Kana Rudzko - niy Galilejsko

[broneknotgeld]

Teroz pauza mom na "tyske"
Pija za te fora wszyske.

[broneknotgeld]

Biyr se terozki duldom tyn złoty
Jutro jo niy mom wcale roboty!!!

[broneknotgeld]

Po piwie

Jakbych po piwie niy chodzioł loć
Możno bych śmierci musioł sie boć
Niy póda w ślady Tycha de Bracha
Bo przed kostuchom trocha mom stracha.

[broneknotgeld]

Ponoć po Sylwestrze w Izbie "zarobiyli"
No bo sie rudziany festelnie wypiyli.

[broneknotgeld]

Łoj dana - łoj dana!
Zaś ta Rudzko Kana
Pryka teroz ździybko żol
Jak niy zońda bydzie zol.

[jojo_1]

Chopie po co walisz tela,
skoro dekel ledwo mieści.
Niy te lata,niy ta sztela,
beztoż zol cie bydzie pieścić!

[broneknotgeld]

Ano! Karkol sztywny czuja
Som se teroz go masuja
Zaś tyn ślad po nudelkuli
Niy chce sie na glacy skulić

Dyć szczyńśliwo moja dusza
Tela tukej szkryfnońć musza
Czasym wypić nawet czeba
Coby bliżyj było nieba

Popić fwest to grzych niy zowdy
Wiela we tym richtig-prowdy
Bo jak żech jest potym "chory"
Som sie ucza tyj pokory.

[broneknotgeld]

Teroz se na piwo ida
Popołedniu zaś tu przida
Chmiel mi rymy ciepie w ucho
Broneknotgeld yno słucho.

[broneknotgeld]

Jeronie - biera kartka i filer
Sprawdzom - na nosie tyż siedzom bryle
Bo jak wypija se pora strongow
To we tych rymach nabiera szwongu
Dyć Achillesa niy yno piynta
W tym że po piwie ciynżko spamiyntać.

[broneknotgeld]

Łoj - jak dobrze po tym piwie
Dzisioj gowa sie niy kiwie
Z ciyńcio flizow pył wloz w gymba
Już żech czuł go aż na zymbach
Teroz szkryfna - przpłokano
W tym cie chwola rudzko Kano.

[broneknotgeld]

Rym przi piwie - ło robocie
Ze tym tyż jest trocha pociech.

[broneknotgeld]

"Złoty Denar"

"Złoty Denar" z Namysłowa
Choć jo wola browar tyski
-Dyć niy boli z niego gowa
-Idzie loć go w ślonske pyski.

[broneknotgeld]

Piwo "Irish"

Irlandzkego piwa żech se napioł chopie
Czuja se terozki jakbych był w Europie
Szkryfli "produkt polski" - skuli "Lider Prajsa"
Ciymne - ździybko mocne - cosik wele szajsa.

[broneknotgeld]

Teroz jednak z domu wyńda
Zaś na piwko jo sie przyńda
Yno jedne styknie mi
Mitagszychta - to sie wiy.

[broneknotgeld]

Taki ślydź

Paluchy plonczom sie po klawiyrze
Hering mi pedzioł "Czas już na lyże"
Dyć jeszcze cosik se tukej szkryfna
Niym łostatniego kelicha gichna

Jo niy pogrzebia już kontrabasa
Koniec tyż dlo mie jest ze hopsasa
Bo jutro rano zaś do roboty
Pryndko trza czyźwieć - to niy gupoty.

[broneknotgeld]

"Napoleona" żech se łotworzoł
Zdrowie hepika! Oby nom pożoł!

[hepik1]

...jak by co, wal jak w dym-pomogymy

[hepik1]

KLIN NA KACA

Dzisiaj powiemy o "klinie" jako recepcie na "kaca". Kac występuje po przepiciu.
Gdy cały organizm choruje, boli głowa, serce kołacze, nogi i ręce trzęsą się jak
galareta, a człowiek jest rozdrażniony, rozbity i zdekoncentrowany, należy wypić
klina, czyli jakiś alkoholowy trunek, najlepiej piwo, lub wódkę. Niektórzy
stosują piwo z wódka. Objawy "kaca" ustąpią i można znowu jako tako funkcjonować.

Taką receptę stosują i zalecają innym wprawne w piciu osoby. Taką receptę, o
zgrozo, znalazłam nawet rok temu, przed Sylwestrem, w jednym z popularnych
polskich magazynów. -**Jest to recepta tyle skuteczna, co zgubna, oraz zupełnie
niemożliwa do zastosowania przez osoby nieuzależnione od alkoholu.** Te ostatnie
po przepiciu nie mogą nawet pomyśleć o alkoholu, a sam jego zapach wywołuje torsje.

Kana rudzko

[hepik1]

URWANE FILM

W dzisiejszym odcinku zajmiemy się kolejnym zjawiskiem, które w powszechnym
rozumieniu często mieści się w sferze humoru i dowcipu. Kto z nas bowiem nie
słyszał o „urwanych filmach"?

Przeważnie są to zabawne historyjki o osobach, które nie pamiętają jak wróciły
do domu lub dowiadujących się na drugi dzień, że na bankiecie z okazji urodzin
szefa „wywinęły taki numer".

We wspomnieniach alkoholowych libacji przejawiają się wątki nie pamiętania np.
jakiejś części przyjęcia, zdarzeń, sytuacji, czy szczegółów.

Taki stan naukowcy nazywają „amnezja alkoholowa". Pojawia się on na tle
ukształtowanego już zespołu uzależnienia fizycznego od alkoholu i świadczy o
trwałym uszkodzeniu mózgu.

**Naukowcy twierdza, że jeżeli osoba chociaż r a z w życiu doświadczyła „amnezji
alkoholowej", może być pewna, iż cierpi na chorobę alkoholowa.**

„Amnezja alkoholowa" rozwija się powoli, latami. Początkowo występuje rzadko i
polega na niezdolności do odtwarzania poszczególnych fragmentów, epizodów, czy
szczegółów tego, co działo się w czasie picia. Na tym etapie można sobie nie
zdawać sprawy z faktu, ze występują jakiekolwiek amnezje. Alkoholik nie wie,
czego nie pamięta, a środowisko może nie zauważyć luk, gdy niepamięć obejmuje
drobne jeszcze szczegóły. W miarę postępu choroby alkoholowej amnezje staja się
systematyczne i obejmują coraz szersze obszary zdarzeń.

[hepik1]

Możesz sobie powiedzieć: "Eee..., nie jest tak źle, większość z tych objawów nie
ma ze mną nic wspólnego, a tych parę, które do mnie pasują, to drobiazgi".
Możesz uciec od tego, co właśnie zobaczyłeś i poczułeś... może jeszcze
niewyraźnie, może tylko przez moment, przez chwile niepokoju, przeczucia, że to
Ciebie dotyczy... Możesz uciec od tego tekstu łatwo. Możesz wyrzucić pospiesznie
gazetę w obawie, by nie przeczytała jej żona, dziewczyna, albo mąż, lub
dzieci... Ale nie uciekniesz od swojego problemu. Bo jeśli czytając ten tekst
miałeś taki "przebłysk", że on Ciebie opisuje, chociaż trochę, zaledwie
częściowo, to znaczy, że masz problem alkoholowy.

[broneknotgeld]

Skiż autow ludzie schodzom ze swiata
Możno łogłosisz nowo krucjata.

[broneknotgeld]

No toż se łotworza "tyske"
Spłokom niym problymy wszyske.

[hepik1]

JAK ROZPOZNAĆ GRANICE?

Normalny, przeciętny człowiek chce wiedzieć, co jest dla niego dobre, a co złe,
kiedy zachowuje się normalnie, a kiedy jego reakcje świadczą o patologii. Mamy
na to normy, kryteria, zwyczaje, niepisane i pisane umowy. Z alkoholem sprawa
nie jest prosta. Powszechne kryteria "normalności" nijak się mają do tego, co na
ten temat mówi nam nauka. Do tego piją, mniej lub więcej, prawie wszyscy i
prawie wszędzie. Niektórzy codziennie. Nawet lekarze zalecają czasem picie na
"poprawę ciśnienia". I nawet oni często nie wiedzą gdzie kończy się normalne
picie, a zaczyna alkoholizm.

Jak rozpoznać te granice?

Aby odpowiedzieć na to pytanie należy najpierw zdać sobie sprawę z tego czym
jest alkohol. Większość z nas od razu odpowie "to jest używka". Nieliczni tylko
mają świadomość, że jest to dla ludzkiego organizmu trucizna.

Alkohol, czyli etanol jest bezbarwną substancją otrzymywaną przez fermentację
cukrów lub syntetycznie. Ten otrzymywany z fermentacji cukrów, wchodzi w skład
niektórych napojów. Jeśli występuje w stężeniu powyżej 1.5% mamy do czynienia z
napojami alkoholowymi, które stają się dla nas "używkami" poprzez swoje
właściwości odurzające.

Ale etanol jest też trucizną. Przedawkowany wywołuje reakcje typowe dla
zatrucia, ze śmiercią włącznie. Powie ktoś "no cóż, na głupotę nie ma rady i nie
ma co demonizować, bo jeśli zna się swoje możliwości i pije się z umiarem, to
alkohol jest jak najbardziej dla ludzi".

Problem jednak w tym, że często nie pije się "z umiarem", a oprócz mocy trującej
alkohol uzależnia psychicznie i fizycznie, i to w sposób niezauważalny. Jest
narkotykiem i nawet picie z "umiarem" nie zawsze zabezpiecza przed nałogiem.

Ale ludzki organizm ma dwie ważne zdolności, które mogą nam pomóc lub mogą
zwrócić się przeciw nam: jedna polega na obronie przed substancjami trującymi, a
druga na wytwarzaniu na nie tolerancji.

Na czym polega ta obrona? Po wprowadzeniu do organizmu trucizny /np. alkoholu/
uruchamia on szereg swoistych reakcji, mających na celu pozbycie się, wydalenie
czynnika szkodliwego. W przypadku osoby pijącej rzadko lub w ogóle, nawet bardzo
mała dawka alkoholu spowoduje bóle głowy, żołądka, wymioty, biegunkę, kołatanie
serca, ogólne rozbicie itd.

W ten sposób organizm choruje, ale też informuje nas o truciźnie i stara się jej
pozbyć. Są to reakcje zupełnie prawidłowe, n o r m a l n e. Tak samo zareaguje
nasz organizm na każde inne zatrucie.

Wiele osób poprzestaje na takich doświadczeniach i rezygnuje z picia, lub sięga
po alkohol sporadycznie i w bardzo małych ilościach.

Ale alkohol powoduje też odurzenie. Dzięki temu, przez moment, czujemy się
odprężeni, mniej zmęczeni, nasza pamięć uwolniona jest nagle od problemów, które
przez krótki czas wydają się nie takie ważne, czy trudne, mamy też lepszy humor,
wyostrza się nam dowcip, stać nas na większą bezpośredniość i odwagę w
kontaktach z innymi. Po prostu "dostajemy skrzydeł", tyle że sztucznych, bo
alkohol zawsze spełnia rolę sztucznej protezy dobrego nastroju. /Ale tylko do
pewnego czasu, gdyż potem, na dalszych etapach choroby, zamiast wprowadzać nas w
dobry nastrój wywołuje depresję i lęki./

Nawet gdy odchorowujemy pierwszy kontakt z "używką", pamiętamy o tym, jak
inaczej psychicznie się po niej czuliśmy. Im silniejszy był efekt odurzenia, im
większe spowodował "odprężenie", tym szybciej powstaje potrzeba powtórzenia tego
stanu. I... ponownie sięgamy po alkohol. Identycznie reagujemy na inne narkotyki.

Z czasem związek między napięciem wewnętrznym, stresem, czy innymi przykrymi
emocjami, a alkoholem staje się coraz silniejszy i jednocześnie... coraz mniej
dla nas widoczny.

Tak zaczynamy przekraczać pierwszy próg. Pogrążamy się stopniowo i powoli w
zależności emocjonalnej, psychicznej od alkoholu. Z czasem wręcz nie potrafimy
sobie wyobrazić pewnych sytuacji bez alkoholu, lub znajdujemy się w różnych
sytuacjach tylko ze względu na jego obecność. Pojawienie się określonych emocji,
czy stanów psychicznych automatycznie budzi w nas potrzebę spożycia. Zaczynamy
pić coraz więcej, coraz mniej "okazyjnie", coraz częściej nieprzypadkowo.

Powoli tracimy kontrolę, choć na tym etapie jest to jeszcze proces odwracalny,
który moglibyśmy zatrzymać, gdybyśmy wiedzieli... Jeszcze nie tak bardzo rzucają
się w oczy nowe, alkoholowe elementy naszego życia, nasze picie jeszcze nikogo
na serio nie niepokoi, bo przecież piją "wszyscy", a w porównaniu z innymi, to w
ogóle nie ma o czym mówić... a jak chce się coś załatwić, czy dobrze żyć z
ludźmi, to wiadomo..., a w końcu coś nam się przecież też od życia należy...,
itd., itp.

I tak oto system usprawiedliwień oraz zaprzeczeń, charakterystyczny dla choroby
alkoholowej, zaczyna powoli kiełkować. Dochodzi do pierwszych racjonalizacji
picia - zupełnie logicznych, nie budzących podejrzeń, pozwalających sensownie
usprawiedliwić drobne na razie nieobecności w pracy, jakieś późniejsze powroty
do domu, jakieś niepotrzebne nieporozumienia z ludźmi, których coraz częściej
zawodzimy...

Nasz organizm jest nieubłagany, kieruje się własnymi regułami i powoli zaczyna
kierować także nami. Jeśli pijemy coraz częściej, nie koniecznie codziennie i
nie koniecznie do nieprzytomności, a tylko właśnie "częściej" i w "przyzwoitych"
nawet ilościach, wytwarza on, jak już wspomniałam, inny jeszcze mechanizm -
charakterystyczną tolerancję na truciznę. Jak to się dzieje?

Jeżeli pomimo uruchamiania odruchów obronnych, takich jak wymioty, bóle głowy
itd., czynnik szkodliwy pojawia się raz za razem, organizm włącza reakcje
adaptacyjne, w postaci coraz większej tolerancji na truciznę /alkohol/. Odbywa
się to niezależnie od naszej woli, na poziomie chemii i fizjologii.

I tylko w pewnym momencie z zadowoleniem zauważamy, że dwa, trzy kieliszki,
które jeszcze nie tak dawno mogłyby nas "zwalić z nóg", wypijamy teraz duszkiem
bez żadnych przykrych sensacji. Im więcej możemy wypić bez "odchorowywania" tym
lepiej myślimy o naszym zdrowiu. Nic błędniejszego.

Jeśli na przestrzeni ostatniego roku, lub paru lat zaobserwowaliśmy u siebie
zmianę tolerancji na alkohol, przejawiającą się coraz "mocniejszą głową", jeżeli
organizm coraz słabiej odrzuca coraz większe dawki alkoholu i jednocześnie coraz
częściej bywamy w sytuacjach picia i pijemy - jeśli zauważamy takie zmiany, to
możemy być pewni, że nie pijemy już normalnie, chociaż nie musi to być jeszcze
nałóg, fizjologiczna zależność. Ale jest to już początek, pierwszy etap choroby
alkoholowej. Wchodzimy na orbitę, na której, jeśli się teraz nie zatrzymamy,
będziemy krążyli trzymani na niej siłami zupełnie od nas niezależnymi.

Należy także podkreślić, iż nie ma znaczenia fakt ile się wypija, ponieważ
indywidualna, podstawowa tolerancja może być różna u różnych osób. Ważne jest
czy zwiększyła się tolerancja na alkohol w porównaniu z tolerancją początkową,
czyli tą, którą mieliśmy wtedy, gdy zaczynaliśmy pić.

Tolerancja ta, po okresie wzrostu, na dalszym etapie i przy kontynuacji picia,
będzie malała, ale o tym w następnych odcinkach...

[broneknotgeld]

Dyć jyż wiymy co cie mynczy
Tyn tekst przeca jakby jynczy
Szczyńsciym to niy problym forum
"Tyske" z piankom! Dlo humoru!

[hepik1]

UTRATA KONTROLI

W poprzednim numerze omówiliśmy niektóre kryteria oceny normalnego i
patologicznego picia alkoholu, stwierdzając w konkluzji, że im więcej potrafimy
wypić bez przykrych fizjologicznych sensacji, im słabiej nasz organizm odrzuca
alkohol, a także im częściej w określonych sytuacjach sięgamy po kieliszek, w
tym większym stopniu jesteśmy zagrożeni chorobą alkoholową.

W tej części będzie mowa o kolejnym sygnale przekraczania granicy normalnego
picia, a mianowicie o "utracie kontroli nad piciem". Objaw ten jest koronnym d o
w o d e m rozwiniętej już choroby alkoholowej.

Słownik Języka Polskiego podaje, że kontrola to "porównanie stanu faktycznego ze
stanem wymaganym", "wgląd", "nadzór".

Zgodnie z tą definicją "kontrola picia" sprowadza się do dokonywania przez osobę
pijącą porównań ilości wypijanego lub wypitego alkoholu z ilością alkoholu, jaki
założyła /przed rozpoczęciem picia/, że wypije.

Wyniki takich porównań stają się istotnym źródłem informacji o faktycznych
możliwościach kierowania własnym postępowaniem. Mówiąc inaczej, jeżeli wiem, że
w danych okolicznościach nie powinnam dużo wypić, mogę założyć, że wypiję np.
lampkę wina.

Nie czuję się źle z tego powodu, nie "zapominam" o postanowieniu i nie zmieniam
planów tylko dlatego, by nie ominęła mnie następna kolejka.

Kontrola picia polega więc na możliwości wypijania d o w o l n e j ilości
alkoholu. W każdej sytuacji mogę wypić jeden kieliszek, całe "wiadro", lub mogę
nie pić w ogóle. Zależy to tylko ode mnie, od mojej woli.

Jeżeli jednak stwierdzam, że ilekroć zamierzam wypić określoną ilość alkoholu,
wypijam go więcej, to mam namacalny d o w ó d, że nie panuję już nad swoim
postępowaniem i że kieruje mną alkohol.

Gdy każdy kontakt z alkoholem kończy się upiciem jest to sygnał alarmujący.

Każda dzisiejsza utrata kontroli nad piciem, jutro stanie się totalną utratą
kontroli nad życiem i to w każdym jego aspekcie.

Czym jest utrata kontroli nad piciem? Jak to się dzieje, że niektóre osoby po
pierwszym kieliszku nie potrafią przestać pić, aż do momentu gdy np. skończy się
alkohol?

Terminologia narkomanii posługuje się określeniem "głód narkotyku". Uzależniony
organizm domaga się w ten sposób swojej dawki. Głód pojawia się w momencie gdy
narkotyk przestaje "działać" w organizmie, co zmusza osobę uzależnioną do
kolejnego "wzięcia". Ale narkomania alkoholowa jest tu wyjątkiem. W jej
przypadku "głód narkotyku/alkoholu" pojawia się w momencie wypicia pierwszego
kieliszka. Dlatego alkoholik traci kontrolę. Ponieważ głód ten wywołany jest
szeregiem skomplikowanych chemicznych reakcji, opanowanie go siłą woli jest po
prostu niemożliwe!

Patologia polega na tym, że alkoholik nie może wypić dowolnej ilości alkoholu
ponieważ nie może zatrzymać się już na tym pierwszym kieliszku. Jedyne co może i
to tylko na początkowym etapie choroby /dlaczego, wyjaśnimy w kolejnych
odcinkach/, to w ogóle nie zacząć pić.

Ktoś kiedyś powiedział, o ile sobie dobrze przypominam był to jeden z
alkoholików z ruchu AA, że "alkoholik może obiecać, iż nie będzie pił przez lata
i dotrzyma słowa, ale nie dotrzyma słowa gdy obieca, że wypije tylko jeden
kieliszek".

I w tym stwierdzeniu zawarta jest cała prawda o istocie utraty kontroli nad piciem.

Jest to również "test" alkoholizmu, pewne kryterium oceny patologicznego picia i
stuprocentowy dowód choroby alkoholowej.

Sprawy te są siłą rzeczy źródłem wielu bolesnych nieporozumień. Nierzadko słyszy
się jak żona prosi męża, by nie pił "za dużo", albo poprzestał na paru
kieliszkach... I on obiecuje, że tylko toast, że tylko jeden, dwa, bo przecież
nie wypada nie wypić, ale przyrzeka, naprawdę chce... Tylko, że jeśli jest
alkoholikiem, a może nim być nie wiedząc o tym, to jest to niemożliwe, bo ten
pierwszy kieliszek zadziała jak spust karabinu maszynowego, wywołującego całą
serię...

Bywa i tak, że alkoholik zdaje sobie sprawę z tej lawinowej reakcji i w danej
sytuacji postanawia nie pić w ogóle. Rzadko jednak udaje mu się wytrzymać nacisk
i presję towarzystwa, które robi wszystko by namówić go na ten chociaż jeden
kieliszek. "Jeden kieliszek jeszcze nikomu przecież nie zaszkodził...."

[broneknotgeld]

Jak to czytom - zaroz suszy
Piwa trza by z życiym ruszyć.

[broneknotgeld]

Niych se schowiom trunki wszyske
Małmazyjom piwo "tyske".

[hepik1]

KLIN NA KACA

Dzisiaj powiemy o "klinie" jako recepcie na "kaca". Kac występuje po przepiciu.
Gdy cały organizm choruje, boli głowa, serce kołacze, nogi i ręce trzęsą się jak
galareta, a człowiek jest rozdrażniony, rozbity i zdekoncentrowany, należy wypić
klina, czyli jakiś alkoholowy trunek, najlepiej piwo, lub wódkę. Niektórzy
stosują piwo z wódka. Objawy "kaca" ustąpią i można znowu jako tako funkcjonować.

Taką receptę stosują i zalecają innym wprawne w piciu osoby. Taką receptę, o
zgrozo, znalazłam nawet rok temu, przed Sylwestrem, w jednym z popularnych
polskich magazynów. Jest to recepta tyle skuteczna, co zgubna, oraz zupełnie
niemożliwa do zastosowania przez osoby nieuzależnione od alkoholu. Te ostatnie
po przepiciu nie mogą nawet pomyśleć o alkoholu, a sam jego zapach wywołuje torsje.

Jak to więc jest z tym kacem i klinem?

Pisaliśmy już o tym, że u osób rzadko pijących nawet małe dawki alkoholu
wywołują reakcje zatrucia i jest to zupełnie normalne. Ale częste, lub/i
systematyczne picie powoduje wzrost tolerancji na alkohol. Mocna głowa jest
jednym z pierwszych sygnałów rozpoczynającej się choroby alkoholowej. Jest to
także jeden z najbardziej mylących sygnałów, który skłania osobę pijącą do
myślenia, że alkohol jest dobrze tolerowany, a więc można spokojnie pić.
Tymczasem tak właśnie rozpoczyna się proces fizjologicznego uzależnienia, czyli
alkoholowa narkomania.

Kontynuacja picia umacnia niezależne od naszej woli patologiczne mechanizmy, a z
czasem powoduje utratę kontroli nad piciem. Osoba uzależniona, po wypiciu
pierwszego kieliszka musi pić do końca, do momentu upicia się. Nie ma przy tym
znaczenia styl picia. Można pić codziennie, raz w tygodniu, czy raz w miesiącu.

Czasem alkoholik pod presją coraz bardziej zaniepokojonego otoczenia, chce
udowodnić, że potrafi wypić "tylko trochę". I rzeczywiście, np. na jakimś
przyjęciu wypija tylko lampkę. Ale otoczenie nie wie, że wypił już "trochę"
przed przyjęciem. lub ma w samochodzie butelkę i co jakiś czas wychodzi na
zewnątrz, albo szybko znika z imprezy, by kontynuować picie w innym miejscu. To
organizm domaga się alkoholu i to w coraz większych dawkach.

Nie chodzi też tylko o takie picie, gdy osoba za każdym razem zwala się pod
przysłowiowy stół. Może to być picie, które tylko utrzymuje określony poziom
alkoholu w organizmie bez ostrych oznak upicia. Wprowadza to w błąd środowisko,
które traci czujność widząc, że takie picie jest "umiarkowane", bo nie
doprowadza do charakterystycznych ekscesów, kompromitacji, itd.

Mówiąc inaczej: istotne jest to, że organizmowi dostarcza się określoną ilość
alkoholu, a nie to, czy dzieje się to za "jednym posiedzeniem", kiedy wypija się
np. pół litra wódki, a przez następne dni nie pije się nic, czy też to pół litra
dostarcza się organizmowi przez parę dni w postaci kilku drinków dziennie.

Osoba nieuzależniona od alkoholu po przepiciu odchoruje swoje, ponieważ uległa
zwyczajnemu zatruciu, organizm w tym okresie będzie totalnie odrzucał alkohol,
po czym wróci do równowagi, chociaż jak już pisaliśmy, przedawkowany może
spowodować śmierć. Nie może jednak w stanie zatrucia alkoholem wypić klina,
czyli alkoholu, bo nim się właśnie zatruła. Tak samo jakby nie mogła w stanie
zatrucia np. wędliną zjeść, jako lekarstwa na zatrucie, zatrutej wędliny.

Inaczej rzecz się ma z osobą uzależnioną od alkoholu. Objawy kaca, szczególnie w
początkowym okresie choroby alkoholowej, są bardzo podobne do tych z zatrucia i
jest to kolejny mylący sygnał, ponieważ mechanizm jest różny.

Po okresie picia, gdy osoba uzależniona przerywa picie alkoholu, gwałtownie
spada jego poziom we krwi /nie ma znaczenia na jak długo odstawia picie/. To
właśnie ten spadek alkoholu we krwi powoduje przykre reakcje kaca, a nie
zatrucie. Wypicie klina wyrównuje ten poziom i dlatego łagodzi objawy kaca.

Bywa tak, że na początkowym etapie choroby, mały klin pomaga szybko i można
znowu nie pić przez wiele dni, a nawet miesięcy. Ale równie dobrze można zacząć
pić zaraz na drugi dzień. Charakterystyczne jest także to, że na tym etapie nie
każde wypicie musi powodować potrzebę ratowania się klinem.

W miarę jednak nasilania się choroby reakcje organizmu po każdorazowym
przerwaniu picia są coraz poważniejsze. Pojawiają się lęki, halucynacje,
zaburzenia snu, pamięci, dolegliwości serca, niekontrolowane drżenia rąk, itd.
Kac, początkowo trwający parę godzin, utrzymuje się w coraz ostrzejszej postaci
nawet kilka i kilkanaście dni. Klin staje się koniecznością. W końcu za każdym
razem wywołuje kolejne "ciągi picia", niwelując zupełnie przerwy w piciu i
ostatecznie doprowadzając do sytuacji, w której człowiek bez alkoholu nie może w
ogóle funkcjonować.

Rodziny alkoholików wiedzą o tym. Często słyszy się opinię, że osoba pijąca jest
"lepsza i bardziej do życia", gdy wypije, niż wtedy gdy jest trzeźwa. I żony
zaczynają dbać o to, by mąż alkoholik miał zawsze coś do wypicia...

W rozpoznaniu choroby alkoholowej ważne jest więc nie tyle to, jak się pije,
tylko to, jak organizm reaguje na nie picie. Potrzeba wypijania klina na kaca
jest kolejnym bezsprzecznym dowodem rozwiniętej już narkomanii alkoholowej.

W zaawansowanej chorobie alkoholowej nie dostarczenie organizmowi kolejnej dawki
może spowodować nawet śmierć. Na tym etapie alkoholik pije już nie po to aby
pić, tylko po to aby żyć. Ale kontynuowanie picia nasila chorobę i to również
ostatecznie powoduje śmierć. Koło się zamyka. Jedynym ratunkiem jest podjęcie
leczenia.

[broneknotgeld]

Dzisioj mie kusi winko czerwone
Zaroz marzynie bydzie spełnione
Jo sie wypija i ślubno tyż
Zdrowie hepika! Przeca to wiysz.

[hepik1]

URWANE FILMY

Nie leczony alkoholizm jest choroba śmiertelną. Rozpoczyna się niewinnie, a
moment przekraczania granicy normalnego picia jest najczęściej niedostrzegany.
Sprzyjają temu, tolerujące nadmierne picie wzorce kulturowe oraz szerzące się w
każdym środowisku mity na temat alkoholu. Ewidentna patologia uznawana jest za
normę.

W dzisiejszym odcinku zajmiemy się kolejnym zjawiskiem, które w powszechnym
rozumieniu często mieści się w sferze humoru i dowcipu. Kto z nas bowiem nie
słyszał o „urwanych filmach"?

Przeważnie są to zabawne historyjki o osobach, które nie pamiętają jak wróciły
do domu lub dowiadujących się na drugi dzień, że na bankiecie z okazji urodzin
szefa „wywinęły taki numer".

We wspomnieniach alkoholowych libacji przejawiają się wątki nie pamiętania np.
jakiejś części przyjęcia, zdarzeń, sytuacji, czy szczegółów. Rzadziej zdajemy
sobie sprawę z tego, że w stanach alkoholowej niepamięci dochodzi też do
tragedii, ludzie popełniają poważne przestępstwa, krzywdzą innych lub siebie
samych, a po wytrzeźwieniu nie pamiętają niczego. Bywa i tak, ze „urwany film"
staje się sposobem unikania odpowiedzialności.

Interpretacja tych zjawisk nie przysparza nam trudności i sprowadza się do
przekonania, że delikwent wypił na tyle dużo, że nie pamięta i... to wszystko.
Luki w pamięci po wypiciu alkoholu traktujemy jako normalna rzecz, podobnie jak
chwiejny chód lub bełkocząca mowę. Tymczasem sprawa jest bardzo poważna i wcale
nie taka prosta.

Posłużmy się w tym miejscu przykładem:

Przypadek zrządził, że na dyskotece spotkało się dwóch kolegów z lawy szkolnej.
Po szampańskiej zabawie postanowili zakończyć sobotni, tak wyjątkowy, wieczór w
domu Kolegi X. Tam, wraz z paroma innymi osobami, kontynuowali picie.

Kolega X wypił tego wieczoru wyjątkowo dużo, a że w ogóle nie jest „zwyczajny" w
piciu, padł „bez życia" szybko jak mucha. Próbując się podnieść z fotela
zatoczył się, zwalił na podłogę i już tam został.

Na ratunek ruszył Kolega Y, który był „wcięty", ale trzymał się wyjątkowo
dobrze. Lubi wypić, a ponieważ na dyskotekę trafił późno, wiec tak na dobre
zabawę zaczął w domu przyjaciela. To on był pomysłodawca zmiany lokalu. Na
bezpiecznym gruncie pospiesznie nadrabiał zaległości i bawił towarzystwo jak
mógł. W pewnym momencie przypomniał sobie starych przyjaciół i ku uciesze
wszystkich wykonał kilkanaście bardzo śmiesznych telefonów do znajomych w Polsce.

Rano wspomnieniom i śmiechom nie było końca. Bo cóż się okazało? Obu kolegom
„urwał się film".

Kolega X przyznał ze skrucha, że nic nie pamięta od momentu jak poszła w ruch
druga półlitrówka, czyli godzinę przed tym jak ostatecznie „padł". Nic nie wie o
tym, że krótko przedtem chciał iść z powrotem bawić się w lokalu, ani tego, że
Kolega Y próbował wciągnąć go z podłogi na kanapę.

Prawdziwe chwile grozy przeżył jednak Kolega Y, dowiedziawszy się o kilkunastu
rozmowach z Polską. Film urwał mu się zaraz po przyjściu do mieszkania przyjaciela.

I tak podobne wieczory staja się anegdotami powtarzanymi potem przez wiele miesięcy.

A co naprawdę wydarzyło się naszym bohaterom?

Jak już podkreślaliśmy w poprzednich odcinkach, alkohol jest trucizna. Po
wypiciu w organizmie następują skomplikowane reakcje chemiczne, w wyniku których
alkohol ulega przemianom na wysoce toksyczne związki chemiczne. Substancje te
wchłaniane z żołądka, rozprowadzane są przez wodę, która jest głównym
składnikiem krwi. W ten sposób na ich działanie narażona jest większość tkanek i
komórek. Organem, który najprędzej reaguje na truciznę jest mózg. Tkanka mózgowa
jest szczególnie delikatna. Dlatego pierwszymi objawami spożycia alkoholu są
zaburzenia wynikające z zatrucia tego organu. Ale delikatność mózgu oznacza
także to, że najłatwiej ulega on uszkodzeniu.

Tkanka mózgowa nie ma zdolności regeneracji. Obumarłe komórki nigdy się nie
odradzają. Każde picie alkoholu zabija bezpowrotnie znaczne ilości komórek
mózgowych. Uszkodzeniu ulęgają znajdujące się w mózgu, ośrodki kierowania
naszymi podstawowymi funkcjami życiowymi. Jednym z głównych jest ośrodek
pamięci. Systematyczne picie alkoholu niszczy komórki tego ośrodka i są to
zmiany nieodwracalne, niemożliwe do wyleczenia. Procesy zabijania komórek
mózgowych trwają latami. Zaprzestanie picia może powstrzymać ten proces, ale nie
odwrócić.

Ale wróćmy do naszego przykładu.

Co się stało z Kolega X? Pije on rzadko i w niewielkich ilościach. W opisany
wieczór wypił jednak bardzo dużo. Przedawkował alkohol w stopniu przekraczającym
jego tolerancje i uległ poważnemu zatruciu. Stan, w którym się znalazł naukowcy
określają jako „półśpiączkę alkoholowa". Częścią tego stanu jest niepamięć,
czyli „amnezja". Toksyczne składniki alkoholu zatruły mózg na tyle, że
zahamowały, sparaliżowały jego funkcjonowanie. Wskutek tego nie mógł chodzić,
poruszać się, mówić, rozumieć, był nieświadomy, przestała funkcjonować pamięć.
Gdyby wypił więcej, mógłby umrzeć. Należy także zwrócić uwagę na to, ze stan
niepamięci objął szczytowy moment upojenia alkoholowego.

Kolega Y pije natomiast od dawna, często i dużo. Szczyci się „mocna głowa". W
jego przypadku okres niepamięci objął już początek picia. Nie wszedł on w stan
„półśpiączki alkoholowej". Był „dobrze wcięty" ale funkcjonował – rozmawiał,
chodził, dzwonił, zabawiał towarzystwo, wciągał kolegę na tapczan – z tym tylko,
ze po wytrzeźwieniu niczego nie pamiętał.

Taki stan naukowcy nazywają „amnezja alkoholowa". Pojawia się on na tle
ukształtowanego już zespołu uzależnienia fizycznego od alkoholu i świadczy o
trwałym uszkodzeniu mózgu.

Naukowcy twierdza, że jeżeli osoba chociaż r a z w życiu doświadczyła „amnezji
alkoholowej", może być pewna, iż cierpi na chorobę alkoholowa.

„Amnezja alkoholowa" rozwija się powoli, latami. Początkowo występuje rzadko i
polega na niezdolności do odtwarzania poszczególnych fragmentów, epizodów, czy
szczegółów tego, co działo się w czasie picia. Na tym etapie można sobie nie
zdawać sprawy z faktu, ze występują jakiekolwiek amnezje. Alkoholik nie wie,
czego nie pamięta, a środowisko może nie zauważyć luk, gdy niepamięć obejmuje
drobne jeszcze szczegóły. W miarę postępu choroby alkoholowej amnezje staja się
systematyczne i obejmują coraz szersze obszary zdarzeń.

Charakterystyczne jest także to, że wraz z nasilaniem się choroby, coraz
mniejsza dawka alkoholu wywołuje coraz cięższe stany niepamięci. W końcu
dochodzi to tego, ze alkoholik po wypiciu jednego piwa nie pamięta tego, co
działo się dwie minuty przedtem.

Dlatego tez w chorobie alkoholowej ograniczenie picia, czy przejście na słabsze
trunki niczego nie zmienia. Tylko podjecie natychmiastowego leczenia i zupełne
zaprzestanie picia może być skuteczne. „Urwany film" zawsze jest zwiastunem
niebezpieczeństwa niepotrzebnie przerwanego życia.

Z „urwanymi filmami" związany jest także inny objaw, a mianowicie
„konfabulacje". Konfabulacje polegają na nieświadomym wypełnianiu luk
pamięciowych nieprawdziwymi wypowiedziami. Nie jest to celowe kłamstwo, a
automatyczna reakcja psychiki w zaawansowanych już stanach choroby alkoholowej.
Otoczenie najczęściej nie zdaje sobie z tego sprawy, posądzając alkoholika o
bezczelne kłamstwa, gdy tymczasem nie ma on świadomości, ze to co pojawia się w
jego umyśle jako zdarzenie prawdziwe, jest urojeniem wypełniającym lukę
pamięciowa. Luki pamięciowe i wypełniające je konfabulacje staja się źródłem
podejrzliwości alkoholika. Nie pamiętając określonych zdarzeń, traktując
konfabulacje jako prawdę zaczyna on podejrzewać otoczenie o „zmowę". Dochodzi
bowiem do coraz bardziej otwartych konfrontacji, w których rodzina i znajomi
próbują „wmawiać" mu cos, czego nie zrobił, lub nie powiedział. Pamięta przecież
jak było, nie jest głupi, chcą zrobić z niego durnia... Wierzy w to

[broneknotgeld]

A mie tam styknie wypić se "tyske"
Zaroz znikajom utropy wszyske
Jak zamknom browar to możno kitna
Do tego czasu rymym coś wytna.

[hepik1]

CIĄGI PICIA

Objawy świadczące o chorobie alkoholowej nie są trudne do zaobserwowania, a
powodem ich lekceważenia nie jest ich "niewidzialność". Przeciwnie, możemy je
obserwować w każdej najprostszej, najzwyczajniejszej sytuacji. Więcej nawet -
mówimy o nich na co dzień, bez trudności nazywamy i opisujemy. Właściwie wiemy o
nich wszystko. Wszystko prócz tego, że każdy z nich jest elementem większej
całości, którą jest choroba alkoholowa.

Rozpoznajemy "kaca", "kina", "mocną głowę", "efekt niemożności przerwania picia
po pierwszym kieliszku, "urwane filmy", czy inaczej "przerwy w życiorysie, itd.

Potrafimy przywołać w pamięci sytuacje, w których po raz pierwszy przytrafił się
nam któryś z tych epizodów, lub łatwo przypominamy sobie osoby, których styl
picia pełen jest takich właśnie charakterystyk. Ich występowanie jest tak
powszechne, że aż normalne. Rozpoznajemy je u siebie, lub innych, ale nie wiemy,
że świadczą o chorobie.

W dzisiejszych rozważaniach zajmiemy się kolejnym symptomem, którego
występowanie nie powinno w nikim zostawić cienia wątpliwość, iż świadczy on o
rozwiniętej już, zaawansowanej chorobie alkoholowej - omówimy mianowicie tzw.
"ciągi picia".

W dużym uroszczeniu można powiedzieć, że reakcje organizmu na alkohol zmieniają
się w taki oto sposób:

Od prawidłowego, normalnego braku tolerancji na małe nawet dawki alkoholu w
początkowym okresie picia, poprzez "mocną głowę", czyli bardzo wysoką,
nienormalną tolerancję, do gwałtownego jej spadku w okresie zejściowym. Po
okresie "mocnej głowy", jak już pisaliśmy, następuje bowiem okres "słabej głowy".

Dlatego też ilość wypijanego alkoholu n i e jest kryterium na jakim możemy się
opierać przy ocenie swojego picia. Jeżeli w przeszłości przechodziliśmy okres
"mocnej głowy", a teraz wystarczy nam jedno, dwa piwa, by wprowadzić się w stan
upojenia, to możemy być pewni, że wchodzimy już, lub weszliśmy w ostatnią fazę
choroby alkoholowej.

Pragnę w tym miejscu zaznaczyć, że leczenie choroby alkoholowej zawsze jest
możliwe, ale jak w przypadku każdej choroby, im wcześniej się je rozpocznie, tym
lepiej. Nie leczona choroba alkoholowa "sama nie przechodzi".

Wróćmy teraz do zasadniczego tematu, czyli do ciągów picia.

Jest to objaw zmienny w swoim nasileniu i częstości występowania /regularności/.

Najczęściej pojawia się w drugim stadium choroby alkoholowej, wraz z "mocną głową".

Poniżej przedstawię jedną z klasyfikacji ciągów picia, która oparta jest na
częstotliwości spożywania alkoholu:

1. CIĄGI DŁUGOTRWAŁE. Osoba pije cały dzień, od rana do późnej nocy, przez
kilka, kilkanaście dni. Przerwy w piciu /między ciągami/ są regularne i mogą
trwać tydzień, miesiąc, a nawet rok. W przerwach tych alkoholik może nie pić w
ogóle.

2. CIĄGI ZWALNIAJĄCE. Chory pije rano, ale w ciągu dnia pozostaje "w granicach
przyzwoitości". Ponieważ pragnienie alkoholu nasila się, pod wieczór pije
częściej i więcej. Są to te osoby, które piją praktycznie cały dzień, przez
wiele nawet lat, ale "nie widać" by były pijane. Do normalnego funkcjonowania
potrzebują jednak stale alkoholu.

3. CIĄGI PRZERYWANE. Picie trwa do trzech dni bez przerwy /np. w weekendy/, po
czym następuje parodniowa przerwa /np. do następnego weekendu/.

4. CIĄGI OKRESOWE. Trwają od trzech do trzydziestu trzech dni, a okresy przerw
są długie i nieregularne.

5. CIĄGI MIESZANE. W tej postaci nie stwierdza się jakiegoś określonego porządku
ich pojawiania się i trwania. Są one charakterystyczne dla wcześniejszych
okresów alkoholizmu i mogą być podobne do wszystkich innych postaci ciągów.

Mówiąc o ciągach picia zwróćmy uwagę na fakt, że okresy przerw w piciu nie
świadczą o braku choroby alkoholowej. Można nie pić w ogóle przez długi czas i
być alkoholikiem.

Jeśli zależy nam na rzetelnej ocenie własnego picia musimy zapomnieć o tym ile i
jak często pijemy, a zamiast tego powinniśmy nauczyć się obserwować reakcje
naszego organizmu, pojawiające się w momencie przerwania picia, czyli to jak się
czujemy gdy nie pijemy, oraz charakterystyczne cechy i dynamikę spożywania
alkoholu, czyli to jak pijemy /nie omijanie kolejek, ponaglanie do ponownego
zapełnienia kieliszków, picie do końca, aż skończy się alkohol, picie ciągami,
bez względu na konsekwencje, leczenie kaca klinem, nie jedzenie w okresie picia,
itd./

Wiele osób pijąc ciągami uznaje okresy przerw za dowód kontrolowania picia.
Bardzo często otoczenie osoby pijącej też tak uważa. Prawda jest jednak taka, że
wraz w rozwojem choroby ciągi są coraz częstsze i dłuższe, przerwy coraz
krótsze, a z czasem w ogóle zanikają, co stwarza realne niebezpieczeństwo
zapicia się na śmierć.

W okresie "mocnej głowy" ciągi łączą się z bardzo dużą ilością wypijanego
alkoholu. W miarę upływu czasu, gdy tolerancja spada, ciągi wyzwala coraz
mniejsza dawka alkoholu.

Picie ciągami występuje też w parze z "przerwanymi życiorysami", lub inaczej
"urwanymi filmami", o których pisaliśmy w poprzednich odcinkach.

Pojawieniu się ciągów picia towarzyszą też wyraźne zmiany w sposobie myślenia.
Potrzeba picia jest coraz silniejsza. Zaprzeczanie tej potrzebie, w konfrontacji
z ewidentnymi oznakami uzależnienia, przybiera postać absurdalnego kłamstwa.
Koncentracja na alkoholu powoduje utratę zainteresowań poza alkoholowych.
Związki z ludźmi nie pijącymi są coraz rzadsze i słabsze.

W myśleniu następują zmiany, które w efekcie nasilają deformację obrazu świata
zewnętrznego, oraz mylne interpretacje siebie i innych. Zachowanie zdominowane
jest przez alkohol i picie. Osoba uzależniona pogrąża się w coraz większej
izolacji i samotności.

Alkohol, który początkowo działał jak idealna "proteza dobrego nastroju" zaczyna
być coraz cięższą "kulą u nogi". Nie rozjaśnia już umysłu i nie poprawia
nastroju. Wywołuje depresje, halucynacje, agresję, bezsenność, lęki, itd.

Prawdziwe uwolnienie się od tego możliwe jest tylko poprzez natychmiastowe
podjęcie leczenia.

Tymczasem tragedia trwa. Alkohol funkcjonuje w życiu wielu osób niczym dodatkowy
członek rodziny. Dla alkoholika jest on jakby "potajemnym partnerem". Dla innych
członków rodziny najpierw jest "intruzem", który pojawił się w domu jako
niewygodny gość, by pewnego dnia wprowadzić się do niego na stałe...

[broneknotgeld]

"Heineken" se w nocy śnioł
We zielony flaszce boł
Dyć i tak żech kupioł "tyske"
Łone lepsze jest nad wszyske.

[hepik1]

To to śmieszne za bardzo nie jest Notgeld dla Ciebie,sny alkoholowe tylko
uzależnieni mają.Poczytaj może te moje posty w tym wątku tak dokładniej.

[hepik1]

2. CIĄGI ZWALNIAJĄCE. Chory pije rano, ale w ciągu dnia pozostaje "w granicach
przyzwoitości". Ponieważ pragnienie alkoholu nasila się, pod wieczór pije
częściej i więcej. Są to te osoby, które piją praktycznie cały dzień, przez
wiele nawet lat, ale "nie widać" by były pijane. Do normalnego funkcjonowania
potrzebują jednak stale alkoholu.

[hepik1]

FAZY CHOROBY ALKOHOLOWEJ

W literaturze psychiatryczno-psychologicznej istnieje wiele klasyfikacji i
kryteriów rozwoju choroby alkoholowej. Dla naszych potrzeb posłużymy się jednym
z najprostszych i najbardziej czytelnych, dobrze jednak oddającym obraz całej
dynamiki zaburzeń.

1. Początkowa, ostrzegawcza faza alkoholizmu.

Najpierw pijemy towarzysko, okazjonalnie. Ale odkrywamy odurzające właściwości
alkoholu, dzięki którym redukujemy napięcie, zmęczenie, możemy zapomnieć o
problemach i troskach. W ten sposób uzależniamy się emocjonalnie i sytuacyjnie
od alkoholu. Z czasem napoje alkoholowe przestają być rożnymi, smakowo
przyjemnymi trunkami, stając się potrzebnymi środkami, dzięki którym możemy na
chwile "oderwać się od życia". Zaczynamy szukać okazji do picia i pijemy częściej.

W końcowym etapie tej fazy pojawia się "mocna głowa", czyli możliwość wypijania
coraz większej ilości alkoholu, co jest możliwe za przyczyna wzrastającej
tolerancji na alkohol i zanikowi odruchów obronnych organizmu przed czynnikiem
trującym.

Coraz mniejsza dawka alkoholu wyzwala potrzebę picia, aż do stanu upojenia, lub
braku alkoholu. W ten sposób coraz częściej tracimy kontrole nad piciem. Po
przerwaniu picia, na razie od czasu do czasu, organizm może reagować
parogodzinnym "kacem" i potrzeba wypijania "klina", czyli alkoholu,
wyrównującego jego spadek we krwi. Ale na tym etapie istnieje jeszcze możliwość
wyboru - można nie pić, jeśli nie zaczyna się pić.

Już na tym etapie mogą pojawić się również pierwsze luki pamięciowe, potocznie
nazywane "urwanymi filmami".

Na poziomie somatycznym dochodzi min. do nieżytów żołądka i uszkodzeń wątroby.

2. Krytyczna faza alkoholizmu. Uzależnienie psychiczne i fizyczne.

Faza ta, w zależności od indywidualnych predyspozycji organizmu, intensywności
picia oraz rodzaju spożywanego alkoholu, może trwać od kilku do kilkunastu nawet
lat.

Nie oznacza to jednak, że w tym okresie nic niebezpiecznego się nie dzieje. Na
skutek przystosowania metabolizmu komórkowego do alkoholu, umacnia się
tolerancja na niego. Utrata kontroli jest zjawiskiem stałym, a potrzeba picia
staje się fizyczna koniecznością. Pojawia się konieczność picia rano, by w ciągu
dnia być zdolnym do pracy. Luki pamięciowe obejmują coraz szerszy obszar
zdarzeń. Następuje utrata krytycyzmu. Zaczyna się kształtować system fałszywych
przekonań dotyczących przyczyn i okoliczności, które jakoby skłaniają do picia.
Cała uwaga koncentruje się na sposobach zdobywania alkoholu i stwarzaniu okazji
do picia. Zakres przeżyć osobistych ogranicza się do ustawicznego myślenia o
alkoholu i ciągłych usiłowań uzyskania kontroli nad piciem. Budzi się poczucie
winy, co z kolei wiedzie do picia potajemnego i jednocześnie do unikania
wszelkich rozmów o alkoholu. Dotychczasowe zabiegi, by alkohol nie przeszkadzał
w pracy i codziennych obowiązkach zastępują działania koncentrujące się na tym,
by praca i obowiązki nie przeszkadzały w piciu. Reakcje po odstawieniu alkoholu
/kac/ występujące w tej fazie zasadniczo po intensywnym piciu, sporadycznie
pojawiają się po coraz mniejszych dawkach i występują coraz częściej.

Pod koniec tej fazy obserwuje się zmianę tolerancji na alkohol. Tolerancja ta
powoli ulega zmniejszeniu, tzn. do osiągnięcia stanu upojenia potrzebna jest
coraz mniejsza dawka alkoholu. Mówiąc inaczej: mocna do tej pory głowa zaczyna
być coraz słabsza. Nie oznacza to jednak iż choroba ustępuje. Oznacza to po
prostu, że coraz mniejsze dawki alkoholu powodują coraz większe spustoszenie w
organizmie.

Pojawiają się min. powikłania psychiczne o charakterze psychotycznym.

3. Końcowa faza alkoholizmu.

Uzależnienie fizyczne i utrata kontroli nasilają się coraz bardziej. Picie trwa
niekiedy przez kilka dni z rzędu, póki nie nastąpi całkowite wyczerpanie
fizyczne. Prócz porannego drżenia rąk często występuje drżenie powiek i języka
oraz skurcze mięśniowe. Mogą pojawić się zwyżki ciśnienia krwi, wahania
częstości tętna, napadowe poty, biegunki, bezsenność. Tolerancja na alkohol
stale spada. Do powstania stanów upojenia wystarczają coraz mniejsze dawki (np.
1-2 butelki piwa). Nawet przy tak małych ilościach wypijanego alkoholu występuje
częściowa lub całkowita niepamięć. W razie braku wódki pije się alkohole
niekonsumpcyjne. W badaniach somatycznych stwierdza się nieżyt błony śluzowej
żołądka, niewydolność wątroby, nerek i mięśnia sercowego. Twarz jest często
obrzękła, naczynia krwionośne policzków i nosa mogą być rozszerzone, spojówki
przekrwione.

Pojawia się degradacja psychiczna. Występuje duża chwiejność uczuciowa, dominują
wzruszenia doraźne, sytuacyjne. Zachowanie staje się niekonsekwentne, często na
plan pierwszy wysuwa się drażliwość, niecierpliwość, wybuchowość i urojenia
wielkościowe. Nierzadka jest depresja lub paranoja.

Objawy neurologiczne związane z uszkodzeniem i/lub zanikiem mózgu obejmują:
znaczne zaburzenia chodu, niemożność utrzymania postawy stojącej, zaburzenia
świadomości, drgawki, niedowłady kończyn, bóle i obrzęki mięsni, itp.

Nasilają się stany bezsenności, które mogą przejść w całkowitą bezsenność z
nieokreślonymi lekami. Najczęściej jednak sen jest płytki, przerywany
koszmarami, z których następuje budzenie sie z lekiem.

Niekiedy występują omamy wzrokowe i słuchowe oraz zaburzenia orientacji co do
miejsca i czasu. Chorzy widza jakieś zwierzęta, gady, ptaki, owady, robaki,
które mogą po nich chodzić, ulegać zmniejszeniu lub zwiększeniu. Majaczenie
alkoholowe trwa od dwóch do siedmiu dni i bezwzględnie wymaga hospitalizacji.

Faza ta kończy się śmiercią.

Tak ogólnie i w dość schematycznym ujęciu wygląda "droga krzyżowa" alkoholika.
Niektóre jej elementy opisaliśmy już dokładnie, o pozostałych będziemy jeszcze
mówili w kolejnych odcinkach naszego cyklu.

Jeżeli Czytelniku rozpoznajesz siebie w jakimkolwiek miejscu tego opisu i w
jakimkolwiek zakresie, czy szczególe, to masz dwie możliwości.

Możesz sobie powiedzieć: "Eee..., nie jest tak źle, większość z tych objawów nie
ma ze mną nic wspólnego, a tych parę, które do mnie pasują, to drobiazgi".
Możesz uciec od tego, co właśnie zobaczyłeś i poczułeś... może jeszcze
niewyraźnie, może tylko przez moment, przez chwile niepokoju, przeczucia, że to
Ciebie dotyczy... Możesz uciec od tego tekstu łatwo. Możesz wyrzucić pospiesznie
gazetę w obawie, by nie przeczytała jej żona, dziewczyna, albo mąż, lub
dzieci... Ale nie uciekniesz od swojego problemu. Bo jeśli czytając ten tekst
miałeś taki "przebłysk", że on Ciebie opisuje, chociaż trochę, zaledwie
częściowo, to znaczy, że masz problem alkoholowy.

Ale jest tez druga możliwość. Możesz podążyć tym śladem. Jeśli nie jesteś
alkoholikiem, nic nie stracisz. Jeśli jesteś alkoholikiem, możesz tylko zyskać.
Stawka w grze zaprzeczeń, którą prowadzisz sam ze sobą, jest bowiem Twoje życie.
Nie mniej i nie więcej. Masz szanse to życie odzyskać i uratować, gdy wpierw sam
przed sobą przyznasz się do tego, że jesteś alkoholikiem. Dopóki tego nie
zrobisz, cały czas będziesz uciekał. Donikąd. Lub, jeśli wolisz konkretniej,
wprost w objęcia śmierci - najpierw tej cywilnej i społecznej, intelektualnej i
psychicznej, a w końcu tej fizycznej, ostatecznej. Alkohol prowadzi Cię za rękę
tą właśnie drogą.

Gdy będziesz sobie w stanie powiedzieć "jestem alkoholikiem", nic się od razu
nie zmieni, prócz tego, że już nie będziesz miał za bardzo dokąd uciekać, choć
będziesz jeszcze próbował... Niczego więcej teraz nie musisz. Nie musisz teraz
nawet, jeśli nie potrafisz, przestać pić. Nie wszystko na raz. Jedna rzecz w
jednym czasie. Od tego momentu, jeśli on nastąpi, zacznie się jednak Twoja siła
i Twoja nowa tożsamość. To jest pierwszy krok. Gdybyś go zrobił teraz, dzisiaj,
to każdy następny dzień mógłby już pracować dla Ciebie, na Twoją korzyść.
Oczekiwanie czegokolwiek od siebie "jutro" też jest forma ucieczki... Teraz,
dzisiaj jest realny czas na decyzję i zmianę. Tylk

[broneknotgeld]

Łoj winko, winko! Richtig czerwone
Tyś jest terozki aż wymarzone
Z tobom wymiyszo sie moja jucha
I sie łośmieja zaroz łod ucha.

[hepik1]

„JESTEŚ ALKOHOLIKIEM…"

Trudno sobie wyobrazić sytuację, w której osoba chora na poważną, przewlekłą
chorobę nie chce się leczyć. Jest to zrozumiale do momentu, gdy nie wie o swoim
schorzeniu. Ale pierwsze oznaki zaburzeń skłaniają ludzi do wizyty u lekarza w
celu sprawdzenia stanu zdrowia, a diagnoza choroby uruchamia szereg zabiegów w
kierunku leczenia się. Oczywiście są osoby odwlekające moment konfrontacji
medycznej, a także takie, które bywają bardzo opornymi pacjentami, jednak
pogarszający się stan zdrowia czy diagnoza choroby zagrażającej życiu powoduje w
końcu, iż człowiek poddaje się leczeniu, stosuje się do zaleceń, chodzi na
kontrole itd.

W przypadku alkoholizmu mamy do czynienia z sytuacja, w której człowiek nie
podejmuje leczenia nawet wtedy, gdy jego stan naprawdę zagraża życiu. Bardzo
rzadką, a wręcz niespotykaną jest też taka sytuacja, w której osoba pijąca udaje
się do lekarza w celu sprawdzenia, czy jest alkoholikiem, czy nie. Typowe jest
to, ze alkoholik nie chce się łęczyc i nie przyjmuje żadnych sugestii
dotyczących podjęcia leczenia. Jest to wręcz jeden z bardziej znaczących
symptomów rozpoznawczych choroby alkoholowej.

Dlaczego alkoholik nie chce się leczyć? Najkrócej można odpowiedzieć na to
pytanie stwierdzeniem, iż zaprzeczanie chorobie jest elementem choroby. Jest to
efekt głębokich i długotrwałych zmian psychicznych, charakterologicznych i
neurologicznych. Ale wiąże się to także z brakiem elementarnej wiedzy o chorobie
alkoholowej.

Alkohol oszukuje alkoholika, tak jak wszystkich. Przychodzi taki moment, gdy
pijacy pije już bo musi, gdyż jest fizjologicznie uzależniony od alkoholu. A to
oznacza, że przerwanie picia siłą woli jest niemożliwe, bo wywołuje to poważne
następstwa w postaci stanów, w których alkoholik czuje się bardzo chory, a nawet
umierający. I to zagrożenie może być odczuwane prawidłowo. Przyjęcie kolejnej
dawki alkoholu łagodzi te dolegliwości, ale pogłębia chorobę alkoholową. Tak
wiec z jednej strony alkohol jest naprawdę lekarstwem, a z drugiej czynnikiem
zabijającym.

Ale początkowo picie miało inny charakter, spełniało funkcje towarzyskie,
odreagowania napięcia, poprawiania nastroju. Już wtedy trzeba było jednak w
jakiś sposób usprawiedliwić przed otoczeniem okresy nietrzeźwości. Społeczne
normy temu sprzyjały. Usprawiedliwianie picia towarzyszyło alkoholikowi od
samego początku.

Gdy jeszcze choroba nie była rozwinięta usprawiedliwienia te były logiczne,
prawdopodobne i „trzymały się rzeczywistości". Czy były jednak prawdziwe? Być
może do pewnego czasu tak, potem prawda przestała się liczyć, gdyż
najistotniejsze stało się to, by stwarzać pozory powodów umożliwiających picie.

Niekoniecznie tez zabiegi te były świadome. Podawane rodzinie zmyślone powody
nadużywania alkoholu trzeba było usprawiedliwić przed samym sobą, by mieć
poczucie racji, dobrego mniemania o sobie, itd. Prawdopodobnym
usprawiedliwieniem mogło być na przykład to, ze rodzina nie rozumie sytuacji w
pracy, czy wszystkich warunków robienia „kariery zawodowej", której elementem
jest picie przy rożnych okazjach. Było to tym bardziej konieczne, gdy coraz
widoczniejsze i poważniejsze stawały się konsekwencje picia. Nikt nie chce się
czuć gorszy. Alkoholik tez chce się czuć wartościowym człowiekiem.

Na domiar złego, najbliższe otoczenie początkowo chętnie przyjmowało te
usprawiedliwienia lub blednie je interpretowało. Np. rodzina zamiast dostrzegać
nasilający się typowo problem alkoholowy, czyli postępujące fizjologiczne
uzależnienie od alkoholu, dostrzegała problem „złego towarzystwa" i w nim
upatrywała przyczynę nasilającego się picia. Tymczasem alkohol robił swoje.
Uzależniał powoli i systematycznie. Nikt jednak tego nie dostrzegał, ani pijacy,
ani jego otoczenie. Zamiast tego zaczęły być dostrzegane konsekwencje picia i na
nich skupiała się uwaga. Ale interpretacje nadal były błędne. Przyczyna
wszelkich nieszczęść był wprawdzie alkohol, ale przyczyny jego picia upatrywane
były dalej w czynnikach zewnętrznych /np. koledzy/, lub zlej woli pijącego,
który stal się „złym człowiekiem", lub „dobrym, jak nie pije". Czy mógł to
przyjąć? Nie mógł i to z paru powodów.

Po pierwsze dlatego, że coraz częściej był pijany, a w tym stanie nie ma mowy o
rozsądku. W upojeniu alkoholowym rzeczywistość przybiera inne kształty i
wymiary. Jest to oczywiste, a przecież najczęściej „poważne rozmowy" z pijącym
przeprowadzane są wtedy, gdy nie jest trzeźwy.

Po drugie potrzeba picia stawała się koniecznością. Negatywne reakcje otoczenia
wywoływały w naturalny sposób reakcje bronienia się, udowadniania, że nie jest
źle, ze wszyscy przesądzają atakując go za picie, itp. Rosnące poczucie winy
wobec najbliższych i rosnąca jednocześnie fizjologiczna zależność od alkoholu, z
której nie zdawał sobie sprawy, sprzyjały postawie zaprzeczania. Te dwie
napierające na niego siły stały się zagrożeniem dla poczucia własnej wartości,
którego bal się utracić najbardziej.

Gdyby przyznał racje otoczeniu musiałby wziąć na siebie, na swoje sumienie,
wszystko co mu zarzucano. Gdyby nie był uzależniony od alkoholu może nawet
mógłby to zrobić, powiedzieć sobie „stop", przestać pić, powoli naprawiać to, co
zrujnowane. Miałby realna szanse. Ale to nie było możliwe, bo... nie mógł
przestać pić. Nie można budować i rujnować jednocześnie. Nie można być pijanym i
trzeźwym jednocześnie. Nie można prosić o wybaczenie i dalej czynić zło. A tak
właśnie alkoholik funkcjonuje. Nie wierzył w to jednak. Dlatego przysięgał na
wszystko, obiecywał, chciał – na chwile, do następnego picia...

Dlaczego wiec nie rozumiał, że jest uzależniony? Ponieważ zagrożenie poczucia
własnej wartości mu na to nie pozwalało, oraz dlatego, ze nie rozumiał, iż jest
chory, a alkoholizm kojarzył mu się tylko z rynsztokiem, złą wolą, złym
człowiekiem, marginesem społecznym, dnem dna, itd. Przyznanie się do tego
pozbawiłoby go nadziei, którą cały czas miał. Wielokrotnie próbował przestać
pić. Wierzył, że jutro mu się to uda..., żył w przekonaniu, że kontroluje picie.
Były przecież okresy, gdy nie pił lub pił mniej, zaczął pić słabsze trunki, itd.

Wraz z postępem choroby walka o poczucie własnej wartości przybierała absurdalne
formy. Mógł wpaść w manie wielkości, co przejawiało się opowieściami o
wspaniałych czynach jakich dokonał, o ważnych osobach, z którymi jest w
przyjaźni itd. Lub też budował to poczucie poprzez obniżanie poczucia wartości
innych. Mógł poniżać najbliższych, przyjaciół, czy znajomych.

Poza tym jak miał zrozumieć, że jest uzależniony od alkoholu, gdy nikt z jego
otoczenia tak nie myślał? Żona zarzucała mu wszystko co najgorsze, ale nie to że
jest alkoholikiem. Wymagała tylko, by pil mniej i wtedy gdy są na to warunki, by
się nie awanturował, przynosił pieniądze... To koledzy zawinili. Albo złe wzory
z domu... Jego ojciec był taki sam... Ona tez broniła się przed prawdą, że ma
męża alkoholika, bo dla niej również przyjęcie tej prawdy oznaczałoby utratę
nadziei, poczucie degradacji społecznej, itd. Tak samo rozumiał pijacy – póki
nie był alkoholikiem wierzył, że miął jeszcze szanse...

Nikt nie chce się czuć gorszy. Czy wtedy, gdy wszystko naokoło jakby zmówiło
się, by go utwierdzać w tym, że jest do niczego, a jedynym sposobem na to, by
móc rano wstać i doczekać południa, było normalne wypicie „klina" – czy wtedy
mógł powiedzieć sobie „jestem alkoholikiem, czyli zerem, skończonym człowiekiem
z rynsztoku"? I co dalej?

Dalej nie było nadziei. Żadnej perspektywy. Niczego.

Zresztą tak naprawdę nawet to było bez znaczenia, bo „teraz" trzeba było zrobić
wszystko by zdobyć kolejna porcje alkoholu, który gdzieś trzeba było wypić – to
było najważniejsze. Ważniejsze od rodziny, pracy, przyjaciół. „Teraz" taka tylko
istniała konieczność. Nie było nadziei.

Ale żaden człowiek nie może żyć

[broneknotgeld]

No a dzisioj zaś "dymbowe"
Z rana siedzi mi we gowie
Richtig dobre piwo mocne
Myśli po niym zowdy zocne.

[broneknotgeld]

"Tyske" mo 375 lot

No toż wypiyli go wiela
Niych żyje ta ślonsko sztela!

[broneknotgeld]

Hepik - tako "pchła szachrajka"
Co chce bajsnońć Bronka w jajka
Dyć niy w smak jyj moja jucha
Bo w niyj czynsto tyż siwucha.

[hepik1]

OD TRAGEDII DO NADZIEI

Nikt, nawet najbardziej zatwardziały zwolennik alkoholu, nie może zaprzeczyć, że
skutki picia bywają tragiczne. Wszyscy wiemy o wypadkach samochodowych,
pobiciach, złamanych karierach, rozbitych rodzinach, samobójstwach i chorobach.
Wiemy i pijemy dalej lub tolerujemy picie w naszym otoczeniu. Jesteśmy jakby
głusi na statystyki oraz lekarskie i policyjne raporty. Dzieje się tak na całym
świecie.

Straszenie alkoholizmem nie jest dobra metoda. I jest to prawda, chociaż
niezupełna. Alkoholizm bowiem, jak każdy problem, trzeba przede wszystkim
rozumieć, a to oznacza wiedzieć również o tym co najgorsze. Sam strach wywołuje
tylko reakcje ucieczki lub zaprzeczania. Rozumienie jest pierwszym krokiem w
kierunku poradzenia sobie z problemem, a także czynnikiem mogącym uchronić nas
przed przekroczeniem granicy normy.

Rozumienie choroby alkoholowej jest podstawowym celem naszych artykułów. Nie
można wiedzieć czy jest się alkoholikiem, czy nie, jeśli nie wie się co to jest
choroba alkoholowa. Bez tej wiedzy możemy, zupełnie o tym nie wiedząc, brnąć w
tunelu, który nigdy się nie skończy.

O skutkach nie leczonego alkoholizmu można by mówić długo. W tym miejscu
chciałabym zapoznać czytelnika ze skutkami rzadko omawianymi w piśmiennictwie
popularnonaukowym, a mianowicie z ZABURZENIAMI PSYCHICZNYMI W PRZEBIEGU ALKOHOLIZMU.

Zaburzenia te występują z a w s z e chociaż różnią się w zależności od etapu
uzależnienia oraz od indywidualnych cech pijącego. Cześć z nich można
zaobserwować łatwo, bez żadnego fachowego przygotowania, inne wymagają
specjalistycznej diagnozy.

Do pierwszej grupy można zaliczyć w bardzo ogólnym przybliżeniu: utratę
zainteresowań pozaalkoholowych, spadek precyzji myślenia, szybkie meczenie się
praca umysłową, osłabienie koncentracji uwagi, zaburzenia pamięci, zwiększoną
drażliwość, trudności w opanowywaniu agresji, zmienność nastrojów.

Ponadto następują zmiany charakterologiczne. Alkoholik sprawia wrażenie jakby
przestał się liczyć z opinia publiczna, z coraz większym trudem potrafi być za
cokolwiek odpowiedzialny, bywa, ze staje się nieuczciwy, nieobowiązkowy, a dla
zdobycia wódki potrafi zaniedbać rodzinę, popełniać nadużycia, itd. W miarę
rozwoju choroby tego typu zaburzenia maja stałą tendencje nasilania się.

Specjaliści zajmujący się choroba alkoholowa znają cale zespoły takich objawów,
które są odpowiednio sklasyfikowane i nazwane. Omówię krotko parę najważniejszych.

1. PARANOJA ALKOHOLOWA. Jest to alkoholowy obłęd zazdrości, głębokie i
niezmienne, mimo oczywistych dowodów nieprawdy, przekonanie o zdradzie partnera.
Paranoja alkoholowa występuje bardzo często i wiąże się ściśle ze zmniejszoną
sprawnością seksualną pijącego. Typowymi jej przejawami są: sprawdzanie,
przesłuchiwanie, śledzenie, kontrola bielizny, rozliczanie z czasu spędzonego
poza domem, itd. System urojeń dotyczący niewierności partnera może przybierać
charakter absurdalny. Np. alkoholik może podejrzewać, iż żona zdradza go z
wieloma kochankami, a nawet z ojcem, czy synem. Charakterystyczne jest także to,
ze nawet przy tak nasilonych zaburzeniach może on zachowywać się zupełnie
poprawnie wobec innych osób, może prawidłowo funkcjonować w grupach i być
wzorowym pracownikiem. Agresywny jest tylko wobec żony i jej wyimaginowanych
kochanków. Paranoja alkoholowa wymaga intensywnego leczenia psychiatrycznego.

2. OTĘPIENIE ALKOHOLOWE. Schorzenie to ma charakter przewlekły z tendencja do
pogarszania się i spowodowane jest postępującym zanikiem mózgu. Rozwija się
latami i charakteryzuje się postępującą niewydolnością intelektualną. Chory
przestaje rozumieć co się z nim i wokół niego dzieje. Nie jest w stanie kierować
swoim postępowaniem.

3. MAJACZENIE ALKOHOLOWE. Pojawia się w zaawansowanym stadium choroby
alkoholowej, po przerwaniu intensywnego picia. Najpierw pojawia się niepokój,
drażliwość, bezsenność, lekka gorączka oraz nadwrażliwość na hałasy. Następnie
występuje lęk i widzenie czegoś lub kogoś na zewnątrz, tak jak innych, realnie
istniejących rzeczy. Alkoholik jest przekonany o prawdziwości tego co widzi,
przy czym nie poznaje najbliższych i nie wie gdzie się znajduje. Perswazje w
takim stanie są bezsensowne. To co chory widzi czasem jest konkretne, a czasem
jest to „coś jakby zwierze", „jakby czyjaś postać". Zazwyczaj też to co widzi
przeraża go - atakują go zwierzęta, pełzają po nim robaki, zamyka się nad nim
wieko trumny, itp. Bywa tez i tak, że zachowuje się tak jakby coś robił, np.
prowadzi nie istniejący samochód, nawleka igłę, wbija gwoźdź, itp., lub widzi
sceny i bierze w nich udział. Stanom takim może towarzyszyć tak silny lęk, ze
chory zaczyna bronić się i uciekać, nawet przez okno. Pozostaje przy tym w tak
silnym pobudzeniu, ze grozi to wystąpieniem niewydolności krążeniowej. Obfite
poty i wysoka temperatura ciała prowadzą do odwodnienia. Może wystąpić
zaburzenie pracy nerek. Stan taki może doprowadzić do śmierci i dlatego
bezwzględnie i bezzwłocznie wymaga leczenia w szpitalu psychiatrycznym.

4. STANY DEPRESYJNE. Mogą być przyczyna i skutkiem choroby alkoholowej. Alkohol
może być początkowo „lekarstwem" na smutki i czarne widzenie świata. Potem,
nawet jeśli depresja nie była przyczyną pijaństwa, alkohol przestaje spełniać
taką funkcję. Bardzo szybko traci swoją magiczna moc i przemienia się w czarną
chmurę zawieszoną nad całym życiem pijącego. Spycha chorego w coraz
intensywniejsze stany depresji. W każdej postaci depresji pojawiają się, choćby
przelotne, myśli samobójcze. Przy nasilonych objawach depresyjnych
prawdopodobieństwo ich zrealizowania jest bardzo wysokie. Niektórzy badacze
przyjmują, że 11%-21% uzależnionych od alkoholu osób dokonuje samobójstw. Należy
przy tym pamiętać, że próba samobójcza najczęściej nie jest poprzedzana
werbalnym sygnalizowaniem o zamiarze targnięcia się na własne życie. Jedno jest
pewne - reakcji depresyjnych alkoholika nigdy nie należy lekceważyć, a wołając
pomoc (np. pogotowie) zawsze trzeba informować o pojawiających się wypowiedziach
czy zachowaniach samobójczych. Nie należy przy tym liczyć na to, że perswazje,
czy „rozmowy na wesołe tematy" cokolwiek mogą zmienić.

5. PSYCHOZA KORSAKOWA. Zasadniczym objawem są nasilające się zaburzenia
zapamiętywania. Alkoholik nie jest w stanie zapamiętać niczego, jest
zdezorientowany w czasie i otoczeniu. Ma w pamięci lukę, która systematycznie
się powiększa. Lukę te wypełnia mniej lub bardziej prawdopodobnymi zmyśleniami,
co często odczytywane jest przez otoczenie jako celowe kłamstwa. Choroba ta
występuje najczęściej po 50 roku życia, u osób latami nadużywających alkohol.
Rozwija się powoli i ma charakter przewlekły. Przy ogólnym niedożywieniu i
wyniszczeniu może prowadzić do śmierci.

Dlaczego o tym wszystkim piszemy? Po pierwsze dlatego, ze są to istotne elementy
obrazu choroby alkoholowej i omijanie ich byłoby fałszowaniem prawdy. Nie
leczony alkoholizm zawsze prowadzi do tragedii. Opisane wyżej zaburzenia
psychiczne nie zamykają listy bardzo poważnych skutków choroby alkoholowej.
Można ją uzupełnić długim szeregiem zaburzeń neurologicznych,
neuropsychologicznych i somatycznych.

Po drugie nie wolno zapominać, że choroba alkoholowa zaczyna się niepozornie i
niewinnie. Alkohol zawsze nas oszukuje. Jeśli pozwolimy na to, nieuchronnie
czekają nas wyżej opisane stany. Naiwna i zgubna wiara w to, ze „w moim
przypadku stanie się inaczej" jest przysłowiowym gwoździem do trumny.

Po trzecie, nigdy nie jest za późno na leczenie się. Psychologia i medycyna
potrafią dobrze radzić sobie z choroba alkoholowa, w tym ze wszystkimi
omówionymi powyżej zaburzeniami psychicznymi. Leczenie alkoholizmu owiane jest
jednak bardzo szkodliwym i fałszywym mitem o nieskuteczności wszelkich terapii.
Mity te, szczególnie chętnie rozpowszechniają sami alkoholicy. Nieraz można
usłyszeć przytaczane przykłady osób, które spędziły na odwy

[broneknotgeld]

Mom we duszy jakby "gronie"
Żeby jeszcze było tonie
Dyć z niym tyż podatek pija
Tako radość że tu żyja.

[broneknotgeld]

"Żubrowka"

Żubr se jyj niy chyci bo mu niy smakuje
Jak wypijesz z gwinta - potym coś gurgluje.

[broneknotgeld]

Łod wczoraj piwa myni już pija
Dyć i roboty zaś wiyncyj mom
Możno we stary ancug se wbija
Jakoś z figurom rada sie dom

Niy bydzie gańba łazić po plaży
Bo to mi przeca zaś fest sie marzy.

[hepik1]

Myślę,że czas najwyższy
www.funpic.hu/fun-bin/picviewe.cgi?pic=ot2966&kateg=sport

[broneknotgeld]

Tyś już swoje ponoć wypioł
Mie do dna daleko
Dyć niy boj sia moj hepiku
Piwko ciyngym czeko.

[hepik1]

"Oszukiwanie innych prawie zawsze ma swoje źródła w oszukiwaniu siebie"

Jak to widzi Bill str 17

[edzioszka]

nie mogłach się opanować

[edzioszka]

aby 100 nie upolować ;)

[hepik1]

Jak bym ormowcem był to bym takie nieopanowane ,kompulsywne posty wycinał w pień
.Kiepsko to rokuje edzioszka,może porozmawiamy u mnie w gabinecie ,na kanapce?

[edzioszka]

przy maluszku i ślugu? ;)

[hepik1]

Nie jestem pewien Twojej pełnoletności-ta e-dzioszka,maluszek i ślug takie
trochę infantylizmem zalatujące.Mimo to zapraszam.Lubię Nabokova;))czytać.

[broneknotgeld]

Dzisioj moga być naprany
Przeca momy Świynto Fany
W tyj intyncji se wypija
Za to że we Polsce żyja.

[broneknotgeld]

Koniaczku szluczek łostatni jeszcze
W niym jakby słonko se miyszko - wierzcie.

[broneknotgeld]

Jeronie - w łebie zaś pora piw
A wy nic disioj - co to za dziw?

[broneknotgeld]

Rożniste tronki już mom gotowie
Zaroz wypija za wasze zdrowie
Nic to że czasym miyszanie szkodzi
Jak sie na forum uciecha "rodzi".

[hepik1]

A godołech -Niy piyj-? A teraz gówka boli ino .I tyla z tego jubileuszu mosz
borocku.

[broneknotgeld]

Na Halymbie

Był żech se na piwie wele Nepomuka
Po sztyrech zaczyło we basie coś blukać
I choć na figurka ze zadku żech blikoł
Toż jednak po cichu do świyntego rzykoł

Coby mie łod wody zowdy Łon łochronioł
A i przed zaloniym czym innym łobronioł
Myśla że mie słyszoł bo przestało blukać
I mog żech se trzewia piontym piwym spłokać.

[broneknotgeld]

Tobie Kana Rudzko dziwno być niy może
Życie tyż rzykaniym do Ciebie jest Boże
Twoj sługa to wiedzioł - tyn Nepomuk świynty
Tyż wiym dyć do knajpy zaś mie polom piynty.

[broneknotgeld]

Jak pod dwiesta wontek bydzie
Pewno zaś Edzioszka przidzie.

[broneknotgeld]

Jak hica wielgo jo yno czuja
Zarozki piwko tyż forantuja
Toż wtedy richtig lodowa nyńci
Aże ze tego w gowie sie kryńci.

[broneknotgeld]

Bachantki

Jo łod Bachusa bachantki wola
Ze niymi pija wino czerwone
Na rauszu lekim już se niy smola
We gowie przeca som yno łone

Pszonie jak wino mo kolor taki
Co zowdy ciongnie do siebie byka
Choć koniec przeca niy jest jednaki
Dyć w "świynto wina" idzie pobrykać.

[broneknotgeld]

W Bawarii ruszoł Oktoberfest
Dyć u nos piwo tyż dobre jest.

[broneknotgeld]

Jak rachuja

Jak rachuja jo se piwo
Pewno to wos tu niy dziwo
Że dokłodom sztyry fraszki
Do piweczka jedny flaszki.

[broneknotgeld]

Szkryflało ło tym poetow wiela
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=170&w=16225756
Toż niychel link tyn łozdobio sztela.

[broneknotgeld]

"Sympozjum"

W tym greckim mianie co było - wiycie?
Toż godom wszyskim ze "wspólne picie".

[broneknotgeld]

Bebok

Jak wele siebie czuja beboka
Zowdy na piwo chce mi sie skokać
Do dom se wrocom potym na fleku
Skuli beboka - dobry czowieku.

[hepik1]

To się nazywa -nałogowe regulowanie uczuć.Sięganie po alkohol w chwilach
radości, smutku , strachu itp.

[broneknotgeld]

Dzisioj jeszcze popić idzie
Jutro ciynżko ze tym bydzie
Choć do barku byda zyrkać
Dyć we gowie - NA PASTYRKA

[broneknotgeld]

Dyć biyra braknońć niy może
Doł żeś na zowdy go Boże
Za to Ci Ślonzok dziynkuje
Z niym bliży raju se czuje.

[broneknotgeld]

Łoj se chnetko zafajruja
Już dzisioj tyn procynt czuja.

[hepik1]

Z okazji urodzin życzę ci przeżycia na trzeźwo tego dnia a sobie,jeśli już ci
się nie uda -to nie tworzenia po pijanemu następnych fraszek-przynajmniej na tym
forum.
Pozdr

[broneknotgeld]

Hehe - dziynki
Niy łoszczyndza ci ty mynki.

[broneknotgeld]

Wypija se "żubra" z rana
I pośpiywom tyż "łoj Dana"

[broneknotgeld]

Abcybildry na flaszeczkach
Ci łosprowiać chnetko bydom
Niy wysłepiesz już troszeczka
Pić samymu tyż niy biydom

Piyknie z takom połosprowiosz
I toastow wzniesiesz wiela
Już dno widzisz ciynżko stowosz
Pozor - bo se kryńci sztela.

[kula35]

[broneknotgeld]

Toż za te prawo jo biyr łotworza
Jeszcze niyjedna flaszeczka zmoża.

[broneknotgeld]

"W Polska idymy"

W Polska idymy
flacha we rynce
-golnońć trza z gwinta!
Toż niychej dusza
nigdy we mynce
-niy naszo "piynta"!

[broneknotgeld]

Łoncko

Ano - dziedzina we Polsce słynie
Kto śliwowica łoncko łominie?

[broneknotgeld]

Niychej goni "sfora psio"
Co tabasco łostre mo
I sok z malin richtig słodki
Czy trza wiyncy moji godki?

Tabasco+sok malinowy+Smirnoff

[jozefosmenda]

Oprócz godki jeszcze trzeba mieć zdrowie Bronku!
I to pierońskie żeby takiego "wśiekłego psa" łobalić w tym zestawie co w TESCO
szło kupić.

[broneknotgeld]

We gowa sie szkrobia
Jo mom inkszy rasy
Bo na "Bolsie" robia
TESCO mie niy straszy.

[broneknotgeld]

Jedna klupła - wypić idzie
Jeszcze kedyś tako bydzie?

[broneknotgeld]

Winka dejcie nom zocnego
www.winiarze.zgora.pl/
Trza se wrocić zaś do tego.

[broneknotgeld]

Łoncko

Ano - dziedzina we Polsce słynie
Kto śliwowica łoncko łominie?

[broneknotgeld]

W XVII wieku

Ponoć już i we tych czasach
Śliwowica słynie
Choć niy myśloł nikt ło wczasach
Z tym radość w dziedzinie.

[broneknotgeld]

Samuel Grossbard

Ech - gorzelnio łon łotworzoł
Śliwowica zocno worzoł
W bekach z dymbu dojrzywała
Polska tako rozsłowiała.
-

Do drugi wojny

Do drugi wojny Grossbarda trunek
Zdoł sie na zocny tyż podarunek
Z Niymcym se tako jednak skończyło
Żydowski gyszeft chnet zatrzasnyło.