Medycyna. Syndrom barona Muenchhausena

[Gość: Ewa]

Nie zgadzam sie z wnioskiem autora artykulu, ze tylko wiedza,
doswiadczenie i intuicja lekarza moga stanowic dowod na
istnienie choroby MSBP u rodzicow chorego dziecka. Podawanie
dziecku lekow, czy podejmowanie innych dzialan w celu wywolania
choroby to czyn kryminalny. Oskarzenie o takie dzialania
rodzicow, czy kogokolwiek innego powinno opierac sie na
dowodach, takich jak zeznania naocznych swiadkow, nagranie
wideo, czy inne dowody rzeczowe. Sledztwo powinna przeprowadzic
policja i prokuratura, jesli tylko zachodzi podejrzenie ze ktos
szkodzi dziecku w podobny sposob. Orzeczenie u rodzicow MSBP
powinno byc ewentualnie w gestii lekarza wystepujacego w imieniu
obrony rodzicow oskarzonych o przestepstwo szkodzenia dziecku, w
trakcie procesu sadowego przeciwko nim. Lekarz, ktory zajmuje
sie dzieckiem powinien skupic sie na leczeniu dziecka, a nie
diagnozowaniu zdrowia psychicznego rodzicow i ocenie
prawdziwosci ich troski o dziecko. Obawiam sie, SMBP moze byc
przez niektorych lekarzy wykorzystywany do ograniczania tak
niedawno zdobytego prawa rodzicow do opieki nad dzieckiem w
szpitalu, jak rowniez do zastraszania rodzicow dzieci, w ktorych
leczeniu popelniono blad w sztuce lekarskiej.

[Gość: Mika]

Nie miałabym nic przeciwko monitorowaniu sal szpitalnych ,
myślę , że byłby to także "pozytywny bodziec" dla personelu
medycznego . Byłam ze swoim dzieckiem w szpitalu i wiem , że i
tak trudno jest tam o komfort psychiczny , więc świadomość bycia
pod kotrolą kamery w niczym by nie przeszkadzała. A może
jakiemuś choremu by wręcz pomogła.

[Gość: Partyboy]

Służba zdrowia tonie w długach. skąd wziąć środki na system
monitoringu, skoro brakuje nierzadko nawet na leki? Problem
zaczyna się dużo głębiej, a opieka psychiatryczna w Polsce to w
wielu przypadkach prowizorka.Przepraszam wszystkich uczciwych i
solidnych psychiatrów!

katalog chorob psychicznych

[Gość: mef]

tak wlasciwie to pozostaje sie cieszyc, ze ktos wreszice pisze
ogolowi o chorobach psychicznych. czy tylko ogol stanie sie
bardziej wyrozumialy dla np. schizofrenikow? czy przyjmie
artykuly jako kolejne pol strony do przeczytania/ominiecia...

[Gość: Przemek]

> Lekarz, ktory zajmuje
> sie dzieckiem powinien skupic sie na leczeniu dziecka, a nie
> diagnozowaniu zdrowia psychicznego rodzicow i ocenie
> prawdziwosci ich troski o dziecko.

Tu się nie zgadzam. Chyba nie będzie nic niezwykłego w stwierdzeniu, że lecząc
należy usuwać przede wszystkim przyczyny, a nie skutki. A jeśli tak się składa,
że przyczyną chorób u dziecka jest jakieś zaburzenie lub nadmierna troska u
rodziców, to właśnie to należy usuwać, a nie leczyć chorobę, bo lecząc chorobę
tylko napędza się mechanizm.
Zastanawiam się, na ile ten lub podobny syndrom wystąpił w moim przypadku.
Przechorowałem całe dzieciństwo, troska o moje zdrowie była rzadko spotykana,
wynajdywano nieprawdopodobne zagrożenia dla mojego zdrowia (i wynajduje się
nadal). Im bardziej zacząłem się usamodzielniać, tym mniej chorowałem, dziś nie
mam wątpliwości, że uwolnienie mnie od tej troski o mnie byłoby jednym z
ważniejszych elementów leczenia. I jeszcze jedna ciekawostka: Osoba, która
wyszukuje tyle zagrożeń co do mnie, zupełnie nie zauważa tych, które pojawiają
się naprawdę. Warto by jeszcze poobserwować ten aspekt syndromu Muenchhausena.