Problem - wychodzenie z domu

[marcin.pietron]

Mam dosyć poważny problem i liczę na to, że pomożecie mi go rozwiązać. Kilka
tygodni temu skończyłem 16 lat, a moi rodzice nie pozwalają mi wracać do domu
później niż 22:00. Jeśli chcę iść na koncert, do kina, do filharmonii, do
teatru, do kumpla, niezależnie co by to był nie mogę przekroczyć tej godziny.
Dla mnie jest to nienormalne, bo mieszkam 15 minut drogi od centrum miasta i
nie mogę wrócić do domu z niego np. po 23 gdy idę na jakiś pokaz filmów, a
jestem z odpowiedzialnym (naprawdę) kolegą. Jako argument rodzice mówią: "bo
jest niebezpiecznie i coś ci się stanie", co jest oczywiście absurdem, ale nie
mogę im tego wytłumaczyć. Mówią też, że "jestem za młody na tak późne
chodzenie i jak dorosnę, to będę mógł". Mam wrażenie, że żyję w domu
nienormalnym i najgorzej, że nie wiem jakich argumentów użyć, by móc to
zmienić, a nie chcę robić czegoś wbrew ich woli, bo to tylko pogorszy
sytuację. Proszę was więc o radę. (Aha, ten problem w ogóle nie jest związany
z moją osobą, bo naprawdę mi nic nie można zarzucić, jeśli chodzi o naukę i
zachowanie, tu chodzi tylko o poglądy rodziców)

[Gość: yhm]

Chłopie, są naprawdę większe problemy, znam osoby krtóre nie mogą wracać po
20:00 w starszym wieku - 21 lat (!) z takich samych powodów. I wcale nie
żartuję.

A poważnym problemem jest to, jak ludzie mają lęki i naprawdę nie wychodzą z
domu z tego powodu. TO jest problem, nie to, że nie możesz wrócić po 22-ej. I
to mi się nasunęło jako 1. skojarzenie, gdy przeczytałem temat Twego posta.

Tak że nie dramatyzuj. Pozdrawiam.

[marcin.pietron]

Wiesz, raczej chodziło mi o konkretną radę. Bo mi się zdaje, że jeśli 21 letnia
nie może wracać przed 20 z domu, to jest już konkretny problem z tą osobą. Ja
jak skończę 18 lat nawet nie będę się pytał, czy mogę wrócić o tej porze, czy
nie, tylko powiem "wychodzę, będę o tej i o tej i tyle", ale problem jest w tym,
że jeszcze takiego wieku nie osiągnąłem i nie wszystko ode mnie zależy. A to
moje wychodzenie jest dla mnie wielkim kłopotem, bo żyję w mieście, w którym
oprócz takich wieczornych atrakcji np. Festiwal Kina Niezależnego, nic się nie
dzieje, a takie imprezy wiele dają, bo są dosyć ambitne i mam ochotę w nich
uczestniczyć.

[Gość: yhm]

marcin.pietron napisał:

> Wiesz, raczej chodziło mi o konkretną radę. Bo mi się zdaje, że jeśli 21
letnia
> nie może wracać przed 20 z domu, to jest już konkretny problem z tą osobą. Ja
> jak skończę 18 lat nawet nie będę się pytał, czy mogę wrócić o tej porze, czy
> nie, tylko powiem "wychodzę, będę o tej i o tej i tyle"

Nie wiem czy z nią, czy z jej rodzicami...

Spróbuj to powiedzieć takim rodzicom, jak moi. :/

pzdr

[jdbad]

Jeżeli taki z Ciebie bohater, to zacznij już teraz. Przecież Cię rodzice nie
zabiją.Zaczynam ich rozumiec.
marcin.pietron napisał:

Ja
> jak skończę 18 lat nawet nie będę się pytał, czy mogę wrócić o tej porze, czy
> nie, tylko powiem "wychodzę, będę o tej i o tej i tyle"

[Gość: upierdliwa]

jdbad napisała:

> Jeżeli taki z Ciebie bohater, to zacznij już teraz. Przecież Cię rodzice nie
> zabiją.Zaczynam ich rozumiec.
> marcin.pietron napisał:
>
> Ja
> > jak skończę 18 lat nawet nie będę się pytał, czy mogę wrócić o tej porze,
> czy
> > nie, tylko powiem "wychodzę, będę o tej i o tej i tyle"


jdbad, a co takiego niewlasciwego napisal autor? a Twoim zdaniem do jakiego
wieku nalezy PYTAC rodzicow, kiedy wolno wrocic do domu najpozniej? to chyba
normalne, ze dorosla osoba uprzedza, o ktorej ma zamiar wrocic (aby w razie
opoznien wiadomo bylo, ze cos moze byc nie tak), a nie prosi rodzicow o
pozwolenie na wyjscie...

[jdbad]

Niby nic, ale brzmi to wyjątkowo niesympatycznie. Czy jak juz będzie mial te 18
lat to świat będzie u jego stóp? Każdy 16 tak myśli. No, może prawie każdy.

[Gość: EWa]

Upierdliwa, a dlaczego uważasz, ze dotrwanie do 18 urodzin automatycznie coś
zmienia? Jak taki chojrak, to już na całego - na własne utrzymanie,
odpowiedzialność za całokształt we własne rączki. I wtedy może podejmować
decyzja, jakie chce. I ponosić tych decyzji konsekwencje. Wszelkie.

[Gość: xwoman]

Wiesz, że niektórzy rodzice są tak nienormalni, że chcieliby nawet
selekcjonować rodzaj pracy jaki ich dziecko ma wykonywać (nawet kiedy dziecko
jest dorosłe)? Poza tym podkopują wiarę w siebie własnego dziecka. To jest
straszne. W takim wypadku wyprowadzka jest niemożliwa i trzeba zwiewać gdzie
pieprz rośnie.

Dziecko to nie jest pies

[arek103]

Gość portalu: EWa napisał(a):

> Upierdliwa, a dlaczego uważasz, ze dotrwanie do 18 urodzin automatycznie coś
> zmienia? Jak taki chojrak, to już na całego - na własne utrzymanie,
> odpowiedzialność za całokształt we własne rączki. I wtedy może podejmować
> decyzja, jakie chce. I ponosić tych decyzji konsekwencje. Wszelkie.

Jak wam sie nie podoba, ze 18-letnie dziecko JEST DOROSLE i nikt nie ma prawa mu
narzucac godzin powrotu do domu to kupcie sobie psa zamiast decydowac sie na
dzieci. Chorobliwa potrzebe dyrygowania innymi istotami lepiej zaspokajac na
zwierzetach. To, ze sie utrzymuje dorosle dziecko nie znaczy, ze ma sie prawo
kontrolowac jego zycie.

[Gość: Matylda]

>to chyba normalne, ze dorosla osoba uprzedza, o ktorej ma zamiar wrocic<

Osoba 18-letnia jest pełnoletnia ale czy dorosła?

[Gość: Lena]

Syn mojego kumpla zawsze odgrażał się,że gdy będzie miał 18 lat to wyprowadzi
się z domu, nawet nazajutrz po skończeniu tej 18-tki, nawet pod most:) Ma 19 i
jakoś o tym nie wspomina:)

A gdzie będziesz mieszkać jak wrócisz?

[Gość: Ania]

Jak uważasz, że po skończeniu 18 lat jesteś dorosły, to może rodzice zamkną
mieszkanie i radź sobie sam, dorosły człowieku?

Jak skończysz osiemnmastkę to zacznie obowiązywać zasada: póki mieszkasz z
nimi - stosujesz się do ICH zasad.

[Gość: Matylda]

Rozumiem Twoich rodziców. Ich obawy o Twoje bezpieczeństwo są jak najbardziej
uzasadnione. To właśnie Twój dom wygląda na normalny w przeciwieństwie do
takich gdzie rodziców nie obchodzi o której dziecko wraca do domu i co robiło
poza domem. Moje córki są starsze od Ciebie ale też trochę nerwów i szapaniny
kosztowało mnie ich dorastanie. Też chciały bywać tu i tam a to przecież nie
ich wina, że w dzisiejszych czasach wszystko co ciekawsze dzieje się w póżnych
godzinach wieczornych. Żeby wilk był syty i owca cała poszłyśmy na kompromis.
Umowa była taka. Dziewczyny moga sobie póść gdzie chcą, często do póżnej
godziny pod warunkiem, że ja po nie pojadę. Powiedzmy impreza kończyła się o 24
lub 2 w nocy, dzwoniły a ja albo mąż jechaliśmy po nie, przy okazji zabierając
zaprzyjażnione osoby. Taki system działał bezkonfliktowo przez kilka lat, do
czasu aż znalazły sobie stałych chłopaków i oni przejęli opiekę. Na to co
działo się na imprezach wpływu nie miałam, mogłam jedynie zaufać mając
nadzieję, że moje metody wychowawcze wyrobiły w nich odpowiedni gust w kwestii
zabawy. Chodzilo jedynie o te powroty. Może w Twojej rodzinie też dałoby się
zastosować coś takiego? Reakcji kolegów nie musiałbyś się obawiać, możesz
powiedzieć, że to Twój pomysł a oni napewno często też by skorzystali z okazji.
Sądząc z Twojego wieku od niedawna zacząłeś przebywac póżno poza domem i dla
rodziców jest to nowość. Jeśli zobaczą, że jesteś odpowiedzialny to z czasem
napewno "poluzują" a w między czasie Ty wydoroślejesz. Nie buntuj się jednak
zbyt ostro bo to tylko pogorszy sytuację.

[legwan4]

Uważam,że fajnie przedstawiłaś sprawę.Jasno i klarownie,a zarazem skutecznie:))

Ależ bzdury panno Matyldo piszesz!!!

[xnl]

Twoje córy musiały mieć przesrane....

znaczy Pani Matyldo :P

[xnl]

[niedo-wiarek]

Jeśli to Tobie bardzo dolega, to trzeba się po prostu zbuntować. Jeśli bunt nie
pomaga, to najlepiej podjąc pracę i wyprowadzić sięz domu.

Warto jednak pamiętać, że po 22 naprawdę można dostać po łbie ;)

[Gość: rzymianin]

A najsmieszniejsze jest to ze rodzice nie zdaja sobie sprawy z tego że dziecko
trzymane na sile w domu wyrasta na ciamajde i nieudacznika - moj sasiad starszy
o pare lat( w wakacje koles pisal dyktanda czujecie to ! )
Ja dokladnie od 15 roku robilem co chcialem, moi znajomi to srednia wieku 23
lata, wyroslem na normalnego czlowieka ktory radzi sobie w zyciu.
Nie ma super srodka aby poradzic , acha zapytaj rodzicow czy przed 22 jest na
tyle bezpiecznie ze mozna spokojnie chodzic po ulicach? haha smieszni troche są.

[Gość: wart]

tak jasne, do filharmonii chcesz wyjść :)))

[Gość: rzymianin]

no z tą filharmonią to pojechał po bandzie :))))

po skończeniu 18 lat

[Gość: gtw]

jak najbardziej możesz wychodzić i wracać kiecy chcesz...

pod warunkiem, że mieszkasz w swoim mieszkaniu i zarabiasz na siebie, poki
żyjesz na koszt rodziców morda w kubeł i robisz co ci każą...

[Gość: jaija]

Sr... w banię, czy uważasz, że jeżeli człowiek jest pełnoletni (ma np. 20 i
pare lat), a wciąż jeszcze nie znalazł pracy, uczy się, jednym zdaniem - jest
na utrzymaniu rodziców, to należy go traktować, jak pięciolatka i na nic mu nie
pozwalać, bo na łaskawym chlebie żyje?! To kiedy ma się usamodzielnić - nie
wszyscy na głęboką wodę się rzucają po ukończeniu 18 lat. Poza tym mądrzy
rodzice ufają swoim pociechom, jeżeli mają po temu powody i nie powinni
ograniczać stopniowego odcinania pępowiny. Dla obu stron będzie to łatwiejsze,
kiedy dziecko wreszcie opuści rodzinny dom.

[Gość: Matylda]

Oj, to nie takie proste. Teraz są inne czasy niż jak ja byłam w tym wieku. W
tamtych czasach dziewczyna 24-letnia, jeśli nie wyszła za mąż to była stara
panna. Chłopak - kawaler po 25 też budził obawy (może on coś "nie tego"?).
Teraz o 35-letniej, dojrzałej kobiecie mówi się dziewczyna. To pewnie jeden z
powodów dla jakich ludzie dłużej traktowani sa jak dzieci. Dłuższa młodość =
dłuższe dzieciństwo, coś za coś. Moja teoria jest taka. Jeśli młody człowiek,
taki po dwódziestce uczy się, nie pracuje, pozostaje (jak to oryginalnie
nazwałaś) na łaskawym chlebie w domu rodziców to powinien się dostosowac do
zasad w tym domu panujących. Dom jest wspólny, rodzinny, ale to jednak rodzice
ustalaja zasady. Swoją droga nie spotkałam przypadku, żeby rodzice byli
tyranami do tego stopnia, żeby kontrolowac dorosłe dzieci jak smarkaczy. Wierz
mi, że rodzice tez chca w końcu zakończyć etap wychowywania i mieć wreszcie
święty spokój. Piszesz, że mądrzy rodzice ufają swoim dzieciom. Zgoda ale nie
zawsze chodzi o zaufanie do dzieci. Rodzice nie ufają tym, których ich dziecko
może spotkać na swojej drodze. Gdyby moja córka miała zasuwać "z buta" przez
pół miasta o godz. 24 to ja ufam, że ona do domu trafi. Nie ufam tym, którzy
moga ją zaczepić. i to cała tajemnica zakazów i nakazów. A dorosłość nie
ogranicza się tylko do umiejętności chodzenia po ciemku, to także umiejętność
zadbania o swoje własne bezpieczeństwo.

[Gość: Matylda]

Powiem ci jeszcze, że w czasach mojej młodości dzieci (młodzież) w domu musiały
być o 20 i na ogół wszyscy się stosowali do tej zasady. Ja studiowałam w innym
mieście, na drugim roku wyszłam za mąż. Mialam 21 lat, miałam męża, byłam
dorosła, wracałam o której chciałam ale jak jeżdziliśmy do rodziców to NADAL
obowiązywała nas ta magiczna godz. 20 a my się stosowaliśmy przez szacunek do
rodziców bo wiedzieliśmy, że się denerwują. Fakt, nie było wtedy komórek...

brawo Matylda

[Gość: gtw]

o to dokładnie mo chodziło, póki młody człowiek mieszka z rodzicami i jest na
ich utrzymaniu, to on musi się dostosować do zasad panujących w domu, a nie
rodzice...

chce rządzić sam??? proszę bardzo, na swoim i za swoje....

[Gość: jaija]

Moje zdanie jest takie - jak ma się komuś coś stać na ulicy, to stanie się i o
12:00 w dzień, ktoś wciągnie córkę czy syna w bramę i zabije, okradnie/zgwałci,
niepotrzebne skreślić.
Owszem, pewnych zasad należy przestrzegać, dobrze jest mówić gdzie się idzie, o
której wróci, nawet umówić na przywiezienie bądź przyprowadzenie, jeżeli będzie
się wracać późno, ale wydaje mi się, że trzymanie na zbyt krótkiej smyczy
spowoduje jedynie to, że delikwent/delikwentka będzie kłamać, kręcić, motać, a
nie o to chodzi. Więc zasady - tak, ale nie przesadzajmy z powrotami o 20 w
dobie taksówek, komórek, odwożących przyjaciół, czy nawet rodziców właśnie.
Wszystko kwestia dogadania i wzajemnego zaufana - jak młody/a nadużyje - nie
będzie zmiłuj.

[mjot1]

„Moje zdanie jest takie - jak ma się komuś coś stać na ulicy, to stanie się i o
12:00 w dzień, ktoś wciągnie córkę czy syna w bramę i zabije, okradnie/zgwałci,
niepotrzebne skreślić”

Myśl powyższą można zapisać jako: „będzie, co Bóg da” lub „niech się dzieje
wola nieba z nią się zawsze zgadzać trzeba”
Widzę z tego, że systematycznie uczęszczałe(a)ś na lekcje religii.
Może to i jest wiara... Ale na pewno nie rozsądek a już zdrowy w żadnym wypadku.

Najniższe ukłony! M.J.

[Gość: jaija]

> Myśl powyższą można zapisać jako: „będzie, co Bóg da” lub „ni
> ech się dzieje
> wola nieba z nią się zawsze zgadzać trzeba”
> Widzę z tego, że systematycznie uczęszczałe(a)ś na lekcje religii.
> Może to i jest wiara... Ale na pewno nie rozsądek a już zdrowy w
żadnym wypadku
> .
>
> Najniższe ukłony! M.J.

Panie mądraliński! Oto i pokaz Twojego zdrowego rozsądku - pakowanie
do wszystkiego Boga i religii. Do Twojej wiadomości - nie chodziłam
na lekcje religii, a etyki. Nie uważam też, by rozsądnym było
szlajanie się nastolatka po nocach w ciemnych, nieznanych
dzielnicach (co można wyczytać z dalszej części cytowanej przez
Ciebie wypowiedzi, ale kto by sobie tam resztą łeb zawracał, prawda?
Najważniejsze to, co nam pasi :/). Jednak miałam na myśli to, że
nadgorliwi rodzice nie przyjmują do wiadomości niebezpieczeństw,
które czają się w dzień, myśląc tylko o tym, że jak latorośl wróci
do domu np. o godz. 20, to przed tym czasem na pewno jej się nic nie
stanie.
Jestem za MĄDRĄ kontrolą rodzicielską dorastających dzieci - za
UMOWĄ między rodzicami a dzieckiem, np. masz być w domu o 22:00,
wiemy gdzie i z kim jesteś, jak dotrzesz, jeżeli będziesz się
wzorowo wywiązywał z umowy i będziesz rozsądny, to czasem pozwolimy
wrócić później, możemy np. pojechać po ciebie, itd.
Poniał, mądralo?
p.s. niektórzy to nie wytrzymają, jak gdzieś religii nie wsadzą. No
comment.

Jeszcze raz

[mjot1]

„Moje zdanie jest takie - jak ma się komuś coś stać na ulicy, to
stanie się i o 12:00 w dzień, ktoś wciągnie córkę czy syna w bramę i
zabije, okradnie/zgwałci, niepotrzebne skreślić.”
Odwołuję com odwołał i przyrzekam com przyrzekł ;-)
To nie jest wiara. To rozsądek w najczystszej postaci. To jest
trzeźwe (w każdym calu) podejście do otaczającej nas rzeczywistości.

Najniższe ukłony!
Zgodny jak zwykle M.J.

[Gość: jaija]

Daruj sobie. Ani śmieszne, ani mądre. O religii też.

[77misia1]

oj nie przejmuj sie prawie kazdy musial to przejsc, minie im obstawiaj przy
swoim ale nie wykrecaj glupich numero i bedzie ok :)

[hypatia69]

Zbuntuj się stanowczo. Najwyżej Cię wydziedziczą. To po pierwsze.
Mam kuzynów w Twoim wieku. Też publicznie uważanych za rozsądnych... Chociaż
fakt, że językiem posługują się innym... Widać nie tylko do filharmonii
uczęszczasz, ale i czytasz nietypowo dużo jak na swój rocznik.
"jestem z odpowiedzialnym (naprawdę) kolegą." Może to o to chodzi... Wiesz,
różnie takiego "kolegę" rozumieć można... To faktycznie "coś by Ci się mogło
stać". Chyba, że lubisz, a oni o tym nie wiedzą. Porozmawiaj z nmi szczerze.
Zrozumieją. Nie dziś, to w przyszłosci.

A i fakt, że w łeb dziś łatwo dostać, nawet w dzielnicy, gdzie miaszkało się
całe życie, to ja się nie dziwię, ze rodzice samrkacza, choćby i dość
rozsądnego, zeby tu, na forum się uskarżać, nie chcą go puszczać nigdzie po
22.00

[blog.estee]

marcin.pietron napisał:

> Mam dosyć poważny problem i liczę na to, że pomożecie mi go rozwiązać. Kilka
> tygodni temu skończyłem 16 lat, a moi rodzice nie pozwalają mi wracać do domu
> później niż 22:00.

Tak jak już tutaj bardzo ładnie napisała Matylda "To właśnie Twój dom wygląda
na normalny w przeciwieństwie do takich gdzie rodziców nie obchodzi o której
dziecko wraca do domu i co robiło poza domem". Dokładnie, nic dodac, nic ując.

To nie jest tak, że oni zupełnie zabraniają Ci wychodzenia, czy narzucają Ci
tyle dodatkowych zajęć, że nie masz na to już kompletnie czasu. Mieszkasz w ich
domu, jesteś na ich utrzymaniu, więc obowiązuję Cię pewne reguły. I tyle. A co
najważniejsze, Twoje bezpieczeństwo jest dla nich najważniejsze.

To, że jest niebezpiecznie, nie jest absurdem, zapewniam. Ja sama, kiedy musze
wracać skądś gdy tylko jest ciemno, nie wspominając o środku nocy, nie należę
do najszczęśliwszych...A nie jestem przewrażliwioną histeryczką, i nigdy
(odpukać...) nie spotkało mnie nic złego.

Nie sprawiasz wrażenia życiowej ofermy, żyjącej pod kloszem rodziców,
niezaradnego i ciamajdowatego synalka mamusi. Wręcz przeciwnie (ale z tą
filharmonią to przesadziłeś... ;) ). Ale mimo wszystko nie jesteś jeszcze osobą
dorosłą, i snucie się po mieście z kolegami (tak wiem, odpowiedzialnymi...) w
środku nocy, to nie jest najlepszy pomysł...

Masz dwa wyjścia, albo dalej forsować swoje zdanie, tłumaczyć... Albo pokazać
im, że jesteś dorosły. Znajdź sobie jakąś pracę, niech Twoje wracanie do domu
później nie będzie zwiazane z zabawą, tylko pracą. Na pewno inaczej na to
spojrzą, i w pewnym momencie naturalne stanie się, że i z imprezy wolno Ci
wrócić później. Póki co jesteś tylko teoretykiem dorosłości.

Pozdrawiam :)

[Gość: wylogowana]

blog.estee napisała:
>(ale z tą filharmonią to przesadziłeś... ;) ).

Coscie sie tak czepili tej filharmonii??
Ogolowi trudno pewnie w to uwierzyc, ale naprawde istnieja ludzie, ktorzy tam
chadzaja :P.

[umbravitae]

Pewnie się o Ciebie boją i tyle. Sorry, ale jeszcze dzieciak jesteś w tym wieku - bez obrazy :) Spróbuj popertraktować na 23.00 - może pomoże argumentacja, że źle się czujesz wśród innych kolegów przez to, że musisz do domu wracać tak wcześnie. Też tak miałam w tym wieku, teraz to już historia, dziesięć lat minęło...

Pozdrawiam

Jak bedziesz mieszkac u Siebie,wtedy bedziesz

[Gość: xxx132]

wracac do domu kiedy chcesz!!!
Nie mozna budzic rodzicow o kazdej pory nocy,trzeba miec takt!
Zreszta,znajdz sobie prace i wieczorami pracuj,zamiast wloczyc sie po imprezach.
Napewno nawet mala zaplata za mieszkanie u Rodzicow,sprawi,ze bedziesz sie czuc
Dorosla Osoba.;)

[Gość: some_guy]

Mądra rada, więcej takich.

[yggdrasill]

Większość szanownych Forumowiczów grzmi i ciska gromy z piedestału
lat i doświadczeń (ciekawe, czy również w roli rodziców?), a chłopak
oczekuje prostych, praktycznych rozwiązań i konkretnych odpowiedzi-
nie Waszych światłych teorii nt. wychowania młodzieży, jej praw,
obowiązków i miejsca w hierarchii rodzinnej.
Autorze wątku, z moich doświadczeń wynika, że lepiej przedwcześnie
nie podskakiwać, dzięki czemu w przyszłości- i to niedalekiej-
osiągniesz wymierne rezultaty. Przemęcz się jeszcze z pół roku, może
parę miesięcy dłużej. A potem, używając tak dużej liczby
racjonalnych argumentów jak się da, stopniowo przyzwyczajaj Twoich
rodziców do późniejszych powrotów: najpierw 22.15, potem 22.30... a
najpewniejszy sposób to nocowanie u kumpla. Jak raz dadzą się
przekonać (niech nawet zadzwonią te 15 razy, żeby się upewnić, że
nie spaliliście chałupy, nie pozabijaliście się, nie było powodzi
ani ataku talibów), później pójdzie z górki. Przynajmniej powinno.