Trybuna Ludu

[Gość: ludmiła]

www.wirtualnemedia.pl/index1.php?act=4&id_artykulu=6041

[Gość: soko]

zacytujmy bo ludzie nie wiedzą:
W "Trybunie" zaczęły pojawiać się artykuły, które przypominają fikcyjne
ogłoszenia
W "Trybunie" zaczęły pojawiać się artykuły, które przypominają fikcyjne
ogłoszenia z filmów szpiegowskich. Mają nie informować, ale kogoś przestraszyć -
informuje najnowszy "Newsweek."

Najnowsze dziennikarskie osiągnięcie "Trybuny" umknęło szerszej publiczności.
Pod wielkim tekstem, poświęconym publikacjom gazet o różnych aferach z udziałem
SLD-owców (innych afer teraz nie ma), dociekliwy dziennikarz o inicjałach M.B.
(czyżby sam naczelny Marek Barański?) zadaje pytania szefowi Agencji Wywiadu
Zbigniewowi Siemiątkowskiemu.

- Czy pan wie, iż dziennikarska Warszawa huczy od informacji z "pewnego
źródła", że "Newsweek" dobiera się panu do skóry - dociska M.B. - Widać Agencja
Wywiadu bardzo się komuś naraziła. Komuś jakiś interes przeszedł koło nosa. -
Owszem, słyszę o tym.
Ale ja przecież jestem od tego, żeby słyszeć - dywaguje Siemiątkowski. M.B.
podrzuca tematy: "Newsweek" ma się ponoć zająć interesami żony Siemiątkowskiego
z Grekami i z pewną cypryjską firmą, która sprowadza do Polski ropę naftową. W
odpowiedzi SLD-owski szef wywiadu tłumaczy, że lubi grecką kuchnię, a poza
tym "w nic nie gra". - Jeśli już, to tylko w gry, które prowadzą służby
specjalne. Ale wtedy na ogół wygrywam - kończy bardzo groźnie.
Pomińmy ten uroczy akt prężenia muskułów polityka, który od zawsze kochał
służby specjalne. Skupmy się na "Trybunie". Wywiad redaktora M.B. to
majstersztyk - pytanie tylko czego. Nie pojmie go żaden zwykły czytelnik, ale
nie do niego jest skierowany. Przypomina raczej anons zamieszczony w gazecie,
który ma kogoś przestrzec albo przestraszyć. Znamy takie ogłoszenia - z
powieści kryminalnych i szpiegowskich. Teraz możemy je sobie poczytać w
lewicowym dzienniku.
Tak się składa, że nikt z dziennikarzy "Newsweeka" nie rozmawiał o żadnych
zarzutach czy podejrzeniach ani z ministrem Siemiątkowskim, ani z nikim z nim
związanym. Skąd więc informacje, którymi żongluje Barański, mówiąc, że "huczy
od nich cała Warszawa"? Może z jego sennych majaków? Może od
dziennikarzy "Trybuny", którzy zamiast pisać własne teksty, zajmują się
śledzeniem i podsłuchiwaniem kolegów?

A może - przeraża mnie ta hipoteza, ale muszę ją postawić - minister
Siemiątkowski rozmawia tak naprawdę sam ze sobą. Wszak chwali się, że jest od
tego, żeby słyszeć. Czyżby to jego podwładni przekazywali redaktorowi
Barańskiemu odpowiednie materiały? A może zajmują się tym funkcjonariusze
bratniej Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego? Czy mamy się bać podsłuchów -
podobnie jak dziennikarze "Gazety Wyborczej" w apogeum afery Lwa Rywina?
Redaktor Barański znany był zawsze z poszukiwania nowych form sztuki
dziennikarskiej. Podczas stanu wojennego wyspecjalizował się w podtykaniu
mikrofonu wystraszonym kobietom z Solidarności, sterroryzowanym przez Służbę
Bezpieczeństwa, zagrożonym aresztowaniem. Młodsi czytelnicy nie pamiętają tych
reporterskich eksperymentów, ale to swoim dawnym umiejętnościom zawdzięcza
zapewne Barański awans na szefa "Trybuny" w 2002 roku. Awans, którego nie
byłoby zapewne bez osobistej akceptacji Leszka Millera - pisze Piotr Zaremba
w "Newsweeku".