Złota wieża na glinianych nogach

[Gość: Hamerykan]

Złota wieża na glinianych nogach
Amerykański peryskop
"Bezklasowe państwo, w którym ambitny i pracowity pucybut wspina się po
szczeblach finansowej kariery, aż w końcu dociera na sam szczyt i zostaje
milionerem, to najpiękniejszy z amerykańskich mitów. Jak jednak na mit
przystało, niewiele ma on dziś wspólnego z rzeczywistością i - tak jak
wszędzie - jest udziałem wyłącznie wielkich szczęściarzy".
ELIZA SARNACKA-MAHONEY 2002-12-30
Patrząc na Amerykę końca ubiegłego i początku nowego stulecia, trudno nie
zgodzić się, że wielki sukces stał się niedostępny nawet dla najbardziej
ambitnych i przedsiębiorczych. Kasta amerykańskich bogaczy tak bardzo
oddaliła się od reszty społeczeństwa, że oprócz szacunkowych danych na temat
jej dochodów, właściwie nie wiadomo o niej prawie niczego. I pewnie nie
będzie wiadomo, bo z roku na rok złoty czubek piramidy niknie w coraz
gęściejszych chmurach.
kiosk.onet.pl/art.html?DB=162&ITEM=1107302

[Gość: czyzunia]

i to jest tendencja która zachacza również o naszą kochaną rz-plitą.

[Gość: Kagan]

Gość portalu: czyzunia napisał(a):
i to jest tendencja która zachacza również o naszą kochaną rz-plitą.
K: Nic dziwnego... :(

Jak bogaci są bogaci?

[Gość: Kagan]

Jak donosi miesięcznik Forbes, najbogatsza warstwa Amerykanów skupia w swoich
rękach obecnie około 40 procent ogólnego majątku kontrolowanego przez osoby
prywatne lub - inaczej - od 12 do 20 procent rocznych zarobków całego
społeczeństwa. Pensja przeciętnego krezusa jest średnio 11 razy większa od
poborów pracownika znajdującego się w dolnych 20 procentach najsłabiej
zarabiających. Dla porównania: w Japonii najbogatsi zarabiają cztery razy
więcej, we Francji siedem razy więcej, a w Wielkiej Brytanii dziewięć razy
więcej. Od 1982 roku, a więc od momentu, kiedy Forbes po raz pierwszy
opublikował listę najbogatszych Amerykanów, największa fortuna urosła z 2 do 83
miliardów, a jednocześnie statystyczny bogacz powiększył swój majątek z 230
milionów do 2,6 miliarda dolarów. Tak wielkiego skoku w tak krótkim czasie nie
było dotąd w historii ani Ameryki, ani reszty świata.

Kevin Phillips, autor książki Wealth and Democracy: The Political History of
the American Rich ("Wielkie fortuny i demokracja: polityczna historia
amerykańskich bogaczy"), uważa, że do nagłego wzrostu bogactwa przyczyniły się:
postęp technologiczny, zwiększenie znaczenia "ekonomii finansów" względem
"ekonomii rzeczywistej" oraz rola, jaką zaczęły w tej nowej ekonomii odgrywać
korporacje.

W 1970 roku przeciętny dzienny obrót na nowojorskiej giełdzie wynosił około 12
milionów akcji dziennie. W roku 2000 liczba ta podskoczyła do miliarda
dziennie. To prawda, że od czasu gdy gra na giełdzie stała się całkiem prostą
operacją, dostępną dla każdego posiadacza komputera podłączonego do Internetu,
z tej formy inwestowania skorzystało aż 60 procent Amerykanów. W tłustych
latach dziewięćdziesiątych dla wielu rzeczywiście był to sposób na dorobienie
do pensji. Ile jednak wobec tego musieli zarobić najbogatsi (wspomniany już
górny 1 procent finansowego patrycjatu), którzy skumulowali w swoich rękach
prawie 50 procent wartości wszystkich akcji znajdujących się w obiegu? Przecież
z racji tego, że stać ich na jednorazowe inwestowanie bajońskich sum, mają do
swojej dyspozycji całkiem inne instytucje finansowe niż zwykły śmiertelnik.
Szczególnie popularne są fundusze powiernicze, gdzie minimalny wkład nie może
być mniejszy niż kilka milionów dolarów, a oprocentowanie jest kilkanaście razy
większe niż w zwykłych bankach. Staid Bessemer, prezes instytucji Bessemer
Trust obsługującej najbogatszych klientów, twierdzi, że uczestnicy tego
funduszu pomnażają swoje wkłady średnio o 37 procent rocznie.

Bogaci sie bogaca, biedni biednieja

[Gość: Kagan]

To, co wyniosło korporacje na szczyt bogactwa, to rezygnacja ze społecznych
sentymentów na rzecz zysku. Potem zadziałały już dokładnie te same mechanizmy,
które sprawdziły się w wypadku fortun prywatnych: technologia i giełda. Firmy
zaczęły się dorabiać na wypuszczaniu szacunkowych danych o swoich przychodach,
co windowało ich wartość rynkową, a tym samym umożliwiało dokonywanie
opłacalnych inwestycji. Dodatkowo wiele korporacji obniżyło koszty produkcji
przez budowanie fabryk w tańszych rejonach świata. W roku 1950 tylko 3 procent
amerykańskich korporacji produkowało za granicą. W roku 1999 liczba ta była już
ośmiokrotnie większa. Wreszcie do wykreowania korporacyjnych fortun przyczyniła
się polityka przeznaczania coraz mniejszych części przychodów na wypłaty dla
pracowników przy jednoczesnym podnoszeniu zarobków zarządów. W 1988 roku pobory
prezesów amerykańskich korporacji były średnio 93 razy większe niż pensje ich
podwładnych. Dwanaście lat później - już 419 razy większe.

Milion to za mało, by być milionerem

[Gość: Kagan]

Kilka lat temu na rynku znalazła się książka The Millionaire Next Door (w
Polsce pod tytułem Sekrety amerykańskich milionerów) Thomasa Stanley'a i
Williama Danko. Przez jakiś czas była nawet bestsellerem, bo pozwoliła
czytelnikom uwierzyć, że wielkie fortuny biorą się z wielkich pomysłów,
pracowitości i oszczędności. Jeszcze popularniejsza stała się ona poza
granicami USA. Bo jeżeli tak wygląda bogactwo w Ameryce i takie są zachowania
oraz wartości amerykańskich bogaczy, to nie jest źle. Możni z uboższych stron
świata mogą w takim razie z nimi konkurować.

Według Kevina Phillipsa i sporej grupy krytyków oraz dziennikarzy zawodowo
zajmujących się zbieraniem informacji o bogactwie w Ameryce, książka ta mydli
ludziom oczy. Pokazany w niej styl życia - gusta, upodobania materialne - a
także sposób podejmowania decyzji finansowych "milionerów z sąsiedztwa" nie
wychodzą poza ramy zachowań klasy średniej. Tymczasem wskutek inflacji i
rosnących kosztów życia żeby zostać milionerem w tradycyjnym tego słowa
znaczeniu nie wystarczy dziś mieć kilka milionów dolarów. Po drugie zaś, przez
bijące optymizmem karty książki ani razu nie przewinęła się informacja, że w
rzeczywistości amerykańskie społeczeństwo ubożeje.

We wrześniu 2002 roku opublikowano doroczny raport o dochodach Amerykanów.
Okazało się, że tylko w ubiegłym roku liczba osób żyjących w ubóstwie, to jest
o dochodzie mniejszym niż 1500 dolarów brutto miesięcznie na rodzinę,
zwiększyła się o 1,3 miliona. Realne dochody amerykańskich rodzin spadły we
wszystkich przedziałach oprócz tego najwyższego, obejmującego wyższą klasę
średnią oraz finansowy szczyt. Co dziesiąta rodzina klasyfikuje się jako
"skrajnie uboga".

Rzeczywisty poziom majątkowy przeciętnego amerykańskiego gospodarstwa domowego
jest dzisiaj niższy niż był w roku 1977. W latach 1990-2000 dochód rodzin w
dwóch najbardziej zaludnionych i nowoczesnych rejonach Ameryki, to jest w Nowym
Jorku i Kalifornii, spadł o prawie 10 procent i nadal spada. O tym, że nawet w
klasie średniej trwa walka o przetrwanie, najlepiej świadczy fakt, iż liczba
pracowników w dobrze prosperujących firmach, którzy wykupują dzisiaj pełne
ubezpieczenie zdrowotne dla siebie i swoich rodzin, w tym samym okresie
zmniejszyła się z 45 procent do 25.

Dokładniejsza statystyka biedy w USA jest prowadzona od roku 1991, kiedy to
Edward Hyman z International Strategy and Investment Group ustalił tak zwany
Nowy Wskaźnik Ubóstwa (New Misery Index - NMI). Uzyskuje się go po zsumowaniu
wydatków na spłacanie kredytów, opiekę medyczną, nad dziećmi, składek
emerytalnych, strat na giełdzie oraz innych koniecznych opłat, na przykład za
kształcenie dzieci i dojazdy do pracy. Okazuje się, że suma ta jest dzisiaj
kilkakrotnie wyższa niż na przykład w połowie ubiegłego wieku.

Zadłużeni i bankruci

[Gość: Kagan]

Myląca dla nie-Amerykanów jest także materialna zamożność przeciętnych
mieszkańców USA. To, że mają oni więcej niż reszta świata i mieszkają w
większych domach, bynajmniej nie odzwierciedla ich rzeczywistej sytuacji
finansowej. Jeżeli już, to raczej fakt, że amerykańskie banki oferują bardzo
atrakcyjnie oprocentowane kredyty i że skutecznie działa reklama. Prawdę o
finansowej kondycji społeczeństwa mówią za to statystyki bankructwa, które
stało się w ostatnich latach wręcz "modnym" sposobem wychodzenia z finansowej
zapaści. Między 1990 a 2000 rokiem liczba bankrutów w USA potroiła się,
osiągając rekordowe 1,4 miliona w 1998 roku. Co jednak ciekawe, eksperci
poinformowali, że tylko niewielki ich odsetek to ludzie, którzy mają
nieodpowiedzialny stosunek do pożyczek i kredytów. Przytłaczająca większość
popada w finansowe kłopoty wskutek utraty pracy, kosztów opieki medycznej oraz
rozwodu. - Ludzie bankrutują, bo stają się ofiarami okoliczności, a nie mają
żadnych oszczędności - twierdzi współautorka badań, profesor Elizabeth Warren z
wydziału prawa na Uniwersytecie Harvarda. Inne badania wykazały, że bez żadnych
finansowych zabezpieczeń, z dnia na dzień, żyje dzisiaj 30 procent Amerykanów,
podczas gdy kolejne 30 procent ma odłożone nie więcej niż 3 tysiące dolarów.
Wydłużenie godzin pracy czy zwiększenie wydajności w celu uzyskania wyższej
pensji nie wchodzi w rachubę. Amerykanie przodują dzisiaj i w jednym, i w
drugim.

Już 14 lat temu, gdy różnice dochodów zaczęły się gwałtownie pogłębiać, znany
ekonomista Lawrence Summers ostrzegł, że nowe metody pomnażania fortun bogaczy
i nowe przyczyny ubożenia biednych "wepchnęły USA na drogę społecznej depresji"
i że "standard życia przeciętnego obywatela dramatycznie się obniży". Kevin
Phillips posuwa się w swoich prognozach jeszcze dalej. Obecny stan
amerykańskiego społeczeństwa porównuje do sytuacji innych supermocarstw w
przeddzień ich upadku: Holandii z połowy XVIII wieku i Wielkiej Brytanii z
początków ubiegłego stulecia. Jakkolwiek by na to patrzeć, twierdzi Phillips,
dystrybucja majątku i sposób jego gromadzenia ma wpływ na kondycję
społeczeństwa. Wieża o najbardziej złotym czubku nie utrzyma się na glinianych
nogach. Czy czeka nas powtórka z historii?
kiosk.onet.pl/art.html?NA=2&ITEM=1107302&KAT=244

[Gość: czyzunia]

i może dojść do tegho że i tam aurora pierdolnie.
a idący nieuchronnie konflikt północ- południe. oj ,kurwa, zagotuyje się na
świecie.ale jak zwykle po garbalu dostaną najbiedniejsi.pa

[Gość: Kagan]

Gość portalu: czyzunia napisał(a):
> i może dojść do tegho że i tam aurora pierdolnie.
> a idący nieuchronnie konflikt północ- południe. oj ,kurwa, zagotuyje się na
> świecie.ale jak zwykle po garbalu dostaną najbiedniejsi.pa
K: Pozyjemy, zobaczymy...

[monash]

Witaj Lechu! jak masz czas wejdz na "swiat" i przeczytaj watek "okazja stulecia"
(zreszta moze znasz ten "projekt politycznych geniuszy"). Ja tego nie znalem,
ale wydaje mi sie to wszystko znajome.
N.b. na koncu, p.90, wsrod sygnatariuszy znajdziesz 3-ch swoich kuzynow (zartem
oczywiscie).

[Gość: Kagan]

monash napisał:
Witaj Lechu! jak masz czas wejdz na "swiat" i przeczytaj watek "okazja
stulecia" (zreszta moze znasz ten "projekt politycznych geniuszy"). Ja tego
nie znalem, ale wydaje mi sie to wszystko znajome.
N.b. na koncu, p.90, wsrod sygnatariuszy znajdziesz 3-ch swoich kuzynow (zartem
oczywiscie).
K:
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=50&w=4559420www.newamericancentury.org/publicationsreports.htm
Domyslalem sie, choc nie znalem szczegolow.
Obecne USA przypomina Rzym czy tez moze raczej Bizancjum w okresie,
gdy jeszcze bylo silne, ale juz byly widoczne znaki nadchodzacego kryzysu.
Podobnie jak W. Brytania w latach 1940tych: jeszcze miala pancerniki
i loniskowce, krol brytyjski byl cesarzem Indii itp. ale
imperium pekalo w szwach. Podobnie USA: maja niby wielka armie, flote i
lotnictwo, ale coraz bardziej przestarzale. Brak im nawet na wymiane
niewielkiej floty "space shuttles", wciaz inwestuja w przestarzale
(lata 1970te) F-16 itp. itd. Sa w stanie wygrac wojne z Irakiem, moze tez z
Iranem, ale boja sie ruszyc Koree Pln, bo to za blisko Chin...
Pozdr.
Kagan
PS: Keller to dosc popularne nazwisko w USA... Jak dodamy tez
McKellar'ow, to jest nas w tej "hameryce" dosc sporo...

[Gość: Kagan]

K: UFF! Miales na mysli tylko tych 3 "Kaganow".
A ja sie balem, ze jakis Keller sie zeswinil... ;)

[monash]

Z kuzynami byl to zart, wiec jest trzech Kaganow. A na 27 jest 18 koszernych.
Jeszcze jestem w trakcie czytania , bo to dlugie cholernie, ale im dalej tym
ciekawiej.

[Gość: Kagan]

monash napisał:
Z kuzynami byl to zart, wiec jest trzech Kaganow.
K: Ale, i dobrze ze tak, ZERO Kellerow!

A na 27 jest 18 koszernych.
K: jak nie wiecej...

Jeszcze jestem w trakcie czytania , bo to dlugie cholernie, ale im dalej tym
ciekawiej.
K: Wydrukuje sobie na uniwerku i postudiuje w domu...