to tylko w Polsce jest możliwe

[marcys.k]

upada rząd który wziął się wreszcie za korupcję i skutecznie z nia
walczy. Co za kraj. Czyżby nieuczciwych było az tak dużo że boją się
oni praworządności i wola zachowac dotychczasowy stan rzeczy?

[bubba49]

1 malutki

Zacznij mysleć samodzielnie, Marcyś

[jaa_ga]

Najwyższy czas!

on tylko mówi, że z korupcją walczy

[joella.r]

a niektórzy łatwowierni się cieszą
trzeba zmieniać przepisy i procedury

[bush_w_wodzie]

upada rzad ktory z walki z korupcja uczynil wehikul do tego zeby budowac wladze
autorytarna pary blizniakow i waskiego grona ich zausznikow

upada rzad ktory nie ptorafi sie zajac dzialalnoscia pozytywna - a skupia sie na
nieustannych wojnach wewnatrz wlasnej formacji i z innymi formacjami

upada rzad ktory zapisze sie w historii niespotykanym wczesniej poziomem
nieudacznictwa fanfaronady podejrzliwosci i klotliwosci

upada rzad ktory wdrazal w iiirp (w sposob siermiezny) metody panstwa
policyjnego ktorych nie powstydzilyby sie peerelowskie specsluzby

i bardzo dobrze byloby zeby wreszcie upadl

[civril80]

A niech w końcu ten cały cyrk się skończy, bo to staje się męczące.

Szkalowanie własnego kraju-tylko u nas możliwe

[goldenwomen3]

Dlaczego szkalujecie swój kraj?

Guy Sorman*


ZOBACZ TAKŻE
• Apel w obronie prawa do pamięci i prawdy (2006-09-08 10:39:44)
Liderzy polskiej socjaldemokracji, odsunięci od władzy podczas ostatnich wyborów
prezydenckich, parlamentarnych i lokalnych, nie zachowują się jak opozycyjni
demokraci, lecz jak arystokracja na wygnaniu" - pisze w "Fakcie" Guy Sorman,
publicysta polityczny.

Tak jak francuska szlachta przegnana przez rewolucję francuską w 1789 roku,
która uciekła z Francji w nadziei na odzyskanie władzy przy wsparciu niemieckich
książąt i angielskiego złota, tak i polska lewica prowadzi swą ofensywę przeciw
aktualnym władzom nie z kraju, lecz z zagranicy.

We Francji mieliśmy podobną sytuację za Drugiego Cesarstwa, za Napoleona III,
kiedy republikański głos Victora Hugo grzmiał z angielskiej wyspy Jersey.

W polskiej historii również nie brakuje epizodów odzyskiwania kraju z zagranicy.
Jednak pomiędzy tymi sytuacjami zapisanymi w historii obu naszych narodów a
sytuacją obecną istnieje pewna zasadnicza różnica: dzisiejsza Polska jest krajem
demokratycznym, władza została tu objęta zgodnie z prawem, a w kraju istnieją
sposoby pozwalające przeciwstawić się temu rządowi.

Anatemy, jakie w niemieckiej, włoskiej czy amerykańskiej prasie wygłaszają
Tadeusz Mazowiecki, Wiktor Osiatyński, Zygmunt Bauman, Paweł Śpiewak, Lech
Wałęsa, a nawet Bronisław Geremek, nie są więc tej samej natury co wezwania do
odzyskania niepodległości czy wolności, kiedy Polska była okupowana przez obce
wojska czy armię radziecką.

A jednak po lekturze wymienionych przeze mnie autorów mam poczucie, jakby Polska
znajdowała się pod okupacją. O jaką więc okupację chodzi? Bo - patrząc z Francji
- zupełnie jej dotąd nie dostrzegłem.

Kiedy czytam Mazowieckiego we włoskim dzienniku "Avvenire", okazuje się, że
Polska znajduje się pod okupacją dziennikarzy, badaczy i polityków żądnych
zemsty na lewicy; dla realizacji swych podłych zamiarów nadużywają oni archiwów
Instytutu Pamięci Narodowej.

Jeśli pójść za tokiem rozumowania Mazowieckiego, to okaże się, że Polskę
ogarnęła fala politycznego terroru, która przypomina rewolucję francuską z 1793
roku.

Jednak jego argumentacja jest dziwna, ponieważ opiera się na przypadku Jego
Eminencji Wielgusa. Czyżby więc Mazowiecki popierał arcybiskupa, skumanego z
komunistycznymi służbami? Ale to przecież papież, a nie polski rząd ukarał
arcybiskupa.

W rzeczywistości za sympatią Mazowieckiego dla Wielgusa skrywa się większa
obawa: obawa przed szerzej zakrojoną czystką w polskim Kościele - a któż to wie,
gdzie zatrzymałaby się taka czystka? Ale czy właśnie nie dla ratowania tego
Kościoła - i reszty - należałoby go oczyścić z najbardziej podejrzanych elementów?

To, co u Mazowieckiego niejasne, wyjaśnia się podczas lektury "wygnańczych"
deklaracji Wiktora Osiatyńskiego. W "The New Yorker" mówi on, że otwarcie
archiwów i lustracja są niezgodne z międzynarodowymi standardami; a jedynym
celem takiego działania jest usunięcie całej generacji polskiej elity.

To znów zaskakująca deklaracja. Przedstawia ona polski rząd jako nielegalną
organizację, według słów Osiatyńskiego niemal faszystowską. Osiatyński sugeruje,
że polska legislacja jest niezgodna z prawami człowieka. W czym znajomość
przeszłości miałaby naruszać prawa człowieka?

W końcu zaś - i tu dochodzimy do najważniejszej kwestii - Osiatyński obawia się
odsunięcia całej generacji, tej samej, która poprzez negocjacje z dawnymi
komunistami przeszła z opozycji do władzy. Ta generacja rzeczywiście utraciła
władzę i być może nigdy do niej nie powróci.

Ludzie ci uważają odsunięcie od władzy za tym bardziej niesprawiedliwe, iż w
swoim mniemaniu (uzasadnionym lub nie) wyrwali Polskę z komunizmu, i to bez
użycia przemocy.

Być może w przyszłości trybunał historii wyrazi im za to wdzięczność; jednak w
chwili obecnej polscy wyborcy nie rozumują w ten sposób. Być może mają krótką
pamięć - albo w ogóle jej nie mają; być może też marzą o Polsce z mniej
skompromitowaną przeszłością.

Na tym właśnie polega demokracja, taka bywa niewdzięczna: w 1945 roku wyborcy
przegnali Winstona Churchilla w Wielkiej Brytanii i Charles’a de Gaulle’a we
Francji, choć obaj właśnie wygrali wojnę.

Czy Zygmunt Bauman nie powinien pomyśleć nad tymi historycznymi precedensami?
Tymczasem we włoskim dzienniku "Corriere della Sera" oskarża "klasę znajdującą
się obecnie u władzy" o "niszczenie autorytetu Kościoła".

Podstępne słowa, bo Bauman używa terminu "klasa" wyłącznie po to, by odebrać
rządowi demokratyczną legitymację i zasugerować, że polskie życie polityczne to
w rzeczywistości walka klasowa. Natomiast obrona byłego biskupa Warszawy zakrawa
na paradoks; jest elementem niemal humorystycznym.

Paweł Śpiewak jest bardziej prowokujący i mniej realistyczny, bo obarcza braci
Kaczyńskich odpowiedzialnością za exodus polskich studentów. Według Śpiewaka nie
chcą oni "dłużej pracować w Polsce, bo wstydzą się za własny kraj".

Z tego, co wiem, młodzi Polacy szukają szczęścia gdzie indziej, co jest
zachowaniem ekonomicznie racjonalnym i w niczym nie jest związane z "destrukcją
norm moralnych", o którą w wywiadzie dla "Die Welt" Śpiewak oskarża polskiego
prezydenta.

Czyżby jego poprzednik był bardziej "moralny", a exodus za jego czasów był
mniejszy? Postawmy sobie również pytanie, czy moralne jest, by polski poseł
oczerniał swój kraj w Niemczech i sugerował Europejczykom, że Polska stała się
krajem niemal faszystowskim.

Bronisław Geremek jest wielkim humanistą i przyczynił się do wyzwolenia Polski,
więc cytujemy go w tej antologii z pewnym wahaniem.

Jednak jaka logika popycha go, by w "Berliner Zeitung" oświadczyć, iż w sporach
niemiecko-polskich obecny rząd zachowuje się nie lepiej niż "komunistyczna
Polska i jej aparat propagandy"? Czyżby Geremek podzielał nostalgie i gorycz
swojej odsuniętej od władzy generacji?

Rozumiem jednak gorycz Geremka i pozostałych. Nie tylko utracili Polskę.
Zakwestionowano również ich szlachectwo: ich, tej socjaldemokratycznej
arystokracji, która uważa, że wyzwoliła Polskę!

Co gorsza, tę socjaldemokratyczną arystokrację zastąpił konserwatywny plebs -
inna Polska, o której na lewicy sądzono, miano nadzieję, że już przestała
istnieć. Sprawia to, że socjaldemokraci wolą wypowiadać się za granicą, bo w
Polsce czują się na wygnaniu; rzeczywista Polska nagle przestała przypominać
Polskę ich marzeń.

Czyżby nie przyswoili sobie, jaka jest natura demokracji? A przecież sami tak
mocno o nią walczyli. Zaletą demokracji jest fakt, że daje prawo do
przeciwstawiania się, nie zmuszając przy tym do wygnania; daje prawo do
pozostawania w opozycji przy zerowym ryzyku.

Spoglądając na Polskę z zewnątrz, jestem przekonany, że przestrzega ona obu tych
fundamentalnych zasad: oświadczenia wygłaszane przez socjaldemokratów na
wygnaniu to tylko dziwne postawy; to wygnanie zmyślone zamiast rzeczywistego,
pseudoopozycja przeciw pseudofaszyzmowi - a u niektórych nostalgia za
heroicznymi czasami i czasem, który już przeminął.

Postawy takie szkodzą oczywiście obrazowi Polski w Europie; ale to już inna sprawa.


* Guy Sorman - francuski filozof i publicysta polityczny

przedruk: www.dziennik.pl/Default.aspx?TabId=209&ShowArticleId=30637

co rozumiesz pod slowem: wlasny kraj?

[arahat1]

jak na dloni lysej widac ze to panstwo wyznaniowe jako delegatura watykanu...
chyba ze jestes facetem w sukience...

celowo odwracasz uwagę

[goldenwomen3]

arahat1 napisała:

> jak na dloni lysej widac ze to panstwo wyznaniowe jako delegatura watykanu...
> chyba ze jestes facetem w sukience...


i nie zauważyłes jak piszesz nie na temat.tematem jest szkalowanie Polski a nie
temat wyznaniowy. Nadążasz? :))))))))

[wariant_b]

Dlaczego szkalujecie swój kraj?

"Co gorsza, tę socjaldemokratyczną arystokrację zastąpił
konserwatywny plebs - inna Polska, o której na lewicy sądzono, miano
nadzieję, że już przestała istnieć. Sprawia to, że socjaldemokraci wolą
wypowiadać się za granicą, bo w Polsce czują się na wygnaniu; rzeczywista Polska
nagle przestała przypominać Polskę ich marzeń."

Może diagnoza Sormana wystarczy?
Nie jest najlepsza - bazuje na doświadczeniach Francji, ale zawsze.

marcys.k

[trzymilionowy.post]

marcys.k napisał:

> upada rząd który wziął się wreszcie za korupcję i skutecznie z nia
> walczy. Co za kraj. Czyżby nieuczciwych było az tak dużo że boją
się
> oni praworządności i wola zachowac dotychczasowy stan rzeczy?


To jak? To w tym momencie jest wielka walka z korupcją
czy "dotychczasowy stan rzeczy"?

[wariant_b]

Wziął się za korupcję? Z kogo ty sobie jaja robisz.

Co jeden człowiek PiS w spółkach Skarbu Państwa ma za sobą nieciekawą
przeszłość, choćby kasjer PC A. Glapiński jest z ramienia PC prezesem
Polkomtela, kombinator Netzel szefuje w PZU, do TK wybrano sędzinę
Bagińską i można tak sobie ciągnąć.

A potem przerzucić się na temat nepotyzmu i kolesiostwa.

Walka z korupcją nie polega na mówieniu o walce, ale likwidowaniu
mechanizmów sprzyjających korupcji: niekompetencji, uznaniowości,
niejawności, braku kontroli.

Mirosław G., Barbara Blida czy Lepper to nie jest walka z korupcją.
To tylko ilustracja wykorzystania władzy dla załatwiania własnych
porachunków ministra Ziobry i braci Kaczyńskich.

[trzymilionowy.post]

Robi sobie jaja ale czekam aż się do tego przyzna.