MITY, LEGENDY, CIEKAWOSTKI

[hanys_hans]

www.bornesulinowo.pl/Turystyka/Ciekawostki/ciekawostki.htm
Borne Sulinowo zawsze owiane było tajemnicą, czemu zresztą trudno się dziwić
biorąc pod uwagę historię miasta. Dwóm wielkim armiom, które władały tu
poprzednio, zupełnie nie zależało na reklamie swoich poczynań. Cała struktura
miasta zbudowana została dla potrzeb Wehrmachtu od podstaw, co daje duże
możliwości techniczne stworzenia pod ziemią "części niejawnej" miasta. Równie
tajemnicze co cały okres pobytu było nagłe opuszczenie miasta przez żołnierzy
niemieckich. W trakcie walk o Wał Pomorski, którego ówczesny Gross Born był
ważną częścią składową, wojska niemieckie po prostu wyszły z miasta
pozostawiając je w stanie nienaruszonym.

Równie (jeśli nie bardziej) tajemniczy był "okres radziecki" w dziejach
miasta, kiedy to Borne Sulinowo było najpilniej strzeżoną bazą Północnej Grupy
Wojsk. Choć wojska te oficjalnie nie posiadały w Polsce rakiet strategicznych
z głowicami atomowymi, to w pobliżu poligonu pozostały po nich potężne silosy
rakietowe, w których najprawdopodobniej było to "nie istniejące" uzbrojenie.

To i wiele innych faktów powoduje, że atmosfera tajemniczości towarzyszącą
miastu nie przemija i co jakiś czas wraca z nową siłą.

1. Miasto – widmo, czyli jak ukryć 18.000 hektarów



Oficjalnie Borne Sulinowo „nie istniało”. Nie było zaznaczone na mapach, w
atlasach samochodowych, a wiodące do miasta drogi „urywały się” gdzieś w
okolicach Krągów czy Starowic. Nawet, jeżeli się nie urywały, to i tak
„prowadziły” tylko nad jezioro Pile, ewentualnie do punkcika na mapie (wieś?
kolonia ?) o nazwie „Sulinowo” (takie mapy, odsłaniające rąbek tajemnicy,
zaczęły się pojawiać dopiero w latach 70-tych). Zresztą nie miało to większego
znaczenia, bo i tak droga każdego niezorientowanego kierowcy kończyła się tuż
za Krągami, przed szlabanem, wokół którego stali uzbrojeni czerwonoarmiści i
składali kierowcy propozycję nie odrzucenia: „zawracajcie”.

Jeżeli ktoś próbował szczęścia, jadąc od strony Nadarzyc, napotykał podobny
szlaban przy rozjeździe na wysokości Starowic. Natomiast jadący trzecią
możliwą drogą, z Łubowa, otrzymywali propozycje nie do odrzucenia na mostku w
Liszkowie.

W przewodniku dla turystów-kajakarzy brzeg jeziora Pile określono jako
„niedostępny, nie nadający się do biwakowania”. Z kolei 18.000 hektarów
poligonu było opisane w ewidencji gruntów jako „tereny leśne”.

2. Podziemia



Najbogatsza i wzbudzająca najwięcej emocji legenda dotycząca Bornego Sulinowa,
czekająca na swoje wyjaśnienie. W tym akurat przypadku wydaje się to
stosunkowo łatwe, wystarczy po prostu znaleźć podziemną część (zakładając
oczywiście że istnieje) naszego miasta. Gdyby było to takie łatwe jak się
wydaje, dzisiaj podziemiami spacerowałyby wycieczki. Niestety, nie spacerują.

Badania radiestezyjne przeprowadzone przez inż. Jana Kasińskiego wykazały, że
pod miastem zlokalizowane są m.in. kolej wąskotorowa, zakład produkcyjny,
podziemny magazyn oraz szereg ciągów komunikacyjnych. Poza tym istnieć miałyby
kompleksy schronów, tuneli i wiele innych pomieszczeń.

Nie ma bezpośredniego dowodu że powyższe obiekty istnieją, choć z drugiej
strony trudno uwierzyć żeby militarne miasto, w którym mieszkało kilkanaście
tysięcy żołnierzy nie miało choćby jednego schronu przeciwlotniczego, a tych
właśnie w mieście po prostu nie ma. Nawet przy wybujałej fantazji, trudno
wyobrazić sobie sytuację kiedy na dźwięk syreny alarmującej o nalocie, tysiące
żołnierzy Wehrmachtu z oficerami i ich rodzinami na czele, rozbiega się w
popłochu po okolicznych lasach, aby po minięciu zagrożenia wrócić do miasta.
Dodatkowym argumentem przemawiającym "za", może być fakt iż w bardzo
podobnym, można powiedzieć siostrzanym mieście Winsdorf (leżącym na terenie
Niemiec) jest rozległa, podziemna część.

Czy rosyjskie wojska korzystały z podziemi i na ile skutecznie je zamaskowali,
czy jak twierdzą niektórzy - zasypali ? Podobno w ostatnich miesiącach pobytu
Rosjanie zwozili do miasta duże ilości materiałów budowlanych, z których ...
niczego nie zbudowano. Jak powszechnie wiadomo, na każdej budowie część
materiałów ulega "odparowaniu", lecz żeby aż 100 % ? Czyżby użyto ich do
zamurowania wejść do podziemi ? W całej tej sprawie jest oczywiście miażdżąca
przewaga pytań nad odpowiedziami. Czy te proporcje ulegną kiedyś zmianie -
czas pokaże.

3. "Podwodny las"



Jeśli porównać mapy topograficzne z lat 30-tych ze współczesnymi, to wyraźnie
widać dużą różnicę kształtu wyspy na jeziorze Pile. Wyspa leżąca u
południowego brzegu jeziora, w pobliżu miasta, nosząca przed II wojną nazwę
Rodberg, jest obecnie zdecydowanie mniejsza. Brakująca, całkiem pokaźna część
wyspy jest obecnie na dnie jeziora, na głębokości ok. 18 m. W związku z tym,
że najprawdopodobniej (podobnie jak dzisiaj) całą wyspę porastał gęsty las,
mamy w jeziorze Pile podwodną wersję lasu sosnowego.

Narosłe wokół tego faktu legendy mówiły między innymi o tym że na wyspie była
baza niemiecka baza miniaturowych łodzi podwodnych - wysadzona pod koniec II
wojny, oraz że aktualny kształt wyspy to efekt potężnej eksplozji
przeprowadzonej przez Rosjan. Po wojnie mieli zebrać wszelkie niewypały i
niewybuchy aby zdetonować je na wyspie.

Prawda, być może jest bardziej prozaiczna. Badania przeprowadzone przez nurków
z pisma "Odkrywca" wykazały, że "podwodny las" to efekt naturalnych procesów
geologicznych. Zapadła się grota wapienna istniejąca pod powierzchnią wyspy.
Czy to ostatnia hipoteza ? Trudno o jednoznaczną odpowiedź.

[hanys_hans]

www.sciaga.pl/tekst/746-1-mity_i_prawdy_o_narodzie_polskim
Mity i prawdy o narodzie polskim.

Sarmatyzm to pogląd o szczególnym pochodzeniu szlachty polskiej. Opierając się
na XVI - wiecznych historykach twierdzono, że szlachta polska wywodzi się od
Sarmatów, starożytnego plemie-nia, zamieszkującego przed wiekami ziemie polskie.
Sarmatom przypisywano wiele wspaniałych cech charakteru, jak np. wrodzoną dumę,
waleczność, odwagę, męstwo, wierność, itp.. Szlachcie taka koncep-cja własnego
pochodzenia i własnych przodków bardzo przypadła do gustu - zaczęto więc
poszukiwać własnych korzeni, tworzyć rodowody oparte na sarmackim pochodzeniu,
powstał właściwie jeden ogromny sarmacki mit szlachecki.

Dopiero w późniejszym okresie czasu określenie to zaczęło wiązać się z
negatywnymi cechami szlachty: lękiem przed wszystkim, co obce, nacjonalizmem,
nietolerancją religijną, awanturnictwem, skłonnościami do bijatyk, umiłowaniem
zbytku, ciasnymi horyzontami myślowymi i dewocyjną poboż-nością. Sarmatyzm to
również pewna niechęć do nauki - za wystarczające wiadomości Sarmaci uznawali te
wyniesione z kolegiów jezuickich. Pod koniec Baroku najjaskrawiej chyba
uwidocznił się zanik ducha obywatelskiego i brak troski o losy ojczyzny.
Sarmatyzm stał się synonimem rozpadu i zaniku kultury dawnego rycerstwa polskiego.

Pierwsze słowa krytyki na temat szlachty polskiej pojawiają się już w epoce
Renesansu. Mikołaj Rej w "Krótkiej rozprawie między trzema osobami Panem, Wójtem
i Plebanem" krytykuje szlachtę za przekupstwo panujące w sejmach, w których
pomyślność wyroku uzależniona jest od wysokości łapówki. Jeszcze bardziej boli
Mikołaja Reja brak troski o losy kraju i prywata oraz niezgoda panująca w
polskim sejmie.

"Każdy na swe skrzydło goni (…)
Pewnie Pospolitej rzeczy
Żadny tam nie ma na pieczy".

Także najwybitniejszy poeta polskiego Renesansu nie szczędzi słów krytyki pod
adresem szlachty. W pieśni "O spustoszeniu Podola" stwierdza, że Polacy okryli
się wieczną hańbą, dopuszczając do najazdu Tatarów na Podole. Pozwolili się
zawojować narodowi dzikiemu, koczowniczemu, który nie umie nawet zbudować wsi
ani miast. Kochanowski zarzuca też polskiej szlachcie krótkowzroczność i
lekkomyślność. Nie umieją oni skutecznie odeprzeć ataku Tatarów, a przecież
rośnie w oczach nowa po-tęga - Turcja, która już ingeruje w sprawy wewnętrzne
Polski, próbując wpłynąć na wybór króla. Poeta przestrzega też tak mało
odpowiedzialnych Polaków, żeby porzucili wystawne życie, przetopili talerze na
talary i pomyśleli o obronie.

W "Odprawie posłów greckich" Jan Kochanowski krytykuje społeczeństwo trojańskie
przekup-ne, pozbawione troski o losy kraju. Czytelnik jednak doskonale orientuje
się, że poecie chodzi o społe-czeństwo polskie. Świadczą o tym takie szczegóły
jak marszałek obrad z laską, głosowanie przez rozstą-pienie się itp.
Społeczeństwo to pozbawione jest silnego rządu, brak w nim poszanowania prawa i
spra-wiedliwości, wszystko zaś "złotem kupić trzeba". Także słowa skierowane pod
adresem młodzieży tro-jańskiej, dotyczą młodzieży polskiej. Lenistwo, obżarstwo,
pijaństwo doprowadziło do tego, że ledwo zdołają się oni poruszać w lekkich
jedwabiach, a cóż dopiero mówić o ciężkiej zbroi. Śpią, wylegują się do
południa, nie potrafią więc stanąć na warcie. Są zupełnie nieprzydatni do obrony
ojczyzny.

Podobnie problem ten dostrzega poeta Baroku, Wacław Potocki we fraszce
"Pospolite ruszenie". Ta formacja polskiej szlachty zwoływana tylko na wypadek
wojny również była całkowicie nieprzydatna do obrony granic. Świadczy o tym
przedstawiony przez poetę epizod rozgrywający się w obozie. Rot-mistrz przed
spodziewanym, nocnym atakiem wroga rozkazuje szlachcie, aby zajęła wcześniej
wyzna-czone stanowiska. Szlachta jednak obrażona jest zuchwalstwem rotmistrza,
który odważył się przerwać im pierwszy, najbardziej błogi sen.

Wacław Potocki krytykuje także niezwykłe zamiłowanie polskiej szlachty do
przepychu, bo-gactwa i życia ponad stan w satyrze pod tytułem "Zbytki polskie":

"O czymże Polska myśli i we dnie, i w nocy?
Żeby sześć zaprzęgano koni do karocy,
Żeby srebrem pachołków od głowy do stopy,
Sługi odziać koralem, burkatelą stopy;
Żeby na paniej perły albo dyjamenty,
A po służbach złociste świeciły się sprzęty".

Dziwi go też niepomiernie niezwykła niefrasobliwość polskiej szlachty, która nie
chce zrozu-mieć, że jeśli polska utraci niepodległość, wówczas przepadną
wszystkie jej bogactwa. Natomiast w jed-nym z fragmentów "Wojny chocimskiej"
Wacław Potocki ubolewa nad upadkiem ducha rycerskiego. To właśnie zamiłowanie do
wystawnego życia i zbyt wyszukanego, obfitego jedzenia doprowadziło szlachtę
niegdyś odważną, pełną wigoru i gotową do obrony ojczyzny do całkowitej zmiany
postawy:

"Patrzmy też, co za ludzi miały tamte wieki,
Którzy nam tę ojczyznę dali do opieki! (…)
Przebóg! cóż nas w tak drobne przerobiło mrówki?
Zbytkami nieszczęsnymi, łakomymi garły
Samiśmy się w pigmejów postrzygli i w karły".

Wszechstronną krytykę polskiej szlachty przynosi dydaktyczna literatura wieku
Oświecenia, któ-rej głównym celem stało się pouczanie społeczeństwa poprzez
wyszydzanie i piętnowanie jego wad.

Krasicki często zajmuje się krytyką zachowań szlachty; najwyraźniej widać to w
jego satyrach krytykuje wiele aspektów sprawy: marnotrawstwo, lenistwo, hazard,
lekkomyślność, zachwycenie cudzo-ziemszczyzną, konserwatyzm szlachecki (w tym
sarmatyzm), no i oczywiście zachowania takie jak pijań-stwo.

"Żona modna" krytykuje wzorce zachodnie, modę i zepsucie. Jest to satyra o
formie dialogu. Mąż żony modnej opowiada o niej swojemu znajomemu. On, wychowany
według tradycyjnych zasad moralnych, oburza się na widok tego, co wyrabia jego
żona: jest rozrzutna, strasznie dba o to, aby być jak najbardziej w zgodzie z
francuską modą, na wieś jedzie więc w angielskiej karecie na resorach, do której
żona ładuje całe zapasy różnych dziwnych przedmiotów, które zajmują tyle
miejsca, że pan Piotr nie mo-że znaleźć tegoż dla siebie. Także skrytykowała
starą oddaną służbę. Skrytykowała wystrój skromnego szlacheckiego dworku i
wprowadziła natychmiast w życie co wymyśliła i dworek zamienił się w pałac z
wręcz groteskowym wyposażeniem; na balach organizowanych przez żonę pan Piotr
musi harować jakby był służbą, po fajerwerkach sam musi gasić płonącą stodołę;
jednak nie szkoda nam go, gdyż ożenił się tylko z powodu owych czterech wsi w
posagu, które i tak nie wystarczają na pokrycie zachcianek żony. Przysłowie -
próżny żal po szkodzie.

Satyra "Do króla" jest bezpośrednio krytyką króla z punktu widzenia ciemnej masy
szlachty, a w rzeczywistości pochwałą króla, jego zalet i krytyką ciemnoty
szlachty. Z tych zaleto-wad Krasiński wy-mienia: polskie pochodzenie króla,
opiekę nad artystami, nowe metody rządzenia, jego poglądy, wiek itp.

"Świat zepsuty" jest jakby szybkim zasygnalizowaniem ogólnej tematyki satyr,
bowiem wymie-nia w nich autor wiele ujemnych cech szlachty obok siebie:
bezprawie, zajmowanie się pomnażaniem własnych majątków za wszelką cenę, egoizm
szlachecki, no i oczywiście brak troski o losy Polski. Na koniec poeta
przywołuje znany już motyw Polski jako tonącego okrętu, który każdy musi ratować
lub zginąć razem z nim.

Komedia doby stanisławowskiej także walczyła z wadami i przywarami szlachty.
Julian Ursyn Niemcewicz w utworze "Powrót Posła" przedstawia patriotyczny obóz,
reprezentowany przez Podkomo-rzego i jego rodzinę. Popierają oni wszystkie
postępowe projekty reform politycznych takich jak zniesie-nie liberum veto,
wolnej elekcji i wprowadzenie dziedziczności tronu, wzmocnienie władzy królewskiej.

Natomiast obóz konserwatywny został przez poetę ośmieszony i skrytykowany.
Starosta Gadul-ski jest człowiekiem pozbawionym wszelkich uczuć patriotycznych.
Tęskni za saskimi czasami anarchii, ki

[hanys_hans]

Natomiast obóz konserwatywny został przez poetę ośmieszony i skrytykowany.
Starosta Gadul-ski jest człowiekiem pozbawionym wszelkich uczuć patriotycznych.
Tęskni za saskimi czasami anarchii, kiedy to "robiono co chciano".
Niefrasobliwie też przyznaje, że "wcale nie czyta lub przynajmniej mało". Broni
też z uporem szkodliwych dla Rzeczypospolitej starych przywilejów szlacheckich.
Majątek swój pomnożył różnymi, często nielegalnymi sposobami. Jest także
starosta człowiekiem odpychającym w życiu prywatnym. Wciąż gada dużo i bez
sensu, jest chciwy, gotów jest poświęcić szczęście swej jedynej córki Teresy i
wydać ją za mąż, za takiego kawalera, który nie będzie żądał posagu.

W dzisiejszych czasach również niektóre osoby przejawiają postawę sarmacką.
Współcześni "szlachcice" różnią się bardzo od tych sprzed setek lat, jednakże
podłoże ich postępowania jest bardzo podobne. Ludzie tego pokroju są bardzo
często są zapatrzeni w swoje sprawy i rzeczy "jak w obrazek", i nie ma
możliwości aby coś co do nich należy było gorsze od innych lub słabe, zaś sami
ludzie są po pro-stu doskonali. Postawa taka pochodzi często ze stanu
majątkowego ludzi, którzy tak uważają. Przedstawi-ciele najbogatszych warstw
społecznych uważają, że są nietykalni i na wszystko mogą sobie pozwolić,
wyolbrzymiają swoje problemy, które dla przeciętnych ludzi są bardzo proste i
przyziemne. Najbogatsi zapominają o pozostałych ludziach, a często nawet o
członkach najbliżej rodziny co sprawia ból. Ich po-stępowanie sprowadza się
tylko do zachwalania własnych zalet i do ukrywania wad, których często jest
bardzo dużo. Rzadkością wśród dzisiejszych Sarmatów jest zajmowanie się
przyziemnymi sprawami, uważają, że są stworzeni do wyższych celów, i często są w
wielkim błędzie.

Moim zdaniem takie postępowanie powinno być negowane prze całe społeczeństwo,
może wte-dy współcześni Sarmaci zmieniliby się. Osobiście z przykrością
stwierdzam, że jest więcej ludzi tego typu i wszystko wskazuje, że ilość ich
jeszcze wzrośnie. Jest to bardzo niepokojące ponieważ niedługo ludzie zapomną o
wszystkim i wszystkich i będą jedynie zapatrzeni w siebie. Uważam, że można a
nawet należy pomagać takim ludziom by nasze społeczeństwo stało się jednym
narodem a nie "zbieraniną" osób które sądzą że są "naj".

[hanys_hans]

www.wsp.krakow.pl/konspekt/22/chrobaczynski.html

[hanys_hans]

poland.indymedia.org/pl/2005/08/15536.shtml

[hanys_hans]

wiadomosci.o2.pl/?s=512&t=8755
Fałszywa historia Polski

Ilość fałszu na temat ojczystej historii, jakim faszeruje się nas przez całe
życie, jest przeogromna. Nie chodzi tu o żadne stereotypy czy mity narodowe, ale
o zwyczajne kłamstwa, które kładzie się do głowy ludziom młodym i starym, bez
różnicy.
dalej »



Bitwy i batalie

Wydawać by się mogło, że po upadku komunizmu skończy się to lanie wody i
"wmawianie dziecka w brzuch", ale gdzie tam. Tak jak dawniej bitwa pod Lenino,
gdzie tysiące uratowanych od Sybiru nieszczęśników poległo w szczerym polu bez
wsparcia radzieckich armat, uchodziła za zwycięstwo i była jądrem mitu o "wojsku
ludowem", tak i dzisiaj straszą nas różne historyczne potworki z lat dawnych i
nowych. Ot, choćby początek II wojny światowej. Wszyscy wiedzą, że rozpoczęła
się od strzałów na Westerplatte. A to nieprawda, bo zaczęła się od bombardowania
Wielunia, który dzielni chłopcy z Luftwaffe zmietli z powierzchni ziemi w
krótkim czasie. Co prawda ostatnio władza przypomniała sobie o tym i oddała
wielunianom sprawiedliwość, organizując u nich rocznicowe obchody (dwa albo trzy
lata temu), ale potem wszystko wróciło do normy. Znów świętujemy na Westerplatte.

Z dawniejszych półprawd najbardziej lubię bitwę pod Ostrołęką, która we
wszystkich podręcznikach opiewana była jako sukces polskiego oręża. Z sukcesem
miało to tyle wspólnego, że w porę udało się uciec z tego całkowicie źle
rokującego miejsca. To prawda, zabłysła tam gwiazda generała Bema, to właśnie on
i jego żołnierze zamienili sytuację beznadziejną na złą i takie to było
"zwycięstwo". Podobnie, choć nieco lepiej było z bitwą pod Płowcami. "Pierwsze
zwycięstwo Polaków nad zakonem" to były dwie bitwy jednego dnia. Pierwszą
Łokietek wygrał, a drugą przegrał. Gwiazda wielkiego, bez dwóch zdań, monarchy
zaczęła blednąć, kiedy na wojsko polskie ruszyły główne siły zakonu. Jaki realny
wymiar miał ten sukces? Podaję za Wikipedią: Krzyżacy zaczęli się liczyć z
Polakami na ich własnym terytorium. Innymi słowy: kurczę, nie mogę już bezkarnie
sam okradać mu domu i spać z jego żoną, kiedy on ogląda telewizję, muszę sobie
wziąć kogoś do pomocy, bo gotów jeszcze uderzyć mnie w twarz.

Gdybyż można było pisać jedynie o tym, że wyolbrzymia się triumfy i zataja
klęski, ale nie, nie można, bo w Polsce zachowujemy się tak, jakby istniały
tylko dwie możliwości "obcowania" z odbiornikiem radiowym: radio wyłączone albo
radio włączone na cały regulator. Żadna skala zjawisk, a co za tym idzie, realna
ocena nie istnieje. Prócz dziejowych brązowników istnieją jeszcze zawodowi
krytycy. Ci zwykli oceniać bitwy tak, jakby sukces polskiej armii wtedy tylko
był ważny i pełnowartościowy, kiedy armia ta stanęłaby wobec wroga naga i bosa i
bitwę wygrała. Nic taniej. Wszelkie "szczęśliwe okoliczności" towarzyszące
sukcesom militarnym postrzegane są przez krytyków jak materiał obciążający, a
nie powód do radości. Z jakąż satysfakcją odmawia się Piłsudskiemu autorstwa
sukcesu w Bitwie Warszawskiej, jak podkreśla się nieudolność bolszewickich
dowódców oraz braki Armii Czerwonej.

Podobnie jest z polityką, która wypełnia w Polsce całą przestrzeń publiczną i
którą ocenia się według kryteriów rodem z pensjonarskiej powieści. Wszelkie
makiawelizmy są z miejsca potępiane, za to wariaci skazujący naród na cierpienia
i śmierć wynoszeni są pod niebiosa. W kwietniu 1939 roku wszyscy w Polsce
słuchali przemówienia Becka na temat guzików i innych elementów garderoby. Mowa
była piękna, ale jej skutki opłakane. Cztery miesiące później tysiące rzewnych i
wzruszonych słuchaczy pana ministra pojechało na Syberię. Tymczasem dziś jeszcze
słychać głosy, że Beck wielkim politykiem był. Krytykuje się za to z lubością
Piłsudskiego za Brześć i Berezę, bo to "pogrzeb demokracji i parlamentaryzmu".
Och, czemuż ten pogrzeb nie nastąpił 20 lat wcześniej, a Dziad nie pożył jeszcze
z 10! Na pewno byłoby piękniej.



Przywódcy i królowie

Wielką atencją darzy się w Polsce Romana Dmowskiego, określa się go zwykle
terminem "realista polityczny". Nie wiem, jak można nazywać realistą człowieka,
który wszystkie swoje rachuby polityczne wyliczył źle i źle przewidział
przyszłość. Jak można nazywać realistą człowieka, który nie licząc się z faktami
i najpewniej w ogóle nie myśląc o nich, lansował model państwa jednolitego
narodowo i postulował polonizację mniejszości. Jak naród po 122-letniej niewoli,
bez własnych silnych instytucji kulturalnych i politycznych, zmagający się z
tysiącznymi trudnościami, rozwarstwiony ekonomicznie i etnicznie miał
kogokolwiek spolonizować i do "polskości" w ogóle zachęcić? Na to pytanie nie ma
odpowiedzi.



Mało kto pamięta również, że Grabski (endek), podpisując traktat w Rydze, oddał
Rosjanom znacznie więcej, niż się spodziewali. Oddał im na przykład całą
Mińszczyznę, gdzie mieszkało dziesiątki tysięcy Polaków, którzy zostali
wymordowani lub wywiezieni na Syberię. Fakty te nie spędzały snu z powiek
polonizatorom z Narodowej Demokracji, a tamtą tragedię przysłoniły późniejsze,
znacznie większe.









Cofnijmy się nieco w przeszłość. Daleki jestem od gloryfikowania ostatniego
króla Polski. Dobrze by było jednak przyjrzeć się kilku faktom i postaciom z
epoką stanisławowską i samym królem związanym. Dlaczego Stanisław August nie
został pochowany na Wawelu, jak inni władcy Polski? A chowano go nie tak dawno
przecież, prochy króla przeniesiono z Wołczyna do Warszawy w latach 90. XX
wieku. Po cichu mówiono, że prymas Glemp się nie zgodził, bo to był mason. Tak
jakby nie było biskupów masonów. Oczywiście Stanisław August był rosyjskim
mianowańcem, ale na Wawelu leżą te dwie swołocze August II i jego syn August III
i co? Grom z jasnego nieba jakoś nie uderzył?

Jeśli już przypominamy sobie tę piękną epokę ( II połowa XVIII wieku), kołacze
się nam w głowie nieszczęsne hasło "za króla Stasia"... Dobry Boże, dlaczego nie
dałeś temu krajowi Szekspira. Za króla Stasia żyła cała plejada postaci, przy
których Otello, Jago, Hamlet i Juliusz Cezar to mydłki bez charakteru i krzty
wyobraźni. Pierwszy z brzegu - Hugo Kołłątaj, ksiądz podkanclerzy, klecha i
jakobin w jednym, krwawy Hugo, szczery patriota, który w godzinie próby pierwszy
błagał króla, by podpisał akces do konfederacji targowickiej (jeszcze jeden
polityczny realista). Józef Poniatowski, bratanek króla, ledwo mówiący po polsku
austriacki pułkownik, książę. Znany jako ten, który nie dopuścił do dowodzenia w
wojnie 1792 roku "genialnego stratega" Kościuszki, bo ten był "nisko urodzony".
Postępki wspomnianego Kościuszki we wspomnianej wojnie i później dowodzą, że
dobrze zrobił. Może i był młody Poniatowski narwany, może i marzyła mu się
sława, ale opędzał się Rosjanom tak, jak tego wymagały okoliczności, a
okoliczności jak zwykle nam nie sprzyjały. Odsądzany od czci i wiary, bo czasem,
zamiast dowodzić wojskiem, zdarzało mu się pić wino w towarzystwie "dziewek
przedajnych".

Jan Henryk Dąbrowski - generał Maczek tamtej epoki - najbardziej niezrozumiany
człowiek w historii Polski, zawsze wygrywał (prawie, raz przegrał z Suworowem we
Włoszech), wiecznie posądzany o to, że broni Polski, bo mu płacą. Zaciągnął się
do polskiego wojska, zostawiając dom w Dreźnie i posadę oficera w wojsku saskim
(rzeczywiście, zrobił interes życia!). Ledwo mówił po polsku, w czasie
insurekcji kościuszkowskiej jako jedyny odnosił poważne sukcesy, całkowicie
zapomniane. Jakobin i mason. Czekam, kiedy Giertych zażąda zmiany hymnu, bo
piosenka jest wszak o bezbożnym masonie. Kiedy dowodził Legionami Polskimi we
Włoszech i 3 maja 1798 wkroczył do Rzymu, posadził tam republikańskie drzewo
wolności (zgroza, przed Bazyliką św. Piotra!). Jemu jedynemu po upadku
Rzeczpospolitej Suworow zaproponował posadę generała w rosyjskiej armii.
Dąbrowski tego nie wziął. Ciekawe, co by na jego miejscu zrobił Ko

[hanys_hans]

wiadomosci.o2.pl/?s=512&t=8755
Dąbrowski tego nie wziął. Ciekawe, co by na jego miejscu zrobił Kołłątaj, gdyby
oczywiście był żołnierzem.

Popatrzmy jeszcze dalej w przeszłość. Ulubiony władca połowy uświadomionych
historycznie Polaków - Kazimierz Wielki. Kiedy był jeszcze młody, uciekł z pola
bitwy pod Płowcami. Kazał utopić księdza Baryczkę, który przeciwstawiał się jego
romansom z różnymi damami. Owe romanse wyobrażają sobie ludzie zwykle jako
festiwal rycerskiej dworności, którego finałem jest jakaś sympatyczna orgietka.
Tymczasem król potrafił przy współudziale własnej siostry zwabiać do komnat
dziewczęta, zamykać się z nimi sam na sam i zwyczajnie gwałcić, a następnie
grozić im i ich rodzinom śmiercią i kalectwem. Ksiądz Baryczka się tym praktykom
przeciwstawiał, więc kazał go król Kazimierz utopić. Był Kazimierz ojcem
ogromnej liczby nieślubnych dzieci nie potrafiącym dać krajowi legalnego
potomka. Według dzisiejszych kanonów uznany byłby za przestępcę politycznego.
Dobrowolnie zrzekł się Pomorza i Śląska. W swoim testamencie podzielił kraj
między Ludwika Węgierskiego i księcia Kaźka Słupskiego. Niesłusznie wynoszony na
piedestał polityczny niewydarzeniec niedorastający do pięt swojemu znakomitemu ojcu.

Symbole

Niech sobie ta kolumna Zygmunta stoi tam, gdzie stoi, ale na litość, nie
wmawiajcie turystom, że ten człowiek był coś wart. Religijny fanatyk opętany
myślą o nawróceniu Rusi, którą zamierzał przekazać we władanie swemu synowi.
Autor szeregu obłędnych koncepcji politycznych pchający kraj do wojny ze
Szwecją, która ani była potrzebna, ani sensowna. W imię czego? W imię tego, że
roiło mu się królowanie po obu brzegach Bałtyku. Myślę czasem o tym, jak dalece
nieuświadomiony alkoholizm wpływał na politykę w dawnych wiekach. Dziś, kiedy
mamy samoloty, promy i łączność satelitarną, autor takiej koncepcji wysłany
byłby do wariatkowa. Zygmunt był człowiekiem, u którego proces decyzyjny
przebiegał wolniej, niż poruszają się czułki winniczka, nie myślał i nie chciał
myśleć o faktach (kolejny realista), pochłaniały go koncepcje. Mitoman, który na
nasze nieszczęście żył za długo.

Niech dzieci dalej czytają Sienkiewicza, ale niech ktoś im wytłumaczy, że to
tylko powieść, że to nie historia, że mit stworzony przez Sienkiewicza jest
urokliwy i wciąż uwodzicielski, ale buduje niebezpieczne złudzenia. Takie
mianowicie, że historia jest piękną bajką dla dorastających chłopców. Otóż nie
jest i obyśmy się o tym nie przekonali po raz kolejny. Nie patrzmy na przeszłość
przez pryzmat "Trylogii", bo zobaczymy potworka. Nie uczmy historii XVII wieku
poprzez XIX-wieczną powieść. To błąd prosty, ale nagminny.

Powstania - tym, którzy negują sens powstań narodowych, rzec mogę tyle, że bez
nich nie byłoby żadnej Polski - ani przedwojennej, ani obecnej. Co jakiś czas
ktoś tworzy konstrukcję, gdzie po jednej stronie znajdują się "romantyczni
powstańcy", a po drugiej "twardo chodzący po ziemi kapitaliści". Wspomniana
konstrukcja tyle ma wspólnego z prawdą, co bitwa pod Ostrołęką ze zwycięstwem.
Przypominam: Leopold Kronenberg dawał pieniądze na powstanie styczniowe. Inna
sprawa, dlaczego to robił i czy były to jego pieniądze.

Doradzałbym trochę inne spojrzenie na powstania, mniej emocjonalne. Oto mamy
1792 rok, Polska przegrywa wojnę w obronie Konstytucji 3 maja, przegrywa decyzją
polityczną króla, który decyduje się przystąpić do targowicy. Zostaje armia -
około 60 tysięcy ludzi rozlokowanych po całym kraju. Następuje II rozbiór. Dwa
lata później rządząca kadłubkiem Polski targowica przekazuje ludowi rozkaz
najjaśniejszej imperatorowej: zredukować armię do 12 tysięcy. 48 tysięcy
zdrowych, uzbrojonych i zaprawionych w walce mężczyzn zostaje bez środków do
życia, bez perspektyw. Mogą co najwyżej zaciągnąć się do armii rosyjskiej lub
emigrować. Aktywna politycznie emigracja waha się, czy rozpocząć walkę. Jeden z
dowódców nie wytrzymuje - brygadier Antoni Madaliński wsadza swoją stacjonującą
w Ostrołęce (znowu Ostrołęka) brygadę na konie i rusza na południe, mordując po
drodze wszystko, co nie nosi polskiego munduru (jakże słusznie). Powstanie -
bunt zdesperowanych żołnierzy. Klasyczne. Dlaczego o tym nie ma filmu?

Michał Radoryski

[hanys_hans]

www.poema.art.pl/site/sub_8017.html