Allison DuBoi miała 6 lat, kiedy umarł jej pradziadek. Po powrocie z pogrzebu
zastała zmarłego w swoim pokoju. Powiedział: „Powiedz mamie, że wszystko ze
mną w porządku i że nadal przy niej jestem”- wspomina.
Zakłopotana spełniła prośbę. – Matka tylko popatrzyła na mnie i zamknęła drzwi
do swojej sypialni. Kiedy dziewczynka wróciła do siebie, żeby porozmawiać z
pradziadkiem, już go nie było.
Było to pierwsze spotkanie DuBoi ze zmarłymi, ale z pewnością nie ostatnie.
Dziś jest słynnym w całych Stanach Zjednoczonych medium i poświęca większość
swojego czasu na poszukiwanie zaginionych dzieci, prowadzenie seansów dla
ludzi, którzy stracili bliskich (...) i współpracę z rozmaitymi instytucjami
wymiaru sprawiedliwości przy opracowywaniu sylwetek sprawców. Zanim stała się
sławna jako medium, pracowała też jako biegła sądowa w biurze prokuratora
okręgowego.
Pierwsza wspomnieniowa książka DuBoi, „Don’t Kiss Them Good-bye” (Nie całujcie
ich na pożegnanie) zainspirowała twórców popularnego serialu NBC
zatytułowanego „Medium”, w którym główną rolę zagrała Patricia Arquette. DuBoi
twierdzi, że sprawy przedstawione w serialu pod wieloma względami przypominają
przypadki prezentowane przez nią. Jej nowa książka, „We Are Their Heaven”
(Jesteśmy ich niebem) koncentruje się głównie na zdolności autorki do
pośredniczenia między tym, a tamtym światem. (…
- Być może jestem nietypowym medium, bo nie miałam pojęcia, co to określenie
właściwie oznacza, więc wymyśliłam własną definicję.
Trzydziestoczteroletnia dziś DuBoi mieszka w Phoenix z mężem Joe, inżynierem
technologii kosmicznych, i trzema córkami. Ma licencjat w dziedzinie nauk
politycznych. (...)
New York Times: Przed trzydziestką przez cztery lata brała pani udział w
prowadzonym przez Uniwersytet Arizony w Tucson programie badań nad zjawiskami
parapsychicznymi. Po jego zakończeniu, kierownik projektu podkreślał
autentyczność pani zdolności.
Allison DuBoi: Miałam do siebie sceptyczny stosunek, dlatego zgłosiłam się do
laboratorium i pozwoliłam naukowcom wziąć mnie w obroty. Chciałam sobie
udowodnić, że tak naprawdę nie robię tego, co robię – że nie komunikuję się ze
zmarłymi i nie znam przyszłości. Gdyby się okazało, że jestem po prostu
przeciętna, miałam zamiar wrócić na studia prawnicze. Ale zobaczyłam, jak
naukowcom opadają szczęki. Od tego czasu nie kwestionuję [swoich zdolności].
Doszłam do wniosku, że pewnych rzeczy nie da się do końca zrozumieć (w każdym
razie nie w tej chwili), można w nie tylko wierzyć.
cd. na
portalwiedzy.onet.pl/4868,11123,1347697,czasopisma.html 