artykul z 'Polityki"

[kkkaczory_piss_brothers]

polityka.onet.pl/162,1128253,4,,druk.html

[Gość: ks.Marek Czech]

To wszystko kłamsto i robota eseldowców !

coz, to sa fakty Pana firma nie jest "świeta"

[kkkaczory_piss_brothers]

Gość portalu: ks.Marek Czech napisał(a):

> To wszystko kłamsto i robota eseldowców !




Papież Aleksander VI - nieszczęście Kościoła

Grzechy Aleksandra są tak oczywiste, że nie trzeba mu jeszcze dokładać legend
o worach srebra, którym kupił sobie tiarę papieską, truciźnie, którą pozbywał
się przeciwników, i kazirodztwie, które miało go łączyć z Lukrecją.

Aleksander kochał swe kobiety i swoje dzieci, czego dowodem miały być między
innymi godności i dobra kościelne, którymi je obdarował. Z dzieci papieża z
Vanozzą (były jeszcze z innych związków) dwoje przeszło do historii ze sławą
może jeszcze gorszą niż ich ojciec – Cezar i Lukrecja. Cezar jako bezwzględny
kondotier, Lukrecja jako intrygantka i trucicielka, mistrzyni cantarelli, jak
nazwano śmiercionośną miksturę, której sekret miał rzekomo posiadać ród
Borgiów.


Aleksander gorszył współczesnych romansami, ale jeszcze bardziej nepotyzmem i
handlem godnościami kościelnymi. Niejeden Borgia miał nieślubne dzieci,
kochanki i uprawiał symonię (kupczenie odpustami, sakramentami, urzędami i
dobrami kościelnymi). Lecz papież jest tylko jeden, jego grzechy (i cnoty)
muszą ściągać szczególną uwagę świata.

Renesansowy historyk na dworze Medyceuszy Guicciardini pisał: „Na skutek
takich poczynań w ludzkich sercach całkowicie zaginął szacunek dla
pontyfikatu, choć częściowo utrzymał się autorytet samego papieskiego tytułu i
religii”. Słynny badacz kultury Odrodzenia Jakub Burckhardt tak ujmuje zasadę
kierującą życiem ówczesnych włoskich elit: Rób, co chcesz – ludzie wolni,
dobrze urodzeni i wykształceni, obracający się w dobrym towarzystwie, kierują
się instynktem, który zachęca ich do czynów cnoty, a chroni przed występkami.
Ten instynkt nazywa się: honor.

Honor, a nie wiara. Religia katolicka była w tych kręgach tolerowana, ale
przybierała postać postmodernistyczną. Chrześcijaństwo mieszało się z
pogaństwem do tego stopnia, że Boga nazywano „Jowiszem za nas ukrzyżowanym”.
Aleksander potrafił oglądać z córką Lukrecją z okna papieskiego pałacu
kopulację ogierów z klaczami, umyślnie zagonionymi przez służbę na dziedziniec
Watykanu.


Gigant niemieckiej historiografii, Leopold von Ranke, wystawia papieżowi
Aleksandrowi VI fatalne świadectwo: „Przez wszystkie dni swego życia dążył
jedynie do tego, by używać życia, szukać przyjemności i zaspokajać swe ambicje
i zachcianki”. Nokautuje Aleksandra także historyk z Edynburga Richard
MacKenney: „Zgniły moralnie”.

Aleksandrowi. Machiavelli nazwał go „człowiekiem nikczemnym”, a Egidio da
Viterbo, późniejszy purpurat, w lipcu 1501 r. tak pisał o Aleksandrze w liście
z Rzymu: „Papież na oczach wszystkich jednych pozbawia mienia, innych życia,
jednych wysyła na wygnanie, innych na galery, a jeszcze innym odbiera dom i
usadza tam jakiegoś hultaja. Częściej handluje się tu dobrami kościelnymi niż
gdzie indziej arbuzami lub bułeczkami i wodą. Nie szanuje się sądów, jako że
źródłem wszelkiego prawa jest tu przemoc i owi hultaje. Wyjąwszy samego
papieża, który ma stale wokół siebie swą nieprawą hałastrę, każdego wieczoru
do Pałacu sprowadza się po cichu 25 lub więcej kobiet i pozostają tam one od
Ave Maria aż do godziny pierwszej, w oczywisty sposób czyniąc z Pałacu zamtuz
wszelkiego zepsucia pełen”. Kurią rzymską za papieża Aleksandra VI nie
rządziło prawo ani zasady chrześcijańskie, lecz aurum, vis et Venus – złoto,
siła i Wenus – wyrokował Viterbo.

Ród Borgiów miał matecznik w Aragonii i po hiszpańsku zwał się Borja. Rodrigo
nie był pierwszym papieżem w tej rodzinie arystokratów. W połowie XV w. na
tron papieski wprowadziła ona Alfonsa de Borja – Kaliksta III. Panował nad
Kościołem tylko trzy lata, ale zdążył obsadzić wiele stanowisk rodakami, a
urodzonego w Walencji siostrzeńca, 25-letniego Rodrigo mianować kardynałem.
Rodrigo Borgia piastował przez 35 lat ważny i lukratywny urząd wicekanclerza
Kościoła i wyrobił sobie opinię zręcznego i roztropnego administratora. Ale
miał też inne przymioty: przystojny, postawny, czarujący w obejściu,
błyskotliwy i przekonujący w rozmowie, słowem dusza towarzystwa. Kapelusz
kardynalski kapeluszem, ale nie za cenę rozkoszy życia.

Renesansowi papieże i kardynałowie mieli dwory z błaznami, śpiewakami i
kuglarzami i stajnie z ogierami najczystszej krwi, którymi książęta Kościoła
chełpili się jak dzisiejsi idole luksusowymi samochodami. Urządzali wystawne
uczty i widowiska. Mieli armię, szpiegów, dyplomatów i urzędników. Kosztowało
to bajońskie sumy, które pozyskiwano drogą symonii lub nakładania coraz to
nowych danin i podatków. Dwór 17-letniego kardynała Gonzagi liczył 80 osób, w
tym fryzjera, notariusza, lekarza, szambelanów, kamerdynerów, i należał do
skromnych. Koszt utrzymania dworu Cezara Borgii wynosił miesięcznie 1500
dukatów, czyli tyle co wpływy z dwóch biskupstw. A przecież trzeba było
jeszcze opłacić architektów, ogrodników i genialnych artystów Odrodzenia.

polityka.onet.pl/162,1128253,4,,druk.html