Pawłowe brify do...

[broneknotgeld]

"Pawłowe brify do Galacjanow, Efezjanow ..."

"Ze Pawłowego brifa do Galacjanow"

I.

Paweł - Apostoł, niy z woli ludzi
Niy skiż czowieka ku wom to kludzi
Dyć przez Jezusa Krystusa prawie
I Łojca Jego kery w ty sprawie
Z umartych wskrzesioł Syna swojego
By nos łodkupioł tyż skuli tego.

Jo, jako przi mie wszyske tyż braty
Wom we Galacji szkryflomy zatym
Wszyskim kościołom w wadzy dziedzinie
Niych łaska nigdy wos niy łominie
Ze Bogym Łojcym w pokoju żyjcie
A Syna Jego durś w sercach miyjcie.

Kej Jezus Krystus za nasze winy
Ze złego czasu ziymski dziedziny
Som wydoł siebie na te ciyrpiynie
Chwała Mu, chwała i uwielbiynie
Łod nos zoleży wszyskich cuzamyn
Na wieki wiekow już tako - amyn.

Dziwuja iże drap poradzicie
Łodyńść łod Słowa tego co, wiycie
Wos powoływoł w łasce Krystusa
Wartko coś u wos je ta pokusa
By ewangelji chycić niy moji
Choć yno jedna z Krystusym stoji.

Dyć niy ma Słowa przeca inkszego
Krom Ewangelji Pana naszego
A ci co gowy wom zawrocajom
Słowa Krystusa zdo przekryślajom.

Jakby ktoś łod nos, czy janioł z nieba
Glosioł inaczyj, niy jako trzeba
Niy jako my wpiyrw wom to głosiyli
Niychej przeklyntym je we ty chwili.

Toż jako drapci my wom godali
Tako i teroz by my zaś dali
Kery we uszy kłod by inaczy
Niych je przeklynty - tako łonaczy
Żeście prowdziwy dyć już chyciyli
Łod nos - kej piyrwyj my u wos byli.

Czy jo chca ludziom sie przipodobać?
Czy Słowo Boga wom ofyn dować?
Dyć je żech sługom przeca Krystusa
Jymu sługować jo ciyngym musza.

Tako powiodom wom bracio moji
To we filipie niych waszym stoji
Co Ewangeljo kero wom głosza
Niy łod czowieka - bestoż jom nosza
Iże łobjawioł mi Jezus tako
Toż za Niym godom - zowdy jednako.

Żeście słyszeli co piyrwyj było
Mi skuli Żydow tako trefiyło
Żech Kościoł Boży fest prześladowoł
Żech buloł prawie, a niy durś stowioł.

Żech we zgobiyniu przeciw stoł z przodka
Niy darmo tako je moja godka
Jo żech był piyrszym pomiyndzy tymi
Co sie starali wymozać z ziymi
Wiara w Krystusa, choć jyj niy znali
Jak herezyji jyj dziwowali.

Żech tradycyji łojcow wachowoł
Kto przeciw tymu - żech ubiczowoł
W hereszcie trzimoł, tropioł karami
Żeście słyszeli już ło tym sami.

Dyć kej to Bogu sie spodobało
Mie wybroł, tako Mu sztimowało
I matka moja niy poradziyła
Łoddzieloł łod niyj - już łaska była
Kej chcioł prziwołać mie kejsik przeca
Wiedzioł co za Niym dali poleca.

Chcioł bych łobjowioł jo Syna Jego
Bych wszyndy głosioł chwała Istnego
Bych poloz ze Niym miyndzy poganow
Niy szczyńdzioł siyłow, potu i ranow
Ciała niy pytoł kej Duch prowadzioł
Yno żech Jego przi tymu radzioł.

Do Jeruzalym żech niy skerowoł
Tam dyć niyjedyn apostołowoł
Z tych co uczniami Krystusa byli
Co Kościołowi tako służyli.

Żech ku Arabji sie pokerowoł
Kaj szło tam Słowa Krystusa dowoł
Potym zaś wrocioł ku Damaszkowi
Coby sługować tam Jezusowi.

Trzi roki zeszły niym tako stało
Ky Jeruzalym lyźć sztimowało
Ze Piotrym trza mi pogodać było
Z niym dniow piytnoście tako trefiyło.

Widzioł żech jeszcze brata Pańskego
Jakuba, ano, prawie istnego
Nikogo wiyncyj dyć we tym czasie
Potym usłyszołch: Zbiyrać już trza sie.

Wszysko co pisza wom dyć terozki
Je prowdom yno, skiż łaski Boski
Wszechmocny tako poświodczyć może
Co niy cygania, niych mie pokorze.

Żech w strona Syrji zaś potym poloz
Tyż we Cylicji we końcu znoloz
W samy Judeji mie dyć niy znali
Ci co Krystusa mocno trzimali.

Słyszeli przeca ło jednym takim
Co piyrwyj niy był gynau jednakim
Co prześladowoł tych co ze Panym
Teroz nauczo ze Jego mianym
I za to Boga prawie chwolyli
Z tym radośniejsi we wierze byli.

[broneknotgeld]

II.

Sztyrnoście rokow aże śleciało
Ku Jeruzalym zaś lyźć mi chciało
Wzion żech Barnaby, no i Tytusa
Pedzieć coś wiyncyj skiż tego musza.

Skiż łobjowiynio gynau sie stało
Toż godom prawie - tako musiało
Na łosobności żech tuplikowoł
Co z Ewangeljom z kerom żech stowoł
Tym co zocnieszym - gowom kiwali
Choć woli Pana mono dziwali.

Żech tuplikowoł jako zwiostuja
Słowo poganom, jako raduja
Iże słuchajom, do serca kładom
I tako Pana już driny majom.

Szło tyż mi ło to bych nadarymnie
Żech niy zwiostowoł we dusze ciymne
W dusze poganow światła Bożego
We Jeruzalym żech był skiż tego.

A ze Tytusym był żech tam przeca
Grekym - z poganow łon gynau neca
Jymu łobrzezać niy przikozali
Chocioż tyż słowom jego dziwali.

Szkamrali yno fałszywe braty
Toż wiym co łoni niy byli za tym
Dyć sie tam znodli niy skuli wiary
Cichtować mieli, porzondek stary
Chcioł Kościoł tako prawie łobalić
I nos zniywolić, dyć my niy dali.

Krystus nos wspiyroł, co złe niy stało
Toż Ewangelji prowda tyż cało
Ku wom niych zowdy tako blynduje
My jom niesymy - wos niych raduje.

Ci zaś z tych kerych kejś w zocy mieli
A niy po mysli naszy być chcieli
Mie niy szterujom, niy tropia niymi
Kej Bog powołoł mie na ty ziymi.

Zaś gynau zocni, kierzy tam prawie
Niy przeciwiali sie naszy sprawie
I nic pomiynić tyż niy kozali
Zdało co nawet tym radowali.

Kej łoboczyli co tako stało
Niyłobrzezanych czelodka cało
Mie wyznaczono, cobych im głosioł
Te Słowo Pana, ku niym je nosioł
Piotr zaś mioł lyźć z tym ku łobrzezanym
Coby szli w życie z Krystusa mianym.

Tyn co misyjo wspiyroł Piotrowo
Co z niym pomiyndzy Żydami stowoł
Pomiyndzy braćmi łobrzezanymi
Tyn staroł ło tych, Piotr był ze niymi.

Dyć Łon tyż staroł i zy mnom społym
Kej chcioł ugościć za swojim stołym
Tych co pogaństwa piyrwyj trzimali
A przeca Jego już miyłowali
Kej w Ewangeljo drap uwierzyli
I społym z nami we wierze żyli.

We Jeruzalym łaska poznali
Kero my prawie ze Boga brali
Toż Jakub, Kefas i Jan tyż tako
To spokopiyli iże jednako
Słowo głoszymy - my kaj pogany
Łoni kaj lud zaś je pogrzebany.

Jejich prawica na zgoda była
Kupluje przeca nos Bosko siyła
A łoni jako mocne filary
Wiary w Krystusa, dyć - naszy wiary!

Toż yno jedno nom przikozali
By ło ubogich my pamiyntali
Mie prosić ło to dyć niy trza było
Niyroz ich gorko wspiyrać trefiyło.

Kej potym Kefas z Antjochji znoloz
Mie zeszterowoł gynau tam łoroz
Zawinioł przeciw tymu co było
We ty Antjochji prawie trefiyło.

Jodoł tam piyrwyj ze poganami
Mi sztimowało, to wiycie sami
Ucznie Jakuba dyć tam trefiyli
Kefas pomiynioł sie we ty chwili.

Ze poganami przestoł drap jodać
Boł sie, trza ofyn mi lo tym godać
Boł sie, choć przeca niy to być miało
Wylazła z niego łobłuda cało?

Dyć za łobłudnym jego przikładym
Tyż inksi poszli, niy było rady
Żydy Kefasa za muster mieli
Nawet Barnaby ze niym widzieli
Toz tako społym już udowali
Niyłobrzezanym tym ubliżali.

Toż żech łoboczoł jako z tym stało
Niy Ewangeljom sie kerowało
Sumiynie jejich, Kefasa tako
Niy moje prawie, w tym niy jednako.

Żech Kefasowi pedzioł: Niy godzi
Żydym żeś, przeca to ci niy szkodzi
Żyć po pogańsku - ci sztimowało
A teroz cosik ci pozwyrtało
I chcesz poganow zmusić do tego
By mustra chytać sie żydowskego.

Łod urodzynio my som Żydami
A niy we grzychu zaś poganami
Dyć niy tyn gynau je sprowiedliwy
Co przi Zakonie, Bog dobrotliwy
Dlo tych co wiary trzimiom w Krystusa
Pana naszego, kej ze Niym dusza.

Usprowiedliwi nos Pan na koniec
Niy ze uczynkow co przi Zakonie
A skuli wiary w Syna Bożego
W Krystusa życiu prziwroconego.

Kej we Krystusa durś wiara momy
Sprowiedliwości we Niym czekomy
Usprowiedliwić tego niy idzie
Co prawie wedle Zakonu bydzie
Yno z Krystusym, we wierze w Niego
Usprowiedliwiyń źrodło je Jego.

[broneknotgeld]

Kej my szukomy w Niym wyboczynio
A tyż zgrzyszymy wedle sumiynio
Mo Krystus służyć tymu grzychowi?
Niy! Niymożebne! Niych kożdy to wiy.

Kej żech coś zbuloł skiż dobra przeca
A zaś to stowiom, zaś ku złu leca
Dobru przeciwiom sie, duszy zgobia
Kej zło zaś dźwigom som złym tyż robia.

Żech dlo Zakonu umartym przeca
Pomarł żech tako, inaczyj leca
Teroz ku Bogu za Synym Jego
Chycioł żech krziża Krystusowego.

Jo już niy żyja yno dlo siebie
Żyja skiż Tego kery we niebie
Toż Krystus żyje we ciele mojim
Moj duch przi Niymu tyż tako stoji.

Żyja we wierze Syna Bożego
Ciało tyż przez to je gynau Jego
Łon mi fest pszaje, dyć tako stało
Za mie tyż Jego ta mynka cało.

Jo łaski Boży niy łodciepuja
Przi tymu tako tyż forszteluja
Co sprowiedliwość ta Zakonowo
Wyżyj łod łaski Bozy niy stowo
Take som Słowa prawie łodymie
Krystus niy pomarł nom nadarymnie.

III.

Ło Galacjany! Zdo żeście tymi
Kerych mianujom bezrozumnymi
Żeście sie dali łomamić tako
Cygaństwym - prowda mu niy jednako!

Wyście we Pana już uwierzyli
I we krziż Pański - doczkołch ty chwili
Wom marne stały nauki Jego
Kej żeście cofli prawie łod Niego.

Coś bych chcioł wiedzieć prawie terozki
Duch prziszol ku wom ze łaski Boski
Czy z uczynkami Zakonu tego?
Czy z wiarom Słowa Krystusowego?

Czyście som tako słabi w filipie
Iże gupota we niym aż grzipie?
Żeście we duchu z wiarom zacznyli
A teroz ciała prawie chyciyli.

To coście z wiarom sami zoznali
Psincym wom zdo sie? Toż jako dali?
Po darymnicy to wszysko stało
A tako ze tym dyć być niy miało.

Czy tyn co Ducha wom prawie dowo
Z cudami miyndzy wami tyż stowo
Skuli Zakonu chyto sie tego?
Ze wiary w Słowo Pana naszego!

Je naszkryflane: Abraham wierzoł
Wszechmogoncymu, dyć wiela przeżoł
Usprowiedliwioł tyż gynau tako
Iże durś z mocom wierzoł jednako.

Spokopcie tako dyć skuli tego
Gynau skiż wielgi wiary istnego
Co co ze wiary mu potomkami
Bog z niymi tako jako z Żydami.

Toż Pismo tego przeca niy skryło
Usprowiedliwio co z wiary było
Abrahamowi Bog zapowiedzioł:
Chca cobyś prawie tyż ło tym wiedzioł
Iże narody ze ciebie bydom
Błogosławione - ku tymu przidom.

Bestoż ci kierzy trzimiom sie wiary
Abrahamowy przi tymu miary
Społym tyż ze niym błogoslawiyni
Je łaska Boga tako ze niymi.

Wszyjscy zaś kierzy w Zakon kukajom
Przeklyństwo tako tyż wielge majom
Kej naszkryflali: Przeklońć trza tego
Kery niy strzimie przikozow jego.

Ksiynga Zakonu po to je dano
Coby jyj chytać we kożde rano
I coby podug niyj wszysko robić
Przeklyntym kery śmiy tymu zgobić.

Usprowiedliwić przeca niy idzie
Przez Zakon yno - tako niy bydzie
W sprowiedliwości życie ze wiary
Toż dejcie pozor, trzimcie ty miary.

Niy z wiary prawie co we Zakonie
Tela że trzimie po życio koniec
I wedle tego trza durś kerować
Przeklyństwym tropi sie twoja gowa?

Krystus łodkupioł nos dyć łod tego
Przeklyństwa z pisma Zakonowego
Szkryfnyli jako je wzion na siebie:
Przeklyntym kery wisi na drzewie!

Krystus łodkupioł - tako już stało
Błogosławiyństwo przyńść bestoż miało
Ku tym poganom co Krystusowy
Wiary tyż chycom - ło tela nowy
Iże ze Duchym Świyntym je dano
Przez śmieć Krystusa, przez Pana miano.

Dyć braty moje, teroz wom godom
Muster ze życio przi tymu podom:
Nikt niy łodciepnie co w testamyncie
Tyż niy dołoży tam, w tym pojyńcie
Jak kożdy czowiek pewnikiym mocie
Niy łodciepniecie i niy dodocie.

Co łobiycane Abrahamowi
Było tyż jego dyć potomkowi
We Piśmie niy ma: Wszyskim jednako
Idzie spokopić to yno tako:
Bog łobiycywoł gynau jednymu
Toż Krystusowi, Panu naszymu.

Jo wom zaś godom: Zakon nom dany
Niy niywolyli już Egipcjany
Rokow sztyrysta sztydziści potym
Mojżesz nom wiela dyć godoł ło tym.

Dyć niy łostało uniyważnione
Co w testamyncie, ze tym niy koniec
Co łobiycane przez Boga było
To skiż Zakonu niy zatraciyło.

[broneknotgeld]

Kejby dziedzictwo było w Zakonie
Niy z łobiytnicy – zdo, inszy koniec
Bog Abrahama łobiycoł jymu
Łaskom lobdarzoł - stało po tymu.

A czyj je Zakon? Skiż grzychow ludzi
Łostoł nom dany, ku nom sie kludzi
Aże do przijścio potomka jego
Przez Boga prawie łobiycanego.

W rynce Mojżesza Zakon wrażony
Z ryncow janiołow przeca to momy
Gynau ze woli Wszechmogoncego
Dyć mioł posłańcow prawie do tego.

Ło Jedynego kej jednak idzie
Niy zdo posłaniec, bestoż niy przidzie
Bog jedyn yno, wieczny, Wszechmocny
W dziyń ku nom kuko, w godzinie nocny
Ze Jego woli co łobiycane
Gynau we końcu bydzie tyż dane.

Zakon przeciwio sie łobiytnicy?
To być niy może! Niych nikt niy liczy
Niy po to Zakon nadany ludziom
Usprowiedliwiom? Grzychy weg skludzom?
Dyć niy z zakonu to prawie stanie
Ze wiarom idzie durś zmartwychwstanie.

Ze Pisma wiymy: Wszysko poddane
Je tyż grzychowi, bestoż nom dane
Co we Zakonie - by my czekali
By pszoniu bliźnim tako łoddali
Niym łobiytnica w cialo pomiyni
Niym Jezus Krystus stanie na ziymi.

Niym prziszła wiara w Krystusa Pana
Zakon wachowoł tyż Jego miana
Niym łobjowiono nom w końcu stała
W Zakonie tako wachtyrza miała.

Zakon nos ku niyj gynau prowadzioł
Tyn Mojżeszowy, łon to poradzioł
Z wiarom w Krystusa, Syna Bożego
Usprowiydliwiyń źrodła naszego.

Dyć kej już wiary w Pana trzimiymy
Zakonu niy trza, zdo iże wiymy
Co niy trza we tym nom przewodnika
Kej z wiarom w Boga przidzie nom rzykać.

Wszyjscy Bożymi my som synkami
Przez wiara w Pana, Łon je ze nami
Krystus w nos społym, my w Niym jednako
Co je, co bydzie z Boga je tako.

Wy wszyjscy, kierzy żeście łokrzczyni
Łoblykli Pana prawie, niy myni
Z krztym nowe wasze już żywobycie
W Syna Bożego, w Ducha wierzycie.

W tym niy ma Żyda, niy ma tyż Greka
Niywola, wolność - nic do czowieka
Monż czy niywjasta - wszyjscy jednako
W Krystusie teroz - gynau je tako!

Toż wszyjscy żeście som Krystusowi
W kożdym potomek sie tako jowi
Łod Abrahama, łojca waszego
Skiż łobiytnicy Wszechmogoncego
Wyście jednako som dziedzicami
Z błogosławiyństwym Boga nad wami.

IV.

Godom: Choć dziecko dziedzicym bydzie
Wpiyrw jak w niywoli - ku tymu przidzie
Choć bydzie panym gynau wszyskego
Wpiyrw czasu musi doczkać swojego.

Dyć sie ło dziecko przeca starajom
Łopieka nad niym tyż tako majom
Rzondzom niym, słuchać ich mu z tym przidzie
Aże to stanie - som włodać bydzie!
Kej przeca panym łon je wszyskego
Gynau dziedzicym świata cołkego.

Toż kej my wszyjscy dzieckami byli
W niywoli tako, nami rzońdziyli
Poddali siyłom świata naszego
Jednak do czasu - wyczekanego.

Tyn czas już prziszoł - zesłoł Bog Syna
Z niywjasty rodzi sie Mu dziecina
Wedle Zakonu tako sie stało
Ze woli Boga gynau być miało.

Po to tyż Syna dyć narodziynie
By za tym prziszło te łodkupiynie
Tych co zakonu nojpiyrw trzimali
Coby za dziecka sie przeblykali
Usynowiynie dyć za tym idzie
Ku dzieckom łaska Bożo drap przidzie.

Bog Ducha Syna przeca keruje
Ku swojim dzieckom kerych miyłuje
Ku jejich sercom, zaroz wołajom
Toż: Abba! Łojcze! Fest Jymu pszajom.

Niy ma w czowieku już niywolnika
Synek je yno, potrza mu rzykać
Dziedzicym Łojca, Boga naszego
Ku chwale Pana, tyż Syna Jego.

Wtynczos kej Boga żeście niy znali
Wyście do bożkow prawie rzykali
Im żeście tako wszyjscy służyli
Dyć teroz Boga w końcu łodkryli!

Teroz, kej Boga już prawie znocie
Kej Łon wos poznoł w waszym żywocie
Sie pojakymu żeście zwrociyli
Ku bożkom kerych sługami byli?

Z lichy natury wasze bałwany
Jako im rownać ze Boga mianym?
Dni zachowujcie, miesionce tako
W tym czasie, w rokach trzimcie jednako.

Lynkom sie ło wos, zdo iże chcecie
Łodciepać wiara, tym dziwujecie
Żech po prożnicy staroł ze wami
Kej zaś godzicie ze bałwanami?

Prosza wos byście jako jo byli
Jo jako wy zaś chca być w ty chwili
Niy ubliżycie mi we tym przeca
Jo ku wom tako we duchu leca.

[broneknotgeld]

Dyć gynau wiycie, żech był niymocny
A kłod żech słowa co Pan moj zocny
Ku wom kerowoł, wyście słuchali
Do sercow wtedy je tako brali.

Je szczyńściym waszym co richtig stało
Świodectwo dowom - wtedy zdowało
Byście sie łoczy aż wydubali
I mie je tako w podziynce dali.

Czy skuli tego stana wom wrogym
Iże sie starom, starom ze Bogym
Prowdy przed wami tako niy kryja
Złym waszo droga, a wiara czyja?

Teroz gorliwie ło wos starajom
Dyć czy ku dobru wos prziciongajom?
Kej chcom łoddzielić wos, potajlować
Wy im bydziecie potym sługować.

Dyć wy ło dobro zowdy starejcie
I dobru prawie durś łoddowejcie
Niy yno wtedy kej żech ze wami
Dobra sie trzimcie ze mocom sami.

Zaś dziatki moje w bolu wos rodza
Juzaś stropiony skiż wos tu chodza
I starom byście z Krystusym byli
Ze Panym naszym we kożdy chwili.

Chciołbych być teroz społym ze wami
Gynau z mojimi tako dzieckami
I godać do wos cołkym inaczy
Dyć skiż wos wiela teroz łonaczy
Toż łaża richtig zeszterowany
A pszoć bych woloł ze Boga mianym.

Wy, co z Zakonym teroz żyć chcecie
Co mie skiż tego tyż szterujecie
Co we Zakonie żeście czytali?
Bydziecie do sia to wszysko brali?

Niy darmo przeca je naszkryflane
Ło łojcu naszym, ło Abrahamie:
Synow mioł dwojka, niy takich samych
Ze niywolnicy piyrszy mu dany
Drugi ze wolny, ze ślubny jego
Dwoch we niym miało łojca swojego.

Łod niywolnicy synek zdo z ciała
We Abrahamie dyć pana miała
Drugi ze łobiytnicy był Boga
Ze ślubny jego - pedzieć chca, moga.

Sie forsztelujcie tako to prawie
Dwa som przimiyrza gynau w ty sprawie
Jedne ze gory Synaj sie kludzi
Ze niym niywola idzie do ludzi
Hagar to niesie, tymu dziwujcie
W filipie swojim pomedykujcie.

Hagar je jako Jerozolima
Prawie terzoki - wolnych w niyj niy ma
W niywoli wszyjscy gynau pospołu
Dlo jeji synkow wolności wołom.

W gorze Jerozolima wolności
Ciyngym je duchym - Pan we niyj gości
I tako prawie je matkom naszom
Co z ducha tego przeca niy zgaszom.

Je naszkryflane: Raduj bezpłodno!
Kero niy rodzisz - tego żeś godno
By sie radować, weselić tako
Tych bolow niy mosz - raduj jednako
Kej wiyncyj synkow samotno rodzi
Niż ta niywjasta co z chopym godzi.

Wy, braty moje, muster bierecie
Łod Izaaka, z ducha być chcecie
My z łobiytnicy dyć som dzieckami
Pana naszego tako synkami.

Jak piyrwyj, syn kery z ciała zrodzioł
Tymu ze ducha prawie tyz szkodzioł
Tako i teroz tych prześladujom
Kierzy ze ducha, toż ucisk czujom.

Co Pismo prawi? Jako podało?
Ano, to gynau co być musiało:
Wygnej ze synkym weg niywolnica
To byc niy może cobyś dziedzica
Mioł żeś we jednym i drugim tako
Synami łoba, dyć niy jednako.

Skiż tego braty my niy synkami
Ty niywolnicy, wiycie to sami
My z matki wolny som na tym świecie
Krystus doł wolność - forsztelujecie.

Z mocy Krystusa my som wolnymi
Trzimejcie tego, niy poddanymi
Nom we homoncie łazić niy godzi
Wolność ze wiarom naszom tyż rodzi.

Mie, Pawła, we tym dyć wysłuchejcie
Sie łobrzezywać prawie niy dejcie
I Krystus wtedy już niy zaradzi
Tymu kto Zakon na siebie wsadzi.

Powiym kożdymu to czowiekowi
Kery łobrzezo, sie tako sprowi
Co bydzie potym cołki w Zakonie
Tam je poczontek i tam je koniec
Wszyskich przikozow sie trzimać musi
Jako być wolnym kej Zakon dusi?

Już niy z Krystusym żeście som dali
Wy, coście Zakon teroz wybrali
Usprowiedliwiyń kej tam szukocie
Już łaski Pana teroz niy mocie.

My duchym na to prawie czekomy
Usprowiedliwiyń bestoż zoznomy
Ze wiary naszy tako nom przidzie
Nadzieja momy iże to bydzie.

Dyć przeca w naszym Krystusie Panie
Niyważne prawie te łobrzezanie
Niy to ze Bogym nos pokupluje
A wiara kero pszoniym keruje.

Żeście we dobro strona lecieli
Kierzy zawrocić wos ze niyj chcieli?
Żeście ku prowdzie sie kerowali
Dyć jako ze tym terozki dali?

Namowio niy tyn kery wos wzywo
Mie niyroztropność waszo zaś dziwo
Ździybko zakwasu wystyknie przeca
Chnet cołki zaczyn z kwaśnego neca.

[broneknotgeld]

Jo zaś z ufnościom ku Panu kukom
Nadzieji we Niym dyć zowdy szukom
Kej utropiynie jakeś mie gniecie
Rachuja iże medykujecie
Jako je prawie, jako nom godzi?
Kara zaś tymu co we tym szkodzi

Dyć braty moje, jo łobrzezaniu
Som niy przeciwia, bych łocyganioł
Łone dlo Żydow co przi Zakonie
Niy dlo wos musym - tako na koniec
Mie prześladujom tyż skuli tego
Niy ukrziżujom łobrzezanego?!

Ci co do tego wos przimuszajom
Niych sie łomiszom - niychej to majom!
Wy przi Zakonie być niy musicie
Niych z wiarom w Pana leci wom życie.

Przeca wy żeście już zawezwani
Som do wolności, dźwigniecie na ni
Bele by cosik wom niy zwyrtnyło
Uciechom ciała w tym niy chyciyło.

Bele by społym żeście służyli
Jedyn drugymu, we zgodzie żyli
We Duchu Świyntym ciyngym wspiyrali
Pomiyndzy wami niych tako dali.

Dyć cołki Zakon skiż tego prawie
Jako Pan pedzioł w wiadomy sprawie:
Bydziesz miyłowoł zowdy bliźniego
Jako poradzisz siebie samego.

Kej jedni drugich ciyngym gryziecie
Kej bliźnich tako durś szterujecie
Dowejcie pozor cobyście społym
Siebie niy zjedli, choć niy za stołym.

Godom zaś teroz: Ducha trzimejcie
Folgować ciału sztyjc niy dowejcie
Niy trzimcie jego pożondliwości
Z duchym w filipie tako je prości.

Ciało pożondo przeciw duchowi
Duch przeciw ciału - tako z tym sprowi
Niy je we zgodzie ze duchym ciało
Coby folgować mu wom niy chciało.

Kej żeście prawie som w Ducha mocy
Niy we Zakonie Pan wos łoboczy
Sie wystrzegejcie uczynkow ciała
Trza by rozpusta niy panowała
W czystości życie, we nabożności
Ze Duchym potrza żyć we prawości.

Niy w bałwochwalstwie, w jakisik czarach
Niy we wrogości, we wielgich swarach
W zowiści eli inkszym zgorszyniu
Niy we sekciorstwie, niy we wadzyniu.

Bez bicio inkszych, bez mordowanio
Bez łobżyranio i bez napranio
Bez inkszych grzychow kerych je wiela
Dyć już niy szkryfna, styknie i tela.

Jo ło tym spomnioł byście wiedzieli
Byście w filipie to zowdy mieli
Tym kierzy tego gynau chytajom
Krolestwo Boże pozawiyrajom
Tam niy dostompiom życio wiecznego
Im niy szkryfnione je skuli złego.

Duch w nos inaczyj zaś łowocuje
Pszoniym, uciechom - jymu sztimuje
Pokoj, ciyrpliwość, zocność w czystości
Dobroć i cichość, wiela skromności
I wstrzymiyńźliwość, wiary trzimanie
Przeciwko tymu Zakon niy stanie.

Ci kierzy gynau som ze Krystusym
Ciału niy służom, a prawie duszy
Ci ciało swoje ukrziżowali
Prziwary wszyske w niym łostowiali.

Tako my z duchym społym żyjymy
I wedle niego wszysko robiymy
Co złe - na krziżu z ciałym łostało
Co dobre - bydzie w nos rozkwitało.

Dyż wystrzegejcie prozny herności
W tym niy ścigejcie, trza byście prości
Jedyn drugiymu niy zowiściyli
I ciyngym dlo sia bratami byli.

VI.

Toż braty moje, jakby to było
Z wos ku grzychowi kogoś kusiyło
Wy, co durś ducha we siebie mocie
Ze zła zawrocić go rady docie.

Miarkujcie jednak, niy robcie siyłom
Panu naszymu łona niymiyłom
Przi tymu pozor trza tyż wom dować
By grzych niy skusioł, wos chycioł z nowa.

Jedyn drugymu ciynżory noście
Sparcie dowejcie, kej trza tyż proście
Trzimejcie prawa Krystusowego
Ze niego miyłość, miyłość bliźniego.

Kej z wos ktoś tako zaś medykuje
Iże je lepszym, sie wiynkszym czuje
Tyn yno siebie we tym cygani
Ta herność jego po prowdzie na nic

Kożdy niych we tym patrzy na siebie
Niych inkszym służy w jejich potrzebie
Ze tego szuko chluby w swyj duszy
Dyć niy wywyższo, tako niy ruszy
Coby nad inkszych śmioł prawie stować
Zgrzyszy - to idzie sie forsztelować

Kożdy swoj ciynżor we życiu niesie
Kożdymu dychnońć tyż we tym chce sie
Dyć z ducha siyła je we tym cało
Coby go cołkym ściepnońć niy chciało.

Niych tyn co uczy Słowa Bożego
W zocy rechtora mo w tym swojego
Niychej z niym dzieli wszyskim co trzeba
Kej dziynki Słowu je bliżyj nieba.

Niych tyn co uczy Słowa Bożego
W zocy rechtora mo w tym swojego
Niychej z niym dzieli wszyskim co trzeba
Kej dziynki Słowu je bliżyj nieba.

Felerow we tym sie wystrzegejcie
Bestoż ze bliźnich niy wyśmiywejcie
Boga tym żodyn niy uraduje
Kej brat zgańbiony, to niy sztimuje.

[broneknotgeld]

Co kto posieje to zbiyrać bydzie
Kto podug ciała tymu to przidzie
Kto podug ducha sieje swojego
Już zbiyro łowoc życio wiecznego.

We sioniu dobra niy ustowomy
Przidzie czas iże tyż pozbiyromy
To co wyrosło nom ku radości
Kej wiela dobra we kożdy gorści
Siył we tym yno dokłodać bydzie
Toż i radować kej tyn czas przidzie.

Jak dugo Bog nom czas na to dowo
Niych dobro z naszych uczynkow stowo
Trza robić dobrze zowdy bliźniymu
Nojbardzi w wierze bratu naszymu.

Pisza wielgimi wom literami
Tyż mojom rynkom - byście to sami
Tym bardzi teroz we zocy mieli
W filipie swojim rozwożyć chcieli.

Ci kierzy bardzi patrzom na ciało
Chcom coby łone sie spodobało
Ci wos łobrzezać sie przimuszajom
Kierzy ciyrpiynio sami strachajom
Kere ze krziża Krystusowego
Niy darmo gynau strachajom tego.

Kej ci co łobrzezani som prawie
Zakonu trzimiom niy w kożdy sprawie
A chcom cobyście wy łobrzezali
Ze tego chwały bydom czekali.

Jo zaś niy tako, dyć niy dej Boże!
Duch moj tym asić richtig niy może
Asi ze krziża Krystusowego
Z łofiary wielgi Pana naszego
Przez Niego świat mi ukrziżowany
I jo ze krziżym tyż światu dany.

My we Jezusie Krystusie wiymy
My łobrzezywać sie niy muszymy
Niy łobrzezanie wierność nom niesie
A wiara gorko - jyj trzimać chce sie
Ze niom je ciała uduchowiynie
Ze niom je dlo nos nowe stworzynie.

To pokoj niesie i miyłowanie
Z tym miyłosierdzie nad tymi stanie
Trza tego trzimać by społym mieli
My stać sie Bożym dyć Izraelym.

I niych nikt teroz mie już niy tropi
Niych kożdy w wierze naszy spokopi
Iże som nosza Jezusa znaki
Na mojim ciele - żech prawie taki!

Niych Pana łaska je z duchym wszym
Jej Jezus Krystus tako tyż naszym
Jako my Jego wszyjscy cuzamyn
Ze Bogym Łojcym i Synym - amyn.
 

[broneknotgeld]

„Ze Pawłowego brifa do Efezjanow”

I.

Paweł, tyn kery ze woli Boży
Sie Apostołym mianować woży
Krystusa, tako Pana naszego
Tym co w Efezie, co wierzom w Niego.

Niychej wom łaska i pokoj bydzie
Z Panym Jezusym Krystusym przidzie
Łod Boga Łojca i Syna Jego
Błogosławiyństwo Wszechmogoncego.

Bog kery gynau nos łobdarowoł
Błogosławiyństwym, ze Duchym stowoł
We niebie społym z Krystusym Panym
My zaś stworzyniym co w Niym wybranym.

W Niym już nos wybroł niym tyn świat stworzoł
Nom ku świyntości droga położoł
Coby my ciyngym w prawości żyli
Ze Jego pszoniym przed Niym stanyli.

Nos dlo sia tako som Bog wyznaczoł
We Jego woli, toż to złonaczoł
Coby w Jezusa tym synowaniu
Przi Niymu stoli w upodobaniu
I Boga Łojca Wszechmogoncego
I Jego Syna, Pana naszego.

Ku uwielbiyniu to łaski Jego
Kerom łobdarzoł Syna swojego
Kerymu pszaje, kerym raduje
Niych świat go cołki tako miyłuje.

W niym łodkupiynie skuli krwi Jego
Przelony za nos z Pana naszego
Grzychy łodpuścioł w swoji miyłości
Ze wielgi łaski w naszy małości.

Szczodrze niom darzy przeca czowieka
Toż trza dziynkować, trza tyż nom czekać
Ze niyj roztropność, wiela mondrości
Ze niyj je siyła w naszy słabości.

Tyż nom łoznojmioł, ze woli swoji
I z Tego kery przi Niymu stoji
Ta tajymnica co kejś doczkomy
W Krystusie społym wszyjscy spotkomy
To co na ziymi i co we niebie
My w Niym, Łon wy mie, w kożdym z nos, w ciebie.

Ku tymu my som tyż przipisani
Już łod poczontku, na ziymi, na ni
Tyn to złonaczoł kery sprawuje
Ze swoji woli co chce, co czuje.

Ło uwielbiynie my sie staromy
Jymu na chwała, gorliwość momy
My, kierzy piyrwyj nadziejom żyli
Społym z Krystusym już w kożdy chwili.

W Niym i wy społym jakoście chcieli
Jak słowo prowdy już usłyszeli
Ta Ewangeljo wom ku zbowiyniu
We Niego tako tyż uwierzyniu
Co jako sztympel Pana naszego
Ze łobiytnicom Ducha Świyntego.

Duch som dziedzictwa tego zadatkym
Znak łodkupiynio, Łon Jego świadkym
My Ducha erbli skiż chwały Pana
My co trzimiymy sie Jego miana.

Tōż kej jo prawie ô wos usłyszoł
Ô wierze waszy, ku tymu prziszoł
Coby dziynkować i za wos rzykać
Iże w ta strōna durś chce wöm blikać
Z Panym Jezusym i ze świyntymi
Ze pszoniym w sercu, ze swoji ziymi.

Jo rzykōm coby Bōg Ôjciec Pana
Ôjciec Jezusa Krystusa z miana
Ôjciec we chwale swoji wielgości
Doł wōm ōd siebie Ducha mōndrości
Duch ôbjowiynio niych we ty chwili
Złōnaczy byście to spokopiyli.

Ôświyci ôczy serca waszego
Cobyście znali, doszli do tego
Jakōm nadziejōm ôbdarowuje
Ku czymu prawie wos pokeruje.

Fest srogo chwała dziedzictwa Jego
Siyngo swiyntości przeca kożdego
We moc potyngi Boga wierzymy
Dyć podug nos jyj niy pomierzymy.

Potynga Jego my uwidzieli
Prawie w Krystusie - martwym go mieli
A przeca Bōg Go z martwych ôbudziōł
I jako dźwignōł, do sia go wkludziōł
By po prawicy siedzioł przi Niymu
W tym chwała wielgo Panu naszymu.

Je nad wszyskimi, dlo siebie władzōm
Już mocy Jego nic niy poradzōm
Je panowaniym już nad wszyskimi
Kierzy we niebie, kierzy na ziymi
Kierzy terozki prawie mianujōm
Kierzy nastōmpiōm - Jymu sługujōm.

Ôjciec doł wszysko pod nogi Syna
We Jego mocy kożdo dziedzina
Łōn tyż Kościoła prowdziwōm gowōm
Za Niym dopiyro sie inksi jowiōm.

Kościōł je ciałym Jego w całości
Łōn pełny jego we nabożności
Wszysko we wszyskim społym ze Panym
Wszysko w Kościele ze Jego mianym.

II.

Wyście przez grzychy wasze pomarli
I przez uczynki świata, dyć garli
Żeście we swoje ludzke marności
Mustrym ze princa na wysokości
We jego duchu, łon tym keruje
Sie niywiernymi tako raduje.

Pomiyndzy niymi my wszyjscy żyli
We żondzach ciała, pragliwi byli
Co ciało w gowie sie zamarzyło
Tako być miało, a kej niy było
Stali my wartko gniywu synkami
My jako inksi w tym, wiycie sami.

Dyć Bog mo miyłosierdzio durś wiela
Łon w tym bogaty je zdo za tela
Wielgi w miyłości, toż nom tyż pszaje
W Jego miyłości dyć ziymia ta je.

Kej my pomarli we grzychach naszych
Bog nos łożywioł, śmie już niy straszy
Łożywioł społym nos we Krystusie
Ze łaskom Jego my znodli tu sie
Wskrzesioł cuzamyn i wzion do nieba
Tam wele Pana nom siedzieć trzeba.

Coby we czasach kere kejś przidom
Tyż mog pokozać tym kierzy bydom
Wielge bogactwo ty łaski swoji
Dobroci kero z Krystusym stoji.

[broneknotgeld]

Dyć łaskom przeca wszyjscy zbowiyni
Przez wiara naszo już na ty ziymi
Niy z waszy woli, niy skiż uczynkow
Ze łaski Pana, ze Jego mynkow.

My tyż som przeca robotom Jego
My znakym tako Syna Bożego
Stworzoł nos by my dobra trzimali
Miyłości Jego świodectwo dali.

Niy przepomnijcie, żeście pogany
Tyż piyrwyj byli, terozki mianym
Niyłobrzezanych inksi mianujom
Ci co lepszymi sie forsztelujom
Skuli łobrzezki swojego ciała
Im zdo co z tego je jejich chwała.

Piyrwyj z Krystusym żeście niy byli
Łod Izraela daleko żyli
Nic wom przimiyrze, nic łobiytnice
I bez nadzieji z tym wasze życie
Kej tyż bez Boga świate cołkego
Dyć co wpiyrw było, już niy ma tego.

Teroz, wy coście piyrwyj furt byli
Żeście z Jezusym prawie trefiyli
Som żeście z nami społym w krwi Jego
Idzie radować sie richtig z tego.

Łon przeca gynay naszym pokojym
Łon jednym zrobioł co było dwojym
Zbuloł mur kery mioł w ciele swojim
Wrog jako kamrat terozki stoji.

Znios tako Zakon z przikozaniami
Z roztomajtymi zarzondzyniami
Ze dwoch jednego zrobioł we siebie
Pokoj doł ze tym i mie, i ciebie.

Kej Łon już prziszoł, pokoj zwiastowoł
Tym co furt byli - im niy żałowoł
Zwiastowoł pokoj gynau jednako
I tym co blisko, dyć było tako.

Przeca przez Niego to dostompiyli
Jedni i drudzy, kej nawrociyli
Pokoj przez Łojca Syna Bożego
Za dostompiyniym Ducha Świyntego.

Bestoż w wos gościow my niy widzymy
Bestoż inkszości tyż niy trzimiymy
Wyście nom rowno som kamratami
Świyntych i Boga domownikami.

Wyście na gruncie som podźwiniyńci
Łod Apostołow, z proroctwow wziyńci
Kamyń wyngelny w Krystusie mocie
Ze Niego siyła, tyż wiela pociech.

Na Niym sie mury wasze wspiyrajom
Mocno zaprawa kamynie majom
Przibytek tako we Panu rośnie
Ku niebu dźwigo aże radośnie.

Wy z nami tako go budujecie
Na Niym go społym dźwigać durś chcecie
Miyszkanie Boga z Ducha Świyntego
Wasze i nasze, jako tyż Jego.

III.

Bestoż jo, Paweł, żech heresztantym
Pana Jezusa je jakby fantym
Za wos, poganow, jo tym u Niego
Sługom w tym ciyngym Pana naszego.

Pewnikiym żeście ło tym słyszeli
Jakesik wieści żeście już mieli
Ło łasce z Boży rynki mi dany
Pobych z niom poloz kaj durś pogany.

Ze łobjawiynio Krystusowego
Żech tajymnicy chycioł, skiż tego
Szkryfnoł żech w brifie, po krotku prawie
Co chca pokozać wom we ty sprawie.

Kej przeczytocie to - spokopicie
Ku czymu idzie nom ludzkie życie
Wszysko ze Słowa Krystusowego
Choć wpiyrw tajymne - klar już skiż tego.

Piyrwyj jyj syny ludziow niy znali
Trza Apostołow by rozgłoszali
We Duchu Świyntym prorokow nowych
Coby trefiyli do bliźnich gowy.

Niych kaj do ino głoszom te Słowo
W Krystusie Panu nauka nowo
Iże pogany tyż dziedzicami
Ty łobiytnicy, jako my sami
We Synie Bożym my z niymi społym
Tyż być mogymy Jego Kościołym.

Przez Ewangeljo kery jo sługom
Choć szoł żech ku niyj zdo drogom długom
Skiż daru łaski Syna Bożego
Ze mocy kero gynau łod Niego.

Prawie mie kery miyndzy świyntymi
Je tym nojmyńszym dyć na ty ziymi
Mie łaska dano cobych poganom
Głosioł tyż Słowo za kerym stanom
W kerym spokopiom bogactwo Jego
Ze Boga Łojca Syna Bożego.

Dane mi cobych łoświycioł wszyskich
Tako dalekich jako tyż bliskich
Ło Boga woli, ło Jego planie
Wszysko zrychtowoł - tako tyż stanie.

Ze tym terozki niyziymske siyły
Władze we niebie - co som, co były
Na mondrość Boga tyż podziwajom
Keryj świodectwo w Kościele majom.

To piyrwyj było już nom szkryfnione
Terozki ofyn je łobjawione
Z Krystusa śmierciom, ze zmartwychwstaniym
Ze Jego wielgim umiyłowaniym.

Przez Niego ofyn Boga siyngomy
Przez Syna z Łojcym tako jednomy
Wystyko pszonio, wystyko wiary
Ty Boży, jako tyż ludzki miary.

Bestoż tyż prosza byście w tym trwali
Na duchu wcale niy upodali
Skuli stropiynio co mie sie trzimie
W tym chwała waszo blyszczy, niy drzymie.

Zaś jako zowdy zginom kolana
Przed Bogym Łojcym niy yno z miana
Łon Stworzycielym ziymi i nieba
Jego łojcostwa wyszystkymu trzeba.

[broneknotgeld]

Coby wom zwoloł mocno zbudować
Skiż chwały Jego ze Duchym stować
Kery w czowieku wiary je siyłom
Tyż Krystusowi nojbardzi miyłom
Pan w sercach waszych z tym pomiyszkuje
I wiarom gorkom zowdy raduje.

Byście korzyniym głymboko siyngli
W pszonie Krystusa społym tyż wprzyngli
I spokopiyli to ze świyntymi
Wielgość miyłości kero ze niymi
Wiela głymboko, wiela wysoko
I wiela dugo, wiela szyroko.

Tymu zaś, kery wedle ty mocy
Co w nos terozki bez dziyń i w nocy
Tymu co wiyncyj tyż zrobić może
Niż nom spokopić, przez Ciebie Boże
Niych chwała wielgo w Kościele stanie
We Łojcu jako w Krystusie Panie!

Bestoż w Jezusa Krystusa sprawie
Przez pokolynia tyż we tym prawie
Chwała na wieki wiekow niych przidzie
Amyn - niych tako już zowdy bydzie.

IV.

Jo zaś wos prosza w hereszcie mojim
Kery je w Panie - Łon za tym stoji
Prosza wos byście godziwie żyli
We powołaniu - tego niy kryli
Kej żeście tako som zawezwani
Z miyłościom Boga - stowiejcie na ni.

Żyjcie w pokorze i we cichości
Trzimejcie społym we ciyrpliwości
Jedyn drugiymu pszoć fest musicie
Dowejcie pozor - wy noleżycie
Do Pana tako w Ducha jedności
I we pokoju, i w nabożności.

Kej ciało z duchym tako jednocie
Żeście wezwani, nadzieja mocie
Do powołanio - przez Pana tako
Jedna je wiara, krzest, Bog - jednako.

Jedyn Wszechmocny, Łojciec wszyskego
Łon nad wszyskimi, we woli Jego
Wszysko co w nos tyż, Łon wszyskim zowdy
Kaj niy kukniecie tam Łon - naprowdy.

Co do nos - w kożdym je łaska Jego
Z wiary Krystusa, Syna Bożego
Toż Pismo prawi: Wstompioł wysoko
Kaj niy dosiyngo czowieka łoko
Wzion zniywolonych we Duchu swojim
Ludzi łobdarzoł tym czym Łon stoji.

Kej wstompioł, piyrwyj zstompioł tyż prawie
Jako inaczyj we taki sprawie?
Wpiyrw zloz głymboko kej życie stracioł
Dyć potym wstompioł, z tym ubogacioł
Niybjosa tako w Ducha Świyntego
Co Łojca, ze tym Syna Bożego.

Łon Apostołow dyć ustanowioł
Łon zwoloł coby ktoś prorokowoł
Ewangelisty tyż z Jego woli
Jako i kożdy kto Pana chwoli
Tyn kery uczniom durś rechtoruje
Kery czelodce swyj pastyrzuje.

Świyntych w posłudze łon przirychtowoł
W świontynio ciała, ta Krystusowo
W niyj w końcu przeca wszyjscy zyńdymy
Do jedny wiary, kej spokopiymy
Ta wielgo dobroć Syna Bożego
Łon jyj je pełny z pszonio swojego.

Wtedy dzieckami już niy bydymy
We duchu nigdy tyż niy huśtnymy
Wiater niy ciepnie kaj yno może
I złość czowieka żodno niy zmorze
Nikt niy scygani, chytrości mało
Feler niy zwiedzie, łobłuda cało.

Dyć trza nom trzimać sie szczyry prowdy
We pszoniu rosnońć i tako zowdy
Rosnońć tyż we Niym, trzimać sie Jego
Gowy Kościoła Krystusowego.

Ze Niego ciało pokuplowane
We wszyskich stawach dyć poskłodane
We zgodzie członkow kej wszyske społym
Som tako po to coby sie pszoły
Coby rosnyły, siebie dźwigały
I ze miyłościom sia sługowały.

[broneknotgeld]

Bestoż wom prawia, powiodom w Panu:
Niy biercie mustra już ze poganow
Niy wynokwiejcie jako durś łoni
Kej prozno gowa kaj czowiek goni?

Z tym filip zećmi, w ćmoku łostanie
Życie we Bogu? Niy kukna na nie
Skuli niywiedzy w filipie swojim
Tyż ze ślepotym serce dyć stoji.

Kierzy stwardnieli w swoji ślepocie
Rozpustnikami tych prawie mocie
I żyjom tako we niyczystości
I durś folgujom w tym pragliwości.

Wyście niy tego dyć nauczyli
Kej ze Krystusa coś do sia wziyli
Kej ło tym żeście już usłyszeli
Kej w Niym nauka żeście tyż mieli
Co richtig prowda w Jezusie mocie
I nowe życie z Niym już poznocie.

Z siebie już zwlykliście prawie tego
Czowieka dlo wos tako starego
Ze życiym kere istny prowadzioł
Kej żondzom przeciw być niy poradzioł.

Teroz łodnowcie sie w duchu swojim
Niych nowy czowiek w wos tako stoji
Co podug Boga gynau stworzony
Ze Niym we siebie przeca go momy
W sprowiedliwości życio naszego
W świyntości prowdy kero ze niego.

Bestoż cygaństwo już łodciepnijcie
Godejcie prowda, niom z bliźnim żyjcie
Som my członkami, jedyn drugego
Niy przepomnymy już nigdy tego.

Kejbyście nawet sie pogniywali
We grzychu tako dyć niy trzimali
Słońce nad grzychym niych niy zachodzi
Łaskom wyboczyć, grzych yno szkodzi
Djoboł z tym idzie! Pozor dowocie?
Placu niych niy mo tam kaj stowocie.

Kto krod niych tego już tyż niy robi
Niychej bliźniymu tako niy zgobi
Ryncami niychej chyto durś tego
Ze czego zowdy cosik dobrego
I jeszcze mogby prawie przi tymu
Dać jakeś wsparcie gynau biydnymu.

Niych z gymbow waszych godka łoszkliwo
Tyż niy wyłazi, zło tymu kiwo
Trza dobry godki coby budować
By wiara dźwigać, wiyrchym jom stowiać
Coby durś łaska tyż przinosiyła
Tym co słuchajom, ze pszoniym była.

Wy sie niy tropcie z Ducha Świyntego
Je Pana sztympel gynau ze niego
Już żeście niym som nacechowani
W dziyń łodkupiynio tako wybrani.

Żodne zgorzkniynie, żodne zgorszynie
Niych niy zatruwo wasze sumiynie
Gniyw, larmo, inksze tyż łoszkliwości
Niych niy chytajom wos, niy trza złości.

Bydźcie łaskawi zowdy bliźniymu
I łodpuszczejcie jedyn drugiymu
Jak Bog łodpuścioł wom wasze winy
W Krystusie Panu, kej Łon w wos driny.

V.

Biercie w tym muster zowdy ze Boga
Jak synki Jego, pedzieć to moga
Mu roztomiyłe dziecka bydziecie
Kej pszoniym tako pokerujecie.

Niy darmo Krystus pszaje wom wiela
Wydoł som siebie, aże za tela
Jako łofiara, pomarł we mynce
Poszoł ku Bogu w wonny podziynce.

Żyć bez rozpusty i niyczystości
Niy brać niczego z pożondliwości
Godzi wom teroz, to łomijejcie
W świyntości dobra yno trzimejcie.

Niy medykujcie tyż ło sprośności
Niych gupio godka i szpas niy gości
Pomiyndzy wami kej niy uchodzi
Dziynkować Bogu nojbardzi godzi.

Wiydzcie to, tako dyć gynau bydzie
Żodyn rozpustnik z wami niy przidzie
Kery niyczysty, kery pragliwy
Tyż niy ze wami, niychej niy dziwi
I bałwochalca niy chyci tego
Co my - Krolestwa Krystusowego.

Niych proznom godkom żodyn niy zwodzi
Za niymi tako nikt lyźć niy godzi
Skiż niydowjarstwa ich je gniyw Boży
Kamracić z niymi niych nikt niy woży.

Kejś żeście byli jeszcze we ćmoku
Teroz ze Panym już po jasnoku
Sami światłościom ze łaski Jego
Dzieckami Boga, trzimejcie tego.

Światłość wydowo zocne łowoce
Prawość i prowda w światłości mocie
I sprowiedliwość - z życio ziymskego
Biercie co w zocy Wszechmogoncego.

Dyć wystrzegejcie wszyskego złego
Co z jałowości ćmoka wielgego
Take uczynki ganić wom trzeba
Grzych niy prowadzi przeca do nieba.

Gańba i godać co z ćmoka idzie
Niy darmo czynsto ukryte bydzie
Dyć skiż jasności ofyn pokoże
Potympić trzeba - chroń przed tym Boże.

[broneknotgeld]

Bestoż pedzane: Zbudź sie ze śnika
Wstoń ze umartych, możesz już blikać
Krystus ci we tym tyż zajaśnieje
Wstoń, kukej na to co dali dzieje.

Toż dejcie pozor jako robicie
W gupocie tego niy spokopicie
We życiu trzimcie sie durś mondrości
Niych dobro w waszym kożdym dniu gości
Kej prawie we tym niylekim czasie
Nom w kożdy chwili szykować trza sie.

Bestoż niy bydźcie niyroztropnymi
Niy lyźcie kajsik drogami złymi!
Kej już spokopić to poradzicie
Co z Panym czeko nos wieczne życie.

I tyż niy pijcie wina za wiela
Krotki je ze tym dyć czas wesela
Ku rozwionzłości tyż pokeruje
A wom trza z Duchym być - to sztimuje.

Wom trza łosprowiać gynau psalmami
I głosić chwała Pana hymnami
Śpiywać ze duchym i grać tyż tako
We sercach swojich zowdy jednako.

Trza tym dziynkować za dziyń ze wiarom
Za kożdy, kery czowieka miarom
Dyć tyż z Jezusym Krystusym Panym
I Bogym Łojcym przeżyć nom dany.

Toż jedni drugich napominejcie
Bojaźni Boży ciyngym trzimejcie
Ślubne niych mynżow swojich słuchajom
Niych jako Pana ich wiyrchym majom.

Chop przeca gowom je ślubny swoji
Chop w familiji jak Krystus stoji
Kery je gynau Kościoła Gowom
Łon Zbowicielym - świyńci to jowiom
Jowiom proroki, jowiom rektory
Łod zmartwychwstanio Jezusa pory.

Kościoł poddany je Krystusowi
Jako niywjasta jeji mynżowi
Gynau we wszyskim, dyć niy inaczy
Ze woli Boga tako łonaczy.

Dyć wy, mynżowie, ślubne miyłujcie
Wasze niywjasty tako radujcie
Kej Krystus Kościoł swoj umiyłowoł
Za niego życie swoje łoddowoł.

Tyż wydoł Kościoł gynau za siebie
Uświyńcioł coby znod kejsik w niebie
Coby łoczyścić łobmył we Słowie
We Ewangelji co nios Bog-czowiek.

Staroł sie ło to by przirychtować
Kościoł we chwale - trza pozor dować
Coby niy zmazoł, niy chycioł skazy
Coby sie niy struł słowym łobrazy
Kej mioł być świyntym, niypokolanym
Radować Łojca pod Syna mianym.

Tako tyż chopy niych ło to dbajom
Niych w żywobyciu ślubnym fest pszajom
Ze mynżym społym niywjasty ciało
Pszoć jyj jak siebie trza mu - niymało.

Ze niynowiści żodyn niy tropi
Ciała swojego, kożdy spokopi
Kożdy je żywi, dbo wiela może
Jak Pan ło Kościoł we miano Boże.

Dyć som my wszyjscy członkami Jego
Członkami ciała Pana naszego
Ze Jego kości, ze Jego ciała
Społym i w nos je Kościoła chwała.

Bestoż syn matka z łojcym łostawi
Kej ślubny chyci, tako z tym sprawi
Iże z niom społym w jedności bydzie
Wola w tym Boga - gynau to przidzie.

Je we tym srogo ich tajymnica
Dyć jo wom godom, raduja lica
Monż ze niywjastom niychej som społym
Tako jak Krystus je ze Kościołym.

Toż niychej kożdy z wos fest miyłuje
Tyż swoji ślubny - Pan tym raduje
Niywjaście pszoć trza jako i siebie
Po to Bog stworzoł, Bog kery w niebie
Ślubno zaś niychej sie słucho chopa
Dlo familiji z tym niy utropa.

VI.

Dziecka niych zowdy łojcow słuchajom
Niych rodzicielow fest powożajom
To im noleży, tako być musi
Niyusłuchliwość niych niy pokusi.

Łojca swojego czcij, matka tako
Bog to przikozoł, przi tym jednako
Som Łojcym wszyskich - pszaje wszyskymu
Wszyskim łobiycoł cosik po tymu:
Coby we życiu ci dobrze dzioło
Cobyś żył dugo - niym śmierć prziwoło.

Jednak wy, łojce, niy wynokwiejcie
I złościć dzieckom na sia niy dejcie
Trza jednak napominać tyż zowdy
Kej krok powiedzie dali łod prowdy
Coby durś dziecka przi Panu były
Niy kaj ze niymi jakeś złe siyły.

Wy, kierzy panom zaś sługujecie
Bydźcie gorliwi jako możecie
W swoich posługach, bojcie przeciwiać
Panom dogodzać trza, niy wydziwiać
Wy, we prostocie serca waszego
Dońdziecie tronu Krystusowego.

Niy służcie jakby dlo łoka ino
Robcie to czego pan dopomino
Jakby z przikazu Krystusowego
Ze serca, z duszy, z wiary we Niego.

Ze dobry woli służyć dyć chciyjcie
Pana naszego we sercu miyjcie
Kej to już wiycie co w końcu stanie
Niy darmo przeca wasze czekanie
Wolny, niywolny - co mu noleży
Pan mu łodpłaci - uczynki zmierzy.

[broneknotgeld]

Wom, panom, godom: Robcie to samo
Żeście dlo sługow swojich jak namiot
Groźby łodpuśćcie, inksze przewiny
W wos Pan tyż przeca gynau je driny
Dyć i ze nieba na wszyskich kuko
I niy sortuje, niy tako szuko.

Zaś na łostatek wom powinszuja
Bydźcie mocnymi - tym uraduja
Bydżcie we siyle Pana naszego
I trzimcie, trzimcie Syna Bożego.

Łoblyczcie w zbroja kero łod Boga
To wom przistoji, to pedzieć moga
Djoboł cichtuje, chce wlyźć wom w życie
We zbroji Boży dyć łobronicie.

Kej bić sie trza nom niy z krwiom, niy z ciałym
Kej sie legije złego zebrały
Władzy niyziymski władce ciymności
Na boj szykujom we wielgo złości
Złe duchy widać już tyż na niebie
Boj czeko tako i mie, i ciebie.

Bestoż drap zbroji Boży chytejcie
I łodpor złymu zarozki dejcie
Trza bić sie ło to byście łostali
Przi Panu naszym stoć tako dali.

Wstońcie, sie biodra prowdom zwionzejcie
Sprowiedliwości zbroja wdziywejcie
Zandale wasze niych som kaj nogi
Trza Ewangeljo zwiastować z Bogym
Lyźć z niom kaj ino, bliźnim jom głosić
Ze chyńci, z woli - niych Pan niy prosi.

Tarcza ze wiary niychej ze wami
Łosłoni tako wos przed duchami
Wygaszom złego łogniste strzały
To słowa wiary bydom umiały.

Tyż hełm zbowiynio miyjcie przi siebie
Gynau sie przido we ty potrzebie
I miecz ze mocom Ducha Świyntego
We niym je siyła Słowa Bożego.

Prośby zanoście w kożdym rzykaniu
Ku Krystusowi, naszymu Panu
Ło kożdym czasie ze swoji duszy
Dowejcie pozor kej zło sie ruszy
Tyż wszyskich świyntych ło to błagejcie
Coby pomogli - przi Panu trwejcie.

Rzykejcie za mie, wsparcio mi trzeba
By moja godka tykała nieba
Kejbych już zacznoł ło Panu prawić
Chciołbych w tym wszysko gynau wyjawić
Ze serca głosić Słowo Krystusa
Je Ewangeljo - jom niyść durś musza.

Jo jyj posłańcym, jyj yno sługom
Jyj niywolnikym, mi celom drugom
Z niyj łopowożom sie jom zwiastować
Miyndzy poganow ze Słowym stować.

Zaś byście ło mie wiyncyj wiedzieli
Byście pojyńcie w tym gynau mieli
Ło tym Tychikus wom połosprowio
Kery przi Panu godziwie sprowio
Umiyłowanym mi tako bratym
Wszysko wom powiy, jo stoja za tym.

Po to go prawie ku wom wysyłom
Kej som niy moga, choć droga miyłom
Byście wiedzieli czym teroz starom
Niych tyż raduje wom serca wiarom.

W Efezie bratom pokoj niych bydzie
Miyłość i wiara ze wami idzie
We Boga Łojca Wszechmogoncego
I we Krystusa, Pana naszego.

Niych łaska z wami co miyłujecie
Syna Bożego, zowdy go chcecie
Jako jo - tako zy mnom cuzamyn
Na wieki wiekow Pan z nami - Amyn.

[broneknotgeld]

Brif Świyntego Pawła do Filipjanow.

I.

Paweł - żech sługom Pana Jezusa
Przi mie tyż mocie Tymoteusza
Kery jednako Panu sługuje
Niychej nikogo to niy dziwuje.

Wom tyn brif ślymy, świyntym w Krystusie
Co we Filipji som przi Jezusie
Biskupom, no i djakonom tako
I pozdrowiomy tyż wos jednako:
Łaska wom, pokoj Boga naszego
No i Jezusa, Syna Bożego.

Bogu mojymu zowdy dziynkuja
Kej wos spominom, tyż forszteluja
Iże niy darmo rzykom za wami
Żeście som w Panie społym ze nami.

Żech je tyż pewny co tako stanie
Kto wom łobjawioł słowo we Panie
Tyn bydzie trzimoł sie dali tego
Aż do dnia prawie Jezusowego.

We Ewangelji żeście Krystusa
Łod dnia piyrszego - raduje dusza
Iże przi Panu ciyngym stojicie
Toż dobre to je, sami dyć wiycie
Jo ło wos zowdy tyż medykuja
We sercu mom wos - Bogu dziynkuja.

Niy darmo tako - som żeście społym
Zy mnom we smutku i kej wesołym
Kej we hereszcie tropia sie wiarom
I kej jyj bronia, kej mocno starom
Kej Ewangeljo z uciechom głosza
I mie słuchajom kaj jo jom nosza.

Świodkym mi Bog je, ckni mi terozki
Za wami społym, trza łaski Boski
Coby pszoć wszyskim, by trzimać tego
Trza we tym wsparcio Krystusowego.

Rzykom tyż ło to by pszonie wasze
Lynglo we sercach jako te nasze
Coby anongi w wos pomnożyło
Ku spokopiyniu tyż zowdy było.

Byście łozeznać sztyjc poradziyli
Co dobre i co złe w kożdy chwili
Cobyście ujmy żodny niy mieli
We som Dziyń Pański, czyści być chcieli.

By był z wos łowoc sprowiedliwości
Z łaski Krystusa co w sercu gości
Ku chwale Boga, z wielgi czci Jego
Byście doczkali prawie dnia tego.

Braty, chca byście ło tym wiedzieli
Iże co stało mi we ty szteli
Niywola moja kery zoznowom
Tyż Panu służy, słowa to jowiom
Tyż Ewangeljo mnożyć to może
Niych tako dzieje, wspiyrej w tym Boże.

Iże w pretorium mie durś pyntajom
Skiż wiary w Pana - tymu dziwajom
Niy yno tukej, w inkszych dziedzinach
Już ło tym wiedzom - woda dlo młyna.

Przez wiynzy moje u inkszych tako
Je łopowoga wiynkszo, jednako
Łoni terozki już łosprowiajom
Ło Słowie Bożym, lynku niy majom.

Choć to nikierzy robiom z zazdrości
Coby przeciwić czymuś, dyć prości
A tych je wiela, lo to starajom
Coby kłaść Słowo jakim je znajom.

Jedni z miyłości idom do ludzi
Wiara w nich gorko, wiara niy studzi
Choć wiedzom iże siedza w hereszcie
Nadzieja w Panu majom - tym wierzcie.

Inksi, choć głoszom, przi tymu wadzom
Sie niyszczyrości pozbyć poradzom?
Mono im idzie bych bardzi tropioł
Heresztu mało mom? Żech spokopioł?

Kej tako prawie, niychej to bydzie
Mie przeca ło to nojbardzi idzie
By ło Krystusie durś głośno było
By Słowo wszyndy kaj do trefiyło
Czy we łobłudzie, czy szczyre bydzie
Żech rod kej w nowe durś dźwiyrza idzie.

Wiym przeca, trzimie duch we pewności
Iże zbowiynie jakby we gorści
Kej stoji za mnom wasze rzykanie
I Duch Krystusa tyż tako stanie.

Jo czekom tego, nadziejom żyja
Iże sie gańbom w tym niy łokryja
A prawie w inkszych wiyncyj śmiałości
Tyż wiary tako, wielgi prawości
Uwielbiom Pana tyż w ciele mojim
We życiu, w śmierci - Bog za tym stoji.

Kej dlo mie ciałym Krystus je prawie
To moga pedzieć i we ty sprawie
Iże śmierć byłaby tyż profitym
A przeca żyja - łostana przi tym.

Dyć życie w ciele tyż to dać może
Bych zrobioł wiyncyj dlo Ciebie Boże
Niy wiym co lepi, wybrać niy idzie
Bog wpiyrw wiy yno jako z tym bydzie.

Po prowdzie, jedne i druge kusi
I chciołbych pomrzić, i żyć - kej musi
Czowiek w krystusie świodectwo dować
Potrza za Panym bliźnich miyłować.

Toż lepi łostać we ciele swojim
Żyć dali dlo wos, to mi przistoji
Kej żeście ciyngym som we potrzebie
Żyć winym Pana, ło Jego chlebie.

Jo w tym nabiyrom teroz pewności
Trza ciała trzimać, mieć je we gorści
Być z wami duchym i być tyż ciałym
By mnożyć wiara, dlo Jego chwały!

[broneknotgeld]

Coby uciecha i w wos tyż była
Ze wiary w Pana, we Jego siyła
Skiż mie tyż przeca, kej ło to starom
By żeście żyli ze gorkom wiarom.

Yno sprawujcie sie jak przistoji
Tymu co z Ewangeljom durś stoji
Czy ku wom przida, czy to niy stanie
Niychej niy darmo moje czekanie
We jednym duchu tako wytrwejcie
I Ewangelji mocno trzimejcie.

Ło wiara naszo bić wom przistoji
Niychej z wos żodyn wroga niy boji
Co im wydowo sie zatracyniym
Dlo wos we Bogu prawie zbowiyniym.

Wom we Krystusie tyż to szynknione
I tyn poczontek, i prawie koniec
Wierzyć z radościom w Pana możecie
I ciyrpieć bez to na ziymskim świecie.

Jak zy mnom, tako z wami być może
Żeście widzieli boj w miano Boże
Tego żech chycioł, tego tyż trzimia
Wy to słyszycie, usłyszy ziymia.

II.

Jak we Krystusie je pocieszynie
Jak pszonie idzie kaj nawrocynie
Społym we Duchu je zlitowanie
Niychej tyż tako je zmiyłowanie.

Wy trzimcie tego co mie raduje
Kożdy jednako niych medykuje
I żyjcie społym w miyłości, w zgodzie
Niychej brat brata niy żgo, niy bodzie.

Niy skiż łostudy, skiż prozny chwały
Wiary trzimejcie w czas życio cały
Dyć we pokorze, jedyn drugiymu
Sługujcie tako, prawie po tymu
Żeście go lepszym w tym uwidzieli
Gynau łod siebie - jakoście chcieli.

I pozor tako tyż durś dowejcie
Niy yno swoje wiyrchym dźwigejcie
Dźwigejcie tyż co brata waszego
Dźwigejcie cudze, kej tyż bliźniego.

Mustrym Krystusa Pana naszego
Gynau kukejcie tyż na bliźniego
Jezus, choć Synym Bożym był przeca
Sie niy wywyższoł, niy darmo kleca
Iże stoł miyndzy ludźmi tyż społym
Mono dziwały tymu janioły.

Som siebie sługom przeca mianowoł
Nom stoł podobny, kej w tym sługowoł
Ciyrpioł tak samo jako ciyrpieli
Rechtor tyż bratym - takim Go mieli.

Som niy podźwigoł w swoji boskości
Trzimoł do końca ludzki małości
Do samy śmierci, śmierci krziżowy
Łostoł czowiekym, niym wstoł w czas nowy.

Bestoż Bog Łojciec wywyższoł Jego
Bestoż doł miano niy dlo inkszego
By przed Jezusym wszysko klynkało
Na niebie, ziymi, głymbina cało.

W jynzyku swojim kożdy niych prawi
Co wiara w Pana ze zła wybawi
I tako stanie sie tyż skiż tego
Iże w tym chwała je Łojca Jego.

Toż roztomiyli moji, kej tako
Choć mie niy było, u wos jednako
Choć żech w hereszcie, żeście trzimali
Pana naszego, we wierze dali
Sprawyjcie zocnie, z bojaźniom Boga
To ku zbowiyniu waszymu droga.

Bog na to zwolo co sami chcecie
Dyć wy ku dobru lyźć durś możecie
Idzcie tom drogom bez jamrowanio
I bez wontpiynio, bez łocionganio.

[broneknotgeld]

Niych napominać wos w tym niy trzeba
W wos szczyrość dzieckow Bożych ze nieba
Toż bez przigany pomiyndzy tymi
Ze rodu złego, tyż łoszydnymi
Wyście światłościom, blask lod wos idzie
We cima świata - jaśniyj z tym bydzie.

Trzimejcie Słowa życio dlo chwały
Moji w Krystusie, chocioż żech mały
Dyć byda wiedzioł - niy nadarymno
Żech ku wom zwrocioł kej żeście zy mnom.

Jakby dololi nawet krwi moji
Wom do łofiary, kej tako stoji
Skiż wiary waszy som uraduja
Kej z wami społym - gynau poczuja
I wy radujcie sie zy mnom tako
Weselcie z wiary co w nos jednako.

Som zaś spodziywom terozki tu sie
I medykuja w Panu Jezusie
Iże wom pośla Tymoteusza
Bych spokojniejszo mioł richtig dusza
Kejbych co u wos dzieje dowiedzioł
W hereszcie jeszcze zdo byda siedzioł.

Niy mom nikogo prawie lepszego
Kery ze serca gynau szczyrego
By ło wos staroł i wos tyż wspiyroł
Kożdy swojego yno zaziyro
Jo zaś na niego we tym rachuja
W Krystusie mocny, aże dziwuja.

Richtig je we tym wyprobowany
Jak dziecko łojcu gynau łoddany
We Ewangelji sługi my społym
Choć wiatry przeciw, nom niyroz wioły.

Jak już sie dowiym co zy mnom bydzie
Wyśla go ku wom, niych wartko idzie
Na to rachuja, ło to tyż starom
Niychej tyż wspiyro wos swojom wiarom.

Ufom we Panu co tako stanie
Z nadziejom na to moje czekanie
Kej stana wolnym skiż łaski jego
Ku wom skeruja, ciongnie do tego.

Łodesłoł żech wom Epafrodyta
Żeście tropiyli przeca i wy tam
Tu był mi bratym był pomogerym
Nadoł sie bardzi niż conikery
W moji potrzebie, we moji biydzie
Dyć lepi kej już łon ku wom przidzie.

Już mu za wami fest tukej ckniyło
Przi tymu tako tyż utropiyło
Żeście starali sie fest ło niego
Kej rozchorowoł - toż skuli tego.

Dyć był niymocny fest, sie zdowało
Iże nojgorsze aże czekało
Bog jednak nad niym sie ulitowoł
I Epafrodyt w końcu wyzdrowioł.

Mi tyż z tym lekci na sercu stało
Przeca tropiyło mie to niymało
Bestoż tyż ku wom śla go terozki
Kej już je zdrowy skiż łaski Boski
Byście sie tyż niym uradowali
I mie radości społym przidali.

Sie z niym weselcie, niych tyż wom darzy
Żyjcie nadziejom, tako tyż marzy
Co bydzie u wos w poszanowaniu
Jako był u mie w mojim czekaniu.

Śmierci był bliski, dyć łofiarowoł
Życie za sprawa, ta Krystusowo
Richtig narazioł tako som siebie
Coby mi służyć w moji potrzebie.

III.

Toż braty moje - w Panu radujcie!
Niyroz to szkryflom, dyć niy dziwujcie
Mi to niy przikrzy kej tako trzeba
Bliżyj być Jego, bliżyj być nieba.

Na psy terozki pozor dowejcie
Na złych w robocie, ich wystrzygejcie
I na tych kierzy by wos zmuszali
Byście sie prawie tyż łobrzezali.

My łobrzezani som dyć duchowo
Kej czczymy Boga, kej Krystus stowo
Pomiyndzy nami kej Niym aszymy
Niy ciałym naszym - duchym wielbiymy!

Som jo tyż mogbych stowiać na ciało
Kej inkszym tako prawie zdowało
Iże ło łobrzezanio zoleży
Czy prawowierny tyn kery wierzy.

Żech łobrzezany je dnia łosmego
Gynau ze rodu izraelskego
Ze Bynjamina żech pokolynio
Toż echt Hebrajczyk, wiysz ło tym ziymio
Faryzeuszym z Zakonu prawie
Co wiyncyj pedzieć mom we ty sprawie?

Żech Kościoł Boży fest prześladowoł
Wedle Zakonu - łon mi sztimowoł
Sprowiedliwości w Prawie żech trzimoł
We tym bez skazy - zdowało ino!

Toż co mi wtedy profitym zdało
To yno stratom sie łokozało
Skuli Krystusa - to Mu szkodziyło
Skiż mie zła wiyncyj dyć yno było.

Ku zatracyniu co piyrwyj stało
Spokopiołch w końcu, stropioł niymało
Z Panym Jezusym trza mi lyźć - tako
Już Łon mi drogom, już niy jednako.

Coch piyrwyj robioł - na zatracynie
Tako mi godo teroz sumiynie
Som żech marasym, śmieciym czowieka
Chca do Krystusa lyźć ze daleka
Bele być bliżyj, być bliżyj Jego
Łodkupić winy, stoć wele Niego.

Coby być w Panu, tyż i bez tego
Co ze Zakonu - Sprowiedliwego
W Niym mieć i Jego trzimać sie wiary
Niy skiż Zakonu, skiż Boga miary.

[broneknotgeld]

Trza mi Krystusa tako poznować
We mocy Jego gynau tyż stować
Ciyrpieć z Niym społym, zmartwychwstać tako
Urosnońć we Niym i żyć jednako
Coby dostompić tyż zmartwychwstanio
Kej życie - czasym na to czekanio.

Niy cobych prawie już chycioł tego
Niy cobych siyngnoł mustra, toż Jego
Dyć ciyngym starom, ku tymu ida
Bliżyj żech Jego przez kożdo biyda
Kej łon mie chycioł, kej doznołch tego
Chca trzimać mustra Jezusowego.

Niy medykuja bych chycioł Jego
Dyć yno starom, chytom wszyskego
I przepominom to co już było
Starom lyźć dali, kaj co łodkryło
Kaj widza droga przedymnom tako
I da ku Niymu zowdy jednako.

Durś sie keruja już ku cylowi
Nagroda w gorze mi tako jowi
Mie Jezus Krystus tam pokerowoł
Starom sie, byda durś medykowoł.

Wiela nos dobrych sie tam keruje
Co spokopiymy inkszych dziwuje
Dyć kej widzicie co my inaczy
Pozor dowejcie - Bog wyłonaczy
Toż lepi trzimac tego co momy
I chwała Panu tym łoddowomy.

Bydźcie uczniami tako mojymi
Bratami w wierze, idźcie za tami
Kierzy tyż robiom jak my jednako
Muster w nos miyjcie, niych prawie tako.

Wiela z tych, kerych już żech spominoł
Skiż kerych ślimtać bych jo mog ino
Staro przeciwić, staro durś szkodzić
I na manowce tyż inkszych wodzić
Krziża Pańskego łoni wrogami
Tropiom tym iże Krystus ze nami.

Ich końcym gynau je zatracynie
Ich bogym brzuch je, dyć ich sumiynie
Niy chwale służy a gańbie ino
Co ziymske prawie im durś spomino.

Nom łobcowanie w niebie szkryfnione
Życie z nadziejom na taki koniec
Z wiarom w Krystusa Pana naszego
Co po prawicy Wszechmogoncego.

Krystus przemiyni nom ludzke ciało
Na muster Jego, by tako stało
Trza mocy Boga, trza Pana woli
Łon staro ło tych kierzy Mu pszoli.

IV.

Toż braty moje, mi roztomiyli
Trza nom radować sie we ty chwili
Trza być przi Panu, we łasce Jego
Umiyłowani skiż wiary w Niego.

Ewodja prosza, Syntycha prosza
Coby trzimały tego co głosza
By były społym gynau przi Panu
Je napominom, niych tako stanom.

Prosza tyż ciebie, wierny kamracie
Pomogej prawie, rachuja na cie
We Ewangelji zocnym głoszyniu
Wspiyrej Klymynsa, chciyj we sumiyniu
Wspiyrej tyż inkszych, mi pomogerom
Z ksiyngi żywota miana ich bierom.

Radujcie w Panu - tako nom trzeba
Drugi roz godom, na chała nieba
Radujcie - skromność waszo niych znajom
Wszyjscy co Pana tyż bliskim majom.

Ło nic niy tropcie, nic niy starejcie
Yno w rzykaniu durś pamiyntejcie
W podziynkach Bogu za łaski Jego
Tyż spominejcie co wadzi złego.

Niych pokoj Boży serc wom wachuje
Choć filip tego niy łobyjmuje
Co z Jego woli, co z Jego siyły
Wom trza by myśli przi Panu były.

Na koniec - starejcie medykować
Ło wszyskim dobrym, ducha budować
Na prowdzie, jako tyż poczciwości
Co sprowiedliwe, co we świyntości
Co służych chwale i waszy cnocie
We sercu ciyngym niych tyż to mocie.

Robcie to czegoście nauczyli
Coście łodymie do sia przijyli
Co łoboczyli, co usłyszeli
Byście w pokoju Boga żyć mieli.

Raduja z Panym sie tyż terozki
Iże zokwitło co z waszy troski
Żeście ło wsparciu mie wpiyrw myśleli
Dyć czasu mało przi tymu mieli.

Niy skuli biydy ło tym spominom
Niychej stropiynia mie niy łominom
Tym żyć pradza co życie niesie
W biydzie, w dostatku jednako chce sie
Żyć ze Krystusym - Łon dowo siyły
Coby durś Słowa jego w nos były.

I głod przi biydzie poradza znosić
I żyć w dostatku, kej niy trza prosić
To co mi trefi widza jednako
Bele przi tymu durś było tako
Coby w Krystusa wiara durś była
By umocniała sie Jego siyła.

Przeca raduja teroz w ty biydzie
Z waszego wsparcio, kej prawie idzie
Kej z dobry woli waszy to stało
Podziynkow tako mojich zdo mało.

Wy, Filipjany, ciyngym wspiyrocie
Bogu dziynkuja kej cosik docie
Już u poczontka, kej żech wandrowoł
Wsparcie w tym gynau łod wos dostowoł.

[broneknotgeld]

Kej z Macedońji wyloz żech prawie
Wasz Kościoł wspiyroł mie we ty sprawie
Inksze sie zy mnom niy rachowały
Profit we Bogu łod wos był cały.

Spominom czasy Tesaloniki
I łod wos wsparcie, jak Boga bliki
Choć żech niy prosioł a tako stało
Dar Ewangelji - ano, niymało
Take łowoce ku spomożyniu
Wiary we Pana, ducha w sumiyniu.

Poświodczom tako - doszło w całości
Wiyncyj niż potrza mom teroz w gorści
Mi Epafrodyt doł wasze dary
Szczodre, godziwy som gynau miary
Za wszysko łod sia gorko dziynkuja
Panu polecom, ze Niym raduja.

Bog niychej mo w wos upodobanie
I tyż wom darzy kej tako stanie
Kejbyście byli richtig w potrzebie
Niychej drap wspiyro wos Pan we niebie.

Toż Bogu Łojcu Wszechmogoncymu
Jako Synowi, Panu naszymu
Chwała niych bydzie po som firmamynt
Chwała na wieki wiekow już - amyn.

Pozdrowcie świyntych kierzy ze wami
Tych co w Krystusie pomiyndzy nami
Wos pozdrowiajom tyż prawie braty
Kierzy som zy mnom, niy koniec na tym.

Wos wszyjscy świyńci tyż pozdrowiajom
Co w sercach Pana naszego majom
A zaś z łosobna ślom pozdrowiynia
Z domu Cezara, tych niy łomina.

Niych łaska Pana przi wos durś bydzie
Niych Jezus Krystus ze wami idzie
We duchu waszym, tako cuzamyn
Zowdy ze wami niych bydzie. Amyn.
 

[broneknotgeld]

Piyrszy brif Świyntego Pawła do Kolosanow.

I.

Paweł, Apostoł Krystusa Pana
Ze woli Boży, Jezusa miana
I Tymoteusz kery mu bratym
Świyntym i wiernym kierzy tyż za tym
Społym w Jezusie Krystusie żyjom
W Kolosach prawie - wiary niy kryjom.

Niych z wami łaska i pokoj Boga
Łojca naszego, ku Niymu droga
Z Panym Jezusym Krystusym Synym
Kerego w sercach momy durś driny.

Zowdy kej yno sami rzykomy
I wos przi tymu tyż spominomy
My ciyngym fest dziynkujymy
Ło waszy wierze dyć przeca wiymy
W Krystusie Panu, Jymu pszajecie
I wszyskim świyntym - tym radujecie.

Skiż ty nadzieji co w niebie czeko
Choć trzimać sie jyj mono niyleko
We Ewangelji żeście słyszeli
I sie jyj chycić tyż tako chcieli.

Kej prziszło do wos łod Pana słowo
Jej jako wszyndy kaj yno stowo
Rośnie i łowoc wydowo zocny
Tak tyż i u wos - Pan w słowie mocny.

Łod dnia we kerym żeście słyszeli
Ta Ewangeljo, żeście jyj chcieli
I łaska Bożo w prowdzie poznali
Żeście ku tymu sie skerowali.

Epafras prziszoł ku wom ze słowym
Wom sługom tako, dyć przeca to wiym
Sługom Jezusa Krystusa Pana
Nom zaś kamratym skiż Jego miana.

Ło pszoniu waszym łon nom łosprowioł
Niyjedyn z nos tu aże dziwowoł
Iże duch w wierze waszy durś rośnie
Epafras prawioł ło tym radośnie.

Toż my, kej yno to usłyszeli
Za wos porzykać zarozki chcieli
We tym do dzisioj niy ustowomy
Ło to proszymy, nadzieja momy
Iże poznocie mondrości Jego
Wola i siyła Ducha Świyntego.

Rzykomy byście we zocy byli
U Boga prawie, we kożdy chwili
By upodoboł wos gynau tako
Łowoc uczynkow waszych jednako
Pana radowoł, byście w tym rośli
Ze spokopiyniym Jego w wiyrch poszli.

Byście we wszyskim sie umocniali
Ze chwałom Boga tako dźwigali
We ciyrpliwości, we siyle trwanio
I we radości Pana czekanio.

Som Bogu Łojcu za to dziynkuja
Społym ze wami tako raduja
Iże anongu wom w tym dołożoł
Coby z wos kożdy tako tyż wożoł
Erbnońć łod świyntych jejich światłości
Bog na to zwoloł w swoji wielgości.

Łon tyż nos wyrwoł ze ćmoka mocy
I przenios w duchu tam kaj łoboczy
Kożdy z nos prawie Krolestwo Jego
Pana Jezusa, Syna Bożego.

Z Niym łodkupiynie my prawie momy
Przez krew Jezusa tego zoznomy
Grzychy zostały nom łodpuszczone
Co było zmazoł w swoj ludzki koniec.

Łon je łobrazym niywidzialnego
Łon piyrworodnym świata całego
W Niym co na ziymi wszysko stworzone
I co we niebie, przi Łojca stronie.

W Niym wszysko co nom łoboczyć idzie
I co niy widać, w Niym je i bydzie
Trony i ksiynstwa, i władzy siyła
W Niym wszysko czego ziymia chyciyła.

Łon przed wszyskimi, wszysko w Niym mieści
Łon Kościoł Boży gynau tyż mieści
Kej Gowom Łon je, nami keruje
I społym z nami tako raduje.

Łon je poczontkym świata całego
Łon piyrworodnym, toż wszysko Jego
Pomarł tyż coby tako sie stało
By piyrszy dźwignoł, Bog chcioł - być miało.

Wszechmogoncymu tako dyć chciało
By w Synu wszysko to pomiyszkało
Co i we Łojcu, społym w boskości
Łojciec ze Synym tako w jedności.

Przez Niego wszysko pojednać miało
To co we niebie i ziymia cało
W Niym teroz społym pokuplowane
Ku pokojowi je skerowane
Przez krew na krziżu prawie przelono
Niy darmo na niym Syn Boży skonoł.

Wos, kierzy byliście Mu cudzymi
Wrogami yno - naprowdy niymi
We złych uczynkach, w medykowaniu
Tyż pokerowoł ku pojednaniu.

Przez śmierć swojego ludzkego ciała
Pojednoł tako na wieczno chwała
By my stanyli przed Niym w świyntości
Niypokolani, w duchu czystości.

Kej wiary richtig mocno trzimiecie
Kej pewność we tym durś mieć bydziecie
Co Ewangeljo wom pokazuje
Słowo nadzieji wami keruje.

Słowo co prawie je zwiastowane
Kere stworzyniu wszyskymu dane
Tymu pod niebym i mie tyż przeca
Sługom żech Słowa - wszyndy z niym leca.

[broneknotgeld]

Teroz, kej swoje ciyrpiynie znosza
Tyż niym raduja i ofyn głosza
Iże udrynki ciała mojego
Dokłodom tako do ciyrpiyń Jego
Kere za Kościoł Pan łofiarowoł
Moje stropiynie niych wele stowo.

Żech przeca łostoł som Jego sługom
Bog mi przikozoł bych loz tom drogom
Skiż wos dyć tako, ze Jego woli
Rod żech kej kożdy Słowo durś chwoli.

Niym tajymnica piyrwyj zakryto
Dlo pokolyniow - jakby kto pytoł
Dyć ofyn dano je już terozki
Tym świyntym Jego w kerych Duch Boski.

Im Bog chcioł prawie pokozać tako
Jak wielgo chwała, gynau jednako
I u poganow Słowo mieć może
W ty tajymnicy świodectwo Boże
Iże je krystus ze wami społym
Nadzieja chwały Krystusa stołym.

Prowda w Krystusie my zwiastujymy
Kożdego przi tym tyż napomnymy
Coby nauczyć tako mondrości
Coby mog stanońć w swoji czystości
I we dobroci z Krystusym Panym
By stoł we chwale ze Jego mianym.

Przi tymu prawie jo wiela robia
Ku tymu bliźnich tako sposobia
Gynau ze woli Syna Bożego
Kero mie ciongnie, ciongnie do tego.

II.

Chca prawie byście ło tym wiedzieli
Iże sie starom cobyście mieli
Wiary durś wiyncyj we sercach swojich
Ło to mi idzie ze duszy moji.

Starom tyż ło tych w Laodyceji
Ło wszyskich kierzy mie niy widzieli
A kerych serca chciołbych zradować
Choć mi niy prziszło przed niymi stowiać.

Trza coby w pszoniu pokuplowali
Bogactwym wiary uradowali
Co tajymnicom wpiyrw - spokopiyli
Ze Bogym Łojcym i Synym byli.

W Krystusie Panu co Go trzimiymy
Som tajymnice ło kerych wiymy
Skarby mondrości - kierzy z Niym idom
Tym wyjowione dyć wszystke bydom.

To wom poświodczom byście wiedzieli
Byście we inkszo strona niy chcieli
Lyźć kej ktoś prawie wos zwodzić przidzie
Ze proznom godkom niychej weg idzie.

Choć ciałym niy ma mie we Kolosach
Duchym żech z wami, tako wom głosza
Iże raduja z porzondku tego
I mocy wiary w Pana naszego
Toż kej przijyliście już Krystusa
Bydźcie z niym zowdy - pedzieć wom musza.

W Niym niych wosz korzyń, na Niym dźwigejcie
Mocniejsi wiarom społym trzimejcie
I jako żeście już nauczyli
Dziynkujcie Bogu we kożdy chwili.

Dowejcie pozor na tych co zwodzom
Z filozofiji słowa ich rodzom
Ze prozny godki, ze ludzkich bojek
Z natury świata zdo iże to je
A niy ze Słowa Krystusowego
Toż niy dowejcie łomamić z tego.

Je we Krystusie boskość w całkości
Łon wszysko trzimie we swoji gorści
Je Gowom tego co i we niebie
Jako tyż w naszy ziymski potrzebie.

W Niym żeście tako tyż łobrzezani
Niy rynkom ludzkom, niy stało na ni
Stało sie tako z woli Krystusa
Przez krzest bez grzychu już waszo dusza.

Przez krzest co piyrwyj pomarło tako
Z Niym zaś do życio dźwigło jednako
Stojicie teroz ze wiarom w Boga
Co Go łobudzioł z martwych, toż moga
Pedzieć co z wami tyż tako stało
Krztu z wiarom w Niego dyć wystykało.

Wos, kierzy żeście w grzychach pomarli
W niyłobrzezanym ciele sie garli
Tako ku Niymu, wos Bog łożywioł
Winy darowoł, kej Syn na krziżu
Łodkupioł długi nasze, czowiecze
Kożdy z nos w czystość tako łoblecze.

W brifie szkryfnione - długi zmazane
Przeciw nom były - już pospłacane
Som brif przibity tako do krziża
Ku chwale łotwar Pan nom tam dźwiyrza.

Wpiyrw zaś rozbrojoł nadziymske władze
Wywiod przed dźwiyrza, mioł na uwadze
Coby pokozać w tym swoja chwała
I siyła kero wiyrchym być miała.

Toż niychej żodyn sondzić niy woży
Skiż jodła, picio - we tym dar Boży
Skiż dnia świyntego, miesionczka z nieba
Skuli szabatu - sondzić niy trzeba
Kej wszysko ciyniym tego co przidzie
Prowdom je Krystus, prowdom durś bydzie.

Niych niy potympio wos gynau żodyn
Kery som łod sia niy szuko zgody
Kery som łod sia w swoji niskości
Czci te janioły na wysokości.

Niych niy potympio tyn co som biydzi
Kej wierzy yno w to co uwidzi
I tyn co pycha go durś rozpiyro
Na swoje ciało yno zaziyro.

[broneknotgeld]

Ci niy trzimajom sie gynau Gowy
Krystus łodżywio ciało, Łon sprowi
Iże w niym wszysko zocnie skupluje
By rosło z Bogym, jako sztimuje.

Kej już pomarliście ze Krystusym
Czamu świat mynczy wos durś przimusym?
Jego rozkazom sie poddowocie
Choć życie w Bogu już teroz mocie.

Ciyngym słyszycie: Tego niy tykej
Niy jydz, na strowa tako niy blikej
Niy rob nic z tego, to ci niy godzi
Wszysko niszczeje, traci - niy rodzi.

Tako dyć dzieje przez używanie
Czy wiyrchym ludzke je przikozanie?
Nauki ludzke som przed Bożymi?
Trza medykować nom nad ziymskimi?

Te ziymske yno zdrzadłym mondrości
Kej ludzki filip w nich prawie gości
Ku poniżyniu siebie samego
I umortwiyniu ciała swojego
Dyć som we wercie tyż małowiela
Kej siył duchowych gynau za tela.

III.

Wyście już społym dźwigli z Krystusym
Co w gorze prawie niychej wos ruszy
Kaj Krystus siedzi tam na prawicy
Niy ziymski trzimie Łon łokolicy.

Tymu co w gorze pszoć już wom trzeba
Niy ziymi trzimcie, a prawie nieba
Dlo ziymi żeście już umartymi
Żeście dzieckami Krystusowymi.

Skiż tego teroz już umartwiocie
Grzychu ziymskego sie wystrzegocie
Toż wszeteczyństwa i niyczystości
Rozpusty jako tyż i sprośności
Zły pragliwości, złych żondzow tako
Z tym bałwochwalstwo zdo tyż jednako.

Skuli tych prziwor zowdy gniyw Boży
Pan swojich synkow niywierność woży
I wyście kejsik im łoddowali
Kej Ewangelji jeszcze niy znali.

Teroz łodciepać co złe wom godzi
Zeszterowanie, złość niych niy wodzi
Wos ku bluźniyrstwu, ku frechowności
Niych waszo godka bez łoszkliwości.

Tyż niy cygońcie teroz bliźniego
Ani tym bardzi brata swojego
Kej żeście stare seblykli z siebie
Ze złym co piyrwyj, co wadzi w niebie.

Żeście łoblykli zaś wszysko nowe
Ze tym zarozki je inkszy czowiek
Kery łodnowio na łobroz Tego
Kery Go stworzoł - Boga naszego.

Ze tym we wercie żeś miana syna
Jednako Żyda i poganina
Czyś łobrzezany, czy niy - jednako
Cudzym żeś, Scytom - krzest rowno tako
Żeś wolnym abo żeś we niywoli
We wszyskim Krystus - z Jego to woli.

Toż prziłoblyczcie sie jako godzi
Kej Bog wos wybroł, asić niy szkodzi
Niych miyłosierdzie serca wom krasi
Dobroć, pokora blasku niy gasi
Chocioż żyjecie w cnocie czystości
Jako tyż wielgi swyj ciyrpliwości.

Ściyrpieć sie społym zowdy musicie
Bliźnim przewiny tyż łodpuścicie
Kej kto chce skarżyć przeciwko bratu
Niych mu łodpuści, niy łoddo katom
Jak Pan łodpuścioł nom nasze winy
Wy łodpuszczejcie ze serca driny.

Wszysko co bliźnim teroz zrobicie
Robcie ze pszoniym, te nowe życie
Bez pszonio nowym by dyć niy było
We pszoniu świyntość, Pan nasz to miyłość.

We sercach waszych niych zapanuje
Pokoj Krystusa kery raduje
Pan wos zawezwoł przeca do tego
Trza wom dziynkować za łaska Jego.

Słowo Krystusa niych pomiyszkuje
We gorkich sercach, niych kożdy czuje
Iże mondrości Pana trza trzimać
Trza jom nauczać, trza napominać
Kejby ktoś Słowa niy trzimoł Jego
Kejby pomiynioł, kejby chcioł tego.

Psalmy i hymny społym śpiywejcie
Pieśni duchowe wiyrchym dowejcie
Te ze podziynkom, z serca waszego
Ku chwale Boga Wszechmogoncego.

Wszysko to czego słowym tykocie
Kożdy uczynek co z serca mocie
Wszysko robicie w Krystusa miano
Dziynkujonc Bogu łojcu co rano
I ciyngym, zowdy, kej yno idzie
Podziynkowanie noleżne bydzie.

Niywjasty niychej mynżom łoddane
Jako wpiyrw były im ślubowane
Jako noleży, ku chwale Pana
We tym we wercie som Jego miana.

Mynże zaś ślubnym niychej fest pszajom
Niychej niy krziwdzom je, uprzikrzajom
Dzieckom zaś łojcow trza słuchać zowdy
Pana radujom tako - naprowdy.

Łojce, wy dziecka wasze miyłujcie
I tyż przi tymu je niy szterujcie
Coby tyż ducha niy utraciyły
I wom pomocne kej potrza były.

Sługi niych ziymskich panow słuchajom
Czym trza im służom, niy udowajom
W posłudze swoji niych niy machrujom
Niy skuli łoka, ze serca czujom
Co trza dać jymu co mu noleży
Jak Panu dowo kto w Boga wierzy.

[broneknotgeld]

Co ino robić wom przinoleży
Ze serca robcie, kto dycho, leży
Niy jako Panu w tym posługuje
Lyń Boga tropi, lyń niy raduje.

Wy przeca wiycie, w końcu erbniecie
Dziedzictwo Pana, uradujecie
Kej Krystusowi tako służycie
Ze Niym wos czeko tyż wieczne życie.

Kery zaś krziwda robi bliźniymu
Łodpłata za to weźnie po tymu
Iże w niygodziwości to zrobioł
A Bogu jedno kim je kto zgobioł.

IV.

Ci kierzy sługom swojim panami
Niychej niy krziwdzom tych co sługami
Niychej kerujom sprowiedliwościom
Tako tyż pańskom akuratnościom
Bo przeca mocie tyż Pana w niebie
Sługami Jego żeście w potrzebie.

W rzykaniu nigdy niy ustowejcie
Ze dziynkczyniyniym społym czuwejcie
Rzykejcie za nos tyż, wos proszymy
By Bog usłyszoł, my wos chwolymy.

Coby Bog łotwar nom drzwi dlo Słowa
Bych som mog glosić ciyngym ze nowa
Ło łobiytnicy ty Krystusowy
By wlazła w serca, by wlazła w gowy.

Skiż niyj żech teroz tyż zniywolony
I tym żech richtig fest umortwiony
Bo Ewangeljo trza mi durś głosić
Niy w wiynzach siedzieć - wszyndy jom nosić.

Tymi co dlo wos ciyngym cudzymi
Co wiary inkszy - niy gorszcie niymi
Trzimcie mondrości, pszonio bliźniego
Czasu niy traćcie, trzimcie durś tego.

Niych godka waszo durś gryfnom bydzie
Prziprowić zocnie niychej jom idzie
Trza byście zowdy to poradziyli
Łodpwedzieć piyknie we kożdy chwili.

Co u mie prawie, tego dowiycie
Łod Tychikusa - niy leko, wiycie
Łon mi je sługom, mi wiernym bratym
Łon mi we Panu gynau kamratym.

Posłoł żech ku wom go skuli tego
Cobych dowiedzioł potym łod niego
Co u wos dzieje, dyć tyż po tymu
By pocieszyniym był niyjednymu
By uradowoł wos w wierze waszy
Ze Ewangeljom, ze pszoniym naszym.

Ze Onezymym Tychikus bydzie
Łon tyż mi bratym, ku wom zaś idzie
Przeca go znocie, z waszy dziedziny
We mojim sercu i łon je driny
Łoba wom pedzom wszysko co trzeba
Co tukej dzieje ku chwale nieba.

Doł wos pozdrowioć Arystarch, wiycie
Zy mnom w hereszcie mo ciynżke życie
Marek pozdrowio - z siostry Barnaby
Tyż skuli tego spomnieć mi trza by
Iże sie ku wom wybiyrać bydzie
Toż go ugośćcie kej a końcu przidzie.

Epafras kery tu miyndzy nami
Tyż wos pozdrowio tymi słowami
Durś staro ło wos w rzykaniu swojim
Toż niychej kożdy przi Bogu stoji
Je akuratny we woli Jego
Jako łon sługom Pana naszego.

Poświodczom ło tym staraniu jego
Skuli Kościoła, gynau waszego
Laodyceja tyż łon pamiynto
Ło Hierapolis staro, dyć wiym to.

Łukasz śle brifym wom pozdrowiynia
Tukej lepszego doktora niy ma
Demas pozdrowio tyż społym tako
Pszaje jak wszyjscy wom, dyć jednako.

W Laodyceji pozdrowcie bratow
Zły tref niy skompi mi tukej kratow
Kej służom Panu i to raduje
Pozdrowcie, niychej wos niy dziwuje.

Śla pozdrowiynia jo Nimfasowi
Jako cołkymu tyż kościołowi
Kery w chałupie jego sie zbiyro
Niychej ku Panu w w chwale zaziyro.

Jak brif tyn bydzie u wos czytany
Laodycanom niych tyż je dany
Niych w ich Kościele tyż go czytajom
I społym wiara durś umocniajom.

A Archipowi powiydzcie tako:
Posługuj Panu zowdy jednako
I pozor dowej - jako Pan prawioł
Trza cobyś tako gynau durś jawioł.

Som pozdrowiynia Pawłowom rynkom
Wiynzy zaś mojom terozki mynkom
Dyć niychej Łaska Pana ze wami
W chwale Kościoła naszego - amyn.

 

[broneknotgeld]

Piyrszy brif Świyntego Pawła do Tesaloniczanow.

I.

Paweł z Sylwanym, z Tymoteuszym
Niychej wasz Kościoł łaska poruszy
W Tesalonice, w pokoju rośnie
We Bogu Łojcu, w Panu – radośnie

My za wos Bogu durś dziynkujymy
W rzykaniu nigdy niy przepomnymy
Wos wszyskich przeca we zocy momy
I jako muster inkszym dowomy.

Niy przepomnieli my wom staranio
Ło wiara wielgo, jeji trzimanio
Nadzieji w łaska Pana naszego
I we moc Słowa Krystusowego
Kere ze Boga Łojca tyż idzie
Ze wami tako niych zowdy bydzie.

My wiymy, braty umiyłowani
Żeście przez Boga tako wskozani
Kej Ewangeljo do wos trefiyła
Z nami, dyć w duszach drap zagościyła.

Niy prziszła ku wom yno we Słowie
Ze Duchym Świyntym we sercu, w gowie
Ze wielgom siyłom sie łobjawiyła
Pomiyndzy wami gynau niy kryła
Dyć ofyn rosła we kożdy chwili
Świodkami tego my przeca byli.

Kej żeście muster sie łon nos wziyli
Kej w utropiyniu Słowo przijyli
Radość z tym prziszła z Ducha Świyntego
Ze Ewangeljom Pana naszego.

We Macedońji na wos kukajom
W Achaji cołki wom prziglondajom
Wyście som wiary łogrodnikami
Rośnie wom, kwitnie, dyć wiycie sami.

Tyż potym Słowo łod wos ruszyło
We Macedońji ze wielgom siyłom
Na tym niy koniec, w Achaji tako
Kej yno blysło, rosło jednako.

Ta waszo wiara w Boga naszego
Mustrym tam stała, wystykło tego
Kaj yno flanca jakoś wyrosła
Rozkwitła piyknie, dali tyż poszła
I niy trza ło tym nom godać wiela
Łowocu Słowa wystykło tela.

Kej łoni sami przeca godali
Ło ty gościnie co my zoznali
Jakeście Słowo łod nos chyciyli
I łod bałwanow drap nawrociyli
Coby juz służyć Wszechmogoncymu
Bogu żywymu i prowdziwymu.

Prawiom co czekać nom teroz trzeba
Na Jego Syna co przidzie z nieba
Tego po śmierci zmartwychwstałego
Co tym wybowioł ze nos kożdego
Łod grzychow naszych i gniywu Boga
W Niym wiara naszo, w Niym naszo droga.

II.

Sami dyć wiycie jako z tym stało
My ku wom prziszli, tako być miało
Iże niy było po darymnicy
Kościoł wasz wiela bratow już liczy.

My po ciyrpiyniach, po przezywaniach
Tych we Filippach, niy do strzimania
Jednak durś w Bogu ufność dyć mieli
Kej Ewangeljo dali kłaść chcieli
I przikłodali tyż fest do tego
Ku chwale Boga, Pana naszego.

Napominania niy skiż feleru
Niyczystych chyńci, podstympu bierom
A ze wskozanio Boga samego
Coby chytali my durś zocnego.

By Ewangeljo my ludziom niyśli
Niy przipochlybiać my ze niom prziszli
Dyć służyć Bogu, Łon nos probuje
Serca nom tropi abo raduje.

Toż my we godce niy przichlybiali
Wiycie, chciwości tyż niy trzimali
Bog naszym świodkym - niy skuli chwały
Ty ludzki, nasze uczynki brały
Ło to tyż nigdy sie niy staromy
Łod wos, łod inkszych - Słowo dowomy.

Mono my mogli być wom ciynżarym
Kej Apostoły Krystusa wiary
Dyć nojmyńszymi my z wos robiyli
Zdo, jako matka co w kożdy chwili
Tulić do siebie dziecka by chciała
We tym swoj profit, pociecha miała.

Toż ckniyło sie nom gynau za wami
Wyście nojmilsi nom, wyście sami
Wom z Ewangeljom z chynciom głosiyli
Dyć życie nasze by tyż szynknyli
Wom durś pszajymy, durś spominomy
Choć już kaj ińdzi Słowo dowomy.

Wyście nom braty, toż pamiyntocie
I umynczynie w naszy robocie
We dziyń i w nocy my sie starali
Żodnego przi tym niy łobcionżali
Kej Ewangeljo my wom głosiyli
Byście słuchali, jyj radzi byli.

Wyście świodkami w tym som naszymi
I Bog tyż świodkym - we waszy ziymi
W świyntości no i sprowiedliwości
I bez przigany, bez jedny złości
Byliście z nami, uwierzyliście
I krzest tyż ze tym dyć przijyliście.

Toż jako łojce wasze godomy
W wierze dzieckami wos przeca momy
W tym pocieszomy wos i proszymy
We tym dowomy wom nasze szprymy
Cobyście wszysko z Bogym robiyli
Z Krolestwa Jego we wierze byli.

[broneknotgeld]

Bogu podziynki bestoż skłodomy
Za to co miyndzy wiernymi momy
Wos, kej przijyliście Słowo Pana
Niy jako ludzke, a Boga miana
Łon już terozki wami keruje
Kej Mu wierzycie, nos to raduje.

Wyście nom braty, kej mustrym mocie
Kościoły Boże, je tako znocie
Te co w Judeji Krystusym żyjom
I ciyrpiyń swojich przeca niy kryjom.

W Judeji Żydy zabiyli Pana
Piyrwy prorokow ze Boga miana
I nos tyż wiela prześladowali
Przeciw nom som dyć w Judeji dali
Choć tako Bogu tyż niy som radzi
Im zmartwychwstanie Jezusa wadzi.

Głosić zbowiynie broniom nom tako
Głosić poganom iże jednako
Bog zbowio jejich, wszyskich poradzi
Trza krztu i wiary - zło tymu wadzi.

Dyć na sia bierom grzych tako sami
Zło im filipy niy darmo mami
Gniywu Bożego sie doczekajom
U końca drogi, kary zoznajom.

A my zaś braty, choć som daleko
Dyć sercym z wami, kożdy z nos czeko
Iże przed wami juzaś stanymy
I tako społym uradujymy.

Chcieli my ku wom wybrać sie prawie
Aż pora razy chcioł lyźć jo, Paweł
Dyć zowdy tymu djoboł przeciwioł
I jakoś niy szło, choć som żech dziwoł.

Dyć kto je gynau nadziejom naszom?
Kto je radościom kery niy zgaszom?
Koronom chwały Pana naszego
Kej już doczkali my przijścio Jego?

Tym wyście prawie we wierze swoji!
Wyście som zdrzadłym nadzieji moji!
I chwały naszy tyż przed Krystusym
Kej Słowo Boże we waszy duszy.

III.

Bestoż tyż ciynżko mi ze tym było
Dyć z moji woli tako trefiyło
Choć som w Atynach jeszcze być musza
Posłoł żech ku wom Tymoteusza.

Je Tymoteusz mi w wierze bratym
I sługom Bożym, stanyło na tym
Co łon wos wspiyrać we wierze bydzie
Kej z Ewangeljom ku wom zaś przidzie.

Siył mioł dołożyć byście strzimali
We utropiyniu przi Panu dali
Kej je tyn treff nom prawie szkryfniony
Co złe to strzimać z Krystusym momy.

My już wom ło tym piyrwyj spomnieli
Co iumynczyć bydom wos chcieli
Bydom uciskać - toż tako stało
Sami już wiycie - je co być miało.

Kej żech niy wiedzioł co u wos dzieje
Kej dusza moja bestoż truchleje
Mioł Tymoteusz zaradzić tymu
Toż żech przekozoł tako tyż jymu.

Coby sie zwiedzioł jako trzimiecie
Przi Ewangelji - czy słuchać chcecie
Tych kierzy zwodzom ku ślepy sztrasie?
Nom dyć Krystusa durś trzimać trza sie
Bestoż tyż tropia tym iże stanie
Robota naszo na zmarnowanie.

Teroz, kej Tymoteusz łobrocioł
Kej już we końcu nom tukej wrocioł
Pedzioł ło wierze, ło pszoniu waszym
Jak spominocie co z woli naszy
Iże łoboczyć byście nos chcieli
Wiela radości my tukej mieli.

Srogo pociecha u mie skiż tego
I wielgo radość serca mojego
We utropiyniu naszym, w potrzebie
Przez wiara waszo, nom chwała w niebie
Wiymy co mocno w Panu żyjymy
Kej społym Jego tako trzimiymy.

Bogu mogymy za wos dziynkować
Bogu naszymu, ciyngym ze nowa
Tyż za pociecha co łod wos momy
Skiż wiary waszy radzi rzykomy.

Rzykomy w nocy i we dziyń tako
Proszymy Boga zowdy jednako
By nom łoboczyć wos dane było
Dać wom by wiyncyj wiary mnożyło
Co wom brakuje tako szynknymy
Kej z woli Boga prawie mogymy.

Niych som Bog Łojciec, jako Syn Jego
Nos ku wom wiedzie kej potrza tego
Pan zaś niych mnoży to w sercach waszych
By brat bratowi pszoł w wierze naszy
I coby wiyncyj pszonio durś było
Jako nom bardzi pszoć wom trefiyło.

By serca wasze mocno trzimały
Wiary, świyntości - w tym siyła miały
Przed Bogym Łojcym by czyste były
Bez skazow, w chwale tako stanyły
Tyż przed Krystusym, przd naszym Panym
Kej ze świyntymi stoł bydzie - amyn.

IV.

Krom tego braty, my wos proszymy
I napominać łopowożymy
Byście robiyli to co my prawie
Społym tyż stoli we Boży sprawie
Chocioż już teroz tako robicie
Dyć trza durś lepi, pewnikiym wiycie.

Kej przikozania łod Pana znocie
Kej przez nos prawie we sercach mocie
Trzimejcie woli Boga naszego
I niy chytejcie grzycha żodnego
Rozpusty ciyngym tyż wystrzygejcie
W czystości bydźcie, Panu łoddejcie.

[broneknotgeld]

W poszanowaniu mieć ciało swoje
Niy w grzysznych żondzach, niy tako to je
Jak u poganow, Boga niy znajom
Toż ciałom swojim durś dogodzajom.

Niych nikt niy zgrzyszy przeciw bliźniymu
Bratu niy zgobi, prawie po tymu
Co w łoczach Pana tako niy godzi
Łon wom łodpłaci, kej złym kto szkodzi
Już my wom ło tym przeca godali
By na uczynki żeście zwożali.

Bog niy dlo grzychu czowieka stworzoł
Czowiek som na to sie łopowożoł
Bog tchnoł w czowieka Ducha swojego
Ku uświyncyniu, w tym koncept Jego.

Toż skuli tego kto tym łonaczy
Gardzi czystościom, tyn - niy inaczy
Gardzi tyż Bogym, łaskami Jego
Choć doł nom przeca Ducha Świyntego!

Ło pszoniu bratom szkryfnońć niy musza
Bog wos nauczoł, mocie to w duszach
Wzajym pszoć tako toż durś musicie
Przez to tyż świynte je wasze życie.

Wiymy co tako prawie robicie
We Macedońji leksze je życie
Tych waszych bratow, kej ich wspiyrocie
Ze tego plony tyż wielge mocie
Toż wos proszymy - trzimcie durś tego
Łowoce chwałom Pana naszego.

Wiyźć życie cicho sie tyż starejcie
Ło swoje gynau przi tymu dbejcie
Wasze co rynkom waszom zrobione
W pokoju tako, ze serca łone
To prawie my wom przikozywali
Byście ło swoje i bratow dbali.

Tyż cudzych miyjcie w poszanowaniu
Choć inkszy wiary, tyż w końcu stanom
Przed Bogym kery łosondzać przidzie
Zwoży przewiny, tako dyć bydzie.

Wy zaś łod cudzych tyż nic niy chciyjcie
Pokoj ze niymi nojlepi miyjcie
Chciwość niych sercow wom niy marasi
Cudze bliźniymi jako i nasi.

My tyż niy chcymy byście tropiyli
Ło tych co domy już łopuściyli
Kierzy pomarli, kerych już niy ma
Niy je szkryfniono im wieczno cima
Niy umartwiejcie tym - je inaczy
Miyjcie nadzieja, Pan to złonaczy.

Wierzymy przeca we zmartwychwstanie
W Jezusa z grobu dyć podźwiganie
Bog ich do życio tyż prziprowadzi
Podźwigo - Bog to yno poradzi
Tych co umarli w Jezusie Panu
Łoni dlo chwały ze grobow wstanom.

My, jako Słowo Pańske głoszymy
My, kierzy ciyngym przeca żyjymy
My łostanymy na przijście Jego
Dyć niy piyrszymi w tym wele Niego.

Som Pan, kej yno znak taki przidzie
Kej już archanioł fest trombić bydzie
Zstompi ze nieba coby stanyli
Wpiyrw z martwych prawie, by przi Niym byli
Ci kierzy Jego w życiu trzimali
Kierzy we chwale wpiyrw podźwigali.

Potym dopiyro my dran przidymy
My, co łostali, w raji za niymi
Społym z niym tako łobłok nos chyci
Do nieba rajza tako nom sklyci
Z Panym bydymy już tam na wieki
Kej czas posługi Mu niy był leki.

Toż społym wom tym pocieszać trzeba
Iże doczkomy we końcu nieba
I wasze braty tako doczkajom
Choć familije już ich niy majom.

V.

Co zaś do czasu, co do ty chwili
We kery byście ze Panym byli
Coby mog zabrać wos tyż do nieba
Wiycie - mi szkryfnońć nawet niy trzeba.

Dziyń Pański nogle dyć przilyźć może
Jak złodziyj w nocy, kej ćmok na dworze
Kej bydom godać: Pokoj ze nami
Nic nom niy stanie - wy wiydzcie sami
Co przidzie nogle ich zatracynie
Jak bol ku matce, kej narodzynie.

Toż niy uciyknom, niy ma możności
Wy, braty moje, żeście w jasności
Tyn dziyń wos gynau dyć niy zaskoczy
Kożdy z wos wszysko wtedy łoboczy.

Żeście dzieckami światła Pańskego
Tako dzieckami tyż dnia jasnego
A niy ty nocy we kery cima
We kery słońca na niebie niy ma.

Bestoż niy śpijcie, pozor dowejcie
Ze tych co kimiom mustra niy biercie
W filipie waszym jasność niych bydzie
I trzyźwość, kej tyn dziyń wartko przidzie.

Ci kierzy spać chcom, nocy czekajom
Ci kierzy pijom tyż wtedy majom
Gowa łopito, źle medykujom
I samym ćmokym tyż uradujom.

Nom zaś, kej dziyń durś tyż przinoleży
Trzyźwo, klarownie trza czas tyn przeżyć
We zbroji wiary, miyłości zbroji
Z prziłbicom kero nadziejom stroji
Nadzieja prawie niesie zbowiynie
Kej Pan łodkupioł, w Niym rozgrzeszynie.

Bog niy dlo gniywu stworzoł czowieka
Toż nom zbowiynio przidzie doczekać
We Panu naszym, w wierze w Krystusa
Z Jezusym społym dyć naszo dusza.

[broneknotgeld]

Łon pomarł za nos by tako stało
Coby z Niym wiela nos wachowało
I kejby nawet my sie pospali
Społym z Niym żyli, z Niym miyłowali.

Bestoż tyż społym sie pocieszejcie
Bestoż we Panu gynau wspiyrejcie
Tako robicie, to sie wom chwoli
Kej je ze Boga i waszy woli.

Braty, proszymy wos dyć terozki
Byście uznali znak łaski Boski
W tych kierzy prawie som miyndzy wami
By pokerować, żeście niy sami
Łoni wos w Panu napominajom
Łoni tyż Jego gynau słuchajom.

Im bardzi pszoć wom naprowdy trzeba
Skiż ich roboty wy - bliżyj nieba
Pokoj niych bydzie z wami wszyskimi
Toż ich słuchejcie, trzimcie ze niymi.

Niyusłuchliwych upominejcie
Lynkliwych zowdy tyż pocieszejcie
Lichym i słabym użyczcie siyły
Ciyrpliwi bydźcie, Bog wszyskim miyły
Kierzy dobrego społym trzimajom
We Niym nadzieja, toż Jymu pszajom.

Dowejcie pozor by za zło tako
Nikt niy łoddowoł tyż złym jednako
Jedyn drugymu dobrym sługujcie
I wszyskim tako gynau radujcie
I tyż rzykejcie, potrza nom tego
Coby być bliżyj Pana naszego.

Za wszysko niychej tyż dziynkczyniynie
Ze waszy strony, w tym uwielbiynie
Je woli Boga Wszechmogoncego
I woli Syna, Pana naszego.

Ducha niy gaście, jego gorkości
Proroctwow słuchejcie skiż boskości
Co gynau dobre - trzimejcie tego
I jak nojdali bydźcie łod złego.

Som Bog pokoju niychej wos darzy
Świyntościom yno, bydźcie bez skazy
Ze ducha, z duszy, z ciała waszego
Niych ofyn widać - czekocie Jego
Zdo - Jezus Krystus już ku wom idzie
Dnia yno czekać kej w końcu przidzie.

Wierny tyn kery wos powołuje
Łōn tyż to zrobi, Łōn uraduje
Wy zaś rzykejcie za nos skiż tego
Coby my prziszli wartko do Niego.

Pozdrōwcie bratōw w Tesalōnice
Tyż ucałujcie jejich ôblicze
Tyn brif czytejcie wszystkim jednako
Bratōm w świyntości – niych stanie tako.

Niych łaska Bożo durś z wami bydzie
Ze wiarōm w Pana naszego przidzie
Niych Jezus Krystus tako ze wami
Teroz i zowdy, na wieki – amyn.
 

[broneknotgeld]

Drugi brif Świyntego Pawła do Tesalōniczanōw.

I.

Paweł i Sylwan z Tymoteuszym
Brif Kościołowi, słowo ze duszy
W Tesalōnice ślōm wiernym tako
Kierzy w Krystusie z niymi jednako.

Niych Bōg ôbdorzo wos fest łaskami
Niych pokōj zowdy je miyndzy wami
Ze woli Ôjca i Syna Jego
Anō – Krystusa, Pana naszego.

Muszymy za wos Bogu dziynkować
Tako nōm godzi za wami stawać
Kej wiara waszo we duszach rośnie
Ôbrodzo pszoniym richtig radośnie.

My przeca wami aszymy wiela
W Kościołach Bożych, nigdy za tela
Skiż cierpliwości waszy i wiary
Choć prześladowań, stropiyń bez miary.

W tym znak tyż przeca sōndu Bożego
W kerym za wolōm sprawiedliwego
Krōlestwo Boże wōm je szkryfniōne
Stōnd tyż ciyrpiynia, bestōż sōm łōne.

Dyć sprowiedliwōm rzeczōm tyż Boga
Tako jo ofyn pedzieć wōm moga
Co Bōg ôdpłaci za te ciyrpiynie
Kej wōm zadali, ich to niy minie
Bōg złe uczynki im porachuje
Bjada im, bjada – niy uraduje.

Wy zaś, co żeście sōm uciskani
Społym dychniecie wtedy tyż z nami
Kej sie Pan Jezus z nieba ôbjawi
Ze janiołami, tako dyć sprawi.

Pan stanie tako w ôgnisty flamie
Kara tym wtedy prawie dostanie
Co Boga poznać gynau niy chcieli
Choć ewangelio wysłuchać mieli
Niy dali sercu dōńść Słowa Jego
Ôdpłata za to Pana naszego.

Kara ich czeko we zatracyniu
Tego już wtedy dyć niy pomiyniōm
Skuli ôbliczo Pana naszego
Jako tyż chwały i mocy Jego.

Przidzie dyć coby być uwielbiōny
Przez wszyskich świyntych – tako rzykōmy
Przidzie we chwale tych co wierzyli
Ô czym my przeca sami świodczyli.

Teroz tyż za wos zowdy rzykōmy
By Bōg, kerego we sercach mōmy
Mioł wos we zocy, wōm błogosławiōł
Coby we kōńcu tako wōm sprawiōł
By wos powołoł społym do siebie
Za wiara, dobroć – ôwoc we niebie.

Coby z tym miano Pana naszego
Krystusa – gynau Syna Bożego
U wos sławiōne ciyngym fest było
I wy z Niym tako, by wōm trefiyło
Wszechmogōncego łaskōm radować
I Krystusowi tako sługować.

II.

Proszymy wos tyż skiż przijścio Pana
Byście trzimali Krystusa miana
Coby my społym ze Niym trefiyli
Coby przi Niymu my w chwale byli.

Proszymy byście łowiyść niy dali
I Ewangelji zowdy trzimali
Sie niy strachajcie – strach ludzki miary
Tyż kwańtōm nigdy niy dejcie wiary
Jo w żodnym brifie tego niy kłada
Co już Dziyń Pański – ô to niy zwada.

Niy dejcie zwieść sie tyż i knifami
Nojpiyrw tyn przidzie kery ômami
Łōn bydzie mustrym niegodziwości
Jako zła jōntrzko, syn upadłości.

Dobro niy chyci sie dyć istnego
Łōn stanie przeciw Boga naszego
Podźwigo tako miyndzy bożkami
W świōntyni siednie, ludzi ômami
I wiela bydzie jego trzimało
Wiela w niym Boga richtig szukało.

Pewnikiym żeście niy przypomnieli
Kej żech to godoł we waszy szteli
Tōż wiycie iże ktōś go haltuje
Swojego czasu przeca cichtuje.

Moc nieprawości dyć już szwōng chyto
We tajemnicy, jakby ktō pytoł
Tyn ktō haltuje tymu przeciwio
Dyć zyńdzie z pola, niych wos niy dziwo.

Wtedy bezbożnik ofyn pokoże
Zło jego wiela urosnōńć może
Dyć niy do rady łōn Jezusowi
Kej Pan we kōńcu juzaś ôbjowi
Ôddychym wargōw zabije jego
I zniszczy blaskym przijścio swojego.

Przidzie bezbożnik z woli szatana
Ze mocy djobła, ze złego miana
Wpiyrw uwidzicie tyż znaki jego
I scyganiōne cuda istnego.

W swyj nieprawości , wielgi ôbłudzie
Prziciōngnie wiela, usłuchnōm ludzie
Ci, kierzy potym cołkym zatracōm
Kej prawdy niy chcōm, tako złōnaczōm
Łōni zbowiynio niy doczekają
Ku złu kerujōm, dobru niy pszajōm.

Bestōż tyż Bōg im pomiyszo w gowach
Zdo, miost filipa w nich jakby trowa
Tōż za cygaństwym stoć murym bydōm
Ku zatracyniu ze tym dyć przidōm.

Kej przeca wszyjscy sōndzyni tako
Skiż nieprawości skōńczōm jednako
Kej prowdy chycić wcale niy chcieli
Niyherski kōniec z tym bydōm mieli.

[broneknotgeld]

Nōm zaś durś Bogu potrza dziynkować
Za wos, kej piyrszym przidzie wōm stawać
Przed Bogym kery darzy zbowiyniym
Duch wasz dyć stanōł ze poświyncyniym
Przi prowdzie, z wiarōm we Słowo Jego
We Ewangeljo Pana naszego.

Bōg wos zawołoł skiż wiary waszy
Żeście chyciyli nauki naszy
Ty Ewangelji kero głoszymy
Z niyj chwała Pana, to przeca wiymy.

Tōż trzimcie mocno, z serca swojego
Naukōw Słowa Krystusowego
Kej żeście do sia je richtig wzięli
Ze godki, jako z brifa w ty chwili.

Sōm Jezus Krystus niych wos keruje
Ze Bogym Ôjcym społym raduje
Przeca wōm pszaje, pociecha dowo
Z łaskōm, z nadziejōm lekci dyć stowo.

Pan niychej serca raduje wasze
Niych je umocnio jako i nasze
Dobrych uczynkow zowdy trzymały
We godce prawdy ciyngym szukały.

III.

Na kōniec braty – za nos rzykejcie
Za Słowo Boże – tego trzimejcie
Coby rozeszło sie w strōny świata
I doszło w wierze kożdego brata
Jako już u wos tyż prawie stało
Dyć przeca wielgo ta ziymia cało.

Rzykejcie by my daleko byli
Ôd tych ôszkliwcōw co zła chyciyli
Co wiary prawy sie niy trzimajōm
Zdo iże złymu przipochlybiajōm.

Dyć Bōg je wierny, Bōg sprawiedliwy
Łōn wos umocni, je miłościwy
Pan wos ôd złego wachować bydzie
Ze dobrym ku wōm tako tyż przidzie.

Miyjcie w niym ufność, trzimejcie Jego
Rōbcie co potrza, chytejcie tego
Co przeca zowdy przikozujymy
By psoć bliźniemu, Pan pedzioł – wiymy.

Pan serca wasze z tym poprowadzi
Ku Bogu jako Łōn dyć poradzi
We ciyrpliwości Słowa Bożego
Trzimejcie wiary, trzimejcie Jego.

Braty, wōm tako przikozujymy
W miano Krystusa z kerym żyjymy
Byście tytm prawie pokōj dowali
Kierzy nauki inszy chytali
Ôd ty co my wōm pedzieli w Panie
Pokōj im dejcie, niych tako stanie.

Sami dyć wiycie – muster w nos mocie
Wystyknie iże nos spōminocie
My akuratnie u wos dyć żyli
I bliźnim poszli jak poradzili.

U wos nikogo my niy stropiyli
I tyż ciynżorym przeca niy byli
Chlyb niy za darmo jedli ze wami
W dziyń, w noc robiyli – gowōm, ryncami.

I choć gościna my u wos mieli
Choć mōgli dychnōńć – przeca niy chcieli
Szło ô to coby być mustrym tako
Byście robiyli i wy jednako.

Przeca my ofyn już wōm godali
Byście roboty niy łodciepali:
Kery niy robi, niychej tyż niy jy
By utropiyniym niy stoł łōn czyjim.

Doszły nos słuchy iże nikierzy
Co miyndzy wami, choć kożdy wierzy
Nikierzy zleźli z akuratności
I wynokwiajōm w swoji małości
Żodny roboty sie niy chytajōm
A jak już chycōm – ty co niy majōm.

Kej robiōm tako, nos niy radujōm
Przikozujymy im: Niych sie czujōm
W Jezusie Panu, dyć we cichości
Chlyb niychej jedzą w swoji radości
Chlyb swōj, na kery sami zarobiōm
Niy cudzy, tako niychej niy zgobiōm.

Wy zaś, co Słowa Pana trzimiecie
Rōbcie co potrza tam kaj żyjecie
Dobra fest trzimcie, tako wōm trzeba
Czas w kōńcu przidzie – doczkocie nieba.

Ktō napōmniynio zaś niy posłucho
Na brif nasz kery mo dusza głucho
Na tego pozōr sami dolejcie
I tyż z niym wcale niy zadowejcie
Mono spoko pi, zgańbi tym prawie
I stanie z wami we Pana sprawie.

Bestōż niy rōbcie ze niego wroga
Tako niy godzi, pedzieć wōm moga
Napōminejcie go jako brata
By niy doczekała go w tym zatrata.

Niych Pan pokoju ciyngym wachuje
Pokojym darzy, zowdy sztimuje
W kożdy dziyń tako i kaj bydziecie
Niych Pan durś z wami, z niym radujecie.

Pozdrowiōm rynkōm mojōm wos tako
Jak w kożdym brifie, zowdy jednako
Zowdy coś szkryflōm w brifach sōm przeca
Jako myślami durś ku wōm leca.

Tōż niychej łaska Pana naszego
Krystusa prawie, Syna Bożego
Je tako ciyngym gynau ze wami
We łaskach Boga durś żyjcie – amyn.

[broneknotgeld]

Piyrszy brif Świyntego Pawła do Tymoteusza

I.

Paweł, Apostoł z przikazu Boga
Co we Krystusie wskozoł mu drōga
By Zbawiciela Słowo rozgłosiōł
Nadzieja w Panu, kaj idzie, wnosiōł.

Brif tyn do rynki Tymoteusza
Mi synu w wierze, niych z Bogym dusza
Niych łaska, miyłość i pokōj Pana
Tymoteusza trzimie durś miana
Jako łōn Słowa Krystusowego
Ku chwale Łojca i Syna Jego.

Kej w Macedōńjo żech sie skerowoł
Prosioł żech ciebie byś pozōr dowoł
Jako w Efezie ze wiarōm w Pana
By Słowo prawie szło z Jego miana.

Coby inaczy niy nauczali
Ô jakiś kwańtach niy ôsprowiali
Niy poświyncali czasu ôstudzie
Poradzōm ciōngnōńć ku tymu ludzie
Choć to przeciwio z Bogym zbowiyniu
Przeciwio wiarze, dobru w sumieniu.

Kōńcym zaś przikozanio mojego
Niychej je pszonie serca czystego
Z sumiynio kere dobrym rozkwito
Z wiary prowdziwy co z Panym wito.

Nikierzy tego niy dostōmpiyli
Tōż psincym godka ich we ty chwili
Ich słowa prōzne, na nic sie zdadzōm
A przeca w uszy bliźnich je wsadzōm.

Chcōm ôd Zakōnu być rechtorami
Dyć niy spokopiōm, wiymy to sami
Tego co ôd sia gynau godajōm
A gynau uczyć inszych chyńć majōm.

Dyć wiymy iże dobro w Zakōnie
W niym tyż początek, chociaż niy kōniec
Ktō akuratnie trzimie sie tego
Tyn je we zocy Wszechmogōncego
Sōm Zakōn niy dlo tych sprawiedliwych
Niy dlo tych w Panu, w wierze gorliwych.

Bezbożnych, grzesznych łōn napōmino
Niysprowiedliwym syndziōm niy ino
Wyrodnym tako, tym w nieczystości
Tym co zabijōm cie bez litości
Ôdbierōm życie i rodzicielōm
Kej złym swyj duszy śmierci durś ścielōm.

Tyż sodōmitom i rozpustnikōm
Handlyrzōm ludzmi i ôbłudnikōm
Kerym cygaństwo ino we gowie
Krziwoprzisiynscōm, tyż tym co zdrowe
Nauki kajsik naprowdy majōm
A ino kwańty ludziōm wciskajōm.

Kej Ewangeljo trza zocno głosić
Ku chwale Boga, Pan ô to prosi
Ta kerōm mie tyż filip ôświyciōł
Z kerōm już Ida we żywobyciu.

Dziynkuja Tymu co doł mi siyły
By Słowa Jego przi mie durś były
Dziynkuja Panu tako naszymu
Krystusa wielbia tytż i po Tymu
Co mi zawierzōł, służyć przikozoł
Drōga ku Tymu sōm Bōg pokozoł.

Mie, co żech piyrwyj bluźniōł Mu wiela
Coch prześladował, gnymbiōł za tela
Żech miyłosierdzio dostōmpiōł tako
Boch co złe zrobiōł, zowdy jednako
Było z niewiary, z nieświadomości
Teroz we duszy Słowo mi gości.

Dyć łaski Pana je aż za tela
Z wiarōm, z miyłościōm gynau jyj wiela
Co we Jezusie Krystusie było
Ze woli Boga ku nōm trefiyło.

Prowda w ty godce dyć uznowocie
Tyż wiara gorko we duszy mocie
Iże sōm Krystus sie tu pojawiōł
Zbowić grzysznikōw, gynau to sprawiōł
I mie, choć piyrszym je miyndzy niymi
Wyboczōł winy ô kerych wiymy.

Dyć miyłosierdzio dostompiōłch Jego
Po prawdzie, gynau tyż skuli tego
Co Krystus na mie pokozoł inszych
Iże wert grzesznik, nawet nojwiynkszy
Wert je zbowiynio, kej ze Niym stanie
Już w żywobyciu – dziynki Ci Panie.

Bogu, krōlowi niyśmiertelnymu
Naszymu Panu niywidzialnymu
Kery nos darzy w wierze łaskami
Chwała na wieki wiekōw je – amyn.

Tymoteuszu, te przikozanie
Ci w brifie kłada, dej pozōr na nie
Trza cobyś wedle przepowiodanio
Biōł sie ô wiara, byś stowiōł na nio.

Trzimej sumiynio i trzimej wiary
Tyś mi je synym, tyś moji miary
Niy patrz na inszych, co pobłōndziyli
Co jak rozbitki wiara stracili.

Jak Hymeneus, jak Aleksander
Kej ślepōm sztrasōm już je ich wander
Jo żech ich ôddoł już szatanowi
Bluźniyrstwo jejich służy djobłowi
Co je we wercie, łōn im pokoże
Bluźnić ôduczōm – chwała Ci Boże.

Tyż napōminōm – rzykać nōm trzeba
Błagać, upraszać Boga ze nieba
Dziynkować tako za wszystkich ludzi
Kerych w dziyń słōnko po nocy budzi.

Za Królów, wszystkich co reskiyrujōm
Niych ze pokoju społym radujōm
By nōm spokojnie życie leciało
Jako sie godzi, jako być miało
Coby mōc trzimać sie uczciwości
I żyć z bliźniymi we nabożności.

[broneknotgeld]

Tako je dobrze, Boga raduje
Zbowicielowi gynau sztimuje
Spokopiōm prowda – Pan tako sprowi
Co wszystkich ludzi w wierze wybowi.

Jedyn Bōg przeca ciyngym nad nami
Jedyn Syn Jego kery z ludziami
Boskość kupluje w swoji wielgości
Krystus był z nami w ludzki małości.

Jezus sōm siebie nōm ôfiarowoł
Ku ôdkupiyniu – Łōn za tym stowoł
Świodectwym swojich czasōw ôstanie
Pan nasz i Jego ukrzyżowanie.

Bestōż wyznaczōł mie kaznodziejōm
I Apostołym, tōż rzeczy dziejōm
Prowda durś godōm, w tym niy cygania
Je Ewangeljo w sercu pogana
Z woli Krystusa, Pana naszego
Jo im rechtorym je skuli tego.

Rechtorym w wierze, we prawdzie tako
Chca coby wszyndy chopy jednako
Bogu naszymu zowdy rzykali
Ku Niymu czyste rynce skłodali
Zowdy ze pszoniym, bez gniewu, zwady
Ktō prawowierny, do tymu rady.

Tako niywjasty niych tyż rzykajōm
Niych ôblyczynie przi tymu majom
Ôdświyntne, dyć tyż niy za bogate
Wysztiglowane, dyć niy pstrokate
Bez frizōw w złocie, perłōw, klejnotōw
Gryfności w wierze niy trza gupotōw.

Tako niywjaście zowdy sztimuje
Niych pobożnościōm Pana raduje
Dobre uczynki w niyj rozkwitajōm
Ku chwale Pana łōne być majōm.

Niywjasta niychej yno w cichości
Niychej ślubnego tako niy złości
Jymu poddano, jego niych słucho
Na to co godzi niy mo być gucho.

Ny dowōm Zwoli by nauczała
Abo nad chorym zapanowała
Niych we spokoju ze ślubnym żyje
Zno miejsce swoje, niy pyto: Czyje?

Był Adam piyrwyj przeca stworzōny
Ewa zaś po niym dopiyro mōmy
Szlanga niy zwiōdła w Raju Adama
A Ewa prawie, kej była sama.

Mo dzieci rodzić by być zbowiōno
Tōż niych pokusy swoje pokōno
Niych wiary trzimie, pszonio bliźniego
Nabożnie żyje, cicho do tego.

III.

Niychej w tym prowda: Ktō chce kerować
I być biskupym – mustrym mo stawać
W zocny robocie ty naszy wiary
Mo niepośledni być gynau wiary.

Biskupa zgańbić niczym niy idzie
Mōnż jedny ślubny – pszoćjyj durś bydzie
Zowdy je trzeźwy, mocny w filipie
Coś złego we niym nigdy niy zgrzipie
Zowdy ugości u sia bliźniego
Nauczo – anōng mo fest do tego.

Być ôchlapusym biskup niy może
Skorym do bicio tyż, niy dej Boże
Jymu przistoji żyć we skrōmności
Zowdy bez zwady i bez chciwości.

W swyj familiji posłuch mieć musi
Zło jego dziecko niychej niy kusi
Rodzica zowdy usłuchnōńć majōm
Nō i czystości tako trzimajōm.

Kej w dōma rzōńdzić by niy poradziōł
Jako bliźniemu by w tym doradziōł?
Jak by sie starōł ô Kościōł Boży
Chop zo we dōma niywiela woży?

Niy trza biskupa przi tym takego
Dopiyro co dyć nawróconego
By pychy chycić mōg, frechōwności
We takim djoboł gynau zagości.

Tyż dobrze świodczyć ô niym dyć majōm
Ci kierzy wiary sie niy trzimajōm
Ty naszy, kero ich mono dziwi
Dyć biskup niychej je sprawiedliwy
Coby go djoboł niy mōg pokusić
Zdo poprōbować tego zło musi.

Śladym biskupa djakōn niych idzie
W czystości duszy być tyż mu przidzie
Niy mo cyganić, pić małowiela
I choć piniyndzy niy mo za tela
Niych ô uczciwe zadbo profity
I z tajemnicōm wiary je przi tym.

Czyste sumiynie niych łōni majōm
Nojsōmpiyrw prōbie w tym poddowajōm
By Kościołowi zocnie służyli
I bez nagany zowdy tyż byli.

Ze niywjastami mo być zaś tako
Niych sōm stateczne wszyske jednako
Niy ôbgadujōm, zowdy w trzyźwości
Niych wiary trzimiōm, swyj powinności.

Djakōny ślubno niych jedna majōm
Zaś dzieckōm swojim zowdy niych pszajōm
Niych zawiadujōm i familijōm
Jako tyż dōmym we kerym żyjōm.

Ci kierzy dobrze richtig sługujōm
Urzyndōw chycōm co im sztimujōm
Kej wielgo ufność we wierze majōm
Jako my mōmy, kej Panu pszajōm

Pisza to prawie, Tymoteuszu
Chca trefić z tobōm cołkōm swōm duszōm
Rachuja iże do ciebie przyda
Choć mono z tobōm niyskorzyj byda.

[broneknotgeld]

Tōż chca bys drapci sōm wiedzioł ô tym
Jako sprawować teroz i potym
We Dōmu Boga, Kościele Jego
Ôpoce prowdy, filora Tego.

Kej richtig wielgo w tym tajemnica
We nabożności czyje sōm lica?
Tego co nōm sie w ciele ôbjawiōł
Usprowiedliwiōł w duchu, to sprawiōł.

Co sie janiołōm ukozoł w chwale
I niy ôminōł poganom wcale
Na świecie wierzōm w Pana naszego
Wstōmpiōł, cześć tyż skiż tego.

IV.

Duch Świynty przeca wyraźnie prawi
Co nōm niyskorzyj zło tako sprawi
Iże ôdstōmpiōm nikierzy wiary
Duchy pokuszōm kere zły miary
Powiedōm istnych ku szatanowi
Djoboł naukōm swojōm niy zbowi.

Dyć za ôbłudōm cygańskōm stanōm
Ze kery skaza tako dostanōm
Grzychym sumiynie w tym nacechujōm
Chocioż sie tego niy forsztelujōm.

Łōni żeniaczki już zabrōniajōm
Zdo, woli Boga we tym niy znajōm
Kożōm jedziynie wiernym ôdstawić
Kere sōm Bōg doł coby tyż sprawić
Tym kierzy zjedli już Jego dary
By dziynkowali z cołkich siył wiary.

Wszysko stworzōne dyć je przez Boga!
Z dobroci Jego, pedzieć to moga
Trza nōm dziynkować i brać ôd Niego
Niy ôdciepywać, niy godzi tego.

Co je łod Boga, je poświyncōne
We Niym poczōntek mo, toż na kōniec
Rzykać w podziynce trza, słuchać Słowa
Pana naszego – spokopi gowa.

Tymoteuszu, kej uczōł bydziesz
Bydź dobrym sługōm, z Niym społym idziesz
Z Krystusym Panym, tōż słowa wiary
W tym niypośledni majōm być miary
W dobry nauce żeś wychowany
Chytej już mocno jyj każdym ranym.

Niy troć tyż czasu na kwańty cudze
To niy przistoji Krystusa słudze
Niywjastōw niy trop sie bajdurzyniym
Ducha ćwicz yno, w zgodzie z sumiyniym.

Dyć ibōng ciała niywiela sprawi
Trza być pobożnym, dobro w tym jawi
Je ôbiytnica skiż nabożności
Żywota dzisioj i we prziszłości.

We tym nauka, słowa prawdziwe
Kere z nadziejōm na dni szczyńśliwe
Nabożność niyuchej zowdy we zocy
Wiernym dokłodo durś wiyncyj mocy.

Bestōż starōmy sie jako idzie
Bestōż bijymy ô to co bydzie
Nadzieja w Bogu żywym durś mōmy
Ku Niymu gowy nasze zwrocōmy
Panu naszymu, Zbowicielowi
Wszyskim, tym wiernym, tako Łōn jowi.

Przikozuj bratōm, nauczej zowdy
We miano Pana, we słowach prawdy
Niych Ewangeljo niy yno w uszach
Niychej zagości we jejich duszach.

Niych niy pogardzōm tobōm boś mody
Bydź dlō nich w godce zowdy przikłodym
Mustrym w wyjściu, w pszoniu, w czystości
We wierze naszy, w akuratności.

Aże do czasu kej w kōńcu przyda
Wachuj czytanio, z tego niy biyda
Tyż napominaj, nauki dowej
I we dziyń kożdy przikłodnie sprowiej.

Trzimej fest łaski kero we ciebie
Prorokowali jako Tyn w niebie
Kej rynce starsi na ciebie dali
Mocno chyć tego by niy wajali.

Przi tym stōj prawie, to przeca godzi
Z Ducha Świyntego siyła sie rodzi
Niych widzōm iże ze wiarōm rośniesz
Panu tyż dziynkuj za to radośnie.

Fest dowej pozōr tyż sōm na siebie
I na nauki – słuchajōm ciebie
Trzimej sie tego kej dobrze robisz
Siebie i inszych przeca tym zbowisz
Tych kierzy w ciebie muster mieć bydōm
We chwale tako do Pana przodom.

V.

Starszych przezywać ci sie niy godzi
Ich napōminej jak ôjca – młodzi
Zaś niychej w ciebie brata tyż majōm
Brata starszego, niych usłuchajōm.

W niywjastach starszych matka mosz widzieć
Młodsze jak siostry – tako niych bydzie
Bydź powściōngliwy, czysty przi frelach
Zocności twoji nigdy za tela.

Czcij gdowy kere chopōw straciły
Kej dziecka majōm - by społym były
Tako tyż samo je ze wnukami
Trza by trzimały tyż ze ōmami.

Niych jyj potōmstwo w dōma ôstanie
Przi rodzicielce, niych zwożo na nie
By akuratnie żyć nauczyli
We familiji, muster z niyj wziyli
Kej tako prawie dzieckōm sztimuje
Kej czowiek Boga tym tyż raduje.

Kero zaś gdowa je w samotności
Niych mo nadzieja co z Bogym gości
Do Niego rzyko, prosi kej trzeba
Niych trzimie wiary ku chwale nieba.

Kej jednak chyci sie życio złego
Kej je rozwiōnzło, kej trzimie tego
Tako choć żyje jeszcze na ziymi
Zdo być pomiyndzy już umartymi
Jōm napominaj, przikoż poprawa
Żyć jyj bez skazy godzi – w tym sprawa.

[broneknotgeld]

Kej zaś ktōś starać niy chce ô swojich
Ô familijo – źle richtig stoji
Tyn sie zapiyro w tym swoji wiary
Je ôd niewiernych gorszym – tyj miary.

We spisie gdowōw miyj yno take
Po szejśćdziesiōntce, tyż w tym jednake
Co yno miały jednego chopa
Wierne po śmierci mu, w tym utropa.

Dyć wiela dobrych uczynkōw miały
Z miłościom dziecka wychowywały
Gościyły bliźnich kej trzeba było
A świyntym u nich sie nogi myło.

Te kere inkszym pōmocne były
W ciyrpiyniu bliźnim jakoś ulżyły
W dobroci tako zowdy wspierały
Tyż cołkym ôd sia dobra chytały.

Dyć sie wystrzygaj tych gdowōw modych
Łōne chcōm wydać, tyż skiż urody
Skiż namjyntności chopōw chytajōm
I ôd Krystusa ich ôdciōngajōm.

Zwolo im na to jejich sumiynie
Dyć za tym idzie tyż potympiynie
Wierności łōne niy przestrzegajōm
Kej ku kolejnym mynżōm kukajōm.

Przi Tymu jeszcze czas marnotrawiōm
Po dōmach łażōm, utropy sprawiōm
Sōm wrazidlate, kwańty godajōm
Jeszcze ôszkliwie tyż ôbmowiajōm.

Tōż mode gdowy niych wydowajōm
Niych rodzōm jeszcze, dziecka chowajōm
Niych gospodarzōm w dōma ślubnymu
I niy szterujōm inkszych – po tymu.

Nikerym ze nich już sie zwyrtnyło
Kej same były, zło przitrefiyło
Polazły za niym, djobłu sługujōm
Pana naszego tym niy radujōm.

Ktō z wiernych prawie mo w dōma gdowy
Niych im ôpieka je dać gotowy
Niych Kościołowi niy sōm ciynżarym
Kej potrza wsparcio samotnym, starym.

Starsi, co dobrze durś reskiyrujōm
Niych sōm we zocy, czciōm niych radujōm
Nojbardzi zaś kej zwiastujōm Słowo
I nauczajōm, Pan z niymi stowo.

W Piśmie czytacie: Wōł młōci zboże
Pyska zawiōnzać mu sie niy może
Tyż tako stoji: Chop za robota
Mo geltak dostać – to niy gupota.

Kej ktōś naskarży ci na starszego
Ôstow to, zaroz niy chytej tego
Chyba że społym z niym świodczyć bydōm
Inksi – kej tako ku ku ciebie przodom.

Grzysznikōw zaś napōminej ofyn
Przi inszych godej – doczkajōm sztrofy
Niych inksi tako grzeszyć lynkajōm
Niychej klar we tym gynau już majōm.

Klna sie przed Bogym i Synym Jego
Przed aniołami, świodkami tego
Cobyś sie trzimoł słowōw co prawia
Niy medykowoł kej ci to jawia
Przi tym niy chytoł tyż jedny strōny
Ze kery bydziesz za to chwolōny.

Ryncōw na nikogo niy wkłodej prawie
Kej niy wiysz wszysko ô jego sprawie
Ôd cudzych grzychōw trzimej daleko
Sōm durś bydź czystym – wiysz co cie czeko.

Już niy pij yno ty czysty wody
Dyć pozōr dowej kej, choć żeś mody
Skuli żołōndka niyhersko czujesz
Pokosztuj wina, dyć forsztelujesz
Iże ôfiara w tym tyż je Pana
Niych cie uzdrowi skiż Jego miana.

Sōm ludzie kierzy grzyszōm w jawności
Już wiymy ô nich, bestōż nojprości
Już sōndzyni niym sōnd wykoże
Iże pokorać za to ich może.

Dyć sōm tyż tajne grzechy, ćmok skrywo
Niyjedyn syndzia ciynżko ôdkrywo
Choć łōne idōm za grzesznikami
Kierzy chcom tego kej zło ômami.

Je tako samo ze uczynkami
Te dobre widać, kukniecie sami
Dyć te skrywane niych ofyn jawiom
Kej dobre niychej radości sprawiom
A kej sōm insze, tyż lepi wiedzieć
Co we człowieku poradzi siedzieć.

VI.

Ci co hōmōncie teroz niewoli
Co słuchać majōm durś pana woli
Niych majōm istnych tyż czci godnymi
By miano Pana na naszy ziymi
Tako nauka tyż cołko Jego
Bluźniyrstw niy znała, niy trza dyć tego.

Ci kierzy pana bratym tyż majōm
We wierze społym, niychej zwożajōm
Trza by im bardzi usługiwali
Za dobrodziejōw ich swoich brali
Trza brata w wierze dyć nōm miyłować
Tako nauczej, chciej szprymy dować.

Dyć kej ktōś insze nauki dowo
Ktō wele słowōw Pana niy stowo
Z kerych zbowiynie nasze w Krystusie
Niy z nabożnościōm stowo w tym tu sie.

[broneknotgeld]

Łōn je frechowny i niy uczōny
W niym ôstudnika zdo yno mōmy
Ciśnie do zwady i ôszkliwości
Niy pszonie yno zawiść w niym gości
Ôbgodo tako i bluźnić bydzie
Trza dować pozōr – ô to mu idzie.

Larmo chcōm robić, ciyngym mecyjo
Z ôstudy gorszo tyż tragedyjo
Cosik niyrichtig z filipym majōm
Z wiary profitōw zdo durś czekajōm.

Po prawdzie, profit ze pobożności
Je gynau wielgi, dyć szkryfna prości
Je profit wielgim dlo tych co majōm
Ducha we sercu, małości pszajōm.

Dyć my niczego światu niy dali
Nic niy prziniyśli, coby żyć – brali
Toż wiyncyj copnōńć tyż niy mogymy
Niych styko tego z czego żyjymy.

Kej jodło mōmy i ôbleczynie
Niych radość z tego nos niy ôminie
Niychej wystyko to co żyć zwoli
Za to niych czowiek już Boga chwoli.

Ci kierzy chcōm być durś bogoczami
W djobelskie siydła wlatujōm sami
Na pokuszynie sie wystowiajōm
Sami w niywola złego wprzōngajōm.

Niypotrzebnymi chyńciami szkodzōm
Ku złu i siebie, i inkszych wodzōm
Ku zatracyniu z chyńciōm ktō idzie
W Krōlestwie Pana gynau niy bydzie.

Przeca w chciwości je korzyń złego
Ci kierzy mocno chyciyli tego
Ôd wiary cofiōm, sōm coroz dali
Boleściōm chyńci swojich ôddali
Do życio ciyngym coś im brakuje
Djoboł ze tego yno raduje.

Czowieku wiary – ôd tego citej!
W sprawiedliwości kożdy dziyń witej
Nabożność, wiara, pszonie bliźniego
Ciyrpliwość – skarby serca twojego.

Tōż bij sie, bij sie ô swoja wiara
Ô życie wieczne trza ciyngym starać
Ty żeś do tego je zawezwany
Poświodczōm świodki żeś z Pana mianym
Dobre wyznanie przed niymi złożōł
Bestoż dlo bratōw jak muster wożōł.

Przed Bogym tako, Stwōrcy wszyskego
I przed Krystusym co Synym Jego
Łōn przed Pōncjuszym Piłatym stowoł
I tyż tam dobre wyznanie dowoł.

Koża ci obyś trzimoł przikozań
Byś był bez zmazy, spōmnieć to woża
Byś bez nagany durś czekoł tego
Przijścio ze nieba Pana naszego.

We swojim czasie Krystus pokoże
Błogosławiōne w Niym miano Boże
Jako krōl Królów, jako pan panōw
Możny, we wercie wszystkich ich mianōw
We wercie Ôjca Wszechmogōncego
Co we Niym Syna mo jedynego.

Tyn, kery sōm je w nieśmiertelności
Niy do pojyńcio w wielgi światłości
Kerego ludzie by widzieć chcieli
Przeca niy mogōm, tōż niy widzieli.

Som blask łod Niego ôślepić może
Syn Wszechmocnego, potōmstwo Boże
Cześć Mu noleży, nawet i kamyń
Łoddo cześć prawie, na wieki – amyn.

Bogoczōm świata kozać tyż możesz
Niych medykusom we miano Boże
Prōzno nadzieja w bogactwie majōm
We Bogu żywym niych jyj szukajōm
We Tym co wszysko nōm doł ze świata
Jymu noleży naszo zapłata.

Koż im by dobrze yno robiyli
W uczynki zocne sie bogaciyli
Potrzebujōncym leko dowali
Be cindzy tako piniōndź życzali.

W czas żywobycio niych to zbiyrajōm
Skarbym uczynki za kere pszajōm
Ci kierzy w biydzie, kierzy stropiyni
Dobro je skarbym, dobro na ziymi
Trza mnożyć coby dostōmpić tego
Żywota w niebie – daru Bożego.

Tymoteuszu, wachuj dyć tego
Co skarbym z woli Pana naszego
I dej sie pokōj z balakwastrami
Z darymnōm godkōm co yno mami
Z kery ôstuda, a niy nauka
Życie niy po to by zwady szukać.

Ci kierzy tako sie kerowali
Ôd wiary Pana z tym oddalali
Aże ôdpadli cołkym – to stało
Choć co inkszego mono im zdało
Z tobōm zaś łaska niychej cuzamyn
Pana naszego durś bydzie – amyn.
 

[broneknotgeld]

Drugi brif Świyntego Pawła do Tymoteusza.

I.

Paweł – Apostoł, sługa Krystusa
Do sługi w Bogu – Tymoteusza
Kery we wierze mu roztomiyły
Niych łaska Boga dokłodo siyły
I miyłosierdzie zowdy przi niemu
Tyż pokōj Pana zowdy po tymu.

Dziynkuja Bogu co mu sługuja
Jak moje ôjce, tymu raduja
Kej ciebie spōmna w rzykaniu mojim
We dziyń, we nocy w pamiyńci stojisz.

Spōminōm tako ślimtanie twoje
Kej my żegnali, niy darmo to je
Chca cie zaś widzieć, z tobōm radować
I blisko ciebie we służbie stawać.

Spōminōm wiara kero we ciebie
Gynau prowdziwo – we Pana w niebie
Jak twoja ōma Lojis jōm miała
Eunice – matka, tyż jyj trzymała
I żech je cołkym pewny dyć tego
Co wiara z mocy serca twojego.

Tōż napōminōm cie – niy ustowej
I ôd sia Panu co możesz dowej
Niy darmo rynce żech kłod na ciebie
By łaska Boga kery we niebie
Już twoji duszy tako siyngnyła
Yno ôbudzić jom trza, w niyj siyła!

Ducha bojaźni Bōg nōm niy szynknōł
Niy czas byś teroz skiż czegoś miynknōł
Ze łaski Jego je moc i pszonie
Trzyźwość filipa, przi Panu stonie.

Tōż ciebie gańba w tym być niy może
Świodczyć ô Bogu trza we ty porze
Rōb jak jio robia – w hereszcie Jego
W utropie – chwola Wszechmogōncego
I Ewangeljo durś starōm głosić
Kej Pan przikozoł, trza mi jōm nosić.

Łōn nos wybowioł, powołoł z łaski
Niy ze uczynkōw naszych, jyj blaski
Już ze Krystusym piyrwyj być miały
Już przed wiekami nōm ôbjowiały
Słowa prorokōw Boga naszego
Ku łojcōm naszym szły z woli Jego.

Sie łaska Bożo dyć pokozała
Ofyn – przez Syna Jego ze ciała
Przez zbowiciela Krystusa Pana
Śmierć z Niym przegrała, na chwała miana
Tego co życie w nieśmiertelności
Przez Ewangeljo doł ku radości.

Jo zaś je siywcōm Słowa Bożego
Ty Ewangelji Pana naszego
Żech Apostołym ze Jego woli
Rechtorym tych kierzy bydōm poszli
Gynau Mu prawie, choć wpiyrw pogany
Stanom za Słowym, za Jego mianym.

Skiż tego ciyrpia, skiż tego Tropia
Dyć mi niy gańba, przeca spokopia
Żech Mu zawierzōł, pewny żech tego
Co wszysko w mocy je prawie Jego
Mie bydzie wspiyroł durś w tym co robia
Aż po sōm kōniec, kej niy nazgobia.

Niych mus trym ci je nauka tako
Coś u mie słyszoł, prawie jednako
Zowdy we pszoniu Syna Bożego
Gynau ze miana Krystusowego.

Tōż dali wachuj toco dobrego
Mōmy ze łaski Ducha Świyntego
Co w nos je prawie ze Boga woli
Coby my bliźniym tyż wiela poszli.

Wiysz ô tym iże sie broczyli
Ôdymie wszyjscy co w Azji byli
Figellus z Hermogenesym tako
Inksi za niymi idōm jednako.

Onezyfora dōm niych Pan chrōni
Sōm miyłosierdzio we wercie ôni
Ôn mie pokrzepioł w moji utropie
Kej żywobycie tako mie dropie
Mu przi mie stanōńć gańba niy było
Kej we łańcuchu być mi trefiyło.

Prziloz do Rzymu tyż skuli tego
Co ô mie staroł i dopnōł tego
Iże tam prawie znoloz, Pan zwolōł
Kej na mōj muster Krystusa chwolōł.

Niych Pan mu darzy, dostōmpi tego
By w tyn dziyń stanōł tyż wele Niego
Już we Efezie wspiyroł mie wiela
Sōm wiysz, posługi ôddoł za tela.

II.

Skiż tego, synku mōj, w łasce dźwigej
By w niyj umocnić, nigdy niy migej
Łōna z Jezusa Krystusa idzie
Niychej przi ciebie na zowdy bydzie.

To coś ôdymie gynau usłyszał
To co przi świadkach, żech w tym niy miyszoł
To przekoż wiernym, by w dusze brali
By inszych tako tyż nauczali.

Ciyrp zy mnōm społym, jak wojok Pana
Krystusowego we wercie miana
Służba wojokōw Boga durś czeko
Skiż doczesności łōna niy leko
Dyć trza by w nos mioł upodobanie
Pan co raduje nos, kejś tu stanie.

Przeca kej ktōsik w zapasy stowo
Trza by godziwie we nich siyłowoł
Inaczyj wiyńca w tym niy dostanie
Cygańskim knifym? Niydoczekanie!

Gospodorz kery staro ô ziymia
W dziyń jōm ôbrobio, tropi kej Cima
Nojpiyrw profity mo brać ze tego
Nojpiyrw wykarmić mo łōna jego.

[broneknotgeld]

Spokopić musisz co godōm prawie
Wiym iże wspiyro cie Pan w ty sprawie
Pamiyntej, Krystus z Dawida rodu
Z umartych dźwignōł – niy darmo godōm
We Ewangelji to ofyn kłada
Choć skuli tego je niyroz zwada.

Jo trzimia tako Słowa Bożego
I wiynzy ciyrpia tyż skuli tego
Mie jak bandyty w hereszcie trzimiōm
Jezus zmartwychwstoł – strach pedzieć niy mom.

Kej wiym to – wiela utropy zniesa
Tyżdo wybranych, tym przeca ciesza
Iże i jejich we tym zbowiynie
Ku chwale Pana – w Niym ôdkupiynie.

We tym je prawie godka prawdziwo
Ktō wierzy przeca tymu niy dziwo
Z Niym my pomarli, z Niym żyć bydymy
Terozki prawie ze Niym ciyrpiymy
Do krōlowanio dyć nos prziwoło
Tako nōm bydzie przi Niymu dzioło.

Kej zaś zaprzymy Pana naszego
Łōn tyż nos zaprze, dōńdzie do tego
My niy trzimiymy durś Jego wiary
Łōn zaś je wierny, kej boski miary
Niy może zaprzeć sie przeca siebie
Jako tyż Ôjca kery we niebie.

To przipōminej w naukach swojich
I napominaj, ktō z Bogym stoji
Niychej niy wdowo w prōzno ôstuda
Szkda i godki tam kaj ôbłuda
Ku zatracyniu lyźć tako majōm
Ci kierzy kwańtōw takich słuchajōm.

Starej fest ô to byś kejsik stowoł
Przed Bogym jako rechtor co dowoł
Bratōm klarownie Słowo prawdziwe
Twoje uczynki niych durś godziwe
Jak robotnika kery bez skazy
Choć zło kusiło dyć wiela razy.

Darymny godki ty sie niy chytej
Dej tymu pokōj, nawet niy pytej
Ci kierzy ofyn tako godajōm
Ku bezbożności inkszych ciōngajōm.

Ich godka rośnie jako gangryna
Retunku przed niōm ze czasym niy ma
Hymeneusza spōmna terozki
I Filetasa – w nich dopust Boski.

Łōni już prawdy niy ôbjowiajōm
Lepi niy słuchać ich kej godajōm
Co prawie wiernych już zmartwychwstanie
Kej ciyngym jeszcze na to czekanie
Tōż bliźnim tako w gowach miyszajōm
Pełne cygaństwa dyć gamby majōm.

Szczyńściym durś mocne filory Boże
Ze sztymplym co go żodyn niy zmoże
Pan pozno swojich, wybiere tako
Niyprowdōm tropi zowdy jednako.

Niychej niy trzimie tyn nieprawości
We kerym wiara gorko durś gości
Kery fest chyciōł miana Pańskiego
I tako samo tyż Słowa Jego.

We wielgim dōmu złote noczynie
Strzybne, drzewniane i coś we glinie
Tōż roztomajte – jedne ôd świynta
I na beztydziyń take – niy piynta.

Kej ktōś durś czystym we żywobyciu
Bydzie noczyniym co ku użyciu
Zowdy we zocy gynau u Pana
We czci, we wercie durś Jego miana
Zdatnym mu zowdy tyż do wszyskego
Ktō ciyngym czysty, tyn doczko tego.

Ty sie niy chytej ciōngotōw modych
Bydź sprawiedliwy, trzimej durś zgody
Ze pszoniym kukej na inszych ludzi
I ze pokojym, niych zło niy budzi
Sie miyndzy tymi serca czystego
Co idōm drōgōm Pana naszego.

Tyż tam niy stowej kaj godki gupie
Kaj zło do wiernych zdo tako klupie
Wiysz sōm, to yno zwada durś rodzi
I ku manowcōm bliźnich prziwodzi.

Słudze Pańskymu niy godzi wadzić
Mo akuratnym być, dobrze radzić
Anōng mieć tako do nauczanio
I do utropy kożdy strzimanio.

Niych we spokoju tych napōmino
Co przeciw prawdzie godajōm ino
Mono prziwiedzie Bōg ich ku siebie
Prowda poznajōm, spokopiōm ciebie.

Tako ôcucōm w swyj niytōmności
Wyrwiōm z rōnk djobła do nabożności
Czort ich ucopiōł, trzimie w hereszcie
Ôd jego siyły wyzwolōm wreszcie.

Wiydz, ciynższe czasy richtig nastanōm
Nōm trza czelodkōm być tōm wybranōm
Ludzi frechownych dyć sie namnoży
Chciwcōw, hapikōw, z tym bydzie gorzi
Bluźniyrcōw, ojcom niyusuchliwych
Tyż niywdziyncznikōw, niypowściōngliwych.

Bezbożnych, kierzy serca niy majōm
Tych co bliźniymu zowdy niy pszajōm
Kierzy sie miyniōm z dnia na dziyń prawie
Sōm bez litości przi kożdy sprawie.

Zdrajcōw, zuchwalcōw i ôkrutnikōw
Dyć pychy wielgi tyż niywolnikōw
Tych kierzy żōndzōm swojim durś pszajōm
Bojaźni Boży w duszy niy majōm.

Choć naskwol Bogu chcōm usługiwać
Sie wiarōm asić, by szło im dziwać
Dyć w duchu Pana fest zapiyrajōm
Tōż mocy łaski Jego niy znajōm.

Ty ku niym niy ciś, stōń ze daleka
Na prawowiernych lepi ci czekać
Tych ôbłudnikōw dyć zaproszajōm
Do dōm – ci kierzy tyż zła doczkajōm.

[broneknotgeld]

Przeca z nich prawie sōm te rechtory
Ze kerych czynsto niyjedyn skory
Uwiyść niywjasty kere grzych kusi
Kere z żōndzami co jich niy zdusi.

Ôd nich chcōm uczyć, dyć to niy idzie
Kej chuć przi tymu na wierchu bydzie
Dyć i bez tego prowdy niy siyngnōm
We balakwastry jakesik wprzyngōm.

Kej piyrwyj Jannes społym z Jamresym
Ôpowożyli stoć przed Mojżeszym
I mu przeciwić – pedzieć to mogą
Co ci już niy sōm sługami Boga.

Ôni już prawdzie sie przeciwiajōm
Coś ze filipym niyrichtig majōm
Kej krziwiōm drōga tako ku Panu
Przi Niymu z wiarōm gynau niy stanōm.

Przeca niy Hońdom we tym daleko
Co przeciwnikōw Mojżesza czeko
Jejich gupota ofyn pokoże
Ze tym zatracōm – chwała Ci Boże!

Tymoteuszu, ty mosz nauka
Ôdymie prawie, niy musisz szukać
W niyj przikozania, dobroć, cierpliwość
Drōgōm niych bydzie ci świyntobliwość
Wiara i pszonie wedle sumiynio
Anōng mosz przeca do spokopiynio.

Z niyj je strzimanie we utropiyniu
W prześladowaniach i we ciyrpiyniu
Co we Antjochji dyć mie trefiyło
W Ikōńjum, w Listrze – tōż tako było
Iże żech znosiōł wszysko w pokorze
Ku Twoji chwale mōj Panie Boże.

Wszyjscy co chcōm żyć teroz ze Bogym
Gynau w Krystusie, wszyjscy – za progom
Mogōm już ciyrpieć prześladowania
Za wiara w Pana naszego – za nia.

Kierzy złym żyjōm i ôszukujōm
Gorszymi stanōm, w tym mocni czujōm
Potracōm sami, zwiedōm tyż inszych
Grzych jejich bestōż tyż jeszcze wiynkszym.

Dyć ty trzim tego czegoś sie uczōł
Coś dostoł, przeca Tymoteuszu
Wiysz ktō cie uczōł, ktō tuplikowoł
Ktō prowda tako gynau ôbjowioł.

Tyż sōm znosz przeca ôd malutkości
Te Pismo świynte co wiela prości
W niym mōndrość kero tyż pokeruje
Cie ku zbowiyniu, tako sztimuje
Przez wiara Słowa Krystusowego
Przez łaska Pana, Boga żywego.

Pismo ôd Boga dyć je nōm dane
Natchniōnōm rynkōm gynau spisane
Pożytkym wielgim Pisma czytanie
Ze niego wiara, tuplikowanie
Mo poprawiyniu naszymu służyć
By sprawiedliwie nōm prziszło tu żyć.

Pismo nōm dane je skuli tego
By Bōg człowieka widzioł dobrego
I coby dobro poradziōł mnożyć
Po to je prawie, po to tyż mo żyć.

IV.

Godōm ci teroz gynau przed Bogym
I przed Krystusym zowdy nōm drogim
Co przidzie budzić umartych, żywych
W królestwie Jego dlo świyntobliwych.

Głoś Słowo Jego we kożdo pora
Nauczej bliźnich, proś, zdo na wczora
Prziganiej kej trza ze ciyrpliwościōm
Choć mono godkōm twojōm rozzłoszczōm.

Dyć tyn czas jeszcze gorszy nōm przidzie
Nauka kero prowdziwōm bydzie
Richtig niy ściyrpiōm, jōm ôdciepajōm
Rechtorōw takich zaś posłuchajōm
Co przipochlybiōm i jejich żondzōm
Zatracōm tako, wartko pobłōndzōm.

[broneknotgeld]

Prowda za gorzko im gynau bydzie
Kejy jōm głosi – prawie we biydzie
Ku bojkōm zwrōcōm, ômamiōm tako
A przeca zowdy prowda jednako.

Ty jednak wachuj ciyngym wszyskego
I mocno trzimej Słowa Pańskego
We Ewangelji zocny robocie
Sługuj durś, we tym tyż szukej pociech.

Jo, zdo już byda ôfiarowany
Choć ciyngym budza sie jeszcze ranym
Dyć już je blisko czas kōńca prawie
Skōńczy mōj żywot we Pana sprawie.

Bōj mōj był dobry, ducha raduje
Żech sie utyrał, tako sztymuje
I wiary trzimoł ze cołki mocy
Toż we spokoju zawra tyż łoczy.

Zdo iże wiyńca doczkōm zocnego
W dniu ôbjawiynio Pana naszego
Sōnd sprawiedliwy nos wszystkich bydzie
Przijmie tych kierzy nawet we biydzie
Go miłowali jak Łōn nos społym
Choć roztomajte wiatry durś wioły.

Tymoteuszu, ze tym niy zwyklej
Byś skoro prziszoł tyż ô to rzykej
Mie braty w wierze tu ôpuszaczajōm
We inszke strōny już wybiyrajōm.

Wiydz, Demas świat tyn fest umiyłowoł
W Tesalōnika już powandrowoł
Krescynt skerowoł prawie w Galacjo
Tytus zaś wybroł we ta Dalmacjo.

Łukasz mi ôstoł tu bratym ino
We niym ôstoja moja jedyno
Tōż przidź tu, z Markym społym wos czekōm
Fest sie niy tropcie drōgōm dalekōm
Marka mi potrza w posłudze tukej
Przidź ze niym społym, w dzwiyrza zaklepuj.

Żech do Efezu słoł Tychikusa
Łōn tyż niy przi mie, pedzieć ci musza
Iże mi ckni sie bez mojich bratōw
We kerych mioł żech dyć tyż kamratōw.

Kej przidziesz, mantel prziniyś z Troady
Ôstoł u Karpa, dosz tymu rady
Prziniys tyź ksiyngi i pergaminy
Wiela mōndrości je we nich Driny.

Ôd Aleksandra szkodōw żech doznał
Kotlorza – wrogość jego żech zoznoł
Co my godōmy, mu niy sztymuje
Pan niych uczynki jego zrachuje
Ty go wystrzygaj, ômiń z daleka
Lepi w spokoju na Pana czekać.

Kej żech mioł brōnić, sōm yno ôstołch
Wszyjscy stracili, nauczka dostołch
Dyć niychej bydzie im darowane
Kej już krōlestwo Pana nastanie.

Pan przi mie stanōł, doklodoł siyły
By słowa moje klarowne były
Coby pogany je usłyszeli
Ze woli Jego doświodczyć mieli
Iże mie paszcza lwa niy zaszkodzi
Kej Bōg sie na to prawie niy godzi.

Tōż mie wybowiōł Pan ôde złego
Chce do królestwa zabrać swojego
Kej już z dobrymi żech uczynkami
Chwała na wieki Mu za to – amyn.

Pozdrōw ôdymie Pryska zocnego
Pozdrōw Akwile – spōminōm jego
Do tego dōm tyż Onezyfora
W pamiyńci mōm go jakby ze wczora.

Erast w Koryncie ôstoł z myj woli
Trofim w Milecie durś Pana chwoli
Tela że ôstoł tam chorowity
Rzykōm by richtig wydobrzoł przi tym.

Zwijej sie gibko, czasu już niy mōm
A trza byś trefiōł tukej przed zimōm
Pudyns i Linus cie pozdrowiajōm
Eubulus, Klaudia tyż dokłodajōm
Ci pozdrowiynia i insze braty
Mōj brif już może sie skōńczyc na tym.

Niych Pan je zowdy przi duchu twojim
Niych wele ciebie po blisku stoji
I łaska Jego z wami cuzamyn
Tako niych bydzie na wieki – amyn.

[broneknotgeld]

Brif Świyntego Pawła do Tytusa

I.

Paweł, żech sługa Boży i Jego
Apostoł Pana, Syna Bożego
Ku spokopiyniu wiary wybranych
Jako słōw prowdy nabożnym danych.

Coby z nadziejōm życion wiecznego
Trzimali zowdy Boga naszego
Łōn ôbiecywoł już przed wiekami
Co ôbjowiane je miyndzy nami.

Słowo już przeca je zwiastowane
Mie z woli Boga tako tyż dane
Ze przikozanio ôd Zbowiciela
Boga co czcić nōm nigdy za wiela.

Roztomiyłymu tōż Tytusowi
W wierze mojemu tako synkowi
Łaska i pokōj wszechmogącego
Społym z Krystusym co Synym Jego.

Żech cie na Krecie po to ôstawiōł
Cobyś sie dobrze tam richtig sprawiōł
Byś akuratnie wszysko poskłodoł
Zrobiōł co potrza, jako żech godoł
We miastach starszych mioł żeś wyznaczyć
By tako stało, a niy znaczy.

Starszymi niychej ci co bez skazy
Co żyniōm roz sie, niy wiela razy
I kierzy dziecka przikłodnie chowiōm
Bez rozwiōnzłości, godziwie sprowiōm
Przi tymu ôjcōm fest usłuchliwe
Przi rodzicielach cery cnotliwe.

Biskup mo zowdy być bez przygany
Szafarzym Bozym przeca nom dany
Niy zapatrzony w herności swoji
W spokoju ducha bez gniywu stoji.

Niych niy je skory do pijatyki
Ani do bicio, inszy wyćwiki
Niychej wystrzygo sie tyż chciwości
Profit mieć może yno w prawości.

Gościnny mo być i dobrotliwy
Zowdy tyż mōnter i sprawiedliwy
Trzimać dobrego, w świyntobliwości
I niy przypōmnieć wstrzymiyńźliwości.

Mo prowdziwymu Słowu być wierny
Podug nauki w kery niy mierny
Kej mo jōm inkszym durś kłaść we gowy
I trzymać zowdy ty richtig zdrowy
Choćby sie inkszym tyż niy widziała
We niym ôbrōńcy dyć bydzie miała.

Przeca nikierzy by nazgobiyli
I prōznōm godkōm inszych zwodziyli
Ci kerym kwantów nigdy za tela
Ze ôbrzezanych ich richtig wiela.

Gymby trza zatkać im, zdo co cieszōm
Kej cołkim dōmōm ôstuda niesōm
Uczōm niy tako jako noleży
Na profit patrzōm – traci ktō wierzy.

Pedzioł tyn kery był ich prorokym:
Na Kretyńczykōw dej pozōr ôkym
Ciyngym cyganiōm, ze nich bestyje
Kretyńczyk yno skiż brzucha żyje.

Tytusie, to sōm słowa prawdziwe
Takim ôszczyrcōm na „ja” niy kiwej
Ôstro napōmnij, tako ci trzeba
Trza zdrowy wiary na chwała nieba.

Tōż napōminej tych kerych możesz
Coby szli drōgōm we miano Boże
Żydowskich bojek tyż niy słuchali
Przikozaniami niy kerowali
Tych co ôd prawdy sie ôdwrōcajōm
Ducha Bożego w sercach niy majōm.

Dlo tych co żyjōm durś we czystości
Wszysko je czyste, szkryfna nojprości
Dlo zmaraszōnych, niywiernych tako
Je zmaraszōne wszysko jednako
Zło co zolyngło we jejich gowach
Tyż we sumiyniu dźwigo durś z nowa.

Chocioż godajōm co Boga znajōm
Dyć uczynkami Go zapiyrajōm
Sōm ôbmierzłymi, sprzeciwiać wolōm
Naukōw naszych tyż niy pochwolōm
Tako niy chycōm czegoś dobrego
Niy ma w nich richtig chyńci do tego.

II.

Ty zaś nauczej jako przistoji
Jako tyn kery w tym Boga boji
I gynau trzimie fest Słowa Jego
Ze siyłōm z łaski Pana naszego.

Godej co starci trzeźwi być majōm
Stateczni tako, niych bliźnim pszajōm
Majōm być mus trym wiary, szczyrości
Niych niy brakuje im cierpliwości.

Starsze niywjasty niychej godziwe
Niychej sōm prawe i świyntobliwe
Wina za dużo nigdy niy pijōm
Niy ôbgadujōm, nabożnie żyjōm
Sōm zocnym mustrym dlo modych tako
Dobrych uczynkōw trzimiōm jednako.

Niywjasty mode niych pouczajōm
Iże miyłować mynżōw durś majōm
By sie ô dziecka zowdy starały
Jako im Słowa Boga kozały.

Trza by rozumne i czyste były
By akuratnie w dōma robiły
Mynżōw we wszyskim zowdy słuchały
I dziecka swoje w wierze chowały
Niych w familiji Słowo we chwale
I bluźnierstw gynau niy było wcale.

Tytusie, napominaj tyż modych
Trza żyć w czystości, trza być do zgody
Sōm dlo nich mustrym starej być zowdy
W nauce ciyngym trzimej sie prawdy
W dobrych uczynkach, w duchu prawości
We twoji wiary tyż gorliwości.

[broneknotgeld]

Bydź niynaganny we godce swoji
Szczyrość i prowda wiyrchym niych stoji
Coby ci kierzy zaszkodzić chcieli
Reszpekt prowdziwy przed tobōm mieli
Coby nic pedzieć niy poradzili
Iżeś bezbożnym był choć we chwili.

Sługi posłuszne panōm być majōm
Swyj powinności niychej trzimajōm
W robocie chyntni, bez przeciwianio
Niychej trzimajōm sie sługowanio.

Niych niy cyganiōm w tym panōw swojich
Sługa niych wiernie przi panu stoji
By był ôzdobōm Słowa Krystusa
Coby durś czysto mioł richtig dusza.

Dyć łaska Bożo wszyskim mo służyć
Kożdy z nadziejōm w życiu mo użyć
Ke wszyskim społym nadzieja niesie
Tym co ze wiarōm trzimać jyj chce sie.

Z niyj te nauki ô powinności
By my wyrzekli sie bezbożności
By niy chyciyli żōndz tego świata
Coby my zocnie żyli – w tym strata
Kej my niytrzyźwi, niysprowiedliwi
Czekać dnia trzeba, niychej niy dziwi.

Czekać nadzieji naszy spełniynio
Dnia kery dniym je błogosławiynio
Dnia wielgi chwały Pana naszego
Dnia Zbowiciela, Krystusa, Jego.

Krystus sōm siebie dyć ôfiarowoł
Nos tako z grzychōw downych wybowioł
Ôd nieprawości – coby być Jego
Ludym co chyci już sie dobrego
W uczynkach swojich, we nabożności
We chwale Boga, Jego wielgości.

Tōż godej wszysko, co je, co stanie
I napominaj, tuplikowanie
Twoje niych głośne w ich uszach bydzie
Kery pogardzi – złōm drōgôm idzie.

III.

Przipōmnij modym co im sztimuje
Ich usłuchliwość starszych raduje
Tyż niychej władzy sie poddowajōm
I ku dobroci zowdy kukajōm
Niych ich uczynki co dobre mnożōm
We żywobyciu dyć wiela wożōm.

Trza by nikogo niy ôbrożali
Sie niy wadziyli, a miyłowali
Przistoji modym być we skrōmności
Ku bliźnim zaś lyźć we łagodności.

Przeca my sami kejsik źli byli
Tyż bez rozumu, bez wiary żyli
Zdo potraceni, we żōndzach mocy
Z ludzkōm uciechōm we dziyń, we nocy
We złości jako tyż we zowiści
Sie niy ciyrpieli, we niynowiści.

Aż ôbjawiyła sie dobroć tako
Pszoł Jezus Krystus wszyskim jednako
Z ôfiary swoji nōm Zbowicielym
By leźć ku Niymu w wierze my chcieli.

Pan nos wybowiōł niy skiż uczynkōw
Tych naszych prawie, tyż Jego synkōw
Niy skuli ludzki sprawiedliwości
A skuli Jego wielgi miłości
Ôbmył nos coby my ôdrodziyli
We Duchu Świyntym już tako byli.

Łōn wyloł na nos Ducha Świyntego
Wyloł Go wiela, w tym łaska Jego
Łōn Zbowicielym je we Krystusie
Żeś uwielbiōny Panie Jezusie.

My z łaski Jego w sprawiedliwości
Już w nos Duch Świynty terozki gości
Tōż z Niym nadzieja życia wiecznego
Nōm świyci prawie ze woli Jego.

Tako je godka richtig prawdziwo
Trza byś poświodczōł, niychej niy dziwo
Trza by wierzōncy w Boga starali
Być najlepszymi, by przekozali
Tyż bliźnim swojim co chwała niesie
Co do pożytek kej dobra chce sie.

A gupich godek i historyjōw
Zwadōw ô Zakōn, jako mecyjōw
Sōm sie wystrzygaj, niy werci tropić
Prōzne sōm ino, trza to spoko pić.

Kej heretyka trefisz jakego
Napōmnij roz, dwa i ôstow jego
Kej przeinaczo, w grzychu być woli
Sōm tako korze, sōm prowda smoli.

Kej Artymasa pośla do ciebie
Abo Tychika, byda w potrzebie
Wartko prziciōngnij do Nikapolu
Tam w zimie byda jo Pana chwolōł.

Zynasa trza ci w drōga wyprawić
Prawo Zakōnu potrza mu jawić
Sōm we tym dobrze dyć wyuczōny
By tuplikowoł – po to go mōmy.

Z niym Apollōsa tyż wyprow prawie
Dyć sōm postarej tyż we ty sprawie
Coby we drōdze niy biydowali
I rajza richtig w zdrowiu strzimali.

Niychej sie nasi bardzi starajōm
Dobre uczynki na muster majōm
Kej trza by we tym byli u przodka
By słychać było ô Panu godka.

Tytusie, wszyjscy co przi mie stojōm
Cie pozdrowiajōm, ty – z wolōm mojōm
Pozdrōw tyż wszyskim kierzy nōm pszajōm
Co z nami społym wiary trzimajōm
Niych łaska Bożo bydzie ze wami
Z wami wszyskimi, na wieki – amyn.

[broneknotgeld]

Za brifym Świyntego Pawła do Filemōna

I.

Paweł, heresztant Pana Jezusa
I Tymoteusz, bratnio mu dusza
Do Filemōna miyłowanego
Brata we wiarze Pana naszego.

Tyż Apji, siostry we wiarze zocny
I Archipowi, co richtig mocny
W trzimaniu Słowa Krystusowego
Tyż do Kościoła dōmu twojego.

Łaska niych z wami i pokōj bydzie
Ôd Boga Ôjca niych ku wōm przidzie
I ôd Krystusa, Syna Bożego
Coby darzyło wōm dnia każdego.

Cie durś w rzykaniu mojim spōminōm
Bogu dziynkuja, kej niy ôminōm
Mie wieści prawie ô pszoniu twojim
Iże ze tobōm wiara fest stoji
We prowda Słowa Krystusowego
Tyż ze świyntymi co chwilōm Jego.

Rzykōm by wiara kery trzimiymy
Mocno dźwigała, coby jyj szprymy
Poznaniu dobra ciyngym służyły
By w wos z Jezusym Krystusym były.

Sōm żech mioł richtig uciechy wiela
Z pszonio twojego, aże za tela
Kej serca świyntych skiż ciebie bracie
Tyż sie radujōm, czekajōm na cie.

Bestōż, choć mōgbych ci przikozywać
Skiż pszonio prosza, niy ma co dziwać
Jo, Paweł, kery sługōm Krystusa
W hereszcie z woli Pana Jezusa.

Skiż synka w wiarze mojego prosza
Skiż Onezyma, tako ci głosza
Jak syn zrodzony w hereszcie mojim
Łōn teroz przi mie we wiarze stoji.

Kejś do niczego ci niy przidowoł
Teroz z pożytkym już przi mie stowo
Ciebie tyż nado – spodziywōm tego
Tōż śla ci tako synka mojego.

Ôdsyłōm ci go, choć pszaja jymu
Chciołbych mieć przi mie, prawie po Tymu
By mi za ciebie tukej sługiwał
Kej hereszt tropi, niych cie niy dziwo
Skiż Ewangelji kero żech głosiōł
Dugo te wiynzy już żech tu znosiōł.

Niy chca go trzymać bez twoji zwoli
Przi ciebie synek niych Boga chwoli
Niy chca byś czuł sie w tym przymuszōny
A z dobry woli, co ôba mōmy.

Mono na krōtko mioł być mi dany
Mono je lepi jak ci ôddany
Cobyś niy yno mioł we niym sługi
Dyć brata tako na tyn czas dugi.

Kej łōn mi bratym, niych ci tyż tako
A mono bardzi, kej niy jednako
I podug ciała, i we Krystusie
Imaginuja terozki tu sie
Co możesz widzieć w niym tyż kamrata
I w wiarze naszy zocnego brata.

Jak łōn ci pejsik wyrzōńdzioł szkoda
Mie za nia ôbwiń, na to dōm zgoda
Jak winowaty w czymś ci je prawie
Mie to porachuj już we ty sprawie.

Jo, Paweł, sōm ci to prawie Pisza
Jo tyż zapłaca, tako niy zgrzysza
I tyż niy godōm żeś winowaty
Sōm siebie mi je – ty stojisz za tym?

Ja, bracie – trza byś ty mi wonszowoł
Cobych sie tobōm wiela radowoł
Radowoł w Panu ku pokrzepiyniu
Z serca cołkego i we sumniyniu.

Pewnu żech ciebie, bestōż brif śla ci
I ofyn szkryflōm, jako do braci
Wiym iże wiyncyj nawet rychtujesz
Niym sōm cie prosza, tym uradujesz.

Tyż na gościna u cia raduja
Rzykocie za mie, to duchym czuja
Bestōż spodziywōm, kej tego chcecie
Ze łaski Pana mie mieć bydziecie.

Epafras śle ci stōnd pozdrowiynia
Kamratym mi tu kaj ciynżko ziymia
We utropiyniu heresztym gości
Yno w nadzieji szukōm radości.

Ôd Arystarcha, Marka, Demasa
Jako tyż społym z niymi Łukasza
Kierzy mi tukej pōmogerami
Śla pozdrowienia, duchym sōm z wami.

Niych łaska Boga, Pana naszego
Nadzieja z ducha Krystusowego
Na zowdy bydzie gynau ze wami
Tego winszuja na kōniec – amyn.

[broneknotgeld]

Za brifym Świyntego Pawła do Hebrajczykōw

I.

Już wiela razy Bōg gynau godoł
I rozmotajcie to ôjcōm podōł
W słowach prorokōw co piyrwyj byli
Trza nōm pamiyntać we kożdy chwili.

Na kōniec godoł dō nos bez Syna
Nios miyndzy nami Dobro Nowina
Tyn co dziedzicym świata cołkego
Kery stworzōny zostoł skiż Niego.

Łōn co ôdblaskym chwały je Jego
Ôdbiciym Ôjca Wszechmogōncego
Wszysko co pedzioł tego ze siyłōm
Ze mocōm trzimie, Ôjcowi miałom.

Łōn swojōm ludzkōm przeca ôfiarōm
Ôczyściōł z grzychu nos Boga miarōm
Siod po prawicy już Wszechmocnego
Na wysokościach majestat Jego.

I stoł sie wiynkszym, nad janiołami
Przez miano swoje – był miyndzy nami
Dyć tam dziedzictwa chyciōł swojego
Dziedzictwa Boga Stwōrcy wszyskego.

Bōg janiołowi kerymuś pedzioł:
Synym żeś mojim, trza byś to wiedzioł!
Janioł usłyszał: Ôjcym ci byda
A ty mi Synym! –Niy! W tym niy biyda
Dyć Bōg aniołom tako niy prawiōł!
A przeca stało – Syn ludziōm jawiōł.

Kej prziwiōd światu Piyrworodnego
Niy darmo pedzioł tyż skuli tego:
Niych Mu janioły pokłōn skłodajōm
Tōż przikozanio tego trzimajōm.

Bōg do janiołōw tyż tako prawi:
Łōne mu wiatrym, w nich Łōn tyż jawi
Flamōm ôgnistōm niych Mu sługujōm
Syn z Ôjca przeca – to forsztelujōm.

Synowi pedzioł: Trōn Twōj na zowdy
Z berłym rawości, tako zaprowdy
Berło krōlestwa to je Twojego
Krōlestwa Syna sprawiedliwego.

Ty ciyngym pszajesz sprawiedliwości
Ty niynowidzisz durś nieprawości
Toż Cie namaściōł ôlejkym Boże
Twōj Bōg ze woili co wszysko może
Ôlejkym kery niesie wesela
Ciebie nojbardzi, inszych niy tela.

Tyż przirychtowoł niebo i ziymia
Ze rōnk to Twojich, wpiyrw yno cima
Kej to sie starci Ty zaś ôstaniesz
Ty jako władca durś kukosz na nie.

Sie jak bladze dyć zestarzeje
Ty je przemiynisz, tako podzieje
Ty jako mantel zwiniesz co stare
I je pomiynisz na to co jare.

Yno Ty jedyn w swoji wielgości
Zowdy tyn sōm żeś, przeca boskości
Nikt Ci niy ujmie, tōż tako stanie
Na wieki wiekōw Twoje włodanie.

Bōg do kerego z janiołōw pedzioł:
Siedź po prawicy, kej bydziesz siedział
Jo Ci położa dyć wrogōw Twojich
Pod nogi prawie – je w mocy moji.

Wszyske anioły przeca duchami
Łōne sługujōm tym kierzy sami
Chycōm dziedzictwa Wszechmogōncego
Chycōm zbowiynio co z woli Jego.

II.

Tōż my słyszeli, niy trza dziwować
Dyć pozōr bardzi trza richtig dować
Coby bez cufal drōgo niy stracić
Gynau niy werci, sie niy ôpłaci.

Kej Słowo było tako głoszōne
I przez janiołōw tyż dane łōne
Kej richtig mocne sie fest zrobiyło
Wszyske przestympstwo przeciw mu było
Niyusłuchliwość z tym tyż, jednako
Erbnōm ôdpłata, dyć wiycie jako.

A nōm jak ôstać przi tymu przidzie
Kej w tym staranio wcale niy bydzie?
Kej za nic mōmy wielge zbowiynie?
Za psinco mo je nasze sumiynie?

Dyć ôd poczōntka było głoszōne
Przez Pana prawie aże po kōniec
Jego żywota tu, człowieczego
Wiela poświodczo, słyszeli Jego!

Sōm Bōg poświodczōł to tyż znakami
Jako ze Jego woli cudami
Mocōm uczynkōw Pana naszego
I darym tako Ducha Świyntego.

Tyż niy aniołom Bōg świat poddowo
Tyn co chnet przidzie, co we Niym stowo
Ô kerym z wiarōm prawie godōmy
W kerym nadzieja tyż wielgo mōmy.

Pedzioł ktōś kajsik, zopytoł Jego:
Kim dlo Cia człowiek? Starosz ô niego
A Syn człowieczy? Dyć bardzi starosz
Niżyj janiołōw żeś doł Go zaroz
Dyć potym dźwignōłś, ukoronował
W chwale Mu wszysko pod stopy dowoł.

Poddołś mu wszysko, nic niy ôstawiōłś
Wszysko już Jego, tako żeś sprawiōł
Choć niy widzimy jeszcze wszyskego
Dyć z wiarōm wszysko we chwale Jego.

Widzymy gynau yno Krystusa
Niżyj janiołōw krōtko mioł dusza
Dyć w chale teroz korōnowany
Przez mynki śmierci w tym podźwigany
By z łaski Boga prziszło do tego
Śmierci skosztował Łōn za każdego.

Dyć to sie tymu prawie noleży
Przez kogo wszysko, wiy kery wierzy
Noleży wszysko co je dlo niego
Bo jako szukać kogo inszego?

[broneknotgeld]

Łōn dużo synkōw prziwiod do chwały
Sprowcōm zbowiynio ich Łōn je cały
Sie tako stało przez Jego mynka
Tōż świat mo cołki we swojich rynkach.

Tyn co uświyńciōł gynau terozki
Społym z wszystkimi, znak łaski Boski
Kerych uświyńciōł braćmi sōm z wiary
I niy ma gańba chytać ty miary.

Bestoż ktōś pedzioł: Ôsprowiać byda
Ô wiarze twojim bratōm, niy biyda
Pośrodku stana kaj sie zbierajōm
Niychej Cie chwolōm jak chwolić majōm.

Pedzioł: W niym ufność prawie mieć byda
Pedzioł: Z dzieckami mojymi ida
Jo sōm i dziecka kere ôd Boga
Bōg je wyznaczōł, pedzieć to moga.

Kej ludzie społym z Niym w krwi i ciale
Łōn w nich, kej radość i kej sōm żale
Dyć gynau coby zatracić tego
Kery zła trzimie, djobła szpetnego
Co piyrwyj śmierciōm człowieka władał
Teroz do tego już sie niy nado.

Łōn wolność dowo tym co sie boli
Śmierci, tōż byli u niyj w niewoli
Łōn niy aniołom tako sługuje
Abrahamowych synkōw retuje.

Bestōż być musioł miyndzy bratami
We wszyskim taki jako my sami
Arcykapłanym stoł tako wiernym
Bogu, nōm wszyskim zaś miyłosiernym
Coby przebłogoł Wszechmogōncego
Za wszyske grzechy ludu cołkego.

Bestōż że ciyrpioł i był kuszōny
My we Niym wsparcio teroz szukōmy
Kej sōm doświodczōł, je w mocy Jego
Nōm siył dołożyć by wyrwać z tego.

III.

Tōż braty, świynte w tym powołaniu
Ku wysokości, w naszym czekaniu
Trza dować pozōr durś na Jezusa
Łōn je posłańcym, to szkryfnōńć musza
W Kościele naszym arcykapłanym
W wierności wiary wyprōbowanym.

Wierny je Tymu co ustanowiōł
Jego – nōm Syna tako dyć jowiōł
Je wiara Jego wiarōm Mojżesza
Ze niyj Dōm Boży kerym tyż ciesza.

Łōn je uznany dyć za wiynkszego
Mojżesz je niżyj – niy wele Niego
Chałpa raduje dyć trza mieć zocy
Tego co dźwigo jōm w swoji mocy.

Dyć kożdo chałpa ktōś pejsik stowioł
Siył swojich na nia niy pożałował
Bōg zaś sie chyciōł tego wszyskego
Cołki świat z woli je prawie Jego.

Mojżesz był wierny we dōmie swojim
To gynau ô niym we Piśmie stoji
Był jako sługa, świodectwo dowoł
Tego co pedzioł Pan kej tu stowoł.

Krystus zaś synkom we dōmu swojim
Dyć dōm tyn Jego, w nos prawie stoji
Stoć bydzie podwiyl nadzieja mōmy
Kej aż do kōńca z wiarōm wytrwōmy.

Bestōż Duch Świynty prawi to, wiycie
Teroz, kej głos Jego usłyszycie
Niych serca wasze niy zatwardziejōm
Niych nerwy strzimiōm, niy pogupiejōm
Jak w czasie w kerym się zbuntowały
Kej na pustyni pokusić dały.

Mie ôjce wasze wtedy kusili
Na prōba tako Mie wystowiyli
Sztyrdziści rokōw aże zleciało
Kukali yno, ich to dziwało.

Bestōż fest richtig zeszterowało
Te pokolenie, wiary niy miało
Kej serca jejich tako zwodziyły
Kej dusze jejich niy spokopiyły
Kaj drōgi moje ich zaprowadzōm
Trzimać sie wiary zdo niy poradzōm.

Tōż żech poprzisiōng we gniewie mojim:
Łōni niy wlejzōm tam kaj Pan stoji
Niy dychnōm zy Mnōm, tako niy stanie
Na psinco bydzie jejich czekanie.

Wy, braty moje, pozōr dowejcie
Wy sercōw swojich niy ôdstowiejcie
Dali ôd wiary we Wszechmocnego
By niy wierzyły w Boga żywego.

Napōminejcie jedyn drugego
Kej ciyngym dzisioj trza trzimać tego
Napōminejcie coby niy stało
Cygaństwo grzychu w niewola brało.

Sōm my w Krystusie, sōm we Niym społym
Trza coby ufnie serca Mu pszoły
Trza by my z wiary kero wpiyrw mieli
Nic niy stracili, wiyncyj jyj chcieli.

Godajōm: Dzisioj słuchejcie Jego
Niych niy twardniejōm serca skiż tego
Dzisioj niych tako prawie niy stanie
Jak kejś, jak prziszło te wynokwianie

Przeca niy wszyjscy ze swoji woli
Z tych co z egipski citli niywoli
Przeciwko Bogu sie zbuntowali
I tyż za psinco Mojżesza brali.

Na kerych gniywoł sztyrdziści rokōw?
Kaj richtig szukać szłoby borokōw?
Tych na pustyni kości ôstały
Kerych sie grzechy ino trzimały.

[broneknotgeld]

Kerym poprzisiōng co weg kajś pōńdōm?
Ze niym kaj dychnońć idzie – niy dōńdōm
Niywiernym tako dyć przitrefiył0
Co pedzioł – stanie, trza coby było.

Niyusłuchliwym bestōż to stanie
My już widzimy to prawie Panie
Do niydowiarkōw niy dźwiyrza nieba
Tōż Ciebie trzimać tym bardzi trzeba.

IV.

Kej ciyngym na to idzie rachować
By w niebie dychnōńć, trza pozōr dować
By żodyn w wiarze niy stoł ze zadku
Sie wystrzygajcie tego przipadku.

Nōm zwiastowano nowina była
Jako i łōnym, dyć niy trefiła
Do jejich duszōw, choć jōm słyszeli
Dyć wiary gynau wtedy niy mieli
Ze wiarōm tego niy skuplowali
Bestōż tyż wtedy nawynokwiali.

Teroz, kej prawie my uwierzyli
Dźwiyrza ôtworzōm sie we ty chwili
Kej czas już dychnōńć przi Panu przidzie
Co ôbiycane to richtig przidzie.

Pedzioł: Poprzisiōng żech w gniywie mojim
Kery niy wierzy tyn niy łobstoji
Tyn sie niy dychnie tam zy mnōm społym
Kōniec go czeko dyć niewesoły
Choć rychtowane je dzieło Boże
Łōn siyngnōńć tego jednak niy może.

Pedzioł kejś siōdmym dniym prawie tako:
Bōg dychnōł siōdmym dniym tyż jednako
Ôd swyj roboty cołki ze światym
Łōni niy dychnōm, niy stanie na tym
Zy mnōm we niebie niy podychajōm
Zawartym dźwiyrzōm sie podziwajōm.

Tōż je skiż tego co już być miało
Skiż niydowiarstwa piyrwyj niy stało
Dobro nowina już ôgłoszōno
Terozki prawie gynau dokōno.

Zaś Bōg wyznaczōł teroz dziyń nowy
Skiż tego przeca głos Dawidowy:
Po dugim czasie zaś tako stanie
Niy darmo było juzaś pędzane:
Dzisioj, kej usłyszycie głos Jego
Niy zatwardzejcie sercōw dlo Niego.

Kejby to stało przez Jozuego
Już by niy wrocoł gynau do tego
Już by niy godoł iże to przidzie
Iże dychnymy, dziyń taki bydzie
Lud Boży doczko dnia szczyńśliwego
Niebo ôtworzy dźwiyrza do niego.

Kery wloz richtig w Jego dychanie
Tyn społym ze Niym tako ôstanie
Po utropiyniu dychnie i pocie
Jako Bog dychoł tyż po robocie.

Tōż trza nōm starać, trza nōm uwijać
Dzwiyrzōw ku niebu w tym niy ômijać
Trza coby żodyn niy pod skiż tego
Co niy usłuchoł Pana naszego.

Przeca je Słowo Boże durś żywe
Wiernych keruje, bestōż godziwe
Jako miecz ôstre, toż tyż poradzi
Wszysko tajlować, to nōm niy wadzi.

Poradzi dusze nasze tajlować
Duchy weg gōnić, idzie dziwować
Siyngnie i stowōw i tuka kości
Ôboczy wszysko, w sercu zagości.

Przed Niym stworzynie żodne niy skryje
Kej Bōg je stworzył to gynau czyje?
Wszysko je sage, ofyn je tako
Tōż ôdpowiymy przed Niym jednako.

Arcykapłana momy Wielgiego
Poloz do nieba, do Ôjca Jego
Je Jezus Krystus dyć Boga Synym
Tōż nōm trza ciyngym mieć wiara driny.

Arcykapłana miyłosiernego
Tyż we ciyrpiyniu doświadczonego
Jak my – doświodczōł utropy swoji
Yno niy grzychu, ze tym niy stoji
Grzych Go niy siyngo, zło niy pokusi
Przi Niymu wartko weg polyźć musi.

Tōż trza nōm ufnie lyźć ku trōnowi
Kery nōm łaska swoja tyż jowi
Trza coby my jyj tyż dostōmpiyli
W dniu kery przidzie we keryś chwili.

V.

Dyć kożdy kery arcykapłanym
Ze ludzi wziyntym, tyn Boga mianym
Ludziōm mo służyć, tako skiż Niego
Dary, ôfiary ludu i jego
Społym za grzechy gynau składane
Ze wiary, ze czciōm na ołtorz dane.

Mōg społym boleć, społym sie tropić
Mōg tako prawie i tych spokopić
Kierzy niy wiedzōm co już stracili
Sōm pomarł – niemoc w niyherski chwili.

Bestoż mo prawie składać ôfiary
Za sia i za nich – sōm ludzki miary
Za grzechy kere przeciwko Jymu
Bogu no leżom gynau po tymu.

Nikt sōm niy dźwigo siebie samego
Arcykapłanym stowo skiż tego
Bōg yno tako powołać może
Jako Aarona – chwała Ci Boże!

Krystus niy dźwignōł dyć tyż sōm siebie
Piyrszym z kapłanōw – wskozoł Tyn w niebie
Przeca Łōn pedzioł: Tyś Synym mojim!
Dzisioj Ty tako przedymnōm stojisz.

[broneknotgeld]

Kej ińdzi pedzioł, to przeca wiymy
I ô tym nigdy niy przepōmnymy:
Tyś ja kapłanym, mustrym człowieka
Podug porzōndku Melchizedeka.

W ciele człowieka tōż za żywota
Rzykoł i prosiōł, w tym Jego cnota
Ô łaska Boga, ô wybowiynie
By śmierć niy niōsła Mu zatracynie.

Przez życie szoł ze wielgim wołaniym
Co poradziyło kōńczyć ślimtaniym
Bōg Go wysłuchał, to gynau stało
Bogobojności niy było mało.

I choć był przeca sōm Synym Boga
Usłuchliwości, pedzieć to moga
Tako nauczōł skiż utropiynio
I skiż ludzkiego gynau ciyrpiynio.

Kej kōńca doczkoł życio ludzkiego
Stoł mustrym tako, prawie skiż tego
Stoł sie dlo wszystkich co z Niym trzimali
Drōgōm zbowiynio – tako je dali.

Bōg go kapłanym przeca mianowoł
Pomiyndzy ludźmi w wielgości stowo
Melchizedeka szoł tako śladym
Niy szukał nigdy skiż Słowa zwady.

Ô Tym bych dużo wiyncyj wōm pedzioł
Dyć jako prawie by kożdy wiedzioł?
Jako to wszyskim wytuplikować?
Jako spokopi to waszo gowa?
Zdo, słuchać wōm sie już niy chce tego
Choć wszysko skuli Pana naszego.

Być rechtorami by już wōm zdało
Kej czasu przeca mono już mało
A wy durś tego potrzebujecie
Coby wos uczyć – tym dziwujecie.

Trza wōm ôd nowa wszysko wykładać
Potrzebujecie coby wōm godać
Jako tym dzieckōm – mlyka wōm trzeba
A niy twardego jodła, niy chleba.

Tyn co wycyckać mleko poradzi
Je małym bajtlym – pedzieć niy wadzi
Niy zno naukōw sprawiedliwości
W niym Słowo Pana z mocōm niy gości.

Kej jodło twarde mo starszym służyć
Tym wyćwiczōnym, majōm je użyć
Zaś Ewangeljo ôbeznanymu
We tym co dobre, co złe – po tymu.

VI.

Bestōż trza bydzie nōm coś przeskoczyć
Niy na poczōntek cołkym ôboczyć
Naukōw Pana, tych ô uczynkach
Z kerych śmierć zdowo wyciōngać rynka
Tych ô pokucie, ô wiarze w Boga
Ôminōńć inksze tyż musza – moga?

Ô krzcie i ze tym tyż ôbmywaniu
Tako ô ryncōw tyż nakładaniu
Dzwigniyńciu z martwych skiż sōndu Jego
Ô Boga darze życio wiecznego.

Tako nōm przidzie, tako zrobimy
Kej czasu mało to spokopiymy
Bele Bōg yno na to doł zwola
Je miłosierny, zowdy Go chwola.

Przeca niy może być prawie tako
Coby sie stało ze tym jednako
Co ôświycyni już roz ôstali
Co Jego łaskōw pokosztowali.

We Duchu Świyntym Słowo przijyli
W dobroć , w moc Jego już uwierzyli
Ta co na wieki im sie ôbjawi
Dyć przekryślyki już to! Jak sprawić
Coby we wierze sie ôdnowiyli?
Pokutowali? Z Panym zaś byli?

To niemożebne, to stać niy może?!
Żeś miłosierny gynau je Boże
Dyć zdo – krziżujōm Syna Twojego
Drugi roz tako – szpas majōm z tego?!

Ziymia co z łaski Boga dyszcz spijo
Co na nia śleci, jyj niy ômijo
Ta dobre ziyle ôbficie rodzi
Tym co ôrajōm, dbajōm, dyć godzi
Z błogosławiyństwa Boga to przeca
Plōn zocny suje ze Jego neca.

Ta zaś co rodzi ciernie i ôsty
Zdo jakby ciałym na kerym krosty
Bydzie przeklynto i ôdciepano
Bydzie spolōno, a niy ôrano.

Choć strach skiż tego, kej to godōmy
Czego inkszego dyć spodziywōmy
Co dlo nos lepsze, bliższe zbowiyniu
Yno trza pozōr dować w sumieniu.

Bōg przeca niy je niysprowiedliwy
Niy przepōmino, tyż dobrotliwy
Wiy jako piyrwyj żeście robiyli
Żeście Mu pszoli i blisko byli
We Jego miano posługiwali
Tako tyż Świentym – sługujcie dali.

Trza wōm w staraniach tyż niy ustować
Coby nadzieja w tym inkszym dować
Sie niy ciągać, trza pokazywać
Gorkości wiary niych bydōm dziwać
Bliźni, z tym wiara mocniejszo bydzie
Iże dziedzictwo Boga chnet przidzie.

Bōg ôbiycywoł Abrahamowi
Iże ôjcowoł bydzie ludowi
Bōg pozōr dować na wszystkich bydzie
Przisiōng na siebie co tako przidzie.


Przisiōng na siebie, niy znod wiynkszego
Pedzioł: Naprowdy dōńdzie do tego
Iże rozmnoża cie boskōm miarōm
Ci błogosławia i twojim darōm.

[broneknotgeld]

Abraham czekoł by tako stało
I gynau prziszło to co być miało
Sie ôbiytnica Boga spełniyła
Ze Abrahama wiary tyż wziyła.

Ludzie na wiynszych zaś przisiyngajōm
Kej ôbiycujōm co dogodajōm
Przisiynga sztymplym zdo zwady kōńca
Trza jyj sie trzymać, jako w dziyń słōńca.

Bestōż i Bōg tyż poprzisiōng tako
Skiż ôbiytnicy, ze tym jednako
By pewni byli tego dziedzice
Co niy pomiyni sie ôbiytnice.

Coby w pewności my wielgi byli
Bōg niy scygani, Bōg niy pomyli
My zaś w tym wielgo nadzieja mōmy
Sie jyj trzimiymy, skiż niyj dyć trwōmy.

Łōna kotwicōm je duszy naszy
Zowdy nos dźwigo, wspiyro, niy straszy
Je mocōm z kerōm w kōńcu zōńdymy
I za ta sztora, kej jyj siyngnymy.

Kaj piyrwyj znod sie Krystus po mynkach
Kaj tako trefiōł, pod Ôjca rynka
Na wieki wiekōw teroz kapłanym
Melchizedeka mustrym wybranym.

VII.

Tōż Melchizedek mu błogosławiōł
Abrahamowi, kery pojawiōł
Sie już po bitwie tam ze krōlami
Kerych rozgrōmiōł, wiycie to sami.

Był Melchizedek krōlym Salymu
Arcykapłanym co służōł Jymu
Ze woli Boga Wszechmogōncego
Sługōm Mu ôstoł, rzykoł do Niego.

Mu dziesiyńcina Abraham ôddoł
Krōl sprowiedliwy – jymu w tym poddoł
Salym to pokōj gynau tyż znaczy
Melchizedeka tako łōnaczy.

Bez ôjca, matki, jako bez rodu
Niy mo poczōntka – tako wōm godōm
Niy mo tyż kōńca życio swojego
W tym przipōmino Syna Bożego
Kej je kapłanym na wieki tako
We tym sōm społym, we tym jednako.

Wejrzyjcie jakim wielgim był istny
Kej dziesiyńcina erbnōł ze zisty
Z najlepszych rzeczy Abrahamowych
Patriarchy filip był mocny, zdrowy.

Po prawdzie, synki co ôd Lewiego
Kierzy kapłaństwa chytajōm tego
Tyż majōm przikoz – brać dziesiyńcina
Tako we Prawie, to niy nowina
Dyć przeca bierōm ôd bratōw swojich
Abraham tako za niymi stoji.

Tyn zaś co niy był z tego plymiynia
Ôd Abrahama wziōn dziesiyńcina
I błogosławiōł, radowoł lica
Tego co Boga mioł ôbiytnica.

Dyć przeca z jednym wszyjscy zgodzōmy
Je zowdy myszy błogosławiōny
Ktō błogosławi tyn wyżyj stoji
To wiycie niy ze nauki moji.

Tukej, ci kierzy sōm miyndzy nami
Sōm przeca yno śmiertelnikami
Choć dziesiyńcina my im Skłodom
Kej ze Lewiego rodu ich mōmy
Tam zaś je dostoł tyn kery żyje
Świodectwa ô tym Pismo niy kryje.

Tōż idzie ofyn gynau to pedzieć
Lewi – trza ô tym wōm richtig wiedzieć
Choć dziesiyńcina ôn biere prawie
Tyż ze praôjcym jōm skłodoł w sprawie.

Ze lyńdźwiōw jego do życio przidzie
Abraham ôjcym narodōw bydzie
Co ôjciec skłodo i dziecka jego
Tako potōmk tyż i Lewiego
Ze woli Boga gynau być miało
Melchizedeka bestōż to stało.

[broneknotgeld]

Tōż kejby mustrym cnoty nōm było
To co Lewiymu gynau trefiyło
Kej ludzie Prawo już przeca mieli
Kapłaństwo inksze na co by chcieli?

Na co by muster Melchuzedeka?
Na co kapłana takego czekać?
Styknōłby mono muster Aarōna
Coby sie wszysko miało dokōnać.

Kej nōm kapłaństwo pomiynić przidzie
I Prawo inksze tyż tako bydzie
Tyn zaś ô kerym sie godo tako
Z inszego rodu, tōż niy jednako.

Tego ô kerym teroz godōmy
Niy z pokolynio Lewiego mōmy
Z jego niy siy służył nikt ołtarzowi
Tako nōm wszyskim sie Jezus jowi.

Wiadōmym przeca, nasz Pan ze Judy
Ô to tyż niy ma żodny ôstudy
Iże sōm Mojżesz ô tym niy prawiōł
Coby sie tako ktōś z Judy sprawiōł.

Bestōż tyż sami tako widzymy
Iże Pan inkszym był tu, na ziymi
Był podobiyństwym Melchizedeka
Prziszło nōm prawie Jego doczekać.

Niy stoł z przepisu sie Łōn ludzkiego
Niy z woli Prawa, a z woli Tego
Co siyłōm życio rzōńdzi na ziymi
I tako w niebie gynau wszystkimi.

Kej take ô Niym świodectwo mōmy
I w brifie prawie sie spōminōmy:
Tyś je kapłanym na wszyske wieki
Tyś teroz ludziōm Melchizedekym!

Tōż przikozanie co drapci było
Ze tym sie tako gynau straciło
Skuli słabości co we niym była
W tym przikozaniu już niy ta siyła
Pożytku z niego tyż małowiela
Stropiynio wiyncyj, myni wesela.

Zakōn niy prziwiōd nos do świyntości
Dyć doł nadzieja wiynkszy bliskości
Co wele Niego prawie stanymy
Co richtig blisko Boga bydymy.

Niy bez przisiyngi dyć zaś to stało
Tamtych kapłanōw ôbjōńć niy miało
Kej bez przisiyngi niymi ôstali
Za Lewiym yno tego trzymali.

Tyn zaś niym ôstoł z przisiyngi prawie
Niy darmo wiymy coś we ty sprawie
Przisiōng Bōg, bestōż tako Mu przidzie:
Tyś je kałanym, na wieki bydziesz.

Toż prawie Jezus stoł nosicielym
Przimiyrza kere Bōg zaś nōm ścieli
Co ôd starego lepsze je wiela
Kej we niym pszonio gynau za tela.

Tamtych kapłanōw już wiela było
Śmierć kōńczy życie, to im trefiyło
Kej byli yno ty ludzki miary
Z Zakōnu urzōnd ich, niy ze wiary.

Krystus zaś jedyn, na wieki tako
I ze kapłaństwym Jego jednako
Bestōż tyż zbawiać wiecznie Łōn może
Tych co z niym idōm, przez miano Boże
Przeca durś żyje, może durś wstowiać
Za nos u Ôjca, łaski nōm sprawiać.

Trza coby my w Niym kapłana mieli
Z wszystkich nojświyntszym, tako tyż chcieli
Świyntym, niewinnym, niypokolanym
Niy darmo Łōn je nōm tako dany
Bez Krzycha, bestōż w niebie dźwigajōm
Kaj Mu janioły cześć ôddowajōm.

Dziynnie ôfiarōw Łōn kłaść niy musi
Ôd sia, ôd inkszych – choć zło durś kusi
Łōn to już zrobiōł, Bōg wziōn ôfiara
Kej ôddoł życie za nos, za wiara.

Zakōn kapłanōw durś robi tako
Iże ich siyła słabo jednako
Przisiynga Boga, ta po Zakōnie
Arcykapłana dała na kōniec
Kery niym stoł sie już do wieczności
Je Synym Boga w wielgi świyntości.

VIII.

Prowda jedyno w tym co godōmy
Arcykapłana w Niym gynau mōmy
Dyć w Majestacie siednōł na trōnie
Je po prawicy, ze Boga strōnie
Je po prawicy Wszechmogōncego
Na wieki wiekōw, kej Synym Jego.

Je w niebie jako sługa świōntyni
Przibytku kery tam i na ziymi
Pan to zrychtowoł, niy ludzko rynka
Dźwigła wysoko to Jego mynka.

Dyć arcykapłan kożdy sługuje
Ôfiary skłodo, dary szykuje
Synowi Boga tyż tako trzeba
Ku chwale Pana, ku chwale nieba.

Podug Zakonu kapłanōw wiela
Na ziymi mōmy, wystyknie tela
Łōni ôfiary tako skłodajōm
Kej ôbroz Boga w świōntyni majōm
Zdrzadłym świōntynio co w niebie prawie
Tōż służōm Panu tako w ty sprawie.

Dyć Mojżeszowi było pędzane
Stowiać przibytek tako mu dane:
Patrz, trzimej szimla i dźwigej dali
Jako na gōrze ci pokozali.

Syn Boga terozki beamtruje
We tym mocniejszy, tako sztimuje
Sztymplym przimiyrzo teroz lepszego
Tyż ôbiytnice lepsze skiż tego.

[broneknotgeld]

Piyrsze przimiyrze z brakami było
Bestōż terozki nowe trefiyło
Kej trza przimiyrza było lepszego
Pan przirychtowoł nos do drugiego.

Kejś ganiōł Żydōw i tako pedzioł:
Dni przodom, coby kożdy z wos wiedzioł
Nowe przimiyrze ze Izraelym
Stanie sie tako, byście wiedzieli
Wyńdzie ze rodu Jakubowego
Doczkocie gynau we kōńcu tego.

Niy podug tego bydzie przimiyrze
Kej żech Egiptu ôtwar im dźwiyrze
I wyprowadzioł żech ôjcōw ludu
Łaski doczekali, tako tyż cudu.

Eli w przimiyrzu łōni ôstali?
Niy tako stało, cielcōw nabrali
Bestōż żech ô nich niy staroł potym
Dyć niy przepōmniołch moji roboty.

Tako przimiyrze zawrzić mi przidzie
Ze Izraelym, we tych dniach bydzie
Tako Pan pedzioł: Dōm prawo moje
W ich serca, w gowy – przed niymi to je
Tam im zapisza, Bogym im stana
Ôni zaś ludym z mojego miana.

Niy bydōm musieć uczyć bliźniego
Żodyn tyż tako brata swojego
Niy pedzōm kōmuś: Poznowej Boga
Wszyjscy znać bydōm, mojōm ich drōga
Wszyjscy znać bydōm, ôd nojmyńszego
Jako tyż prawie z nich nojwiynkszego.

Przeca zmiyłuja gynau nad niymi
Ich nieprawości kere na ziymi
Ôdpuszcza, zmaża, przepona tako
Wszyjscy w czystości stanōm jednako.

Kej Bōg ô nowym przimiyrzu prawi
Tako te piyrsze starym już jawi
Sie przedowniyło, sie zestarzało
Chnet zatracōne, we wercie mało.

IX.

Po prawdzie, w piyrszym przimiyrzu było
Wiela nakazōw, Bogu służyło
Ziymsko świōntynio ze niym stanyła
Ku chwale Pana rynka dźwignyła.

W przybytku Jego, w Jego namiocie
Stōł i świeczniki nojsōmpiyrw mocie
Chleby pokładne, ôfiarowane
Już miejsce świyntym je mianowane.

Za drugōm sztorōm to co być miało
Miejsce Nojświyntsze – tako dyć zwało
Ze kadzielnicōm cołkōm we złocie
Z arkōm przimiyrza – tam prawie mocie.

Arka tyż złoto ze kożdy strōny
We niyj naczynia złote zaś mōmy
W nich manna, w arce tyż kryka leży
Ta Aarōnowo – trza tymu wierzyć
Iże zokwitła, sōm tyż tam prawie
Tabule kere w przimiyrza sprawie.

Na arka Cherubiny kukajōm
Z gōry, jyj dekel dyć zaciyniajōm
Wiyncyj ô krzini godać niy trzeba
Wystyknie tako dlo chwały nieba.

We piyrszy tajli przybitka, wiycie
Yno kapłanōw tych ôboczycie
Kierzy ôfiary Paniu skłodajōm
Taki posługi prawie trzimajōm.

We drugi tajli Wielgi Świyntości
Roz arcykapłan w roku zagości
Wpiyrw krew w ôfierze złożōno bydzie
Za grzychy ludu, jego – niym przidzie.

Przez to Duch Świynty dyć pokazuje
Iże niy wszysko gynau sztymuje
Jak dugo stoji piyrszy przibytek
Drōgi do Pana ciyngym sōm skryte.

W tym ôbroz tego co dzisioj mōmy
Kej na ołtorzu dary skłodōmy
Kere niy mogōm tego co służy
W świyntości dźwignōńć, niy zdo ich użyć
Coby sumiynie blysło czystościōm
Coby stoł człowiek tako świyntościōm.

Bo co przi tymu nom przikozuje
Z jedzyniym, z piciym tako sztimuje
Ze ôbmywaniym, z czystościōm naszōm
By my doczekali lepszego czasu.

Krystus tu prziszoł arcykapłanym
Kej idzie dobro za Jego mianym
Prziszoł z przybitka ku nōm wiynkszego
Z przybitka wiela razy wiynkszego
Kery niy rynkōm ludzkōm dźwigniōny
Niy z tego świata kery stworzōny.

Krystus na wieki wloz do świątyni
Niy przez krew koźlōnt, cielōnt – niy myni
Ino krew swoja szynknōł Łōn prawie
We ôdkupiynio przelono sprawie.

Z krwi kozłōw, wołōw – przez pokropienie
Z chasio jałōwki je czyszczenie
Je uświyncynie pokalanego
Je prziwrōcynie czystości tego.

Ô wiela bardzi krew Krystusowo
Czystości wiyncyj tako nōm dowo
Kej Łōn bez skazy ze Duchym stowoł
Sōm siebie Bogu w tym ôfiarowoł.

Nasze sumiynie Łōn nōm krwiōm skropiōł
Ôczyściōł tako! Ktōś niy spokopiōł?
Z tym zatracōne śmierci uczynki
Bogu służymy skiż Jego mynki.

Z Niym prziszło tako przimiyrze nowe
Nowy Testamynt z Niym erbnōł człowiek
Śmierciōm ôdkupiōł nos z nieprawości
Co była piyrwyj – z wielgi miłości
Żaś Bog zawezwał tako do siebie
Na życie wieczne, kere we niebie.

[broneknotgeld]

Nowy Testamynt ze sztymplym dany
Sztymplym śmierć Pana, krew z jego rany
Bōg przirychtowoł nowe przymiyrze
Ôbiycoł nieba ôtwarte dźwiyrze.

Przez śmierć Testamynt mocy nabiyro
Kej ktō rychtuje, kej nań zaziyro
Jeszcze niyważny – śmierci potrzeba
Je jako sztympel ze woli nieba.

Piyrszy Testamynt - piyrsze przimiyrze
Niy tako prziszło – zawarte dźwiyrze
Krwiōm tako niy był podsztymplowanym
Był Testamyntym we zdrzadle danym.

Mojżesz wpiyrw czytał wszysko ludowi
Jako we prawie co Zakōn jowi
Potym krwi cielōnt i koźlōnt chyciōł
Z wodōm wymiyszoł, tako tyż sklyciōł
Z wełnōm szkarłatnōm i ze hyzopym
Wiycie co było kolejnym krokom.

Anō, pokropiōł ksiynga i ludzi
Zdało co tako do życio budzi
Pedzioł: Bōg gynau to przikozuje
Niych krew przimiyrzo wami keruje.

To samo z cołkim przibytkym stało
Z wszyskim noczyniym, tego niymało
Do służby Bogu je przeznaczōne
Krwiōm wszysko była tam pokropiōne.

Dyć ze Zakōnu prawie to mocie
Co je niyczyste krwiōm czy szczocie
Bez krwi niy czeko wos ôdpuszczynie
Bez krwi zmarasi wasze sumiynie.

Bestōż trza coby tako sie stało
Niybiańske rzeczy nōm ôdbijało
Je ôczyszczōmy na muster tako
Zakōn nōm koże – we tym jednako.

Same zaś rzeczy, te co prowdziwe
Lepszych ôfiarōw gynau godziwe
Potrza do tego było Krystusa
Potrza ôfiary Pana Jezusa.

Przeca Łōn niy wloz do ty świōntyni
Rynkōm dźwigniōny, kero nōm miyni
Sie jako ôbroz ty co prawdziwo
Niy ze niyj teroz ku ludziōm kiwo.

Wloz Krystus prawie gynau do nieba
Tam mu za nami sie wstowiać trzeba
Tam, przed ôbliczym Boga naszego
U stwōrcy świata, Wszechmogōncego.

Niy wloz tam coby mioł wiela razy
Sie ôfiarować, Łōn co bez skazy
Arcykapłanym niy ty świōntyni
Kaj rok do roku prawie, niy myni
Piyrszy z kapłanōw ze krwiōm keruje
Dyć niy ze swojōm – inszo sztimuje.

Krystus by musioł wyciyrpieć wiela
Co rok umiyrać w mynkach za tela
Roz sie pokozoł, przi kōńcu wiekōw
Ôdkupiōł grzychy kere w czowieku
Sōm siebie za to tyż ôfiarowoł
Krystus krwiōm swojōm to podsztymplowoł.

Ze woli Boga tako nōm stanie
Roz czowiek umrze, potym czekanie
Na sōnd co przidzie dniym ôstatecznym
Coby nagrodzać żywotym wiecznym.

Roz ôfiarowoł Krystus sōm siebie
Terozki czeko na to we niebie
Z ôfiarōm Jego grzechy stracōne
Te co przed krziżym – już ôdpuszczōne.

Drgi roz jeszcze sie nōm pokoże
Niy skuli grzychōw – zbowić nos może
Nos, co na Niego ciyngym czekōmy
Nadzieja, wiara we sercach mōmy.

X.

Zakōn, we kerym je ciyń dobroci
Kere czekajōm nos, moji złoci
Sōm ôbroz rzeczy niy pokazuje
Sōm nos ku niebu niy pokeruje.

Rok w rok ôfiary przeca skłodōmy
Dyć niy świyntości za to zoznōmy
Kierzy ôfiara tako skłodajōm
Mustrym świyntości dyć niy stowajōm.

Bo przeca mono by w tym ustali
Mono ôfiarōw by niy skłodali
Kejby w sumieniu grzychōw niy mieli
Kejby czystymi siebie widzieli.

A dyć sōm po to prawie ôfiary
By niy przypōmnieć, czowiek ty miary
Iże mo grzechy, łōne niy tracōm
I trza ôfiary kej durś łōnaczōm.

Je niemożebne coby to było
Krwiōm wołōw, ôsłōw by zatraciło
Grzych we całości – grzych dali bydzie
Cichtowoł na to iże dran przidzie.

Bestōż kej prziszoł na świat, to prawiōł:
Niy chciołś żeś ôfiar ze krwi, toś jawiōł
Niy chciołś gyszynkow, sōm żeś darowoł
Mi ciało ludzke – to przirychtowoł.

I rod żeś niy był z ôfiar polōnych
Bestōż żech pedzioł: Ida do łōnych
Coby sie stała z tym wola Boga
Jak w ksiyndze stoji ô mie – chca, moga.

Tōż jak żech drapci już ô tym pedzioł
Dary, ôfiary, cobyś to wiedzioł
Całopolōne skiż grzychōw prawie
Mie niy radujōm, choć we ty sprawie
Podug Zakōnu sōm rychtowane
Za winy tako przez ludzi dane.

[broneknotgeld]

Pedzioł żech: Terozki to zrychtuja
Co z Twoji woli, Cia uraduja
Co z Twoji Boże – niych bydzie
Za piyrszym tako niych druge idzie
Te piyrsze zniesie co druge stanie
Ze woli Boga czas prawie na nie.

Przez to my teroz uświyncōnymi
Ôfiara z ciała na naszy ziymi
Przez śmierć Jezusa Krystusa tako
My, kej wierzymy, wszyjscy jednako.

Zaś kożdy kapłan po prawdzie stowo
W kożdy dziyń swoje posługi dowo
I czynsto kładzie tako ôfiary
Kere sōm yno ty ludzki miary
Tōż zatracynio grzychōw niy niesōm
Podug Zakōnu nos yno cieszōm.

Jezus zaś jedna ôfiara złożōł
Z mynkōw, z krwi Jego, tōż dar tyn wożōł
Za wszyske grzechy, z tym wybowiynie
Z prawicy Boga jego siedniynie.

Już yno czeko na to co przidzie
Mu niyprzijociel pod nogōm bydzie
Bōg tako pedzioł: Jo wszyske wrogi
Położa prawie pod Twoje nogi.

Jednōm ôfiarōm żeś to zrychtowoł
Żeś świyntość tako im ôfiarowoł
Na wieki wiekōw gynau już stało
Jedny ôfiary w tym wystykało.

Ô tym nōm prawie świodczy Duch Boga
Kej godo: Zawrzić przimiyrze moga
Zawra je z niymi, kej dnie te przodōm
Niychej świyntymi tako już bydōm.

Pan pedzioł: Wraża im moje prawa
We same serca, tako wyjawia
We gowach jejich aże wyryja
I nieprawości jejich umyja
Przepōmna grzechy kere znokwiyli
Coby we łasce już dali żyli.

Kej ôdpuszczynie grzychōw już dane
Za nie ôfiary tyż niy składane
Braty, z ufnościōm teroz czekōmy
Iże świōntynio Pana poznōmy
Ku tymu w życiu tako idymy
We krwi Krystusa do niyj wlejzymy.

Ôn nōm ôtworzōł drōga ku tymu
Przez ciało swoje, to dziynki Niymu
Sztory już niy ma, ktō chce tyn dziwo
Na drōga nowo, na drōga żywo
Tyż na kapłana dōmu Bożego
A wszysko stało z ôfiarōm Jego.

Wlyźć na ta drōga gynau nōm trzeba
Ze szczyrym sercym – wiedzie do nieba
Tōż pōłne wiary niych serce prawie
Sumiynie czyste we kożdy sprawie
Bez zła, ze ciałym w wodzie ôbmytym
Tako nōm godzi być zowdy przi tym.

Trzimać nadzieji naszy ciyrpliwie
Społym w tym wspierać i żyć cnotliwie
Tyn co ôbiycoł wierny przisiyndze
I tu, i teroz, i kajś, i wszyńdzie.

Tyż jedni drugim mustrym w tym bydźcie
Pozōr dowejcie, we przodek idźcie
Z pszoniym bliźniymu, z uczynkym zocnym
Niychej z nos kożdy w tym bydzie mocnym.

Starejcie być tam kaj sie trefiōmy
Pana wielbimy, społym rzykōmy
Niy jak nikierzy co niy starajōm
Wōm pocieszynie niychej dowajōm
Tym mocni kej już bardzi widzicie
Dziyń w kerym wieczne może przijść życie.

Dlō nos, kej dali w grzychu żyjymy
Choć prowda znōmy, co przidzie – wiymy
Dlō nos daremne Bogu ôfiary
Kej grzych durś trzimie, kej mało wiary.

Z tym we bojaźni sōndu czekanie
Wyroku w kerym niy zmiyłowanie
A prawie gorkość ôgnia wielgego
I zatracynie dlo wrogōw Jego.

Podug Zakōnu kery niy żyje
Świodectwo na to sie znajdzie czyje
Dwōch, trzech pokoże – wtedy niy werci
Sie go retować ze ryncōw śmierci.

Dyć ktō podeptoł Syna Bożego
I krew przimiyrzo zmarasiōł Jego
Ktō z Ducha łaski psinco sie zrobiōł
Ktō uświyncyniu szpetnie nazgobiōł
Tyn wiynkszy kary ze tym doczeko
Kōniec we ôgniu – zdo co za leko.

Wiymy ktō pedzioł: Do mie noleży
Pōmsta! Jo ôddōm! Wiy kery wierzy
Pedzane była: Pan lud ôsōńdzi
Tyn co przi Niymu i tyn co błōńdzi
Kożdy we ryncach Boga żywego
Doczko ôdpłaty uczynkōw jego.

Downe dni tako spōmnieć wōm trzeba
Te z ôświycyniym ze woli nieba
Z tym utropiynia żeście strzimali
I wiary Pana niy ôdciepali.

Spōmnijcie kej żeście sami byli
We pośmiewisku, kej wos gańbiyli
Kej wyzywali, za psinco mieli
Kej wos pognymbić skiż tego śmieli.

A mono byliście kamratami
Tych co doświodczyć mieli to sami
Ich we ciyrpiyniu żeście wspierali
Strzimać utropa dopōmogali.

Z hersztantami ciyrpieli społym
We czasie kery był niewesołym
Kej wos grabiyli, kej ôdziyrali
Z dobytku – wyście to tyż strzimali
Ze wiarōm iże majōntek mocie
W sercu, w sumiyniu – dokłodo pociech.

[broneknotgeld]

Bestōż niy traćcie waszy ufności
Z niōm profit gynau w duszach zagości
Ciyrpliwość miyjcie, jyj nōm potrzeba
Skiż ôbiytnicy co z woli nieba.

Zdo, potrza jeszcze czasu niywiela
Przidzie Tyn co go czekōmy tela
Dyć sie ôciōngoł we tym niy bydzie
Pozōr dowejcie, tyn czas drap przidzie.

Mōj sprowiedliwy żyć bydzie wiarōm
Kery w tym cofnie sie ludzkōm miarōm
Niy upodobo w niym moja dusza
Tako pedzane – spōmnieć wōm musza.

My jednak niy sōm z tych co cofajōm
Niy z tych co tako tyż zatrocajōm
My przeca wiary mocno trzimiymy
We niyj zbowiynie, tym radujymy.

XI.

Wiara je siyłōm, gron tym, je drōgōm
Ku tymu co dać niybiosa mogōm
Pewnościōm tego co niy widzimy
Co w duszach naszych yno nōńdymy
W niyj ôjce nasze świodectwo mieli
I z niōm ku Bogu leźć zowdy śmieli.

Ze wiarōm naszōm dyć poznowōmy
Iże ze Słowa wszysko co mōmy
Bōg wszysko stworzył, widzialne stało
Co piyrwyj w Słowie sie ukrywało.

Z wiary ôd Abla ôfiara jego
Wiyncyj we wercie była, skiż tego
Bōg na nia kuknōł, niy na Kainowo
Bōg tako prawie świodectwo dowoł
Sprowiedliwości, wiary istnego
Śmierć niy zmazała dyć gynau tego.

Ôfiara Abla milszōm mu była
Bōg świodczōł iże z wiary je siyła
Jeszcze po śmierci nōm wszyskim prawi
Jako tyn Abel, jako Kain jawi.

Ze wiarōm Henoch był tyż zabrany
Śmierci niy widzioł, tref tyn mu dany
Tōż go niy znoili, chocioż szukali
Bōg wziōn go do sia, tymu dziwali
Dyć niym Bōg wziōn go, poświodczōł ô tym
Iże spodoboł Mu – stōnd co potym.

Bez wiary Bogu niy spodobamy
Jako ku Niymu przistōmpić mōmy?
By iść ku Niymu trza w Niego wierzyć
Trza swoje życie z nadziejōm przeżyć
Iże nagrodzo tych co ze wiarōm
Ku Niymu idōm, choć ludzkōm miarōm.

Przez wiara Noe arka zbudował
Bōg zapowiedzioł, Bōg za tym stowoł
Choć jeszcze widać tego niy było
Z lynku i z wiarōm dźwignōńć trefiyło
Noymu tako, by retnońć życie
Swyj familiji – to przeca wiycie.

Przez wiara kero ludzie straciyli
Tyż potympiynie na siebie wziyli
Tako świat cołki kara czekała
Skiż braku wiary sie łōna brała
Noe dziedzicym zaś stoł skiż wiary
Sprowiedliwości co Boga miary.

Z wiarōm Abraham ruszōł przed siebie
Kej go zawezwoł Tyn co we niebie
Usłuchoł, poszoł kaj trza mu było
Coby dziedzictwo niy ôminyło
Choć sōm niy wiedzioł kej tako stanie
Jako dziedzina gynau dostanie.

Ze wiarōm w cudzo dziedzina wkludziōł
Bōg jōm ôbiycoł, bestōż tam budziōł
W namiocie społym ze Izaakym
I ze Jakubym, w wiarze jednakym
Tōż społym ze tym sōm dziedzicami
Ty ôbiytnicy Boga nad nami.

Dyć czekoł grodu co mocno stoji
Na gruncie kery wody niy boji
Ani trzyńsiynio ziymi – je mocne
Bōg je podźwignie, tym bardzi zocne.

Z wiary tyż Sara syna poczyła
Piyrwyj niepłodno, staro już była
Dyć uwierzyła we ôbiytnica
Tōż radowały sie synkym lica
Żyła nadziejōm i tako stało
Wiary jyj stykło, wiary niemało.

Bestōż w jednego yno człowieka
Stało to na co prziszło poczekać
Choć zdało iże przed grobym stoji
Przeca rozrodziōł skiż wiary swoji.

Tōż je potōmstwo jego w wielości
Gwiozdy na niebie zrachować prości?
Abo tyn piosek na brzegu morza?
Zrachować ludōw niy ôpowoża.

Ci wszyjcy co już poumierali
Sie wiary swoji przeca trzymali
Z ôbiytnicami Boga durś żyli
Choć ich niy erbli we swoji chwili.

Z daleka yno na nie kukali
Z daleka z niymi tako witali
Ziymia gościnōm im yno była
Pōntym ku Bogu, z wiary w tym siyła.

Wszyjscy co tako prawie godali
Co wiary swoji mocno trzymali
Żyli nadziejōm iże doczkajōm
Swoji dziedziny, ku niyj kukajōm.

Dyć kejby ô ty medykowali
Ze kery wyszli – by tam wracali
Kej w gowie lepszo dziedzina majōm
Ku niebu z Bogym ôczy zwrocajōm.

Bōg na to godziōł, Mu sztimowało
Ich Bogym tela Go mianowało
Kej przirychtowoł im już dziedzina
Ich grōd – radosno we tym nowina.

Z wiarōm Abraham tyż ôfiarowoł

[broneknotgeld]

Z wiarōm Abraham tyż ôfiarowoł
Mu Izaaka, przi Bogu stowoł
Kej mu przikozoł by tako stało
W jednorodzōnym nadzieja cało
Bōg prziôbiycoł Abrahamowi
Iże ze Sary syn w kōńcu zjowi.

Abraham wierzōł w Boga swojego
I medykowoł nad mocōm Jego
Wierzōł co w martwych podźwinōńć może
Tyż syna jego – chwała Ci Boże
Żeś mu go ôddoł nieumartego
Jakby na powrōt juzaś żywego.

Izaak pobłogosławiōł z wiarōm
Tyż synōm swojim, ôjcowskōm miarōm
I Jakubowi, i Ezawowi
Przekozoł to co im życie sprowi.

Ze wiarōm Jakub, kej śmierć czekała
Pobłogosławiōł tako na chwała
Kożdego z synōw Jōzefa prawie
I kłōnioł Bogu tyż we ty sprawie
Choć już sie krykōm swojōm podpiyroł
Potym mōg kōńca czekać dopiyro.

Ze wiarōm Jōzef spōmnioł tyż przeca
Ô wyńściu Izraela ze neca
Kaj prziprowadziōł krewniokōw swojich
Kaj kościōm jego legnōńć przistoji.

Kej uros Mojżesz, tako ze wiarōm
Chyciōł sie prawdy, ze jeji miarōm
Niy chciał ôd cery synkym mianować
Faraōnowy, chcioł z ludym stawać
Niż żyć we grzychu, choć tyż wygodzie
Ktō wiary trzimie tego zło bodzie.

Mu psincym skarby egipske zdały
Ôczy zapłata wiynkszo widziały
Tōż niy boł pōmsty faraōnowy
Ludu swojego widzioł dziyń nowy.

Ze wiarōm Pascha, ta Mojżeszowo
Z krwiōm pokropiyniym tyż siyła nowo
I przeświodczynie krōla słabości
Już piyrworodne niy w jego gorści
Już ich niy siyngnie i niy zatraci
Już niczym gorszym tyż niy ôdpłaci.

Ze wiarōm przeszli Morze Czerwōne
Ô suchy nodze, dyć grobym łōne
Stało wojokōm faraōnowym
W wodzie straciły drap jejich gowy.

I ôbalyły mury Jerycha
Choć sroge były - niy skuli grzycha
A skuli wiary we Wszechmocnego
Siedym dniōw stykło, doszło do tego
Siedym dniōw yno je ôbchodziyli
Coby doczkali ty prawie chwili.

Ze wiarōm Rehab tyż ôcalała
Chocioż niyrzōndu przeca trzymała
Kej ugościyła szpiegōw u siebie
Porachowane miała we niebie.

Wiela mi szłoby jeszcze wōm godać
Czasu niy styknie by wszysko podać
Ô Gereōnie, Baraku tako
I ô Samsōnie, Jeftym jednako
Dawidzie, jako tyż Samuelu
I ô prorokach, i ô weselu.

Kej z wiary prawie wszysko sie stało
Wiela krōlestwōw z tym pokōnało
W sprowiedliwości przi tymu żyli
Ôbiytnic Boga z tym dostōmpiyli.

Pyski lwōm niyroz tyż zawiyrali
I mocy ôgnia rady dowali
Spod ôstrza miecza sie wywinyli
Dźwigali z klynczek kej słabi byli.

Tyż ôpowogi we wojnach siyngli
Ze mynstwym, z siyłōm we bōj sie wprzyngli
I najezdnikōw weg wygōnili
Kej ôjcowizny swoji chyciyli.

Niywjasty chopōw swojich doczekały
Choć umartymi ich już widziały
Z wiary wskrzeszynie ich, zmartwychwstanie
Niy darmo było jejich czekanie.

Inksi pomarli we umynczyniu
Sie niy zaparli wiary w sumieniu
Coby wolnymi być niy starali
Kej zmartwychwstanio tako czekali
Przed ôtwartymi drzwiami do nieba
Ze wiary tako – pedzieć mi trzeba.

Wiela ôszydnie tyż wyzywali
I do krwi wiela ubiczowali
W łańcuchy skuli, tako w niewoli
Hereszt ich dōmym kej Bogu poszli.

Kamiyniowanio śmierci zoznali
Polyli ôgniym, ich przipiykali
Rżnyli piłami, mieczym zabiyli
Dyć wiary swoji niy pociepnyli.

W baranich skōrach, czy cigōw tako
W biydzie łaziyli zowdy jednako
We uciśniyniu, we utropiyniu
We poniywiyrce z wiarōm w sumiyniu.

Świat ich ôdciepnōł, łōni tułali
Szli ku pustyniōm, kaj gōry, dali
Dōmym jaskinie im ciymne były
I liche dziury tyż łōnych kryły.

Przi tymu wszyjscy wiary trzymali
Świodectwo ô niyj w życiu dowali
Dyć niy doczkali co ôbiycane
Co z woli Boga miało być dane.

Bōg nōm szykuje cosik lepszego
Łōni ze nami tyż chycōm tego
Bestōż tyż na nos łōni czekajōm
Kej tyn czas przidzie sie podźwigajōm.

[broneknotgeld]

XII.

Tako my prawie, kej ô tym wiymy
Kej chmarze świodkōw my dziwujymy
Ôdciepujymy wszyske ciynżory
Te grzechy nasze, kożdy z nos skory
We tym wyścigu pylać do przodka
Ku Niymu prawie, ô Niym ta godka.

Dyć na Jezusa ciyngym czekōmy
W Niym naszyj wiary świadectwo mōmy
W Niym sprowce kery wiela zrychtowoł
Łōn za nos wszystkich sie ôfiarowoł.

Łōn, miost radować ze swoji chwały
Wziōn krzyż, poświyńciōł tako nōm cały
I strzimoł gańba, strzimoł ciyrpiynie
Coby nōm szynknōńć te pocieszynie
Niym Bōg upōmnioł ô Syna tego
Coby z prawicy był trōnu Jego.

Na Niego pozōr musicie dować
Za Jego mustrym tyż trza wōm stować
Zniōs ôd grzysznikōw wiela wrogości
Dyć niy przepōmnioł pszonio, prawości.

Wy tyż we wiarze niy ustowejcie
Ze ducha siyły zowdy trzimejcie
Kej ku wōm prawie grzych świata przidzie
I kej krwi waszy winszować bydzie.

Ô napōmniyniu przepōminocie
Ôjcowym – synkōm, tako je mocie:
Synku, koranie Boga naszego
Niy miyj za psinco, tyż skuli tego
Niy troć we duchu do życio chyńci
Kej Tyn doświodczo co światym kryńci.

Potrza wōm wiedzieć: Pan pszaje tymu
Kerego koro – gynau istnymu
Jak ôjciec drōga tym pokazuje
I jako syna tako przijmuje.

Wy usłuchliwi w tym być musicie
Bōg synkōw swojich wiedzie przez życie
Jak ôjciec gani, chocioż miłuje
Kej w kindersztubie wos wychowuje.

Bez pokoranio cołkym żyjecie
Tako tyż prawie sie winszujecie
Choć inksi swojich sztrof doświodczajōm
Wos nieprawymi dzieckami majōm
Niy w familiji swoji synami
Ôjciec pokoro – tref niy ômami.

Kej nos ôjcowie napōminali
Tym bardzi my ich dyć szanowali
Tōż Ôjca słuchać trza duchowego
I sie poddować tyż karōm Jego
Co w żywobyciu naszym zoznōmy
Pana naszego durś wielbić mōmy.

Ôjce ze ciała krōtko uczyli
Kej my dzieckami w ich woli byli
Tyn zaś nos ciyngym uczy skiż tego
Co uświyncynio nōm trza ôd Niego
Gynau nos bestōż prawie sztrofuje
Ku pożytkowi – niychej sztimuje.

Skoranie Jego we swojim czasie
Nōm smutek niesie, utropić trza sie
Dyć ci co tego już doświodczyli
Sprowiedliwości ôwoc tyż wziyli
Kery radować we kōńcu bydzie
Kej czas ku tymu prawie nōm przidzie.

Tōż rynce dźwignōńć teroz możecie
Wpiyrw ôpuszczōne, tako dźwigniecie
Słabe kolana, by lyźć nogami
Prosto – kej drōga ciyngym przed wami.

W drōdze ku Niymu niy kuśtykajcie
W tym zocny muster bliźnim dowejcie
Prosto lyźć trzeba, by nikt niy straciōł
A ktō niymocny w siyły wzbogaciōł.

Tyż sie ô pokōj zowdy starejcie
Wszyskich z wszystkimi, tego trzimejcie
Ô uświyncynie dbać durś wōm trzeba
By ujrzeć prziszło wōm Pana z nieba.

Niychej z wos żodyn sie tyż niy woży
Ôdstōmpić prawie ôd łaski Boży
Pozōr dowejcie kej korzyń gorzki
Pyndy do w gōra, szkodzi zarozki
Przez niego inksze zarazić mogōm
Niyjednōm skōńczy przewinōm srogōm.

Coby ktōś niy był dyć rozpustnikym
Frechownym abo i bezbożnikym
Spōmnieć Ezawa trza mi terozki
Za jodło przedoł co z łaski Boski
Te piyrworōdztwo – za soczewica
Uradowały niōm wtedy lica.

Wiycie tyż jako sie potym stało
Błogosławiyństwo ôjca być miało
Dyć niy dostało sie prawie jymu
Niy jego siyngło, chocioż po tymu
Żolu dość było, ślimtanio prawie
Niy pomiyniyło jednak w ty sprawie.

Wy niy prziszliście przeca do skały
Kery pomacać niy szło, tyż cały
Ôgyń co polōł – wos sie niy tykoł
Wiater niy copnōł i ćmok niy blikoł
We kalnym lufcie, we burzy srogi
Wos tyż ku tymu niy wiōdły nogi.

Klang trombōw żeście niy usłyszeli
Srogego głosu – niy darmo chcieli
Niy darmo przeca tego prosiyli
Coby się stało cicho w ty chwili.

Niy mōgli ścierpieć kej usłyszeli
Kej spokopiyli co prawie mieli:
Choćby gadzina gōry tyknyła
We kamień wartko bydzie miyniyła.

Strach było patrzeć, tōż niy dziwejcie
Mojżesza godce wiary dolejcie
Kej pedzioł: Zlōnk żech sie richtig wiela
Ciyngym telepia, lynkōm za tela.

Wyście kaj gōra Syjōn trefiyli
I przi dziedzinie Boga już byli
Coby stoć wele Pana żywego
Do Jeruzalym tyż niybieskego
Wele janiołōw roztoliczności
W czeladce kero we chwale gości.

[broneknotgeld]

Do pierworodnych gynau Kościoła
W niebie szkryfniōne – ofyn chca wołać
Żeście przi Bogu co wszyskim syndziōm
Kaj sprawiedliwych duchy durś pyndzōm
Tych kierzy mustrym sōm we świyntości
Kierzy wpiyrw żyli w wielgi prawości.

I do nowego przimiyrza Pana
Co Go Jezusym znocie ze miana
Do krwi kropiynio, co wiyrchym stowo
Klarowniyj godo niż ta Ablowo.

Dowejcie pozōr, niy przeciwiejcie
Pan do wos godo, Jego słuchejcie
Ci co już piyrwyj sie ôdwrōciyli
Niy uszli kary, kej w grzychu żyli.

Z nami tym gorzij pewnikiym stanie
Kej nadaremne Jego godanie
Kej sie ôd Niego tyż ôbrōcymy
Choć z nieba prawi – niy usłuchnymy.

Tyn ôd kerego głos tyrpnōł ziemiom
Pedzioł klarownie, a niy ze cimōm:
Jeszcze roz tyrpna, tako dyć stanie
Nieba i ziymi przidzie tyrpanie.

Jeszcze roz – pedzioł to skuli tego
Iże pomiyni ze stworzōnego
Wszysko co mienić prawie poradzi
Ôstanie yno czymu niy wadzi
Czymu tyrpniyńcie te niy zaszkodzi
Co ku wieczności nos dzisioj wodzi.

Bestōż dziynkować Bogu muszymy
Kej ku krōlestwu sie kerujymy
Kere na wieki ze nami bydzie
We łasce Boski kożdy z nos idzie
Kej Jymu służy, kej tym raduje
Nōm bogobojnym czcić Go sztimuje.

Bōg naszym ôgniym je gorejōncym
We noc z miesiōnczkym, we dziyń ze słōńcym
Bōg – Tyn co życie wieczne nōm dowo
Ôn kōńcym drōgi, światłościōm stowo.

XIII.

Niych zowdy jedyn pszaje drugymu
Ugościć bliźnich trza tyż po tymu
Iże niy zowdy my nawet wiymy
Kej tyż janioły u sia goszczymy.

Ô heresztantach niy przypomnijcie
Jakbyście z niymi byli, tyż miyjcie
Tych kierzy ciyrpiōm w swoji ôpiece
Samiście w ciele, ciyrpieć możecie.

Czcić familijo zowdy wōm trzeba
Ślubny ze ślubnōm we łasce nieba
Niy wożcie łōżka pokalać jejich
Jakimś marasym, byście niy śmieli
Bōg bydzie sōndziōł cudzołożnikōw
I społym z niymi tyż rozpustnikōw.

Niy bydźcie chciwi we żywobyciu
Radujcie małym we swojim życiu
Kej Łōn sōm pedzioł: Cie niy ôstawia
Cie niy ôpuszcza, przi ciebie jawia.

Tōż ofyn tako godać mogymy:
Bōg mie już teroz wspiyro na ziymi
Bestōż sie lynkać tego niy byda
Co człowiek zrobi – w tym mało biyda.

Starszych w pamiyńci durś mieć wōm trzeba
Słowo głosiyli ku chwale nieba
Kej już ich kōniec życio widzicie
Mustrym ich biercie na żywobycie.
I jako łōni – trzimejcie słowa
Ze wiarōm serce, ze wiarōm gowa.

Je Jezus Krystus wczoraj, terozki
Tyn sōm, na wieki, Syn przeca Boski
Niych wos nauki cudze niy zwodzōm
Sōm roztomajte, dyć yno szkodzōm.

Serce niych siyła mo z łaski Boży
Niy z jodła mocne, mało to woży
Ci co ô jodło ciyngym starali
Z tym siyłōw ducha przeca niy brali.

My mōmy ołtorz prawie z kerego
Najeść niy idzie, niy chycōm tego
Sługi co służōm durś przybytkowi
Tako wōm przeca niy darmo jowi.

Ôfiarowane ciała gadziny
Spolōne bydom, w swiōntynio driny
Kapłan krew wnosi za grzych człowieka
A reszcie ôgnia przidzie doczekać
Niy we świyntości, niy w ty dziedzinie
To uświyncōno ziymia ôminie.

Bestōż tyż Jezus w tym poświyncyniu
Ludu cołkego, w tym wybawiyniu
Za bramōm nieba był umynczōny
Niym przez krew Jego lud ôdkupiōny.

Nōm tyż trza wylyźć z ôbozowiska
By lyźć ku Niymu, by być ze bliska
Tyż ściyrpieć gańba na muster Jego
Tyż siyły ducha trza nōm do tego.

Niy mocnym grodym tyn kaj miyszkōmy
My ku inkszymu przeca blikōmy
Kery na wieki sie nōm dostanie
Nadzieja siyłōm, chwała Ci Panie.

Bestōż przez Niego ciyngym skłodōmy
Ôfiara Bogu, cześć ôddowōmy
Słowo ôwocym wargōw skiż tego
Tych kierzy wierzōm, przez miano Jego.

Niy przypomnijcie darzyć dobrociōm
Pōmogać w biydzie, wspiyrać ze mocōm
Tych kerych potrza, zowdy sztimuje
Boga ôfiara tako raduje.

Słuchejcie tych kierzy wos prowadzōm
Kej sōm starszymi, kej to poradzōm
Ich w tym wspiyrejcie, we zocy miyjcie
Słuchć ich tako tyż zowdy chciyjcie.

[broneknotgeld]

Ô dusze wasze łōni starajōm
Niych tyż uciecha ze tego majōm
Niych niy labiydzōm w posłudze swoji
Bo za tym szkoda tyż waszo stoji.

Rzykejcie za nos, by my trzimali
Tego co potym by rosło dali
Wiara we Pana Boga naszego
Sumiynie czyste mōmy skiż tego
Kej chcemy dobrze, kej Jego czczymy
Wszyndy ze Słowym Pana idymy.

Sōm tyż wos prosza byście rzykali
Jako już piyrwyj, tako tyż dali
Cobych mog ku wōm wrōcić ze Słowym
Wrōcić sie wartko – tako tyż powiym.

Nasz Bōg pokoju, co z krwi przimiyrza
Wywiōd wielgego richtig pastyrza
Go z martwych dźwignął, doł ôwcōm Jego
Doł nōm Jezusa, Syna Bożego
Niych wos ku dobru ciyngym prowadzi
Łōn przeca co chce tako poradzi.

Łōn dyć wōm szynknie co Mu sztimuje
Tyż Jezus Krystus tymu raduje
Na wieki wiekōw tako cuzamyn
I chwała Panu naszymu – amyn.

Prosza wos, braty – słowa przijmijcie
Choć napōminōm, we zocy miyjcie
Choć brif tyn krotki, wiyncyj by zdało
Szkryfnōńć wōm, przeca słōw zdo niemało.

Wiydzcie – je brat nasz już wypuszczōny
Tymoteusza zaś wolnym mōmy
Kej wartko przidzie, tako zdo stanie
Wos tyż ôbocza, skōńczy czekanie.

Pozdrōwcie wszystkich kiery sōm z wami
Starszych i Świentych, społym myślami
Pozdrowcie ôd nos – tych z Italyji
Co spōminajōm wos w mankuliji.

Niych wiara Pana bydzie z wszystkimi
We ty dziedzinie, w hebrajski ziymi
Niychej Bog darzy wos durś łaskami
We wszyskim wspiyro, na zowdy – amyn.

[broneknotgeld]

Brif Świyntego Jakuba

I.

Jakub, co sługōm Wszechmogōncego
Pana Jezusa tyż, Syna Jego
Pozdrowio tych co żyjōm w diasporze
Dwanoście rodōw, wiernych Ci Boże.

Miyjcie we zocy i tym radujcie
Kej Bōg doświodczo, to forsztelujcie
Iże te prōby tyż skuli wiary
By mocno była, choć ludzki miary.

Trza byście wiary ciyngym trzymali
I przeciwnościōm rady dowali
Ze wytrwałości uczynki zocne
Bydźcie w tym mus trym, dusze niōm mocne
Sōm bez nagany, bez żodny skazy
Choćby kusiło zło wiela razy.

Kej z wos mōndrości ktōś potrzebuje
Niych Boga prosi, tako sztimuje
Łōn dowo dużo, niy wypōmino
Tōż bydzie dane, prosić trza ino.

Prosić ze wiarōm, bez wōntpliwości
Ktō wōntpi – zło zdo zaproszać w gości
Je przeca jako fala na morzu
Wiatrym ruszano, niy wolōm Bożōm
Wiatrym ciepano tyż naôkoło
We kożdo strōna w kero zawioło.

Tōż taki czowiek niych niy rachuje
Iże Bōg cosik mu podaruje
Czowiek co dusza jego dwojako
Kery niystały ciyngym jednako.

Bratu biydnymu wywyższyć przidzie
Zaś ze bogaczym inaczej bydzie
Łōn w poniżyniu – kwiotkym na łōnce
Kery sie traci kej poli słońce.

Dyć gorke słōńce sie pokozało
Trowa wysuszyć cołkym zdowało
Kwiycie śleciało, gryfność straciyło
Bogaczōm tako marność je, było.

Ktō prōby strzimie – błogosławiōny
Kej już to za niym, w wiyńcu go mōmy
Wiyniec żywota, nōm ôbiycany
Przez Boga kery umiyłowany.

Dyć tako tyż nōm godać niy godzi
Kej na manowce pokusa wodzi
Niych nikt niy godo: Bōg mie pokusiōł
Żech Go posłuchoł, zdo co przimusiōł.

To niemożebne, to niy ôd Pana
Zło niy śmiy chycić sie Jego miana
Bōg niy pokusi cie dyć do złego
Niy godzi tako kukać na Niego.

Zowdy do złego kusi człowieka
To co w niym siedzi, niy chce tyż czekać
Z pożōndliwości to ludzki duszy
Kej zło go ciōngnie, ku tymu ruszy.

Z pożōndliwości ludzki grzych rodzi
Kery ku śmierci czowieka wodzi
Niych wos niy zwiedzie, pozōr dowejcie
I dobra yno zowdy trzimejcie.

Dyć kożde dobro gyszynkym Jego
Ze gōry idzie, tōż trza nōm tego
Ôjca światłości je, gynau tako
Łōn niy pomiyni, zowdy jednako
I w żodny chwili tyż niy ustowo
Świyci, niy zećmi – nadzieja dowo.

Zrodziōł nos przeca, stykło Mu Słowa
Go niy spokopi czowieka gowa
Dyć chcioł coby my poczōntkym byli
Jego stworzynio, we prawdzie żyli.

Wiydzcie to prawie tyż roztomiyli
Niychej z wos kożdy, we kożdy chwili
Staro sie słuchać, lepi z tym bydzie
Lepi niż godać, kej tako przidzie.

Do gniewu bydźcie zaś nierychliwi
I niychej wcale wos to niy dziwi
We gniywie niy ma sprowiedliwości
W zgorszeniu ludzkim je wiela złości.

Bestōż ôdciepnōńć wōm yno godzi
Co zło, plugawość we duszach rodzi
Tōż Słowo Pana weźcie w cichości
Niych dusze zbowio, co krziwe prości.

Wy bydźcie tymi kierzy społniajōm
Te Słowo Pana - niy durś słuchajōm
Dyć je niy bierōm za żywobycie
Jako im potrza, chopu, kobiycie.

Ktō Słowa słucho, a je niy chyto
We zocy niy mo, choć ô nie pyto
Je jako czowiek co w zdrzadło kuko
Ôdbiciym żyje, prowdy niy szuko.

Kery we zdrzadło kuknōł i poszoł
Tyż drap przepōmnioł niym kajsik doszoł
Drap niy poradziōł spōmnieć już siebie
Kim był przi zdrzadle – je we potrzebie.

Kery zaś przijrzoł prawu dobrymu
Chce tego trzimać gynau po tymu
Niy yno słucho, niy przepōmino
Żyje dlo tego, zdo iże ino
Tyn jego sługōm, dobro pomnożo
Błogosławiōnym, w tym łaska Bożo.

Kerymu zdo co pobożnym prawie
I rozpowiodo ô tym, w ty sprawie
Zdo co swōj filip i serce zwodzi
Zamymu dźwigać tako niy godzi
Aszynie niczym we ôczach Boga
Tako wōm pedzieć chca, tako moga.

Pobożność czysto, niypokalano
U Boga Ôjca wiyrchym je dano
Wspiyrej siyroty, gdowy we biydzie
Niypokalanym w tym świyntość przidzie.

[broneknotgeld]

II.

Wy niy tajlujcie ludzi skiż wiary
W Pana Jezusa, niy znocie miary
Ktō chwale Jego godziwie służy
Jako, kej – Słowo nojlepi użyć.

Dyć jakby do wos wloz chop bogaty
W złote pierściōnki, w szykowne szaty
A po niym wlozby biydom w łachmanie
Jako ze niymi gynau sie stanie?

Tymu co prziloz jakby ôd świynta
Kerymu szata niy jako piynta
Byście pedzieli: Zicnijcie panie
Pomiyndzy nami, niych tako stanie.

A biydokowi jako zaś bydzie?
Co mu usłyszeć łod wos dyć przidzie?
Usłyszy: Stoj kaj stojisz człowieku
Abo przi nogach zicnij poleku.

Czy w duszy swoji niy ôsōndzocie?
Czy we filipie co dobre mocie?
Żeście syndziami, pozōr dolejcie
I co wōm prawia tyż wysłuchejcie.

Czu Bōg niy wybroł biydnych skiż tego
By siyłōm wiary prziszli do Niego?
By dziedzicami królestwa byli?
Bōg je ôbiycoł, we kożdy chwili
Kukejcie na tych kierzy Mu pszajōm
Chocioż dostatku niy zoznowajōm.

Wy biydnym byście zaś pogardzili
Bogocza byście dyć nagrodzili
Chocioż wos gnietōm, za gorszych majōm
Chocioż po sōndach czynsto ciągajōm.

Czy niy ma we tym coś bluźnierczego?
Dobrymu mianu Pana naszego
Tako tyż szkodzōm – kej nōm pedzane
Z nami tyż może być poniżane.

Kej przikozanie te wypełniocie
Kere we Piśmie – tako je mocie:
Bydziesz pszoł wiela zowdy bliźniego
Jakbyś pszoł siebie – trzimej durś tego
Ze tym je dobroć i łaska Boga
Trzmiejcie tego, pedzieć wōm moga.

Dyć kej wy ludzi zaś sortujecie
Grzych już jak tako zdo yno chcecie
Potympio Prawo te sortowanie
Przeciwio tymu – czeko skoranie.

Ktō zaś niy trzimie Prawa cołkego
Choć w jednym upod – we winny tego
Jakby przekryśloł je we całkości
Zdo co grzych yno we jego gorści.

Bōg pedzioł: Brōnia ci cudzołożyć
Tyż: Niy zabijej – gniew potrza wożyć
Byś jedne robiōł – przed drugim brōniōł
Przestympcōm tako, hereszt by gōniōł.

Tōż trza wōm godać i robić tako
Jak w prawie wolnych, zowdy jednako
Uczynki wasze niych dobre bydōm
Kej ku sōndowi Bożymu przodom.

Bez miyłosierdzio sōndzony bydzie
Tyn co go niy mioł, tako mu przidzie
Dyć miłosierdzie wiyrchym durś stoji
Nadziejōm tego ktō sōndu boji.

Tyż niy pōmoże to, braty moje
Jak ktosik godo: Ze wiarōm jo je
Godo – uczynkōw dyć niy zrachuje
Czy to wystyknie? Zbawić sztymuje?

Brat wasz, czy siostra w utropie bydōm
Bez szatōw prawie we życie idōm
Bez ôbleczynio, bez jodła tako
Chudoba jejich zowdy jednako.

Byście pedzieli: Idźcie z pokojym
Kaj ôgrzejecie, kaj tyż za stołym
Cosik pojycie, coś wōm dostanie
Niy wspōmożecie sami – co stanie?

Sie sama wiara prōznōm wydowo
Za niōm uczynek w raji niych stowo
Bez niego wiara tyż wartko straci
Z niōm mnożyć dobro w życiu ôpłaci.

Powiy ktōś: U cia je wiara prawie
Jo mōm uczynki, tōż we ty sprawie
Pokoż ta wiara co we niyj niy ma
Tego co robisz, pokoż niy w cima
Jo ci uczynki przedstowia moje
Co z wiary prawie – godziwe to je.

Ty wierzysz w Boga gynau jednego?
Czy dobrze robisz? Wystyknie tego?
Djobły tyż wierzōm, choć zła trzimajōm
Choć wele Niego zadyrgotajōm.

Richtig chcesz poznać prōzny człowieku
Czy bez uczynkōw Boga doczekōm?
Czy bez uczynkōw wiary wystyknie
By żywo była, by rosła piyknie?

Tōż Abrahama, ôjca naszego
Usprowiedliwiōł z uczynkōw jego
Kej Izaaka chcioł ôfiarować
Syna swojego tako Mu dować.

Ja, widzisz, wiarze społym być trzeba
Ze uczynkami, ku chwale nieba
Wtedy dopiyro Pana raduje
Je mustrym dlo nos, tako sztimuje.

Za Pismym prawie sie tako stało
Niy darmo przeca nōm przekozało:
Abraham wierzył Bogu swojemu
Usprowiedliwiōł go Łōn po tymu
I mianowany ôstoł kamratym
Wszechmogōncego – stanyło na tym.

Bestōż już wiycie, uczynkōw trza nōm
Niy yno wiary, sporym z niōm stanōm
Trza by za wiarōm szło co robicie
Niych tako leci wōm żywobycie.

Tako tyż Rahab tego doczekała
Choć niyrzōndnicōm, łaski zoznała
Usprowiedliwiōł jōm Bōg skiż tego
Co niy zawarła dōma swojego
We niym posłańcōw tako przijyła
I inkszōm drōgōm wyprowadziła.

[broneknotgeld]

Dyć ciało w kerym już ducha niy ma
Już ôbumarło, już yno cima
Tako ze wiarōm co bez uczynkōw
Tyż ôbumarła, chocioż bez jynkōw.

III.

Braty wy moje, lepi kej mało
Rechtorowanio by z wos chytało
Kej sōndu we tym w kōńcu doczkocie
Tyż mono kary wiynkszy zoznocie.

My w roztomajtych rzeczach majtnymy
Niyroz we godce tyż pomylymy
Ktō prawi dobrze, niy zgrzeszy tako
Tyn niych nōm mustrym zowdy jednako
Kej ciałym rzōńdzić poradzi swojim
Niychej tyż tako mustrym nōm stoji.

Kōniōm wyńdzidła w pyski kładymy
By nos słuchały, wtedy już wiymy
Iże kerować ich ciałym idzie
Potrza wyńdzidła – kōń słuchać bydzie.

Dyć szify wielge, kere na fali
Wiatrym pyndzōne sōm ciyngym dali
Mały ster majōm – wystyko tego
Rynce sternika – sōm w woli jego.

Tōż i nasz jynzyk gynau je mały
A być poradzi norzyńdziym chwały
Kej z wielgich rzeczy człowieka chwoli
Kaj go słuchajōm skiż jego woli.

Ôgyń, wpiyrw lichy, spolić poradzi
Richtig las srogi kej dyszcz niy wadzi
Tako nasz jynzyk tyż człōnkym przeca
Co w świat niyprowdy wiedzie nos neca.

Jynzyk pokalo nōm cołke ciało
Ôgnia rozpoli w życiu niemało
Sōm we gorkości – piekło go grzeje
Niy darmo iże tako z tym dzieje.

Dyć wszyske zorty zwiyrza dzikego
Ptoctwa i szlangōw społym do tego
Stworzyniōw morskich i inszych tako
We ludzki woli przeca jednako
Czowiek ukłodo je wedle siebie
Widać to tukej, widać we niebie.

A jynzyk ktō ukrōcić poradzi?
Je w ludzki woli kej prawie wadzi?
Dyć złym ôszkliwym, nic w niym dobrego
Jadu w niym wiela, używo tego.

Niym Boga prawie błogosławimy
Niym Pana tako zowdy chwolymy
Niym wyzywamy tyż szpetnie ludzi
W niym ôgiyń kery niyleko studzi
Kej przeklinamy prawie bliźniego
Na muster Boga dyć stworzōnego.

Czy źrōdło kere dowo durś woda
Jōm roztomajto może tyż podać?
Roz gynau słodko ze niego płynie
A potym gorzkōm truje w dziedzinie.

Tōż braty, figa czy dowo rady
Rodzić nōm prawie te winogrady?
Z winnego krzoka czy figi przidōm?
A źrōdła słōne czy słodke bydōm?

Tyn kery mōndry je miyndzy wami
Niychej pokoże, a niy ômami
Zocne uczynki niych widać jego
Dyć niych bez pychy sie trzimie tego

Dyć kej wy zawiść we sercach mocie
Kej zwady yno gynau czekocie
Lepi cobyście tym niy asiyli
I przeciw prowdzie niy cyganili.

Niy je to przeca mōndrość ze nieba
Stamtōnd niy prziszła, wiedzieć wōm trzeba
Kej tako – ziemsko, cielesno prawie
Djosek zdo miyszoł tyż we ty sprawie.

Dyć kaj zowiści i zwady wiela
Tam tyż stropiynio zowdy za tela
Tyż roztomajte sōm niyprawości
Zło a niy dobro, niegodziwości.

Zaś mōndrość kero ze ze gōry idzie
Je gynau czysto, z pokojym bydzie
Bo przeca pokōj łōna miyłuje
Skrōmno, kaj idzie tam ustympuje
Je miyłosierno, dobrym ôwocym
Zowdy jednako w prawości mocy.

Z niyj zocny ôwoc sprawiedliwości
Siony w pokoju, bez pragliwości
Tym kierzy prawie w zocy to majōm
Co pokojowi gynau fest pszajōm.

Skōnd zwady, wojny, te miyndzy wami?
Z pożōdliwości to prawie mami?
Tych co we człōnkach waszych miyszkajōm
I kere grzychōw ciyngym chytajōm.

Kej pożōndocie, kej zowiścicie
Niywiela werte zdo je i życie
Zabić niy godzi, dyć zabijocie
Skiż tego czego prawie niy mocie.

Stōnd zwady wasze, stōnd wojny całe
Wiela mieć chcecie kej styknie małe
Niy poprosicie, siyłōm bierecie
Czego niy mocie, a prawie chcecie.

Zaś kej prosicie – niy dostowocie
Zdo, źle do tego sie zabiyrocie
Tōż kōńczy grzychym pożōndliwości
Kej chcecie prawie mieć to we gorści.

Wiarołōmniki, richtig niy wiycie
Co pszonie świata, w niym wasze życie
Wadzi miyłości kero przed Bogym
Pszoć yno światu, to być Mu wrogym.

[broneknotgeld]

Ktō yno chce być świata kamratym
Ktō w żywobyciu durś stoji za tym
Tyn niy skamraci gynau ze Bogym
Tyn za niybjeskim ôstanie progym.

Zdo wōm, na prōzno to Pismo prawi:
Zowistnie ducha chce, co w nos jawi
Ze woli Jego, je darym Jego
Coby w nos miyszkoł, dyć pragnie tego.

Dyć z duchym łaska tyż wiynkszo dowo
Tyż w Piśmie stoji jako z tym stowo:
Bōg przemōndrzałym zowdy przeciwio
Pokornym pszaje, ze łaskōm kiwo.

Tōż Bogu bydźcie durś ôddanymi
A niy pokusōm świata, niy z niymi
Sie ôpiyrejcie mocno djobłowi
Coby weg poloz, Bōg łaskōm sprowi.

Kej wy do Niego sie przybliżycie
Łōn blisko bydzie, z Niym żywobycie
Ôbmyjcie rynce ze zła, zgobniki
Ôczyśćcie serca wasze, grzyszniki
Wy, kerych dusze potrajlowane
I tyż grzychowi w życiu ôddane.

Ślimtejcie lepi, wiela bjadujcie
Sie życiym swojim tako frasujcie
Niych wōm we żałość zwyrtnie lachanie
We utropiynie zaś radowanie.

Sie przed ôbliczym Pana zniżajcie
Cześć gynau zowdy Mu ôddowejcie
A stanie przeca kej tyn czas przidzie
Iże wywyższy wos, tako bydzie.

Niy ôbgadujcie jedyn drugiego
Ktō ôbgaduje brata swojego
Abo tyż sōndzi bliźniego tako
Tyn łōmie prawo, richtig jednako
Łōn prawo sōndzi, tego niy trzimie
Zło we niym tako niy yno drzymie.

Dyć jedyny no prawo nōm dowo
Jedyn ôsōndzić może – niy zdowo
Łōn może zbowić abo zatracić
Nagrodzić eli za zło ôdpłacić
Tyś kim je iże chcesz chytać tego?
Niy wōm ôsōndzać tako bliźniego.

Wy, co godocie: Sie wybierymy
Do miasta tego, tam pobydymy
Rok – styknie by my pohandlowali
Z geszeftu profit tam wiynkszy brali.

Wy, co po prawdzie przeca niy wiycie
Co jutro stanie, czym wasze życie
Wyście mgłōm kalnōm co wartko traci
I śladu niy ma – tropić ôpłaci?

Lepi kejbyście prawie godali:
Co z woli Pana, to bydzie dali
We woli Jego zowdy bydymy
Kej to czy tamto porawie zrobiymy.

Wy sie asicie, niyjedyn chwoli
Tym co po prowdzie niy z jego woli
Tōż tako herność dobru niy służy
Zło, coby rosło, pychy chce użyć.

Tyn, kery dobro poradzi robić
Kery wiy jako gynau niy zgobić
Dyć w żywobyciu niy staro ô to
Tyn grzyszy – przeca niy żyje po to.

V.

Terozki wy co bogactwo mocie
Ślimtejcie kej już prowda poznocie
Skiż biydy już wōm biadolić trzeba
Kej ku wōm przidzie ze woli nieba.

Bogactwo wasze cołkym zmarnieje
Zdo iże tako chnetko podzieje
Tyż szaty wasze bydōm dziurawe
Mole je zjedzōm, tako w ty sprawie.

Złoto i srybro wōm zaruścieje
Przeciw wōm świadczy, tako podzieje
Tyż ôgyń trowić wōm ciało bydzie
Za wasze grzechy tako dyć przidzie.

To je ôdpłata tych co robiyli
Na waszych polach sioli, plōn żyli
Wyście zapłaty za to niy dali
Ô sprawiedliwość bestōż wołali
I doszło uszōw Pana naszego
Ôgyń ôdpłatōm ze woli Jego.

Bez stropień żyliście do ty chwili
I serca paśli, aże tuczyli
Na tyn dziyń kery prawie przed nami
Dziyń ôstateczny – wiycie już sami?

Krystusa żeście wy potympiyli
Wyście na krzyżu dyć Go zabiyli
Skiż wos już niy ma Sprowiedliwego
Wōm niy ôpiyroł – prziszło do tego.

Wy, braty moje, Pana czekajcie
We cierpliwości, przidzie – rzykejcie
Jak tyn gospodarz – ziymi ôwocu
Czeko zocnego i dniym, i nocōm
Dyszcza tyż czeko, we jar, po lecie
By ôwoc zocny był, wy tyż chcecie.

Tōż wy ciyrpliwi być tyż musicie
Mocni we sercach, chnet ôboczycie
Iże Pan przidzie, blisko już przeca
Trza by my byli ze Jego neca.

Jedni na drugich niy narzykejcie
Sōndzynio bratōw w tym niy chytejcie
Syndzia już przeca stoji przed drzwiami
Ôn mo ôsōndzić jako ze nami.

Mustrym prorokōw mieć teroz trzeba
Kierzy godali ku chwale nieba
Zło, utropiynie wielge znosiyli
A Słowa Pana ciyngym głosiyli.

Tych mōmy przeca błogosławiōnych
Kierzy strzimali, świyntość we łōnych
Ô Jobie żeście gynau słyszeli
Byście za muster tyż jego mieli.

[broneknotgeld]

Utropiōł wiela, Bōg go doświodczōł
Dyć przeca jako sōm kōniec ôdczuł?
Bōg litościwy i miyłosierny
Dlo tego kery Mu richtig wierny.

Na jedno zowdy pozōr dowejcie
Sie przisiynganio durś wystrzegajcie
Ani na niebo, ani na ziymia
Niy przisiyngejcie, tego niych niy ma
Przisiyngać tako wōm dyć niy godzi
Bōg wedle swoji woli wos wodzi.

Niych waszo godka durś z prawdōm bydzie
Ja zowdy ja je, niy na niy przidzie
Cobyście przed sōnd sie niy dostali
By wōm cygaństwa niy wyciepali.

Kej ktō z wos tropi, niych gorko rzyko
Kej ktō raduje, kej tako bliko
Tyn niychej psalmy do Boga śpiywo
Bratōw we wiarze niychej niy dziwo.

Je miyndzy wami ktōś richti chory?
Starszych zwołejcie, kożdy niych skory
Je do rzykanio skiż brata tego
Niych łaska zdrowio dosiyngnie jego
Niych je ôlejym tyż namaszczōny
We miano Pana zaôpatrzōny.

Pōmoże zdrowieć wiarōm rzykanie
Pan go podźwignie, z łaski to stanie
A kej we grzychu jego sumiynie
Z rzykaniym czeko go ôdpuszczynie.

Tōż jedni drugim tyż wyznowejcie
Te grzechy swoje, społym rzykejcie
Za siebie, byście byli zbowiyni
Prośba bliźniego cosik pomiyni
W sprowiedliwego prośbie je siyła
Trza coby gorko ta prośba była.

Eljasz czowiekym jako my prawie
Dyć gorko rzykoł we taki sprawie
Coby na ziymi dyszcza niy było
Trzi i pōł roku tako trefiyło.

Rzykoł fest potym by niebo dało
Dyszcz suchy ziymi, tōż tako stało
Ziymia zaś wiela gynau rodziyła
Kej w kōńcu susza wielgo straciyła.

Tōż braty moje, kej ktōś z wos straci
Ze drōgi prowdy – to niy ôpłaci
Dyć ktōś nawrōcić go przeca może
Ktōś z mocnōm wiarōm we miano Boże.

Tyn ktō nawrōci go – niych raduje
Kej tako drōga mu wyprostuje
Tyż jego dusza ôd śmierci zbowi
Grzychy zakryje, tako dyć sprowi.
 

[broneknotgeld]

Piyrszy brif Świyntego Piotra.

Jo, Piotr - Apostoł wasz Jezusowy
Tym rozciepanym w dziedzinach jowi
W Pōncie, Galacji, Kapadocyji
W Azji, Bityńji – we djasporyji.

Ze woli Boga Ôjca naszego
Przez poświyncynie ze Ducha Jego
Ku waszy wiarze, usłuchliwości
Przez krew Krystusa ku nabożności
Niych łaska Pana z pokojym idzie
Niychej pomnoży kej ku wōm przidzie.

Bōg Ôjciec niychej błogosławiōny
Z Niego Jezusa Krystusa mōmy
Ze miyłosierdzio richtig Wielgiego
Nadzieja żywo serca naszego
Łōn nos ôdrodziōł przez zmartwychwstanie
Syna swojego – chwała Ci Panie.

Ôdrodziōł skuli dziedzictwa Jego
Skiż ôbiytnicy Wszechwogōncego
Niyzatracōny, niepokalany
Co wieczne przec a ze Jego mianym
Dlo wos we niebie przyrychtowane
Na wieki wiekōw – bydzie wōm dane.

I sie bydziecie radować z tego
Choć teraz tropi wos wiela złego
Tyż kusi ciało, z tym utropiynie
Dyć kery strzimie, tymu zbowiynie.

Niych wiara waszo te prōby strzimie
We niyj bogactwo tyż wasze drzymie
Lepsze ôd złota co ôgyń topi
Wōm cześć, wōm radość – dusza spokopi
Wszysko w dziyń sōndu ôstatecznego
Potrza nōm łaski Pana naszego.

Krystus sie wtedy prawie pokoże
Wy durś wierzycie we miano Boże
Żeście Jezusa niy glon dali
Go Apostoły umiłowali
Dyć wy tyż Jymu ciyngym pszajecie
I wiary w Niego mocno trzimiecie.

Tōż i radować przidzie wōm wiela
Uciechy, chwalby bydzie za tela
Kej w kōńcu przidzie duszy zbowiynie
Skiż wiary waszy tyż ôdkupiynie.

Ô tym zbowiyniu przepowiadali
Jako tyż ô nie wywiadowali
Nasze proroki, tōż my słyszeli
Ô łasce kery w tym doczkać mieli.

Przeca wybadać im tyż to chciało
Jak abo kedy to przilyźć miało
Czy Duch Krystusa im wyklaruje?
Kej tako stanie jako sztymuje?

Duch zapowiodoł ciyrpiynie Pana
Tyż utropiynia skiż Jego miana
I uwielbiynie kere być miało
Co nōm terozki przeżyć doczekało.

Proroki tako tyż pokozali
Co niy dlo siebie tym sługowali
Tōż im i wōm jako fakla byli
Kej ewangeljo Pana głosiyli.

Godali przeca z Ducha Świyntego
Ze nieba ku niym z tym przisłanego
Co go janioły nawet słuchajōm
Kej bliżyj Boga ciyngym trzimajōm.

Pozōr dowejcie na wasze gowy
Niych w nich niy lyngnie grzych jakiś nowy
Nadzieji w łaska Pana durś trzeba
Jezus ôbjawiōł jōm z woli nieba.

Bydźcie dzieckami usłuchliwymi
Niy zdobnikami zaś pragliwymi
Grzychōw co piyrwyj żeście zoznali
Niym zeście Pana we dusze brali.

Wy mustrym tego prawie świyntego
Co wos powołoł, tyż trzimcie jego
Cobyście żyli tyż we świyntości
Ze wiarōm, zowdy w wielgi prawości.

Dyć je tyż tako gynau szkryfniōne:
Świyntymi bydźcie po życio kōniec
Jako Jo świyntym je z woli Jego
Tōż trza wōm byście trzimali tego.

A kej wzywacie jak Ôjca Tego
Kery ôsōńdzi gynau każdego
Wedle uczynkōw, dyć niy znaczy
W bojaźni żyjcie, kej to złōnaczy
Kej potym wasze je żywobycie
W bojaźni Boga – tako trza, wiycie.

Dyć niy skiż srybra, ani skiż złota
Wōm ôdkupiynie za zło żywota
Co ojcowiznom tyż waszōm przeca
Grzych ze ludzkiego je prawie neca.

Wyście krwiōm Jego sōm ôdkupiyni
Krwiōm ôd Krystusa, tako – niy myni
Krwiōm ôd baranka nieskalanego
Kery bez winy, Syna Bożego.

Po prawdzie, było Mu to szkryfniōne
Niym Bōg świat stworzył, w ciyrpiyniu kōniec
Stało niydowno, kej my żyjymy
Nōm tako dane co doświodczymy.

Wy, co przez Niego w Boga wierzycie
Go z martwych dźwignōł, doł wieczne życie
I doł Mu chwała, wōm w tym nadzieja
Nadzieja z wiarōm we Dobrodzieja.

Kej żeście dusze tym uświyńciyli
Kej prawdy tako ofyn chyciyli
Szczyrego pszonio bratu swojemu
Miyłości społym, prawie po tymu
By czyste serca tyż gorke były
By bliźniym pszoły ze cołki siyły.

Żeście z nosiynio sie ôdrodziyli
Niy felernego, dyć we ty chwili
Wiycie, nosiynie bez skazy było
W nie Słowo Boże bestōż trefiyło
Coby ôstało, rosło, dźwigało
Ze Słowa siyły na wieki brało.

[broneknotgeld]

Kej ciało jako trowa je yno
A chwała kwiotek jyj przipōmino
Usycho trowa, tako być musi
Jyj kwiotek straci – łōn niy pokusi.

Dyć Słowo Pana bydzie na wieki
Pomiyndzy nami Łōn był czowiekym
Wōm je zwiastowoł, kłod w dusze wasze
Niy z ciała prawie, co z duszy – nasze.

II.

Bestōż złość trza wōm durś ôdciepywać
Kożdo, niy śmiyjcie na ja jyj kiwać
Sie wystrzygejcie ôbłudy, zdrady
Zowiści, klachōw, jako tyż zwady.

Jak dziecka kere prawie rodzōne
Chytejcie mlyka co z duchym łōne
Cygaństwa niy zno, a prowda yno
Niych ô nie kożdy z wos dopōmino
Z tym ku zbowiyniu rosnōńć bydziecie
Dobroci Pana pokosztujecie.

Idźcie ku Niymu, Łōn kamyń żywy
Ludzie ôdciepli Go, zdoł im dziwym
Dyć Bōg Go wybroł, je fest we wercie
Wy tyż ze Niego muster durś biercie.

I wy tyż jako żywe kamynie
Tōż sie budujcie na podwalinie
We dōm duchowy, kapłaństwym Świenty
Z ducha ôfiarōw tyż podźwigniynty
Tam je skłodejcie, Bōg rod je tymu
Durś wierzcie Słowu Krystusowymu.

W Piśmie czytōmy, ô to niy zwada:
Kamyń wyngelny na Syjōn kłada
Kamyń wybrany, we wercie wiela
Kej uwierzycie w niego za tela
W wielgim proficie ciyngym bydziecie
Na niym sie przeca niy zawiydziecie.

Łōn wōm, wierzōncym, siyłōw dokłodo
Je skarbym naszym, we duchu godo
Dyć przeca inksi go ôdciepnyli
Kamyniym marnym stoł im w ty chwili.

Kamyniym gańby, ôstudy skałōm
Z kerego Słowo utropōm całōm
I niy uwierzōm w nie, durś szteruje
To im szkryfniōne było – sztimuje.

Wyście sōm gynau rodym wybranym
Kapłańskim, tyż ze krōlewskim mianym
Nacyjōm świyntōm, ludym kupiōnym
Cobyście chwała głosiyli łōnym
Tego co z ćmoka wybroł wos przeca
Do swyj jasności gryfnego neca.

Wyście kejś ludym wcale niy byli
Teroz nacjōm Boga stanyli
Kejś miyłosierdzio Pana niy mieli
Teroz je mocie, jakoście chcieli.

Tyż roztomiyli wos napōminōm
Kej w pōnt idziecie, kej za gościnōm
Tam niy chytejcie sie grzychōw ciała
By chuć nad wami władzy niy miała
Kej żōndze ciała sōm przeciw duszy
Zło przeciw dobru zowdy w bōj ruszy.

Miyndzy poganōw kej zaś treficie
Niych bez nagany tam wasze życie
Ci kierzy źle ô wos tam godajōm
Niychej dobroci waszy dziwajōm
Z niyj bierōm muster by chwolić Pana
W dziyń nawiedzynio, skiż Jego miana.

Skiż tego bydźcie tyż poddanymi
Ty ludzi władzy, nad wami, niymi
Czy to krōlowi, czy panōm jego
Kerych wyznaczōł tyż skuli tego
Coby korali tych co zło robiōm
Chwolyli dobrych, tych co niy zgobiōm.

W tym wola Boga przeca waszego
By dobro mnożyć ku chwale Jego
Coby tym zatkać gymby gupocie
Ludzi niymōndrych, kerych poznocie.

Wyście sōm wolni w tym co robicie
Dlo wos to niy je yno przikrycie
Zowiści, złości, czegoś gorszego
Wyście sługami Wszechmogōncego.

We zocy bliźnich zowdy mieć trzeba
Pszoć bratōm, lynkać Boga ze nieba
I ziemsko władza tyż mieć we zocy
Krōla czcić, niychej tako ôboczy.

Sługi poddane sōm panōm swojim
Tym dobrym, zowdy tako przistoji
Dyć złym, tym kerych prawie lynkajōm
Niychej tyż tako sie poddowajōm

We tym tyż łaska, ktō w miano Boże
Znosi ciyrpiynie, strzimać je może
Choć je niewinny, czysty i prawy
We utropiyniu Bōg tyż mu jawi.

Chwały by waszy tyż w tym niy było
Kejby za grzechy bicie trefiyło
Dyć kej za dobro mynki znosicie
W tym łaski Boży tyż dostōmpicie.

Skiż tego tyż nos dyć powołali
I Krystus ciyrpioł, tymu dziwali
Za nos Łōn ciyrpioł, mustrym nōm stowoł
My za Niym wleźli na drōga nowo.

Grzycha żodnego Łōn sie niy chyciōł
Tōż zła tyż tako nigdy niy sklyciōł
Zdrada niy znoiła we wargach Jego
Mustrym nōm tako, gynau skiż tego.

Łōn, kej mu inksi fest złożyczyli
Sōm niy złożyczōł, we kożdy chwili
Kej ciyrpioł, złego słowa niy pedzioł
Poddoł sōndowi, trza było, wiedzioł.

Dyć Łōn sōm poniōs ciałym czowieka
Te grzechy nasze, niy chcioł i czekać
Ze drzewym krzyża, by my pomarli
Dlo grzycha prawie, do dobra garli
Coby w sprowiedliwości my żyli
Łōn wspiyroł, by my z tym uzdrowiyli.

Byliście jako ôwce stracōne
Co bez pasterza, w utropie łōne
W Panu pasterza terozki mocie
Duszy biskupōw swojich dyć znocie.

[broneknotgeld]

III.

Niywjasty niych sōm ślubnym poddane
To tyż skiż tego prawie im dane
Tych co we słowa powōntpiywajōm
Łōne niych w wiarze tako dźwigajōm.

Kej łōne mustrym im we tym bydōm
Tyż ku proficie w tym społym przodom
Kej życie czystym im tako stanie
W bojaźni Boży łaski doczkanie.

I gryfność z wierchu yno niy bydzie
Niy z frizōw gowy, ô to niy idzie
Niy z ôbwieszynio sie klejnotami
Ze złota, ani tyż ze szatami.

Gryfność ich we tym co z duszy środka
Co skryte w sercu, ô tym dyć godka
Czowiek bez skazy, skrōmny, w cichości
We swyj duchowy dyć nabożności
Kery przed Bogym we kōńcu stanie
Z bogactwym swojim, by kuknōł na nie.

Tako sie przeca dyć sztiglowały
Świynte niywjasty co miłowały
Fest Myncom swojim, kerym ôddane
Z nadziejōm Bogu witoł je ranek
I dniym, i nocōm ich żywobycie
Tyż bogobojnie leciało, wiycie.

Bydźcie jak Sara Abrahamowo
Łōn był jyj panym, tako z niym stowo
Wyście cerami sōm prawie Sary
Tōż robcie zowdy co dobry miary
I niy lynkejcie sie kej wos straszōm
Gorki dobroci w wos niy ugaszōm.

Mynże rozumnie niych sie sprowiajōm
Niywjastōm nigdy niy ubliżajōm
Choć słabsze, przeca im cześć noleży
Tego niych trzimie ktō w Boga wierzy.

Niywjasty Łaski tyż dziedziczkami
Łaski żywota, Bōg społym z wami
Czci sōm we wercie, tako niych stanie
Inaczyj psincym wasze rzykanie.

Terozki szkryfna – trzimejcie społym
Ze jednōm myślōm w czas niewesoły
We miłosierdziu miyjcie bliźniego
Niy yno słowym wspiyrejcie jego
Niy wydźwigejcie, żyjcie w pokorze
Pszoć bratōm trza wōm we kożdy porze.

Złym za złe nigdy niy ôdpłocejcie
Ktōś wos wyklino – niy wyklinejcie
Trza błogosławić prawie bliźniego
Choć zdo być wrogym wōm, skuli tego.

Sō żeście przeca wy zawezwani
W dziedzictwo Boga, żeście wybrani
Błogosławiyństwo wōm je szkryfniōne
Kej we tym trwocie aż po sōm kōniec.

Kery pszoć życiu chce richtig tako
Na dni szczyńśliwe kukać jednako
Niychej jynzykym niy tyko złego
Niych niy ôbmowio nigdy bliźniego
Wargi niych zdrady sie wystrzygajōm
W słowach niych pszonio wiela tyż majōm.

Trza by ômijoł, niy tykoł złego
Coby durś robiōł wiela dobrego
Ku pokojowi niychej keruje
W ta strōna idzie, bliźnich raduje.

Pan zowdy kuko na sprawiedliwych
Prośbōw ich słucho, niychej niy dziwi
Gniyw przeciw istnym zaś swōj keruje
Tym co zła trzimiōm – Go to steruje.

[broneknotgeld]

Ktō wōm zaszkodzi? Jako nazgobi?
Dobra trzimejcie, kożdy niych robi
Wszysko skiż dobra, chytejcie tego
Trza dobro mnożyć, trzymać zocnego.

Kejbyście nawet tyż uciyrpieli
Skuli prawości wos gnymbić mieli
Błogosławiyństwo ze tym dyć idzie
Się niy lynkejcie kej tako przidzie.

Czcijcie Krystusa Pana naszego
We sercach waszych durś miyjcie Jego
Ôdpowiodejcie ciyngym kożdymu
Skōnd w wos nadzieja, iże po tymu
Tōż brōńcie Słowa Jezusa Pana
Trzimejcie ciyngym tyż Jego miana.

Brōńcie, dyć inszych niy atakujcie
Pozōr dowejcie, ich niy szterujcie
Sumiynie czyste miyjcie przed tymi
Co w wos słowami ciepiōm szpetnymi
Trza coby gańba im w kōńcu było
By ich złe słowo ich utropiyło.

Lepi kej z woli Boga ciyrpicie
Za to co dobrym, kejś ôboczycie
Co ciynżyj ciyrpieć za złe uczynki
Sie wystrzygajcie ich, po nich mynki.

Krystus tyż ciyrpioł za grzychy przeca
Łōn sprawiedliwy, niy z Jego neca
A ze naszego te nieprawości
Tym drōga ôtwar nōm ku światłości.

Bogu nos tako Łōn ôfiarowoł
Ciała swojego niy pożałował
Kej śmierciōm skōńczy Jego ôfiara
Dyć żywy Duchym, w tym Boga miara.

W życiu duchowym znod we hereszcie
Bobro Nowina prziniōs tam wreszcie
Duchōm co Boga niy usłuchali
Kej jeszcze Noe niy był na fali.

Ze Boga woli arka budowoł
Mu Wszechmogōncy czas na to dowoł
By ôziym duszōw choć zretowało
Tako tyż łaski Boga zoznało
Życio zbowiynio we ty utropie
Kej Bōg wytraciōł za zło w potopie.

Zaś wōm terozki krzest ku zbowiyniu
Niy skiż ôbmycio ciała – w sumieniu
We prośbie duszy do Wszechmocnego
Przez zmartwychwstanie Syna Bożego.

Łōn wstōmpiōł w niebo, z Boga prawicy
Siedzi terozki, w niebie na szpicy
Wszyske anioły poddane Jymu
Władze i moce – prawie po tymu.

IV.

Kej Krystus ciyrpioł we ciele swojim
Wōm na to samo zbroić przistoji
Ktō ciyrpioł mynki swojego ciała
Tyn grzych ôdciepnōł – za to mu chwała.

Dyć styknie tego coście zgrzyszyli
Żeście w pogaństwie sie zła chyciyli
Rozpusty tako, pożōndliwości
Ôpilstwa, jodła – kej potrza pościć
Biesiadowaliście bez umiaru
Tyż bałwochwalstwo waszōm przywarōm.

A potrza przeżyć choć reszta czasu
Bez ludzkich żōndzōw, grzycha marasu
Yno dlo Boga, we woli Jego
Coby szło doczkać życio wiecznego.

Stykło – kejś z niymi żeście trzymali
Bluźniōm i wciōngać w to chcōm wos dali
Kej niy lejziecie w rozpusta z niymi
Godajōm coście sōm najgorszymi.

Dyć przeca stanōńć bydōm musieli
Tyż przed Tym, choćby nawet niy chcieli
Przed Tym co sōndzić nos wszystkich przidzie
Żywych, umartych – stanōm we biydzie.

Ci co pomarli drapci, skiż tego
Tyż siyngnōm tako Słowa Bożego
Czas Ewangelji przidzie poznanio
Ciała ludzkiego tyż ôsōndzanio
Dyć tyż i tego co je duchowe
Kej życie z Bogym może być nowe.

Kōniec wszyskego już blisko prawie
Dowejcie pozōr we kożdy sprawie
Bydźcie roztropni, wiela rzykejcie
Pana naszego tako czekajcie.

Nojbardzi jednak miłujcie wiela
Pszonio dlo inszych niychej za tela
Jedyn drugymu durś bratym bydzie
Pszoniym i grzechy wymazać idzie
Pszonie je w duszach waszych przikryje
Z pszoniym sie bliżyj Pana dyć żyje.

Brata niych kożdy z wos tyż ugości
Niy ôdmowiejcie dyć gościnności
Zowdy ze chyńciōm i bez szkamranio
Brat niy je godziyń w dźwiyrzach czekanio.

Sługami bliźnich w tym być wōm trzeba
Im łaskōm służyć co z woli nieba
Wos siyngła tako coby niōm darzyć
Kej je ôd Boga, trza niōm szafarzyć.

Kej kery godo – niych chwoli Jego
Niych Słowo Boże siyngo każdego
Kej ktō sługuje ze Boga woli
Wszechmogōncego tyż tako chwoli.

Bōg mocōm darzy, tōż niych chwōlony
I Jezus Krystus gynau wielbiōny
Ze jego chwałōm i panowaniem
Na wieki wiekōw tako już – amyn.

Niych wos niy dziwo to, roztomiyli
Kej ôgyń poli wos w jakiś chwili
W tym yno prōba – bestōż trefiyło
Bestōż wos prawie bydzie tropiyło.

[broneknotgeld]

Wy tym radujcie, społym cierpicie
Tako z Krystusym co straciōł życie
Życie we ciele – erbnōł duchowe
Trza tyż by bestōż radowoł człowiek
Wōm ôbjawiōne przeca to stało
By weselyło tyż, radowało.

Błogosławiyni w tym sztyjc bydziecie
Kej ôbrożajōm wos, choć niy chcecie
Kej ôbrożajōm w miano Krystusa
Z tym świynto bydzie dyć waszo dusza
Z tym cześć i chwała wōm, z tym moc Boga
Dycha w wos wiyncyj – szkryfnōńć wōm moga.

Dyć niych niy za to wasze ciyrpiynie:
Za mord, złodziejstwo, za złoczyniynie
Za przeklinanie, za zawiść tako
Niych w tym sumiynie czyste jednako.

Za krześcijaństwo kej zaś cierpicie
Gańby w tym niy ma, kej z Panym życie
Je we tym chwała Boga naszego
Je uwielbiynie Wszechmogōncego.

Czas tyn już prziszoł coby to stało
Była sōndzōno dziedzina cało
We dōmu Bożym sie zacznie wszysko
Zdoi że prawie, zdo – gynau blisko.

Kej zacznie ôd nos – co z kōńcym bydzie?
Dyć dran tym stanōńć przed Panym przidzie
Co w Ewangeljo niy wierzōm Jego
Sōm ich żałuja – zoznajōm tego.

Kej sprawiedliwy ledwo sie zbawi
Bezbożnik, grzesznik – jako tam zjawi?
Jako ôsōńdzi Bōg tam istnego?
Bjada mu, bjada za życie jego!

Tōż z tych co ciyrpiōm skiż woli Boży
Niych nikt sprzeciwiać tymu niy woży
Niych Stwōrcy dusza swo ôddowajōm
Ze wiarōm kero we sercach majōm.

V.

Bestōż jo starszych co miyndzy wami
Prosza jak brat ich, w tym niy sōm sami
Sōm żech tyż starszym, świodkym Krystusa
Świodkym mynk Jego – zaś moja dusza
Społym ze niymi chwały doczeko
We tym co przidzie, co niedaleko.

Tōż prosza: Paście te stado Boże
Co przi wos rośnie, tyż bardzi może
Niy z musu prawie je doglondejcie
W tym wola Pana, sztyjc je trzimejcie
Niy skiż profitōw, skiż zły chciwości
Dyć skiż dobroci, prziszły radości.

Paście czelodka niy skuli tego
Iże wos słucho z serca swojego
Niy skuli władzy co nad niōm mocie
Bydźcie im mus trym, ze siyłōm pociech.

Kej Arcykapłan sie zaś pokoże
Łōn wos nagrodzi jako sōm może
Wtedy erbniecie korōna chwały
Łōn wōm jōm szynknie, kej chwałōm cały.

Wy, młodzi, bydźcie starszym poddani
Pokorōm życie, pycha cygani
Tōż wzajem tako żyjcie w pokorze
Bōg cichym łaska zowdy dać może
Kierzy zaś aszōm sie, wydzwigajōm
Bōg widzi – Jymu tym przeciwiajōm.

Przed rynkōm Boga gowy schylejcie
Bydźcie w niskości, cześć Mu dowejcie
Łōn wos podźwigo kej tyn czas przidzie
Dyć niy inaczyj gynau z tym bydzie.

Kej sie starocie, kej czymś tropicie
We Niym nadzieja miyjcie, dyć wiycie
Iże Łōn ô wos tyż staro w niebie
I widzi żeście sōm we potrzebie.

Trza byście byli zowdy trzeźwymi
Pozōr dowali, tropiyli tymi
Tyż pokusami djoboła złego
Co jak lew ryczy i szuko tego
Kerego copnōńć by mu udało
Z kerego zło by fest radowało.

Trza byście ôdpōr mu durś dowali
Byście sie wiary swoji trzymali
Byście w tym byli richtig mocnymi
Kej wiycie – wszyndy tako na ziymi
Wszyndy kaj braty wasze rzykajōm
Tam i ciyrpiynio tyż zoznowajōm.

Bōg roztolicznych łaskōw ze wami
Łōn wos powołoł, żeście niy sami
Z wiarom w Krystusa wos dźwignie w chwale
Skōńczy ciyrpiynie, stracōm i żale.

Łōn wos ku łasce swoji rychtuje
Łōn do wōm siyły, jako sztymuje
Ze Niym strzimiecie, doczkocie tego
Gruntu siyngniecie richtig twardego.

Na Jego gruncie, we mocy Jego
We chwale z wiary w Pana naszego
Z Ôjcym i Synym tako cuzamyn
Na wieki wiekōw, na zowdy – amyn.

Tōż przez Sylwana, brata waszego
I mie, i wōm tyż richtig wiernego
Krōtko wōm szkryflōm, ku napomnieniu
I łasce Boży tako spōmniyniu
Kery sie trzimcie, kery czekajcie
I zowdy z wiarōm wielgōm rzykejcie.

Wos z Babilōnu Kościōł pozdrowio
Co społym z wami Słowo ôbjowio
Tyż Marek, syn mōj umiyłowany
Niych sie wōm darzy z Krystusa mianym.

Pozdrōwcie wzajym sie, ôbcałujcie
Ze bratym w wiarze tako radujcie
Łaska niych bydzie na zowdy z wami
W Krystusie Panu sōm żeście – amyn.

[broneknotgeld]

Drugi brif świyntego Piotra.

I.

Szymōn Piotr – sługa, Apostoł Jego
Sługa Krystusa, Pana naszego
Tyn co we wiarze społym ze wami
Co sōm Jezusa tako sługami.

Co trzimiōm Boga Wszechmogōncego
Jako tyż Słowa Krystusowego
Nōm Zbowiciela, naszego Pana
Kierzy we wercie sōm Jego miana.

Kej z boski mocy Jego na kōniec
Wszysko nōm prawie bydzie szynkniōne
Co siyngo życio i nabożności
Przez spokopiynie Jego miłości
Kej tako wezwał ku chwale swoji
Ze mocōm Syna co z Ôjcym stoji.

Skiż Niego Ôjciec dyć nōm darowoł
Skiż Niego łaski tyż ôbiycowoł
Coby my stali jako Łōn prawie
By my z Niym byli we boski sprawie
Cołkym bez skazy, w wielgi czystości
Gynau bez ziymski pożōndliwości.

Wy zaś fest ô to zowdy starejcie
Do wiary cnota tyż dokłodejcie
Bo za tym idzie dyć spokopiynie
Czystego serca Duch niy ôminie.

Ze spokopiyniym zaś powściōngliwość
Ze tym w strzimaniu wielgo ciyrpliwość
Coby durś trzymać ty nabożności
We sercach naszych, w duszy niych gości.

Za nabożnościōm zaś gynau idzie
Umiyłowanie, zowdy to bydzie
Pszoć potrza bratōm naszym we Panie
Ze wiary richtig dyć tako stanie.

Te wszyske cnoty ze wiary mocie
Kej w sercu swojim je pomnożycie
Łōne niy zwolōm wōm byście stoli
W tym po próżnicy, we waszy woli
Gynau durś wiynksze niych spokopiynie
Krystusa Pana z kerym zbowiynie.

Ktō cnotōw niy mo tych, zdo być ślepy
We ćmoku łazić byłoby lepi
Przepōmnioł iże już ôczyszczōny
Ze downych grzychōw – dyć zmaraszōny
Nowymi tako gynau być może
Zło ucichtuje – mono ôkoże.

Trza byście braty bardzi starali
Dobrych uczynkōw zowdy trzymali
Niych powołanie mocnych wos robi
Coby niy prziszło wōm juzaś zgobić
Kej Pan wos wybroł, Jego trzimejcie
I zgrzeszyć duszy waszy niy dejcie.

Wtedy ôtworzōm wōm sie szyroko
Dźwiyrza kaj teroz niy kuko ôko
Dźwiyrza krōlestwa Pana naszego
Nōm Zbowiciela, Syna Bożego
Ô tym królestwie Krystus nōm prawiōł
Niym przez ôfiara na krzyżu zbawiōł.

Bestōż spōminōm wōm ô tych rzeczach
Bestōż słowami ku tymu leca
Choć ô nich wiycie, trza medykować
Trza byście mōgli to forsztelować
Ze mocōm wiary kery trzimiecie
Ze prowdōm kery niy ôdciepniecie.

Mi akuratnie tako przistoji
Jak dugo życie we ciału mojim
Spōminać prawie, byście czekali
Na to co przidzie pozōr dowali.

Już wiym co kōńczy mi żywobycie
Chnetko ô śmierci moji dowiycie
Pan mi ôbjawiōł iże drap stanie
Skōńczy już ziymske moje czekanie.

Dyć trza mi jeszcze sie ô to starać
Kej niy skōńczōno durś życio miara
Cobyście słowa te spōminali
Byście królestwa Jego czekali.