Dodaj do ulubionych

CZY MAHOMETANIE MAJĄ PRAWO KORZYSTAĆ Z WOLNOŚCI...

IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 10:11
obywatelskich immanentnie zwiazanych z obcym im i nienawistnym humanizmem
europejskim?
Czy nie powinno być tak, że agresywna religia jaką jest islam, powinna być
wyłączona z dobrodziejstw europejskich praw człowieka?
Skoro ugrupowania faszystowskie i skrajnie lewicowe nawołujące do obalenia
porządku konstytucyjnego są pozbawione prawa funkcjonowania w demokracji, to
dlaczego zachowujacy sie identycznie islam ma prawo funkcjonowac bez
ograniczeń?
Przecież mahometanie traktują wyłącznie instrumentalnie podarowane im prawa,
korzystaja z nich po to aby je później zlikwidować. Tak naucza ich zupełnie
otwarcie koran!
Europa musi cos z tym problemem pilnie zrobić. Moze juz jest trochę zbyt
późno,
zwłaszcza na południu Francji.

Tych, którzy w swojej naiwności mają wątpliwości proszę aby podali liczbę
działajacych kosciołów chrzescijańskich w Arabii Saudyjskiej np. Uważam, że
na zasadzie wzajemnosci taka sama ilosć meczetów powinna miec prawo
funkcjonowania w Europie.
Tę zasadę należy rozciagnąć na wszystkie sprawy zwiazane z Islamistami na
naszym kontynencie.

Islamiści rozumują w taki sposób (przytacza tę wypowiedź Michnik w swoim
komentarzu dotyczącym wydalenia jakiegoś tam Jemeńczyka):

"Montalembert, francuski pisarz i polityk, powiadał ironicznie o jakobinach: -

Kiedy jesteś w większości i sprawujesz władzę, ja domagam się respektowania
moich praw, bo takie są twoje zasady. Kiedy to ja jestem w większości i
sprawuję władzę, pozbawiam ciebie twoich praw, bo takie są moje zasady."

Oto co piszą o taktyce islamu w krajach "niewiernych" islamscy
intelektualiści - dysydenci:

"Drodzy przyjaciele, nie mamy czasu do stracenia. Skończmy wreszcie z tymi
kłamstwami. Nie oszukujmy samych siebie. Islam nie jest religią głoszącą
pokój,tolerancję, równość i jedność rodzaju ludzkiego. Przeczytajmy Koran.
Spójrzmy prawdzie w oczy, nawet jeśli jest to bolesne. Dopóki będziemy
utrzymywać to kłamstwo żywym i chować głowę w piasek Arabii, dopóty będziemy
podsycać terroryzm.
Dopóki ja czy ty nie przestaniemy nazywać Koranu niezmienną księgą
objawioną przez Boga, nie możemy potępiać tych, którzy stosują zawarte w nim
nauki. Tak długo jak będziemy płacić nasz Khums i Zakat, nasze pieniądze będą
przeznaczane na wspieranie ekspansji islamu, a to oznacza terroryzm, Dżihad i
wojnę. Islam dzieli świat na dwie części: Darul Harb (kraj wojny) i Darul
Islam (kraj islamu). Darul Harb jest krainą niewiernych, którą muzułmanie
powinni infiltrować, nawracać jej mieszkańców i rozmnażać się, aż ich liczba
wzrośnie wystarczająco, by rozpocząć wojnę. Wówczas powinni walczyć, zabijać
ludzi, zmuszać ich do nawrócenia się na islam i zamienić tę krainę w Darul
Islam.
Szczerze potępiamy to zdradzieckie postępowanie. To nadużywanie zaufania. Jak
możemy prowadzić wojnę w krajach, które udzieliły nam schronienia? Jak możemy
zabijać tych, którzy stali się naszymi przyjaciółmi? Jednak chcąc nie chcąc
staliśmy się pionkami Islamskiego Imperializmu."
Obserwuj wątek
    • Gość: Kafar Czym jest Dżihad? IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 10:13
      Dżhihad poprawny politycznie
      autor: Daniel Pipes
      Tygodnik Forum
      21 grudzień 2002

      Amerykańscy intelektualiści przedstawiają dżihad jako "wewnętrzną walkę"
      i "dążenie do doskonałości", a tych, którzy uważają inaczej, mają za oszołomów.
      Ale dżihad to święta wojna przeciwko niewiernym, i nikt tego nie zmieni - pisze
      Daniel Pipes.

      Wiosną tego roku kadra Harvard College poprosiła jednego ze słuchaczy,
      kończącego właśnie studia Zayeda Yasina, o wygłoszenie przemowy podczas
      czerwcowej ceremonii wręczenia dyplomów. Kiedy ogłoszono tytuł jego referatu -
      "Mój amerykański dżihad" - pojawiły się naturalne w tej sytuacji wątpliwości.
      Dlaczego, pytano, Harvard pragnie promować ideę dżihadu, czyli "świętej wojny",
      zaledwie kilka miesięcy po tym, jak tysiące Amerykanów straciło życie w wyniku
      dżihadu prowadzonego przez dziewiętnastu porywaczy-samobójców, działających w
      imię islamu? Yasin, były przewodniczący Harwardzkiego Stowarzyszenia
      Islamskiego, miał gotową odpowiedź. - Łączenie dżihadu z wojną - przekonywał -
      świadczy o niezrozumieniu istoty tego pojęcia. W tradycji muzułmańskiej dżihad
      oznacza usilne staranie się, by działać właściwie. W samej przemowie Yasin
      rozwinął tę myśl: Dżihad w swej najprawdziwszej i najczystszej formie - do
      której dążą wszyscy muzułmanie - to niezłomne postanowienie, by postępować
      słusznie i sprawiedliwie, nawet wbrew osobistym interesom. To walka jednostki o
      moralność własnego działania. Szczególnie dziś rozgrywa się ona na wielu
      płaszczyznach: samooczyszczenia i świadomości, służby publicznej i
      sprawiedliwości społecznej. Ludzie prowadzą ją na całym świecie niezależnie od
      wieku, koloru skóry i przekonań.
      Fałszywy obraz jednego słowa
      Czyżby było tak naprawdę? Oczywiście Yasin nie jest badaczem islamu, nie jest
      nim też harwardzki dziekan Michael Shinagel, który z entuzjazmem powitał
      przemyślane wystąpienie studenta. Jednak ich wypowiedzi precyzyjnie
      odzwierciedlały konsensus panujący wśród specjalistów od islamu. Tak na
      przykład David Little, profesor religioznawstwa i stosunków międzynarodowych na
      Uniwersytecie Harvarda, oświadczył po zamachach z 11 września, że dżihad nie
      oznacza prawa do zabijania, a dla Davida Mittena, profesora sztuki klasycznej i
      archeologii, a także opiekuna naukowego Harwardzkiego Stowarzyszenia
      Islamskiego, prawdziwy dżihad to bezustanna walka muzułmanów o to, by pokonać
      własne niskie instynkty, podążać drogą Boga i czynić dobro w społeczeństwie. W
      podobnym duchu profesor historii Roy Mottahedeh zapewniał, że większość
      wykształconych myślicieli muzułmańskich, powołując się na niekwestionowane
      autorytety naukowe, obstaje przy rozumieniu dżihadu jako walki bez broni.
      Uczeni z Harvardu nie są w tym poglądzie osamotnieni. Prawdą jest, że każdy,
      kto chciałby dowiedzieć się czegoś o fundamentalnym dla islamu pojęciu, jakim
      jest dżihad, otrzymałby niemal identyczne wskazówki od wszystkich
      przedstawicieli amerykańskich środowisk naukowych.
      Z wypowiedzi ponad dwudziestu specjalistów, które przeanalizowałem, wyłania się
      kilka wzajemnie powiązanych motywów. Tylko cztery osoby z tego grona przyznają,
      że w skład pojęcia dżihadu wchodzi jakikolwiek komponent walki zbrojnej, a i ci
      eksperci podkreślają, że komponent ten ma charakter czysto obronny.
      Ale jeszcze większa liczba specjalistów - dziewięć spośród osób, które
      uwzględniały mój przegląd - zaprzecza, by dżihad miał jakiekolwiek odniesienia
      do walki zbrojnej. Joe Elder, profesor socjologii z University of Wisconsin,
      uważa dżihad, który oznacza świętą wojnę, za grube nieporozumienie. W
      rzeczywistości - wyjaśnia - jest to walka religijna, która w większym stopniu
      odzwierciedla wewnętrzne, osobiste rozterki duchowe. Zaś Farid Eseck, profesor
      islamistyki z Auburn Seminary w Nowym Jorku, powiedział nawet, że dżihad to
      sprzeciw wobec apartheidu oraz działalność na rzecz praw kobiet.
      Są wreszcie akademicy, którzy koncentrują się na koncepcji dżihadu jako
      samooczyszczenia, a następnie nadają mu charakter uniwersalny. Dla Bruce'a
      Lawrence'a, wybitnego profesora islamistyki z Duke University, dżihad jest
      pojęciem bardzo elastycznym (bycie lepszym studentem, lepszym
      współpracownikiem, lepszym partnerem w biznesie. A przede wszystkim, panowanie
      nad własnym gniewem), a co więcej, niemuzułmanie też powinni rozwijać w sobie
      (…) cnotę obywatelską znaną jako dżihad: Dżihad, który byłby prawdziwą walką z
      własną krótkowzrocznością i zaniedbaniami, a także z ludźmi z zewnątrz, którzy
      potępiają nas lub nienawidzą za to, co robimy, nie za to, kim jesteśmy.
      Cel polityczny, nie religijny
      I tak wracamy w tym momencie do tezy mówcy z Har-vardu, który starał się
      przekonać słuchaczy, że dżihad jest czymś, co wszyscy Amerykanie powinni
      podziwiać.
      Nietrudno wskazać, w którym miejscu uczonych zawodzi ich zbiorowa mądrość. Otóż
      ta mądrość sugeruje, jakoby Osama ben Laden nie wiedział, co mówi, kiedy
      ogłaszał kilka lat temu świętą wojnę przeciwko Stanom Zjednoczonym, a następnie
      mordował Amerykanów w Somalii, w ambasadach USA we wschodniej Afryce, w Adenie
      i wreszcie 11 września 2001. Ta mądrość implikuje, że nazwy organizacji
      zawierające słowo dżihad, takich jak palestyński Islamski Dżihad czy też
      własnego ugrupowania Osamy ben Ladena "Międzynarodowego Frontu Islamskiego do
      walki [dżihad] z Żydami i Krzyżowcami", stanowią nadużycie. A co powiedzieć o
      wszystkich muzułmanach prowadzących w tej chwili brutalny i agresywny dżihad -
      tak właśnie przez nich samych określany - w Algierii, Egipcie, Sudanie,
      Czeczenii, Kaszmirze, na wyspach Mindanao i Ambon i w innych rejonach świata?
      Czy ci panowie nigdy nie słyszeli, że istotą dżihadu jest powściąganie gniewu?
      Oczywiste jest jednak, że to ben Laden, Islamski Dżihad i dżihadyści na całym
      świecie nadają znaczenie temu określeniu, nie zaś garstka akademickich
      apologetów.
      Historycznie rzecz ujmując, dżihad u sunnitów, którzy stanowili i stanowią
      większość wyznawców islamu, miał jedno główne znaczenie. Wyrażał podejmowany w
      majestacie prawa, obowiązkowy, wspólny wysiłek na rzecz rozszerzania terytoriów
      pod panowaniem muzułmanów (w języku arabskim zwanych dar al-Islam), kosztem
      obszarów rządzonych przez niemuzułmanów (dar al-harb). Według tej dominującej
      koncepcji dżihadowi przyświeca cel polityczny, nie religijny. Chodzi nie tyle o
      krzewienie wiary islamskiej, ile o rozszerzanie zasięgu muzułmańskiej władzy
      (choć to pierwsze istotnie bywało nieraz konsekwencją drugiego). To cel jawnie
      agresywny, a ostateczną kryjącą się za nim intencją jest ni mniej, ni więcej
      tylko muzułmańska dominacja nad światem.
      Zdobywając nowe terytoria, dżihad osiąga dwa cele: wyraża dążenie islamu do
      wyparcia innych religii i przynosi korzyść, ustanawiając sprawiedliwy porządek
      świata. Jak pisał Majid Khadduri z Johns Hopkins University w 1955 roku (zanim
      jeszcze na uczelniach zatriumfowała polityczna poprawność), dżihad jest
      instrumentem służącym zarówno uniwersalizacji religii [islamskiej], jak i
      budowie imperialnego państwa ogólnoświatowego.
      Jeśli chodzi o warunki dopuszczalności podjęcia dżihadu - kiedy, przez kogo,
      przeciwko komu, jak wypowiadany, jak kończony, przy jakim podziale łupów itp. -
      wszystkie te kwestie opracowali przez wieki z bolesną szczegółowością islamscy
      uczeni. Jednak w kwestii podstawowego znaczenia słowa dżihad - jako wojny z
      niewiernymi w celu rozszerzenia muzułmańskich terytoriów - panował pełny
      konsensus. Najważniejszy zbiór tradycji islamskich hadith (relacji o słowach i
      czynach Mahometa), zwany Sahih al-Bukhari, zawiera 199 odniesień do świętej
      wojny i wszystkie one bez wyjątku mówią o walce zbrojnej z niemuzułmanami.
      Idea defensywna
      Przez wieki dżihad nie był abstrakcyjnie pojmowanym zobowiązaniem, tylko
      kluczowym aspektem życia muzułmanów.
      • Gość: Kafar Re: Czym jest Dżihad? cd. IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 10:14
        Przez wieki dżihad nie był abstrakcyjnie pojmowanym zobowiązaniem, tylko
        kluczowym aspektem życia muzułmanów. Istnieje wyliczenie, według którego sam
        Mahomet brał udział w 78 bitwach, ale tylko jedna, obrona Medyny w 627 r.,
        miała charakter obronny.
        Słowo dżihad było również używane w dwóch innych znaczeniach, jednym bardziej
        radykalnym od podstawowego, a drugim zupełnie pokojowym. To pierwsze, kojarzone
        głównie z myślicielem Ibn Tajmiją (1268-1328), zakłada, że muzułmanie z
        urodzenia, którzy nie dochowują wymogów swej wiary, sami winni zostać uznani za
        niewiernych, stanowią zatem cel, przeciw któremu może zwrócić się zgodnie z
        prawem ostrze dżihadu.
        Z drugim wariantem kojarzy się zwykle sufich - muzułmańskich mistyków. Nazwę
        ich doktryny tłumaczono zwykle jako dżihad większy, ale może lepsze byłoby
        określenie dżihad wyższy. Wariant sufijski posługiwał się alegorycznymi
        interpretacjami, by odwrócić dosłowne znaczenie dżihadu jako walki zbrojnej,
        wzywał do oderwania się od świata i do walki z własnymi niskimi instynktami w
        poszukiwaniu duchowej świadomości i głębi.
        W czasach współczesnych sytuacja, rzecz jasna, trochę się skomplikowała w
        związku ze zmianami zachodzącymi w islamie w wyniku kontaktu z wpływami
        zachodnimi. W konfrontacji z Zachodem muzułmanie przyjmują zwykle jedną z
        trzech szeroko pojmowanych postaw: islamistyczną, reformatorską lub laicką. W
        naszych rozważaniach możemy spokojnie pominąć przedstawicieli nurtu laickiego
        (takich jak Kemal Atatürk), ponieważ odrzucają oni dżihad w całej rozciągłości,
        i skoncentrować się na islamistach i reformatorach. Obie te grupy obstają przy
        odmiennych znaczeniach dżihadu, tworząc własne interpretacje.
        Islamiści, niezależnie od tego, że trzymają się pierwotnej roli dżihadu jako
        zbrojnej walki z niewiernymi, wzięli sobie również do serca wezwanie Ibn
        Tajmiji, by zwalczać nie dość pobożnych muzułmanów. Podejście to stało się
        szczególnie wyraźne w XX wieku, kiedy myśliciele z ruchu islamistycznego, jak
        np. Abu'l A'la Maududi (1903-1979) czy irański ajatollah Ruhollah Chomeini
        (1903-1989), nawoływali do dżihadu przeciwko muzułmańskim władcom, nie
        respektującym ani nie stosującym praw islamu. Rewolucjoniści, którzy obalili w
        1979 roku szacha Iranu, jak i mordercy, którzy zastrzelili dwa lata później
        prezydenta Egiptu Anwara Sadata, otwarcie wyznawali tę doktrynę. To samo robi
        dziś Osama ben Laden.
        Natomiast reformatorzy na nowo interpretują islam, by dostosować go do
        zachodniej mentalności. To oni właśnie - przede wszystkim powołując się na
        pisma sir Sajjida Ahmada Khana, XIX-wiecznego przywódcy reformatorów z Indii -
        spowodowali przekształcenie idei dżihadu w duchu czysto defensywnym. Podejście
        to, które znakomita "Encyclopedia of Islam" z 1965 roku określa
        jako "całkowicie apologetyczne", odzwierciedla w dużo większym stopniu zachodni
        sposób myślenia niż islamski. W naszej dobie uległo ono dalszej modyfikacji,
        stając się, według określenia Martina Kramera, czymś w rodzaju orientalnego
        kwakierstwa (kwakrzy - członkowie sekty protestanckiej, odrzucającej obrzędy
        religijne i głoszącej poglądy pacyfistyczne - przyp. FORUM). W połączeniu z
        odrodzeniem się sufijskiej idei dżihadu większego skłania ono niektórych
        muzułmanów do zaprzeczenia, jakoby w pojęciu dżihadu mieścił się jakikolwiek
        komponent walki zbrojnej i definiowania go na nowo w kategoriach czysto
        duchowych i społecznych.
        Intelektualny skandal
        Większość dzisiejszych muzułmanów z dystansem traktuje takie próby odchodzenia
        od dawnego znaczenia dżihadu. Ani nie uważają, by należało wypowiadać święta
        wojnę własnym przywódcom, ani nie mają ochoty zmieniać się w kwakrów. Natomiast
        tradycyjne pojęcie dżihadu nadal znajduje oddźwięk u bardzo wielu z nich, co
        odnotował w 1993 roku czołowy francuski badacz tej problematyki, Alfred
        Morabia: Agresywny, wojowniczy dżihad, skodyfikowany przez specjalistów i
        teologów, nie przestaje przemawiać do muzułmańskiej świadomości, tak
        jednostkowej jak i zbiorowej. Gwoli ścisłości, wizja tego religijnego obowiązku
        ukazywana przez współczesnych apologetów dobrze przystaje do dzisiejszych norm
        w dziedzinie praw człowieka, ale ludzi to nie przekonuje. W życiu duchowym
        przytłaczającej większości muzułmanów ważną rolę odgrywa prawo, które akcentuje
        nie tyle nadzieję na urzeczywistnienie się Słowa Bożego, ile obowiązek
        działania na rzecz jego tryumfu na całym świecie.
        Mówiąc krótko, dżihad w tradycyjnej postaci pozostaje potężną siłą w islamskim
        świecie, co w dużym stopniu wyjaśnia ogromną popularność takiej postaci jak
        Osama ben Laden bezpośrednio po 11 września 2001. Islamiści pragnący realizować
        swoje cele na Zachodzie, poza obszarem panowania islamu - na przykład jako
        lobbyści w Waszyngtonie - nie mogą otwarcie wyjawić swoich poglądów, gdyż
        mogliby wypaść z politycznej gry. Tak więc, aby nie budzić lęku i nie izolować
        się, osoby te i organizacje ubierają zwykle swe prawdziwe przekonania w
        wyważone słowa - przynajmniej kiedy zwracają się do słuchaczy nie będących
        muzułmanami. Mówiąc o dżihadzie, przejmują terminologię reformatorów, ukazując
        walkę zbrojną jako aspekt zdecydowanie drugorzędny wobec takich celów, jak
        zmagania wewnętrzne i postęp społeczny. I tak Rada ds. Stosunków Amerykańsko-
        Islamskich (Council on American-Islamic Relations - CAIR), najbardziej
        agresywne i rzucające się w oczy ugrupowanie islamistów w Stanach
        Zjednoczonych, obstaje przy tym, że dżihad nie oznacza "świętej wojny", tylko
        stanowi pojemną islamską ideę, w której mieści się walka z własnymi złymi
        skłonnościami, starania o poprawę jakości życia społecznego, walka zbrojna w
        obronie własnej czy też zmagania z tyranią lub uciskiem.
        Ta gadanina to czysta dezinformacja, przypominająca język sowieckiej propagandy
        z minionych dziesięcioleci. Po przykłady użycia tego określenia w jego
        właściwym znaczeniu musimy zwrócić się do islamistów nie angażujących się w
        taką działalność. Otwarcie posługują się oni słowem dżihad w jego głównym,
        militarnym znaczeniu. Mówi Osama ben Laden: Allach rozkazuje nam prowadzić
        świętą walkę, dżihad, by wynieść Jego słowo ponad słowa niewiernych. A mułła
        Muhammad Omar, były przywódca reżimu talibów, tymi słowy napomina muzułmańską
        młodzież: Idźcie na dżihad i miejcie karabiny w pogotowiu.
        Jest intelektualnym skandalem, że od 11 września 2001 naukowcy z amerykańskich
        uniwersytetów wielokrotnie i niemal jednogłośnie w swych publicznych
        wypowiedziach pomijają lub bagatelizują podstawowe znaczenie dżihadu w
        islamskim prawie i historii. To zupełnie tak, jakby historycy średniowiecznej
        Europy zaprzeczali, iż słowo krucjata miało militarne podteksty, wskazując na
        takie określenia, jak krucjata przeciw głodowi czy też krucjata przeciwko
        narkotykom, by dowieść, że oznacza ona wysiłek na rzecz postępu społecznego.
        Wielu dzisiejszych naukowców, którzy postanowili stonować kluczowe dla islamu
        pojęcie, kieruje się niewątpliwie wymogami politycznej poprawności lub
        filozofią wielokulturowości, która każe chronić przed krytyką inne kręgi
        cywilizacyjne, pokazując, że w gruncie rzeczy są one bardzo podobne do naszego.
        Obecni w tej grupie uczonych islamiści, przynajmniej niektórzy z nich, mają
        inny cel: tak jak CAIR i inne podobne organizacje, starają się zamaskować
        niebezpieczną ideę, mówiąc o niej językiem mieszczącym się w standardach
        akademickiego dyskursu. O ich kolegach nie będących muzułmanami, a
        uczestniczących w tej mistyfikacji, można by powiedzieć, że w praktyce wzięli
        na siebie rolę dhimmi - w ten sposób islam określa chrześcijan lub Żydów pod
        panowaniem muzułmańskim, których toleruje się dopóty, dopóki zginają kark i
        uznają nadrzędną pozycję islamu.
        • homosovieticus Re: Czym jest Dżihad? jak to widzą inni ? 24.05.04, 22:13
          www.planetaislam.com/dzihad.html
    • Gość: Kafar Czarujący islamscy studenci... IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 10:58

      INSTRUKCJA ZABIJANIA

      Siatka pod sztandarem proroka

      Francuscy islamiści uzyskują wpływy w ośrodkach władzy, w partiach
      politycznych oraz na uczelniach. Ich misterny, utrzymywany w ścisłej
      tajemnicy plan odkryli dziennikarze tygodnika "L'Express".

      JEAN-MARIE AMAT, YVES BENOIT

      17.04.2003

      Czarująca Carla Bruni nawet nie przypuszczała, że została wykorzystana jako
      pośredniczka przez neoislamistyczną organizację pod kryptonimem "Veni, vidi,
      vici". Jej nagraniami posługiwano się, przekazując tajne wskazówki dla
      członków grupy. Ta muzułmańska siatka ma swoich ludzi w całej Francji: w
      Lille, Strasburgu, Lyonie, Marsylii, Montpellier, Tuluzie i Bordeaux.
      Wszystko to są osoby młode, inteligentne i cyniczne - jeszcze studenci albo
      już posiadacze dyplomów uniwersyteckich. Zajmują ważne stanowiska w Unii
      Organizacji Muzułmańskich we Francji (UOIF) albo Muzułmańskim Stowarzyszeniu
      Studentów we Francji (EMF).

      Islam zaszyfrowany

      W imię Allaha grupa postanowiła przeniknąć do francuskich ośrodków władzy i
      wpływów. Działano w najgłębszej tajemnicy. Dzięki pracy świetnych
      informatyków wskazówki o charakterze strategicznym i taktycznym zakodowano na
      pirackich płytach CD-ROM z albumem Carli Bruni "Quelqu'un m'a dit", które nie
      mogły budzić żadnych podejrzeń. Wytyczne zawarto w 70 supertajnych tekstach,
      dokładnie opisujących sposoby walki.
      • Gość: Kafar Re: Czarujący islamscy studenci...co na to idiota? IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 23:10
        kafar z trybuny obrońcą naszego NIEporzadku
        Autor: homosovieticus
        Data: 23.05.2004 12:28 + dodaj do ulubionych wątków

        + odpowiedz na list

        --------------------------------------------------------------------------------
        I Ty, niewierzacy w nic poza "rozumem" własnym Kafarze (młocie), wierzysz nagle
        w islamski spisek, zagrażajacy NASZEMU, jak się wyrażasz porzadkowi.Z jakich to
        racjonalnych powodów nagle taka gorąca wiara wypełniła -pustawą jak sie
        wydawało do tej pory - głowę Kafara?
        Przecież wszystkie partie, mało tego, nawet Jerzy Urban i prawie wszyscy
        myślący ludzie w Polsce kwestionują ten porzadek a Ty nazywając go NASZYM
        namawiasz żeby go bronić.Kogo i jaką to "myśl" polityczą lub społeczną
        reprezentujesz Kafarze (młocie) na forum?
        Trybuny? Chyba jednak trybuny , trybuny, z której od dziesięcioleci bardzo mało
        rozsądnych słów pada.

        • Gość: Alkantar Czarujący islamscy studenci...co na to idiota homo IP: *.internetdsl.tpnet.pl 23.05.04, 23:23
          Re: Homo... w stylu retro z akcentem sowieckim
          Autor: Gość: P64 IP: *.neoplus.adsl.tpnet.pl
          Data: 23.05.2004 16:47 + dodaj do ulubionych wątków

          + odpowiedz na list

          --------------------------------------------------------------------------------
          Wydaje ci się, lepperowski dupku o kryptonimie "człowiek sowiecki" (vel
          homosovieticus, vel Marian, vel maruda, vel gaduła i wiele, wiele innych), że
          swoim ględzeniem tak zamulisz kolejny wątek, że przekierujesz dyskusję z
          ważnego tematu jakim jest konieczność powszechnej czujności i obywatelskiej
          samoobrony przedislamskim terroryzmem na jakieś personalne pierdoły?
          Co ty? Masz wszystkich za debili? Przecież te zamachy robione przez islamistów
          na całym świecie są ewidentnym dowodem istnienia sieci organizacyjnej i komórek
          islamskiego wywiadu w wielu państwach. Dla ciebie, jako faszyzujacego
          antysemity, jest oczywiste, ze za wieloma wydarzeniami na swiecie kryją się
          macki wywiadu izraelskiego lub innego żydowsko-masońskiego spisku. Tak samo
          doszukujesz się demonicznych spisków KGB lub CIA (tego prawdziwego, a nie
          lepperowskiej zgrywy). Ale tu, gdzie w tej chwili rzeczywiście tworzone są
          nielegalne strukrtury islamskiej mafii - usiłujesz motać tropy, mataczyć,
          drwić. Tak ci ten prymitywny postsowiecki, moczarowski nacjonalizm padł na mózg?
          Tak ci podczas szkoleń nafaszerowali mózgownicę farmazonami o "sprawiedliwej
          wojnie narodów arabskich przeciwko amerykańsko/izraelskiej dominacji", że do
          dzisiaj jesteś skłonny popierać nawet tych islamistów i terrorystów, którzy
          stanowią bezposrednie zagrożenie dla Polski i naszych sojuszników? Ja rozumiem.
          że skoro twój wodzuś szuka w Rosji sojuszników u takich samych jak on
          nacjonalistycznych troglodytów - to i ty musisz grać tą samą melodię. Ale bez
          przesady koleś, bo robisz z siebie kompletnego idiotę.


    • Gość: U-203 Re: CZY MAHOMETANIE MAJĄ PRAWO KORZYSTAĆ Z WOLNOŚ IP: *.internetdsl.tpnet.pl 24.05.04, 20:14
      A gdzie państwo prawa - komentuje Bartosz Węglarczyk

      Bartosz Węglarczyk 21-05-2004, ostatnia aktualizacja 20-05-2004 22:40

      Nie wiemy, czy Ahmed Ammar rzeczywiście ma niebezpieczne związki z terrorystami
      i czy powinien natychmiast wyjechać z Polski. Rozumiemy też, że służby
      chroniące państwo muszą czasem dmuchać na zimne i działać tajnie. Ale nie może
      być tak, że o deportacji podejrzanych decyduje anonimowy oficer ABW.

      A tak się właśnie stało - wojewoda poznański podpisał decyzję o wydaleniu
      Ammara, nie znając argumentów ABW. To tak, jakby sąd wydał wyrok, bo prokurator
      zapewnił sędziego, że ma dowody winy. Taka procedura jako żywo przypomina
      dyktaturę, w której służby specjalne same - bez żadnej kontroli ze strony
      polityków lub niezawisłych sądów - decydują o winie lub niewinności ludzi.

      W USA i Kanadzie każda osoba, której deportowania żądają służby specjalne, ma
      prawo odwołać się do sądu. Aż do wyroku nie wolno nikogo wyrzucić z kraju.

      Jeśli Ammar zostanie zmuszony do wyjazdu z Polski bez wyroku sądu lub
      przynajmniej opinii sejmowej komisji ds. służb specjalnych, będzie to nie tylko
      jego osobista tragedia, ale także porażka Polski jako państwa prawa.
      ---------
      Panie Węglarczyk, poducz się pan a potem pisz. Polska ma prawo wydalić każdego
      obcokrajowca, który jest tu persona non grata. Nie trzeba tego uzasadniać, a
      imam zamiast się sadzić niech jedzie do swoich.
    • homosovieticus Kafar broni praw chrześcijan w krajach arabskich 24.05.04, 22:08
      Bardzo dobrze robisz wystepując w roli obrońcy praw chrzescijan w krajach
      arabskich (islamskich).

      Aneks 1: chrześcijanie w krajach islamskich.

      Kościół cierpiący dzisiaj w krajach muzułmańskich na podstawie "Raportu o
      prześladowaniach"

      * AFGANISTAN stoi tu 48 tys. meczetów i ani jednego budynku kościelnego. Wojna
      domowa spowodowała, że 7 milionów uchodźców opuściło kraj. Afganistan jest
      jednym z najmniej zewangelizowanych krajów świata. Niemuzułmanie nie mają prawa
      zgromadzania się, a publiczne wyznanie wiary w Chrystusa często karane jest
      śmiercią.

      ALGIERIA 80% powierzchni kraju zajmuje Sahara; ponad 90% ludności żyje na
      północy, w górach Atlasu. Chrześcijanie stanowią mniej niż 1% ludności.
      Niedawne ciężkie walki pomiędzy ortodoksyjnymi muzułmanami i armią mogą
      doprowadzić do wojny domowej. Wywierana jest presja społeczna i religijna, by
      chrześcijańskie dziewczęta wychodziły za mąż za muzułmanów. Uwagę opinii
      publicznej na Zachodzie poruszyły doniesienia o kobietach algierskich, którym z
      powodu odmowy noszenia zasłony oblano twarze kwasem. Generalnie sytuacja
      ludności niemuzułmańskiej w Algierii jest ignorowana.

      * ARABIA SAUDYJSKA zajmuje większą część Półwyspu Arabskiego; pokryta jest
      prawie w całości pustynią, posiada jednak 25% znanych światowych zasobów ropy
      naftowej. Obecnie jest to jeden z najmniej zewangelizowanych krajów świata.
      Kiedy 1300 lat temu islam objął panowanie w Arabii Saudyjskiej, wszyscy
      chrześcijanie zostali stamtąd wypędzeni. Dziś wierzący nie są traktowani
      lepiej; bywają aresztowani, więzieni, a także karani śmiercią z powodu swojej
      wiary. Nawet zagraniczni chrześcijanie odwiedzający Arabię Saudyjską nie mają
      prawa zgromadzać się razem i modlić. Od 1992 roku zostało udokumentowanych
      ponad 360 przypadków, w których wierzący cudzoziemcy zostali aresztowani z
      powodu udziału w prywatnych nabożeństwach. Pomimo zagrożenia i prześladowania,
      naśladowcy Chrystusa starają się odkrywać nowe sposoby na spotykanie się i
      wzajemną zachętę.

      BANGLADESZ jest to jeden z najuboższych krajów świata. Największe problemy to
      wielkie przeludnienie oraz okresowe kataklizmy naturalne, takie jak powodzie i
      cyklony, powodujące ogromną liczbę ofiar. W 1988 roku islam stał się religią
      urzędową. Chrześcijanie często są pozbawiani przez muzułmanów dostępu do
      publicznych studni. Ekstremiści zniszczyli również chrześcijanom wiele ryksz,
      które były dla nich jedynym źródłem utrzymania.

      BRUNEI jest to jeden z najbogatszych krajów świata, całkowicie uzależniony od
      wydobycia ropy, której zapasy powinny wystarczyć jeszcze na 25 lat.
      Konstytucyjne gwarancje wolności religijnej są podważane; nie wolno prowadzić
      ewangelizacji wśród muzułmanów. Rząd nie pozwala na przyjazd pracowników
      chrześcijańskich; zabronione jest czytanie Biblii i literatury
      chrześcijańskiej. W szkołach naucza się wyłącznie islamu.

      EGIPT w 1995 roku ludność liczyła 60,5 miliona w kraju, którego 96% powierzchni
      stanowi pustynia. Co piąty obywatel mieszka w Kairze. Egipt ma największą
      społeczność chrześcijańską spośród krajów Bliskiego Wschodu. Do niedawna
      chrześcijanie mieli względny spokój (jeżeli nie ewangelizowali muzułmanów).
      Każdemu ekonomicznemu kryzysowi towarzyszy wzrost wpływów bojówek
      muzułmańskich. Konstytucja daje preferencje muzułmanom. Rząd używa ustawy z
      1856 roku (!), by uniemożliwić budowę, remont, a nawet odmalowanie ścian
      budynków kościelnych bez zezwolenia prezydenta Egiptu. W Górnym Egipcie bojówki
      muzułmańskie atakują chrześcijan, mordują, torturują, okradają lub niszczą ich
      dobytek. W styczniu 2001 roku London Telegraph doniosła o atakach muzułmanów na
      egipskich chrześcijan. Gazeta stwierdziła, że policjanci albo stali i
      przyglądali się, albo nawet brali udział w biciu i torturowaniu mężczyzn,
      kobiet i dzieci.

      INDONEZJA 13500 wysp (3000 zamieszkanych), w tym Jawa, Sumatra, Bali, Irian
      Jaya (połowa tej wyspy należy do Nowej Gwinei). Pod względem ludności czwarty
      naród świata (195 milionów). Suharto doprowadził do władzy swego muzułmańskiego
      następcę Jusufa Habibie. Podczas rozruchów domy i sklepy chrześcijan zostały
      splądrowane i spalone; wiele osób zostało pobitych, zgwałconych i
      zamordowanych. Rząd promuje wiarę w jednego Boga; każdy może wybrać islam,
      chrześcijaństwo, buddyzm czy hinduizm, ale muzułmanie traktowani są
      preferencyjnie. W ciągu ostatniej dekady tłumy muzułmanów spaliły lub
      zniszczyły ponad 500 budynków kościelnych i zabiły wielu chrześcijan. Pod
      koniec stycznia policja doniosła o rozruchach we wschodniej części kraju, w
      których oficjalnie zginęło 47 chrześcijan.

      IRAK położony na terenie starożytnych imperiów: Asyrii i Babilonu. Pomimo
      dotkliwych zniszczeń podczas Wojny w Zatoce w 1991 roku, omijając sankcje ONZ
      odbudowano częściowo potęgę militarną i gospodarkę. Represyjna siła rządu
      spoczywa całkowicie w rękach Saddama Husseina. Religie są akceptowane w
      zależności od stopnia lojalności wobec reżimu Saddama. Chrześcijanom nie wolno
      podejmować pracy misyjnej ani prowadzić nabożeństw poza wyznaczonymi miejscami.

      IRAN republika islamska, jedno z państw-protektorów fundamentalizmu
      muzułmańskiego eksportowanego na Bliski Wschód i dalej. Islam szyicki jest
      religią państwową. Mimo iż rząd deklaruje gwarancje praw dla chrześcijan,
      wszelkie odchylenia od religii państwowej wywołują surowe prześladowania. Prasa
      jest cenzurowana. Praca wśród muzułmanów jest zabroniona, szpiedzy infiltrują
      grupy chrześcijańskie.

      * JEMEN południowozachodni narożnik Półwyspu Arabskiego; ojczyzna królowej
      Saby. Obecnie religią państwową jest islam. Część północna pragnie pełnego
      zastosowania prawa islamskiego, część południowa opowiada się za większym
      stonowaniem. Jemen pozostaje jednym z najmniej zewangelizowanych krajów świata;
      większość wierzących to cudzoziemcy.

      KATAR forma wahabijska islamu sunnickiego jest religią oficjalną. Składanie
      świadectwa muzułmanom jest surowo wzbronione, tylko cudzoziemcy mają prawo
      zgromadzania się. Kościół anglikański ma oficjalny status, wszyscy inni
      wierzący muszą zgromadzać się prywatnie w domach. Chrześcijanie z Kataru wiele
      wycierpieli z powodu swojej wiary.

      KOMORY cztery wulkaniczne wyspy pomiędzy Madagaskarem a Mozambikiem. Republika
      ogłosiła niezależność od Francji w 1975 roku. Wyspiarze nie byli ewangelizowani
      do roku 1973. Pomimo silnych przekonań muzułmańskich, wielu jest głęboko
      zaangażowanych w praktyki okultystyczne. W tym muzułmańskim kraju zabronione
      jest jakiekolwiek świadectwo chrześcijańskie. Chrześcijańscy misjonarze pracują
      w lokalnych szpitalach, ale nie mają prawa dzielić się swoją wiarą. Mniej niż
      jeden procent zna Chrystusa, a ci, którzy spotykają się otwarcie, są
      prześladowani.

      KUWEJT pasmo pustyni pomiędzy Irakiem a Arabią Saudyjską. Podczas Wojny w
      Zatoce w 1991 roku poniósł dotkliwe straty (30 mld dolarów zniszczeń, 1,1
      miliona uchodźców). Religią państwową jest islam sunnicki. Niechrześcijanie są
      społecznie dyskryminowani. Mimo iż Wojna w Zatoce spowodowała pewne
      rozluźnienie ścisłych ustaw religijnych, daleko jeszcze do pełnej wolności
      nabożeństw i składania świadectwa.

      LIBIA ponad 90% powierzchni kraju zajmuje pustynia. Bogactwo ropy naftowej
      pomogło sfinansować ruchy rewolucyjne i rozpowszechnienie islamu w wielu
      krajach. Chrześcijanie (3% ludności) mają do czynienia z agresywnym ruchem
      sekularyzacji; obowiązuje ich zakaz składania świadectwa. Społeczność
      chrześcijańską stanowią praktycznie sami cudzoziemcy; wierzących libijskiego
      pochodzenia jest tylko garstka.

      MALEDIWY 1200 wysp koralowych na południowy zachód od Cejlonu (Sri Lanki).
      Mieszkańcy należą do najmniej zewangelizowanych narodów świata. W kraju tym
      nigdy nie było mieszkającego na stałe misjonarza. Rząd prowadzi akcję
      islamizacji w celu zachowania jedności narodowej. Wszyscy obywatele muszą być
      muzułmanami. Nie w
      • Gość: Kafar Nie bronię praw chrześcijan.Każda religia to bzdet IP: *.internetdsl.tpnet.pl 24.05.04, 22:31
        I to bzdet szkodliwy dla ludzkości. Zwlaszcza zaś monoteizmy bliskowschodnie.

        Chodzi mi tylko o przestrzeganie zasady wzajemnosci.
        Tę zasadę należy rozciagnąć na wszystkie sprawy zwiazane z Islamistami w
        Europie np. tyle kobiet arabskch w chustach na glowie we Francji ile ubranych
        wedlug wlasnych zwyczajów kobiet w Arabii Saudyjskiej :)))

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka