Gdzie na Terespolskiej rzucili śledzie z Misia?

[pol-a]

Pamiętacie? Pamiętacie. Słynna scena z "Misia” Barei. Do mieszkania, w którym
filmowy Paluch (Stanisław Tym) zażywa intymności z dziewczyną tytułowego
bohatera (Tym po raz drugi) przychodzi inkasent. I wypala: „Źyczenia
noworoczne od inkasenta. Wesołych świąt. Śledzie się pojawiły na Grochowie na
Terespolskiej" : ))
Młodszym forumowiczom trzeba wyjaśnić, że nie chodzi tu bałtyckie ryby, które
przypłynęły Wisłą na warszawską Pragę Południe, lecz o dostawę śledzi - bardzo
poszukiwanych w okresie przedbożonarodzeniowym - do miejscowego sklepu.
Pytanie brzmi: gdzie te śledzie mogły sie pojawić? Czy był wtedy przy
Terespolskiej jakiś spożywczak albo sklep rybny - słynne na całą Warszawę, że
o nich Bareja usłyszał? A może reżyser zaopatrywał się w śledzie na Grochowie
właśnie podczas kręceni "Misia". Gabinet prezesa Ochuckiego zagrały kanciapy w
zabudowaniach stadionu Orła przy Podskarbińskiej.
No więc gdzie się mogły pojawić śledzie na Terespolskiej?
: )

[pol-a]

Przepraszam - prezes, ale Ochódzki. Miał nazywać Nowohucki, ale cenzura była
czujna i zakwestionowała : )

Kwestia śledzi

[e-mka]

Przepytałam w kwestii śledzi dobrze poinformowaną osobę, ale obawiam się, że
zdanie z „Misia” to literacka fikcja. Ponoć na Terespolskiej był tylko
spożywczy (vis a vis Domu Kultury Cory; nie mam pewności czy to ten sam, do
którego rzucano uprzywilejowana wędlinę dla załogi zakładu?). Czy handlował
śledziami – nie ustaliłam. Najokazalszy sklep Centrali Rybnej na Grochowie
znajdował się na rogu Wiatracznej i Kobielskiej – czy jest tam nadal? I czy
informacja o gabinecie prezesa Ochódzkiego przy Podskarbińskiej jest
potwierdzona?

[Gość: emeryt]

Vis a vis domu kultury był sklep z owocami,napojami i wodą sodową w syfonach
Pani Rymsiowej i jej siostry.Tak ją wszyscy nazywali.Włascicielka z towarem
została przeniesiona do tego miejsca z ulicy Mińskiej, kiedy rozpoczęto budowę
szkoły zawodowej Nr 2.Wtedy zlikwidowano tam jeszcze parę takich sklepików:
Bolusia z chrupiacymi kajzerkami i warzywa Poli.Nazwy tych "obiektów" to imiona
włascicieli.Cora miała swój sklep z mięsem i wędlinami na terenie zakładu.

[pantalon]

sklep na rogu jest w dalszym ciagu.
Ale chyba to nie to co dawniej. Byc moze kiedys byl wiekszy bo teraz kubatury
sklepu nie imponuje :)
miejsca starczylo by na kolejke najwyzej 10 osobowa. Po zakreceniu moze 17
osobowa :)

sciskam

PanTalon

[rosada]

Miś. Rok 1981.
Z tego co pamiętam nie było rybnego na Terespolskiej. Na zakładzie (mowa o
Corze), jak mówił wówczas Smoleń (tudzież pani Pelagia) był, i owszem, sklep z
wałówką, ale jeśli chciałeś coś więcej kupić porządnego (do jedzonka) to
należało się udać do sklepu mięsnego na Grochowskiej 319 (tam gdzie w
Grochowską wpada Gocławska). Wiem coś na ten temat (bardzo mi bliska osoba była
w tamtych czasach zastępcą kierownika tego sklepu, a następnie jego
współwłaścicielem). Acha, klienci do tej pory ją dobrze wspominają ;)
Pracownicy Cory też tam kupowali.
Ale wróćmy do tematu.
Pola, przecież to Bareja. Śledzie na Terespolskiej mogły być np. właśnie w
Corze.
'tu są porządne zakłady dziewiarskie... my tu rybami handlujemy...' ;) i też
zapraszam dzisiaj do oglądania ;)

[Gość: olo]

wszelkie watpliwości cxo do polskich seriali wyjasni wap książka powstająca na
forum humorum GW ""a może napiszemy ksiązkę o Hansie Klosie"" zapraszam...

[e._]

Ale przecież wtedy śledzie przywożono w obleśnych beczkach do zwykłych, nawet
małych sklepów spożywczych i warzywniczych. Jestem przekonana, że chodziło o
ten na rogu Groszowickiej.

[Gość: emeryt]

Pani Rymsiowa nigdy nie sprzedawała śledzi.Wiem to napewno.

[e._]

Terespolską poznałam dopiero w latach osiemdziesiatych i nie znam jej
przeszłości. Moje wspomnienia o tym, co w "Misiowych" latach było w sklepach i
sklepikach oparte są na doświadczeniach z Mokotowa. Napisałam tutaj o tym bo w
zasadzie mógł być to każdy sklep, niekoniecznie rybny.

[Gość: Dyzio]

Wczoraj wieczorem ponownie rzucili,uśmiałem się okropnie,ciekawe to były czsy,oj
ciekawe.

[Gość: Grchowski]

Najbliższy Terespolskiej sklep był na ul. Stanisławowskiej. Spożywczy i mięsny.

[pol-a]

Na początku (to jest od momentu jak zamieszkałem na Grochowie i skojarzyłem
nasze piękne okolice z wspomnianym filmem) wydawało mi się, że „śledzie na
Terespolskiej” są tworem kreacji artystycznej. Wasze doniesienia o braku śledzi
w asortymencie okolicznych sklepów mnie w tym nie utwierdziły. Wręcz przeciwnie.
Przecież w PRL zdarzały się absurdy, przy których handel śledziami z brudnych
beczek w zakładowym sklepiku Cory to rybka : ) Te śledzie rzeczywiście mogli na
Terespolskiej sprzedawać. Reżyser być może miał związki z Grochowem rodzinne. W
latach 90. niejaki Bareja był prezesem spółdzielni administrującej budynkami
osiedla TOR przy Podskarbińskiej.
Rodzi się jednak pytanie, co artysta miał na myśli umieszczając kwestię śledzi
w filmie? Otóż inkasent składa świąteczne życzenia Paluchowi/Tymowi. Jeśli
potraktować informację o dostawie śledzi jako przedłużenie życzeń, to wszystko
pasuje. Inkasent życzy lokatorom czegoś wyjątkowego i pożądanego, a w czasach
permanentnych niedoborów gospodarki socjalistycznej śledzie uchodziły za
luksusową delicję : )
Co o tym myślicie?