Nie jestem w 100 proc pewien czy ten watek

[zwn51]

na temat akurat w tym forum ale zobaczcie (to rozpacz..)

biznes.onet.pl/1,12,8,40563866,110287038,4543780,0,forum2.html

[Gość: v.]

Tak, to problem społeczny. Są już raporty dot. braku zatrudnienia
dla grupy 50+ zmuszonej do bezczynności po wypchnięciu z rynku pracy.

[Gość: wsx]

To nie rozpacz to jest fakt. Tak dziś wygląda większość ludzi po pięćdziesiątce.

[Gość: Gosc987]

Polska jest bardzo rozrzutnym i bogatym krajem skoro ja stać wysyłać ludzi w
wieku 50+ na emeryturę.
Czytam na "naszej klasie" szczęśliwa emerytka albo szczęśliwy emeryt, czy są oni
naprawdę tak szczęśliwi w takim wieku będąc wyrzuconym za burtę z społecznego życia?

[Gość: wsx]

Gość portalu: Gosc987 napisał(a):

> Polska jest bardzo rozrzutnym i bogatym krajem skoro ja stać wysyłać ludzi w
> wieku 50+ na emeryturę.
> Czytam na "naszej klasie" szczęśliwa emerytka albo szczęśliwy emeryt, czy są on
> i
> naprawdę tak szczęśliwi w takim wieku będąc wyrzuconym za burtę z społecznego ż
> ycia?

Odpowiem Ci że gdyby mi teraz pozwolono na odejście na emeryturę a mam 56 lat i
41 lat pracy to poszedłbym od razu. Mam już dość, zdrowie zrypane i ciągła obawa
że już mogę się stać zbędny.

Hm...

[mjot1]

Poważnie uważasz, że praca to „największe dobro człowieka”?
Ech... Być „wyrzuconym za burtę społecznego życia”...

Najniższe ukłony!
Rozmarzony M.J.

[Gość: xx]

no wiesz - jak sie ma gdzieś kurek z którego w sposób ciągły leci to
nie :(

A serio - nawet nie wyobrażasz sobie jak to jest byc bez pieniędzy
na marnej jamużnie. To powolne umieranie.

[mjot1]

Postrzeganie pracy zarobkowej jako „dobro” mnie po prostu mierzi.
Jest to przecie forma prostytuowania się.

Najniższe ukłony!
Urodzony w niedzielę M.J.

[Gość: Gosc987]

mjot1 napisał:

> Postrzeganie pracy zarobkowej jako „dobro” mnie po prostu mierzi.
> Jest to przecie forma prostytuowania się.

Ale zbieranie pieniążków t garnka generacji to cię nie mierzi?
Co maga ci powiedzieć ci którzy wpłacają do tego garnczka?
Ot mentalność i poczucie sprawiedliwości!

[mjot1]

Szanowny Gościu jestem właśnie ten opisywany rocznik i dzielnie
(nadal) wpłacam do tego „garnczka” wiedząc jak jest dziurawym.
Czy mam wyjście? Cóż... taka jest „umowa społeczna”. Tylko, że ze
mną nikt się nie umawiał...
Przy okazji wytłumacz mi proszę, czym różni się „dziewka przedajna”
od nas sprzedających siłę swych mięśni czy intelekt?
Czyż wmawianie sobie i innym bzdury jakoby praca była największym
dobrem człowieka nie jest szydzeniem z losu niewolników?

Najniższe ukłony!
Przedajny M.J.

no cóż

[Gość: wsx]

arbeit macht frei byle do smierci

[kot_behemot8]

To wyłącznie kwestia twojego indywidualnego nastawienia do życia.
Czujesz sie jak dziwka bo pracujesz i bierzesz za to pieniądze? -
twój problem. Istotnie dość przykry to problem i powazny, ale jednak
twój własny. Nie uogólniaj...

[mjot1]

Tak Behemocie. Tak to czuję właśnie.

Prastara mądrość głosi, że „praca uszlachetnia”.
Lecz dalibóg nie praca zarobkowa przecie!
Boć jest różnica zasadnicza pomiędzy tzw. „pracą zarobkową” a
(nazwijmy ją umownie) „pracą nad sobą”.
A jeśli ktoś nie potrafi dostrzec owej wyraźnej, grubej kreski
rozgraniczającej oba te pojęcia to jakiż sens ma moje stukanie w
klawiaturę?

Najniższe ukłony! M.J.

[kot_behemot8]

Zadziwiające. Naprawdę nie przyszło ci do głowy, ze mozna realizowac
swoje pasje, pracowac nad sobą, kochac to co sie robi i jeszcze brac
za to pieniądze?? Ja zawsze uwazałam, ze to oczywistość a inaczej
życ nie wolno... tak własnie, NIE WOLNO. Życie mamy przecież tylko
jedno i nie wolno go marnować wykonujac w rosnącym zgorzknieniu
prace której się nie lubi (albo i gorzej) Dlatego dwukrotnie w swoim
nie tak krótkim zyciu zmieniałam zawód i nie były to zmiany
kosmetyczne. I wiesz co? Nie zamierzam na tym poprzestać. Juz teraz
planuje sobie co bede robic na emeryturze: realizując jedna ze
swoich pasji otworzę firmę zajmujacą sie projektowaniem i
zakładaniem ogrodów. Zbyt wielu widze wokół siebie zgnuśniałych i
nieszczęśliwych emerytów żebym pozwoliła sobie na życie takie jak
oni prowadzą. A głowe dam, że kazdy z nich tez wyobrażał sobie jak
to po przejściu na emeryturę będzie rozwijał swoje pasje i w ogóle
zył pełnią zycia... Tylko jakos tak dziwnie zawsze się okazuje, ze
gdy ubywa obowiązków to ludziom przestaje się chcieć robić
cokolwiek. Kończy sie na gapieniu w tv, czekaniu na wizytę wnuków i
spacerach z psem - w najlepszym razie. Ja tak nie chcę.

;-)

[mjot1]

„kochać to, co sie robi i jeszcze brać za to pieniądze”
Zazdroszczę Ci Behemotko zazdrością najszczerszą! A jednocześnie
gratuluję i cieszę się.
Cieszę się, że dane mi było (choć wirtualnie jeno) poznać kogoś
takiego boć rzadkość to niezmierna.
Owszem spotykam wielu, którzy w pracy szukając spełnienia zatracają
się i w efekcie fantazję zamieniając na wyrachowanie już,
jeno „szmal” dostrzec potrafią.
A przecie mam i ja chwile swe radosne. Chwile gdy nawet ponury,
dżdżysty dzień jawi mi się niczym zalany blaskiem słonecznym. Chwile
te, to najpiękniejsze dni tygodnia „piątkiempopołudniu” zwane.
I tak mi już pewnie zostanie…
Widać niereformowalny jestem.
Świadczy o tym choćby i to żem już onegdaj tkwiąc w
błogostanie „nicnierobienia” nagryzmolił:
Traktat o pracy
Autor: mjot1 17.01.04, 09:31
Miłośnikom pracy poświęcon i do wykorzystania przy
ewentualnej „pracy” z
młodzieżą...

„Módl się i pracuj”, „Praca uszlachetnia”, „Praca jest największym
dobrem
człowieka”, itd. głosili wielcy teoretycy wczoraj.
Dziś właśnie teorie wprowadzono w życie i są w praktycznym
zastosowaniu. Dla
pracy bez zmrużenia oka można sprzedać najbliższą osobę...
Co będzie jutro? Na to pytanie niech odpowiedzą sobie ci, którzy w
myśl
zasady „to wszystko dla dzieci przecie...” poza pracą już świata nie
widzą.
Ostatnio ukuto nowe pojęcie: Pracownik to kapitał.
Taaa... Człowiek kapitałem.
Cudowne pojęcie. Wręcz na kolana powala!
Chylę czoła przed uczonymi w piśmie wszelakim, którzy takie pojęcia
wymyślają i
w czyn wprowadzają!

Inwestujemy więc w ten kapitał już od dziecka. Nauka języków
wszelakich, kursy
tańca klasycznego i wojennego, gra na skrzypcach, fortepianinie czy
innej
drumli, „kastingi” i konkursy. Wiek szkolny obniżamy tak, że
niedługo niewiasta
w ciąży będzie już uczęszczać do jakiejś placówki edukacyjnej by
życie
napoczęte chłonęło wiedzę niezbędną.
I od lat szczenięcych gromadzimy wszelakie kwity, zaświadczenia,
świadectwa,
certyfikaty i dyplomy. Na koniec taki „kapitalny” człek wygląda jak
przepełniona kabza!
Tylko czy czegoś po drodze nie straciliśmy przypadkiem? Gdzież
dzieciństwo,
gdzież młodość durna i chmurna, gdzież miejsce na zwykłe ludzkie
odruchy i
uczucia... Czy to człowiek jeszcze? Czy już cyborg wspaniale
wyszkolony,
zaprogramowany...
Inwestujmy. Ba! pomnażajmy nawet ów kapitał. Sposoby są różne. Można
postawić
na jakość a można pójść też w ilość.
Mamy już pojęcie „produkcja zwierzęca” żaden więc problem podczepić
tam jeszcze
i ten jeden produkt.
Inwestujmy więc. Efekta już widać. Praca wyniesiona na piedestał
stała się
nowym złotym cielcem (boć przecie jedynie dla złota ją wykonujemy
choćby
liczonego w muszelkach)! Inwestycje przecie muszą się wrócić z
zyskiem! Praca
jako dobro samo w sobie.

Czyż właśnie na naszych oczach świat nie staje czasem na głowie?
Dla mnie zajęcie wykonywane dla przyjemności to hobby, pasja, konik,
itd., lecz
nie praca! Przyjemność wymaga środków a nie je przynosi!
A ktoś, kto doznaje przyjemności podczas wykonywania pracy
zarobkowej jest
hmmm... (delikatnie mówiąc) spaczony. Rozumiem, że są wyjątki, lecz
tu odsyłam
do znanej reguły o wyjątkach.
Czym bowiem różni się od prostytutki robotnik sprzedający siłę swych
mięśni?
Kimże jest intelektualista, który sprzedaje nie ciało, lecz w pewnym
sensie
ducha swego? Czyż nie jest to najwyższy stopień prostytuowania się?
Jak sądzicie, co czuje twórca, który zmuszony jest sprzedać swe
dzieło, w
którego tworzenie włożył cząstkę siebie?
Chodzi mi o pierwszy raz, bo potem to już normalność. Jakoś leci...

Ta... Praca uszlachetnia. A szlachetność owa wyłazi zewsząd! Widać
ją na każdym
kroku.
A kogóż to praca niby uszlachetniała? Czyż przypadkiem jednak praca
nie stała w
sprzeczności z szlachectwem? Czyż szlachcic faktycznie pracą się
parał?
A ci mędrcy moralni w sutannach, nawołujący do mozołu i wyrzeczeń
jakąż to
pracą się parali (parają)? Praca dla dobra innych? Dobre uczynki?
Bzdura
kompletna!
Czyż harcerz przeprowadzający staruszkę przez jezdnię nie myśli o
jeszcze
jednym znaczku do swej kolekcji sprawności?
Kto jest w stanie mi dowieść, że „siostrzyczka miłosierdzia”
siedząca u
wezgłowia obłożnie chorego czyni to naprawdę bezinteresownie nie
kombinując
samolubnie, że tam na górze On zauważy jej wyrzeczenia i zaznaczy
plusik przy
jej imieniu?

Wiem, że piszę tu rzeczy niezwykle niepopularne w czasach
dzisiejszych, herezje
wręcz.
Wybaczcie, lecz ja nie wierzę w te hasełka typu „praca - największe
dobro
człowieka”, „módl się i pracuj”, „praca uszlachetnia” itp. dyrdymały.
Toż niewolnik w myśl zasad owych musiałby być najszczęśliwszym z
ludzi mając
tego dobra wręcz nadmiar!
Wystarczy wszak przeczytać: „... od tej chwili będziesz pracował w
pocie i
trudzie...” (czy jakoś tak podobnie) by pojąć, że praca owa to nie
dobrodziejstwo a przekleństwo właśnie!
Natomiast człowiek musi mieć pasje. Choćby to było oklepane
zbieranie
pocztówek, znaczków czy np. puszek po konserwach. Choćby to było
marnotrawiące
czas gapienie się na pająka czy śledzenie marszruty biegacza!
Człowiek pracuje
jedynie, dlatego że musi. Inaczej czas swój poświęciłby owym pasjom
właśnie.
Nie piszę tu o indywiduach, które nie mają jakiegoś konika,
jakichkolwiek
zainteresowań, bo dla mnie istoty takie nie są do końca ludźmi.

Proponuję byśmy wyobrazili sobie eden jakieś eldorado, które
gwałtownie
zapanowało powszechnie... Oto mamy wszystko, nie musimy martwić się
o swój i
swoich bliskich byt, jakieś cyborgi wykonują za nas wszystko.
Ciekawe ilu z nas
rzuciłoby się na pracę by w niej szukać wyżycia się, satysfakcji,
sprawdzenia
siebie, samodoskonalenia, samorealizacji, awansu, ilu poświęciłoby
się dla
innych, a ilu poświęciłoby się swej pasji jedynie?

A dość tych herezji!

Najniższe ukłony!
Damie należne składając
po tysiąckroć więcej dobra dostrzegający w myszołowa wolnym
szybowaniu niźli
w pracy przedajnej M.J.

[Gość: Lena]

Tak ci szczerze powiem,że to co piszesz to są tzw. truizmy i bełkot.
Gdyby świat składał się w wiekszości z ludzi dla których
sprzedawanie pracy własnych rąk czy umysłu miałaby taką sama wartość
i taki sam prestiż jak sprzedawanie własnego ciała to żylibyśmy w
jaskiniach i polowali by przeżyc lub kupić sobie kawałek cudzego
ciała. Ci myslący którym chciałoby się więcej albo mieli jakąś
perspektywę myślową żyliby pewnie trochę lepiej :)

Ma rację kot_behemot gdy pisze,że ludzie któym się nic nie chce
bardzo wiele zrobiliby "gdyby mogli" tylko po prostu "nie mogą" i
gnuśnieją przed TV. Nie wierzę,ze jczłowiek z pasjami (jesli je ma w
zyciu a nie w myslach) może mieć do pracy w ogóle taki stosunek.

Masz rację...

[mjot1]

Jednak ja nie dam się przekonać, że np. owi (wspomniani przez
Ciebie) jaskiniowcy wynaleźli sobie maczugę wspólną mądrością swych
umysłów.
Nie wierzę też, że uczynił to ktoś dla zysku przeliczalnego na
konkretną garść muszelek.
Nie uwierzę, że dokonał tego na polecenie czy rozkaz jakiegoś
pracodawcy.
Dokonać tego mógł jedynie ktoś nieprzeciętny, ktoś zdecydowanie
odbiegający od ogółu (normy), czyli ktoś nienormalny.
Ot weźmy symbol naszych ostatnich rewolucyjnych zmian.
Czy podczas gdy wszyscy są święcie przekonani, że ciągnąć należy
ktokolwiek normalny zacząłby raptem pchać?
Toż tylko ktoś dokładnie nienormalny mógł wykombinować taczki.
To właśnie tylko ci nieliczni nawiedzeni wariaci pchali i pchają
tzw. cywilizację do przodu (oczywiście, jeżeli w międzyczasie np.
nie zostali spaleni na stosie przez „normalnych”).
A normalni i prawomyślni byli, są i będą statystami, motłochem,
mięsem armatnim.

A poza tem masz oczywiście Leno rację.
Wszak większość zawsze ją ma. I to absolutną!

Najniższe ukłony!
Cyniczny M.J.

[Gość: Lena]

Obawiam się,że dorabiasz sobie "filozofię" do bardzo prostych rzeczy
(masz tak od urodzenia czy wyrobiłeś sobie taki "refleksyjny
imidż"????)
Pchać czy ciągnąć? Toż to proste jak konstrukcja dzidy :) wystraczy
pomysleć logicznie od czego uzależnony jest wybór tychże czynności a
ty masz na to cały wywód :))))
W życiu spotykam takich ludzi :) W koleżeńskich kontakatach jest
zabawnie a w pracy zawodowej takiego zawsze wystawiam do grupy
zarządzania ryzykiem:) Jak się postara to w każdym projekcie widzi
dokładnie wszystkie te elementy które mogą realizację projektu
opóźnić albo roałożyć :)) Wręcz optymalizuje realizację :)) Trzeba
tylko z takiego podejścia umieć wyselekcjonować zagrożenia:) Moze
się marnujesz :)))

[Gość: Gosc987]

mjot1 napisał:

> Poważnie uważasz, że praca to „największe dobro człowieka”?
> Ech... Być „wyrzuconym za burtę społecznego życia”...

Tja, nic nie poradzę na taka mentalność, ja osobiście wolałbym pracować, mieć
obowiązki, uznanie niż czuć się już niepotrzebnym w społeczeństwie.

[mjot1]

Jeśli sam nie potrafisz wypełnić sobie czasu...
Jeśli uważasz, że już wszystko przeczytałeś, że wszystko już wiesz...
Jeśli nie masz żadnego „konika” poza pracą zarobkową...
Jeśli... itd. itd.
To doprawdy nie zazdroszczę boś człek nieszczęśliwy wielce.

Najniższe ukłony!
Z wyrazami współczucia M.J.

[Gość: Gosc987]

mjot1 współczucie dla twojego pojmowania rzeczywistości jaki i sprawiedliwość, o
mój wolny czas nie martw się chłopcze, wiem co z nim zrobić żeby nie być
bezczynnym albo czuć się pasożytem. Na szczęście nie jestem jeszcze w tej
sytuacji mimo to nie próżnuje a mój wolny czas według moich uznań pożytecznie
zagospodarowywuje sam bez twojej pomocy.

[mjot1]

więc i po cóż tu labidzić?

zadziwiony M.J.

[mjot1]

Ach! Forma chłopcze mnie urzekła ;-)

Najniższe ukłony!
Jaśnie Panu należne składając M.J.

[Gość: xx]

czy są oni naprawdę tak szczęśliwi w takim wieku będąc wyrzuconym za
burtę z społecznego życia?

Ja nie jestem - i mówię o tym - i nadziwić się nie mogę jak inni
pieprzą.. Chyba dlatego że na dokładke źle sie takich traktuje -
wszędzie - jakby to ich wina była i wstyd.

[Gość: Gosc987]

Gość portalu: xx napisał(a):
> Ja nie jestem - i mówię o tym - i nadziwić się nie mogę jak inni
> pieprzą.. Chyba dlatego że na dokładke źle sie takich traktuje -
> wszędzie - jakby to ich wina była i wstyd.

Wstyd nie jest ponieważ oni zapracowali sami na emeryturę ale jeszcze w kwiecie
wieku z pewnym życiowym i zawodowym doświadczeniem i już wyrzuceni za burtę?
Znam wiele osób z Polski którzy doczekać się nie mogą jak przekroczą te magiczna
cyfrę 50 i zaczną "leniuchować".

[Gość: Lena]

Mam wrażenie,ze to człowiek "urodzony w deszczu" czyli nigdy nie
jest dojrzały. Jego problem polega nie na tym gdzie się urodził i co
skończył, nawet nie na tym gdzie pracował i kogo kochał, jego
problem polega na tym,że facio to pesymista :((( Na wszystko patrzy
od strony negatywnej!!! Nawet pozytywne strony jego życia w
jego "CV" podane są jako negatywy. To się w głowie nie mieści!!!
Facet urodził się na wczesnego emeryta i nic super-pozytywnego w
jego życiu nie zmieni tego faktu!!!! Jemu powinni dać rentę zaraz po
urodzeniu (co oczywiście "podcięłoby mu" i tak podcięte skrzydła.
Skąd się tacy ludzie biorą? Dom wychowuje czy geny???????????????

[Gość: :]

oj, słodka, naiwna młodość. Jak łatwo oceniac nie mając
doświadczenia...pamiętam, pamiętam...

[kot_behemot8]

Mylisz się, wiek nie ma tu nic do rzeczy. Są 70-sięciolatkowie
lubiacy pracowac i ani myslący o emeryturze, są 30-latkowie zmęczeni
zyciem którzy juz teraz kombinują jakby tu zdobyć jakąś rentę.
Tyam pierwszym zazdroszczę i mam nadzieję kiedys im dorównać, tym
drugim głęboko współczuje.

[Gość: :]

a mnie takie gadanie jak twoje męczy :(

[nangaparbat3]

a czemu Cię męczy?
Mnie tak wychowano, ze praca jest częścia naszego zycia zupełnie zasadniczą, nie
dlatego, ze daje pieniądze, a dlatego, ze przynosi satysfakcję, ze sie coś
sensownego na tym świecie zrobiło.
I ze nie pracować to wstyd (myślę o niepracowaniu z własnej woli).

[Gość: :]

Ach! Jaka jesteś wspaniała!

[Gość: Lena]

Istnieje taka ppostawa w życiu - mnie całkiem obca - że człowiek
urodził się zmęczony i żyje by wypocząć!!! To postawa meneli spod
supermarketu. Niestety ....

[Gość: :]

oj, a gdy już spadniesz na ziemię to bęęęędzie bolało, uprzedzam.

Czytaj ze zrozumieniem boś żenująca!

[Gość: Lena]

Problem z takimi ludźmi jak ty polega na tym,że ich boli jak sie
potkną wiec woleliby nic nie robić. Normalny człowiek nawet jak
spadnie to się podnosi i walczy.

[nangaparbat3]

Gość portalu: : napisał(a):

> Ach! Jaka jesteś wspaniała!

Może wspaniała, czemu nie, za to na pewno szczęśliwa - cieszę się, kiedy idę do
pracy.

[Gość: Lena]

Jeśli moje - dokładnie - 47 lat to naiwna młodość to dziękuję
uprzejmie :))))))))))))))))
Tak nawiasem mówiąc to uważam,że za mną może trochę życia już mam
(raczej nazwałambym to "doświadczeniem") ale jeszcze bardzo bardzo
duzo przede mną :))))))))))

[Gość: :]

i obyś się nie zdziwiła :)
jak ten z artykułu :(

[Gość: Lena]

Czemu mam się dziwić??? Ten z artykułu jest "przegrany" od początku.
Jeśli ktoś pisze,że szkoła średnia i studia to porażka bo mógł
zapieprzać fizycznie i mieć staż do emetytury to ... chyba trzeba
być niespełna rozumu. W moim wieku znam 2 języki obce i uczę się
następnego i WIEM,że życie nie kończy się na Polsce jeśli już tu nie
mogłabym lub nie chciała pracować lub żyć...no chyba,ze ktoś nie
chce pracować,, chce być EMERTYTEM !!!!! I to jak nawcześniej. To
polska choroba!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Zjeździłam kawal świata i wiem,że można WSZĘDZIE żyć, ze znajomością
angielskiego całkiem nieźle. Tylko chory na lenistwo nie zrobi z
taką wiedzą niczego tylko czeka na EMERYTURĘ !!!!!

[dzagreus]

praca to jedna z gorszych rzeczy jakie spotyka człowieka w życiu. Większość
emerytów jakich znam cieszy się, że z robotą nie ma już nic wspólnego.

[Gość: Lena]

Powiem ci szczerze, cięszę się,że z takimi ludźmi w życiu zawodowym
mam coraz niewiele do czynienia. Tacy ludzie to TRAGEDIA!!!!
W życiu prywatnym w ogóle nie wyobrażam sobie takiego człowieka.

[dzagreus]

Gość portalu: Lena napisał(a):
W życiu prywatnym w ogóle nie wyobrażam sobie takiego człowieka.

w życiu prywatnym taki człowiek jest pełen werwy, więcej może miec pełne ręce
roboty, którą lubi.

[Gość: Lena]

No to może zajmij się zawodowo ty co lubisz. Połącz przyjemne z
pozytecznym ... oczywiście jesli nie są to czynności karalne.

[matylda1001]

Emerytura to cudowny czas. Jakże chciałabym być poza nawiasem
społeczeństwa, żeby to społeczeństwo już nic ode mnie nie
oczekiwało. Już ja bym sie nie nudziła. Mam tyle rzeczy do
zrobienia, spraw odłożonych z braku czasu. Emerytury pewnie nie
doczekam a nawet jakbym dożyła to będę stara i zramolała i już nic
nie będzie mi się chciało.

[33qq]

Rzeczywiście biedak, nikt mu nie powiedział jak żyć a innym pewnie powiedzieli
:) a jeśli do tego dołożyć taki fakt:
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80273,4946779.html , to już zupełna
rozpacz ;)