jakieś chore
jego wyobraźni zjawy. – On im zaufał, On ich przyjął do siebie, dał im dom
w sercu, a oni – oni czerpiąc siłę z jego miłości zaczęli ją trwonić na lewo i
prawo burząc cały porządek boskiego świata – zaczęli panoszyć się po nim
nie dając mu (światu) swoją naturą istnieć.
Widząc to Bóg, w żalu i nadziei stworzył człowieka – chciał obdarzać
miłością której nie mógł dać dotychczasowemu stworzeniu – ono go nie
chciało. Bóg stworzył ludzi jako istoty słabe i ułomne – „siła jest
słabością” – nie chciał powtórzyć błędu jakiego dopuścił się z aniołami. A
ludzie...... niby byli słabi, ale jednak mieli w sobie coś co robi ich
potężnymi – to była głupota (bóg tego nie przewidział). Ludzie zaczęli
walczyć ze wszystkimi i wszystkim – nie mieli respektu dla boskości
wszelkiego stworzenia.
Anioły się zmówiły i żeby Bóg staruszek już nic nie tworzył zamknęli go w
wieży gdzie jeno światu przyglądać się może, a ci........, a oni panoszą się
dalej po boskim świecie zmieniając nurty rzek i kierunki wiatrów na swoja
nie boską modłę, a ci......, a oni walczą i zabijają (nawet Anioły i Diabły, a
jakby Śmierć dorwali to nie wiadomo jak by się to skończyło). Śmierć
zbiera obfite żniwa , a Diabeł rzyga z nadmiaru pokutników.
A Bóg?....... Ten siedzi sobie starowina w wieży niezdolny do niczego i
płacze nad losem świata (nie tak to on ułożył). I tylko jego starsza
siostra – panna majowa (wiedźma kwiatowa) pociesza go pieśnią u stóp
więzienia i jakoœ dziwnie się przy tym uœmiecha – tak jakoś dziwnie się
uśmiecha jakby znała dalsze losy wszechwszystkiego. A biedny staruszek
siedzi i lepi figurki z chleba, ale już nie potrafi skrzesać życiodajnej iskry.
Hmmmmmm – Miłość pchnęła Go do czynu stworzenia, gdyż będąc nią
obdarzony i mając jej w nadmiarze chciał się nią dzielić, ale nie wiedział że
wprzódy trzeba ja mieć, a to ona jego i wszystko inne ma, tak to ta sama
Miłość wepchnęła Go w te mury za karę – bo Miłością nie można się
dzielić – można w niej tylko uczestniczyć.
Kim ona jest? Kim była? wiadomo jeno że nie Bóg jest tym najwyższym
istnieniem. Miłość.... – a starsza siostra P.Majowa chodzi po polanie i się
tajemniczo uśmiecha.

X- kim ona jest?
?- no nie przesadzaj – tego sam Bóg staruszek nie wiedział.....

Stevr

[Gość: Maya]

Witam...pozwalam sobie zamiescic tekst z listu "obcego" w poscie skierowanym
Do Kagana:Bog istnieje, spotkalem go!


Rozum, ateizm, wiara

Istnieją dwa ateizmy, z których jeden jest
oczyszczeniem pojęcia Boga.

Być może, każda rzecz zła ma swój drugi aspekt, który
na drodze postępu do dobra stanowi oczyszczenie, a
także trzeci - który jest dobrem nadrzędnym.

Trzeba te trzy aspekty rozróżniać, bo pomieszanie ich
stanowi wielkie niebezpieczeństwo dla myśli i dla
skutecznego kierowania życiem.

Z dwóch ludzi, którzy nie doświadczyli sami istnienia
Boga, ten, który przeczy Jego istnieniu, jest Mu być
może bliższy. Fałszywy Bóg, który we wszystkim
przypomina prawdziwego, z wyjątkiem tego, że nie można
się z nim zetknąć, będzie zawsze przeszkodą w dojściu
do Boga prawdziwego.



Religia jako źródło pociechy jest przeszkodą w
prawdziwej wierze: w tym sensie ateizm jest
oczyszczeniem. Tą częścią mojej istoty, która nie jest
przeznaczona dla Boga, powinnam być ateistką. Wśród
ludzi, u których nie obudziła się nadprzyrodzona część
ich istoty, ateiści mają rację, a wierzący jej nie
mają.



Za pośrednictwem rozumu wiemy, że to, czego rozum nie
ogarnia, jest bardziej rzeczywiste niż to, co może
ogarnąć.

Wiara to doświadczenie tego, że rozum jest oświecony
przez miłość.

Tylko, że tę wyższość miłości rozum powinien uznać
przechodząc właściwą sobie drogę stwierdzenia i
dowodzenia. Podporządkować się powinien dopiero wtedy,
kiedy wie dlaczego, i to w sposób doskonale ścisły i
jasny. Bez tego podporządkowanie się jest błędem, a
to, czemu się rozum podporządkowuje, wbrew etykietce
nie jest miłością nadprzyrodzoną, ale czymś innym.
Może to być na przykład wpływ środowiska.



Wiara nie jest zetknięciem z Bogiem: w tym wypadku nie
byłaby nazwana nocą, zasłoną. Jest to poddanie tych
części duszy, które nie stykają się z Bogiem, tej
części, która ma z Nim styczność.



Wiara i dobro

Aby być posłusznym Bogu, trzeba otrzymywać rozkazy.
Jak to się stało, że otrzymywałam je we wczesnej
młodości, kiedy wyznawałam ateizm ? Wierzyć to mieć
przeświadczenie, że pragnienie dobra jest zawsze
nagrodzone; ktokolwiek je ma, nie jest ateistą.
Wierzyć w jednego Boga, który może pozostawić w
ciemnościach tych, którzy pragną światła - to nie mieć
wiary.



Istota wiary: niepodobieństwem jest naprawdę pragnąć
dobra i nie osiągnąć go.

Albo odwrotnie: to, czego można naprawdę pragnąć i nie
otrzymać, nie jest naprawdę dobrem.

Niepodobna otrzymać dobra, kiedy się go nie pragnęło.



Gdyby wszystkie rzeczy poddać posłuszeństwu wobec Boga
bez żadnych zastrzeżeń i z tą myślą: Jeśli Bóg
istnieje rzeczywiście, wszystko przez to zyskam -
choćby nawet chwila śmierci miała przynieść nicość;
gdyby to słowo nie odpowiadało niczemu poza
złudzeniem, nie straciłam nic, bo w tym wypadku nie ma
w ogóle żadnego dobra, nie ma zatem nic, co można by
utracić; zyskałam nawet, docierając do prawdy, bo
odrzuciłam złudne dobra, które istnieją, ale które nie
są dobrem, dla rzeczy, która (wedle tego
przypuszczenia) nie istnieje, ale która, gdyby
istniała, byłaby przecież jedynym dobrem ...

Jeśli w ten sposób pokierować swoim życiem, żadne
odkrycie w chwili śmierci nie zdoła wywołać w nas
żalu; bo choćby wszystkimi światami rządził los albo
szatan, nie musielibyśmy żałować, żeśmy tak życie
przeżyli.

To o wiele lepsze od zakładu Pascala.

Choćby Bóg był złudzeniem, jeśli chodzi o istnienie,
pozostaje On jedyną rzeczywistością, jeśli chodzi o
dobro. Tu mogę mieć pewność, bo to jest definicja.



Za ten przywilej, aby przed śmiercią osiągnąć stan
duszy w doskonały sposób podobny do stanu duszy
Chrystusa, kiedy wisząc na krzyżu mówił: "Boże mój,
czemuś mnie opuścił ?" - za ten przywilej wyrzekłabym
się chętnie wszystkiego co nazywa się rajem.

Bo całe Jego pragnienie było bez reszty skierowane ku
Bogu, a zatem posiadał Boga w sposób doskonały.

Cierpiał męki niemal piekielne, ale czyż to taki ważny
szczegół ?



Zasadniczy punkt chrystianizmu (i platonizmu):

Tylko myśl o doskonałości wytwarza dobro - dobro
niedoskonałe. Jeśli stawiamy sobie za cel
niedoskonałość, czynimy zło.



Nie ma człowieka o tak twardym sercu, aby nie odczuwał
współczucia na widok nieszczęść przedstawianych w
teatrze. Bo nie dążąc do niczego, nie starając się
niczego zdobyć, nie czując się zagrożonym żadnym
niebezpieczeństwem, żadnym brudem, wciela się w
oglądane postacie.

Daje ujście swojemu współczuciu, bo wie, że znajduje
się poza rzeczywistością. Gdyby to była rzeczywistość,
stałby się zimny jak lód.

Wielu chrześcijan opłakujących w ciągu wieków
ukrzyżowanie Chrystusa nie wzruszyłoby się wcale
widząc Go na krzyżu. Łzy ich były bezpłodne.

Człowiek, który całe swoje pragnienie przelał na
dobro, jest ustawicznie skłonny do współczucia, tak
jak człowiek w teatrze.

Myśl jego nie ucieka od obrazu nieszczęścia, bo wie,
że nieszczęście nie jest złem. Cierpi jednak na jego
widok, bo wie, że nieszczęście sprawia ból. A
cierpienie skłania go do tego, by próbował mu zaradzić.

I to wszystko. Nie ma nic poza tym. To jest tak
proste, że w tejże chwili, kiedy próbuje zaradzić
cierpieniu, prawa jego ręka nie wie, co czyni lewa.



Sens wszechświata

Jesteśmy częścią, która ma naśladować całość.

Atman. Niech dusza człowieka wcieli się w cały
wszechświat. Niech z całym wszechświatem nawiąże ten
związek, jaki kolekcjonera wiąże z jego kolekcją,
żołnierza umierającego ze słowami: "Niech żyje
Cesarz !" - z Napoleonem. Dusza potrafi przenieść się
z ciała, w którym mieszka, w coś innego. Niech więc
przeniesie się w cały wszechświat.

Utożsamić się z całym wszechświatem. Wszystko, co jest
mniejsze od wszechświata, poddane jest cierpieniu.

Cóż z tego, że umrę, wszechświat istnieje nadal. Nie
pocieszy mnie to, jeżeli jestem czymś innym niż
wszechświat. Ale jeśli wszechświat jest dla mojej
duszy jak gdyby drugim ciałem, własna śmierć staje się
dla mnie czymś równie mało ważnym, jak śmierć jakiegoś
nieznajomego. I tak samo cierpienie.



Bóg osobowy i nieosobowy

Bóg, jak mówią Hindusi, jest zarazem osobowy i
nieosobowy. Jest nieosobowy w tym sensie, że Jego
nieskończenie tajemniczy sposób bycia Osobą różni się
nieskończenie od ludzkiego sposobu bycia osobą. (...)

Niektórzy święci o bardzo wysokim stopniu
uduchowienia, jak święty Jan od Krzyża, pojęli
równocześnie i z równą siłą osobowy i nieosobowy
aspekt Boga. (...)

Ponieważ na Zachodzie słowo "Bóg" w zwykłym jego
użyciu oznacza osobę, ludzie, których cześć, wiara i
miłość skierowane są niemal wyłącznie na nieosobowy
aspekt Boga, mogą uważać się i podawać za ateistów,
choć w duszy ich mieszka miłość nadprzyrodzona. Ci
będą z całą pewnością zbawieni.

Poznać ich można po stosunku, jaki maja do rzeczy
ziemskich. Ci wszyscy, którzy mają w sobie w czystym
stanie miłość bliźniego i godzą się na istniejący ład
świata włącznie z cierpieniem; wszyscy ci, nawet jeśli
żyją i umierają pozornie jako ateiści, są z pewnością
zbawieni.

Ci, którzy w stopniu doskonałym posiadają te dwie
cnoty, nawet jeśli żyją i umierają jako ateiści, są
święci. Spotykając takich ludzi, nie trzeba starać się
ich nawracać. Oni są w pełni nawróceni, choć nie w
sposób widoczny; nawet jeśli nigdy nie byli
ochrzczeni, zostali na nowo zrodzeni z wody i z ducha;
nawet jeśli nigdy nie przyjmowali komunii świętej,
spożywali chleb życia.



Wszechmoc i słabość Boga

Bóg jest na ziemi wszechmocny tylko w tym sensie, że
zbawia tych, którzy chcą być przez Niego zbawieni.
Całą resztę swojej mocy oddał księciu tego świata i
bezwładnej materii. Jego moc jest tylko duchowa. Ale
to co duchowe, ma tu na ziemi tylko tyle mocy, ile jej
trzeba, żeby istnieć. Ziarno gorczyczne, perła, zaczyn
chlebowy, sól.

[Gość: Maya]

Ciag dalszy listu "obcego".


Bóg nie jest wszechmocny, skoro jest Stwórcą.
Stwarzanie jest zrzekaniem się władzy, abdykacją. Ale
jest wszechmocny w tym sensie, że zrzeka się tej
władzy z własnej woli. Zna skutki tego aktu i pragnie
ich.



Tu, na drodze, leży jakiś nędzarz, na pół martwy z
głodu. Bóg otacza go swym miłosierdziem, ale nie może
zesłać mu chleba. Ale obok jestem ja, i na całe
szczęście nie jestem Bogiem; mogę mu dać kawałek
chleba. To moja jedyna wyższość nad Bogiem.

"Bo byłem głodny, a daliście mi jeść." Bóg może prosić
o chleb dla nędzarzy, ale nie może go im dać.



Miłość

W całej pełni uświadamiamy sobie istnienie tylko tych
istot ludzkich, które kochamy.

Przeświadczenie, że inne istoty ludzkie istnieją jako
takie, jest miłością.



Energia seksualna nie występuje u ludzi okresowo.
Świadczy to najlepiej, że przeznaczeniem jej nie jest
użytek naturalny, ale miłość Boga.



Miłość odczuwa potrzebę wyjścia z tego, co Hindusi
nazywają stanem rozdwojenia, rozdzieleniem podmiotu i
przedmiotu (...). Przede wszystkim pożądanie zmysłowe,
pochłaniając całą energię życiową, sprawia to, że jest
już tylko jeden przedmiot, a reszta nie istnieje; stać
się za tym jednym i tym samym z owym przedmiotem
oznaczałoby definitywne zerwanie ze stanem
rozdwojenia; w ten sposób miłość, osiągnąwszy cel
swego pożądania, stałaby się urzeczywistnieniem myśli
Wedanty. Ale tu na ziemi miłość nie może osiągnąć celu
swego pożądania. Musi przebić Niebo i przedostać się
na drugą stronę. Jeśli tego nie czyni, zamienia się
częściowo w nienawiść. Jak przebaczyć drugiemu
człowiekowi, że wciąż jest inny ?



Miłość Boga jest wtedy czysta, kiedy równą wdzięczność
budzi w nas i radość i cierpienie.



Lucyfer chciał być Bogiem. Cóż bardziej naturalnego.
Tylko miłość każe nam przystać na to, że nie jesteśmy
Bogiem. Miłość każe przystać na to, że jest się
czymkolwiek, albo niczym. Zaspokaja ją bez reszty
myśl, że Bóg jest. Trzeba tak kochać albo być jak
Lucyfer; wszystko inne jest służalstwem.



Freudyzm byłby najzupełniej prawdziwy, gdyby kierunek
myśli nie był w nim taki, że jest czymś najzupełniej
fałszywym.

Robić mistykom zarzut z tego, że kochają Boga tą
władzą, jaka jest przeznaczona do miłości seksualnej,
to tak jakby wyrzucać malarzowi, że maluje obrazy
farbami wyrabianymi z substancji materialnych. Tylko
tą władzą możemy kochać, innej nie mamy. Można by
zresztą równie dobrze postawić ten zarzut mężczyźnie,
kochającemu kobietę. Cały freudyzm przepojony jest
przesądem, którego zwalczanie stawia sobie jako misję,
a mianowicie, że wszystko co seksualne, jest niskie.



Kto jest przekonany, że ma niewiele grzechów, o
niewiele Boga prosi i kocha niewiele.

Ale prostytutka najgorszej kategorii nie może nie
wiedzieć, że ma grzechów wiele, bo społeczeństwo nie
zostawi jej w tej nieświadomości.

Jeśli ktoś przeżył życie niemal bez grzechu, ale czuje
w sobie wszystkie możliwe zbrodnie i za wszystkie,
choć niespełnione, Boga przeprasza, może mieć łaskę
kochania Boga tak jak prostytutka.



Jeśli miłość nie znajduje żadnego przedmiotu, ten, kto
kocha, musi pokochać samą swoją miłość, pojętą jako
coś z zewnątrz. Wtedy znalazło się Boga.



Prawdziwość innych religii

Pomiędzy mistykami prawie wszystkich tradycji
religijnych istnieje rzeczywiście wspólnota dochodząca
niemal do identyczności. Oni stanowią o prawdzie
każdej z tych tradycji.

Kontemplacja, praktykowana w Indiach, Grecji, Chinach
itd. jest w równym stopniu nadprzyrodzona, jak
kontemplacja u mistyków chrześcijańskich. Szczególnie
silne pokrewieństwo istnieje na przykład pomiędzy
Platonem i świętym Janem od Krzyża. A także pomiędzy
Upaniszadami a świętym Janem od Krzyża. Bardzo bliski
mistyce chrześcijańskiej jest również taoizm.



Religia katolicka mieści w sobie i formułuje wyraźne
prawdy, które w innych religiach zawarte są w sposób
ukryty. Ale i odwrotnie: inne religie zawierają w
sobie sformułowane prawdy, które w chrystianizmie są
zawarte w sposób ukryty. Najbardziej wykształcony
chrześcijanin może się jeszcze wiele nauczyć o
sprawach Boskich, czerpiąc z innych tradycji
religijnych; choć wewnętrzne światło, może mu także
ukazać to wszystko poprzez jego własna tradycję
religijną. Niemniej jednak byłoby niepowetowaną
stratą, gdyby te inne tradycje religijne znikły z
powierzchni ziemi. Misjonarze aż nadto przyczynili się
do ich zanikania.

Święty Jan od Krzyża wiarę porównuje do odblasków
srebra, podczas gdy prawda jest złotem. Różne
autentyczne tradycje religijne to różne i być może
równie cenne odblaski tej samej prawdy. Ale nie
zdajemy sobie z tego sprawy, bo każdy żyje tylko jedną
spośród tych tradycji, a inne ogląda z zewnątrz. A
tymczasem religię można poznać tylko od wewnątrz, jak
to, całkiem słusznie, powtarzają bez przerwy katolicy
ludziom niewierzącym.

To tak jakby dwóch ludzi, mieszkających w dwóch
połączonych ze sobą pokojach, widziało słońce - każdy
przez swoje okno - a jednocześnie ścianę w pokoju
sąsiada, oświeconą odblaskiem słońca, i każdy z nich
był przeświadczony, że on tylko widzi słońce, a
sąsiad - tylko jego odblask.

Kościół uznaje różnorodność powołań za rzecz cenną.
Trzeba by rozszerzyć tę myśl i na powołania istniejące
poza Kościołem. Bo są i takie.



Każda religia jest jedynie prawdziwa, to znaczy, że
myśląc o niej trzeba jej okazywać tyle uwagi, jakby
poza nią nie istniała żadne inna. (...) W
pojęciu "syntezy" różnych religii zawiera się niższy
stopień uwagi.



Chrześcijaństwo - Kościół

Izrael oparł się Rzymowi, bo jego Bóg, chociaż
niematerialny, był doczesnym władcą na poziomie
Cesarza. Dzięki temu mógł narodzić się chrystianizm.
Religia Izraela nie była dosyć szlachetna, aby być
krucha i, dzięki tej odporności, mogła chronić wzrost
tego, co jest najbardziej szlachetne.



Święty Augustyn (przeciw Pelagiuszowi). Jeśli
niewierny przyodzieje tych, co są nadzy itd., czyni
źle, choć uczynek jego jest dobry. Bo złe drzewo
przynosi złe owoce. A drzewo jest złe, bo "bez wiary
nie można się Bogu podobać".

To coś dokładnie przeciwnego niż słowa Chrystusa,
który mówił: "Po ich owocach poznacie ich" - a nie po
drzewie poznacie owoce. I przeciwnie - to zupełnie
przypomina postawę faryzeuszy wobec Chrystusa. To
społeczne bałwochwalstwo, bałwochwalcza cześć oddawana
Kościołowi, podobna do bałwochwalczej czci Izraela u
Żydów. To coś zupełnie przeciwnego niż historia o
Samarytaninie (heretyku tamtych czasów).

Oto totalitaryzm.

W jaki sposób chrystianizm może przepoić wszystko, nie
stając się totalitarnym ? Wszystko we wszystkich - i
nie stać się totalitarnym.



W totalitarnej ortodoksji Kościoła jest jakiś
niedostatek wiary. Ktokolwiek prosi Boga o chleb, nie
otrzyma kamieni. Jeśli temu, kto pragnie prawdy, ukaże
się jakieś błędne rozwiązanie, jest ono dla niego
widocznie tylko etapem na drodze do prawdy, i jeśli
nie ustanie w drodze do prawdy, dojrzy, że to był
błąd. Ten, kto nie pragnie prawdy, tkwi w błędzie, ale
tkwi w błędzie nawet wtedy, gdy recytuje Credo.
Potępienie błędów było słuszne, ale nie anathema sit
(ekskomunika). Skąd można wiedzieć, że taki właśnie
błąd nie był dla danego umysłu konieczny jako
przejściowy etap ?Wystarczyło powiedzieć: "Ktokolwiek
mówi, że ... nie doszedł jeszcze do prawdy". Chronić
maluczkich ? A czy nie można ich było chronić
modlitwą ?

Jeśli modlę się o prawdę, każda myśl, która mi się
wydaje prawdziwa, pochodzi od Boga, choćby sama była
błędem, i nie mam prawa jej odtrącać przez uległość
wobec autorytetu, choćby z własnej woli przyjętego.



Chrystus powiedział: "Idźcie więc i nauczajcie
wszystkie narody, chrzcząc je ...", to znaczy te,
które uwierzą w Niego. Ale nigdy nie
powiedział: "Zmuszajcie ich,

[Gość: Maya]

Ten tekst nie jest moj ale niejakiej
Simone Weil, ktora kochala Boga napewno
wiecej niz ja!!!
obcy, :)

:).. Pozdrawiam cie Jondrus!
m.

***

[Gość: Jondrus]

Matka Boska Częstochowska wyskoczyła z ram

Z miłosierdziem się przyjrzała wielbicieli hordzie

Chodźcie do mnie moje dzieci coś wam dam

I ramami jak Van Damne wszystkich prask po mordzie



Nawet lubię gdy ktoś znowu Jezus Maria klnie

Zamiast tony medalików nosić

Ale każda feministka wam to powie, że

i kobieta też ma czasem dosyć



Biała cisza żadnych pytań jednomyślna zgoda

Cud nareszcie: to milczenie niczym jeden głos

Całkiem jak na antypodach człek człekowi rękę poda

I kamurków coraz więcej cóż za piękny stos



Inkwizytor podpisuje a kat ostrzy miecz

Rozdziawiając mądrze paszczę jak pies do księżyca

Jak Darczanka, jak Giordano, jak Hus, prosta rzecz

Raz że pierze zwykłym proszkiem dwa że żydowica



Każdy chwyta za kamura śliniąc się za trzech

A co świeższy pod sztandarem zaraz cztery łapie

Ty cnotliwa ty niechrzczona twój ostatni dech

Nie pomoże ci już nawet i elektryk w klapie



Zawsze będą chętni żeby w konia robić was

Cacy cacy święto pracy i na gnidzie gnida

Prosta rzecz za mordę trzymać kadząc cały czas

Jak się komuś nie podoba męczennik się przyda



Matka Boska Częstochowska popatrzyła z ram

Popłynęły łzy wzruszenia macierzyńskie szczere

Ino mi spróbujcie dziatki już wam dam

I w garść skręca namoczoną ścierę


Jan Riesenkampf

Wiara

[Gość: Jondrus]

Wiara jest wtedy, gdy Święty Franciszek

zobaczył niemieckiego Jezusa i mu rzekł

otwórz pysk niech narobię ci do środka



Matko Boska Kalwaryjska niesiemy Ci w darze

nakaz eksmisji do Pieniężna abyś

Znów pozwoliła nam uwierzyć w Siebie



My nie chcemy ptaszydła smukłego jak pająk

złotych szponów jak ołów bez siły litości

Oderwij dupę panie heraldyku

i domalujże szmalcu na dwa palce



To jest dziś. Wiek się kończy a z nim tysiąclecie

Kto dożył bez kaftana zapłacił dzieciństwem

Jeszcze żyją dorośli co wierzą błagając

Boga by wierzył w Siebie ich darząc tym samym


Jan Riesnkampf

[Gość: Maya]

Swietne!

...A NA ANTYPODACH, CZLEK - CZLEKOWI REKE,USMIECH,SERCE PODA !!!

Pozdrawiam!

(tryptyk)

[Gość: Jondrus]

*

mój tatuś-poeta
ma swą prywatną mitologię

mój tata
wierzy rudym potworom

to wielki trud
tworzyć mity
nazywać je
i kazać w nie wierzyć
swoim dzieciom

mój tata wie o tym dobrze


**

mój tatuś-poeta
ma swoje krótkotrwałe pragnienia

mój tata bywa w Varietés

wiem że kocha wszystkie swoje dzieci
i wiem że wielbi piękne ciała kobiet

może kiedyś będziemy świętą rodziną


***

mój tatuś-poeta
pragnie szczęścia

mojemu tacie
niewiele do szczęścia trzeba

jego kobiety zwykle mnie nie lubiły
albo były rude

teraz mój tata
pragnie szczęścia dla mnie
i modli się za wszystkich mężczyzn
którzy mi go dać nie potrafią

Natalia Stankiewicz

(tryptyk)

[Gość: Jondrus]

*

mój tatuś-poeta
ma swą prywatną mitologię

mój tata
wierzy rudym potworom

to wielki trud
tworzyć mity
nazywać je
i kazać w nie wierzyć
swoim dzieciom

mój tata wie o tym dobrze


**

mój tatuś-poeta
ma swoje krótkotrwałe pragnienia

mój tata bywa w Varietés

wiem że kocha wszystkie swoje dzieci
i wiem że wielbi piękne ciała kobiet

może kiedyś będziemy świętą rodziną


***

mój tatuś-poeta
pragnie szczęścia

mojemu tacie
niewiele do szczęścia trzeba

jego kobiety zwykle mnie nie lubiły
albo były rude

teraz mój tata
pragnie szczęścia dla mnie
i modli się za wszystkich mężczyzn
którzy mi go dać nie potrafią

Natalia Stankiewicz

[Gość: maya]

Pozdrawiam (:(:

m.

Folwark

[Gość: Jondrus]

„Folwark”
I
Wielki folwark- w naszym kraju
Świnie osły chcą do raju,
I sprzedając ziemię naszą
W stronę Unii- ciągle patrzą.
Świnia kopie- dołki ryje
Każąc ludziom żreć pomyje,
Sama dobrze wypasiona
Cały naród robi w konia.
No i osioł nie próżnuje
Ciągle nowe spiski knuje,
Wymyślając czcze głupoty
Raz po raz uchwala gnioty.
Cóż narodzie ty mój drogi
Czas zapłaty będzie srogi,
Świnia z osłem tańczą sobie
Na swym wspólnym myślę grobie.

Kandziora.M
Św-ce/41-600
[e-mail]

[Gość: GMR]

Dla mnie np piekne jest to co jest brzydkie

*

[Gość: *]

Ballada o spalonej synagodze

[Gość: Jondrus]

Żydzi, Żydzi wstawajcie, płonie synagoga!
Cała Wschodnia Ściana porosła już żarem!
Powietrze drży, skacze po suchych belkach ogień!
Wstawajcie, chrońcie święte księgi wiary!

Gromadzą się ciemni w krąg płonącego gmachu,
Biegają iskry po pejsach, tlą się długie brody,
W oczach blask pożaru, rozpaczy i strachu,
Gdzie będą teraz wznosić swoje próżne modły?!

Płonie synagoga! Trzask i krzyk gardłowy!
Belki w żar się sypią, iskry w górę lecą!
Tam w środku, Żyd został! Jeszcze widać ręce!
Już czarne! O, Jehowo, za co? O, Jehowo?!

Noc zapadła. Stoją wszyscy wielkim kołem,
Chmury nisko, w ciemnościach gwiazda się dopala.
Patrzą na swe chałaty porosłe popiołem,
Rząd rąk i twarzy w mrok się powoli oddala...

Stali tak do rana, deszcz spadł, ciągle stali
Aż popiół się zmieszał ze szlamem.
- Jeden Żyd się spalił! Jeden Żyd się spalił!
Śpiewał w knajpie nad wódką włóczęga pijany.

Jacek Kaczmarski
1987

[Gość: Dzik]

[Gość: Maya]

Pustynia słów

[Gość: AndrzejG]

[ Aldawena ]




zamyka każdego z was
w swej twardej martwej suszy
i nie chce już wypuścić
z nieupojonych dłoni
układa w was swe sypkie
do szpiku piasku skroni
koszmary - i dobrze dba o to
by was nie mogły ogłuszyć
jej ciało przez wasze palce
wiruje jak mętne wskazówki
waszych zwiędłych na kamień
oszklonych kompasów serc
które nie wiedzą już same
gdzie leży - sennie jak szczęśvie
półwschodnia strona ciszy -
fiolet, milczenie i deszcz

[Gość: Maya]

"Gravity Of Love".


(Enigma)

[Gość: Maya]

"Universal Mother"


(Sinead O'Connor)

[Gość: efik]

Kochani,
Nie pomysleliście aby założyć wątek "To co piękne II"? Strrrrasznie trudno się
ten otwiera.Pozdrawiam. Efffff...

[Gość: Maya]

Good Idea...Co o Tym Myslisz, Andrew, Dziku, Oko i inni?

[Gość: Dzik]

Gość portalu: Maya napisał(a):

> Good Idea...Co o Tym Myslisz, Andrew, Dziku, Oko i
> inni?

jestem za -
bo byłoby łatwiej -
a nawet przeciw -
bo szkoda by tyle pięknych tekstów utonęło w historii
FORUM; jak długo wątki są przechowywane ??

Wątek założyło Oko.
Nie chciałbym bez niego decydować
ale jeśli już mamy założyć nowy wątek - sequel -
"To co piękne II",
to koniecznie z komentarzem, że jest kontynuacją
i jeśli ktoś chce więcej, powinien siegać wstecz.


pozdrawiam.
:-)

[Gość: AndrzejG]

zadzwonię do oko

[Gość: Maya]

Dobrze, czekamy na "ruch" Oka,a moze Oko.
Nie wiem, czy wolno mi odmieniac.

To co piekne:
Dobre porozumienie i przyjazn.

Pozdrawiam ciebie Dziku, Andrzeju i Oko.:)
Bye!

[Gość: oko]

Kochani :))
Daje Wam pełne błogosławienstwo. W ogole niepotrzebnie sie tak mna przejmujecie -
to jest NASZ wątek (a myślę, że jeszcze kilku innych osób).
Masz racje Mayu, że przyjazn i zrozumienie to najwazniejsze sprawy. Ja bym do
tego dodał zwykła sympatię do innych.
Pozdrawiam Was Troje i życzę powodzenia :))
Janusz

PS. Dzik ma racje - żal, gdyby taka antologia poezji sie zmarnowała.
PSII. Mayu, jestem zwolennikiem odmieniania, w koncu nasz język jest językiem
fleksyjnym.
PSIII. Andrzeju, dzieki za informację.
Ja

[Gość: AndrzejG]

Witaj Januszu.
Najpierw załóż , a potem błogosław.
W tym przypadku , założenia nowego wątku ,
nie będę się wzdragał przed zaproszeniem kapelana , celem poswięcenia.
A tak na poważnie , to ja nie czuję się uprawomocniony
i godzien do podjęcia takiego kroku.
Ty jesteś tym właściwym człowiekiem.
Januszu do dzieła,
tym bardziej ,że dobijają się tu nowi chętni
tyle ,że ze słabszym sprzętem,
która to ułomność uniemożliwia im ciekawą zabawę.
A TY?
Całkiem odpuściłeś potyczki słowne?

Andrzej

[Gość: oko]

Andrzeju, witaj. Niech juz wam bedzie - zaloze ten watek. Potyczek slownych
sobie nie odpuscilem do konca, ale nie w tym szambie, tylko troche mniejszym -
na onecie. Dopoki tu nie zabanuja zwyklych chamow, nie bede sie zbytnio
angazowal. Zamiescilem wczoraj watek "Zbieramy, co zasialismy", bo znalazlem
ciekawy tekst i uznalem, ze warto go zaprezentowac ludziom. Ale kto sie tam
natychmiast wepchal? Nasz ulubiony kangur z australii :) Tu tez sie laduje ze
swoim chamstwem i blotem. Gdyby istnial tylko on , mozna by wytrzymac. Jeden
cham to nawet ciekawostka przyrodnicza. Ale tu jest o wiele wiecej, a ja nie
zwyklem kopac sie z koniem.
Pozdrawiam Cie, Dzika i Maye :))
Janusz

[Gość: oko]

Gość portalu: oko napisał(a):
> Andrzeju, witaj. Niech juz wam bedzie - zaloze ten watek. Potyczek slownych
> sobie nie odpuscilem do konca, ale nie w tym szambie, tylko troche mniejszym -
> na onecie. Dopoki tu nie zabanuja zwyklych chamow, nie bede sie zbytnio
> angazowal. Zamiescilem wczoraj watek "Zbieramy, co zasialismy", bo znalazlem
> ciekawy tekst i uznalem, ze warto go zaprezentowac ludziom. Ale kto sie tam
> natychmiast wepchal? Nasz ulubiony kangur z australii :) Tu tez sie laduje ze
> swoim chamstwem i blotem. Gdyby istnial tylko on , mozna by wytrzymac. Jeden
> cham to nawet ciekawostka przyrodnicza. Ale tu jest o wiele wiecej, a ja nie
> zwyklem kopac sie z koniem.
> Pozdrawiam Cie, Dzika i Maye :))
> Janusz
www.gazeta.pl/alfa/home.jsp?dzial=0511&forum=KRAJ&wid=1956073&aut=+Ksiadz&aid=1956073

[Gość: Katolik]

Kradna nicki i pisza z adresu: *.its.monash.edu.au / *.arts.monash.edu.au

Los forum

[andrzejg]

Sławomir Mrożek - Epidemia




Kiedy byłem dzieckiem, a nawet młodzieńcem, nie
podejrzewałem niczego. Może mi nie powiedziano, żeby mnie nie
straszyć? Ale zauważyłem później, a teraz już wiem na pewno, że na
świecie panuje jakaś dziwna zaraza.
Cholera, tyfus i jeszcze inne mają swoje nazwy i symptomy. Z
nich nie robi się tajemnicy. Kiedy zdarzają się ich epidemie - wszyscy o
nich mówią i wogóle jest wielka sprawa. Ale - i to właśnie jest ciekawe -
chorzy na te choroby zdrowieją, niewielu, ale jednak niektórzy - to znaczy,
że te choroby nie są śmiertelne w każdym wypadku. Natomiast ta, którą
ja odkryłem - zabija na pewno. Od niepamiętnych czasów nikt, ale to nikt
jej nie przeżył. A jednak o niej się nie mówi, a nawet jeżeli się mówi, to
nie nazywając jej po imieniu. Czy dlatego, że nikt nie wie, jak ona się
nazywa? A nawet jakie są jej właściwe objawy?
Cholera czy tyfus wybuchają od czasu do czasu, wtedy ma się
wielu znajomych, którzy nie chorują, ale potem przez całe dziesiątki lat
nie spotkasz nikogo, kto by chorował na tyfus, czy cholerę. Szukaj ze
świecą, a nie znajdziesz. Natomiast ta dziwna zaraza, o której mówię,
grasuje zawsze i nieustająco. Im więcej czasu mija, tym więcej masz
znajomych, którzy - jak się okazało - na nią chorowali. Zapadali na nią
dosłownie, pod ziemię.
Więc zaczynam podejrzewać, że ona ma coś wspólnego z
czasem. Najlepiej to widać na przykładzie mojego dziadka. kiedy był
młody - żył. Tak samo w średnim wieku. Ale minęło jeszcze trochę lat - i
co powiecie? Już go nie ma. Po prostu nie żyje. Dlaczego żył, kiedy był
młody, a później już nie? Dlaczego nie odwrotnie? Musi w tym być jakaś
głęboka przyczyna.
Kiedy spojrzymy szerzej - ten związek między czasem z
zarazą ukazuje się jeszcze wyraźniej. Na przykład ani jeden, powtarzam,
ani jeden człowiek urodzony przed pierwszą połową ubiegłego stulecia, nie
żyje do dzisiaj. Jest to absolutna reguła. Poza pewną granicą ilość lat nie
ma już znaczenia. Względem tych, co umarli pięćset lat temu, tak samo
jesteśmy pewni, że nie żyją, jak względem tych, co umarli lat temu
pięćset siedemdziesiąt trzy albo tysiąc. Tylko do setki możemy jeszcze
coś rozróżniać. Tak, niewątpliwie czas ma coś z tym wspólnego.
Należałoby więc alarmować, może wybiec na ulicę i krzyczeć.
Nieraz mam na to ochotę, zresztą to jest obowiązek jednostki - podnosić
alarm, kiedy jednostka zauważy zbiorowe niebezpieczeństwo. Ostrzegać,
wołać głośno, wskazywać na nie. Społeczeństwo powinno się zjednoczyć i
wspólnie wystąpić przeciwko zagrożeniu. Czy ja wiem jak... Od tego
przecież mamy rządy, partie polityczne i w ogóle organizację społeczną.
Ale co wyjdę na ulicę, to nie mogę wydobyć z siebie głosu. Wydaje mi się,
że panuje powszechna zmowa milczenia. Że kiedy zacznę, wezmą mnie
za wariata, choć dobrze wiedzą, że to prawda, to, co bym krzyczał. A tylko
udają, że nie wiedzą o niczym, i nikomu nie pozwolą o tym głośno mówić.
Spisek jakiś czy co, sprzysiężenie? Ale spisek do spółki z kim, z zarazą?
To się nie mieści w głowie.
Pozostaje mi więc samemu obmyślać środki zaradcze. Bo z
wolna powstaje we mnie podejrzenie, że to wszystko odnosi się nie tylko
do moich znajomych czy nieznajomych, do ludzi, którzy byli i już ich nie
ma, którzy są i których nie będzie. A co, jeżeli ja sam jestem zagrożony?
Dawniej wydawało mi się to niemożliwe, nie myślałem o tym po prostu.
Ale teraz...
Bo żyję - może na tym właśnie polega ta choroba. Tak, chyba
na tym.
Więc czyżbym ja także miał umrzeć z tego powodu?


------------------------------------------------------------

No właśnie.MY mamy umrzeć z tego powodu?

Najpiekniejsze na swiecie jest...

[Gość: Katolik]

... owo promieniowanie bijace od Boga Zywego, czyli Jego Swiatobliwosci Ojca
Swietego, Wielkiego Rodaka Naszego, Jana Pawla II!

To co piekne

[damodar]

Piosenka ktorej nie da sie przestac spiewac

Sloncem bylismy!
Cieniem jestesmy!
Sloncem bedziemy!
Dziecmi swych dzieci!
Dziecmi swych dzieci!

Edward Stachura

[damodar]

Piosenka dla zapowietrzonego

Cudownie jest:
Powietrze jest!
Dwie rece mam,
Dwie nogi mam;

W chlebaku chleb,
Do chleba ser,
Do picia deszcz.

Nadchodzi noc
I zimno z nia;
Mam rece dwie
Obejme sie;

Ukryje sie,
Utule sie
We wlasna siersc.

Daleko swit,
Nie widac nic;
Dwie nogi mam;
Dojdziemy tam.

Szczekaja psy!
Fruwaja mgly!
Niech pani spi!

Powietrze jest:
Cudownie jest!


Edward Stachura

[damodar]

Moj palec zdobi
Swierszcz wysokokaratowy

Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Gość portalu: oko napisał(a):

> Czesto w ramach odreagowywania brudu i znoju siegam po swoje ulubione teksty.
> Pomyslalem, ze na pewno nie jestem jedyny. Zapraszam do wrzucania tu tekstow,
> ktore w jakis sposob spelniaja waszym zdaniem kryterium piekna. Takich, które
> kochacie, które w jakims momencie byly dla was wazne. Sadze, ze moze byc to
> pozyteczniejsze od bicia piany, moze tez dac chwile wytchnienia przed kolejna
> mordercza polemika.
> KRYTERIA
> 1) Piekno jest pojeciem wzglednym - ale wulgarnosc i chamstwo powszechnie
> ujednoliconym.
> 2) Bez aktualnej polityki.
> 3) Bez natretnej ideologii.
> 4) Teksty artystyczne - nie eseje, definicje, reportaze itp.
> 5) Teksty cudze - jesli ukrywaja sie na forum jacys noblisci, proszeni sa o
> niecytowanie samych siebie.
> 6) Zakladam, ze osoby nieprzestrzegajace zasad beda ignorowane przez
> pozostalych.


Bardzo dobry watek. Gratuluje pomyslu!

[damodar]

Nic nie mam
zdmuchnela mnie ta
jesien calkiem

Nic nie mam
tylko z daszkiem nieba
zamyslony kaszkiet

Jerzy Harasymowicz

[damodar]

szukam cie w miekkim futrze kota
w kroplach deszczu
w sztachetach
opierm sie o dobry plot
i zasnuta sloncem
- mucha w sieci pajeczej-
czekam

Halina Poswiatowska

[Gość: U]

Oczy dziewczyny w czasie orgazmu w wysokiej trawie,w
gwiezdna,wietrzna,ksiezycowa noc pod wysokim,
polskim,kaszubskim niebem.

"Dolina zielonej pszenicy".Ksiazka,au tor-polski
Zyd.Nazwiska nie pamietam.

[Gość: U]

Oczy dziewczyny w czasie orgazmu w wysokiej trawie,w
gwiezdna,wietrzna,ksiezycowa noc pod wysokim,
polskim,kaszubskim niebem.

"Dolina zielonej pszenicy".Ksiazka,au tor-polski
Zyd.Nazwiska nie pamietam.

[damodar]

Gość portalu: U napisał(a):

> Oczy dziewczyny w czasie orgazmu w wysokiej trawie,w
> gwiezdna,wietrzna,ksiezycowa noc pod wysokim,
> polskim,kaszubskim niebem.
>
> "Dolina zielonej pszenicy".Ksiazka,au tor-polski
> Zyd.Nazwiska nie pamietam.


Bardzo ladne.

[damodar]

badz przy mnie blisko
bo tylko wtedy
nie jest mi zimno

chlod wieje z przestrzeni\

kiedy mysle
jaka ona duza
i jaka ja
to mi trzeba
twoich dwoch ramion zamknietych
dwoch promieni wszechswiata

Halina Poswiatowska

Dno piekła

[Gość: AndrzejG]

na dnie piekła
ludzie gotują kiszą kapustę
i płodzą dzieci
mówią: piekielnie się zmęczyłem
lub: piekielny dzień miałem wczoraj
mówią: muszę się wyrwać z tego piekła
i obmyślają ucieczkę na inny odcinek
po nowe nieznane przykrości
ostatecznie nikt im nie każe robić tego wszystkiego
a są zbyt doświadczeni
by wierzyć w możliwość przekroczenia kręgu
mogliby jak ci starcy
hodowani dość często w mieszkaniach
(przeciętnie na dwie klatki schodowe jeden starzec)
karmieni grysikiem
i podmywani gdy zajdzie potrzeba
trwać nieruchomo w proroczym geście
z dłońmi uniesionymi ku górze

ale po co
dokładne wydeptywanie dna piekła
uparte dążenie
z pełną świadomością jego bezcelowości
ach ileż to daje sytuacji.



1957


Andrzej Bursa

[Gość: Maya]

Erotyk dla R.

[Gość: Maya]

Swiat przestal istniec
Ty muskasz me cialo
Dwie gwiazdy plonace
Twe oczy zglodniale
Usta..usta..usta
Moj czarodzieju
Moj..moj..moj
W sercach dwa golebie
Sie szamoca
Nie - to motyl barwny
Lopoczacy skrzydlem
Serce - Motyl we mnie
W tobie
Zostan tak...tak.

Twoj zapach mym powietrzem.

M&R. 1.07.02 Sydney

A to znaczy - diabli, czyśćcowy i boski.

[Gość: AndrzejG]

Rozmowa




- Pan, śpiewak, świat widzi ponuro:
Wciąż tylko o stosach i grobach;
Pan wiesza, poddaje torturom,
Głos pana to wieczna żałoba,
Że trwają - pan za złe ma murom,
A mnie się to życie podoba!

- Proszę pani, ja życie lubię
W jego prawdzie i jego złudzie;
Ale człowiek dąży ku zgubie,
Wiedzieć o tym nie chcą ludzie.

- Właśnie, ludzie. Niech pan pomyśli
Starczy im prawdziwych przepaści,
A najgorsze - jeszcze się przyśni;
W cierpieniu - wszyscy są właśni.
Pan mówi, że życie to czyściec,
A oni pragnęliby baśni.

- Proszę pani, przecież to robię.
Opowiadam baśnie choć smutne -
Kim by był niepojęty człowiek
Bez braci Grimm prawdy okrutnej?

- Właśnie, prawda. O co pan pyta?
Obcy panu brak wątpliwości.
To pan śpiewa, co pan przeczytał:
Po prostu świat w książkę uprościł.
Pan gra, kiedy wszechświat zgrzyta.
Pan przeczy człowieczej miłości!

- Proszę pani, cierpieć się staram.
Starczy spytać żony i dzieci.
Kocham. Miłość - księga stara,
Którą warto Bogu polecić.

Właśnie Bóg. Pan Boga nie lubi,
Ale mówi, że wciąż Go szuka.
W pańskich trwogach można się zgubić;
Pojąć sztukę pańską, to sztuka.
Pan publicznie z losem się czubi:
Jaka z tego dla nas nauka?

- Proszę pani, proszę nie czekać
Na nauki, tezy i wnioski -
Jestem egzemplarz człowieka,
A to znaczy - diabli, czyśćcowy i boski.

7.12.1991


Jacek Kaczmarski

Niebo

[Gość: Maya]

W TWOICH RAMIONACH
W TWOICH RAMIONACH
WSZYSTKO SIE SPELNI
WSZYSTKIEGO DOKONAM
..DLATEGO
WSZEDZIE
O PORZE KAZDEJ
ZABIERAM
W PAMIECI
ZE SOBA
..TWOJE RAMIONA.

M&R 2.07.02 Sydney

[Gość: Maya]

JAK WAZNE JEST
JAK WAZNE JEST
..KOCHANIE..
NIECH KAZDY WIE
NIECH KAZDY TEZ
..TEN BOSKI PREZENT LOSU
DOSTANIE.

M&R 2.07.02 Sydney

To co piekne

[damodar]

SUR LE PONT d'AVIGNON

Ten wiersz jest żyłką słoneczną na ścianie
jak fotografia wszystkich wiosen.
Kantyczki deszczu wam przyniosę -
wyblakłe nutki w nieba dzwon
jak wody wiatrem oddychanie.
Tańczą panowie niewidzialni
"na moście w Awinion".
Zielone, staroświeckie granie
jak anemiczne pączki ciszy.
Odetchnij drzewem, to usłyszysz
jak promień - naprężony ton,
jak na najcieńszej wiatru gamie
tańczą liściaste suknie panien
"na moście w Awinion".
W drzewach, w zielonych okien ramie
przez widma miast - srebrzysty gotyk.
Wirują ptaki płowozłote
jak lutnie, co uciekły z rąk.
W lasach zielonych - białe łanie
uchodzą w coraz cichszy taniec.
Tańczą panowie, tańczą panie
"na moście w Awinion".

Krzysztof Kamil Baczyński 41 r.

[damodar]

MIŁOŚĆ

O nieba płynnych pogód,
o ptaki, o natchnienia.
Nie wydeptana ziemia,
nie wyśpiewane Bogu
te drzewa, te kaskady
iskier, ten oddech nieba,
w ramionach jak w kolebach
zamknięty. Jak cokoły
drzewa z szumem na poły;
serca jak dzbany łaski,
takie serca jak gwiazdki,
takie oczu obłoki,
taki lot - za wysoki.

Słońce, słońce w ramionach
czy twego ciała kryształ
pełen owoców białych,
gdzie zdrój zielony tryska,
gdzie oczy miękkie w mroku
tak pół mnie, a pół Bogu.


Twych kroków korowody
w urojonych alejach,
twe odbicia u wody
jak w pragnieniach, w nadziejach.
Twoje usta u źródeł
to syte, to znów głodne,
i twój śmiech, i płakanie
nie odpłynie, zostanie.
Uniosę je, przeniosę
jak ramionami - głosem,
w czas daleki, wysoko,
w obcowanie obłokom.


Krzysztof Kamil Baczyński 8 IX 42 r.

[damodar]

MELANCHOLIA

Szary pejzaż tętni kroplami
w rzeki gęste, lśniące jak ołów,
noc przepędza do pustych obór
czarne chmury, stada bawołów.

Po wądole nakisłym zmierzchem
pełźnie szumem chmur szarych liszaj,
przez zasiane w ugorach cisze
dzień brzeziną schodzi przez pole.


Krzysztof Kamil Baczyński 1939r.

[damodar]

***

Ty jesteś moje imię i w kształcie, i w przyczynie,
i moje dłuto lotne.
Ja jestem, zanim minie wiek na koniu-bezczynie,
ptaków i chmur zielonych złotnik.
Ty jesteś we mnie jaskier w chmurze rzeźbiony blaskiem
nad czyn samotny.
Ja z ciebie ulew piaskiem runo burz, co nie gaśnie,
każdym życiem i śmiercią stokrotny.
Ty jesteś marmur żywy, przez który kształt mi przybył,
kształt w wichurze o świcie widziany,
który o mleczne szyby buchnął płomieniem grzywy
i zastygł w dłoni jak z gwiazdy odlany.
I jesteś mi imię ruchów i poczynaniem słuchu,
który pojmie muzykę i sposób,
który z lądu posuchy wzejdzie żywicą-duchem
w łodygę głosu.

Krzysztof Kamil Baczyński 1 III 42 r.

[damodar]

MILOSC


Jest czekaniem
na niebieski mrok
na zielonosc traw
na pieszczote rzes

Czekaniem
na kroki
szelesty
listy
na pukanie do drzwi

Czekaniem
na spelnienie
trwanie
zrozumienie

Czekaniem
na potwierdzenie
na krzyk protestu

Czekaniem
na sen
na swit
na koniec swiata

Malgorzata Hillar

[damodar]

POZIOMKA


Gdybys byl blisko
dalabym ci
te pierwsza poziomke

Mowilabym
Wez najmilszy
to jest kropla slonca

Ty jestes daleko
a poziomka ma ksztalt
lzy


Malgorzata Hillar

[damodar]

GNIAZDO


Co noc
zasypiala
w bezpiecznym gniezdzie
jego ramion
broniacym dostepu
drapieznym ptakom
samotnosci

Odnajdywal ja
wsrod czarnych galezi
snu
zeby powiedziec
ze jest
dla niej

W noc
najciemniejsza
odeszla
z bezpiecznego gniazda
jego ramion
i zablakala sie
w mroku

Teraz
wsrod nocnych drzew
spiacym kawkom
gniazd cieplych
zazdrosci

Malgorzata Hillar

[damodar]

* * *
W malinowym chruśniaku, przed ciekawych wzrokiem
Zapodziani po głowy, przez długie godziny
Zrywaliśmy przybyłe tej nocy maliny.
Palce miałaś na oślep skrwawione ich sokiem.
Bąk złośnik huczał basem, jakby straszył kwiaty,
Rdzawe guzy na słońcu wygrzewał liść chory,
Złachmaniałych pajęczyn skrzyły się wisiory,
I szedł tyłem na grzbiecie jakiś żuk kosmaty.

Duszno było od malin, któreś, szepcząc, rwała,
A szept nasz tylko wówczas nacichał w ich woni,
Gdym wargami wygarniał z podanej mi dłoni
Owoce, przepojone wonią twego ciała.

I stały się maliny narzędziem pieszczoty
Tej pierwszej, tej zdziwionej, która w całym niebie
Nie zna innych upojeń, oprócz samej siebie,
I chce się wciąż powtarzać dla własnej dziwoty.

I nie wiem, jak się stało, w którym oka mgnieniu,
Żeś dotknęła mi wargą spoconego czoła,
Porwałem twoje dłonie - oddałaś w skupieniu,
A chruśniak malinowy trwał wciąż dookoła.


Boleslaw Lesmian

[damodar]

* * *
Taka cisza w ogrodzie, że się jej nie oprze
Żaden szelest, co chętnie taje w niej i ginie.
Czerwieniata wiewiórka skacze po sośninie,
Żółty motyl się chwieje na złotawym koprze.
Z własnej woli, ze śpiewnym u celu łoskotem
Z jabłoni na murawę spada jabłko białe,
Łamiąc w drodze kolejno gałęzie spróchniałe,
Co w ślad za nim - spóźnione - opadają potem.

Chwytasz owoc, zanurzasz w nim zęby na zwiady
I podajesz mym ustom z miłosnym pośpiechem,
A ja gryzę i chłonę twoich zębów ślady,
Zębów, które niezwłocznie odsłaniasz ze śmiechem

Boleslaw Lesmian

[damodar]

* * *
Z dłońmi tak splecionymi, jakbyś klęcząc, spała,
W niedostępne mym oczom wpatrzona widzenie,
Płaczesz przez sen i wstrząsem wylęklego ciała
Błagasz o nagłą pomoc, o rychłe zbawienie.
Jeszcze płaczu niesytą do piersi cię tulę,
A ty goisz się we mnie, niby lgnąca rana,
A ja płacz twój całuję, biodra i kolana
I ramię i zsuniętą z ramienia koszulę.

Lecz karmiony ust twoich spłakanym oddechem,
Nie pytam o treść widzeń. Dopiero z porania
Zadaję ciemną nocą tłumione pytania.
Odpowiadasz bezładnie - ja słucham z uśmiechem

Boleslaw Lesmian

[damodar]

* * *
Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne:
Lampa, gdy noc już zdąży świat mrokiem owionąć,
Winna zgasnąć w tej szybie, a w tamtej zapłonąć.
Na znak ten oddech tracę. Już schody są ciemne.
Czekasz z dłonią na klamce i, gdy drzwi otwiera,
Tulę tę dłoń, co jeszcze ma chłód klamki w sobie,
A ty w zamian przyciskasz moje ręce obie
Do serca, które zawsze u drzwi obumiera.

Wchodzę ciszkiem, jak gdyby krok każdy knuł zbrodnię,
Między sprzęty, co dla mnie są sprzętami czarów.
Sama ścielesz swe łóżko według swych zamiarów,
By szczęściu i pieszczotom było w nim wygodnie.

I zazwyczaj dopóty milczymy oboje,
Dopóki nie dopełnisz podjętego trudu.
Ile w dłoniach twych pieczy, miłości i cudu !
Kocham je, kocham za to, że piękne, że twoje.

Boleslaw Lesmian

[damodar]

* * *
Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,
Ale w innym sadzie, w innym lesie -
Może by inaczej zaszumiał nam las
Wydłużony mgłami na bezkresie....
Może innych kwiatów wśród zieleni bruzd
Jęłyby się dłonie dreszczem czynne -
Może by upadły z niedomyślnych ust
Jakieś inne słowa - jakieś inne...

Może by i słońce zniewoliło nas
Do spłynięcia duchem w róż kaskadzie,
Gdybym spotkał ciebie znowu pierwszy raz,
Ale w innym lesie, w inym sadzie...

Boleslaw Lesmian

[damodar]

Po ciemku
Wiedzą ciała, do kogo należą,
Gdy po ciemku obok siebie leżą!
Warga - wardze, a dłoń dłoni sprzyja -
Noc nad nimi niechętnie przemija.
Świat się trwali, ale tak niepewnie!...
Drzewa szumią, ale pozadrzewnie!...
A nad borem, nad dalekim borem
Bóg porusza wichrem i przestworem.
I powiada wicher do przestworu:
"Już nie wrócę tej nocy do boru!" -
Bór się mroczy, a gwiazdy weń świecą,
A nad morzem białe mewy lecą.
Jedna mówi: "Widziałam gwiazd losy!"
Druga mówi: "Widziałam niebiosy!" -
A trzecia milczy, bo widziała
Dwa po ciemku pałające ciała...
Mrok, co wsnuł się w ich ściśliwe sploty,
Nic nie znalazł w ciałach, prócz pieszczoty!

Boleslaw Lesmian

[damodar]

Nocą umówioną

Nocą umówioną, nocą ociemniałą
Przyszło do mnie ciszkiem to przychętne ciało.
Przyszło potajemnie - w cudnej bezżałobie -
Było mu na imię tak samo, jak tobie...

Zajrzało po drodze w przyszłość i zwierciadło -
Na pościeli zimnej obok się pokładło -
Dla mnie się pokładło, bym je mógł całować
I znużyć - i zużyć - i nie pożałować !

Lgnęło mi do piersi - ofiarnie pachnące,
Domyślnie bezwstydne i - posłuszniejące...
W ciemnościach - w radościach - na granicy łkania
Mdlało od nadmiaru niedoumierania.

I nic w nim nie było, prócz czaru i grzechu,
Prócz bezwiednej woni - wiednego pośpiechu -
I prócz tego dreszczu, co ginie w krwi szumie -
I bez niego ciało - ciała nie rozumie.

Boleslaw Lesmian

[damodar]

Dzień Skrzydlaty

Rozwidniły sie w słoncu dwie otchłanie - dwa swiaty -
Mysmy byli - w obydwu...A dzien nastal skrzydlaty.

Nikt nie umarl w dniu owym - nie zatail sie w cieniu...
I pamietam, zem myslal o najdalszym strumieniu

Nie mowilas nic do mnie, lecz odgadlem twe slowa.
A on - zjawil sie nagle... Zaszumiala dabrowa.

Taki - drobny i nikly... I mial - ciernie na skroni.
I ukleklismy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.

W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatow powodzi.
I zdziwilo nas bardzo, ze tak biednie przychodzi.

Ubozelismy chetnie - my i nasze zdziwienie...
A on - patrzal i patrzal... Cudacznialo istnienie...

Zrozumielismy wszystko! - I ze wlaśnie tak trzeba!
I ze mozna - bez szczescia... I ze mozna - bez nieba...

Tylko drobniec i malec od nadmiaru kochania.
A to byla - odpowiedz, i nie bylo - pytania.

I juz odtad na zawsze przemilczelismy siebie.
A swiat znow stal sie - swiatem...i czas plynal po niebie.

I chwycilas zdzblo czasu, by potrzymac je - w dloni,
A on - patrzal i patrzal... I mial - ciernie na skroni.

Boleslaw Lesmian

[damodar]

Jeden wiatr

[damodar]

"Wspomnienie"

Mimozami jesieñ siê zaczyna,
zlotawa, krucha i mila,
To ty, to ty jestes ta dziewczyna,
która do mnie na ulicê wychodzila.

Od twoich listów pachnialo w sieni,
gdym wracal zdyszany ze szkoly,
a po ulicach w lekkiej jesieni
fruwaly za mna jasne anioly.

Mimozami zwiêdlosc przypomina
niesmiertelnik zólty - pazdziernik.
To ty, to ty, moja jedyna,
przychodzilas wieczorem do cukierni.

Z przemodlenia, z przeomdlenia senny,
w parku plakalem szeptanymi slowy.
Ksiêzyc z chmurek przeswitywal jesienny,
od mimozy zlotej majowy.

Ach czulymi, przemilymi snami
zasypialem z nim gasnacym o poranku,
w snach dawnymi bawiac siê wiosnami,
jak ta zlota, jak ta wonna wiazanka.
Julian Tuwim

[damodar]

"Wieczorny wiersz"

Czasem u szczytu ulic zachód zóltym blaskiem
Mury niebios rozwala na zlomy plomienne.
Wtedy listopadowe wieczory warszawskie
Wieja wiosna i plyna, mlodoscia wiosenne.

Ile lez we mnie bylo i ile milosci,
Ile westchnieñ i szczêscia w majowej ulewie,
I moich slów dla ciebie, i wielkiej czulosci:
Wszystko z nieba powraca w dawnym, cieplym wiewie.

I znowu idê lekki i noca wezbrany,
Jakbym niósl lisc wilgotny na sercu otwartem,
Wtedy w twoim miasteczku ciemnialy kasztany,
Pachnial groszek pachnacy na sercu pod paltem.

Plakac, jedyna moja, mogê tylko Tobie.
Ty zrozumiesz. Rozgrzeszysz spojrzeniem pokornym.
I wiosnê zakochanych znajdziesz w skromnym slowie,
I ciêzka gorycz moja w tym wierszu wieczornym.
Julian Tuwim

[damodar]

"Ty"
Ty trzymasz mnie na ziemi,
Ty wznosisz mnie do nieba,
Tys jest mi tutaj wszystkiem,
Po co tam isc trzeba

O tobie wiem jedynie
I tylko Ciebie umiem.
Na swiat machnalem rêka:
I tak nic nie zrozumiem!

Co krok

[damodar]

Krzysztof Kamil Baczyński
Erotyk

W potoku włosów twoich, w rzece ust,
kniei jak wieczór - ciemnej
wołanie nadaremne,
daremny plusk.

Jeszcze w mroku owinę, tak jeszcze różą nocy
i minie świat gałązką, strzępem albo gestem,
potem niemo się stoczy,
smugą przejdzie przez oczy
i powiem: nie będąc -jestem.

Jeszcze tak w ciebie płynąc, niosąc cię tak odbitą
w źrenicach lub u powiek zawisłą jak łzę,
usłyszę w tobie morze delfinem srebrnie ryte,
w muszli twojego ciała szumiące snem;

Albo w gaju, gdzie jesteś
brzozą, białym powietrzem
i mlekiem dnia,
barbarzyńcą ogromnym,
tysiąc wieków dźwigając
trysnę szumem bugaju
w gałęziach twoich - ptak.

Dedykacja:

Jeden dzień - a na tęsknotę - wiek.
jeden gest - a już orkanów pochód,
jeden krok - a otoś tylko jest
w każdy czas - duch czekający w prochu.
Mojej najdroższej Basi - Krzysztof
dn. 2 II 1942 r.

[damodar]

Mieczysława Buczkówna
Z dotknięcia

Boisz się

[damodar]

Adam Asnyk
Między nami nic nie było

Między nami nic nie było!
Żadnych zwierzeń, wyznań żadnych.
Nic nas z sobą nie łączyło --
Prócz wiosennych marzeń zdradnych;

Prócz tych woni, barw i blasków
Unoszących się w przestrzeni,
Prócz szumiących śpiewem lasków
I tej świeżej łąk zieleni!

Prócz tych kaskad i potoków
Zraszających każdy parów,
Prócz girlandy tęcz, obłoków,
Prócz natury słodkich czarów;

Prócz tych wspólnych, jasnych zdrojów,
Z których serce zachwyt piło,
Prócz pierwiosnków i powojów,
Między nami nic nie było!

[damodar]

Edward Stachura
Jest już za późno,
nie jest za późno

Jeszcze zdążymy w dżungli ludzkości siebie odnaleźć,
Tęskność zawrotna przybliża nas.
Zbiegną się wreszcie tory sieroce naszych dwu planet,
Cudnie spokrewnią się ciała nam.

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy tanio wynająć małą mansardę
Z oknem na rzekę lub też na park,
Z łożem szerokim, piecem wysokim, ściennym zegarem,
Schodzić będziemy codziennie w świat.

Jest już za późno!
Nie jest za późno!
Jest już za późno!
Nie jest za późno!

Jeszcze zdążymy naszą miłością siebie zachwycić,
Siebie zachwycić i wszystko w krąg.
Wojna to będzie straszna, bo Bóg nas będzie chciał zniszczyć,
Lecz nam się uda zachwycić go.

Już jest za późno!
Nie jest za późno!
Nie jest za późno!
Nie jest za późno!

[damodar]

Tadeusz Borowski
* * *

Myślę o tobie. Twoje oczy,
twój głos, twój uśmiech przypominam,
patrząc na niebo. Zboczem nieba
zsuwa się obłok, jakbyś lekko
profil zwróciła w lewo. Ówdzie
drzewo wplątane w wiatr przechyla
koronę twoim przechyleniem,
a tam w powietrzu ptak się waży -
i wiem, że tak do twarzy wznosisz
dłoń w zamyśleniu. Rozproszona
uroda rzeczy, błysk przelotny
piękna na ziemi wiem, że w tobie
uwiązł i zastygł w kształt...

[damodar]

Adam Asnyk
Miłość jak słońce

Miłość jak słońce: ogrzewa świat cały
I swoim blaskiem ożywia różanym,
W głębiach przepaści, w rozpadlinach skały
Dozwala kwiatom rozkwitnąć wiośnianym
I wyprowadza z martwych głazów łona
Coraz to nowe na przyszłość nasiona.

Miłość jak słońce: barwy uroczemi
Wszystko dokoła cudownie powleka;
Żywe piękności wydobywa z ziemi,
Z serca natury i z serca człowieka
I szary, mglisty widnokrąg istnienia
W przędzę z purpury i złota zamienia.

Miłość jak słońce: wywołuje burze,
Które grom niosą w ciemnościach spowity,
I tęczę pieśni wiesza na łez chmurze,
Gdy rozpłakana wzlatuje w błękity,
I znów z obłoków wyziera pogodnie,
Gdy burza we łzach zgasi swe pochodnie,

Miłość jak słońce: choć zajdzie w pomroce,
Jeszcze z blaskami srebrnego miesiąca
Powraca smutne rozpromieniać noce
I przez ciemność przedziera się drżąca,
Pełna tęsknoty cichej i żałoby,
By wieńczyć śpiące ruiny i groby.

[damodar]

Adam Asnyk
Posyłam kwiaty

Posyłam kwiaty - niech powiedzą one
To, czego usta nie mówią stęsknione!
Co w serca mego zostanie skrytości
Wiecznym oddźwiękiem żalu i miłości.

Posyłam kwiaty - niech kielichy skłonią
I prószą srebrną rosą jak łezkami,
Może uleci z ich najczystszą wonią
Wyraz drżącymi szeptany ustami,
Może go one ze sobą uniosą
I rzucą razem z woniami i rosą.

Szczęśliwe kwiaty! Im wolno wyrazić
Wszystkie pragnienia i smutki, i trwogi
Ich wonne słowa nie mogą obrazić
Dziewicy, choć jej upadną pod nogi;
Wzgardą im usta nie odpłacą skromne,
Najwyżej rzekną: "słyszałam - zapomnę".

Szczęśliwe kwiaty! mogą patrzeć śmiele
I składać życzeń utajonych wiele,
I śnić o szczęściu jeden dzień słoneczny...
Zanim z tęsknoty uwiędną serdeczniej.

[damodar]

Bogusław Adamowicz
* * *

Noc taka piękna!... Z błękitów patrzy gwiazd plejada,
Fala gwarzy i błyska ponad tonią ciemną,
Las śpi we mgle i przez sen cichą baśń powiada...
Noc taka piękna!... Ach czemuż ty nie jesteś ze mną?...

Tam, w ogrodzie dwie lilie zakochane rosną,
Woń rozkoszna z kielichów pochylonych płynie...
Tam, za rzeką, dwa głosy nucą pieśń miłosną,
Tęskne echo po wodnej ściele się równinie...

Pieśń zamilkła... Cyt... Słyszę plusk płynącej łodzi...
Łódź przemknęła i znikła, w łódce - ludzi dwoje...
Od szpaleru woń lilij rzewna mię dochodzi...
Milczą brzegi, drżą gwiazdy, lśnią przejrzyste zdroje.

Fala błyska i gaśnie... Lekki wietrzyk wzdycha,
Las się budzi, szmer bieży w jego głąb tajemną...
Wietrzyk ustał, szum zamilkł... Noc tak jasna, cicha,
Noc tak błoga... Ach czemuż ty nie jesteś ze mną?!...

[damodar]

Krzysztof Kamil Baczyński
* * *

Niebo złote ci otworzę,
w którym ciszy biała nić
jak ogromny dźwięków orzech,
który pęknie, aby żyć
zielonymi Usteczkami,
śpiewem jezior, zmierzchu graniem,
aż ukaże jądro mleczne
ptasi świt.

Ziemię twardą ci przemienię
w mleczów miękkich płynny lot,
wyprowadzę z rzeczy cienie,
które prężą się jak kot,
futrem iskrząc zwiną wszystko
w barwy burz, w serduszka listków,
w deszczów siwy splot.

I powietrza drżące strugi
jak z anielskiej strzechy dym
zmienię ci w aleje długie,
w brzóz przejrzystych śpiewny płyn,
aż zagrają jak wielonczel
żal

[damodar]

Krzysztof Kamil Baczyński
Pragnienia

Co dzień kochając cię płaczę,
tęsknię za tobą

[damodar]

Tadeusz Borowski
***

Wciąż jesteś przy mnie. Wszelki dźwięk
i ruch tak zwykły, jak schylenie
czoła ku rękom, trzepot powiek
i cichy uśmiech zamyślenia -
to jesteś ty. Milczenie ust,
puls serca i pieszczota dłoni
nie chwycą ciebie, ani słowo,
które w przemożny rośnie rytm
i jakby falą i ciemnością
ogarnia mnie... Więc smutek, gorycz,
tęsknota - czyż naprawdę jestem
struną, na której ból mijania
w dźwięk się przewija? Tylko jedna
ty, kiedy schylasz się nade mną
uważnie patrząc w moje oczy,
uciszasz drżenie i mój ból,
i chociaż ciebie nie ogarnę
słowem i gestem, jest mi dobrze
i mówię ci po prostu: jesteś...

[damodar]

Tadeusz Borowski
* * *

Tak mi się twoja twarz rozpływa
i niknie we mnie jak widnokrąg,
z którego odejść trzeba. Glos twój,
twe oczy, uśmiech jak przelotny
wiatr, gdy się o twarz ociera,
jeszcze drży we mnie i jak ptak,
który tak lekko i ostrożnie
w powietrzu waży się, jak gdyby
oddechem był

[damodar]

Tadeusz Borowski
* * *

Wiem, z nagła się otworzy krąg
miłości naszej. Nieostrożny
mej ręki ruch odpłoszy ciebie --
wtedy odejdziesz. Każda rzecz,
której dotknęłaś, nawet powiew
powietrza, idącego od drzwi
lekko przez ciebie otwieranych --
ciebie mi będą przypominać,
jak gdyby struną były, którą,
przechodząc mimo, potrąciłaś...
A jakim dźwiękiem będę drżał
ja, który miałem cię w ramionach?

[damodar]

Jan Brzechwa
Erotyk

Przez okno kwadratowe
Widzę wąsate drzewa,
Odkąd wdały się ze mną w rozmowę -
Śpiewam...

Przez kwadratowe okno
Widzę, że jesteś młoda,
A ja noc miałem taką samotną -
Szkoda!

[damodar]

Mieczysława Buczkówna
Z dotknięcia

Boisz się

[damodar]

Józef Czechowicz
Miłość

przedświt się czule czołgał
przez mroczne puszcze i chaszcze
noc przed nim płynęła wołgą
górą krążyła jak jastrząb
u dróg ciemnych z niebem twarzą w twarz
chaty tłoczyły się w ciżbie
miłość bez gwiazd
miłość tlała po izbach
usta spadają na usta młotem
mocno ciemność sprzęga
pierwsze uściski młode
nieskończoną wstęgą
ciało się ciałem nakrywa
pachnącym świeżą śliwą
ramiona w gorącej przestrzeni
zamykają się ciemnym pierścieniem
tapczan twardy zgrzany jak rola
orzą chyże lemiesze kolan
aż zamiast pszenic wschodzących i żyt
zaszemrze srebrem świt
zastuka do okien biało

podnieść oczy spojrzeć z uśmiechem
to kwitnącej czereśni gałąź
zgięła się pod strzechę

[damodar]

Tadeusz Gajcy
Miłość bez jutra

Mój sen śmiertelny ciałem spełniasz
i słowem płochym w śnie poczętym:
puszysta włosów twoich perła
jak promień krągły w pościel spływa,
gdzie dłoń pierzasta jak z igliwia
rozdziela cienie ciał od lęku.

Mówimy szeptem krwi łagodnej
słuchając w sobie: niech w nas płynie,
niech niesie - światło jak w roślinie
prześwietli serc planety małe
i obudzimy się słuchając
szelestu chmur i grania wody.

Bo tyle tylko jest w nas ciepła,
co dłoń zdziwiona objąć zdoła,
i trwogi tyle, co zakrzepła
wy ryj e w twarzy łza jak z ognia,
i głosu w nas, co wydać może
w kielichu warg języka ostrze.

Niech płynie w nas - mówimy jeszcze
ten szmer ciemności, póki księgę
obłoków wiatr przegina miękką.
Bo tyle tylko wiary w pieśni,
ile obrazu pod powieką
ziemi odbitej ostatecznie.

[damodar]

Tadeusz Gajcy
Ukochanej

Gdzie zgięty domem grajek smyczkiem
spod palców wartkich toczy ziemię
i niebo wielkie, nas malutkich,
uliczne drzewo szumi zwięźle.
Jesteśmy tutaj wychyleni
za każde słowo. Dłoń się zdarła
już od głaskania szorstkich trumien
i w oczach krzyż pozostał niemy.
I tak prowadzi nas już do snu
i tak nas uczy umierania
piosnka, co spływa po piorunie.

Nie zatrzymasz, nie usiłuj nawet.
Będzie toczył nas grajek czy kosmos;
dłoń za mała i serce za małe -
jedna miłość przytuli miłością.
Nam już dzisiaj ani łza, ni żal,
tylko rękę milczącą uczyć
jeszcze tkliwiej osypywać piach,
jeszcze mocniej nad krzyżami nucić,
nam już tylko milcząco rosnąć
i pod iskrą śmiertelną stać,
gdy zawodzi, gdy tuli nas do snu
niebem grzmiącym i ziemią gorzką
wychylony w przerażenie świat.

Tą uliczką przywaloną głosem
smutnych skrzypiec i tramwaju dzwonkiem
nie powróci do nas prężna wiosna,
a z nią uśmiech i słowo miłosne.

Stać będziemy pod ulicznym drzewem,
kiedy salwa znajoma nam porwie
pamięć dobrą o pogodnym niebie,
w którym nikły się jąkał skowronek.

Nam już teraz pod tym szumem zostać
słów nie szukać, wargę mocno zaciąć
i nas człowiek pożegna z miłością,
jak witamy się co dzień z rozpaczą.

[damodar]

Tadeusz Gajcy
Nad ranem

Od mego serca do twego
droga jak listek długa,
a przecież budzi nas echo
grając w nas jak kukułka:
ciebie o słowo za późno,
mnie o pół nuty za wcześnie,
więc w twarz ci patrząc jak w lustro
podwojony sam sobie jestem:

Wiewiórczy ogień mnie znaczył
i kropla żelaza lecąc
krzyżyk nad czołem jak dzwonek
wieszała, albo jak pieczęć,
abym dotknięty ogniem
dłonie zaciskał obie
jedną o młodość za późno,
drugą za wcześnie o wieczność.

I obłok, co się zatrzymał
we mnie jak w sennej rzece
albo w wieczornej roślinie
ciemność łagodną przędzie,
abym jak ryba świecąc
w powietrzu błądził i ustom
słowo dla ciebie

[damodar]

Tadeusz Gajcy
O nas

Niebo zmalałe w łunie
na ciebie i na mnie czeka
jak kubek srebrny u studni
albo o zmierzchu twa ręka.
Gdy ognia porusza kaskiem
błyszczącym i białym jak puzon,
serce jak światło na maszcie
w piersi kołysze się pustej.
Modlimy się dłonie łącząc
o pamięć otwartą jak pejzaż,
niech dźwiga nas dalej młodość,
choć z ognia, głodu, powietrza.
Kiedy ognista kropla
spłynie zachodem jak liściem,
niebo jak ścieżka ogrodu
wróci nas sercu i przyjmie.
Wtedy się łuna tętniąca
pod brwią nieruchomą przyśni
i sen jak głęboki krajobraz
piorun otworzy tygrysi.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
* * *

We śnie jesteś moja i pierwsza,
we śnie jestem pierwszy dla ciebie.
Rozmawiamy o kwiatach i wierszach,
psach na ziemi i ptakach na niebie.
We śnie w lasach są jasne polany
spokój złoty i niesłychany,
pocałunki zielone jak paproć.
Albo jesteś egipska królowa
jak miód słodka i mądra jak sowa,
a ja jestem przy tobie jak światło.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Romans

Księżyc w niebie jak bałałajka,
ech! za wstążkę by go tak ściągnąć
i na serduszko -

byłaby piosenka bardzo nieziemska
o zakochanych aż do szaleństwa,
nieludzko.

Jeszcze by można rzekę w oddali
i cień od dłoni, i woń konwalii
dziką;

ławkę przy murze, a mur przy sadzie
i taką drogę, która prowadzi
do nikąd.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pyłem księżycowym

Pyłem księżycowym być na twoich stopach,
wiatrem przy twej wstążce, mlekiem w twoim kubku,
papierosem w ustach, ścieżką pośród chabrów,
ławką gdzie spoczywasz, książką, którą czytasz.

Przeszyć cię jak nitką, otoczyć jak przestwór,
być porami roku dla twych drogich oczu
i ogniem w kominku, i dachem co chroni
przed deszczem.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Prośba o wyspy szczęśliwe

A ty mnie na wyspy szczęśliwe zawieź,
wiatrem łagodnym włosy jak kwiaty rozwiej, zacałuj,
ty mnie ukołysz i uśpij, snem muzykalnym zasyp, otumań,
we śnie na wyspach szczęśliwych nie przebudź ze snu.

Pokaż mi wody ogromne i wody ciche,
rozmowy gwiazd na gałęziach pozwól mi słyszeć zielonych,
dużo motyli mi pokaż, serca motyli przybliż i przytul,
myśli spokojne ponad wodami pochyl miłością.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
* * *

pokochałem ciebie w noc błękitną,
w noc grającą, w noc bezkresną.
Jak od lamp, od serc było widno,
gdyś westchnęła, kiedym westchnął.

pokochałem ciebie i boso,
i w koronie, i o świcie, i nocą.
jeśli tedy kiedyś mi powiesz:
Po coś, miły, tak bardzo pokochał?
Powiem: Spytaj się wiatru w dąbrowie,
czemu nagle upadnie z wysoka
i obleci całą dąbrowę,
szuka, szuka: gdzie jagody głogowe?

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Pieśni
III

Ile razem dróg przebytych?
Ile ścieżek przedeptanych?
Ile deszczów, ile śniegów
wiszących nad latarniami?

Ile listów, ile rozstań,
ciężkich godzin w miastach wielu?
I znów upór żeby powstać
i znów iść, i dojść do celu.

Ile w trudzie nieustannym
wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń?
Ile chlebów rozkrajanych?
Pocałunków? Schodów? Książek?

Ile lat nad strof tworzeniem?
Ile krzyku w poematy?
Ile chwil przy Bethovenie?
Przy Corellim? Przy Scarlattim?

Twe oczy jak piękne świece,
a w sercu źródło promienia.
Więc ja chciałbym twoje serce
ocalić od zapomnienia.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Melodia

Wskazała na piersi palcem,
swoim palcem, królem w pierścieniu,
i prosiła, żeby wierszem, żeby walcem
umuzycznić ją, rzewnie znieśmiertelnić.

Więc dotknąłem klawiszów palcami
dla tych rzęs, dla tych ust, dla tej ręki;
pod oknami i za oknami
zadźwięczały tony piosenki.

I pół świata stało się moim,
kiedym takty strof doskonalił --
o tych palcach pachnących powojem,
o wieczornych rzęsach Natalii.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
List jeńca

Kochanie, moje kochanie,
dobranoc, już jesteś senna -
i widzę twój sen na ścianie,
i noc jest taka wiosenna!

Jedyna moja na świecie,
jakże wysławię twe imię?
Ty jesteś mi wodą w lecie
i rękawicami w zimie.

Tyś szczęście moje wiosenne,
zimowe, latowe, jesienne -
lecz powiedz mi na dobranoc,
wyszeptaj przez usta senne:

za cóż to taka zapłata,
ten raj przy Tobie tak błogi?...
Tyś jesteś światłem świata
i pieśnią mojej drogi.

[damodar]

Konstanty Ildefons Gałczyński
Już kocham cię tyle lat

Już kocham cię tyle lat,
na przemian w mroku i w śpiewie,
może to już jest osiem lat,
a może dziewięć - nie wiem.

Splątało się, zmierzchło - gdzie ty, a gdzie ja,
już nie wiem - i myślę w pół drogi,
że tyś jest rewolta i klęska, i mgła,
a ja to twe rzęsy i loki

[damodar]

Stanisław Grochowiak
* * *

Delikatność miłości
Którą mi dała -
Cytryny plasterek
Nabrzmiały po brzeg

To tak jakbym po ostrzach złotych brzytew szedł
Tak mnie przywabiał cienki głos jej ciała

Lecz nagle głową
Z wysokości spadła
W czerwony otwór
Moich chłonnych ust

To tak jakbym z nagła wbił brutalny gwóźdź
W środek na balu białego zwierciadła

[damodar]

Jerzy Harasymowicz
W głębi lasu

W głębi lasu rozpinałem jej kubrak czarny
Zapinany na kielich konwalii
Zioła patrzyły ze zdumieniem
na rękach ją niosłem
całując brzuch
mały i śniady jak dłoń
Który urodził ten czerwcowy dzień
długi jak jej suknia

[damodar]

Jerzy Harasymowicz
Łódź

Do dzisiaj wspominam tę łódź
i Ciebie leżącą w lodzi
świerszcz srogi wąsaty jak zbój
po piersiach Twych spiesznie chodził
Wspominam trzcin wieczorny szelest
i świat wspominam schowany za górą
i nasze dziecko skłębione na niebie
cumulus

[damodar]

Jerzy Harasymowicz
Mochnaczka
Przyjazd III październik 77

Złocisty modrzew w ciemności
wskazywał mi drogę do Ciebie
jesieni płonącym mieczem

- teraz
patrzy tylko na mnie
i nic nie mówią Jej rękawy
marszczone zdumieniem

Nie mówi słowa
Jej bluzka wyszyta
tutejszym krajobrazem

Wyszyta
w dziką różę
serca

Jest spokojna
i jest zwykły
pełen sprzętów dzień

I stoimy
naprzeciw bez słowa
na wąskiej kładce
- podłogi
pod którą szumi
dziki nasz żywot

I widzę
w jej oczach odbite
dwie cerkwie
pełne łez

I ona wodzi
moje szronem
pokryte włosy

Dla których kiedyś
zdjęła
z siebie bez słowa
dwudziestoletni dzień

[damodar]

Jerzy Harasymowicz
Mochnaczka
Przyjazd III październik 77

Złocisty modrzew w ciemności
wskazywał mi drogę do Ciebie
jesieni płonącym mieczem

- teraz
patrzy tylko na mnie
i nic nie mówią Jej rękawy
marszczone zdumieniem

Nie mówi słowa
Jej bluzka wyszyta
tutejszym krajobrazem

Wyszyta
w dziką różę
serca

Jest spokojna
i jest zwykły
pełen sprzętów dzień

I stoimy
naprzeciw bez słowa
na wąskiej kładce
- podłogi
pod którą szumi
dziki nasz żywot

I widzę
w jej oczach odbite
dwie cerkwie
pełne łez

I ona wodzi
moje szronem
pokryte włosy

Dla których kiedyś
zdjęła
z siebie bez słowa
dwudziestoletni dzień

[damodar]

Julia Hartwig
Mijanie się

Tryska krew z łamanego chleba i gwiazda
razi jak błyskawica
Wierz temu co mówię nocą nie słuchaj
co mówię za dnia
Poprzez te liście czarne widzę cię
tak niewyraźnie
słońce dni wygaszonych
Mów do mnie mów do mnie mów do mnie

[damodar]

Julia Hartwig
Westchnienie

O, jakże was kochałam, wy, rzeczy zbyteczne,
przyjaźń, miłość bez granic, poświęcenie, cnoty
spotykane tak rzadko, opłacane drogo,
i jak opłakiwałam każdą zdradę, każde
sprzeniewierzenie, każde nadużycie.

O, jakże was kochałam, rzeczy niekonieczne,
obrazy, słowa, kwiaty, urodziwe twarze,
każdą łąkę kwitnącą, zachody i świty,
o jakże was kochałam, ponad siły prawie,
i jakże mnie gniewało to, że tak zbyteczne

[damodar]

Zbigniew Herbert
Układała swe włosy

Układała swe włosy przed snem
i przed lustrem trwało to nieskończenie długo
między jednym a drugim zgięciem ręki w łokciu
mijały epoki z włosów wysypywali się cicho
żołnierze drugiej legii zwanej Augusta Antoniniana
towarzysze Rolanda artylerzyści spod Verdun
mocnymi palcami
upewniła glorię nad swoją głową
trwało to tak długo
że kiedy wreszcie
rozpoczęła swój rozkołysany
marsz ku mnie
serce moje tak dotąd posłuszne
stanęło
i na skórze pojawiły się
grube ziarna soli

[damodar]

Zbigniew Herbert
Jedwab duszy

Nigdy
nie mówiłem z nią
ani o miłości
ani o śmierci

tylko ślepy smak
i niemy dotyk
biegały między nami
gdy pogrążeni w sobie
leżeliśmy blisko

muszę
zajrzeć do jej wnętrza
zobaczyć co nosi
w środku

gdy spała
z otwartymi ustami
zajrzałem

i co
i co
jak myślicie
co zobaczyłem

spodziewałem się
gałęzi
spodziewałem się
ptaka
spodziewałem się
domu
nad wodą wielką i cichą

a tam
na szklanej płycie
zobaczyłem parę
jedwabnych pończoch

mój Boże
kupię jej te pończochy
kupię

ale co zjawi się wtedy
na szklanej płycie
małej duszy

czy będzie to rzecz
której nie dotyka się
ani jednym palcem marzenia

[damodar]

Agnieszka Herman
Erotyk jesienny

Mam na języku słony smak niespokojnej skóry.
Nie wiem co będzie jutro. Nie wiem czy będzie jutro.
Wnikasz we mnie gwałtownie. Zamknięta w łuku ramion
opieram się przeczuciom. Jest jesień. Drzewa płoną
rdzawo-czerwonym blaskiem, a może to świat płonie
i kiedy się zbudzimy nie będzie już niczego.
Takie masz ciepłe dłonie. Jak niewidomy uważnie
poznajesz mnie dotykiem. Czy palce widzą więcej?
Czy zanim wiatr się zerwie zdążymy zapamiętać
dojrzały obraz września? Słony smak twojej skóry?
Zapach perfum zza ucha zmieszany z mchu wilgocią?

Słońce liśćmi pocięte układa się na twarzach
w marmuru drżące wzory. Jest jesień. Dzień miodowy.
Jutro nas tu nie będzie. Jutro nas tu nie będzie.

[damodar]

Małgorzata Hillar
O sowie

Zziębnięci
pod przydrożną kapliczką
w noc
kiedy fiołki z zimna dygocą
zawijali się szczelnie
ciepłem swoich ramion

Wiatr strącał im
na głowy gwiazdy
które osiadały
we włosach jak szron

Zazdrościli Matce Boskiej
patrzyła słuchała
wyszła z kapliczki
iść im ze sobą kazała

poszli prze rowy
kaczeńców żółtych pełne
przez płoty
z księżycowego drutu
nad zielony staw

Do stodoły
ciepłej i złotej
jak słoma

Marka Boska
sowę wrzeszczącą
z dachu zdjęła

Odeszła uśmiechnięta
ze zgorszoną sową
pod pachą

[damodar]

Małgorzata Hillar
Zakochana

Idzie ulicą
jakby tańczyła
na baletowym popisie

Uśmiecha się
do dziecka w wózku
do wróbla
który stracił ogon

Te kropki na sukience
myśli
mają kolor jego oczu

Od rana powtarza
najmilsze imię
i wychodzi z domu
w jednej pończosze

[damodar]

Małgorzata Hillar
Czy mogę

Mówisz
słowa nie wyrażą

Patrzę na ciebie
ze smutkiem

Ja znam słowa
które jak atropina
rozszerzają źrenice
i zmieniają kolor świata

Po nich
nie można już odejść
Czy mogę dać ci siebie
jeżeli nie umiesz powiedzieć
co czujesz
kiedy oddaje ci usta

[damodar]

Małgorzata Hillar
Rzeka

Pod dotknięciem
płonącej zapałki
twoich palców
wybucha płomień
tak gwałtowny
jakby w samym piekle
się narodził

Niepohamowany
wciska się
w najdrobniejsze szczeliny
pod paznokcie
pod powieki

Żywioł
nie do ujarzmienia
huczy
pod gorącym niebem
skóry

Jeszcze chwila
a rozsadzi
zaciśnięte źrenice
i wybuchnie
oszalałe morze pożaru

Jeszcze chwila
a rozerwie
niebieskie strumienie
nerwów
i zacznie się
potop ognia

Jeszcze chwila
a
Wtedy
zanurzasz się
we mnie
jak w płonącej rzece

[damodar]

Jerzy Hordyński
Miłość

Cały dzień zmieściłem w telefonie,
który się nie odezwał,
cały dzień rekonstruowałem
twoje ciało,
czyli wstępowałem do nieba.
Wreszcie znalazłem
szpilkę do włosów.
Zakwitła różą.

[damodar]

Mieczysław Jastrun
Noc letnia

Krótka letnia noc z tobą.
Błyskawica. Jak biegły godziny truchcikiem!
Nad twoją uśpioną głową
Okno otwarte na gwiazdy i na ogród dziki.

Oczy moje czuwały nad śpiącą do wschodu.
Coraz pełniej jaśniałaś w mroku,
Od stóp do włosów liliowa jak na dnie topieli,
Aż głuche okno
Świt światłem, śpiewem ptaków pobielił
Bijąc w szyby drzewami ogrodu.

I przeszła krótka letnia noc, miłość i młodość

[damodar]

Wisława Szymborska
Zakochani

Jest nam tak cicho, że słyszymy
piosenkę zaśpiewaną wczoraj:
"Ty pójdziesz górą, ja doliną..."
Chociaż słyszymy

[damodar]

Jonasz Kofta
Czułość

Nie chcę cię dotknąć
Boję się
Boję się twego bólu
Chcę ci zostawić twą samotność
A swą obecność zmienić w czułość
Jesteśmy inni
Każde z nas
Ma swoje tajemnice ciemne
Kolczasty
Dziki
Suchy chwast
Nadzieje nadaremne
Spotkali się
Któryś tam raz
Śpiąca królewna ze ślepym królem
Chcę dać ci to
Co mogę dać
Czule
Czulej
Najczulej

[damodar]

Jonasz Kofta
Trzeba marzyć

Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć
Zamiast dmuchać na zimne
Na gorącym się sparzyć
Z deszczu pobiec pod rynnę
Trzeba marzyć

Gdy spadają jak liście
Kartki dat z kalendarzy
Kiedy szaro i mgliście
Trzeba marzyć
W chłodnej, pustej godzinie
Na swój los się odważyć
Nim twe szczęście cię minie
Trzeba marzyć

W rytmie wietrznej tęsknoty
Wraca fala do plaży
Ty pamiętaj wciąż o tym
Trzeba marzyć
Żeby coś się zdarzyło
Żeby mogło się zdarzyć
I zjawiła się miłość
Trzeba marzyć

[damodar]

Urszula Kozioł
* * *

Jesteś za blisko
za naocznie jesteś
żebym cię mogła zobaczyć raz wtóry.

Oto liść jeden przybył
w naszym drzewie
a nie wiem �- który.

Tak zacieramy się. Im bliżej siebie
jesteśmy dalsi wciąż
od zobaczenia.

Zbyt odsłonięte mamy twarze. Przecież
coś pozostało w nich
do odgadnienia.

Zatem jedź wyjedź i bądź mi z powrotem
bowiem gdzie oczy za blisko są oczom
błogosławiony rozjazd � i powroty.

A tak się właśnie do obrazu
wgląda
cofając kroki.

[damodar]

Czesław Miłosz
Miłość

Miłość to znaczy popatrzeć na siebie,
Tak jak się patrzy na obce nam rzeczy,
Bo jesteś tylko jedną z rzeczy wielu.
A kto tak patrzy, choć sam o tym nie wie,
Ze zmartwień różnych swoje serce leczy,
Ptak mu i drzewo mówią: przyjacielu.

Wtedy i siebie, i rzeczy chce użyć,
Żeby stanęły w wypełnienia łunie.
To nic, że czasem nie wie, czemu służyć:
Nie ten najlepiej służy, kto rozumie.

[damodar]

Adam Mickiewicz
Niepewność

Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam
I tęskniąc sobie zadaję pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu
W myśli twojego odnowić obrazu;
Jednakże nieraz czuję mimo chęci,
Że on jest zawsze blisko mej pamięci.
I znowu sobie powtarzam pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Cierpiałem nieraz, nie myślałem wcale,
Abym przed tobą szedł wylewać żale;
Idąc bez celu, nie pilnując drogi,
Sam nie pojmuję, jak w twe zajdę progi;
I wchodząc sobie zadaję pytanie:
Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie?

Dla twego zdrowia życia bym nie skąpił,
Po twą spokojność do piekieł bym zstąpił;
Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem,
Bym był dla ciebie zdrowiem i pokojem.
I znowu sobie powtarzam pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Kiedy położysz rękę na me dłonie,
Luba mię jakaś spokojność owionie,
Zda się, że lekkim snem zakończę życie;
Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie,
Które mi głośno zadaje pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie?

Kiedym dla ciebie tę piosenkę składał,
Wieszczy duch mymi ustami nie władał;
Pełen zdziwienia, sam się nie postrzegłem,
Skąd wziąłem myśli, jak na rymy wbiegłem;
I zapisałem na końcu pytanie:
Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?

[damodar]

Tadeusz Nowak
O miłości

Nie znajdziecie takiej miłości na ziemi,
Co słowa nierozważne jak dziecko sepleni
I lęka się dotknąć spragnionego ciała
Ręką, by ręka od pieszczot nie drżała.

Lecz widziałem ludzi, co toczone słowa
Przyjmowali w darze i sztuczne westchnienia,
Nie wiedząc, że w słowach jest tylko połowa
Miłości i druga połowa cierpienia.

Taką miłość cenię, co sen zrywa z powiek,
By dokończyć zdanie złamane w połowie,
Dla której zbyt krótkie są lata kochania
I długie jak noce

[damodar]

Tadeusz Miciński
***

Kiedy Cię moje oplotą sny --
jak białe róże --
nie bój się kochać

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

bez ciebie jak
bez uśmiechu
niebo pochmurnieje
słońce
wstaje tak wolno
przeciera oczy
zaspanymi dłońmi
dzień -

szeptem
modlę się do uśpionego nieba
o zwykły chleb miłości

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

ja jeszcze ciągle czekam na ciebie
a ty nie przychodzisz
a jeśli
to jesteś przejazdem na dwa dni
jak ten fizyk z Moskwy w niemodnym kapeluszu
który uśmiechnął się od mnie
i zniknął na zakręcie białych szyn
nie próbowałam go zatrzymać
wiedziałam przecież
że to nie ty

czekam czekam wytrwale
tak lekko dotykają mnie dni
moja tęsknota jest tęsknota planet
zmarzłych tęskniących do słońca
a ty jesteś słońcem
które pozwala mi żyć
jest znowu wieczór
na dachach leży śnieg
wąskie wieże kościołów nakłuwają niebo
i dni tak lekko biegną nie wiadomo gdzie

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

jak ogień trawi lekkie drzewo
tak ja oplatam twoje ciało
miękka i zwinna jak płomień

kochając ciebie delikatnie
rozniecam twoje myśli w płomień
mój żar ich zimną formę kradnie

dotknięcie moje jasne niebo
twych oczu zwęża w ciemny płomień
tak kocham cię kochając siebie

płomień powtarzam płomień płomień
kaleczy usta rani dłonie
i wszelki kształt pod złotem grzebie

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

jest cała ziemia samotności
i tylko jedna grudka Twojego uśmiechu

jest całe morze samotności
twoja tkliwość nad nim jak zagubiony ptak

jest całe niebo samotności
i tylko jeden w nim anioł
o skrzydłach nieważkich jak twoje słowa

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

Jestem Julią
mam lat 23
dotknęłam kiedyś miłości
miała smak gorzki
jak filiżanka ciemnej kawy
wzmogła
rytm serca
rozdrażniła
mój żywy organizm
rozkołysała zmysły

odeszła

Jestem Julią
na wysokim balkonie
zawisła
krzyczę wróć
wołam wróć
plamię
przygryzione wargi
barwą krwi

nie wróciła

Jestem Julią
mam lat tysiąc
żyję

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

jesteś powietrzem
które drzewa pieści
rękoma z błękitu
jesteś skrzydłem ptaka
który nie trąca liści
płynie
jesteś zachodnim słońcem
pełnym świtów
bajką ze słów które mówi się
westchnieniem
czym ty jesteś --
dla mnie

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

jeśli zechcesz odejść ode mnie
nie zapominaj o uśmiechu
możesz zapomnieć kapelusza
rękawiczek notesu z ważnymi adresami
czegokolwiek wreszcie - po co musiałbyś wrócić
wracając niespodzianie zobaczysz mnie we łzach
i nie odejdziesz

jeśli zechcesz pozostać
nie zapomnij o uśmiechu
wolno ci nie pamiętać daty moich urodzin
ani miejsca naszego pierwszego pocałunku
ani powodu naszej pierwszej sprzeczki
jeśli jednak chcesz zostać
nie czyń tego z westchnieniem
ale z uśmiechem

zostań

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie

patrząc w płomień kochanie
myślę - co się też stanie
z moim sercem miłości głodnym

a ty nie pozwól przecież
żebym umarła w świecie
który ciemny jest i kolor jest chłodny

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

namiętność to jest to
o czym śpiewały skrzypce
zamknięte w ciemnym futerale
w dusznym
jak noc
wewnątrz łupiny światła
znaczone paznokciami gwiazd
ona żyje
w twoich słowach z ciepłego granatu
pachnie brzoskwinią
słońcem
schwytanym w zieloną sieć drzewa
dojrzała
przechylona nad spłowiałą trawą
ciąży
ku moim dłoniom otwartym
a ja

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

pod drzewami - miłość
pośród ludzi - miłość
pośród deszczu
i w słońcu
odmieniałam pory roku
dokąd nie przyszła
teraz
jest tylko jedna pora roku
wiosna

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

pytasz czemu pociąga mnie magia liczb
liczbą wyrazić pragnę nieskończoność
mojej tęsknoty mojej miłości

chcę żeby zastygła w krysztale liczb
żeby dni ślizgały się po niej jak
po diamencie słońce

chcę żeby trwała nieskażona mijaniem...

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

ta miłość jest skazańcem
zasądzonym na śmierć
umrze
za krótkie dwa miesiące

na świecie jest przestrzeń i czas
odejdziesz ode mnie

na świecie jest niemoc i konieczność
nie zatrzymam cię
żadnym pocałunkiem

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

ten pocałunek
pachniał jak rozgryziona łodyga maku
czerwono posypał się z warg
zakwitł
w miękkim wgłębieniu dłoni
kiedy wspiełam się na palce
dzwonił
w dojrzałym polu
lecz wtedy
nie było już mnie
znikłam
w tym złotym pocałunku

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

wiedzą o nim
moje nabrzmiałe piersi
pocałunkiem obudzone o zmroku

ramię draśnięte
pamięć
drzemiąca w zagłębieniu dłoni

we wnętrzu moim
okwitł
jak kolczasty krzak głogu

zmarznięte ptaki
moich nocy
sfrunęły wszystkie
jedzą

[damodar]

Halina Poświatowska
* * *

więc jesteś jesteś jesteś
daj niech sprawdzę
niech cię dotknę raz jeszcze dłonią i ustami
niech w oczy spojrzę chociaż najmniej wierzę
oślepłym ze zdumienia oczom

jeszcze twój głos usłyszeć chcę
zapachem się zaciągnąć
pojąć cię raz na zawsze wszystkimi zmysłami
i nigdy nie zrozumieć i ciągle na nowo
dochodzić prawdy pocałunkami

[damodar]

Antoni Słonimski
Żal

Gdy cię spotkałem raz pierwszy,
Mokre pachniały kasztany,
Zbyt długo mi w oczy patrzałaś --
Ogromnie byłem zmieszany.

Pod mokre płaty gałęzi
Szedłem za tobą w krok.
Serce me trzymał w uwięzi
Twój fiołkowy wzrok.

Dawno zużyte słowa
Wróciły do mnie znów
I zrozumiałem od nowa
Znaczenie prostych słów.

I tak się jakoś stało,
Że bez tak pachniał

[damodar]

Antoni Słonimski
Oczy

Kiedy tylko otworzę oczy, to Cię widzę.
Włochy, Grecja i Egipt

[damodar]

Antoni Słonimski
Gra w zielone

Czy masz zielone? - Nigdy go nie zapominam...
A ty czy masz je? - Zawsze je na piersi noszę...
Wiem, jakie lubisz liście, zobacz tedy proszę.
Co dzień oto bez świeży w butonierkę wpinam.

Kochasz mnie jako wprzódy? Nicżeś nie zmieniona?
Nie zapomnisz mnie nigdy? - Nigdy nie zapomnę!
- Dziś o pamięć nie prosisz, oczy spuszczasz skromne
I chociaż nic nie mówisz, wiem... już gra skończona...

Lecz nie masz zielonego - wszak już dzisiaj pomnę,
Gdyś prosiła o pamięć, rzekłem: nie zapomnę...
I do końcam na piersiach nosił liść zielony.

Dzisiaj zbędny odpinam - zakład nasz skończony...
Owa gra osobliwa, w której bardziej bywa
Smutnym wygrywający niż ten, co przegrywa.

[damodar]

Tadeusz Borowski
Pożegnanie z Marią

Jeżeli żyjesz

[damodar]

Jacek Hans Dachtera
Myśląc o tobie

Agnieszce

Rodzi się
tak delikatnie
z ciemności w burość
z szarości w dzień

Promienie słońca padają na głowę
wydobywając z mroku rysy owale
drobne szczegóły włosy usta
którymi umyka senna opowieść

Na nocnej szafce leży róża
jeszcze się z rosy nie otrząsła
jeszcze się całkiem nie otwarła
bo chowa w sobie ludzką duszę

Gdy młoda kobieta oczy otworzy
jeszcze nie wiedząc co pachnie przy niej
przejedzie palcem po kolcach kwiatu
złączy się znowu miłość z bólem

Myśląc o sobie
staję się kwiatem
mogącym zranić
twoje dłonie

Myśląc o tobie
staję się kwiatem
mogącym przez nie
być złamanym

[damodar]

Nie rozłączą nas

Nie rozłączą nas pożegnania:
wracamy do siebie zawsze.
Mądre są nasze serca
i od myśli stokroć łaskawsze.

Przejechaliśmy lekkomyślnie
jeszcze jedną szczęścia stację.
Byłam winna?
Gniewasz się na mnie?
Oboje mieliśmy rację.

Gdy się kocha
wszystko jest prawdą.
Nawet kłamstwo w prawdę się zmienia.
Ginie przepada żal
od jednego uściśnienia.

Lecz nie można błądzić na wichrze
by tej prawdy słowa usłyszeć.
Skryć się trzeba w domu wieczorem
i we dwoje wtulić w ciepło i ciszę.

[damodar]

Charles Baudelaire
Do Przechodzącej

Miasto wokół mnie tętniąc huczało wezbrane.
Smukła, w żałobie, w bólu swym majestatyczna
Kobieta przechodziła, a jej ręka śliczna
Lekko uniosła wyhaftowaną falbanę.

Zwinna, szlachetna, z posągowymi nogami.
A je piłem, skurczony, dziwaczny przechodzień,
W jej oku, niebie modrym, gdzie huragan wschodzi,
Rozkosz zabijającą i słodycz, co mami.

Błyskawica... i noc! Pierzchająca piękności,
Co błyskiem oka odrodziłaś moje serce,
Czyliż mam cię zobaczyć już tylko w wieczności?

Gdzieś daleko! Za późno! Może nigdy więcej!
Bo nie wiesz, dokąd idę, nie wiem, gdzieś przepadła,
Ty, którą mógłbym kochać, ty, coś to odgadła!

[damodar]

Władysław Broniewski
Jaskółka

Napłynęła na mnie fala miłosna,
jak powódź, co lody znosi.
Ty nie jesteś już taka młoda, ale jak wiosna,
i kto ciebie o to prosił?

Może moje serce prosiło na klęczkach
w rozmaitych rozpaczach i klęskach,
całując z rozpaczą na spółkę
ciebie - jaskółkę?

A może te jaskółki w niebie,
podobne do ciebie,
latały, kwiliły i wylatały,
żebym był radosny i śmiały?

[damodar]

Józefa Bąkowska
List

Chciałam list pisać do ciebie
Na listku róży,
Lecz listek mógłby zaginąć
W chaosie burzy;
Chciałam na skrzydłach motyla
Złoconym wzorem
Pisać do ciebie, lecz motyl
Ginie wieczorem.
Chciałam list oddać zdrojowi
W górach szumnemu,
Ale zdrój mógłby list odnieść
Komu innemu;

Więc chciałam list rzucić z gwiazdą
W dół spadającą,
Lecz duszę by twą paliła
I tak gorącą!
Chciałam znów list mój zaczepić
O błysk na niebie,
Ale się pałam, by piorun
Nie zabił ciebie!
I tak nie zjawia się poseł
Dosyć bezpieczny,
A list mój leży do ciebie
Taki serdeczny.

[damodar]

Zbigniew Bieńkowski
Rozmowa

Ty jesteś częścią, a ja stroną świata,
ty wiesz o Ziemi, a o mnie wie przestrzeń.
Jesteśmy wzajem tak jak zysk i strata,
gdy ty westchnieniem, ja jestem powietrzem.

Ja mam kształt własny, ty nie masz go wcale,
ja jestem świateł i cieni przyczyną.
Kiedy krajobraz w mych oczach zapalę,
to tylko wtedy możesz go ominąć.

Ty tworzysz światło, a ja formę światła,
która z ciemności postać blasku weźmie
i każdą gwiazdę, co z przeczuć twych spadła,
wyśni na jawie, by świeciła we śnie.

Ja jestem z Ziemi i na jej obszarze
mogę ci niebo zbliżyć lub oddalić.
Krwią swoją twoje pragnienia zagaszę,
nim gmach przestrzeni od nich się zapali.

Tyś jest budowlą, ja jestem jej stylem.
Kiedy natchnione wzrokiem do dotyku
kamienne nieba legną w ziemskim pyle,
ja będę jeszcze pojęciem gotyku.

Gdy wieczność stawać się zacznie na Ziemi
i obowiązki serca kamień przejmie,
ty będziesz trwaniem, które się nie zmieni.
Ja pragnę więcej: aby żyć śmiertelnie.

[damodar]

Prawie cala noc wysylalam wiersze na wspanialy watek " To,co piekne" i mialam z
tego powodu wiele radosci. Mam tylko nadzieje ze kreatury typu Kagana i Katolika
nie beda juz zaszczycac tego watku swoimi glupimi listami.

do damodar

[Gość: Dzik]

:-)



pozdrawiam

[damodar]

Gość portalu: Dzik napisał(a):

> :-)
>
>
>
> pozdrawiam

Dziekuje i rowniez pozdrawiam.

[Gość: Maya]

Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))

[kolargol]

Gość portalu: Maya napisał(a):

> Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))


Nie daj sie nabrac! Maya to jest ten glupek Kagan, ktory uzywa tez nicka Katolik.
Dawno zostalo to juz dowiedzione.
Pozdrawiam szczerze, nie tak jak Maya.

[Gość: Maya]

kolargol napisał:

> Gość portalu: Maya napisał(a):
>
> > Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))
>
>
> Nie daj sie nabrac! Maya to jest ten glupek Kagan, ktory uzywa tez nicka Katoli
> k.
> Dawno zostalo to juz dowiedzione.
> Pozdrawiam szczerze, nie tak jak Maya.

M: Wiesz co Kolargol...ty to jestes zalosny.
Kto i kiedy ci to udowodnil??

Ja dziecino, mieszkam w Sydney (NSW), co masz napisane w adresie kablowym.
Kagan natomiast jest w Victorii (VIC), co tez widnieje jak "BYK"w adresie.

A mila Damodar...pozdrawiam NAJSZCZERZEJ !!:)))

M.

[damodar]

kolargol napisał:

> Gość portalu: Maya napisał(a):
>
> > Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))
>
>
> Nie daj sie nabrac! Maya to jest ten glupek Kagan, ktory uzywa tez nicka Katoli
> k.
> Dawno zostalo to juz dowiedzione.
> Pozdrawiam szczerze, nie tak jak Maya.


Dziekuje za ostrzezenie. Pozdrawiam.

[damodar]

>> do Konstanty Ildefons Gałczyński

Konstanty Ildefons Gałczyński, wiersze
[Romans]···[Rozmowa liryczna]···[Ballada ślubna I]···[Palcem planety obracasz]···
[Farlandia] ···[Ślubne obrączki]···[Teatrzyk "Zielona gęś"... "Wieczór
sentymentalny"]···[Już kocham cię tyle lat]···[Pokochałem ciebie]···[Pyłem
księżycowym]···[We śnie]···[Epistoła do zakochanych]···[List jeńca]


Romans
Księżyc w niebie jak bałałajka,

ech! za wstążkę by go tak ściągnąć

i na serduszko –

Byłaby piosnka bardzo nieziemska

o zakochanych aż do szaleństwa,

nieludzko.

Jeszcze by można rzekę w oddali

i cień od dłoni, i woń konwalii

dziką;

ławkę przy murze, a mur przy sadzie

i taką drogę, która prowadzi

donikąd.



Konstanty Ildefons Galczynski

To co piekne

[damodar]

Już kocham cię tyle lat

na przemian w mroku i w śpiewie,

może to już jest osiem lat,

a może dziewięć - nie wiem;

Splątało się, zmierzchło - gdzie ty, a gdzie ja,

już nie wiem - i myślę w pół drogi,

że tyś jest rewolta i klęska, i mgła,

a ja to twe rzęsy i loki.

Konstanty Ildefons Galczynski

[damodar]

WIOSNA

Serce pęcznieje, nabrzmiewa,
Wesele musuje w ciele,
Można oszaleć z radości,
O, moi przyjaciele!

Od stóp do głowy krąży
Potok niepowstrzymany!
Pomyślcie, co się dzieje!
Jaki to pęd opętany!

Jak bardzo jest! jak wiele!
Jak żywo, zupełnie, cało!
- Chodź, Młoda do Młodego
Ojcostwa mi się zachciało!

Julian Tuwim

[damodar]

ONA

Kiełkował w duszy dziwny niepokój. (Przeczucia).
Ktoś grał (z moderatorem) fantazję Szopena.
- Drgnęła nagle, jak gdyby od szpilki ukłucia.
Przyszła zła zmora dziewczyn: trapiąca migrena.

I przyłożyła ręce do tłukącej skroni,
I przymrużyła oczy. I cała pobladła.
A w uszach monotonnie, natrętnie coś dzwoni.
I podeszła powoli (śmierć... śmierć...) do zwierciadła.

Obejrzała się. Potem na chwilę stanęła.
Spojrzenie. Uśmiech nikły. (A głowę coś toczy).
Pięknym kobiecym ruchem stanik swój opięła.
(Uwypuklone piersi drażniły mi oczy).

Potem - podeszła do mnie. Blisko. Strasznie blisko.
(Słuchałem...) Szła woń słodka od włosów kasztanu;
Za rękę mnie ujęła... (zawrót!... pada wszystko!...)
I rzekła wolno: "Chciałam--coś--powiedzieć--panu--"

Julian Tuwim

[damodar]

(***)

Nie śmiej się z nich. Nie wolno. Nie drwij. Bo to boli.
To przecież tacy biedni, tacy mali ludzie...
To kąkole i chwasty na bezpłodnej roli.
Nie wiń ich. Mają dusze. I też żyją w trudzie.

A czyś widział ich dumę? Każdy z nich wszak sądzi,
Że jest wyższy od ciebie. Nie masz w nich pokory.
Ale niech sobie myśli. Pokój z nimi. Niech błądzi.
To człowiek biedny, mały. Może zły i chory.

Och, nie śmiej się z biedoty! Bo serce mi ranisz!
Bo mi twa każda drwinka, jak im, w duszę wrasta.
Wiedz, że daremnie, bracie, tych maluczkich ganisz:
Przyjdzie do nich - pić z nimi - smutny Chrystus Miasta

Julian Tuwim

[damodar]

NASZA MĄDROŚĆ

Jakże ja cię będę uczył tej mądrości?
Myśmy ludzie cisi, myśmy ludzie prości.

Myśmy ludzie prości, ludzie nieuczeni,
Słowem-ogniem wszczęci, słowem-ogniem chrzczeni.

Splotem słów chwytamy tajnię w śpiewnym rymie,
U nas kwiatu - słońce, słońcu - kwiat na imię.

Lecz w naszej mowie, w tym przedziwnym dziwie,
Świat się tak nazywa, jakim jest prawdziwie

Bez ksiąg i bez nauk, lecz w zadumie niemej
My jedyni jeszcze coś-niecoś tu wiemy:

O tych chwilach nocnych, co w bezkresy biegną,
Gdy widzimy cienie nie wiadomo czego.

Zawsześmy na ziemi jednakowo młodzi,
U nas po ogrodzie jasny Zwiastun chodzi.

I do samej śmierci oddajem w pokorze
Bogu co cesarskie i Bogu co boże.

Julian Tuwim

[damodar]

CIEMNA NOC

Człowieku dźwigający,
Usiądź ze mną.
Pomilczymy, popatrzymy
W tę noc ciemną.

Zdejm ze siebie
Kufer dębowy
I odpocznij.
W ciemną noc wlepimy razem
Ludzkie oczy.

Mówić trudno. Nosza ciężka.
Chleb kamienny.
Mówić na nic. Dwa kamienie
W nocy ciemnej.

Julian Tuwim

[damodar]

TRAWA

Trawo, trawo do kolan!
Podnieś mi się do czoła,
Żeby myślom nie było
Ani mnie, ani pola.

Żebym ja się uzielił,
Przekwiecił do rdzenia kości
I już się nie oddzielił
Słowami od twej świeżości.

Abym tobie i sobie
Jednym imieniem mówił:
Albo obojgu - trawa,
Albo obojgu - tuwim

Julian Tuwim

[damodar]

RZEŹ BRZÓZ

Brzozom siekierą żyły otworzę,
Ciachnę przez ciało, rąbnę przez korzeń,
Lepkim osoczem brzozy ubroczę,
Na rany białe wargami wskoczę.

Zęby chwytliwe w trzony brzóz wbiję,
Ustami chciwie soki wypiję,
Żywcem spod kory wyrwę wargami
Rdzeń umęczony pocałunkami.

Może te leki z żywego drzewa
Słów mnie nauczą, których mi trzeba:
Na chwałę brzozom, na chwałę latu,
Ustom obłędnym, bożemu światu!

Julian Tuwim

[damodar]

ZDARZYŁO MI SIĘ TO PIERWSZY RAZ

Zdarzyło mi się to pierwszy raz -
Na palcach chodzić po ogrodzie.
Z tętniącym sercem, z latarką z gwiazd,
Skradałem się jak złodziej.

Godzinę dobrą, a może i dwie,
Siedziałem przedtem zdumiony,
Że taki w nim upór! I kogo on zwie?
I czemu tak kwili? I kto on, i gdzie,
Ten głupi ptak uprzykrzony?

Godzinę, półtorej, zanudzał na śmierć
Upartym, króciutkim wyćwierkiem,
Bez przerwy, co chwila, co pół i co ćwierć.

Julian Tuwim

[Gość: Maya]

damodar napisała:

> kolargol napisał:
>
> > Gość portalu: Maya napisał(a):
> >
> > > Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))
> >
> >
> > Nie daj sie nabrac! Maya to jest ten glupek Kagan, ktory uzywa tez nicka K
> atoli
> > k.
> > Dawno zostalo to juz dowiedzione.
> > Pozdrawiam szczerze, nie tak jak Maya.
>
>
> Dziekuje za ostrzezenie. Pozdrawiam.

M: Dziekuje Damodar....zrozumialam....jak bardzo jestes mila.

To co piekne

[damodar]

GDYBYM BYŁ KRZAKEIM ŚWIEŻYCH NAJCZERWIEŃSZYCH RÓŻ

Gdybym był krzakiem świeżych, najczerwieńszych róż,
(A umieją one świeże być! Czerwone!)
Ty - oczy tylko (tak jak umiesz) zmruż,
A na ten rozkaz twój - spłonę.

I choćby szary, martwy, stał się ze mnie proch,
I beznadziejna gruda z mogilnego dołu,
Ty - znowu przyćmij tym zmrużeniem wzrok,
A róże trysną z popiołu.
(18 XII 1952)

Julian Tuwim

[damodar]

GIĘTKO, ŻYWO SPLATAJĄ SIĘ MOJE MYSLI

Giętko, żywo splatają się moje myśli,
Jak dziewczynie koszyk z wikliny młodej.
Sen leśny, sen powikłany tej nocy jej się przyśni,
A rankiem wczesnym -
Patrz! Już wraca - już w koszyku lepkie czerwone jagody.
Idzie - śpiewa szczęśliwa, ale ciągle urywa,
Poziomka za poziomką w jej ustach się rozpływa;
Idzie - przystaje, ogląda się,
To z uśmiechem, to z żalem!
Co też w tym sercu się dzieje!
A las czerni się coraz dalej,
A coraz bliżej bieleje
Chata, w której się śniło,
A przedtem się splatało,
A teraz się spełniło.
(23 XII 1952)

Julian Tuwim

[damodar]

O SUFICIE

Odkąd płyniesz po tym mieszkaniu,
Tym więzieniu moim dozgonnym,
Odkąd pachniesz, cienista
Lasem, rzeką i cieniem wonnym -

Dziwy u mnie: ten sufit płaski
Jeszcze nie wgiął się, nie zbłękitniał,
Nie rozbłysnął wiosennym blaskiem
I mieszkania mi nie rozwidnia.

Co dziwniejsze: że się nie chmurzy,
Nie czernieje kłębami gniewu,
Nie rozdziera się gromem burzy,
Jak przystało takiemu niebu!

Ale dziwem już nad dziwami
I zniewagą dla mej tęsknoty
Jest mrok jego, kiedy nocami
Wypatruję swej gwiazdy złotej!
(Grudzień 1952)

Julian Tuwim

[damodar]

POKAŻ SIĘ Z DALEKA

Pokaż się z daleka,
Choćby z najdalszego,
(Choćby - o sto kroków...) -
Jakoś się dowlokę,
Widmo i kaleka,
Do witania twego!

Pokaż się! Dopełznę
Przez ten bezmiar ziemi,
Trawy się czepiając,
Wiatru i kamieni.
Dale wy bezbrzeżne!
Dale niebosiężne!
Krzyczeć będę z trwogi,
Modlić się śród drogi,
Konać - a dopełznę!

Tak dopełza żołnierz
Do figury świętej...
Za żołnierzem - ciurkiem
Krwawy strumyk kręty...
Blisko już, bliziutko,
Zaraz koniec męce:
Już Madonna Polna
Wyciągnęła ręce.
(4 VIII 1953)

Julian Tuwim

[damodar]

Przesłanie Pana Cogito


Idź dokąd poszli tamci do ciemnego kresu
po złote runo nicości twoją ostatnią nagrodę

idź wyprostowany wśród tych co na kolanach
wśród odwróconych plecami i obalonych w proch

ocalałeś nie po to aby żyć
masz mało czasu trzeba dać świadectwo

bądź odważny gdy rozum zawodzi bądź odważny
w ostatecznym rachunku jedynie to się liczy

a Gniew twój bezsilny niech będzie jak morze
ilekroć usłyszysz głos poniżonych i bitych

niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy - oni wygrają
pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę
a kornik napisze twój uładzony życiorys

i nie przebaczaj zaiste nie w twojej mocy
przebaczać w imieniu tych których zdradzono o świcie

strzeź się jednak dumy niepotrzebnej
oglądaj w lustrze swą błazeńską twarz
powtarzaj: zostałem powołany - czyż nie było lepszych

strzeż się oschłości serca kochaj źródło zaranne
ptaka o nieznanym imieniu dąb zimowy
światło na murze splendor nieba
one nie potrzebują twego ciepłego oddechu
są po to aby mówić: nikt cię nie pocieszy

czuwaj - kiedy światło na górach daje znak - wstań i idź
dopóki krew obraca w piersi twoją ciemną gwiazdę

powtarzaj stare zaklęcia ludzkości bajki i legendy
bo tak zdobędziesz dobro którego nie zdobędziesz
powtarzaj wielkie słowa powtarzaj je z uporem
jak ci co szli przez pustynię i ginęli w piasku

a nagrodzą cię za to tym co mają pod ręką
chłostą śmiechu zabójstwem na śmietniku

idź bo tylko tak będziesz przyjęty do grona zimnych czaszek
do grona twoich przodków: Gilgamesza Hektora Rolanda
obrońców królestwa bez kresu i miasta popiołów

Bądź wierny Idź


Zbigniew Herbert

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

ŚPIESZMY SIĘ

Annie Kamieńskiej

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

SPRAWIEDLIWOŚĆ

Prof. Annie Świderkównie

Gdyby wszyscy mieli po cztery jabłka
gdyby wszyscy byli silni jak konie
gdyby wszyscy byli jednakowo bezbronni w miłości
gdyby każdy miał to samo
nikt nikomu nie byłby potrzebny

Dziękuję Ci że sprawiedliwość Twoja jest nierównością
to co mam i to czego nie mam
nawet to czego nie mam komu dać
zawsze jest komuś potrzebne
jest noc żeby był dzień
ciemno żeby świeciła gwiazda
jest ostatnie spotkanie i rozłąka pierwsza
modlimy się bo inni się nie modlą
wierzymy bo inni nie wierzą
umieramy za tych co nie chcą umierać
kochamy bo innym serce wychłódło
list przybliża bo inny oddala
nierówni potrzebują siebie
im najłatwiej zrozumieć że każdy jest dla wszystkich
i odczytywać całość

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

BOŻE

Boże którego nie widzę
a kiedyś zobaczę
przychodzę bezrobotny
przystaję w ogonku
i proszę Cię o miłość jak o ciężką pracę

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

NIESZCZĘŚCIE NIE-NIESZCZĘŚCIE

Jest taki uśmiech co mieszka w rozpaczy
bo gdy widzisz zbyt czarno to często inaczej
niekiedy w smutku jak drozd ci zaśpiewa
- twej miłości zranionej Bóg łaknie jak chleba
nieszczęście nie-nieszczęście jeśli szczęścia nie ma
jest uśmiech co się nawet na cmentarzu kryje
każdy świętej pamięci umiera więc żyje
cóż że go nie widzisz powraca do domu
siada przy stole czyta lampę świeci
czasem w bamboszach by nas nie obudzić
tylko śmierć umie ludzi przybliżyć do ludzi
nic dziwnego przecież tak to bywa
z nieba się tęskni zawsze po kryjomu
choćby królikom mlecze przed rosą pozrywać
ciotkę z gotówką przy sobie zatrzymać
uśmiech czasem się modli po prostu - mój Boże
tu gdzie miłość odchodzi lecz jej nie ubywa
ci co się kochają cierpią gdy są razem
uśmiech i z cytryną uśmiechnąć się może

narzekasz że świat surowy jak grzyb niejadalny
a w świecie stale uśmiech niewidzialny

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

BAŁEM SIĘ

Bałem się oczy słabną - nie będę mógł czytać
pamięć tracę - pisać nie potrafię
drżałem jak obora którą wiatr kołysze

- Bóg zapłać Panie Boże bo podał mi łapę
Pies co książek nie czyta i wierszy nie pisze

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

KIEDY MÓWISZ

Aleksandrze Iwanowskiej

Nie płacz w liście
nie pisz że los ciebie kopnął
nie ma sytuacji na ziemi bez wyjścia
kiedy Bóg drzwi zamyka - to otwiera okno
odetchnij popatrz
spadają z obłoków
małe wielkie nieszczęścia potrzebne do szczęścia
a od zwykłych rzeczy naucz się spokoju
i zapomnij że jesteś gdy mówisz że kochasz

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

WIELKA MAŁA

Szukają wielkiej wiary kiedy rozpacz wielka
szukają świętych co wiedzą na pewno
jak daleko odbiegać od swojego ciała

a ty góry przeniosłaś
chodziłaś po morzu
choć mówiłaś wierzącym
tyle jeszcze nie wiem

- wiaro malutka

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

***

Dziękuję Ci po prostu za to, że jesteś
za to, że nie mieścisz się w naszej głowie, która jest za logiczna
za to, że nie sposób Cię ogarnąć sercem, które jest za nerwowe
za to, że jesteś tak bliski i daleki, że we wszystkim inny
za to że jesteś już odnaleziony i nie odnaleziony jeszcze
że uciekamy od Ciebie do Ciebie
za to, że nie czynimy niczego dla Ciebie, ale wszystko dzięki Tobie
za to, że to czego pojąć nie mogę - nie jest nigdy złudzeniem
za to, że milczysz. Tylko my - oczytani analfabeci
chlapiemy językiem

[damodar]

Ks. Jan Twardowski

WYJAŚNIENIE

Nie przyszedłem pana nawracać
zresztą wyleciały mi z głowy wszystkie mądre kazania
jestem od dawna obdarty z błyszczenia
jak bohater w zwolnionym tempie
nie będę panu wiercić dziury w brzuchu
pytając co pan sądzi o Mertonie
nie będę podskakiwał w dyskusji jak indor
z czerwoną kapką na nosie
nie wypięknieję jak kaczor w październiku
nie podyktuję łez, które się do wszystkiego przyznają
nie zacznę panu wlewać do ucha świętej teologii łyżeczką

po prostu usiądę przy panu
i zwierzę mój sekret
że ja, ksiądz
wierzę Panu Bogu jak dziecko

[damodar]

DRUGA PRZESTRZEŃ

Jakie przestronne niebiańskie pokoje!
Wstępowanie do nich po stopniach z powietrza.
Nad obłokami rajskie wiszące ogrody.
Dusza odrywa się od ciała i szybuje,
Pamięta, że jest wysokość
I jest niskość.
Czy naprawdę zgubiliśmy wiarę w drugą przestrzeń?
I znikło, przepadło i Niebo, i Piekło?
Bez łąk pozaziemskich jak spotkać Zbawienie?
Gdzie znajdzie sobie siedzibę związek potępionych?
Płaczmy, lamentujmy po wielkiej utracie.
Porysujmy węglem twarze, rozpuszczajmy włosy.
Błagajmy, niech nam będzie wrócona

Czeslaw Milosz

[damodar]

Władysław Broniewski
Ociemniały


- Pokaż mi drzewo.
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest prawo i lewo?
- Jestem niewidomy.
- Gdzie jest światło i ciemność?
- Jestem niewidomy.
- Powiedz mi! Jestem jasnowidzem!
Czy trzeba kochać? - Tak. Widzę.

[damodar]

Władysław Broniewski
Warum

Miła, ja nie mam słów,
a miałem dość ich.
Nie wiem, skąd bierze się znów
ten lęk radości.

Czemu znów serce drży
jak wtedy wiosną,
a łzy zabłysły jak bzy,
co w Polsce rosną.

Tkliwość. I morza szum.
I noc co milczy.
Na Schumannowskie "Warum?" -
twój szept: "Najmilszy!..."

I trzebaż było tych mąk
i tej rozpaczy,
gdy dwoje splecionych rąk
tak wiele znaczy?

[damodar]

Władysław Broniewski
Ze złości

Kochałbym cię (psiakrew, cholera!),
gdyby nie ta niepewność,
gdyby nie to, że serce zżera
złość, tęsknota i rzewność.

Byłbym wierny jak ten pies Burek,
chętnie sypiałbym na słomiance,
ale ty masz taką naturę,
że nie życzę żadnej kochance.

Kochałbym cię (sto tysięcy diabłów),
kochałbym (niech nagła krew zaleje!),
ale na mnie coś takiego spadło,
że już nie wiem, co się ze mną dzieje:

z fotografią, jak kto głupi, się witam,
z fotografią (psiakrew!) się liczę,
pójdę spać i nie zasnę przed świtem,
póki z grzechów się jej nie wyliczę,

a te grzechy (psiakrew!) malutkie,
więc (cholera) złości się grzesznik:
że na przykład, wczoraj piłem wódkę
lub że pani Iks - niekoniecznie.

Cóż mi z tego (psiakrew!), żem wierny,
taki, co to "ślady po stopach"?...
Moja miła, minął październik,
moja miła (psiakrew!), mija listopad.

Moja miła, całe życie mija...
Miła! Miła! - powtarzam ze szlochem...
To mi życie daje, to zabija,
że j ciągle (psiakrew!) ciebie kocham.

[Gość: Kagan]

Gość portalu: Maya napisał(a):

> damodar napisała:
>
> > kolargol napisał:
> >
> > > Gość portalu: Maya napisał(a):
> > >
> > > > Damodar...Bardzo cie POZDRAWIAM :-)))
> > >
> > >
> > > Nie daj sie nabrac! Maya to jest ten glupek Kagan, ktory uzywa tez
> > > nicka Katolik.
> > > Dawno zostalo to juz dowiedzione.
> > > Pozdrawiam szczerze, nie tak jak Maya.
> >
> > Dziekuje za ostrzezenie. Pozdrawiam.
>
> M: Dziekuje Damodar....zrozumialam....jak bardzo jestes mila.
K: Dla katoli NSW i VICtoria to ten sam stan. Tyle, ze Melbourne jest
ok. 900 km na poludnie od Sydney...
Odleglosc jak ze Swinoujscia do Przemysla...
Czyli jak ukosem przez cala Polske...
Kagan
PS: Ktos tu spamuje, od momentu, jak moj watek o Bogu przekroczyl 700
postow...

To co piekne

[damodar]

Władysław Broniewski
O Kalifie

To przez ciebie ten wiersz -
chyba już wiesz?

Paliłem z Kalifem nargile,
zachciało się odejść na chwilę
a Kalif, nie myśląc długo,
uciął głowę, przyprawił drugą.

W tej drugiej chyba nic więcej
prócz kwiatów stu Barwistanów.
Chcesz ściąć, to zetnij i nie zamęczaj,
ale się jeszcze zastanów.

[damodar]

Kazimierz Brakoniecki
Święte

1

Nie dotykaj mnie
Jestem śmiertelny
mogę się w tobie zakochać
na śmierć

2

Piękno ich miłości
było nie do obronienia
nie służyło niczemu
i jak dotyk duszy
było nieuchwytne

3

Położyli się w radości
a śmierć w nich spoczywała
i trysnęła miazgą początków
w miłość jej siłę przemienili
i na próbę wcielili
się w wieczność

4

Nie gaście lampy ciała
niech to co zrodzone odszuka drogę
po omacku wyszarpując dłonie
i głowę przeciskając przez ogień
sprasowanej ciszą ciemności
nie gaście lampy ciała
niech to co zrodzone odnajdzie drogę;
ściskając w piąstkach pępowinę słońca

5

Dotknij mnie
Jesteśmy jednością
mogę się w tobie zakochać
na śmierć

[damodar]

Edward Balcerzan
* * *
Bogusławie

myślenie tobą
nacinanie brzozowej kory płócien Renoira
ale tylko do miejsc nie zabliźnionej wilgoci
zwijanie w przekrwionym kciuku prażącego żagla
z tkaniny twego biodra nazbyt spierzchłej farbą

zbłąkany w tobie

w dźwięczne mrowisko grudek na odwrocie łydki
zwiany z suchą watą przesilenia
dostrzegalny w listopadach świateł wzbierający
w sypką łachę przyśnionego tobie ciała

powtórzeni w sobowtórach naszych ust

[damodar]

Michał Bałucki
Nie w porę

Raz byłem u niej: z kotkiem na ręce
Siedziała w oknie w białej sukience
I paluszkami drażniła kotka:
Pieszczotka!

I wkoło twarzy dziewczęcia białej,
Zarumienionej, loczki się chwiały
I uśmiechały się oczka czarne
Figlarne.

Siedzę i czekam godzinę całą,
By dziewczę z kotkiem igrać przestało
l pogadało kilka słów ze mną...
Daremno!

Ani mnie widzi, ani mnie słyszy,
Kotek jej rączkę chwyta jak myszy,
Czasem zadrapie. Ona to woli -
Choć boli.

Więc rzekłem sobie: jeszcze za wcześnie
Pukać w serduszko, co leży we śnie,
l unikałem dzieweczki białej
Rok cały.

Kiedym powrócił, znów w tym pokoju,
Przy tym okienku pełnym powoju,
Bluszczów, siedziała moja pieszczotka
Bez kotka.

Lecz czegoś dziwnie zmieszana była,
Oczy ku ziemi wstydna spuściła
I zrumieniła się jak jabłuszka
Po uszka.

Byłem pewniutki, że z mej przyczyny...
Wtem wiatr firanek ruszył muśliny
I zobaczyłem sprawcę rumieńca -
Młodzieńca.

I znów panienka, jako przed rokiem,
Choć siedzę, czekam, nie rzuci okiem;
Lecz już nie kotek tym razem winny:
Kto inny...

Kto inny śpiące zbudził serduszko
I szepta teraz miłośnie w uszko...
Ha, szkoda! późno przyszedłem trocha:
Już kocha!

[damodar]

Jolanta Baziak
Ja proch

Coraz mniej witania
trzepotania ramion
mówienia o spełnieniu
zaciskam się wokół szyi
badam powstające w tobie szczeliny
drażę kanały
na wypadek drżenia galaktyk
ucieknę
zdążę się z ciebie wyodrębnić
a jeżeli nie
to przecież zmieszczę się
schronię
w tobie

[damodar]

Józefa Bąkowska
List

Chciałam list pisać do ciebie
Na listku róży,
Lecz listek mógłby zaginąć
W chaosie burzy;
Chciałam na skrzydłach motyla
Złoconym wzorem
Pisać do ciebie, lecz motyl
Ginie wieczorem.
Chciałam list oddać zdrojowi
W górach szumnemu,
Ale zdrój mógłby list odnieść
Komu innemu;

Więc chciałam list rzucić z gwiazdą
W dół spadającą,
Lecz duszę by twą paliła
I tak gorącą!
Chciałam znów list mój zaczepić
O błysk na niebie,
Ale się pałam, by piorun
Nie zabił ciebie!
I tak nie zjawia się poseł
Dosyć bezpieczny,
A list mój leży do ciebie
Taki serdeczny.

[damodar]

Urszula Benka
Kocham cię czule, najczulej

Kocham cię czule, najczulej,
ale czemu co noc
chcesz, bym białym snem i szeptem
pełzła z łóżka na podłogę,
w kąt, gdzie dziecko nasze śpi?

nasze dziecko jest ostatnio takie blade,
krzyczy przez sen
i krzyczą jego powstające włosy,
i kołyska trzeszcząc się wznosi,
kiedy twarz nad nim pochylam

zrywam się ze snu na nogi
a ty w uśmiechniętej zadumie
całujesz moją dłoń,
pieścisz ramiona i piersi, aż z rozkoszy
wiję się i w dół osuwam,

i do dziecka, które w swoim kącie,
pełznę skupiona i powoli
na bladym czole składam pocałunek
dziecko umiera rozmarzone,
z krzykiem się budzę

ty milczysz w uśmiechniętej zadumie
gdy na podłodze robak się kręci
i patrzy w moje oczy i wiem, że wszystko rozumie,
więc razem szepczemy po nocy:
kocham cię czule, najczulej

[damodar]

Zbigniew Bieńkowski
Rozmowa

Ty jesteś częścią, a ja stroną świata,
ty wiesz o Ziemi, a o mnie wie przestrzeń.
Jesteśmy wzajem tak jak zysk i strata,
gdy ty westchnieniem, ja jestem powietrzem.

Ja mam kształt własny, ty nie masz go wcale,
ja jestem świateł i cieni przyczyną.
Kiedy krajobraz w mych oczach zapalę,
to tylko wtedy możesz go ominąć.

Ty tworzysz światło, a ja formę światła,
która z ciemności postać blasku weźmie
i każdą gwiazdę, co z przeczuć twych spadła,
wyśni na jawie, by świeciła we śnie.

Ja jestem z Ziemi i na jej obszarze
mogę ci niebo zbliżyć lub oddalić.
Krwią swoją twoje pragnienia zagaszę,
nim gmach przestrzeni od nich się zapali.

Tyś jest budowlą, ja jestem jej stylem.
Kiedy natchnione wzrokiem do dotyku
kamienne nieba legną w ziemskim pyle,
ja będę jeszcze pojęciem gotyku.

Gdy wieczność stawać się zacznie na Ziemi
i obowiązki serca kamień przejmie,
ty będziesz trwaniem, które się nie zmieni.
Ja pragnę więcej: aby żyć śmiertelnie.

[damodar]

Zbigniew Bieńkowski
* * *

Między nami, to znaczy między mną i tobą.
Między mną, który jestem istnieniem dosłownym,
a więc krwią, sercem, łzą, westchnieniem, powietrzem,
między mną, który jestem otwartą przenośnią,
nie zniechęconym sercem i trzciną myślącą
o tobie, wciąż o tobie...

[damodar]

Mikołaj Biernacki
Więc rzucę
wszelkie grymasy

Ciężkie dzisiaj, ciężkie czasy!
Struna życia się napręża;
Więc rzucę wszelkie grymasy,
Kiedy będzie iść o męża.

Niechaj będzie siwy, stary,
Łysy, cienki jak wrzeciono,
Byle tylko miał talary,
Gotowam być jego żoną.

Niech będzie rudy, srokaty,
Czarny, biały, jak się zdarza,
Byle tylko miał dukaty
Chętnie pójdę do ołtarza.

Niech ma jakie tam chce żądze,
Niech będzie tygrysem, wężem,
Byle tylko miał pieniądze,
To go nazwę moim mężem.

Niechaj ma cielęcą główkę,
Niech będzie nawet idiotą,
Byle tylko miał gotówkę,
Idę za niego z ochotą!

Niech będzie krzywy, garbaty,
Ślepy, chromy, głuchy, kosy,
Byle tylko miał intraty,
Pójdę dzielić jego losy.

Bo to dzisiaj ciężkie czasy!
Struna życia się napręża;
Więc rzucę wszelkie grymasy,
Kiedy będzie iść o męża.

[damodar]

Charles Baudelaire
Do Przechodzącej

Miasto wokół mnie tętniąc huczało wezbrane.
Smukła, w żałobie, w bólu swym majestatyczna
Kobieta przechodziła, a jej ręka śliczna
Lekko uniosła wyhaftowaną falbanę.

Zwinna, szlachetna, z posągowymi nogami.
A je piłem, skurczony, dziwaczny przechodzień,
W jej oku, niebie modrym, gdzie huragan wschodzi,
Rozkosz zabijającą i słodycz, co mami.

Błyskawica... i noc! Pierzchająca piękności,
Co błyskiem oka odrodziłaś moje serce,
Czyliż mam cię zobaczyć już tylko w wieczności?

Gdzieś daleko! Za późno! Może nigdy więcej!
Bo nie wiesz, dokąd idę, nie wiem, gdzieś przepadła,
Ty, którą mógłbym kochać, ty, coś to odgadła!

[damodar]

Dlaczego pada śnieg?

Jerzemu Broszkiewiczowi

Raz w niebie dwaj święci przy grze w domino
powiedzieli sobie: ach, ty taki synu.
Co gdy usłyszał Archanioł Michał,
to zaraz wsiadł na bicykl,
kłuł go ostrogą, ciężko wzdychał.
I przyjechał Michał, i tych świętych zabrał do mieszka,
choć się za nimi wstawiała
ich siostra Agnieszka.

No i tak, święci bez pasków, bez sznurówek,
w błękitnych kalesonach, wśród więziennych dachówek,
święci się nudzą, siedzą we dwóch
i wyrywają sobie święci
z brody siwy puch jak najęci.

Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Budzenie się poranku

Najpierw pokaszluje
stara ikona

Potem
dzwonią w piecu

Potem
pieje czajnik

Potem
zaprzęgają stół
krzesła ruszają z kopyta

I dymi kawa
i nowy dzień
otwiera nóż


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Dom w Bortnem

Gospodyni wyszła przed dom
- zwołuje kaczeńce z łąk
sypie - światło

Gospodarz buduje wóz
pojedzie po siano
na drugą stronę nieba

W zagrodzie
trzmiel porykuje do róży
Poświęcana palemka
chroni dom
przed burzą jaskółek

Wiosna
podchodzą buki
wypalone
wspomnieniem

Wiosna maj
liście rozświetla nadzieja

Butwieje
rozpada się brodaty
krzywdy pień

Jasnozielone lampy lasu
palą się
pod błękitem

Siedzimy przy stole
zranionym jak brzoza
Między nami chleb
dany na drogę

Trzepot czarnych serafinów
znad łąk

Jeszcze nie ma liści
to szeleści światło
dobre rano

Pąki buczyny
świecące palce Boga
błogosławią Bortnianom




Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Dzwoniec przedwiośnia

Cisza
krew nabiegła
do twarzy wiklinom
cisza

Nagle
z całych sił
dzwoni burza
w szklance liter...1





Jerzy Harasymowicz

[damodar]

* * *

Gdy serce pęknie na mróz
Jak w zimie buki pękają
Połóżcie mnie na wóz
Niech jedzie furka pejzażu

Niech wywiezie mnie z miasta
Gotycki kurnik toczy trąd
Tam nie ma komu podać
Żadnej z dwóch czystych rąk

Połóżcie mnie na wóz
Z widokiem na Bieszczady
Na wielki pożar gór
Na Rawkę i Stuposiany

Za wozem nikt nie pójdzie
Deszczyk wszystko pokropi
I konie same ruszą
Bo znają moje drogi




Jerzy Harasymowicz

ŚMIERĆ (Sierpień 2000 r.) (#10)

[Gość: AndrzejG]

ŚMIERĆ (Sierpień 2000 r.) (#10)

A ja chciałbym wtopić się w ogrom tego świata.
Niech na mym grobie zasieją i owies, i pszenicę.
Niech na mym grobie wyrośnie wierzba płacząca,
Którą malować będzie artysta.
Niech po mej śmierci zostania owoc życia i piękna.
Niech zasadzą nad mym ciałem gruszę,
Która wykarmi choć jednego człowieka.
Niech moja śmierć będzie początkiem istnienia.
Niech stanę się częścią pięknego koła,
Które się toczy, toczy i toczy...


macintosh lat 19

To co piekne

[damodar]

Mój dom

Mój dom
to kartka papieru
zabudowana słowami

Teraz jesienią
mknie nad nią
tylko
dym pióra


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

W lesie listopadowym

Wokół góry góry i góry
I całe moje życie w górach
Ileż piękniej drozdy leśne śpiewają
Niż śpiewak płatny na chórach

Jak łasiczki ścieżka w śniegach
Droga życia była kręta
Teraz z lasów zeszła na mnie
Młodych jodeł zieleń święta

Nie ludzką ręką malowany
Jest wielki smutek duszy mojej
Lecz nawet złockiej1 ikonie
Ja nigdy nic nie powiem

Ważne są tylko modre kopuły pieśni
Które na górze wysokiej zostaną
Nikt nie szuka inicjałów cieśli
Gdy cieśle dom postawią

Przyjaciele drodzy którzy jemioły2 czcicie
Dobrze że chodzicie światem
Wkrótce jodełkę zieloną spalicie
Aby3 darzyła was ciepłym latem

Wokół lasy i wiatr
I całe życie w wiatru świstach
Wszyscy których kocham wita was
Modrzewia ikona złocista




Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Zielnik

Po raz drugi zakładam
zielnik wierszy

Piszę piszę

I coraz bardziej poznaję
choć się złotymi liśćmi
zakryć to staram
zaszumieć lasem

Że to już kochany
nie zielnik

Że to już życia
popielnik





Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Budzenie się poranku

Najpierw pokaszluje
stara ikona

Potem
dzwonią w piecu

Potem
pieje czajnik

Potem
zaprzęgają stół
krzesła ruszają z kopyta

I dymi kawa
i nowy dzień
otwiera nóż


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Buty dziadka

Malarzowi Wałachowi

Dziadku znowu
poszliście kraść śliwy
i to w kościelnych butach

Żebyście choć1 wzięli
buty codzienne

Rzeczywiście mówi dziadek
co im przyszło do głowy
tym butom kościelnym

Tyle się nasłuchały księdza
tyle się nastały
i poszły




Jerzy Harasymowicz

[damodar]

* * *

Kiedy jak buki na mróz serce mi pęknie
połóżcie mnie na wóz z widokiem na Bieszczady
na wielki pożar gór na wielką jesień
którą sam roznieciłem pisaniem
Niech ten wóz sam jedzie w zawieję liści
Niech tam na wieki zostanie


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Na cmentarz łemkowski

Oto cmentarz
zielem zarosły1

Oto poręba
po krzyżach zwalonych

wiatrołom2
świętego drzewa

Oto cmentarze Łemków
w Złockiem3
w Szczawniku
w Leluchowie

Oto śpią na podłodze
dawno4 już spróchniałej
bez krzyża5 nad głową6
Fiłypy
Nykyfory
Harasymy7

jesień8 im tylko
ostu zapala
świecę

liści9 szumi
wieniec

czort10 niepotrzebny
wilkiem11 w zarośla
czmycha





Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Październik

W górach
czerwonoskóre jelenie
wyszły na wojenne ścieżki

Pod lasem
stoją czerwone pułki
zimowych ptaków

We mgle jedzie
wóz bez konia

Bo na pewno
koń siedzi na wozie
odpoczywa w kożuchu

A wóz samo mu ciągnie
wiekowe przyzwyczajenie

Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Notatka księżycowa

Rzeczywiście
tak jak księżyc
ludzie znają mnie
tylko z jednej
jesiennej strony


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Październik

Pod lasem stoją
czerwonoskóre pułki
jesiennych ptaków

We mgle jedzie
wóz bez konia

Bo na pewno
koń siedzi na wozie
wypoczywa w kożuchu

Zaś wóz
samo mu ciągnie
wiekowe
przyzwyczajenie


Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Strych

Na tym strychu
gdzie bitwy starych gratów
są jak bitwy Matejki

Mój przyjaciel stoi
w sztuce do kolan
jak jeleń w liściach

Stale w krzesłach
siedzą Rembrandt i Norwid

Jest nieustanne podniesienie sztuki

Chciałbym jednak
żeby przyjaciel wymyślił
jakąś rzecz drobną
na przykład -

Dzbanuszek
do zaparzania słów





Jerzy Harasymowicz

[damodar]

Marianna Bocian
Miłość

nie jesteś mi dany do pocałunku
opasuję twoje życie wzrokiem

[damodar]

Marianna Bocian
***

W dżungli naszych ciał trwa pościg dwu bestii,
nagich, bezradnych wśród obiegów krwi.
Ucieczka w głąb ciała
to wejście bezlitosne na wrogie pozycje,
z których rozpacz wyprowadza nas czule wśród skowytu.

W dżungli naszych ciał trwa
pościg dwu bestii. Zmęczeni, ociekający potem mówimy
- kochany
- kochana.
Jest to jedyne przebaczenie morderczego pościgu i rozgrzeszenie uległości.
Zasypiamy. Ponad snem tylko dwie bestie dorastają do skoku

wśród śmiertelnej dżungli ciał.
Jest to bezprawie, na które godzi się bez nas
nasza krew, by trwać.
Nie my - bestie są nieśmiertelne!

[damodar]

Marianna Bocian
Zakochani

dwoje odgrodzonych od reszty świata
w potrzasku jak więźniowie w celi
najwspanialej okradają Boga z miłości

[damodar]

Katarzyna Boruń
Wieża

Wznosimy ją.
Możemy jeszcze przedłużać
tę chwilę
zanim
popłaczą się języki
ostre i twarde jak u kota.
Wspinamy się coraz wyżej
zanim popłaczą się języki
Niech pozostanie tylko ten.
Lżejszy od dymu
wspólnie wypalonego
papierosa.

[damodar]

Jacek Bierezin
Z Tobą bez Ciebie

Paryż, Paryż bez Ciebie
jest tylko jeszcze jednym, smutnym,
wyludnionym, wschodnioeuropejskim miastem,
jak Wieluń, Warszawa czy Władywostok.
To nie będzie wiersz, to list,
wyznanie, wyzwanie, wołanie, włóczęga,
walka, wyjście na ring -
jednym słowem wszystko na "w";
jak Weda, jak wielkość, jak wielki brak,
jak vestibulum vaginae, woda, wino, wódka
i wygnanie z kolejnej ojczyzny
wykolejeńców wtopionych w widnokrąg,
w wielki pejzaż, wschód i zachód
tego miasta wytatuowanego na skórze
(na imię zawsze będziesz miała Wschód),
jak wyścig z czasem, jak wola
wygranej, a nie ma wrogów
wartych...

Jak wyjść z Ciebie: opuścić jakieś miejsce,
zwykle udając się dokądś, w jakimś celu.
Wyjść z domu. Wyjść na spacer. Wyjść po zakupy.
Wyjść do miasta. Wyjść naprzeciw kogoś.
Wyjść na wolność i widzieć Ciebie.
I nie móc wyjść z podziwu, z osłupienia,
ze zdumienia, nie móc się nadziwić
Twojej miłości. Twojej skórze, włosom,
rzęsom, oczom, piersiom, udom, zapachowi
podróży do Ciebie i w Ciebie.
I coś wychodzi na jaw, na światło dzienne,
przestaje być tajemnicą, staje się znane,
zostaje ujawnione, wychodzi obronną ręką,
krzykiem, bez szwanku, bez skazy, piękne
jak Twoja bliskość i Twoje oddalenie.
Jak wyjść z Ciebie, zacząć grę, rozgrywkę,
kładąc najważniejszą kartę; wyjść w damę karo,

wziąć początek, wywieść się skądś,
robić dla Ciebie wszystko, ale
żebyś nie była wszystkim.
I jak wyjść z Ciebie nie wychodząc nigdy,
być zawsze w Tobie i zawsze odchodzić.

Paryż, sierpień 1989

[damodar]

Jan Brzękowski
Narodziny

W ten dzień zrównania dnia i nocy
w krew moją weszłaś cicho i tajemnie
ukrytym nurtem płyniesz we mnie
w krwi mej żeglujesz - jak brew płonąca na rubieżach mroku,
jakżeż wspaniały ocean rodzisz przed otchłanią oczu
jakiż patos Armouno wieczór zapala w twoim pięciopalcu-
w marmurowej ciszy leżąc słyszysz szelest przesuwanych godzin
milczeniem krzyczysz naga na wzniesieniu głosu
we włosów upale związana jak w łańcuch.

czuję cię - jesteś - krążysz we mnie gorejąca -
przeniknęłaś mię - wypełniasz sobą żyły rozszerzone w bólu
we mnie się rodzisz w trzewiach szarpiesz i rozwalasz
ciemność

gorąca i słona
wchodzisz mi z ust.

[damodar]

Robert Burns
Miła ma jak czerwona róża

Miła ma jak czerwona róża,
Kwitnąca w czerwcu róża - cud!
Miła ma jak melodia tkliwa
Słodko z najczystszych grana nut.

I żeś tak piękna jest, Dziewczyno,
Więc nie zna miary miłość ma;
Póty cię kochać będę, Miła,
Aż wyschną wody mórz do dna.

Aż wyschną wody mórz, Najdroższa,
I aż się w słońcu stopi głaz;
Będę cię kochał wciąż, Najdroższa,
Póki w nurt życia spływa czas.

O, żegnaj, moja Ty jedyna,
Żegnaj na kilka jeno chwil;
Wrócę znów, chociażbym miał przejść, Miła,
Dziesięć tysięcy długich mil!

[damodar]

George Gordon Byron
Kiedyśmy się żegnali

Kiedyśmy się żegnali
We łzach i w milczeniu,
Gdyś się smutna oparła
Na moim ramieniu,
Twarz miałaś bladą, zimną,
Pocałunek zimniejszy,
Wróżyła mi ta chwila
Okropność dzisiejszej.

Zimno na moje czoło
Spadła rosa ranku -
Przeczułem, że zapomnisz
O dawnym kochanku.
Dziś zachwiana twa sława,
Śluby zniweczone,
Dziś słyszę twoje imię
I za ciebie płonę.

Przy mnie mówią o tobie;
Milczę - rozpacz, trwoga,
Dreszcz mnie przebiega zimny -
Czemuś mi tak droga?
Nie wiedzą, że znam ciebie,
Jak dźwięk dzwonu ich głosy;
Długo, długo klnąć będę
Ciebie - i moje losy.

W tajniśmy się widzieli -
W milczeniu żal tłumię,
Że zapomnieć, oszukać
Twoje serce umie.
Ach! gdy cię ujrzę jeszcze,
Jakimż dziękczynieniem
Do stóp twoich pobiegnę? -
Łzami i milczeniem

"Głupek"

[Gość: AndrzejG]

Wagonik kolejki linowej urywa się i spada z trzystu metrów. Ginie
trzydziestu pięciu pasażerów, ale jeden się ratuje. Prawdę mówiąc, jego
stan jest tak żałosny, że lepiej by było, gdyby ptrzeniósł się na tamten
świat: popękana czaszka, w kilku miejscach złamany kręgosłup, pęknięta
wątroba, przecięta tętnica szyjna... - słowem , lekarze nic nie rozumieją.
Potrzygodzinnych oględzinach słynny profesor, który przyjechał, by zbadać
to dziwo, rozwiązuje zagadkę.
-Chory obudził się ze śpiączki i zdołał wykrztusić kilka słów. Tłumaczy, że
kolejka, w której się znalazł, padła ofiarą sabotażu dokonanego przez
nielegalnego emigranta, opowiada się za karą śmierci, obowiązkową
pięcioletnią służbą wojskową dla kobiet i mężczyzn, wznowieniem prób
nuklearnych i odzyskaniem francuskiego imperium kolonialnego.
Głupota nie pozwala mu znależć wyjścia awaryjnego, jakie oferuje ludziom
los. Krótko mówiąc -jest po prostu za głupi, by umrzeć

Roland Topor

To co piekne

[damodar]

George Gordon Byron
O nie mów mi, o nie mów mi

O nie mów mi, o nie mów mi
O szczęściu tych minionych dni,
Gdy miałaś duszę moją całą.
Pamiętam je, dopóki czas
Nie przyjdzie sprawić, iżby z nas
Śladu na ziemi nie zostało.

Czyż mogłabyś - czyż ja bym mógł
Zapomnieć serca twego stuk,
Gdym pieścił złoto twych warkoczy?
Dziś jeszcze widzę pąs twych warg,
Co tchnąć miłością, skapią skarg,
I młodą pierś, i tęskne oczy.

Do sercam tulił cię, a ty
Miewałaś w oczach rzewne mgły -
Wyrzutu może? czy zachęty?
I znowum cię w uściski brał,
Jak gdyby chcąc; by pieszczot szał
W niebytu strącił nas odmęty.

A potem, gdy się powiek brzeg
Łączył w puszysty jeden ścieg,
Kryjąc błękitne kule na dnie -
Rzęs twoich długich kładł się cień,
Na licach, jak gdy w mroźny dzień
Na śniegi pióro kruka spadnie.

Że znów mnie kochasz, miałem sen -
I słodszy był mi majak ten,
Niż gdybym płonął znów na jawie
Dla innych serc, dla innych lic:
Bo one mi nie niosą nic,
Gdy ze snem moim je zestawię.

Więc nie mów mi, więc nie mów mi,
Że nigdy już nie wrócą dni,
Co sennym sycą mnie wspomnieniem -
Póki się nie zmienimy w głaz
I póki nam nie powie czas,
Że myśmy tu znikomym cieniem.

[damodar]

Maciej Cisło
O Tobie

Ani



1


Deszcz. Wszystko zmyje, czerwone włosy dziewczyny
wylot ulicy. I myśli. Myśli. Boże
czy ty nim żyjesz

[damodar]

Zdzisław Dębicki
Fiołkami ci drogę uścielę...

Fiołkami ci drogę uścielę,
Kwiaty rzucę pod stopy pachnące,
Wonne lasów i pól naszych ziele
I storczyki, co rosną na łące...

Fiołkami ci drogę uścielę,
Że nie dotknie się stopa twa ziemi,
I powiodę cię, biały aniele,
I powiodę szlakami jasnemi...

W marzeń cichym klękniemy kościele
Gdzieś od ludzi daleko i światła,
Mój ty biały, serdeczny aniele,
Moja duszo ty jasna, skrzydlata!...

Pijak

[Gość: AndrzejG]

wg J. Brela

Napełnij szklankę mi
Ostatni nalej raz
Napełnij szklankę mi
I pójdę bo już czas
Nie płaczę pozwól pić
Bo wstyd mi sobą być
Napełnij szklankę mi
Napełnij szklankę mi

Pijemy zdrowie twe
Bo łatwo mówić że
Ułoży wszystko się
I już nie będzie źle

Tym lepiej jeśli te
Proroctwa kłamstwem są
Upiję wkrótce się
I zawiść zgubię swą

Pijemy zdrowie tych
Co dziś weseli są
Przyjaciół krewnych złych
Co z mego życia drwią

Tym lepiej jeśli mnie
Rozdrażnią winą swą
Upiję wkrótce się
Nienawiść zgubię swą

Napełnij szklankę mi
Ostatni nalej raz
Napełnij szklankę mi
I idę bo już czas
Nie płaczę pozwól pić
Bo wstyd mi sobą być
Napełnij szklankę mi
Napełnij szklankę mi

Za moje zdrowie pij
Pijemy z winem je
I jeśli chcesz to bij
A jeśli nie to nie

Tym lepiej jeśli mnie
Cios dosięgnie twój
Upiję wkrótce się
I żal zgubię swój

Za te dziewczyny pij
Co kochać będą mnie
Za te dziewczyny pij
Co mówią o mnie źle

Tym lepiej jeśli te
Dziewczyny zimne są
Upiję wkrótce się
I miłość zgubię swą

Więc pijmy całą noc
Aż zwalę się pod stół
By smutek stracił moc
Bym nie czuł nic com czuł

Więc pijmy póki źle
Więc pijmy żeby pić
Upiję wkrótce się
Nadziei zerwę nić

Napełnij szklankę mi
Ostatni nalej raz
Napełnij szklankę mi
I idę bo już czas
Nie płaczę zostaw mnie
Rozjaśnia wszystko się
Napełnij szklankę mi
Napełnij szklankę mi

Jacek Kaczmarski
1977

To co piekne

[damodar]

Wincenty Faber
Ostatnia miłość
Hani - nie po raz ostatni

Spójrz jakie trudne. Budowanie gwiazdy.
Z rąk rozłożonych. Lub splecionych mocno.
A jeszcze trudniej kochać cię dzień po dniu
grającą pralką, żyletką lub szczotką.

I chorą nerką. Zepsutym żołądkiem,
strachem o jutro związanym w nerwicę.
Jak ci powiedzieć, że nie ma pieniędzy?
To się nie mieści w żadnej poetyce.

Ognisko rzuca cień przy pełnym słońcu
i gasną iskry - żywy sznur korali.
A ile ognisk, spojrzeń w oczy trzeba
ażeby gwiazdę daleką rozpalić.

I trudno płomień ugasić płomieniem.
Gdy gorejemy. Dwugłowa pochodnia.
A skoro nigdy płomień się dopali.
Odpoczywamy w cieniu tego ognia.

A są w nim żagwie i małe i duże,
i tajemnice nie nazwane głośno.
Ostatnia miłość ściera z szafy kurze.
Czy się kochamy ostatnią miłością.

[damodar]

Zbigniew Herbert
Układała swe włosy

Układała swe włosy przed snem
i przed lustrem trwało to nieskończenie długo
między jednym a drugim zgięciem ręki w łokciu
mijały epoki z włosów wysypywali się cicho
żołnierze drugiej legii zwanej Augusta Antoniniana
towarzysze Rolanda artylerzyści spod Verdun
mocnymi palcami
upewniła glorię nad swoją głową
trwało to tak długo
że kiedy wreszcie
rozpoczęła swój rozkołysany
marsz ku mnie
serce moje tak dotąd posłuszne
stanęło
i na skórze pojawiły się
grube ziarna soli

[damodar]

Wincenty Faber
Prawo

Co on w niej widzi. Co ona w nim widzi.
Oto jest prawo pierwszego olśnienia.
Tacy zwyczajni, jak wróble na piasku.
Jałowość piachu w ziarno się zamienia.

To dzięki tobie przywłaszczam krajobraz.
Z tobą ma dla mnie leśny smak powietrze.
I nie zaprzeczy temu odkrywaniu
naiwność naszych barw, gdy czas je zetrze.

Rzecz sprawiedliwa. Gdy widzialny świat
twoim imieniem po imieniu wołam.
Zachowaj prawo pierwszego olśnienia,
tak właśnie trzeba patrzeć dookoła.

[damodar]

Wincenty Faber
Waga

Twoje ciało
przepływa przez noc
jak na rzece wezbranej czółno.

Potem chwila
rozjaśnia się nagle
jakby słońce
uderzyło o północ.

Twoje ciało
a tak go niewiele
gdy się uścisk
w łagodność rozplata,
a jest szalą,
która równoważy
całą brutalność świata.

[damodar]

Dorota Filipczak
* * *

Tyle lat
moja łza
żłobi rysę
w twoim policzku
a jeszcze
nie stałeś się
pękniętą
skałą

[damodar]

Ewa Filipczuk
Odlot

Usypiam nocą
wierz mi znużona miłością
nic więcej lub nikt więcej
Na nietykalnej gwieździe
dobranoc gdziekolwiek jesteś Oto świt wilgotny
ścieżka zwierząt wdzięk trawy
Tam wrócimy kiedyś
jeszcze za wcześnie za wcześnie
Czas kłamie pośród liści oblegających ziemię
nic więcej ukochany ja tylko w czas nie wierzę
Posłuchaj to śpiew odlatujących z jesiennego miasta
ich niepojęte podróże w stronę mórz północnych
to odlot wyzwolonych
oni nam nie wierzą
kiedy znużeni miłością mamy wciąż nadzieję
A nad ziemią bezbrzeżną nad chmurnym oceanem
świeci gwiazda nic więcej lub świeciła gwiazda

[damodar]

Stefan Garczyński
Pierwsze słowo

Znów weszła - nie wiem, co się w duszy mojej działo!
Uśmiech jej był tak słodki, oczy tak łaskawe,
A przecież czułem w sobie niepewność, obawę -
Gdym chciał mówić, oddechu na słowo nie stało.

Myślałem, że na świecie odznaczony mało -
Jej tylko służyć mogę za marną zabawę;
I westchnąłem, ukryty przed krzykliwą wrzawę;
To westchnienie, ach! było duszą moja całą.

Ktoś imię moje wyrzekł - i podniosłem oczy,
Jak ów we śnie chodzący wzbudzi się na imię;
Patrzę - już się kołuje tanecznik ochoczy.

Znów ktoś na mnie zawołał - czy na jawie drzymie,
To ona! Rękem porwał - jakiś duch proroczy
Serce i myśl natchnął - i w tańczącym rymie
"Ja cię kocham!" - wyrzekłem...

[damodar]

Johann Wolfgang Goethe
Wyznanie

Co trudno ukryć? Ogień, wierzę,
Bowiem za dnia go zdradzi dym,
A w nocy płomień, dzikie zwierzę.
Lecz trudno ukryć na równi z nim
Miłość. Najgłębiej choć ukryta,
Każdy ją z oczu wyczyta

[damodar]

Johann Wolfgang Goethe
Powitanie i rozłąka

Już do niej czas! Więc noga w strzemię!
Poleciał koń mój lotem strzał.
Wieczorny wiatr kołysał ziemię,
Zawisła noc na szczytach skał;
Już wypiętrzony w błękit siny,
Stał olbrzym - dąb w spowiciu mgły
I patrzył czarno spod gęstwiny
Tysiącem oczu pomrok zły.

Miesiąc wyjrzawszy zza pagórka
Przyświecał tęskno w wonnych mgłach,
Wiatr, szeleszczący w lekkie piórka,
Nawiewał w uszy dziwny strach;
Noc wyłoniła swe bojaźnie,
Przy drodze mej czyhają, tkwią -
Lecz dobrze mi, wesoło, raźnie
I w żyłach ogień płynie z krwią!

Przy tobiem był. Z twych ócz lazuru
Wszechzapomnienia piłem zdrój;
I wszystko w nas było do wtóru,
I każdem tchnieniem byłem Twój.
Wiosennej jutrzni pierwsze groty
Różowe padły Ci na twarz.
Od wymarzonej w snach pieszczoty
Przecudowniejszy uścisk nasz!

Lecz oto słońce już nas płoszy,
Uciekać mi potrzeba w dal:
W uścisku twym tyle rokoszy!
W spojrzeniu twoim jaki żal!
Nie żegnaj mnie tym wzrokiem szklanym,
Odchodzącemu uśmiech daj.
Co to za szczęście być kochanym!
I kochać, Boże, co za raj!

[damodar]

Johann Wolfgang Goethe
Piękna noc

Porzuciłem chatki ściany,
Gdzie najmilsza moja mieszka:
Las tu ciemny, mgłą owiany,
Tłumi krok zarosła ścieżka.
Księżyc patrzy poprzez chmurę,
Zefir mu podaje skrzydła,
Brzozy przesyłają w górę
Najwonniejsze doń kadzidła.

Jak rozkosznie teraz czuję
Chłód, co zmysły me ożywia,
Jak ta cicha noc czaruje
I mą duszę uszczęśliwia.
Lecz oddałbym, mogę przysiąc,
Choćby to groziło zgubą,
Takich pięknych nocy tysiąc
Za noc jedną z moją lubą.

[Gość: idiota]

Widze ze tu tylko jakies fragmenty wierszy
romantycznych zreszta (na koncu tego watku).
Niestety ja "nie wiem co to poezja, nie wiem
na co i po co? wiem tylko ze ludzie czasami
czytaja wiersze i placza".
Wasza pieknosc jest dziwadlem!
Przytaczjac rozne wiersze niczego nie osiagniecie.
Co najwyzej bedziecie sie rozkoszowac tym ze to co
napisaliscie jest tu.
Ale to za malo.
Ten watek powineien byc skasowany.
Gdyz jest tak samo szkoddliwy jak inne o duzej
liczbie postow.
Brak reakcji i kontroli jest juz zauwazalny.
I pozostaje tylko ten sam onanizm,ktory kreuje
watki o duzej liczbie postow.

z powazaniem,

idiota, :)

[damodar]

Johann Wolfgang Goethe
Bliskość ukochanego

Gdy słońca blask nad morza lśni głębiną,
Myślę o tobie, miły.
Wzywałam cię, gdy księżyc niebem płynął
I zdroje się srebrzyły.

Widzę cię tam, gdzie skraj dalekiej drogi
Szarym zasnuty pyłem,
A nocą gdzieś wędrowiec drży ubogi
Na ścieżynie zawiłej.

Słyszę twój głoś w szumie spienionej fali
Bijącej o wybrzeże
Lub w cichy gaj przychodzę słuchać dali
W zamierającym szmerze.

I wtedy wiem, że jesteś przy mnie, blisko,
Choć oddal cię ukryła -
Przygasa dzień, wnet gwiazdy mi zabłysną
O, gdybym z tobą była!

[damodar]

Maria Grossek - Korycka
Myślę o tobie

Gwiazdy otwarły gorejące oczy
Święte patronki strudzonej czeladzi.
Noc po mnie cienie coraz grubsze toczy,
Czemuż sen pierzcha, coś jakby mu wadzi...
Myślę o tobie!

Nie dość noc jeszcze bezsennością długa
Żenie z zegaru gęgających gąsek
Tak słodko! Żadnej rozmowy... Szaruga...
Nic nie przeszkadza, żaden obowiązek...
Myślę o tobie!

Jak się na wodach kołyszą lotosy
Na świadomości twarz się twa kołysa,
Rzucam na pościel rozplecione włosy
I ręce na krzyż - w grobie nocy, cicha
Myślę o tobie!

[damodar]

Ulla Hahn
Obrazowo mówiąc

Gdybym była drzewem wrosłabym
w ręki twej zagłębienie
gdybyś był morzem zamki z piasku
wznosiłabym dla ciebie niestrudzenie

Gdybyś był kwiatem wyrwałabym
ciebie z korzeniami jak ziele
gdybym była ogniem złożyłabym
twój dom w łagodnym popiele

Gdybym była nimfa wessałabym
ciebie do dna samego
gdybym był gwiazdą zestrzeliłabym
ciebie z nieba nocnego

[damodar]

Heinrich Heine
"Der Brief, den du geschrieben"
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Piszesz mi moja miła,
Że już nie kochasz mnie,
Wieść by mnie ta zmartwiła,
Ale nie wierzę, nie!

Podziwiam pióra wprawę,
List stron dwanaście ma,
Dając komuś odprawę,
Wystarczą słowa dwa.

[damodar]

Narcyza Żmichowska
Zaklęcie

Idę lądem, płynę wodą,
A czy słońce lśni pogodą,
Czy pioruny z błyskawicą,
Czy na niebie gwiazdy świecą,
Czy mnie noc, czy dzień otoczy,
Czy mi jasno, czy mi ciemno,
Zawsze przy mnie, lub przede mną,
Takie wielkie czarne oczy!
Ach! to jej oczy!

Piję miód i piołun piję,
Zbieram ciernie i lilije,
Sok wyciskam, lecz w napoju
Nie ma zdrowia, ni spokoju,
Choć dokoła przestrzeń pusta,
Choć relikwię pocałuję,
Zawsze na mych ustach czuję,
Koralowe, drogie usta,
Ach! to jej usta!

Istna ona czarownica,
Świat zaklęła w swoje lica,
W swoje usta, w swoje oczy,
Już i pacierz nie odroczy;
Wszystko zmienia się w jej postać,
Kędy spojrzę, wszędzie ona,
Człowiek od tych czarów skona,
Lub sprawczynię musi dostać
Ach! gdyby dostać!

[damodar]

Tadeusz Żeleński-Boy
A kiedy przyjdzie...

...A kiedy przyjdzie godzina rozstania,
Popatrzmy sobie w oczy długo, długo
I bez jednego słowa pożegnania
Idźmy - ja w jedną stronę, a ty w drugą.

Bo taka nam już pisana jest dola,
Że nigdy dla nas jutro się nie ziści,
Wiecznie nam w poprzek stanie tajna Wola,
Co tkliwość mieni w podmuch nienawiści.

Najmilsza moja! Leć, kędy cię niesie
Twych piórek zwiewność i krwi młodej tętno;
Leć, kędy życia pieśń wzdyma i gnie się
w rytmów tanecznych melodię namiętną;

Leć, kędy Rozkosz wyciąga ramiona
Po smutne serce człowieka tułacze,
Co w jej śmiertelnym spazmie drży i kona,
I wyje z bólu, i ze szczęścia płacze...

Leć... ale pomnij: w pogody uśmiechu,
W marzeń haszyszu i smutków żałobie,
I w cnot dystynkcji, i w plugastwie grzechu
To wiedz, najmilsza: ja jestem przy tobie.

Oczyma na cię patrzę skupionemi,
Jak na misterium ważne, groźne prawie,
I co bądź czynisz biedna Córo Ziemi,
Ja, brat twój starszy, ja ci błogosławię...

...Gdy będziesz cierpieć, ja ciebie pocieszę,
A gdy się zbrukasz, wówczas wiedz, ty droga:
Ja cię wysłucham i ja cię rozgrzeszę,
Bo taką władzę mam daną od Boga.

W twe dłonie wtulę twarz od tęsknot bladą,
O twe kolana głowę oprę biedną,
A ty mi daj bajaj, o Szeherezado,
Twych cudnych nocy, ach, tysiąc i jedną...

... A kiedy przyjdzie godzina spotkania,
Może w nas pamięć dawnych chwil poruszy
I bez jednego słowa powitania
Popatrzym sobie aż w samo dno duszy...

onanizm na internecie !!!

[drf]

KURS ODWWWYKU
nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
dyskrecja zapewniona

To co piekne

[damodar]

Elżbieta Zechenter-Spławińska
Opis jednej litery

K - jak kochać
dwie kreski
przychodzące z daleka
w tej pierwszej
która była przed ich początkiem
złączone
A może
dwie kreski odchodzące
każda
w swoją
stronę

[damodar]

Kazimiera Zawistowska
* * *

Kocham Ciebie, bo wracasz ty mi wiosnę złotą
Mej młodości i jasne powracasz miraże.
Twój cień trwa przy mnie, jakby wierne straże,
Twój cień, mej duszy przywołan tęsknotą.

Niech więc ramiona mię Twoje oplotą -
Zasłoń oczy - dziś w przyszłość nie chcę patrzeć ciemną,
Chcę zapomnieć, że życie za mną i przede mną -
Chcę zapomnieć o wszystkim, co nie jest pieszczotą.

Tak dziś ciemno i zimno... Daj mi Twoje oczy!
Twoje oczy rozświetlą marzenia ogrody...
Tam dźwięk - złoto - purpura - alabastrów schody -

I korowód weselny barwi się tęczowo.
Tak dziś ciemno i zimno... a nad moją głową
Sny majaczą złowrogie... Daj mi Twoje oczy!...

[Gość: idiota]

drf napisał:

> KURS ODWWWYKU
> nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
> dyskrecja zapewniona

Mnie chodzilo o uczestnikow tego watku,
i o tzw. onanizm psychiczny;
nie sadze by byly dla was jakies poradnie mogace
Wam pomoc.

pozdrowienia,

idiota, :)

[Gość: Maya]

Gość portalu: idiota napisał(a):

> drf napisał:
>
> > KURS ODWWWYKU
> > nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
> > dyskrecja zapewniona
>
> Mnie chodzilo o uczestnikow tego watku,
> i o tzw. onanizm psychiczny;
> nie sadze by byly dla was jakies poradnie mogace
> Wam pomoc.
>
> pozdrowienia,
>
> idiota, :)
>
>
Przepraszam cie Idioto...ale niezupelnie sie z toba zgadzam.
Jasna rzecza, nie lubisz poezji...i poetow.
A dlaczego lubisz "podgladac onanistow..psychicznych"?
Wracaj na onanie...do innych watkow,
Bo jesli tak na OKO...tylko to postrzegasz,
to moze jest to odbicie twojej psychiki (??)
Szacuneczek :)

Damodar...moglabys sie juz zatrzymac,
bo z watku "To co piekne" (Hey OKO i..)..uczynilas.."To co smieszne"..
a raptem nastapi..."To co zalosne"!
Wiec zlap balans.
Bye!

:)

To co piekne

[damodar]

Szymon Zimorowic
Pomozja

Do ciebie ja przez morze łez mych nie przebędę,
Choć w okręt z strzał serdecznych zbudowany wsiędę,
Choć Kupido na żagle da mi skrzydła swoje,
Chociaż Wenus sztyrować będzie nawę moje --
Bo wiatr mego wzdychania tak poburzył wody
I żal mój nagły także wzbudził niepogody,
Że niżeli na drugą nadziei mej stronę
Przyjadę, we łzach własnych, nieszczęsna, utonę.

Przeto ratuj, możesz-li, podaj obietnicę,
Daj słowo, którego się, tonąca, uchwycę;
A jeżeli w tej toni teskliwej zaginę,
Każ napisać na grobie, że przez twą przyczynę.

[damodar]

Rafał Wojaczek
Mówię do ciebie cicho

Mówię do ciebie tak cicho jakbym świecił
I kwitną gwiazdy na łące mojej krwi
Stoi mi w oczach gwiazda twojej krwi
Mówię tak cicho aż mój cień jest biały

Jestem chłodną wyspą dla twojego ciała
które upada w noc gorącą kroplą
Mówię do ciebie tak cicho jak przez sen
płonie twój pot na mojej skórze

Mówię do ciebie tak cicho jak ptak
o świcie słońce upuszcza w twoje oczy
Mówię tak cicho
jak łza rzeźbi zmarszczkę

Mówię do ciebie tak cicho
jak ty do mnie
11/12 VI 1966

[damodar]

Rafał Wojaczek
Kwiat zrywając,
ciebie biorąc

Kwiat zrywając, kwiat wąchając, ja zarazem
Świat mijałem będąc przy tym w swoim prawie

Ciebie biorąc, z Ciebie pijąc, ja o niebo
Już nie dbałem wiedząc przecież, że to jedno

[damodar]

Rafał Wojaczek
Kochajmy się

Kochajmy się Ty ciągle na nowo śmierć mi śnij
Twoja niech wciąż oddycha ustami mojej płci

[damodar]

Andrzej Włast
Już nigdy

Patrzę na starą fotografię,
którą dziś zwróciłeś mi
i wypowiedzieć nie potrafię
męki tych ostatnich dni.

Dziś przebolałam już,
wszystko zapomniałam już,
wszystko zrozumiałam i wiem.

Już nigdy
nie usłyszę kochanych twych słów,
już nigdy
do swych ust nie przytulę cię znów,
Na zawsze
pozostaną dni smutku, dni mąk,
nie oplecie pieszczotą mnie w krąg
płomien twych rąk,
już nigdy.
Już nigdy!
Jak okrutnie dwa słowa te brzmią,
już nigdy
nie zobaczę twych oczu za mgłą. Odszedłeś,
jakże trudno pogodzić się z tym,
że nie wrócisz, nocż, ni dniem,
myślą ni snem, już nigdy.

Czy można samym żyć wspomnieniem,
echem twych najdroższych słów?
Byłeś mi wszystkim, jesteś cieniem
tego, co nie wróci już.
Żegnaj, kochany mój,
i niezapomniany mój,
sercem miłowany mój śnie.

Już nigdy...

[damodar]

Kazimierz Wierzyński
Usta twoje całując

Usta twoje się snują, usta twe się wodzą,
Jak dwa ptaki różowe, po mnie lekko chodzą,
Jak dwa światła natchnione, oczu dotykają,
Usta twe mnie zabrały, usta twe mnie mają.

Jak wyznania wstydliwe, jak szepty szalone,
Powtarzam w ustach twoje usta niezliczone,
Od uśmiechu w kącikach do smaku języka -
Usta twoje całują i świat cały znika.

[damodar]

Kazimierz Wierzyński
Obłok

Zasnuwasz mię, zawlekasz, jak obłok wysoki,
Cały światłem objęty i pełen pogody,
Odbijam cię, jak woda odbija obłoki:
Powtarzam w sobie każdy szczegół twej urody.

I zatapiam się w tobie, najdroższy widoku,
Rozprowadzam cię wkoło, roztaczam i mnożę,
l poprzez pamięć czuję cię na każdym kroku.
I poprzez myśli czuję cię o każdej porze.

I nie ma więcej szczęścia, niż w tym podobłoczu,
Gdy wodzę się za tobą podróżą skrzydlatą:
Wtedy w niewysłowionym spojrzeniu twych oczu
Dojrzewam, promieniuję i świecę, jak lato.

[damodar]

Kazimierz Wierzyński
* * *

Tyś jest, jak dzień wiosenny z pogodą błękitną,
I majowe w swej duszy nosisz poematy,
Radością zasadzone myśli w tobie kwitną
Ruchliwe, jak motyle, i wonne, jak kwiaty.

Lubię wspominać twoje miłosne spojrzenia
Zatulone w powiekach, jak stokrocie w trawie,
I krągły smiech, co z warg ci zęby wypłomienia,
Białe, jak miąższ jabłeczny, w czerwonej oprawie.

Kiedyś potem - jesienią bez ciebie żałosną,
Gdy smutek serce ścichłe napełni po brzegi,
Niech mi się przyśnia twoje, w białych sukniach wiosno,
Pocałunki słoneczne: twe maleńkie piegi.

[damodar]

Wisława Szymborska
Nic dwa razy

Nic dwa razy się nie zdarza
i nie zdarzy. Z tej przyczyny
zrodziliśmy się bez wprawy
i pomrzemy bez rutyny.

Choćbyśmy uczniami byli
najlepszymi w szkole świata,
nie będziemy repetować
żadnej zimy ani lata.

Żaden dzień się nie powtórzy,
nie ma dwóch podobnych nocy,
dwóch tych samych pocałunków,
dwóch jednakich spojrzeń w oczy.

Wczoraj, kiedy twoje imię
ktoś wymówił przy mnie głośno,
tak mi było, jakby róża
przez otwarte wpadła okno.

Dziś, kiedy jesteśmy razem,
odwróciłam twarz ku ścianie.
Róża? Jak wygląda róża?
Czy to kwiat? A może kamień?

Czemu ty się, zła godzino,
z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś

[damodar]

Wisława Szymborska
Zakochani

Jest nam tak cicho, że słyszymy
piosenkę zaśpiewaną wczoraj:
"Ty pójdziesz górą, ja doliną..."
Chociaż słyszymy

[damodar]

Wisława Szymborska
Upamiętnienie

Kochali się w leszczynie
pod słońcami fosy,
suchych liści i ziemi
nabrali we włosy.

Serce jaskółki,
zmiłuj się nad nimi.

Uklękli nad jeziorem,
wyczesali liście,
a ryby podpływały
do brzegu gwiaździście.

Serce jaskółki,
zmiłuj się nad nimi.

Odbicia drzew dymiły
na zdrobniałej fali.
Jaskółko, spraw, by nigdy
nie zapominali.

Jaskółko, cierniu chmury,
kotwico powietrza,
ulepszony Ikarze,
wniebowzięty fraku,

jaskółko, kaligrafio,
wskazówko bez minut,
wczesno-ptasi gotyku,
zezie na niebiosach,

[Gość: idiota]

Gość portalu: Maya napisał(a):

> Gość portalu: idiota napisał(a):
>
> > drf napisał:
> >
> > > KURS ODWWWYKU
> > > nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
> > > dyskrecja zapewniona
> >
> > Mnie chodzilo o uczestnikow tego watku,
> > i o tzw. onanizm psychiczny;
> > nie sadze by byly dla was jakies poradnie mogace
> > Wam pomoc.
> >
> > pozdrowienia,
> >
> > idiota, :)
> >
> >
> Przepraszam cie Idioto...ale niezupelnie sie z toba zgadzam.
> Jasna rzecza, nie lubisz poezji...i poetow.
> A dlaczego lubisz "podgladac onanistow..psychicznych"?
> Wracaj na onanie...do innych watkow,
> Bo jesli tak na OKO...tylko to postrzegasz,
> to moze jest to odbicie twojej psychiki (??)
> Szacuneczek :)
>
> Damodar...moglabys sie juz zatrzymac,
> bo z watku "To co piekne" (Hey OKO i..)..uczynilas.."To co smieszne"..
> a raptem nastapi..."To co zalosne"!
> Wiec zlap balans.
> Bye!
>
> :)
>

Bardzo przepraszam, moja kochana istoto,
ale ja wlasnie bardzo lubie poezje;
bo dzieki niej dowiedzialem sie ze
"chocbysmy uczniami byli najtepszymi w szkole
swiata, nie bedziemy repetowac zadnej zimy ani lata";
co dla mnie jako idioty jest pocieszajace,gdyz stawia
mnie na rowni ze wszystkimi.
A to co mowilem wczesniej, mowilem z powodu przekory,
ktora jest podstawa ludzkiej wolnosci.
To wlasnie dzieki niej, mamy bardzo male szanse
wpadniecia w pulapke zniewolenia przez cokolwiek;
i dlatego dzieki niej jestem na to dosc odporny,
czego i Wam tu wszystskim, a szczegolnie Tobie,
moj Aniele zycze!

idiota, :)

Ps.Ja nie zartuje, gdyz uwazam, ze zartu miejsce jest
gdzie indziej; a to co pisze wynika z mojej milosci
do Was.

To co piekne

[damodar]

Wisława Szymborska
Przy winie

Spojrzał, dodał mi urody,
a ja wzięłam ją jak swoją.
Szczęśliwa, połknęłam gwiazdę.

Pozwoliłam się wymyślić
na podobieństwo odbicia
w jego oczach. Tańczę, tańczę
w zatrzęsieniu nagłych skrzydeł.

Stół jest stołem, wino winem
w kieliszku, co jest kieliszkiem
i stoi stojąc na stole.
A ja jestem urojona,
urojona nie do wiary,
urojona aż do krwi.

Mówię mu, co chce: o mrówkach
umierających z miłości
pod gwiazdozbiorem dmuchawca.
Przysięgam, że biała róża
pokropiona winem, śpiewa.

Śmieję się, przechylam głowę
ostrożnie, jakbym sprawdzała
wynalazek. Tańczę, tańczę
w zdumionej skórze, w objęciu,
które mnie stwarza.

Ewa z żebra, Wenus z piany,
Minerwa z głowy Jowisza
były bardziej rzeczywiste.

Kiedy on nie patrzy na mnie,
szukam swojego odbicia
na ścianie. I widzę tylko
gwóźdź, z którego zdjęto obraz.

[Gość: idiota]

Dziekuje Ci Damodar!

idiota, :)

do: damodar

[Gość: idiota]

Nawet nie zauwazylem ze Twoje ostatnie wiersze
to wiersze W.Szyborskiej,coz za zbieg okolicznosci?
Ale chyba na takich wlasnie zbiegach polega zycie.
Cenie ja za to ze potrafila rozwinac mysl filozoficzna
w tak prosty sposob wiersza;
Niestety,ale chyba tylko kobieta poetka moze pisac tak;
Milosz, ktory jest jej w pewnym choc dalekim sensie
bliski pisze inaczej.To jest reka kobiety i to widac;
Poniewaz ja jestem dosc prymitywny (idiota) wole czasami
ja od Milosza;Chociaz jego mam na deser,jak jestem OK.

ponadto lubie tez nie poetow, jak np. Simone Weil, a Ty?

serdecznnie pozdrawiam,

idiota :)

[kolargol]

Nie musisz Kagan podpisywac sie jako idiota. To ze jestes idiota wynika bardzo
jasno z twoich wszystkich listow.

[Gość: idiota]

niestety ale spudlowales.
ja nie jestem kaganem .

[Gość: Maya]

Gość portalu: idiota napisał(a):

> Gość portalu: Maya napisał(a):
>
> > Gość portalu: idiota napisał(a):
> >
> > > drf napisał:
> > >
> > > > KURS ODWWWYKU
> > > > nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
> > > > dyskrecja zapewniona
> > >
> > > Mnie chodzilo o uczestnikow tego watku,
> > > i o tzw. onanizm psychiczny;
> > > nie sadze by byly dla was jakies poradnie mogace
> > > Wam pomoc.
> > >
> > > pozdrowienia,
> > >
> > > idiota, :)
> > >
> > >
> > Przepraszam cie Idioto...ale niezupelnie sie z toba zgadzam.
> > Jasna rzecza, nie lubisz poezji...i poetow.
> > A dlaczego lubisz "podgladac onanistow..psychicznych"?
> > Wracaj na onanie...do innych watkow,
> > Bo jesli tak na OKO...tylko to postrzegasz,
> > to moze jest to odbicie twojej psychiki (??)
> > Szacuneczek :)
> >
> > Damodar...moglabys sie juz zatrzymac,
> > bo z watku "To co piekne" (Hey OKO i..)..uczynilas.."To co smieszne"..
> > a raptem nastapi..."To co zalosne"!
> > Wiec zlap balans.
> > Bye!
> >
> > :)
> >
>
> Bardzo przepraszam, moja kochana istoto,
> ale ja wlasnie bardzo lubie poezje;
> bo dzieki niej dowiedzialem sie ze
> "chocbysmy uczniami byli najtepszymi w szkole
> swiata, nie bedziemy repetowac zadnej zimy ani lata";
> co dla mnie jako idioty jest pocieszajace,gdyz stawia
> mnie na rowni ze wszystkimi.
> A to co mowilem wczesniej, mowilem z powodu przekory,
> ktora jest podstawa ludzkiej wolnosci.
> To wlasnie dzieki niej, mamy bardzo male szanse
> wpadniecia w pulapke zniewolenia przez cokolwiek;
> i dlatego dzieki niej jestem na to dosc odporny,
> czego i Wam tu wszystskim, a szczegolnie Tobie,
> moj Aniele zycze!
>
> idiota, :)
>
> Ps.Ja nie zartuje, gdyz uwazam, ze zartu miejsce jest
> gdzie indziej; a to co pisze wynika z mojej milosci
> do Was.
>
> M: A coz to za Idiota...ktory tak pieknym, poetyckim jezykiem wlada.

A moze to znowu ta przekora, albo jakis inny podstep.
A skad Idiota wie..ze z Aniolami dysputy rozprawiam?
Chociaz, jeden z nich, moze sie na mnie ostatnio, nieco pogniewal(?)
Jesli sie natkniesz na Gabriela, przekaz mu prosze, ze kolacja stygnie.

Anielka.

Ps: A poezja jest jak twierdza, i tak sie sama obroni, da swiatlo tam,
gdzie ciemnosci i brzek srebrnikow jedynie.

Ps:2
Damodar...moze by tak jednak, nowy watek otworzyc(?)
Coraz trudniej, jest sie tutaj dostac.

:)

[Gość: rozalia]

Gość portalu: Maya napisał(a):

> Gość portalu: idiota napisał(a):
>
> > drf napisał:
> >
> > > KURS ODWWWYKU
> > > nR KONTA wiza 4409049113\poprawiony
> > > dyskrecja zapewniona
> >
> > Mnie chodzilo o uczestnikow tego watku,
> > i o tzw. onanizm psychiczny;
> > nie sadze by byly dla was jakies poradnie mogace
> > Wam pomoc.
> >
> > pozdrowienia,
> >
> > idiota, :)
> >
> >
> Przepraszam cie Idioto...ale niezupelnie sie z toba zgadzam.
> Jasna rzecza, nie lubisz poezji...i poetow.
> A dlaczego lubisz "podgladac onanistow..psychicznych"?
> Wracaj na onanie...do innych watkow,
> Bo jesli tak na OKO...tylko to postrzegasz,
> to moze jest to odbicie twojej psychiki (??)
> Szacuneczek :)
>
> Damodar...moglabys sie juz zatrzymac,
> bo z watku "To co piekne" (Hey OKO i..)..uczynilas.."To co smieszne"..
> a raptem nastapi..."To co zalosne"!
> Wiec zlap balans.
> Bye!
>
> :)
>


A tu kolejny osiol ktoremu ten watek przeszkadza.

[Gość: rozalia]

Pisz dalej. Dlaczego przestalas?