broneknotgeld 17.11.13, 10:55 Akadymjo Bojki Ślonski Nom by sie przidało Ślonsk uradowało www.facebook.com/photo.php?v=578318562214637 Odpowiedz Link Obserwuj wątek Podgląd Opublikuj
broneknotgeld Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.11.13, 11:01 W "naszy-klasie" ło tym czasie nk.pl/#forum/17/977/647 Odpowiedz Link
broneknotgeld 1 lekcyjo - "Ło utopcach" 17.11.13, 11:02 "Jako z tymi utopcami...?" 22.XI.2013 MBP Filio nr 18 Dworek Donnersmarcka Ruda Ślonsko - Halymba Piyrszo lekcyjo We tym tymacie Niy komedyjo Strach zowdy - bracie Dyć sie Halymba zdo dzieckym Kłodki - Utopiec tukej mogby być potkym? www.facebook.com/events/465847666846867/?ref_dashboard_filter=upcoming Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: 1 lekcyjo - "Ło utopcach" 17.11.13, 11:04 Piontkym sztartnymy Tela już wiymy. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Jako z tymi utopcami...?" 17.11.13, 11:06 Wiela legynd? Bojek wiela? Zdo sie - bydzie aż za tela. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Jako było na p[oczontku?" 17.11.13, 11:08 "Jako było na poczōntku" Pōnbōczek w świata poczōntku Ciźba we tym raju mioł Szkryfna - niy poskōmpia wōntku Jak sie za janiołōw broł: Liczba jejich wielko była Czyńść sie nawet buntowała W hardych zło siedziała siyła Dyć w tym miara aż przebrała Pedzioł w kōńcu - "Z raju fora"! Tym co mu sie przeciwiały Tako prziszła na nie pora Bestōż pryndko uciykały Nojgorsze do piekła wdepły Bo podpadły Mu na amynt Środek ziymi richtig ciepły Dyć sie na nic zdoł ich lamynt Inksze poszły se na bory Tam ich spotkosz przeca dzisioj Duchy złe - tyż jakeś zmory Pewnie ło nich żeś usłyszoł Wiela drap nurknyło w morze Stawy rzeki i jeziora To utopce - brōń cie Boże! Z niymi zowdy ciynżko pora. ----------- Autor : Bronisław Wątroba Miejsce: Górny Śląsk Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Siminides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 ------ Czas czytania: około 1 minuty Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Jako było na poczontku?" 17.11.13, 11:09 Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Siminides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 Strona 57, legenda 40 – „Jak powstały utopce” ----- Na poczōntku świata Pōn Bōg stworzōł wiela janiołōw. Nikere ze tych janiołōw dyć były fest frechowne i po prowdzie złe. Niy chciały sie nawet Ponbōczkowi kłōniać, zdało im sie, iże sōm ło wiela wożniejsze łod samego Stwōrce swojego. Tōż niy ma sie czamu i dziwować – we kōńcu Pōnbōczek niy strzimali. Wziyni sie taki srogi kijok we rynka, machnyli niym i pedzieli: - Wszysko co złe fora ze raju! Naroz wszyske frechowne janioły zaczły spadywać, zlatywać. Jedne zleciały do samego piekła – nō, tōż to sōm djoboły. Druge wleciały do lasa – to tam sōm prawie take roztomajte złe duchy ze nich. Trzecie wleciały do morza, a ze morza, kere dlo nikerych było za słōne, przekludziyły sie do rzekōw i roztolicznych głymbokich stowōw – to sōm utopce. Łōne terozki muszōm dusze chytać i ludziōm zgobić wiela yno poradzōm, bo przeca inaczyj by żyć te stwory niy mōgły. Ja, wiycie, moja starka tyż godali, iże sōm dobre utopce i złe. Te dobre to ludziōm jakosik pōmogajōm, dowajōm ludziōm znać przed czymś co złego może im trefić, przed burzōm, grodym abo powodziōm. Ponoć te istne nawet poradzōm po samy wodzie na wiyrchu łazić. Te złe utopce zaś, to yno ludziōm ciyngym szkōdzōm, a nojbardzi zowdy rade sōm ze tego, jak im sie udo jakosik duszyczka do wody wciōngnōńć. Ja, fest sie radujōm ze tego, jak jakiś pijok kerymu sie już we gowie fest belōnto, trefi nad głymboko woda – wtedy jest już ich. Tak samo radujōm sie ze dziołchōw, ze tych latawic co to i do ćmoka za karlusym by poleciały, dyć kej trefiōm nad woda, to – amynt. Tōż wiycie, dowejcie pozōr wele wody, a już nojbardzi tam kaj do dzisioj te utopce miyszkajōm. ------ Tekst dla potrzeb ABŚ przetworzył: Bronisław Wątroba ------ Czas czytania – około 2 minut Odpowiedz Link
broneknotgeld "Rydułtowski utopiec" 17.11.13, 11:11 Rydułtowski utopiec Tyn stwōr rydułtowski wele drōgi miyszkoł W przikopie co latym durś zalono była Nocōm z niyj wyłazioł - na zielono blyszczoł A jak szoł łożarciuch - to już w jego siyłach Naprane chopisko smyczōł we barzoły Nad grobla prowadziōł, kaj woda głymboko -Przestało mu w gowie tōmpać ze gorzoły Stykło sie przeżegnać i dychnōńć głymboko Dyć stracony czowiek jak wypiōł za wiela Sōm właziōł do tōni - choćby tego chcioł Tōż szkryfniōno była już mu inkszo sztela A utopek dusza pod garniec zaś broł. ------------------ Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Rydułtowy Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Simonides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 -------------- Czas czytania – ok. 40 sekund Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Rydułtowski utopiec" 17.11.13, 11:12 Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Siminides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 Strona 58, fragment legendy 41 – „Powstanie i przeprowadzka utopca” Jedyn utopiec miyszkoł prawie we ty przikopie wele rydułtowski drogi i jak ktosik tam przełaziōł we nocy, a sie niy przeżegnoł, to zowdy tyn stwōr łoszkliwy wodziōł go przez roztomajte barzoły ku głymboki wodzie. Dyć przeca stowy były po blisku. Kejsik prawie przitrefiyło to starymu Sikorze. Ano, richtig przisiedzioł wpiyrw we karczmie przi gorzołeczce, a jak już loz do dōm, to było fest nieskoro. No i niy dziwota, przepomnioł sie przeżegnać. Co sie ze niym potym dzioło, to aże strach godać. Ja, poloz na głymboko woda pokuszōny przez utopca. Było to jednak na pozim i zdo sie co prawie ta fest zimno woda mu pomogła sie retnóńc. Niym sie w niyj cołkym dulknoł, to jednak chnetko na sōm kōniec przeżegnoł – tela yno spamiyntōł. Łobudziōł sie rano we swoji zegrodzie, wele studni – zdo sie co niywiela brakowało coby do ty studni tyż zaś wlecioł. Tōż we niedziela, we kościele, gorko rzykōł do Pōnboczka i dziynkowoł Mu za to, iże jednak go wyretowoł ze tego niyszczyńścio. No, po prawdzie to nigdy już potym Sikora we karczmie za dugo niy przesiadywał. -------- Tekst dla potrzeb ABŚ przetworzył: Bronisław Wątroba -------- Czas czytania: około minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Przekludzka utopca" 17.11.13, 11:13 Przekludzka utopka Wele Rydułtōw jechoł Sikora Naroz habeta samo stanyła Choć nocno była już przeca pora Drōga sie jakby blaskym łokryła Czowieczka dojrzoł, ździybko maneli Ło przewōz tego łōn grzecznie prosi Bo sie przekludzo do inkszy szteli I przeca sypnie tyż za to "grosik" Jako winszowoł tako chnet stało Kajś wele stowa z fury to ściepli Sypnōł Sikorze złotkōw niymało Zaroz ze tego było mu ciepli Jak trefiōł do dōm i przespoł nocka Na swōj zarobek furmōn se kuknōł A tam piniyndzy niy było mocka -Yno guziole! -Utopiec - mruknōł. ------------------ Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Rydułtowy Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Simonides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 -------------- Czas czytania – ok. 45 sekund Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Przekludzka utopca" 17.11.13, 11:14 Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Siminides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 Strona 58-59, fragment legendy 41 – „Powstanie i przeprowadzka utopca” Roz stary Sikora jechoł do dōm furōm, kero jakosik ciōngnyła ta jego chuderlawo habeta. No dyć fura zastowiōł mały czowieczek i piyknie poprosiōł Sikory coby pōmōg mu sie przekludzić. Chop widział przi niemu trocha gratow i jakesik bambetle, a że niy było jeszcze fest nieskoro, tōż wciepli to wszysko na fura i pojechali. Ździybko sie stropiōł stary tym, iże tyn istny chcioł coby skryńciōł we strōna stowu, no dyć tako sie stało. Kej już byli wele wody, to prawie sztopli i tyn mały czowieczek poprosioł Sikory coby tukej wszysko wyładowali. Sikorze niy trza było wiela godać, ździybko strachoł sie wody, tōż wartko chcioł już jechać do dōm, a po kryjōmu sie nawet przi ty robocie przeżegnoł. Na kōniec jednak czowieczek sypnōł furmōnowi złotkami do mycki, co go richtig uradowało. Stary drapko zajechał już do swoji chałupy. Za wiela ślubny niy godoł, yno jeszcze powieczerzoł i poloz do pryka. Ja, niym go tyn śnik naszoł, to pomedykowoł ździybko ło tym co go trefiło. No dyć radowoł sie, iże kobiyta ło tych piniōndzach niy wiy, iże bydzie mōg jutro we gospodzie i sōm cosik chlapnōńć, i jeszcze swojim kamratōm postawić sznapsa. Jak sie rano łobudziōł, to nojsōmpiyrw prawie kuknōł do mycki za tymi złotkami, co je tam wczoraj łostawiōł. Pierombōl – ze mycki wysuły mu sie guziole. Ja – już wiedział jako i wy to wiycie – przekludziōł utopca. -------- Tekst dla potrzeb ABŚ przetworzył: Bronisław Wątroba -------- Czas czytania: niecałe dwie minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Chlyb dlo utopca" 17.11.13, 11:15 Chlyb dlo utopca Rozmoczōny chlyb we wodzie Utopcowi fest "smakowoł" Starzik prawiōł ło przigodzie Keryj sōm sie fest dziwowoł Wele stawu szoł we nocy Łod piekorza z mitagszychty Dojrzoł chopka co mioł łoczy W kerych było coś niyrichtig Dyć zapatrzōł sie w nie jakoś Wloz do wody po kolana Naroz coś go capło - psiakość! To ci była wielgo szpana Mioł dwa chleby w necu swojim Kaj głymboko jedyn wciepnōł -Co utopcóm tako „zbroji”? -Na sōm kōniec głośno hepnōł Cud sie stoł - bo z wody wyloz Szułōw nawet mokrych niy mioł Pryndko do chałupy prziloz Choć za serce durś sie trzimoł Chlyb powszedni miyj we zocy Łod utopca łōn tyż "brōni" Łodbiyro istnymu mocy Wtedy citniesz kej niy gōni. ------------------ Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Koźle Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Simonides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 -------------- Inspiracją tekstu był fragment zamieszczonej w książce legendy, opatrzony przypisem. -------------- Czas czytania: około 1 minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Chlyb dlo utopca" 17.11.13, 11:16 Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Siminides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 Strona 59, fragment legendy 42 – „Mieszkanie utopca” + przypis. Wele Starego Koźla starziki prawiyli, iże chlyb poradzi człowieka wybowić ze niyjedny utropy. Jedni godali, co pōmogo znojść topielca kerego trza przeca pochować we poświyncony ziymi, coby jego krześcijańsko dusza wartko znodła drōga do Nieba. Trza było nad wodōm we jednym miejscu suć łokruszki chleba abo i cołki wciepnōńć , coby sie rozmoczył we głymboki wodzie. Po jakimś czasie tam prawie znajdzie sie topielca. Dlo familiji to lepi, dyć czy duszyczce pōmoże? Zdo sie co niy zowdy, niy zowdy. No dyć, kej sie wandruje ze chlebym we rukzaku abo jakimsik necu, to i ze samym utopcym idzie sie jakosik poradzić, ło czym prawioł ponoć piyrwyj jedyn piekarczyk co robiōł we Koźlu. Ano, szoł tyn istny roz do dōm po robocie. Mioł wtedy mitagszycha, a majster jeszcze go dłużyj przitrzimali przi piecu, bo piykli tyż prawie makrony na łodpust. Coby niy bōł stratny za ta robota dostoł jeszcze dwa wielge chleby, no i ze niymi poloz nieskoro we nocy do dōm, a miyszkoł już za samym Koźlym. Po drodze, wele stowu trefioł małego czowieczka kery yno na niego patrzoł. Nic mu niy pedzioł, dyć zdało iże go jakby zaczarował, bo przeca gyry piekarczyka same powiodły go za tym czowieczkym. Dyć był to utopiec, toż niy dziwota, co zarozki tyż loz do tego stawu, a piekarczyk za niym, choż przeca niy chcioł. Ja, przeżegnoł sie, dyć nic to niy dało – pewnikym kościelno suchatelnica downo go niy „widziała”. Toż piekarczyk wyciongnoł ze neca jedyn chlyb i jak już był we wodzie ciepnoł go miyndzy siebie a tego stwora. Zdało sie mu co było już na retunek za nieskoro, już czuł iże go inksze utopce we ty wodzie za gyry trzimajōm. Wiycie – łodstōmiyły, yno tam kaj wciepōł tyn chlyb cosik dugo bulkało. No, toż niy dziwejcie sie tymu jak ktosik wōm powiy, iże chlyb i przed utopcym poradzi łobronić – mono jest we tym trocha prawdy. -------- Tekst autorski, inspirowany fragmentem legendy i przypisem. Dla potrzeb ABŚ napisał : Bronisław Wątroba -------- Czas czytania: około 2 minut. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Utopcowo tragedyjo" 20.11.13, 00:09 Utopcowo tragedyjo? Familjo utopcōw we Kłodce miyszkała Kajsik blisko dworu łod grofa zocnego Kuźnica halymbsko coś ło tym wiedziała Dyć jako mōm siyngnōńć pamiyńciōm do tego? Ponoć jedyn starzik piyrwyj ło tym prawiōł Ćwierć tysiōnca rokōw tymu to sie dzioło Tref Donnersmarckowi kōniec życio jawioł Bestōż i utopcōm niy było wesoło Pōn ducha wyziōnōł - w żałobie Halymba Farorz chnet łodprowio mszo za dusza jego Uwidzieli na niyj i utopca gymba Poczōntkym niyszczyńścio to było istnego Fest sie parafiany kochlowicke burzōm Stwōr z Kłodki w kościele! Jako to sie godzi?! Już nikierzy nawet kōniec świata wrōżōm Ze tego niyszczyńście nojwiynksze dyć rodzi Uradziyli tako - w noc świyntego Jana Ksiynżoszek kropidłym nurt wody pokropi Bydōm we świōntyni rzykać aż do rana Kłodka niychej poli łobrzidy co topi! Ech - wrała fest woda, aże parowała Familji utopcōw już jednak niy było Sie furka ze niymi ku Odrze kulała? A możno to yno tu komuś prziśniyło? ----- Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Halemba, Kochłowice Źródło: tekst autorsko skompilowany z różnych motywów legendarnych i historycznych. ------ Czas czytania: ponad minutę Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Utopcowo tragedyjo" 20.11.13, 23:56 Utopcowo tragedyjo? Ano wiycie – dzioło sie to wszysko jakesik ćwierć tysiōnca rokōw tymu prawie na Halymbie wele ty naszy Kłodki. Piyrwyj była tu wielgo kuźnica, szłoby pedzieć iże huta, we kery jednak piec był jeszcze łopolany wōnglym drzewnym – no dyć ajzy dowoł już dość wiela. Na Kłodce były we tym czasie tyż dwa wielge stowy, a pomiyndzy niymi stoł dwōr grofa Donnersmarcka. Ja, dziedziny grofa były dość wielge - tukej cołko parafijo kochlowicko, do keryj przinoleżała tyż Halymba, prawie była łod Donnersmarcka. Grof czynsto we tym dworku pomiyszkiwoł, tym bardzi iże gyszeftu we ty kuźnicy trza było wachować, a że krōm kuźnikōw niywiela jednak było wtedy tukej ludzi, to trocha mu sie ckniyło bez downych kamratōw. Przeca rodzōny był we Bytomiu, a i cysorski Wiedyń znoł dość dobrze. No, tōż niy dziwejcie sie ze tego, iże skamraciōł sie ze halymbskim utopcym, kery ze swojōm familijōm miyszkoł we pobliskim stowie, a ze samy Kłodki mioł do dwora yno poradziesiōnt krokōw. Ja, zaglōndoł tyn stwōr dyć do Donnersmarcka już po ćmoku, coby ludzie go niy widzieli i niy rozklachali tego na cołko parafijo. Grof lubioł sie pograć we karty, a przi tymu i winka napić – dyć i utopcowi to prawie sztimowało. Zleciało im tako tukej pora rokōw, aże stało sie niyszczyńście – grof zachorzoł i prawie we tym halymbskim dworku pomarł. Żałoba była wielgo we wszystkich dziedzinach tego panoczka, tōż i we Kochlowicach farorz przez sztyry niedziele łodprowioł msze za jego duszyczka. Nō i prawie na jedny taki mszy pokozoł sie we kościele tyż kamrat grofa – utopiec. Choć sie piyknie wysztiglowoł, choć go jego połowica wpierw fest wypudrowała i był richtig podobny to człowieka, to przeca wiycie – tam kaj stoji utopiec zowdy robi sie mokro. A niedziela była prawie piykno, majōwe słōnko już grzoło dość mocno, tōż niy dziwejcie sie, iże ludzie spokopiyli co za stwōr niykrzczōny ich we kościele nawiedziōł i richtig tym wystrychali. Po mszy poszli do farosza coby cuzamyn uradzić, jako sie już ty familiji utopca na amant pozbyć ze swojego sōmsiedztwa. Uradziyli tako, coby we noc świyntego Jana, kedy woda świyncōno mo nojwiyncyj mocy, farorz ze ministrantami wybroł sie prawie pokropić wody Kłodki, a reszta parafianōw przidzie do kościoła porzykać do Pōnbōczka, coby swojom siyłōm pōmōg ksiynżoszkowi i coby prawie już roz na zowdy ta cołko familijo sie stōnd straciyła. Jako uradziyli, tako tyż sie stało - ksiōndz świynciōł wody Kłodnicy, kere przi tymu jakosik bulgotały, a brzegi rzeki były jakby we mgle, zdało sie co woda aże parowała. Parafiany zaś rzykali we kościele. Co sie ze utopiami stało, to po prawdzie nikt niy wiedział, dyć dugo we tych strōnach prawie żodyn taki stwōr potym niy pokazywał, a ło to przeca ludziōm sie rozłaziło. ----- Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Halemba, Kochłowice Źródło: tekst autorsko skompilowany z różnych motywów legendarnych i historycznych. ------ Czas czytania: ponad 3 minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld "Miyszkanie utopca" 18.11.13, 18:22 „Miyszkanie utopca” We Starym Koźlu wele Kłodnicy Matula ślimto, łojciec fest rycy Kej dziecko im sie tu postradało Kere utopca wpiyrw szterowało Ano – sie bajtle ze stwora śmioły Za bozna robić wcale niy boły Capnōł przi wodzie kejsik jednego I już niy puściōł – synek był jego A mioł we tōni pałac z kryształu Szło tymu richtig dziwować gałōm Dwie cery tako przi utopcowy Nudno niy było – niyjedyn powiy Izbōw dość wiela tam ze gorcami Na kożdym miano – dyć wiycie sami Tyż dziyń we kerym capnōł duszyczka We kerym cołkym zblodły jyj liczka Zdyboł utopiec i tam zdobnika Na darmo było ło litość rzykać Dusza łodebroł – do gorka wsadziōł Ciało na brzeg doł, bo przeca wadziōł Dyć cera z synkym już skamraciyła Za srogo kara łojcowo była Duszyczka biere – w topielca kładzie Nic, iże bydzie z rodzicym w zwadzie Synka drap znodli, bardzi ślimtali Dyć wiycie – chnetko tymu dziwali Co kej matula kusiola dała Zaś go zdrowego we dōma miała Tyn istny wszysko chnet łopowiedzioł Jako w utopcōw pałacu siedział Ło familiji, ty utopcowy Dyć zgobić przestōł – w tym zdoł im nowy. -------- Autor: Bronisław Wątroba Miejsce: Koźle Źródło: „Gadka za gadką – 300 podań, bajek i anegdot Górnego Śląska” - zebrali i opracowali Dorota Simonides, Józef Ligęza Instytut Śląski w Opolu – Wydawnictwo „Śląsk” – Katowice 1973 -------------- Czas czytania – ok. półtorej minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Miyszkanie utopca" 20.11.13, 00:08 Strona 59-60, legenda 42 – „Mieszkanie utopca” Było to we Starym Koźlu, prawie chnet tam kaj już ta naszo Kłodnica wlywo sie do Odry. Tōż roz nad ta Kłodka przilazły take zdobniki, choć jeszcze smarkocze, no i zaczyły bozny robić sie ze utopcow. Dziecioki lachały sie przi ty rzece i ryczały iże utopcōw niy ma, a rodziciele na darmo takimi bojkami straszōm. No, dyć kej tako stoli przi samy wodze, nogle jedyn z nich zaczōn ryczeć, iże cosik go do Kłodki wciōngo. Ja, kamraty citli aże sie za niymi kurzyło, a te syncysko utopiec wciongnōł do wody głymboko – już był jego. Wziōn go do swojego krōlestwa, a mioł tam piykny pałac ze wody i kryształu, we kerym pomyszkiwoł ze swojōm połowicōm i dwiyma cerami. Po prawdzie, to wartko sie łokozało, iże tymu synkowi mono tam cołkym źle niy bydzie, tela co trocha markotno bez rodzicieli i kamratōw. Kejsik jednak szpacyrowoł sie sōm po tym wielgim pałacu i wloz prawie do izby kero piyrwyj zowdy była zawarto. Było we ty izbie połno gorcōw i krauzōw. Na kożym ze tych noczyni było szkryfniōne miano i data śmierci, a we środku prawie duszyczki topielcōw. Ja, synek sie tymu dziwoł i medykowoł, tōż nawet niy doł pozōr, iże we dźwiyrzach stanōł utopiec. Tyn fest sie wnerwiōł, bo wyjowiyła sie jego tajymnica. Wartko chyciōł synka, wyciōngnōł ze niego duszyczka i wraziōł do gorka. Sie stało najgorsze – ciało umrzitego topielca wyciep na brzeg rzeki, coby go ludziska niy szterowały już wiyncyj i niy mōnciyły mu wody chlebym. Widziała to jednak cera utopca, kery sie tyn synek nawet spodobał, nō i ulitowała nad boroczkym. Wlazła po kryjōmu do izby ze gorcami, znodła ta duszyczka ło kero jyj szło i wraziyła jōm napowrōt we topielca. Ludzie, kej yno znodli ciało istnego, zarozki zaczli ślimtać, lamentować nad niym i złożyczyć utopcowi. No dyć jak go we kōńcu łobłapiyła matula, jak dała kusiola we te jego lodowate lico, to nōgle synek łożył. Wszyscy byli tymu radzi, iże tako sie to skōńczyło. No i prawie łod niego dowiedzieli sie ło tym jako i ze kim pomiyszkuje utopiec. Co sie zaś tyczy tego chōncwota, to już zowdy czuł reszpekt przed tymi stworami, przestōł zgobić i ponoć wyrosnōł na zocnego czowieka. -------- Tekst dla potrzeb ABŚ przetworzył: Bronisław Wątroba -------- Czas czytania: niecałe 3 minuty. Odpowiedz Link
broneknotgeld 2 lekcyjo - ło roztomajtych stworach 26.01.14, 22:27 Meluzyny, połednice I beboki, i wodnice Cosik ło nich sie dowiymy Ździybko prozom, ździybko rymym. Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: 2 lekcyjo - ło roztomajtych stworach 26.01.14, 22:29 Dyć sie niy strachejcie wiela Kej skiż bojki naszo sztela. Odpowiedz Link
broneknotgeld Ło ślonskim gryfie 26.01.14, 22:30 Ło ślōnskim gryfie. Wiycie, dzioło sie to richtig downo na tym naszym Ślōnsku. Wiela setek rokōw tymu, jeszcze we tych czasach kere pamiyntały Liczyrzepy, bo przeca conikierzy trefiali go we Karkōnoszach, a mało kery taki tref dobrze wspōminoł. Nō dyć chca wōm przeca pedzieć cosik niy ło Liczyrzepie, a prawie ło ślōnskim gryfie. Ja, stwōr to był srogi i strach było aże na niego kukać ze daleka. Gowa mioł wielgo ze rubym dziobym, kery zdowoł sie jako łod łorła abo sympa, tela iże był dużo wiynkszy i ponoć tako kwardy i mocny iże niym poradziōł kruszyć zbroje rycerske i łōmać miecze łodkute ze nozocniejszy ajzy. Krzidła mioł łokropicznie wielge, no dyć gyry i cołko reszta jako łod lwa epnego. Dzisioj już takego zwiyrza nikaj niy nōńdziecie, choć pōnoć piyrwyj wiela ich było na Pomorzu. Mono nawet tyn gryf ło kerym chca połosprować prawie stamtōnd przifurgnōł we nasze dziedziny. A był to stwōr pierōnym zły, przez to iże festelnie żarłoczny. Cigi i łowce porywoł we całości. Bydło zaś rozszarpywał na miejscu i we połowie zjodoł na drap, a ze resztōm furgoł kajsik daleko. Biada tymu czowiekowi kery śmiołby mu wadzić we tym polowaniu abo brōnić jakosik swoji gowiedzi – nojczyńści tyż traciōł wtedy życie. Ano, tropiōł sie tym wszystkim fest princ świdnicki Bolko, przeca gynał prawie jego włości tyn stwōr przebrzydły nawiedzoł i łokropicznie pustoszōł. To ze jego ksiynstwa ludziska utropiōne tym co sie dzioło już nawet drapci woleli citać jak nojdali. Nō, niy było sie czamu dziwać, wszysko przez gryfa. Princ Bolko zwoływoł na swōj dwōr roztomajtych rycerzy, śmiałkōw kierzy mieliby ty utropie zaradzić. Łobiycywoł im roztoliczne wielge profity za zabicie paskudy, dyć wszyscy ci kierzy sie na to pokusiyli nojczyńści już niy wrocali. Yno kejniykej wrocoł jakisik giermek fest wystrachany, a i tyż zgańbowany. Przeca kej jego panisko sie biyło ze bestyjōm, kej traciło życie, to przeca niy godziyło sie germkowi kryć za skałami. Mono dlo nikerych lepi by było jakby tyż życie postrodali, bo już żodyn rycerz niy chcioł ich brać do sia na służba. Ja, stwōr sie rozpanoszōł, a princ ciyngym jakosik rady na ta utropa niy mioł. Aże roz zgłosiōł sie pastuch kerego mianowali Gotsche. Pedzioł Bolkowi iże łōn prawie gryfa pokōno, podwiyl władca i jymu do w nagroda to wszysko co piyrwyj łobiycywoł tym rycerzōm. Po prowdzie, to sōm princ, jako tyż pany ze jego świdnicki rady, niy dowali wiary tymu iże pastuchowi udo sie pokōnać tego stwora. Kej jednak Gotsche nolegoł, kej przisiyngoł iże to szafnie, kej żodyn rycerz już sie niy zgłoszoł, to zezwolyli pastuchowi na ta wyprawa. A dyć łōn poloz za gryfym we gōry prawie tako jako stoł. Niy trza mu było blyszczōncy zbroji, ani nawet zocnego miecza. Zdało sie iże dobrze wiedział co robi, bo przeca we tych swojich pastyrskich łachach ze wiyrchu gryfowi bez to ciynżyj go było uwidzieć. Nō, Gostche szoł wartko, a kukoł ciyngym kaj tyn stwōr furgo i we kero strōna łodlatuje ze upolowanym jodłym. Tōż loz za niym, aże we kōncu ujrzoł skała, a na niyj wielge gniazdo ze modymi gryfami. Ja, spokopiōł iże tyn gryf to była samica, kero ciyngym musiała futrować swoje „pisklōntka”, a przi takich dziōbkach niy było to leke. Pierōmbol, źle by było richtig ze dziedzinami princa, jakby tam już cołke stadko gryfōw miało polować. Tako wiycie, kej yno gryfica łodleciała łod swojego gniozda, nasz śmiałek wyspinoł sie na skała i łod spodu podpolōł te ichnie „dōmostwo”. Mode gryfy jeszcze niy poradziyły furgać same, tōż darły sie yno pierōnowo i prawie skiż tego larma jejich matka drapko przifurgnyła . Ja, machała wele gniozda swojimi wielgimi krzidłami, zdowało sie iże chciała tako tyn łogyń zdmuchnōńć, dyć niy poradziła. Fojera sie skiż tego yno zrobiyła jeszcze wiynkszo. Mono we kōńcu chciała tyn łogyń przydusić abo retnōńć choć czyńść swojego potōmstwa, kej na kwilka sfurgnyła we sōm środek fojery. No dyć jeji krzidła i wszyske piyrze zarozki tyż sie hajcnyło. Tōż fest poparzōno i cołkym bez piyrzo zleciała ze ty wysoki dość skały. Niytomno gryfica pastuch dobiōł, a gniozdo ze modymi spolyło na amant. Ano - widzicie, Gotsche to szafnōł, postawiōł na swojim. Takim knifym sie ze bestyjōm poradziōł , a przi tymu wyratowoł ślōnske dziedziny ze jeszcze wiynkszy utropy. Princ Bolko tyż swojego słowa niy złōmoł i nadoł pastuchowi wszyske ziymie na kerych tyn stwōr polowoł. Po prowdzie to były mu łostatnio yno utropiyniym i niy dowały żodnego profitu. Wieści ło tym iże bestyji już niy ma, iże zabiōł jōm Gotsche, wartko rozniōsły sie po Ślōnsku, a nawet dali. Ludzie zaczli sie garnōńć do tego czowieka i drapko tukej wyrosnōł zocny Gryfōw Ślōnski, jako tyż inksze dziedziny. Sōm Gotsche stoł sie jednym ze nojbogatszych ludzi we ksiynstwie. Piyrszym ze rodu Schaffgotschōw ło kerym już ciyngym potym było głośno niy yno na Ślōnsku. Mono tyż wiycie iże po wiekach jedyn grof ze tego rodu łożyniōł sie ze „Ślōnskim Kopciuszkym” – no dyć to już cołkym inszo historyjo. Autor tekstu: Bronisław Wątroba Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: Ło ślonskim gryfie 28.01.14, 21:37 Ło ślōnskim gryfie. Dzioło sie to piyrwyj we ślōnski dziedzinie Kajś przi Karkōnoszach – w nich duch gōr żył srogi Dzisioj moja godka istnego łominie Chca prawić ło gryfie co trefiōł w te progi I tropiōł pierōńsko Bolka świdnickiego Kej z gowiedzi wioska niyjedna gołociōł Zdało, co rycerza niy stanie mocnego Choć princ by takego możno i łozłociōł Dyć sie wyprowiali zabić gryfa woje Ze wiarōm w topory, ze wiarōm we miecze Na darmo, kej wszyske przegrane ich boje Tymu niy dziwejcie – przeca Średniowiecze Gywerōw niy znało, łuki co nojwyży Stwōr strzały niy czekoł, drap spadoł z wysoka I rycerz dlo niego jako łup był świeży Lepi kejby niy wloz do bestyji łoka Durś Bolko stropiōny – ziymia pustoszeje Już ze świyczkōm prawie trza i śmiałkōw szukać Źle skiż tego gryfa dziedzinie durś dzieje Aże w kōńcu pastuch śmioł we dźwiyrza klupać Przed princym i radōm przisiōng – go zabije Drap ruszy na gryfa, czasu niy chce tracić Przeca zły dziyń kożdy w kerym stwōr tyn żyje Yno za to władca mo go ubogacić Gotsche – tako śmiałka tukej mianowali Tōż istny w nagroda ziymie sie winszował Kej gryfa pokōno – na to zgoda dali I princ słowo swoje jako sztympel dowoł Choć sōm ponoć wōntpiōł we słowa pastucha Czy zdała już we niym łostatnio nadzieja? Mono na śmierć marno wysłał tego zucha Lepi kej go istny mioł za dobrodzieja? Gotsche jako pedzioł – drapko wybroł w gōry We pastyrskich łachach, tako go widzieli Zdo sie co łoczami ciyngym kukoł w chmury Niy chcioł kej mu kajsik w rynka miecz dać chcieli Dojrzoł kaj terozki stwōr srogi poluje Uwidzioł kaj furgnōł ze cigōm we szpōnach Tōż sie we ta strōna za gryfym keruje Zdało mu co trefi chnet do jego „dōma” Szczyńściym stwōr niy dojrzał, nic niy pokapowoł Aż pastuch znod gniozdo na wysoki skale W niym mode, to prawie teroz forsztelowoł Drapko to spokopiōł i niy szajsnōł wcale Gryfica – już wiycie – wiela polowała Kej dzioby żarłoczne we gnioździe durś darły Za jodłym dyć ciyngym dali wyprowiała Tōż łod Bolka ziymie bestōż teroz „marły” Co sie dali stało? –Posuchejcie yno Gotsche skrył we dziurze, stwōr mode futrował Dyć wartko sie pastuch na wierch skały wspino Kej zaś kajś polować potwōr poszybował Przi gnioździe łod spodu już słychać krzesiwo Skry lecōm, już łogyń sie prawie hajcuje Knifowi łod śmiałka niyjedyn podziwo Drap czeladka gryfio gorkość wielgo czuje Fest skrzeczy, skiż larma gryfica chnet wroco Wele gniozda macho wielgimi krzidłami Chce sōm łogyń zmuchnōńć, bo inaczy – po co? Tym rozhajcowała – spokopicie sami We kōńcu sfurgnyła we środek fojery Dyć i zdusić tako już jyj niy udało Sama jako flama - niy bojki, niy bery Hajcnyła z modymi drap terozki cało We kōńcu jak fakla ze skały skulała Łeb bergōm jyj strzaskoł Gotsche dlo pewności Chnetko ziymia ślōnsko ło tym dowiedziała Rod princ, radzi wszyscy, szczyńście zaś zagości Bolko co łobiycoł nadoł pastuchowi Kery rōd swōj tako we Ślōnsku podżwigoł Z Schaffgotschowym mianym – na wieki już bydzie Rōd zocny, bogaty, co nigdy niy migoł Wiela ło niym prawić jeszcze kejsik przidzie. Autor tekstu: Bronisław Wątroba Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:03 Do dzieci O wy co wszystkie porzuciwszy względy Za cackiem bieżyć gotowi w zapędy Za cackiem, które zbyt wysoko leci Bajki wam niosę posłuchajcie dzieci Wy, których niestatek żywiołem Ci się o fraszki uganiacie społem O fraszki, których zysk maże i szpeci Bajki wam niosę, posłuchajcie dzieci Wy, którzy marne przybrawszy postacie Baśniami łudzić umiecie współbraci Baśniami, które umysł płochy kleci Bajki wam niosę, posłuchajcie dzieci J.I. Krasicki Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:13 Do Bajtli Wy co wszystko ciepiecie wek za siebie Co za czymś durch lotocie, ale po co niy wiym Lecicie się za drachym co wysoko leci A jo wos chca tom bojkom znyncić Wy co durch narzykocie ale niy wiym na co Godocie że to czy to się wom niy opłaco Mażecie się i ciaprocie w ty stary ciaplycie To jo wom coś powiy, Teroz posuchejcie Bajtle, co jeszcze pamiyntocie legyndy I co je jedym przed drugim godocie w te pyndy Bojkami chca wos dzisiej tak trocha zabawić A może i wom to uciecha sprawi E.S Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:13 Wstęp do bajek Był młody który życie wstrzemięźliwe pędził Był starym który nigdy nie łajał nie zrzędził Był bogacz który zbiorów bogatym udzielał Był autor co się z cudzej sławy rozweselał Był celnik który nie kradł, szewc który nie pijał Żołnierz co się nie chwalił, łotr co nie zabijał Był minister rzetelny o sobie nie myślał Był na koniec poeta co nigdy nie zmyślał A cóż to jest bajka - wszystko to być może Prawda jednakże ja to między bajki włożę [i]J.I. Krasicki[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:13 Wstęp do bojek Był mody co nigdy niy chycił się piwa ani gorzoły Był stary co nigdy niy marudził i był dość wysoły Był bogaty co dzielił się ze swoim kamratym Był pisorz co cieszył się nagrodom razym z bratym Był taki co niy krod chociaż mioł pod rynkom I szewc co w poniydziałki wcale niy bywoł w szynku Wojok co się niy chwolił i zbir co niy zabijoł I polityk co w rządzie nic niy nawywijoł Był tyż taki poeta co durch prowda godoł A że był szprytny to miydzy wiyrszami to podoł [i]E.S.[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:19 Potok i rzeka Potok z wierzchołka góry płynący z hałasem Śmiał się z rzeki, spokojnie płynęła tymczasem Nie stało wód u góry gdy śniegi stopniały Aż z owego potoku strumyk tylko mały Co gorsza ten co zaczął z hałasem i krzykiem Wpadł na koniec do rzeki, przestał byś strumykiem [i]J.I. Krasicki[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:19 Potok i rzeka Lecioł ze larmym potok kaś z Barani Góry A po drodze do rzeki wygadywoł bzdury Że ona za spokojno i tak się tam płynie Mo tako prosto droga w ty swoi dolinie Ale jak przyszła wiosna śniygi się straciły Niy robił już tam larma no bo ni mioł siły A jeszcze gorzy że lecioł się tymczasem Na koniec wpod do rzeki, kasik tam pod lasym [i]E.S.[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:29 Kulawy i ślepy Niósł ślepy kulawego, dobrze im się działo Ale że to ślepemu się nieznośne stało Iż musiał zawżdy słuchać co kulawy prawi Wziął kij w rękę - ten rzecze z szwanku nas wybawi Idą wtem kulawy krzyknie - umknij w lewo Ślepy wprost i choć z kijem uderzył łbem w drzewo Idą dalej kulawy przestrzega od wody ślepy w bród, sakwy zamaczał, nie wyszli bez szkody Na koniec przestrzeżony gdy nie mijał dołu I ślepy i kulawy zginęli pospołu I ten winien co kijem bezpieczeństwo mierzył I ten co bezpieczeństwo głupiemu powierzył [i]J.I. Krasicki[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:30 Roz ślepy ze kulawym poszli razym w droga Ślepy durch ino narzykoł, źle idymy olaboga A że żodnego suchać niy był rady To wzion w swoje łapy te ich ważne sprawy By dobro najść droga podpiyroł się kijym I tak wromboł w drzewo, prawie złomoł giyry Co chciał mu kulawy dać jakoś dobro rada To zaroz wynikała z tego istno zwada I tak szli przez las, wadząc się pospołu Aż oba sie zabili na dnie wielkiego rowu A morał z ty bojki jest prosty jak droga na Imielyń Bo oba wędrowcy byli lekko pomylyni Wto ślepymu powierzo kierowanie sobom A z drugi stroby mierzyć krykom ino gupcy tak robiom [i]E.S[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:49 Orzeł i jastrząb Orzeł nie chcąc się podłym polowaniem bawić Postanowił jastrzębia na wróble wyprawić Przynosił jastrząb wróble, jadł je orzeł smacznie Zaprawiony na koniec przysmaczkiem nieznacznie Kiedy go coraz żywszy apetyt przenika Zjadł ptaszka na śniadanie na obiad ptasznika [i]I. Krasicki[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 15:50 Orłowi się niy chciało polować na ptoki Godoł że niy do niego som takie gupoty Jak kożdy król tak on mioł jastrzymbia na posługi Pewno tam mieli z sobom jakieś stare dugi Przynosił mu jastrząb dziamble od rana do nocy Ale oreł przez to durchś nabiyroł mocy No i jak mu już niy stało jedzynio To na koniec zjom ze szponami całego jastrzymbia [i]E.S[/i] Odpowiedz Link
broneknotgeld Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 17.09.14, 21:50 Dom Ślonski Dom Ślonski blysnoł - już teroz wiycie Na ślonski muster leci we życie Toż roztomajty chyci kultury A ta echt ślonsko dźwignie do gory. www.facebook.com/media/set/?set=a.707963749278531.1073741962.195759197165658&type=1 Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 15.10.14, 16:50 Żyd i osieł - bajka Miał raz Żyd osła, którego tak zgłodził Że już ledwie chodził Aż litość brała, serce się krajało Patrząc co z owem oślątkiem się stało: Z całej mu dawnej piękności Zostały tylko skóra i kości Wsiadł on nań przecież aby w dzień targowy Skręcić jakiś szacher nowy Lecz go próżno nęka, zmusza Osieł z miejsca nie rusza Wali piętą, kijem łoi Osieł jak stanął tak stoi Innego może rozpaczby uniosła Zrzekły się pewno i targu i osła Ale od czegóż główka Kaima? By złamać, przeprzeć osła opór dziki Bierze więc siana, czepia w końcu tyki I tak z dala przed nim trzyma Osieł nasz chciwie wytrzeszczając oczy Chciałby się siankiem posycić Sięga więc, sięga a nie mogą schwycić Z wolna za nim kroczy Kroczy i nogę za nogą stawia I zawsze próżno głodny pysk rozdziawia A żyd tymczasem jak jedzie tak jedzie I głupiego osła wiedzie I póty wiedzie i bije i siecze Aż się z tryumfem na ów targ dowlecze Tak to ku świata ohydzie Zwodzą się ludy i narody zwodzą Nęcą je, wabią, głupich za nos wodzą A osiełek idzie [i]Fr. Morawski[/i] Odpowiedz Link
madohora Re: "Akadymjo Bojki Ślonski"?! 15.10.14, 17:10 Osieł i ciele Jaki też osieł ze mnie! Tak się raz ciele łajało Że się przelękło daremnie I jak głupie uciekało Ale gdy się tak rozwodzi Jakieś oślątko nadchodzi: Idzie, idzie zadumane Łbem się uderza o ścianę I mówi myśląc nie wiele Jakie też to ze mnie cielę! Tak i ludzie z siebie szydzą I w swych błędach drugich widzą [i]Franciszek Morawski[/i] Odpowiedz Link
