Rodzice

[violus22]

Miałam się dopisać do wątku Hooanity o byciu dobrym człowiekiem, ale choć tu
też będzie o pomocy, to stwierdziłam, że to nieco inny temat.

Jakiś czas temu, przypadkowo poznałam pewnego hmmm jak tu napisać.. Pana?
faceta? chłopaka? Nie wiem jak go określić gdyż ów mężczyzna ma z pewnością
ponad 40 lat, ale ma w sobie tyle radości i optymizmu że mógłby obdzielic z
tuzin młodszych od siebie:) Kurcze, ale nie o tym miało być;)

Wiesiek (bo tak ma na imię)wpadał do nas kilka razy po różne porady itp, w
sumie mało rozmawialiśmy. Pochwalił się, że przyjeżdża jego żona, więc na
pewno odwiedzą nas razem i tak też zrobili kilka dni temu. Usłyszałam
historię i chciałabym podyskutować z wami na ten temat.

Para ludzi po 40stce, rodzice trojki dzieci. Powodzilo im sie calkiem niezle,
poslali dzieci na studia do Wawy (choc sami w Wawie nie mieszkaja), na
prywatne studia. Cala trojka w tej chwili studiuje, nie musze dodawac ze nie
pracuja. Do UK najpierw przyjechal Wiesiek, bez jezyka, w ciemno. Ma za soba
bagaz doswiadczen zwiazanych z oszustwem, z mieszkaniem w 4 w jednym malym
pokoiku, z walka o przetrwanie itp. Teraz dojechala zona, rowniez nie zna
angielskiego, wie ze bedzie ciezko, ale coz.... jak sama powiedziala, ze
musiala tu przyjechac, bo to co wysyla Wiesiek juz nie wystarcza. Oni sami
otwarcie przyznaja, ze sa tu ze wzgledu na dzieci, ze sami poradziliby sobie
jakos w Polsce. Ale trzeba zaplacic dzieciom za mieszkanie, jedzenie,
komorki,............

Nie chcę usłyszeć, że każdy rodzic na ich miejscu zrobiłby to samo, bo to
jakby naturalne. Ale co z dziećmi? Jak byście się zachowali gdybyście byli
ich dziećmi?

Ja nie wyobrażam sobie takiej opcji, poprostu w głowie mi się nie mieści. Nie
potrafiłabym żyć wiedząc, że moi rodzice tyraja tutaj, odmawiają sobie
wszystkiego, żebym ja mogła studiować. Za jaką cenę? I poźniej te dzieci
powiedzą dumnie że 'ja to dzięki rodzicom to mam taki i taki dyplom i znam 6
języków'. .... obrzydliwe i nieludzkie ....

Dodam jeszcze, że dzieci doskonale wiedzą w jakich warunkach tutaj tata żyje
i pracuje, gdyż synowie odwiedzili tatę na wakacjach i trochę popracowali.

Czy pozwolilibyście rodzicom na takie poswięcenie?

[hanula]

violus22 napisała:
> Czy pozwolilibyście rodzicom na takie poswięcenie?

Pozwolili? A ty swoim rodzicom dyktujesz, co im wolno? Bo ja moim rodzicom to
mogę sobie pozwalać albo nie pozwalać do ukichanej śmierci...

Natomiast jako rodzic nie wyjechałabym od dziecka po to, żeby mu zapłacić za
komórkę, bo wydaje mi się, że bliskość rodziców jest ważniejsza niż ta komórka.
Ja tam rodziców bogatych nie miałam, też mieszkaliśmy w 5 (a w porywach 7) osób
w trzech pokojach, ale żalu do nich nie mam. O inne rzeczy może, ale na pewno
nie o to, że mieliśmy za mało pieniędzy.

[violus22]

hanula napisała:

> Pozwolili? A ty swoim rodzicom dyktujesz, co im wolno? Bo ja moim rodzicom to
> mogę sobie pozwalać albo nie pozwalać do ukichanej śmierci...

Nie chodzi mi o dyktowanie co wolno a co nie. Chodzi mi o konkretna sytuacje
gdzie rodzice 'wypruwaja sobie flaki' zeby Tobie bylo dobrze, a Ty to widzisz...

[ania.eastwood]

krotko napisze -

- nie pozwolilabym rodzicom na takie poswiecenie nigdy - mozna przeciez samemu
jakos kombinowac i dorabiac, chocby w wakacje. nie mowiac juz, ze przy ciezkiej
sytuacji finansowej w zyciu bym sie na prywatne studia nie zdecydowala
- sama dla rodzicow bym sie poswiecila w taki sposob bez mrugniecia okiem jesli
potrzebowaliby pieniedzy (nie na studia oczywiscie, na zycie)
- dla dzieci swoich (ktorych nie mam, ale wyobraznia siegam w przyszlosc) nie
zrobilabym czegos takiego tez, bo uwazam, ze rodzice i tak bardzo duzo dla
dzieci robia przez pierwsze kilkanascie lat zycia (obowiazek obowiazkiem, ale
chodzi o sam fakt ile im zawdzieczamy wchodzac w doroslosc przy zalozeniu, ze
familia funkcjonuje normalnie)

podsumowujac - pracy niewolniczej i poswiecaniu wszystkiego dla dzieci mowie
nie (mam nadzieje, ze zadnej mamy nie urazam - to tylko moja opinia)

[alex_koz]

to jako student a nie rodzic tez sie wypowiem.

ja bym nie pozwolila, i generalnie takie opowiesci mnie regulalarnie zaskakuja,
i to na minus oczywiscie.

moze troche o sobie, po rocznym pobycie w UK w poprzednim roku akademickim
(studia w ramach Erasmusa), obecnie planuje powrot do UK od wrzesnia (wrocilam
do Poznania na ten rok co by studia skonczyc) co by LLM zrobic (zakladam
optymistycznie, ze przyjmie mnie jakas fajna uczelnia) i moze sie przydarzyc,
ze jezeli mi sie nie uda jakiegos funding znalezc to bede musiala na te studia
sama zarobic. i mimo, ze wiem ze gdyby moi rodzicow poprosila, to by mi nie
odmowili wylozenia tych paru tysiecy w imie mojej lepszej przyszlosci i kosztem
wyrzeczen. ale przyznam sie, ze w glowie mi sie nie miesci - podobnie jak
violus22 - zeby pozwalac im na taki wysilek. W ostatnio poruszanych watkach o
edukacji w UK pojawialy sie glosy rodzicow o potrzebie i checi dania swoim
dzieciom tego co najlepsze,nawet kosztem wyrzeczen, ale uwazam ze
kazde "dziecko" powinno w pewnym momencie powiedziec rodzicom ze bardzo
dziekuje za zycie na ich koszt, ale chyba juz teraz czas na usamodzielnienie.

ja akurat dojrzewam od paru miesiecy wlasnie do rozpoczecia swojego doroslego
zycia, na wlasny rachunek stad takie akurat przemyslenia mnie wziely;)

zreszta mnie w ogole szokuja opowiesci o osobach, ktore w wieku studenckim albo
to nie dotrzegaja wysilku swoich rodzicow albo w zyciu nie pracowali (bo i po
co skoro rodzice kase daja) albo wszystko razem czyli taki syndrom krolewny. ech

[lee.loo]

Doceniam poświęcenie Wieśka i jego żony ,ale czy oni przypadkiem nie robią z
dzieci kalek życiowych. A nie można by tak zminimalizować kosztów? Wysłać
dzieciaki na studia dziennie (niepłatne), postarać sie dla niech o akademik lub
tzw mieszkanie studenckie (w 3 pokojowym mieszkaniu mieszka 5-6 osób).Jeżeli
dzicie zdolne to jeszcze o stypendium można się postarać
A komórki?! Ja rozumiem,że dzis telefon to rzecz przydatna, ale chyba nie
niezbędna? A jezlei tak, to niech poszukają jakiejś dorywczej pracy i sami
sobie opłacaja rachunki. ja,żeby mieć na wypad na imprezkę do medyka lub parku
stałam tygodniami w supermarketach na promocji lub ganiałam po warszawie robiąc
ankiety. Wtedy przeklinałam na czym świat stoi,ale dodatkowy grosz miałam i
wydawałam go jak chciałam.

[plonaca.zyrafa]

Dotknelo mnie to co napisalas. W specyficzny sposob.

Moj ojciec tez odkad pamietam zarabial za granica na to zebysmy dobrze zyli. Nie
pracuje ciezko - bo jest dosc znanym malarzem wiec utrzymuje nas ze sprzedazy
portretow etc. Ale przez ostatnie kilka lat bardzo sie zmienil. Mama nie chciala
nic mowic zeby nas nie martwic, ale przeszedl ciezka depresje dlatego ze nie
moze byc z nami i nas wychowywac (4 corki i najmlodszy 15letni syn) i ze
przegapil te najwazniejsze momenty w naszym zyciu.

Mnie tez to ogromnie boli, i czasem czuje ze chcialabym mu powiedziec jak bardzo
go kocham i ile dla mnie znaczy ale jest jakis mur miedzy nami... Widujemy sie
ok tygodnia w roku (swieta) cala rodzina a potem kazde w swoja strone.

Zaczal tez pic. Nie widzialam go nigdy pijanego, ani nawet zawianego. Ale
wieczorem musi wypic drinka.

Jeszcze na studiach (zwlaszcza ze dwa razy rzucalam i zaczynalam nowe kierunki)
staralam sie dorabiac. Ale od rodzicow i tak sie bralo. Potem moja mlodsza
siostra poszla na studia, potem kolejna, a teraz jeszcze jedna a moj brat
poszedl do liceum plastycznego 250 kilometrow od domu. Wydatki ogromne mimo ze
staramy sie same zarabiac na siebie (ale ile student moze dorobic?), a moj brat
na wlasne przyjemnosci zarabia rysowaniem.

Paradoksalnie moj ojciec frustruje ze nie moze zarobic tyle zebysmy nie musialy
korepetycjami zarabiac na wyjscie do kina czy piwo.

Osobiscie bardzo mnie to bolalo i miedzy innymi dlatego tu przyjechalam. Ciesze
sie ze przynajmniej te 800 zlotych miesiecznie zostaje w portfelu mamy. Ciesze
sie ze moge zarobic na swoje wydatki i jeszcze wyslac cos siostrom.

Nie jestesmy biedna rodzina, z boku nawet wydajemy sie "ustawieni", i mimo ze
nigdy lodowka nie byla pusta to nieraz nowe buty kupowano tylko bratu "bo on tak
szybko rosnie".

Nikt nas nie wychowywal nigdy w poczuciu winy ze moj tata na nas zarabia i
siedzi zagranica. A jednak mamy to cos w sobie ze chcemy jak najszybciej sie
wyrwac z domu po to zeby on juz nie musial wyjezdzac.

Wybaczcie ta zyciowke ale jak czytam historie "ciagniemy z rodzcow i nam to nie
przeszkadza" to mnie skreca gdy wiem ile to kosztuje tych rodzicow...

niedawno, w przerwie w pracy spotkalam pana stolarza. Opowiadal mi ze przyjechal
do Anglii zarobic na wesele corki, a potem jeszcze zarobil na samochod i kilka
innych rzeczy :) Tez opowiedzial mi historie z praca za darmo przez miesiac
(zostal oszukany) etc. Ale wzruszylo mnie to jak mowil o corce ktora nie chciala
zeby on tak dlugo byl tutaj mimo ze to przeciez o jej wesele chodzilo...

[hooanita]

No Ja to oczywiscie naleze do innego obozu i jak zawsze mam inne zdanie choc
moze gdzies sie tam czesciowo pokrywa.

Jestem rodzicem a zarazem dzieckiem moich rodzicow. Kiedy studiowalam w
Poznaniu a pochodze z innego miasta potrzebowalam na czesne oraz na lokum
rodzice oczywiscie mi pomagali i gdyby wlasnie nie oni to ja sama napewno bym
tych pieniedzy nie zarobila. Oczywiscie mozna by tu dyskutowac ze mozna bylo
taniej i blizej ale to tak dla przykladu. Rodzic myslac o swoim dziecku mysli o
nim jako najwazniejszym celu swojego zycia. Chce go wksztalcic na dobrym
poziomie aby zapewnic mu lepsze niz wlasne zycie. Rodzic czerpie radosc i
szczescie z sukcesow swojego dziecka. Podchodzac czynnie do jego wychowania
stara mu sie pomagac jak tylko moze i dlatego lapie sie nawet tak extremalnych
zadan jak wyjazd po 40 bez jezyka za granice aby zapewnic przyszlosc swoim
dzieciom. Nalezalo by sie spytac Pana "Wieska" czy jest szczesliwy bo moze
jest. Moze to wlasnie ta mozliwosc dania swojej ciezkiej pracy dla swoich
dzieci sprawia mu najwieksza radosc z zycia. Mysle ze jest dumny ze jego
wszystki dzieci studiuja i wlasnie dlatego ze to on dal im taka mozliwosc.

Druga strona sa oczywiscie dzieci ktore moga podchodzic biernie i tylko
poprostu biora ale tego nie wiemy bo przeciez mogli sie umowic ze to rodzice im
teraz pomoga a oni rodzicom jak juz beda starsi.

Jest jeszcze jedna strona medalu czasami rodzice popadaja w jakies bledne kolo
i cale swoje zycie poswiecaja dzieciom a dzieci nauczone ze juz nie musza sie
starac wykozystuja to na maxa. Ja uwazam ze to co rodzic powinien zapewnic (w
miare swoich realnych mozliwosci oczywiscie)to dobre wyksztalcenie a reszte
typu materialne dobra to niech sobie same radza. I dla zapewnienia tego wlasnie
wyksztalcenia czesto musimy jako rodzice sobie czegos odmowic lub bardziej sie
wysilic aby dobrze przygotowac swoje potomstwo do walki w komercyjnym swiecie.

[eballieu]

Bardzo trudny temat.
Polscy rodzice pokolenia, o ktorym pisze Violus22 to ludzie, ktorzy pomaganie
swoim dzieciom widza jako pierwszy i priorytetowy punkt do zrealizowania w
zyciu.
Nie bede oceniac "Wieska" i jego zony, ale w wieku 40 lat miec tyle dzieci juz
na studiach - no napisze tylko, ze dosc szybko "zaszaleli".
I tu, jako rodzic smarka kilku miesiecznego powiem jedno - juz dzis mysle o
tym, zeby dac mu albo na kurs cukeirniczy u najlepszych, albo na studia, albo
na to co bedzie chcial robic.
Mam w swojej bliskiej rodzinie chlopaka, ktory skonczyl szkole zawodowa
piekarska. Pracowal troche w piekarni produkujacej na zasadzie fabryki. Nigdy
jednak nie znalazl tam swojego miejsca. Kiedy mial 22 lata rodzice stwierdzili -
ok, pomozemy ci. Przez 10 lat byl wlascicielem dobrze prosperujacej knajpy.
Niedawno sprzedl to, i robi dzis zupelnie co innego. Nie byl na tyle
inteligentny aby studiowac, jak jego brat i zostac w wieku 29 lat dyrektorem
finansowym w ogromnym przedsiebiorstwie. Co by sie stalo z tym chlopakiem,
gdyby nie pomoc rodzicow? Kto 22 - latkowi da kredyt na rozpoczecie czegos
wlasnego? A jeszcze lepiej - kupienie miejsca, w ktorym ma sie wizje
rozpoczecia wlasnej firmy? Uwazam, ze ci rodzice lepiej zainwestowac w
przyszlosc tego dziecka nie mogli. Dzis maja dwoch wspanialych synow, juz po 30-
tce. Obydwom sie powodzi, spotykaja sie szczesliwi, a rodzice nie martwia sie
tym, ze dzieciak jeden jezdzi porsche cayenne, a drugi zapierdziela na nocna
zmiane w piekarni, bo jak jest malo inteligentny i uczyc sie nie chcial, to
niech sie w mace bawi. On sie doskonale sprawdzil jako przedsiebioraca. Ale
ktos mu dal taka szanse!
Jestem rodzicem, ktory bedzie pomagac dzieciom. Nie czekam na nic w zamian.
Dzieciaki na swiat sie same nie prosza, to ktos dorosly je plodzi wiec niech
ponosi konsekwencje tego. Chcialbym im dac na start to co sama dostalam od
swoich rodzicow.
Znam rodzicow, ktorzy zyja wlasnymi dziecmi, wnukami - to jedyne co maja w
zyciu. Dzieki temu sa szczesliwi. Czy ja mam im powiedziec - znajdz sobie w
zyciu cos innego? Jesli jest im z tym dobrze, to czemu nie?
Druga rzecz - moze Wiesiek, tylko tak mowi, ze on dla dzieci to wszystko robi.
To jest jedno z tych wyjasnien, jakie ludzie dosc czesto kreuja, aby
wytlumaczyc przed samym soba te sytuacje. Niestety Wiesiu i jego malzonka chyba
nieco wczesniej musieli pomyslec, o tym ze latoros rosnie. Faktu prywatnych
uczelni i posiadania komorek oplacanych przez rodzicow komentowac nie bede.
Czasami ludzie rodza sie z sianem w glowie i nie ma rewolucji, ktora ten fakt
zmieni. Domyslam sie, ze te prywatne uczelnie to nie sa te najlepsze, niestety.
I jeszcze jednego nie zycze Wieskowi - chlopie obys za 20 lat nie wyladowal w
Domu Pomocy Spolecznej. Takich przypadkow mnostwo z podworka zawodowego
przynosi do domu moja matka.
A co do rodzicow pracujacych za granica. Hmmm. Z autopsji. Sa ludzie, ktorzy
jak raz zaczeli, to niestety nie wiedza kiedy zakonczyc. I my jak dzieci gow..
mamy w tych kwestiach do powiedzenia. Bo czy zdolny malarz artysta nie moze
zarobic dobrych pieniedzy w Polsce? A no moze. Dzis te osoby tlumacza sie
dziecmi - bo im potrzeba. Jutro, kiedy dzieci pojda w swiat i doskonale sobie
radza, kontynuuja swoja prace i zycie na dwa domy, po co? Jakiego typu
tlumaczenie wymysla sobie tym razem?
Ach, zapomnialabym - mam tez inny przyklad w rodzinie. Rodzice trojki dzieci,
ofiary transformacji, ona bezrobotna strukturalna, on na dosc niskiej w Polsce
pensji. Trojka dzieci. Czas ich studiow - obydwoje sa jzu bez pracy. Dorabiaja
gdzie sie da, aby tylko nie ruszac oszczednosci - to na studia. Nie sprzedac
wartosciowych obrazow, antykow jakie maja w domu. Dzieci po pierwszym roku
studiow dostaja stypendia naukowe, socjalne, troche dorabiaja, na tyle na ile
trudne studia pozwalaja. Dzis jeden syn jest swietnym inzynierem, corka
lekarzem - i tu musze to napisac, ktora bez wlazenia w tylki osiaga sukcesy w
Polsce na skale miedzynarodowa, a najmlodszy syn jest swiezutkim weterynarzem.
No i co? Chyba warto bylo sie poswiecic dla dzieci? Dzis dzieciaki wspolnie
otworzyly rodzicom maly biznes, aby mogli dopracowac sobie kilka lat do
emerytury. Biznes dziala - daje im satysfakcje, przynosi srednie pieniadze -
ale wiecej by u kogos nie zarobili.

[eballieu]

Violus22,
pomyslalas o tym, ze WIesiek przedstawia wam tylko jedna strone medalu? Mzoe te
jgo dzieciaki, az takie ulomne nie sa? No ale cos Wiesiek musi opowiadac,
prawda?
Ja podchodze z dystansem do historii zyciowych ludzi, jakich spotykam tu w
Anglii. Nie znam srodowiska z jakeigo wyrosli, nie znam ich otoczenia. jednym
slowem, kazdy moze powiedziec co tylko chce, a prawdy mzoesz nigdy nei poznac.
Bo ilu to ja juz tu spotkalam z historiami typu swietna praca, droga do kariery
otwarta, jakas nieruchomosc itp. na koncie, a decyduja sie na wyjazd do Anglii
i dosc ubogie wedlug moje oceny zycie? Cos mi tu w tej ukladance nie gra.
Brakuje mi tu jakis elementow. I pewnei nigdy ich nei odnajde, bo zaczynajac
zycie na nowo, na emigracji mozna dzialac jak w przedziale pociagu - opowiadasz
co tylko chcesz. Tak, syndromem przedzialu pociagowego nazwalabym to.
Co nei znaczy ze histoire WIeska nie zdarzaja sie.

[violus22]

Elu,
Ja juz nie wnikam czy oni maja po 40 lat czy moze po 45, to jakby malo wazne,
nie chce tez zastanawiac sie czy to co mowia to szczera prawda i szukac nie
pasujacych elementow, bo to tez malo wazne. Przyjelam te historie za prawdziwa
i zastanawiam sie nad tym.
Nie chcialam tez uslyszec ze przeciez dla dzieci robi sie wszystko, nie. Sama
jestem matka i choc nie mysle ani o studiach dla mego roczniaka, ani o kursie
cukiernika;) to wiem ze gdyby dzialo mu sie zle zrobilabym wszystko zeby mu
pomoc. To natura, instynkt i nie chce dyskutowac o tym wcale. Nie potrafie tez
wybiec tak daleko w przyszlosc zeby myslec o tym co i czy w ogole bedzie trzeba
oplacac mu studia, szkoly czy kursy.

Chcialam sie 'wczuc' w role tych dzieci, dzieci, ktorych utrzymuja rodzice,
choc jak podalyscie wyzej i nizej jest masa roznych wyjsc, roznych prac zeby
nie ciagnac od rodzicow.

Jak to jest z ta zaradnoscia? Czy rodzice podstawiajac dziecku wszystko pod nos
automatycznie hamuja w dziecku zaradnosc? Czy zaradnosc to cecha wrodzona czy
moze wyuczona? To ciekawe.

[hopplik]

zauważyłam,że w Polsce dzieci, które studiują na tzw. kierunkach business'owych
b. szybko szukają pracy, usamodzielniają się i odczuwają presję robienia kariery

zupełnie inaczej jest np. u studentów histori sztuki, tam przeciwnie
klimaty bohemy i beztroski dominują, łacznie z pogardą do wszystkich
przyziemnych rzeczy, wręcz niestosownie się przyznawać do zarobkowania

nie chcę przez to nikogo oceniać, myślę,że spojrzenie na pomoc rodziców w dużej
mierze zależy od środowiska w jakim się znajdujemy
młodzi ludzie łatwiej ulegają jego wpływom

[youmou]

Studiowanie zawsze było ważne w mojej rodzinie. Zawsze było wiadomo, że pójdę
na studia. Problemów finansowych od jakiegoś czasu w mojej rodzinie nie ma,
więc nie było też dramatycznych wyborów i poświęceń. Mam jednak znajomych,
którzy pochodzą z biednych rodzin i oni wyjeżdżali na wakacje do pracy, żeby
móc się utrzymywać sami przez następny rok. Wydaje mi się, że są dużo bardziej
samodzielni, odpowiedzialni i życiowo zaradni ode mnie. I bardziej odporni na
trudności, których w życiu nie brakuje.

Myślę, że czułabym się winna (i w ogóle okropnie!), gdyby p. Wiesiek był moim
tatą. Zawsze można wziąć dziekankę, żeby przez rok zarobić i odłożyć. Albo
pójść na studia zaoczne. Myślę, że jest mnóstwo rozwiązań, żeby studia
skończyć. Są różnego rodzaju stypendia.

[jaleo]

Mnie sie o wiele bardziej podoba brytyjskie podejscie do rzeczy, czyli dzieci
same sobie powinny dawac rade w zyciu, bo rodzice mieli wystarczajaco wyzeczen
przez te 18 czy 20 lat, czeby potem sobie tez od ust odejmowac (lub mowiac
mniej drastycznie, omawiac sobie przyjemnosci, na ktore cale zycie ciezko
pracowali).

Z tym, ze jednak tu w UK jest inna sytuacja, i tu taki mlody czlowiek moze
sobie sam sie utrzymac, czy tez "przepuscic" sie przez studia. Ja znam mnostwo
takich przykladow wsrod rodziny i znajomych. Wliczajac mojego meza, ktory dwa
lata przed pojsciem na uniwerek pracowal i odkladal na studia, a w czasie
studiow pracowal w czasie kazdej przerwy semestralnej. Rodzice w tym czasie
jezdzili sobie na rejsy na Karaiby i kupowali co dwa lata nowy samochod, i
nawet do glowy im, ani tym bardziej jemu, nie przyszlo, ze mozna inaczej. I
ja sie z tym zgadzam w 100%.

W Polsce pomijajac roznice kulturowe, jest troche inna sytuacja ekonomiczna.
Tam np. dwudziesto-jedno latkowi bardzo trudno byloby chyba wziac pozyczke
wystarczajaca, zeby rozkrecic wlasny biznes (to z kolei brat meza), albo
zapracowac wystarczajaco, zeby sobie wynajac mieszkanie, bez pomocy rodzicow.

[karolinazuk]

Ja rozumiem ze czasami rodzicow nie stac na zapewnienie wyzszej edukacji dla
swoich dzieci, ale dla mnie jest naprawde trudne do pojecia jak mozna nie
pomagac swoim dzieciom jak jest sie zamoznym. W UK to kwestia oplacania za
studia to raczej rzadko polega na zarobieniu pieniedzy, tylko chyba w 99% na
wzieciu ilus tam pozyczek studenckich i na splacaniu ich przez x lat. Pamietam
jak wszyscy moi koledzy ze studiow w UK patrzyli na mnie jak na kosmitke, gdy
dowiedzieli sie ze ja nie mam zadnych pozyczek. Dla mnie naprawde jest dziwnym
podejscie niektorych ludzi w tym kraju, ktorzy pozwalaja dzieciom brac pozyczki
i splacac je z oprocentowaniem gdy rownoczesnie maja oszczednosci czy ogolnie
sa dobrze sytuowani i bez wiekszych poswiecen moglyby im udzielic pomocy.

[karolinazuk]

Zapomnialam napisac, ze oczywiscie dzieci powinny w miare mozliwosci zarabiac
na swoje dodatkowe potrzeby.

[alex_koz]

a ja tylko chcialam podpisac sie pod tym co pisze jaleo i karolinazuk, ja
wielokrotnie rozmawiajac ze studentami (obcokrajowcami) spotykalam sie ze ze
zdziwieniem ze moi rodzicow stac na to, zeby mnie utrzymywac podczas studiow
(po krotkiej informacji jak w Polsce wyglada, a raczej nie wyglada system
stypendialno-kredytowy)! ponadto, zdecydowana wiekszosc z nich - mimo ze z
krajow z tzw. zachodu (szwecja, anglia etc.) nie moglaby studiowac gdyby nie
owa korzystny kredyt przez lata splacany....,

a w Polsce niestety najczesciej jest tak, ze mimo roznego dorabiania i
stypendiow, ze to rodzice stanowia glowna sile finansowa.

dodam od siebie, ze wlasnie z tego powodu uwazam ze studia (w PL) powinny byc -
na szczescie coraz czesciej sa - dwustopniowe, dzieki temu mozna by
rozpoczynac swoje zycie jako professional szybciej niz obecnie....

ale o tym to ja w ogole moglabym duzo pisac, bo duzo o tym mysle ostatnio;)

[jaleo]

karolinazuk napisała:

> W UK to kwestia oplacania za
> studia to raczej rzadko polega na zarobieniu pieniedzy, tylko chyba w 99% na
> wzieciu ilus tam pozyczek studenckich i na splacaniu ich przez x lat.

Platne studia sa w UK stosunkowo od niedawna. Poza tym, w czasach kiedy moj
maz studiowal, pozyczki studenckie byly rowniez na innych zasadach, niz teraz.
Udalo mu sie utrzymac na studiach samemu, i skonczyc z pozyczka zaledwie £2,000.

[karolinazuk]

Na pewno masz racje ze kiedys tak nie bylo. Ale juz chyba od jakiegos czasu
zdecydowana wiekszosc studentow oplaca studia z pozyczek, a juz niedlugo
uniwersytety podniosa znacznie oplaty, wiec problem zadluzenia mlodych ludzi
jeszcze sie poglebi. Ja studiuje prawo, jest to dosc drogi kierunek gdyz po
skonczeniu studiow konieczne jest zaliczenie rocznego kursu (LPC w przypadku
solicitor i BVC w przypadku barrister), ktory kosztuje £8000-£10000. Na cale
szczescie czesto firmy prawnicze sponsoruja ten kurs, ale nie jest to regula.
Czesc moich znajomych ze studiow zaczynajac prace jest £20k zadluzona, a
niektorzy nawet £25 gdyz konczyli dwa kierunki.

[chihiro2]

Karolina, a nie chcialas robic Law Conversion Course i miec kontraktu a firma
prawnicza? Moj chlopak tak wlasnie robi, firma placi za studia, daje na zycie
£5,000 rocznie, a potem ma sie zapewniona prace przez przynajmniej dwa lata w
tej firmie (z calkiem niezla pensja).

[karolinazuk]

Wiem ze duzo osob tak robi, w tym moi znajomi ze studiow. Ja chcialam zrobic
oprocz LLB LLM. Poza tym na samym poczatku nie bylismy do konca zdecydowani
gdzie bedziemy mieszkac. Moj maz chcial podchodzic do USMLE (skonczyl medycyne
w UK) a w Stanach zadne conversion courses nie sa uznawane. Teraz z malym
opoznieniem rozgladam sie za training contract choc i tak mam jeszcze LPC przed
soba (teraz koncze LLM) wiec w sumie nie jest za pozno, tym bardziej ze firmy
prawnicze nie zwracaja kosztow za normalne degree, tylko za CPE i LPC.

[steph13]

Z tymi porzyczkami nie jest tak zle. Sa one bardzo nisko oprocentowane stad w
rodzinach gdzie sa nawet powazne pieniadze, studenci czesto biora pozyczke i
wplacaja ja na konto oszczednosciowe.
Nasza corka jest aktualnie na studiach. My placimy pelne tuition fees (c£1200
rocznie), accommodation (£260 miesiecznie, przez 12 miesiecy w roku),oraz
tzw 'batel', czyli rachunek za pelne wyzywienie w college (£160 za semestr).
Pomagamy z benzyna do samochodu, wyposazeniem do wioslarstwa, i innymi
incidentals, nastepnych £200 na semestr.
Ona natomiast bierze student loan, troche ponad £3000 rocznie, czyli ma ponad
tysiac funtow na wydatki wlasne, na kazdy osmiotygodniowy semestr, czyli bez
stresu o finanse. W sumie koszt roku studiow zamyka sie w okolicach £8000
rocznie.

Podobny system mielismy ze starsza corka (troszke taniej bo bez sportu). Dwa i
pol roku po skonczeniu studiow, splacila 90% swojej pozyczki, nie odczuwajac
jej bolu. W sumie, ja sobie taki system chwale, chociaz bylam bardzo przeciwna
kiedy Blair go wprowadzal.

Moje studia natomiast, w Warszawie czyli w moim wypadku z daleka od domu, byly
w 100% finansowane przez rodzicow. Ale w Polsce to chyba zawsze tak bylo.

[edgar2005]

Osobiście uważam że student w czasie studiów powinien studiować i uczestniczyć
w życiu studenckim, a pracować, i owszem, ale tylko w zakresie w jakim rozwija
swoje uzdolnienia i pogłębia wiedzę, czyli najczęsciej na stażach i praktykach
wakacyjnych. Niemniej jednak każdy student powinien wkrótce po dostaniu się na
studia przepracować miesiąc w McDonaldzie czy sprzątając toalety, żeby nabrać
rozpędu do nauki :) i szacunki do pracy. Praca i studia zaoczne w istocie mogą
służyć wiedzy praktycznej, ale z prawdziwym studiowaniem się nie da się
pogodzić wklepywania danych do komputera czy "stanie na promocji". Oczywiście,
żadna (prawie) praca nie hańbi, ale takie półśrodki to tylko złudzenie
solidnego wykształcenia, nie mylić z produkcją dyplomów. Może trochę inaczej
jest w przypadku np. studiów biznesowych, gdyż tam dorabianie w jakiejkolwiek
firmie pogłębia wiedzę zawodową, ale już np. ekonomia wymaga poświęcenia full
time i ogromnego oczytania. A jeśli chodzi o rodziców, to dwie rzeczy: Po
pierwsze, inwestować w dziecko i pomagać ile się da w czasie studiów. Po drugie
odpowiednio dziecko wychować, żeby umiało się odwdzięczyć na starość (dużą rolę
odgrywa np. wzorowanie się na stosunku rodziców do dziadków i pradziadków, coś
zgoła obcego społeczeństwom Zachodu). Ponadto, wcześnie kształtować u dziecka
potrzeby wyższe, zwłaszcza potrzebę wiedzy/poznania i relatywizować pustą
konsumpcję - wychodzi taniej :) i ciekawiej. No i co najważniejsze (polecam
książkę Ivana Ilicha "Deschooling Society"), dziecko też musi się nauczyć
odróżniać kształcenie od formalnego szkolenia, tzn. że większości pożytecznych
rzeczy może, i powinno, nauczyć się poza szkołą, wręcz samo, od języków obcych
i aplikacji komputerowych, po umiejętność czytania mowy ciała. Ale to już inna
bajka.

[annamaria0]

Moi angielscy znajomi w wiekszosci sami oplacali swoje studia, glownie
zapozyczajac sie. Rodzice, inaczej niz w Pl, nie pomagali im. Ale 9 na 10
otrzymalo za to duza pomoc w wejsciu na "property ladder".

[jagienkaa]

violus, jeśli chodzi o sytuację Pana Wieśka to oczywiście dla mnie jest to w
pewien sposób nie do pomyślenia, ale nie znam (ani Ty) wszystkich szczegółów i
może nie do końca jest tak jak Wiesio mówi. Poza tym tak jak napisała Hooanita
może jego życiem są jego dzieci i dla niego to przyjemność.
Ale osobiście - ja nigdy nie mogłabym tak żerować na rodzicach. Moja mama była
nauczycielką i dużo nie zarabiała, rodzice są po rozwodzie i na ojca nie mam co
liczyć. Niestety w Polsce nie stać byłoby mnie na studia (choć tak naprawdę
takie dziennie to chyba nie są płatne? wiem że egzaminy itp tak, ale studia
chyba nie?...), moja siostra wręcz musiała iść do pracy po liceum. Studia
dopiero teraz robi. Ja poznałam męża jeszcze w liceum więc dzięki temu moje
studia odpadły (bo pojechałam do Anglii po maturze) ale wiem że nawet gdyby
moja mama i siostra miały zbierać na moje studia, a budżet domowy by miał na
tym ucierpieć - nie chciałabym i nie mogłabym od niech wziąć pieniędzy. Może
gdyby sytuacja materialna w mojej rodzinie była inna i byłabym przyzwyczajona
do dostawania pomocy - inaczej na to patrzyłabym.
Podoba mi się tutaj w Anglii że studenci na siebie pracują i sami opłacają
studia (chociaż to możliwe głównie dzięki studenckim pożyczkom) - ja w ogóle
jestem za 'odcinaniem pępowiny' i próbowaniem usamodzielniania dzieci jak
najszybciej. I na pewno nie potrafiłabym zachować się jak Pan Wiesiek - mam też
inne podejście do macierzyństwa niż np Hooanita. Określiłabym to jako
uzupełnienie mojego życia, a nie główny cel życia.