NBA. Pożegnanie Olajuwona

[Gość: Jaro]

Ech...Pamiętacie jak w finale z Knicksami piwotem ośmieszył
Ewinga...Powodzenia na emeryturze Hakeem! Szacunek

[Gość: glide]

yep
pamietamy i to i wiele innych zagran
w szczegolnosci jak ogrywal ewinga, robinsona, oneal'a
a wystepy w playoffs do drugiego mistrzostwa rockets do
prawdziwy majstersztyk

[Gość: Wilt]

Zacytuję tu mój wcześniejszy post:

To fakt, prawdziwi obrotowi wymierają i słusznie O"Neal nazwał się ostatnio
Shaqiem LLC (Last Living Center). Co do samego Olajuwona; słusznie, że w końcu
odszedł - jak wielu wielkich, nie umiał w porę zaakceptować tego, że jego czas
już minął. Jednak niemal brak słów, by opisać wielkość Hakeema u szczytu formy,
jako jednego z co najmniej 7 najlepszych centrów wszechczasów (obok Shaqa, M.
Malone'a i Mikana, a za tylko Chamberlainem, Russellem i Kareemem), najlepszego
środkowego lat 90. i drugiego gracza w ogóle tego okresu. Liderowanie w lidze w
zbiórkach, blokach (w 1990 r. w obu tych kategoriach jednocześnie!), bycie
najlepszym nie tylko centrem, ale w ogóle wysokim zawodnikiem wszechczasów w
przechwytach, fenomenalna defensywa i wszystkie możliwe zdobyte w niej tytuły,
w ataku niepowstrzymany dream shake, świetne leadership - wszystko to
skumulowało się w 2 niewiarygodnych sezonach. W pierwszym, 1993/94, kiedy to,
oprócz oczywiście mistrzostwa zdobytego na dysponujących lepszym składem i
lepszym trenerem Knicks (i wygranego bezpośredniego pojedynku z Ewingiem), The
Dream stał sie jedynym graczem, który zdobył w 1 sezonie MVP sezonu, MVP
Finałów i Defensive Player of the Year. Jednak z pewnego puktu widzenia może
bardziej jeszcze imponujący był sezon 1994/95, kiedy to Rockets startując z
rekordowo niskiego 6 miejsca obronili mistrzostwo, wygrywając jako jedyny
zespół w historii 4 serie playoffs z rzędu na wyjeździe; wtedy to Hakeem
wspomożony przez dawnego kolegę Drexlera wyeliminował kolejno teoretycznie
silniejsze i bardziej napakowane gwiazdami: Jazz z Malone'em i Stockiem, Suns z
Barkleyem i K. Johnsonem, Spurs z Robinsonem (MVP sezonu!) i Rodmanem, a w
końcu Orlando z młodym Shaqiem i Pennym (które pokonało wcześniej Bulls z
Jordanem). Jeszcze w 1997 uważam, że Rakiety ze składem Olajuwon - Barkley -
Drexler i większym doświadczeniem miały lepsze szanse od Jazz na mistrzostwo;
ale odpadły z Utah po kontuzji Barkleya, a w nastepnych latach już było za
późno. Nieważne zresztą; to, co Hakeem i tak osiągnął (jeszcze Finały w 1986
r., kiedy z Sampsonem po drodze pokonał nawet przeżywających chwilowy kryzys
Lakers) i tak plasuje go w ścisłej czołówce koszykarzy wszechczasów; może nie
Top 10, ale tuż poza.
Na zawsze pozostanie w pamięci fanów basketu.

Pzdr

[Gość: [e-mail]]

to byl niesamowity move!
mam do hakeema ogromny szacunek.
Szczegolnie za serie z Phoenix w 1994.
Zegnaj the Dream!